Spis treści

Dedykacja

Ridley

Home Sweet Homehome

Symptom of the Universe

Master of Puppets

Learning to Fly

Sweet Child o’Mine

Welcome to the Jungle

Another Brick in the Wall

Stairway to Heaven

Use Your Illusion

Dream of Mirrors

Read Between the Lies

Hell on High Heels

Bleeding Me

Appetite for Destruction

Rock of Ages

For Those About to Rock

Running with the Devil

Metal Gods

Something to Believe In

Divine Wings of Tragedy

Expendable Youth

Damaged Soul

Comfortably Numb

Wish You Were Here

Knockin’ on Heaven’s Door

Back in Black

Fly to the Angels

Fear of the Dark

We Are Stars

Some Kind of Monster

Flash of the Blade

Disposable Heroes

Oh Yoko

Symphony of Destruction

Fade to Black

Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Dangerous Creatures

DANGEROUS CREATURES by Kami Garcia And Margaret Stohl.

Copyright © 2014 by KAMI GARCIA, LLC AND MARGARET STOHL, INC.
By arrangement with the Proprietors. All rights reserved.

Przekład: Jarosław Irzykowski

Redakcja: Elżbieta Derelkowska

Korekta: Maria Zalasa

Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2014

ISBN 978-83-7229-452-4

Wydanie I, Łódź 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

Wydawnictwo JK
ul. Krokusowa 1-3, 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69, fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Ridley i Linkowi,
gdyż wiedziałyśmy, że ich losy
kryją jeszcze niemało
– a naszym Czytelnikom za to,
że pragną je poznać.

PRZEDTEM

Ridley

W prowincjonalnym miasteczku Gatlin, w Karolinie Południowej, są tylko dwa typy śmiertelników – przygłupi i przykuci. Tak przynajmniej oni sami twierdzą.

Jakby gdziekolwiek indziej istniały inne typy śmiertelników.

Weźcie przestańcie.

Na szczęście syren jest tylko jeden rodzaj, gdziekolwiek bądź, czy to na tym świecie, czy w zaświatach.

Przykuta? Nie.

Kuta, na cztery nogi? Może.

Przygłupia?

Wszystko zależy od punktu widzenia. Oto mój: różnie mnie w życiu nazywano, ale przyznać trzeba, że jestem niedobitkiem – a choć przygłupich syren znajdzie się więcej niż kilka, to przygłupich niedobitków – zero.

Weźcie pod uwagę moje osiągnięcia. Z życiem uszłam kilku Najmroczniejszym Obdarzonym i stworom. Wytrwałam całe miesiące w szkole Stonewall Jackson. Mało tego, przetrzymałam tysiąc okropnych piosenek miłosnych, napisanych przez niejakiego Wesleya Lincolna, niekumatego śmiertelnego chłopaczka, który stał się równie niekumatym ćwierćinkubem. I który, nawiasem mówiąc, niespecjalnie jest uzdolniony muzycznie.

Przez jakiś czas opierałam się też chęci napisania dla niego swojej własnej piosenki miłosnej.

To było trudniejsze.

Taki syreni występ to z założenia trasa jednokierunkowa. Jeśli mi nie wierzycie, spytajcie Odyseusza i ze dwadzieścia stuleci martwych żeglarzy.

My się o to nie prosiłyśmy. Takie karty nam rozdano, ale nie usłyszycie, jak się na to użalam. Nie jestem moją kuzynką Leną.

Ustalmy jedno: pisane mi jest być czarnym charakterem. Zawsze sprawię wam zawód. Wasi rodzice mnie znienawidzą. Nie powinniście na mnie stawiać. Na wzór do naśladowania przez was się nie nadaję.

Nie wiem, czemu wszyscy zdają się o tym zapominać. Ja stale pamiętam.

Lenie, cokolwiek by o tym mówiła, pisana była Światłość. Mnie przeznaczono Ciemność. Szanujcie te podziały, ludzie. A przynajmniej poznajcie zasady.

Moi rodzeni rodzice wyrzekli się mnie, gdy w moim szesnastym księżycu Ciemność upomniała się o mnie jako o syrenę. Od tamtej pory nic mnie nie rusza. Nic i nikt.

Zawsze wiedziałam, że osadzenie mnie w wariatkowie, które mój wuj Macon nazwał Ravenwood Manor, było tylko przystankiem na drodze do czegoś większego i lepszego – by użyć moich dwóch ulubionych słów. Nie, to byłoby kłamstwo.

Moje dwa ulubione słowa to moje imię i nazwisko, Ridley Duchannes.

No bo czemu nie?

Pewnie, że to Lena uchodzi za najpotężniejszą Obdarzoną wszech czasów.

Niech jej będzie. Nie czyni mnie to ani trochę mniej doskonałą. Nie działa tak też jej Zbyt Dobry, Żeby Był Prawdziwy, chłopak-śmiertelnik, Ethan „Błędny Rycerz” Wate, który w imię swej ukochanej dzień w dzień zmaga się z Ciemnością.

I co z tego?

Mnie nigdy nie marzyła się doskonałość. Sądzę, że to już chyba jasne.

Robiłam swoje, grałam po swojemu, nawet wykładałam karty, jeśli było trzeba. Stawiałam, czego nie miałam, i blefowałam, póki się nie dorobiłam. Link powiedział kiedyś: Ridley Duchannes stale coś rozgrywa. Nigdy tego nie przyznałam, ale trafił w sedno.

Co niby jest w tym takiego złego? Zawsze wiedziałam, że bardziej leży mi gra niż patrzenie z boku.

Z jednym wyjątkiem.

Była taka gra, której żałowałam. Zresztą nie tyle gry żałowałam, co przegranej. I tego, że przegrałam z pewną Istotą Ciemności.

Z Lennoxem Gatesem.

Dwa żetony. Tyle tylko byłam mu winna, a i tak wystarczyło, by zmienić wszystko. Ale zanadto wybiegam do przodu.

Wszystko zaczęło się na długo przedtem. Pewien dług krwi czekał na spłacenie – tym razem jednak spłaty oczekiwano nie od mojej kuzynki i jej chłopaka.

Od Leny i Ethana? Od Liv i Johna? Od Macona i Marian? Już nie o nich chodziło.

Rzecz dotyczyła Linka i mnie samej.

Powinnam była wiedzieć, że nie ujdzie nam na sucho. Żaden Obdarzony nie podda się bez walki, choćby się wydawało, że bój już dobiegł końca. Żaden Obdarzony nie pozwoli ci odjechać w zachodzące słońce, czy to na grzbiecie kuśtykającego białego jednorożca, czy w poobijanym rzęchu twojego chłopaka, udającym samochód.

Jak się kończą baśnie Obdarzonych?

Nie mam pojęcia, gdyż Obdarzonym baśnie raczej nie leżą – a już na pewno nie Istotom Ciemności. O słońcu można zapomnieć – zamek spłonie do gołej ziemi, wraz z księciem z bajki. Potem siedmiu krasnoludkom coś odbije w stylu ninja i na kopach wywalą cię z królestwa.

Tak chyba wygląda baśń w stylu Istot Ciemności.

Co więcej mogę powiedzieć? Odpłata to suka.

Jeszcze tylko jedna uwaga.

Ja również.

ROZDZIAŁ 1

Home Sweet Home^1

Była to ich ostatnia letnia noc, ostatnia noc ich wolności, ostatnia noc wspólnego trwania w bezczasie typowym dla Gatlin, w Karolinie Południowej – a Ridley Duchannes i Wesley Lincoln brali się za łby, nazywając rzecz po imieniu.

A było kiedyś inaczej? – zapytała siebie Ridley. Ta bitka nie przypominała jednak żadnej innej. To była walka do upadłego, na przetrzymanie, matka wszelkich nadnaturalnych nawalanek – Syrena Predator kontra Obcy Hybrydowy Inkub. Tak określił to Link, za jej plecami. Co przynajmniej w Gatlin prawie równało się powiedzeniu jej prosto w oczy.

Zaczęło się tuż po rozdaniu dyplomów, a trzy miesiące później nadal przybierało na sile. Choć akurat po nich nie było tego widać.

Otwarcie przyznając, że wciąż jeszcze ze sobą wojują, Ridley i Link równie otwarcie potwierdziliby, że im jeszcze na sobie zależy. Wyjawienie takiego uzależnienia oznaczałoby zaś jawne przyznanie się do posiadania uczuć. A uczucia powodowały przesadne, przykre, mętne komplikacje.

To właśnie przez uczucia wplątali się w tę bijatykę.

Obrzydliwość.

Ridley prędzej zniosłaby dźgnięcie przez Linka sekatorem prosto w serce niż konieczność przyznania się do którejkolwiek z tych rzeczy. Wolałaby już paść na twarz, jak padł Abraham Ravenwood w swoim Ogrodzie Wiecznego Odpoczynku, gdy niekochany i samotny wydał ostatnie tchnienie – upadłszy bardzo nisko, jak na najpotężniejszego inkuba krwi w świecie Obdarzonych.

Ridley przynajmniej rozumiała Abrahama Ravenwooda. Wyspecjalizowała się w byciu niekochaną i samotną.

Wielbiona i darzona posłuchem? Wspaniale. Budząca trwogę i nienawiść? Też by jej pasowało.

Ale kochana i z kimś w parze? To było trudniejsze.

Na tym polu sprawdzała się Lena.

Dlatego Ridley daleko było do przyznania, że nadal z Linkiem wojuje. Nie tego wieczoru, ani żadnego innego. Nie da się tak przewrócić jednego kamienia w dominie układów międzyludzkich, by inne się nie posypały. A skoro nie byli w stanie nawet uzgodnić, że ze sobą walczą, wolała raczej nie myśleć, co jeszcze mogłoby się zawalić.

Nie warto było ryzykować.

Z tej właśnie przyczyny Ridley nawet nie wspomniała, co jej chodzi po głowie, kiedy brnęła przez najbardziej kleiste bagnisko Gatlin, zmierzając w stronę jeziora Moultrie, w wysokich na kilometr platformach z wężowej skórki.

– Trzeba było włożyć buty na kaczuszkach – pożaliła się.

– Kaczuszki w butach? To chyba był kot – wyszczerzył się Link.

Rid dała się ubłagać i poprosiła, żeby ją zawiózł na durne przyjęcie pożegnalne, które wyprawiła jej kuzynka. Od tamtego wieczoru w Dar-ee-Keen w pierwszych dniach lata, kiedy Link popełnił ten błąd, że wyznał jej miłość, pierwszy raz byli sami przez okres dłuższy niż pięć minut.

– Miau – powiedziała, zirytowana.

Link wyglądał na rozbawionego.

– Do głowy by mi nie przyszło, że masz coś z kotki, Rid.

– Kocham koty – stwierdziła, wyrywając stopę z łachy schnącego błocka. – Połowa mojej szafy to panterka. – Głośne mlaśnięcie, które akurat wywołał jej but, skojarzyło się Ridley z siorbaniem wodnego loda przez jej młodszą siostrę, Ryan.

– A reszta to skóra, Greenpisku. – Włosy Linka jak zwykle sterczały sztywno jak jakieś kolce – więcej mając z czupryny tuż po wstaniu z łóżka niż z boysbandowej fryzury. Widać jednak było, na kogo się robi. Sprany T-shirt głosił GRANNY BROKE BOTH HIPSTERS, a łańcuch, wiszący pod portfelem, pobrzękiwał jak smyczka dla szczeniaka. Innymi słowy, Link, nawet jako hybrydowy inkub wyglądał jak każdego dnia za swego dawnego życia. Pozyskanie nadnaturalnych mocy nie miało żadnego wpływu na jego wyczucie stylu.

Wciąż jak ten chłopak, na którego poleciałam, pomyślała Ridley. Chociaż wszystko inne między nami się pozmieniało.

Znów wyrwała stopę z błota i poleciała przy tym na plecy. Link złapał ją, oszczędzając pełnej błotnej kąpieli. Zanim Rid zdążyła cokolwiek powiedzieć, przerzucił ją przez ramię i ruszył wielkimi krokami przez mokradła, na sam skraj jeziora.

– Postaw mnie. – Rid się wierciła, robiąc porządek z minispódniczką.

– Chętnie. Czasem wyłazi z ciebie bachor – zaśmiał się Link. – Na pewno chcesz, żebym cię znów postawił? Bo już mam całe mnóstwo kawałów o blondynkach…

– Boże mój, weź przestań… – Tłukła go po plecach, jednocześnie kopiąc w pierś kolanami, w głębi ducha jednak nie miała nic przeciwko tej przejażdżce. Ani przeciwko kawałom. Ani przeciwko supersile. Ćwierćinkub w roli byłego chłopaka miał swoje zalety. Za korzyść z tego tytułu trudno było jednak uznać zwisanie głową w dół, więc Rid postarała się podciągnąć i wyprostować w jego ramionach.

Lena machała do nich z miejsca biwakowego, znad prowizorycznego paleniska, tuż nad wodą. Boo Radley, masywny czarny pies Macona, leżał zwinięty u jej stóp. Ethan i John jeszcze pracowali nad roznieceniem ogniska, na sposób śmiertelników, pod kierunkiem Liv – choć raczej nie z powodu jej wcześniejszych doświadczeń z rozpalaniem ognisk. Prawdopodobnie dlatego wciąż zaledwie dymiło.

– Hej, Rid. – Lena się uśmiechnęła. – Niezła podwózka.

– Ja mam imię – przypomniał Link, podtrzymując Ridley jedną ręką.

– Hej, Link. – Czarne loki Leny związane były w luźny węzeł, a na szyi miała swój dobrze znany naszyjnik z zawieszkami. Nawet jej stare czarne chucki były nadal te same.

Ridley zauważyła za to, że kolekcja amuletów Leny już powiększyła się o ozdobę z rozdania dyplomów. Bezsensowne ceremoniały śmiertelnych. Na twarzy Rid pojawił się złośliwy uśmieszek, bo przypomniała sobie, jak dyplom Emily Asher przemienił się w prawdziwego węża, tuż po tym, jak uścisnął jej dłoń dyrektor Harper. Jedno z moich lepszych dzieł, pomyślała Ridley. Nie ma to jak parę węży, żeby zakończyć nudną akademię, i to szybko. Lena jednak na tysiąckroć szczęśliwszą wyglądała teraz, gdy Ethan wrócił.

– Na dół. Natychmiast. – Ridley dla porządku obdarowała Linka jeszcze jednym kopniakiem.

Link postawił ją z impetem, szczerząc się w uśmiechu.

– Nie waż się już mówić, że nic dla ciebie nie robię.

– Och, Skurczaku. Jeśli myślenie jest w cenie, ciebie to nie dotyczy. – Słodko się do niego uśmiechnęła. Wyciągnęła rękę i poklepała go po głowie. – To tutaj jest jak dmuchany materac.

Link się tym nie przejął.

– Moja mama mówi, że jak balon.

– Żółwik, barani łbie. – Ethan do dymiącej sterty szczapek dorzucił ostatnią. Przybili sobie z Linkiem piątki.

Liv westchnęła.

– W te szczapki idzie mnóstwo tlenu. Wykorzystałam klasyczny model tipi. Jeżeli prawa fizyki nie uległy zmianie, nie rozumiem, czemu…

Ethan zerknął na Lenę.

– Musimy robić to sposobem śmiertelników?

Potwierdziła.

– Większy ubaw.

John zapalił kolejną zapałkę.

– Dla kogo?

Ridley uniosła dłoń.

– Chwileczkę. To zakrawa na biwakowanie. Czy to jest biwak? Jestem na biwaku?

Link przeszedł przez palenisko.

– Może tego nie wiecie, ale dla Ridley biwakowanie to nieszczęśliwy pomysł.

– Siadajcie. – Lena rzuciła jej znaczące spojrzenie. – Bo zaraz was wszystkich bardzo uszczęśliwię. Choćby i na biwaku. – Pstryknęła palcami i ogień zapłonął.

– Kpisz sobie ze mnie? – Liv, urażona, przeniosła wzrok z trzaskających płomieni na Lenę, podczas gdy chłopaki zarykiwały się ze śmiechu.

– Chcesz, żebym zgasiła? – Lena uniosła brew. Liv westchnęła, ale sięgnęła po pianki cukrowe, czekoladę i grahamowe krakersy. Przez swój sentyment do przekąsek, wyblakłe T-shirty z logiem Grateful Dead i niezdarne warkoczyki sprawiała wrażenie kogoś, kto szuka sobie miejsca raczej w liceum, niż na studiach. Wystarczyło jednak, że Liv otworzyła usta, a już chciało się zaliczyć ją do grona profesorów.

– Za widok Rid na prawdziwym kampingu dałbym sporo kasy. – Link klapnął obok Ethana.

– Twojemu zasiłkowi, Skurczaku, zbyt daleko do sporego, żeby wygonił mnie na biwak. – Rid szukała sposobu na to, jak usiąść na kamieniu blisko ogniska, aby nie podrzeć cienkiej spódniczki z czarnego spandexu, którą szpanowała.

– Czyżby mały problem z twoją nanospódniczką? – Link klepnął prowizoryczne siedzisko tuż obok siebie.

– Nie. – Ridley skręcała w palcach różowe pasemko we włosach. Lenę, która akurat nabijała piankę na patyk, rozśmieszyło jej kolejne podejście do usadowienia się na kamieniu.

– Zawinięta w ten swój bandażyk nie możesz zrobić siad? – Link świetnie się bawił.

Ridley – wprost przeciwnie.

– To jest mikro-mini. Od Miu Miu. Skąd jednak miałbyś to wiedzieć? Nie ubrałbyś nawet choinki.

– Mam swój własny styl, kotuś. I żeby się obkupić, nie muszę szukać Miau Miau.

Ridley, dając sobie spokój z kamieniem, przysiadła na skraju jednego z pniaków, tuż koło Linka.

– Styl? Ty? Twarz myjesz szamponem, a zęby szorujesz ścierką do naczyń.

– O co ci chodzi? – Link uniósł brew.

Lena przyjrzała się im.

– Wystarczy. Nie mówcie, że jeszcze to ciągniecie. Nawet jak na was, to już jakiś rekord. – Zamachała patykiem i jej pianka zajęła się ogniem.

– Jeżeli starasz się nawiązać do pewnej szczególnej nocy… – zaczęła Rid.

– To była bardziej rozmowa – powiedział Link. – I ona mnie wtedy olała…

– Przecież przeprosiłam – skontrowała Rid. – Znasz jednak to powiedzenie: raz śmiertelnik, zawsze…

– Śmiertelnik? – parsknął Link. – Syrenie nie uwierzyłbym, gdyby nawet…

Lena podniosła rękę.

– Powiedziałam: nie mówcie. – Ridley i Link z zakłopotania zaczęli unikać swoich spojrzeń.

– Wszystko gra – zapewnił sztywno Link.

– Z biwakiem – Ridley zmieniła temat.

Lena potrząsnęła głową.

– Nie, to nie jest biwak. To raczej… Brakuje mi na to słowa. Chrupanki? – Zgarnęła swoją brązowo-białą paćkę między dwa grahamowe krakersy i całość wepchnęła Ethanowi w usta.

Ethan mruknął, jakby chciał coś powiedzieć, nie mógł jednak otworzyć ust na tyle, by wydusić z nich zrozumiałe słowa.

– Rozumiem, że smakuje ci moja chrupanka? – Lena obdarzyła go uśmiechem.

Potwierdził ruchem głowy. Tego wieczoru, w swym najstarszym T-shircie Harleya-Davidsona i złachanych dżinsach, wyglądał jak wtedy, gdy Ridley go poznała w Stop & Steal, po treningu koszykówki. Co zakrawało na wariactwo, zważywszy na to, co potem mu się przytrafiało. Na to wszystko, przez co ten chłopak przechodził przez moją kuzynkę. A ludziom się zdaje, że to z syrenami jest ciężko płci przeciwnej. On dla niej zrobiłby wszystko.

Głosik w głowie Ridley zaraz przypomniał jej oczywistość: Miłość i bycie razem to przeciwieństwo niekochania i samotności. Ciężko jej było znosić widok tak funkcjonalnego związku.

Wzdrygnęła się i potrząsnęła głową, żeby dojść do siebie.

– Chrupanka? Czy aby nie chodziło ci o chrapankę? Bo byłby to marny patent na ostatnią noc we wspólnym gronie. Lepiej narobić sobie wrogów. Złamać jakieś prawo. A cheerleaderki…

– Nie dzisiaj. – Lena pokręciła głową, nabijając na patyk kolejną piankę.

Rid ustąpiła i żeby się pocieszyć, porwała torbę czekoladek. Syreny uwielbiają słodkości, a w jej przypadku to się szczególnie sprawdzało.

– Mów za siebie. Według mnie, to jest genialne – stwierdziła Liv, wypełniając buzię glutem z czekolady, pianki cukrowej i grahamowego krakersa. – Roztopiona czekolada i ciepła pianka, zespolone w jedno, na tym samym krakersie? Toż to demokracja w najczystszej postaci. Właśnie za to kocham Amerykę. Za chrupanki.

– I to jedyny powód? – spytał prowokacyjnie John.

– Jedyny powód? Tak. Nie. – Liv trochę się droczyła, oblizując palec. – Chrupanki, Dar-ee Keen i kanał The CW^2. – Posłała mu tak rozkoszne spojrzenie, że się uśmiechnął, wrzucając Boo Radleyowi piankę do rozdziawionego pyska. Boo z uznaniem merdnął ogonem.

***

Dwadzieścia pięć pianek później Boo okazywał już nieco mniej wdzięczności, a ognisko przygasało, noc jednak wciąż jeszcze była młoda.

– Widzicie? Zero łez. Zero pożegnań – powiedziała Lena, rozgrzebując popiół swym mocno przypalonym patykiem. – Po naszym wyjeździe też nie życzymy sobie żadnych tekstów rodem z tandetnych kartek z życzeniami.

Ethan otoczył ją ramieniem. Lena starała się, jak tylko mogła, ale nawet wszystkie słodkości tego świata nie ułatwiłyby tego pożegnania.

Nikomu z ich szóstki.

Ridley się skrzywiła.

– Jeśli chcesz się porządzić, kuzyneczko, załóż jakieś stowarzyszenie. – Przetrząsała torbę pełną papierków po czekoladkach. – To nasza ostatnia noc w tym gronie. I co? Trzeba się z tym pogodzić i iść dalej. To się nazywa surowa miłość, ludzie. – Ridley usiłowała zagadać problem, w głębi ducha czuła jednak, że i w jej przypadku ta surowa miłość miała w sobie niewiele więcej goryczy niż podpiekane pianki jej kuzynki.

Po prostu, obie inaczej ją okazywały.

Lena jeszcze bardziej znieruchomiała, wpatrzona w ogień.

– Ja tak nie potrafię. – Potrząsnęła głową. – Za wiele razy pozostawiałam za sobą za wiele osób. Nie zrobię tego ponownie. Nie wam, ludzie. Nie chcę, żeby się wszystko zmieniło. – Poszukała Boo, ukryła dłonie w jego gęstej sierści. Opuścił łeb na łapy.

Cała szóstka przyjaciół pogrążyła się w takim milczeniu, że słychać było jedynie trzaski dogorywającego ogniska.

Ridley w tej ciszy czuła się nieswojo, mniej jednak niż podczas poprzedzającej ją rozmowy o uczuciach, wolała się więc nie odzywać.

Pierwszy przemówił wreszcie Link.

– No cóż, zmiany się zdarzają. Nauczyłem się je naprawdę uwielbiać – oznajmił, ściskając w palcach piankę. Szturchnął Johna, siedzącego na kamieniu między nim a Liv. – Koleś, kiedy przemieniałeś mnie w inkuba, trzeba było mnie ostrzec, że już nie trzeba będzie jeść i wszystko będzie smakować badziewnie. Nażarłbym się po raz ostatni.

John pokazał mu pięść.

– Tylko w jednej czwartej jesteś inkubem, wielkoludzie, a ja wyświadczyłem ci przysługę. Gdybyś nadal żarł tamto wszystko, nikt nie nazywałby cię wielkoludem.

– Nikt go tak nie nazywa – wtrącił Ethan.

– O co wam chodzi? – Link wyglądał na urażonego.

– Chodzi mi o to, że byłeś dość niewydarzony, piankowy marynarzyku, a teraz laski ustawiają się w kolejkę. Mają na ciebie oko. – John usiadł prosto.

– No nie, błagam – zaprotestowała Ridley. – Jakby łeb mógł mu jeszcze bardziej spęcznieć z dumy.

– Nie tylko on mi teraz potrafi napęcznieć. – Link puścił oko, a cała reszta jęknęła. Ridley przewróciła oczami, jego to jednak nie ruszyło. – Daj spokój. Jakbyś nigdy tego nie widziała.

Lena się wyprostowała, przyglądając się przez płomienie twarzom swoich najbliższych przyjaciół.

– W porządku. Dajmy sobie spokój. Dajmy sobie spokój z pożegnaniami. Ale co z tym, że jutro rozjedziemy się do szkół? – Zerknęła na Ethana.

– I do Anglii – westchnęła Liv, biorąc Johna za rękę.

– I do piekła – dorzucił Link – gdyby zapytać o zdanie moją matkę.

– Co nie każdego z nas dotyczy – powiedziała Rid.

– Chcę powiedzieć, że nie musimy tego załatwiać jak śmiertelnicy – oświadczyła Lena. Ethan dziwnie na nią spojrzał, ale mówiła dalej: – Zamiast tego, zawrzyjmy pakt.

– Ale żadnych przysiąg na krew – zastrzegł się John. – To pasowałoby do inkubów krwi.

Linkowi pomysł przypadł do gustu.

– To kolejny patent rodem z biwaku? Bo na obozach kościelnych nie robiło się takich rzeczy.

– Żadnej krwi – zapewniła Lena.

– Może więc przypieczętowanie śliną? – Link jeszcze nie tracił nadziei.

– Brr – skomentowała to Rid, spychając go z pieńka.

– Żadnego pieczętowania śliną. – Lena wychyliła się w przód, wyciągając rękę nad ogniem. Płomienie, odbijające się w jej dłoni, mieniły się oranżem i czerwienią, a nawet błękitem.

Rid przeszedł dreszcz. Jej kuzynka do czegoś się przymierzała, co przy mocach tak w przypadku Leny nieprzewidywalnych, nie zawsze oznaczało dobry pomysł.

Pod opuszkami palców Leny popiół się rozżarzył.

– Musimy wyróżnić to spotkanie czymś nieco mocniejszym od chrupanek. Nie trzeba żadnych pożegnań. Potrzebne będzie tylko zaklęcie.

1. Tytuł utworu z repertuaru zespołu rockowego Motley Crue. Zapewne z uwagi na duże znaczenie rocka dla fabuły książki, wszystkie rozdziały opatrzono tytułami pochodzącymi z płyt gwiazd tej muzyki, m.in. Pink Floyd, Metalliki, AC/DC, Guns N’ Roses, Iron Maiden i Black Sabbath. Zgodnie z przyjętymi zasadami, pozostawione zostały w brzmieniu oryginalnym (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza). ↩

2. The CW Television Network, popularny w USA kanał telewizyjny, adresujący swą ofertę przede wszystkim do kobiet w wieku od 18 do 34 lat. Ramówka wypełniona jest głównie serialami, sitcomami i programami typu reality show. ↩

ROZDZIAŁ 2

Symptom of the Universe

Sześcioro przyjaciół opłotkami krążyło wokół tego pomysłu, aż wzeszedł księżyc i ognisko niemal całkiem zgasło, ale Link wciąż jeszcze nie miał pewności, do czego dochodzą.

Po prostu mają doła, pomyślał. Nie wydaje się, żeby było na to jakieś zaklęcie. Nie palił się jednak do roli tego, który wychodzi przed szereg z tą nowiną. Skoro Lena i Liv wolały udawać, że można zdziałać coś, co zmieni fakt, że następnego dnia oni wszyscy rozjadą się z Gatlin w diabły, nie zamierzał rozwiewać im złudzeń. Gdy szło o Obdarzonych i ich zaklęcia, nauczył się stać z boku.

– Oto czego chcemy: czegoś, co zapewni, że gdziekolwiek byśmy powędrowali i cokolwiek byśmy robili, zawsze, ale to zawsze, będziemy pamiętać o pozostałych. – Lena szturchnęła Ethana w świetle księżyca. – Prawda?

– Naprawdę musisz pytać? – wymamrotał Ethan, cokolwiek sennie gładząc jej szyję. – Do tego nie trzeba zaklęcia.

– Gdziekolwiek? Nawet po drugiej stronie oceanu? – upewniła się Liv, ściskając dłoń Johna.

Link odwrócił wzrok. Od dawna było wiadomo, że John, jak zbity psiak, przemierzy za Liv pół świata, żeby – dopełniając szkolenie wymagane od strażniczki – mogła też skończyć studia na Oksfordzie. W przypadku jego i Rid nie byłoby to możliwe nawet wtedy, gdy jeszcze coś ich łączyło.

Tego wieczoru jednak Liv i John cieszyli się, że są razem jak dwie połówki małża, a Ethana też nie oderwałoby się od Leny nawet łopatką od ryb wielkości Linkowego Rzęcha. Wprawdzie wybierali się do szkół w różnych miastach, ale w tym samym stanie; taki kompromis dopuściły ich rodziny. Linkowi nie udało się nawet zapamiętać nazw tych szkół, choć pozornie wysłuchał z tysiąca rozmów o nich – o samych szkołach, o internatach i listach lektur. Bla, bla, bla. Wiedział jedynie, że trafią do konkurujących ze sobą szkół w sennych starych miasteczkach Massachusetts (a może w Michigan, czy innej Minnesocie – jaka to, u licha, różnica?), oddalonych od siebie o półtorej godziny jazdy. Choć z ich zachowania można by sądzić, że chodziło o półtora tysiąca kilometrów.

Przybici jak wieniec bożonarodzeniowy.

Mimo to, słodka durnota tego wszystkiego nawet rozrzewniła Linka. Kim bowiem był, żeby to oceniać? Jeżeli komuś się poszczęściło, to na pewno Lenie i Ethanowi. Ale nawet Liv i John potrafili nadal trzymać się razem. Wyglądało na to, że najmocniejszy w Gatlin przypadek nieudanego związku stanowił on sam i Ridley.

Związku już nieistniejącego, upomniał siebie.

– Nic się nie zmieni. – W tonie Leny czuło się powagę. – Nie dopuścimy do tego. Zbyt wiele razem przeszliśmy, żeby nie wiedzieć, że jedyne, co się liczy, to ludzie, na których człowiekowi zależy.

W migotliwym świetle Link – jak na złość – wychwycił spojrzenie Ridley. Natychmiast odwróciła wzrok, udając, że słucha Leny, jakby naprawdę ją to obchodziło. Byle tylko mnie zignorować, pomyślał. Stale ta sama sztuczka i nadal jej się zdaje, że nie wiem, co kombinuje.

Zupełnie, jak przedtem.

– Uważasz więc, że dzięki zaklęciu będziemy trzymać się razem? – spytała Ridley, podtrzymując pozory słuchania. – Nie moglibyśmy, nie wiem, wysyłać sobie kartek?

Lena ją zignorowała.

– Może Marian coś nam podpowie.

– Albo i nie. Bo to kiepski pomysł – powiedziała Ridley.

– Nie, czekajcie. Wydaje mi się, że coś mam. – Liv miała rozplecione warkoczyki, a w głosie czuło się zmęczenie. Jednak iskierki w jej oczach płonęły jasno, niczym pozostałości ogniska. – Zaklęcie wiążące. W ten właśnie sposób chroni się Ravenwood, nie dopuszczając tych, którzy mogliby mu zagrozić, prawda? Nie mogłoby więc związać razem sześciorga ludzi? Teoretycznie tak.

Lena wzruszyła ramionami.

– Odnieść zaklęcie wiążące do ludzi? To mogłoby zadziałać. Nie widzę powodu, dla którego miałoby nie zadziałać.

Link podrapał się w głowę.

– Ale jak zadziałać? Nasze ręce na stałe połączyłyby się w grupowym uścisku? A może zaczęlibyśmy sobie nawzajem czytać w myślach? Możecie to bardziej doprecyzować? – Nie żebym miał coś przeciwko Związaniu z Rid, pomyślał. Nie byłoby przynajmniej takiej ściemy.

Lena wpatrywała się w żarzące się węgliki.

– Któż to wie? Byłoby w tym coś z improwizacji. Nieczęsto rzuca się zaklęcia, żeby wiązać ludzi.

– Jeżeli w ogóle – westchnęła Rid. – Tylko czemu jestem tu jedyną osobą, która sądzi, że powinniśmy, zamiast tego, wyciągnąć brzoskwiniowego sznapsa i wybrać się na kręgle? – Nie chwyciło. – To może choć na śniadanie?

Link kopnął w stronę ogniska grudę ziemi. Co wstąpiło w Rid, że się tak przejmowała używaniem mocy? Zrobiła się taka jakoś latem. Płochliwa jak szczeniaczek i niemal tak samo nerwowa.

– To nie jest czarna magia, Rid – powiedziała Lena. – Jeśli zrobimy coś niewłaściwego, odczynimy to.

– Zdarzyło się kiedyś, żeby te słowa NIE wróciły, by cię dręczyć? – Ridley pokręciła głową.

– Chodzi o drobiazg – oznajmiła Lena. – O takie małe miki, żebyśmy o sobie nie zapomnieli. Coś w rodzaju przypominajki, ku pamięci. Coś takiego mogłabym zrobić i przez sen.

Rid uniosła brew.

– Ktoś tu trochę zhardział, odkąd przywrócił swemu chłopakowi życie.

Lena zignorowała przytyk i wyciągnęła do Ridley dłoń.

– Chwyćmy się wszyscy za ręce.

Ridley westchnęła i wzięła Lenę za rękę, chwytając też dłoń Linka, ciepłą i spoconą.

Wyszczerzył się i lekko uścisnął jej rękę.

– Będzie zbereźnie? Proszę, niech będzie zbereźnie.

– Ja proszę, żebyś się przymknął – odparła Rid. Trudno było się jednak nie uśmiechnąć, musiała więc wytężyć siły, żeby nadal udawać niechęć.

John chwycił za rękę Liv, a Liv Linka. Ethan, złapawszy Johna i Lenę, uzupełnił krąg.

Lena zamknęła oczy i zaczęła cicho mówić:

– Nastanie pora większa od gór i człowieka…

– To już to? – zapytał Link. – To zaklęcie? Czy teraz je tworzysz? Bo wydawało mi się, że wszystkie twoje zaklęcia są po łaci…

Lena podniosła powieki i zmierzyła go gniewnym spojrzeniem, a jej oczy, jedno zielone, drugie złote, rozbłysły w blasku resztek ogniska. Usta Linka same się zamknęły i odebrało my głos, jak to bywało pod wpływem działania Obdarzonych. Z trudem przełknął ślinę. Efekt byłby taki sam, gdyby Lena zalepiła mu usta taśmą klejącą.

Pojął ten komunikat.

Znów zamknęła oczy. Gdy wypowiadała słowa, Link niemal widział je zapisane, jakby rozwijał się przed nimi jakiś zwój.

Nastanie pora większa od gór i człowieka,

Gdy wzejdzie sześciolicy księżyc.

Jeśli mnie wezwiesz, nie będziesz długo czekać

I sześciogłowy koń przybieży

Choć z szesnastu księżyców nić nasza się bierze,

A księżyców dziewiętnaście dopełni ten czas,

Niechaj Gwiazda Południa nas wiąże i strzeże,

I w chwili śmiertelnej zgrozy…

Ześle nas.

Niebo przecięły błyskawice, rozpruwając ciemne chmury i odbijając się w znieruchomiałej tafli wody. Boo zawarczał.

Całą ich szóstkę przeszedł dreszcz – niczym zimny prąd od samego jeziora – i opuścili ręce, jakby rozłączyła je jakaś niewidzialna siła.

Krąg został zerwany.

Link sprawdził, czy głos mu wrócił, i z ulgą odkrył, że może mówić. Co było korzystne, bo miał coś do powiedzenia.

– W mordę różowego miśka! Co to było? – Wytrzeszczył oczy. – „W chwili śmiertelnej zgrozy”? I to „ześle nas”? Gdzie nas ześle? Co ty wygadywałaś? – Głos miał chrapliwy, jak po krzyku.

Lena chyba poczuła się niezręcznie.

– Takie właśnie słowa do mnie przyszły.

John zesztywniał na swoim kamieniu.

– Czekaj, co takiego?

Lena wyraźnie się wiła.

– Nie spodziewałam się tego o zgrozie. Ale nieźle wyszło, prawda? – Ledwie to powiedziała, zafrasowała się. – Choć może jednak nie najlepiej wypadło?

– Myślisz? – Ridley spróbowała jakoś inaczej się usadowić na swym twardym pieńku. Na zachwyconą nie wyglądała.

– To mogła być przepowiednia? – Liv spochmurniała. – Ostrzeżenie lub groźba, że czeka nas koniec?

Lena wzruszyła ramionami.

– Sama nie wiem. Wyszło, jak miało wyjść. Znaczy, to właśnie mi się nasunęło, gdy spróbowałam się skupić na związaniu.

Tu już Link całkiem się pogubił.

– Co to znaczy, że ci się nasunęło? Jak mogłaś rzucać zaklęcie, nie wiedząc, co rzucasz? A jeśli to było coś naprawdę wrednego? Bóg wie, czemu jeszcze nas coś takiego nie spotkało!

Ethan stuknął go w ramię.

– Pani wyluzuje, pani Lincoln.

Link posłał mu paskudne spojrzenie, które zresztą się Ethanowi należało. Po prostu nic gorszego nie można byłoby Linkowi powiedzieć.

Spokojnie.

Koleś, weź się opanuj.

– Lena wie co robi. – Ridley postarała się, żeby zabrzmiało to przekonująco.

Jeśli będzie to powtarzać, może w końcu stanie się prawdą, pomyślał Link.

– Ridley ma rację. Wszystko gra. Nic się nie stało. Nie ma powodu panikować. – Liv raczej sama nie wierzyła w to, co mówi.

Nie wyglądało na to, żeby Lenie było przez to lżej.

– Cóż, Więź już raczej nas połączyła. Widzicie? Coś się dzieje. – Wskazała na ognisko.

Tam, pod kopczykiem szarego popiołu i drew, rozpulsowało się dziwne światło. Lena się schyliła, zdmuchując popiół.

Pozostało po nim sześć rozżarzonych do siności węgielków.

– Piękne – oznajmiła Liv.

Na ich oczach, węgielki – teraz bardziej przypominające kule – wzbiły się w powietrze, unosząc się i wirując nad ogniskiem. Boo zaskowyczał u stóp Leny.

– Łaa – powiedział Link.

Lena coraz bardziej przybliżała palec, aż wreszcie błękitne kule rozprysły się w deszczu iskier i zniknęły.

– O to chodziło? Taki finał? – Ethan przypatrywał się dogasającym węgielkom.

– Nie mam pojęcia. – Lena chwyciła patyk i zaczęła nim sondować popiół.

– Spójrz. Jeszcze się iskrzy. – Liv też się przybliżyła.

Lena palcami rozgrzebywała gorący popiół.

– Jest. – Coś z niego podniosła. – Sześć takich. Po jednym dla każdego z nas.

– Co to takiego jest? – Ethan wytrzeszczył wzrok. Pozostali też. Czegoś takiego nie widywało się co dzień, ani w hrabstwie Gatlin, ani nigdzie indziej w świecie śmiertelników. Na dłoni Leny leżał niewielki pierścień, subtelny i przejrzysty. Z odległości wydawało się, że jest wykonany z delikatnie dmuchanego szkła.

Lena wsunęła pierścień na palec. Pasował doskonale, a w jego wnętrzu na krótko rozjarzyło się światło, by zaraz zgasnąć.

– Bierzcie. Nie zaboli. – Mówiąc to, przyglądała się swemu palcowi.

Ethan sięgnął po pierścień, ale się zawahał.

– Tak myślisz.

– Ja to wiem – sprostowała Lena. – Cały sens zaklęcia wiążącego to właśnie ochrona. – Nie zabrzmiało to jednak zbyt pewnie.

Ethan nabrał tchu i wsunął jeden z pierścieni na palec. John poszedł w jego ślady, potem Liv.

Rid niespiesznie zrobiła to samo.

Pięć pierścieni zdobiło więc pięć dłoni. Szósty nadal jarzył się w popiele. Czekał.

– Hej, facet. – Ethan szturchnął Linka łokciem. – Weź go.

– Chwileczkę, Frodo. Muszę to przemyśleć. – Link przeczesał włosy dłonią.

– Serio? Znów się zaczyna? – John pokręcił głową.

Wystarczyło jednak zaledwie jedno spojrzenie Rid i szósty pierścień trafił na miejsce, zanim Link zdążył jeszcze coś powiedzieć.

***

Właściwie to Ridley całą tę historię z pierścieniami uważała za jakąś głupotę. Nakłoniła Linka, żeby go włożył nie po to, by zadowolić kuzynkę. Szczerze mówiąc, nijak do niej nie trafiała koncepcja presji grupy, o której śmiertelnicy bezustannie rozprawiali. Któż zrobiłby coś tylko dlatego, że inni tego od niego oczekują? Ilekroć ktoś od niej oczekiwał określonych zachowań, z miejsca myślała o całkowitym ich przeciwieństwie.

Również w przypadku pierścieni więzi.

Biorąc jednak pod uwagę krótkie dzieje jej przyjaciół z hrabstwa Gatlin, Ridley wolała nie ryzykować. Piorun nie uderza dwa razy w to samo miejsce. Wiadomo to zarówno Obdarzonym, jak i śmiertelnikom z hrabstwa Gatlin.

A także Ridley.

Jeżeli jakiś durny pierścień od Istoty Naturalnej miał uchronić ją od złego, będzie go nosiła. Nosiłaby takie na wszystkich palcach, gdyby miały pomóc jej wykaraskać się z kłopotów, w jakie się tego lata wpakowała.

Dla całej reszty jutro miała się zacząć przyszłość. Ridley przymierzała się do próby naprawy swej przeszłości.

ROZDZIAŁ 3

Master of Puppets

W cieniu podziemi wszystko może się wydać złe.

Tak właśnie sobie pomyślał gość, stojący na stareńkim peronie nowojorskiego metra. Miał osiemnaście lat i nadal wzdragał się przed schodzeniem tutaj. Ruchem głowy odrzucił przydługie kosmyki barwy karmelu, opadające na cętkowane złotem oczy.

Tu na dole odróżnienie mroku od Ciemności okazuje się niemożliwe, nawet dla takiej Istoty Ciemności jak ja.

A Lennox Gates był Istotą bardzo Ciemną.

Bladej dziewczyny, siedzącej na skraju peronu po drugiej stronie torów, nie dręczyły te same pytania egzystencjalne. Kuląc się w dopasowanej kurtce z czarnej skóry, przeszytej ukośnymi pasami, wyglądała jak kryminalistka z przyszłości. Włosy miała zgolone do kilku centymetrów, jeśli nie liczyć boleśnie błękitnego grzebienia, biegnącego przez środek głowy. Niewinność malowała się tylko na jej dziecięcej buźce.

Niebezpieczna, a zarazem niewinna.

Lennox pomyślał o jej przyszłości. Wolałby tego nie widzieć, nie potrafił się jednak powstrzymać przed wychwytywaniem tego typu spraw, ilekroć przypadkowo spojrzał w ogień, na zapaloną świecę lub nawet płomyk zapalniczki. Jej przyszłość, jak wiele innych, przychodziła do niego rozbłyskami, niczym z lampy w aparacie fotograficznym, z wielką szybkością zalewając go rozszalałym potokiem informacji. Oglądał udrękę i winę, krew i zdradę.

Miłość.

Tę nekromantkę Ciemności czekała jazda bez trzymanki.

Oparta o przesuniętą ławkę, o oczach mlecznobiałych i matowych, nie zaś złotych, jak zazwyczaj u Istoty Ciemności, nie sprawiała wrażenia świadomej. Źle się czuł z tą ich umową, choć przecież przystała na ten kontrakt. Sama zaproponowała, by ze względów bezpieczeństwa wymazywać to z jej umysłu. Jak całe mnóstwo nekromantów, nie chciała wiedzieć, co mówiła ani kto przez nią mówił. Dziewczynie nic z tego nie pozostanie w pamięci, jemu za to wszystko – każda nudna, zmarnowana chwila.

Czemu wraz ze wszystkim, co mi zostawiono, musiałem odziedziczyć też ten syf?

Pierścień świec, okalający ją z trzech stron, spalił się doszczętnie, pozostawiając kałuże wosku. Ku jej bladej twarzy wędrowały spirale dymu. Nogi zwisały z krawędzi peronu, bezwiednie wybijając nieznany rytm.

Dobrze, że ten tor jest nieczynny, pomyślał Lennox. Gdyby nadjechał pociąg, mogłaby – nekromantka czy nie – stracić nogi. Choćby była nawet najlepsza, w tym stanie nie zdołałaby się uchronić. Zdana była na niego, a jemu nie wolno było o tym zapomnieć.

Ryzyko wpisane w jej fach.

Z wewnętrznej kieszeni czarnego trencza wyjął cygaro i zastanowił się nad nim. Nie znosił zapachu cygar – a już tego gatunku szczególnie.

Ryzyko wpisane w mój fach.

Przypatrywał się cygaru, jakby chciał, żeby zniknęło – jakby chciał zniknąć wraz z nim. Tego jednak nie mógł zrobić. Był ostatnim z rodu i czekało go coś do zrobienia, choćby i nie chciał brać w tym udziału.

Czy którykolwiek z nas rzeczywiście panuje nad swym przeznaczeniem? Może, gdy o to idzie, jesteśmy jednak równie bezradni, jak ci mali śmiertelnicy.

Z drugiej strony toru dobiegł go dźwięk. Dziewczyna wkrótce się obudzi. Nie miał czasu na użalanie się nad sobą.

Był czas na ofiarę.

Dlatego wyciągnął rękę z cygarem przed siebie, podnosząc głos.

– Barbadoskie. Twoje ulubione. Dałbym jedno tej twojej obeah^1, ale nie wydaje mi się, że by to doceniła. – Zapalił cygaro, pozwolił, by zapałka się dopaliła, i upuścił ją na tory. Uniknął bezpośredniego spojrzenia nie tylko na płomień, ale i na zapalone cygaro. Ogień sprawiał, że widział rzeczy, których wolał nie oglądać.

– Rozumiem, że pragniesz rozmawiać. Oto jestem. Czego ode mnie chcesz?

Popatrzył na dziewczynę po drugiej stronie torów.

Nadal była nieprzytomna, ale podniosła głowę, ledwie dotarł do niej dym cygara, i otworzyła usta jak marionetka. Głos, który się z nich dobył, należał do starego mężczyzny – niski i grobowy, z wyraźnym akcentem Południowca.

– Tym, czego chcę, jest pomsta za honor mej rodziny. Mój dług krwi bowiem domaga się spłaty.

Jego dług krwi? Po tym, ile krwi przelał?

Lennox postarał się, by w jego głosie nie dało się odczuć złości.

– Mówi się, że ci, których obciąża wina, płacą po wielekroć. Płacą nawet ich przyjaciele. Twoja rodzina otrzymała to, co się jej należało. A przynajmniej ty otrzymałeś.

– Kto tak twierdzi? – Twarz dziewczyny wykrzywił szyderczy grymas.

– Ja – odparł zimno Lennox.

– Przemyśl to jeszcze, chłopcze.

Ostrożnie, pomyślał Lennox. Może i jest martwy, ale wciąż groźny.

Posłał opętanej dziewczynie przeczący ruch głowy.

– Zrobiłem, o co prosiłeś. Nadałem bieg pewnym wydarzeniom. Stoję, jak rzekłby Homer, po kolana pośrodku stosu kości i butwiejących skór^2. – Strząsnął popiół z cygara, nawet nie podnosząc go do ust. – Rad jestem, że moja matka tego nie widzi.

– Tym bym się nie przejmował. Twojej mamuśki nigdy nie obeszło, co wyprawiasz.

– Zabrakło jej okazji – uciął Lennox. – Zadbałeś o to. – Torturując ją.

– Ja zadbałem o wszystko. – Dziewczyna poświęciła chwilę na upajanie się dymem, po czym uśmiechnęła się okrutnie. – Twojemu dziełu do końca jeszcze daleko.

Lennox miał ochotę cisnąć w nią tym cygarem.

W niego.

– Koło Losu wszystkich nas zmiażdży. Nie tak się mówi, starcze? – Lennox potrząsnął głową. – To niebezpieczna sprawa. Jednoczesne ingerowanie w losy tylu ludzi. Pewien jesteś, że warto?

– Nie bądź tchórzem jak twój ojciec – wymamrotała dziewczyna. – Dokonam swojej zemsty.

Lennox jedynie się uśmiechnął.

– Skoro tak mówisz. – Ojciec powinien był cię zabić, póki miał okazję.

– Czego się szczerzysz, chłopcze? – warknęła dziewczyna poprzez mrok. – Dopóki nie zaznam spoczynku, ty również nie poznasz spokoju.

Lennox zakreślił cygarem dzielące ich powietrze.

– Rad jestem, że przechodzimy do gróźb. Zaczynałem czuć się cokolwiek lekceważony.

– To więcej niż groźba. Obietnica. Sam jej dopilnuję. Tej i jeszcze wielu innych.

Istota Ciemności uniosła brew.

– Nic dziwnego, że wyrosłem na wzorowego obywatela. Wyrastałem przecież w tak przemiłym środowisku.

– Nie jesteś z mojej krwi – wyrzuciła z siebie poruszana cudzą mocą dziewczyna.

– Chwała bogu. – Lennox był już zmęczony tym starcem. Nawet śmierć nie uczyniła jego obecności lżejszym brzemieniem. – Czemu do tej pory nie ruszyłeś dalej? Nie przeszedłeś? Całe życie ci upłynęło na wyrównywaniu rachunków ze wszystkimi, których napotkałeś. Jeszcze ci się nie znudziło?

– Nigdzie się nie wybieram, chłopcze – zawarczała. – Chcę, żeby wszyscy zginęli. Nie tylko ręka, która kierowała ostrzem. Nie tylko zdrajca, który mnie tam przywiódł. Wszyscy, którzy doprowadzili ich do tego punktu, do tamtej godziny owego dnia.

– Wszyscy?

– Do ostatniego. Nie masz problemów ze słuchem? Bo chcę wyrazić to najprościej, jak można. Ty. Zabijesz ich. Dla mnie.

Lennox spojrzał w głąb torów. Niczego tam nie było, jedynie ciemność.

Jaki właściwie miał wybór?

Jeśli dobrze się przyjrzeć, odpowiedź była tylko jedna. Zawsze jedna i ta sama. Westchnął.

– Zrobię, co w mojej mocy.

Dziwnie zabrzmiały w jego ustach te słowa, zupełnie jakby wypowiedział je ktoś inny.

– Mam uznać to za potwierdzenie?

– W imię honoru rodziny.

Nekromantka uśmiechnęła się, unosząc ręce.

– Moja rodzina jest ci wdzięczna.

– Mówiłem o mojej, nie o twojej – oburzył się Lennox. – Nie pochlebiaj sobie.

– Ależ nasze rodziny tak były sobie bliskie, Lennoksie – rozbrzmiało w tunelu. – Niemal nie dałoby się rozróżnić, gdzie kończyła się jedna, a zaczynała druga.

Ja potrafię, pomyślał Lennox.

Rzucił na tory pustą książeczkę po zapałkach. Na szkarłatnej okładce wydrukowane było sześć liter. Jedno słowo.

SYRENA.

Dziewczyna po drugiej stronie torów osunęła się jak szmaciana lalka. Stary odszedł. Lennox, choć oglądał to już wielokrotnie, wciąż jeszcze czuł się nieswojo. Odczekał tyle, by się upewnić, że nekromantka całkiem z tego wychodzi.

Rano się pochoruje. Pochoruje się i będzie cuchnęła cygarami. Trzeba będzie mocniej popracować, by o tym wszystkim zapomniała. Możliwe, że jej wypłata odrobinę się powiększy. Trudno było winić ją za to, że nadzwyczaj dobrze nawiązywała kontakt z martwymi psychopatami, zwłaszcza że między innymi dla tej przyczyny była tak cenna.

Znowu ryzyko zawodowe.

Lennox poszedł stamtąd, niknąc w głębszym mroku. Zawsze czekała na niego głębsza ciemność. Całe życie spędzał w cieniu.

Nic nie mógł poradzić na to, że roztaczał go wokół siebie.

1. Określenie wywodzące się z języka aszanti (Afryka Zachodnia) i oznaczające „czarnoksięstwo”. Przyjęło się też jako nazwa praktyk magicznych czarnoskórej ludności wysp Morza Karaibskiego, pokrewnych voodoo i santerii. Tutaj raczej jako określenie pośrednika pomiędzy światami żywych i umarłych. ↩

2. Nawiązanie do Odysei Homera i opisywanej w niej Wyspy Syren. ↩

ROZDZIAŁ 4

Learning to Fly

Tego, że ostatnia spalona pianka wpadła w ogień, nie doczekało ani żadne ze śmiertelników, ani nikt z Obdarzonych. Jedynie oba hybrydowe inkuby przypatrywały się, w opiekuńczym milczeniu, jak czworo ich przyjaciół śpi na biwaku.

Ridley, odpływając w sen, słyszała jeszcze, jak sobie poszeptują. Ostatnią przytomną myśl poświęciła Linkowi, upewnieniu się, że jest tam z nimi.

Jak za dawnych dni.

Potem sny Ridley przepełniły się odległymi wspomnieniami. Nie myślała o pożegnaniach ani o chłopcach, ani też o pierścieniach z węgielków. Nie wiedziała, że zaczęło się już wcielanie w życie planów groźniejszych niż jakikolwiek ogień – i nieskończenie bardziej niestrawnych niż najsłodsze pianki.

Skąd miałaby to wiedzieć?

Spała więc, śniąc o sprawach bardziej niesamowitych niż pierścienie. Dziwniejszych nawet niż niejasne zaklęcie – na zawsze wiążące syrenę, Istotę Naturalną, strażniczkę, przewodnika i dwa inkuby – pod letnim księżycem w pełni, w hrabstwie Obdarzonych.

Pełnia księżyca sprzyjała magii.

Magii i wspomnieniom.

***

Jasnowłosa dziewczynka siedziała wciśnięta między powykręcane gałęzie najstarszego dębu na terenach osławionej plantacji Ravenwood, czytając księgę, znacznie od niej starszą. Choć dziewczynka oplotła kościstymi nogami pokrytą korą gałąź, grubszą od jej talii, nie było to najbezpieczniejsze miejsce ani dla małej dziewczynki, ani dla wielkiej księgi.

– Wiesz, Rid, że nie powinnaś tego czytać – zawołał z dołu dziewczęcy głos.

– Maluchu – zakpiła Ridley, nawet nie podnosząc wzroku znad księgi. – Wiesz, że nie powinnaś sobie sama zmieniać pieluch.

– Ciocia Del złoi ci skórę, gdy odkryje, że znów wykradasz jej coś z szafy – krzyknęła Lena, błyskając jasnozielonymi oczami i potrząsając gęstwą czarnych loków, bezpieczna pośród traw pod drzewem.

– Papużko – odparła Ridley, przewracając kolejną stronę. – Gdzie masz ogonek?

Stronice były tak wielkie, że kiedy z trudem je odwracała, ocierały się o jej sprane dżinsy, grożąc podarciem. Grzbiet księgi długością niemal dorównywał jej własnemu.

– To twój pogrzeb. – Powiedziawszy to, Lena rzuciła się na trawę, wyciągając z kieszeni notes oraz pióro. Zdjęła z niego nakrętkę, z westchnieniem znajdując w swym brulionie pustą stronę. – Dobra, zaczynaj. Co się tam dzieje, Rid?

– Mam tu statek, Leno Fasolko. – Ridley bezmyślnie nawinęła na palec złoty loczek.

– Nie nazywaj mnie tak. I…?

– I trzy syrenki. Chociaż to nie syrenki, bo mają skrzydła. One śpiewają, a przynajmniej jedna. Inna gra na jakimś dziwnym flecie. A ostatnia na małej złotej harfie.

Na oczach Ridley postacie na stronie czynnie odtwarzały tę opowieść, zgodnie z jej opisem.

– Dalej, Rid – westchnęła Lena, z roziskrzonymi oczyma. – Opowiedz resztę.

W pole widzenia wpłynął statek. Prawdziwy, z żaglami. Pośród fal i szkierów.

– Są marynarze. I wychodzą powitać syrenki. Uważają te syrenki za najpiękniejsze istoty, jakie kiedykolwiek widzieli. Myślę, że chcą wziąć je za żony. Wygląda na to, że się w nich zakochali.

– Mmm. – Lena zachichotała pod drzewem. – A teraz?

– Teraz syrenki śpiewają jeszcze głośniej. Czy je słyszysz? Zamknij oczy. – Ridley sama zamknęła oczy. Pod drzewem jej kuzynka Lena zrobiła to samo.

– Dasz radę?

Ze stronic księgi, prosto w twarz Ridley, powiało liryczną muzyką. Przybierała na sile, przesycając całe drzewo harmonijnymi dźwiękami, aż gałęzie zaczęły drżeć, a kilka liści poszybowało na ziemię pod nim.

Dla Ridley nie miało to znaczenia. Wydawało jej się, że oddaliła się o miliony kilometrów.

Lena osłoniła głowę rękoma, ale liście i gałęzie nadal się na nią sypały.

– Rid! Wszystko w porządku?

Ale Ridley znieruchomiała. Siedziała, oburącz ściskając księgę, z głębi której padało na jej twarz złote światło.

Muzyka była piękna, wręcz hipnotyczna. Aż hipnoza przeszła w grozę.

Soprany zmieniły się w piskliwy wrzask, a operowe melodie równie dobrze można było nazwać zgrzytem gwoździ na kamieniu. Ten zgiełk stawał się ogłuszający, z każdą chwilą narastał, aż do bólu.

Ridley jeszcze się nie poruszyła. Nie była w stanie. Nie była nawet pewna, czy oddycha.

Pod drzewem Lena, najmocniej jak mogła, zakrywała dłońmi uszy.

– Przerwij to. Spraw, żeby odeszło, Rid. Przerwij natychmiast!

Ridley zamarła.

Otworzyła usta i zaraz je zamknęła, bez słowa.

Wydawało się jej, że wszystko, czego kiedykolwiek pragnęła, uwięzione zostało właśnie na tych stronicach – ale im dłużej ich słuchała, tym większej nabierała pewności, że nic z tego mieć by nie chciała.

Smutku było tam więcej, niż zdołałaby znieść. Jej oczy wypełniły się łzami, a palce jeszcze mocniej zacisnęły się na brzegach stronic.

Pieśń wzmogła się aż do skowytu. Wietrzyk zmienił się w zawziętą wichurę, opasującą kręgami złotowłosą dziewczynkę.

– Trzymaj się, Rid!

Lena powoli pięła się w górę pnia, jedno ucho zatykając palcem, drugie kryjąc pod uniesionym ramieniem.

Wyjęła palec z ucha, wrzeszcząc jak coś, co ich babka nazywała szyszymorą:

– Nie słyszę cię nie słyszę cię nie słyszę nic a ciebie to już na pewno nie!

Sięgała coraz to wyżej, aż jej palce otarły się o papier o złoconych brzegach. Ostatnim zrywem energii, jak najmocniej, szarpnęła księgę, wyrywając ją z rąk Ridley i posyłając w dół, pod drzewo, w eksplozji jasnobłękitnych iskier.

Księga wylądowała w piachu, grzbietem do góry, z głuchym hukiem.

Ucichło.

Ridley otwarła oczy i ujrzała Lenę, podciągającą się do niej. Dziewczynki przywarły do siebie, usiłując złapać oddech, starając się spowolnić łomoczące serca.

– Co to były za stwory? – Twarz Leny pobladła. – Nie mów, że syrenki.

– Syreny – wydyszała Ridley. Głos miała cichy, nieledwie szeptała. – Nazywa się je syrenami. Mroczne. Skrzydlate, szponiaste i z kłami. Wyszarpywały tym marynarzom serca. – W oczach miała przerażenie. – Ja je widziałam.

Lena potrząsnęła głową.

– Nigdy, przenigdy nie chciałabym stać się taka jak one.

– Ja też nie – powiedziała Ridley. Miała w oczach coraz więcej szczypiących łez.

– Nam to nie grozi. – Lena wyciągnęła rękę i poklepała kuzynkę po policzku. – Nie martw się, Rid. Babcia mówi, że jeśli mamy dobre serca, to na takie wyrośniemy. Na jasne jak blask słońca.

– Tak? A skąd wiesz, że masz dobre serce? – Z kącika oka Ridley wydostała się drobniutka mokra strużka.

– Ty masz – zapewniła ją Lena. – Wiem to na pewno. – Wyjęła z kieszeni pękatego czerwonego lizaka i podała Ridley. – Słowo.

Przez chwilę młodsza kuzynka niemal wydawała się tą starszą.

Dzieliły się potem tym lizakiem wśród gałęzi starego dębu, aż wreszcie Ridley zapomniała o zgrzytających zębach, zakrzywionych szponach i marynarzach z wydartymi sercami.

Całkowicie.

Słowo.

***

Ridley obudziła się, płacząc, i nie wiedziała dlaczego. Pamiętała, że śniła, ale szczegóły tego snu już zaczynały się rozmywać.

– Co jest, Rid? – Lena była tuż przy niej, obejmowała ją mocno w świetle poranka.

– Nic. – Usiłowała zebrać myśli, ale przypominało to raczej uciskanie odsłoniętego nerwu.

– Po prostu nienawidzisz pożegnań, ty wielki kłębku sentymentów. Tej nocy ledwie się odzywałaś. – Lena zafrasowała się, mocniej owijając je obie swą wyblakłą niebieską kołdrą. – Coś jeszcze cię gryzie?

– Już powiedziałam. Nic takiego. – Ridley rozejrzała się, jednym spojrzeniem ogarniając zgasłe ognisko i porzucone koce. Jedynie Ethan się uchował, z twarzą na wpół wciśniętą w sierść Boo. – Gdzie są wszyscy?

– Link miał jeszcze przed sobą pakowanie. Liv i John także. Powiedziałam, żeby cię nie budzili. – Lena się uśmiechnęła. – Znając ciebie.

Ridley odczuła ulgę.

Lena odgarnęła za ucho Ridley jej długi różowy kosmyk.

– Wiesz, jeszcze nic straconego. To, że nie skończyłaś z nami szkoły, nie oznacza jeszcze, że jej wcale nie skończysz. Mogłabyś zrobić dyplom, chodząc do wieczorówki…

Matko wszelkich świętości tego świata…

Rid wpiła się w przegub Leny pięcioma sztyletami połyskliwych paznokci.

– Chwilunia. Czyżbyś sugerowała, że dręczy mnie, iż nie ukończyłam liceum Stonewall Jackson? Resztki rozumu ci odebrało?

Lena delikatnie uwolniła swą rękę od Ridley.

– Wydajesz się po prostu jakaś nieswoja.

Rid się wściekła.

– Chcesz powiedzieć, że nie ma we mnie nic z oziębłej wiedźmy? A może jest? Bo jak ostatnio sprawdzałam, było.

– Ridley.

– Nie wiem, czemu wszystkim w Gat-dziurze tak ciężko zapamiętać, że nie jestem jak oni. Jestem syreną bez serca.

– Masz serce. – Lena trzymała się konkretów. Mogły, w myśl pragnień Ridley, po raz kolejny odegrać tę rozmowę, a ona i tak w tej jednej sprawie wciąż obstawałaby przy swoim.

– Skąd wiesz? – spytała Ridley tak żałośnie, jak żałośnie się czuła.

– Wiem to na pewno. – Lena pocałowała kuzynkę w policzek. – Zaufaj mi.

Właściwie Ridley nikomu nie ufała. Gdyby jednak miała zaufać, to przede wszystkim kuzynce.

Siedziały potem dłuższą chwilę w milczeniu, ramię w ramię.

– Słowo? – szepnęła Ridley. Zła była na siebie, że przywołuje to pytanie; że w takiej chwili pękła. Jak zawsze dotychczas.

– Słowo – odszepnęła Lena, sięgając do kieszeni bluzy dresowej i wyciągając z niej zielonego lizaka.

– Zielony?

– Zmiany są dobre. Odrobinę ożywiają.

Ridley przyjęła lizaka i zamachała nim kuzynce przed nosem.

– Ty rebeliantko. – Podniosła się, z trudem prostując długie, gołe nogi. – Dobra, to ja spadam. – Na tyle właśnie potrafiła się zdobyć Rid, żegnając się ze swą jedyną prawdziwą przyjaciółką.

– Wiem – powiedziała Lena. Zawsze wszystko wiedziała. Co Rid powie… i czego by nie mogła. Wyciągnęła rękę z kluczykami do samochodu. – Właśnie rzuciłam Manifesto. Stoi na rogu.

Ridley pokręciła głową.

– Jesteś dobra.

– Wiem. – Lena wzruszyła ramionami, z iskierkami w oczach.

– Pożegnaj ode mnie Ethana. I dobrze się sprawuj, kuzyneczko. – Ridley, wbrew wszystkiemu, się uśmiechnęła.

– Zawsze to robię. Jestem ta dobra, pamiętasz?

Ridley nigdy o tym nie zapominała.

ROZDZIAŁ 5

Sweet Child o’Mine

Prysznic i przebranie się zmieniły wszystko na lepsze.

Dokładniej: prysznic, kimono vintage z różowego jedwabiu, porcja gorącej czekolady, ostatni szlif przy pomocy pomadki do ust Chanel Rouge Allure Incadescente – innymi słowy, Syreniej Czerwieni – i ulubiona sukienka Rid, bandażowa z kolekcji Herve Leger.

Mundur polowy syreny.

Czas robić swoje, pomyślała Rid.

Jak tylko czerwony mini cooper zjechał ze wzgórza i drogą numer 9 wjechał do miasteczka, nastrój Ridley się poprawił. Ledwie zobaczyła Linka, mogła stwierdzić, że nie tak znów wiele trzeba, żeby mu odbiło. Z powodów oczywistych, jak przypuszczała. Nie wspominając o różowej podomce w tonacji pepto-bismolu, którą jednemu z tych powodów zdarzyło się tego ranka przywdziać.

– Wesleyu Lincolnie! Ten śmieć nie będzie ci potrzebny w Georgia College pod wezwaniem Odkupiciela. – Pani Lincoln stała na podjeździe, usiłując wyrwać Linkowi plakat z Gwiezdnych wojen. – Właściwie w Georgia College nie będzie ci potrzebne nic z tego, czym zagraciłeś swój pokój.

Sfrustrowany Link mocniej chwycił swój plakat. Rzęch był już niemal zapakowany, ale powinien być już od godziny w drodze. Ridley lepiej niż ktokolwiek inny wiedziała, że takie użeranie się z matką o każdą figurkę superbohatera było dla Linka istnym piekłem.

– Och, daj spokój, mamo. To moje rzeczy. I to ja się wyprowadzam. Chcesz, żebym się spóźnił do tak zacnego college’u?

Odpowiedzią pani Lincoln było wyszarpnięcie plakatu w górę, poza zasięg Linka, tak, żeby się jej podarł.

– Mamo!

Tę właśnie chwilę Ridley wybrała na swoje wejście.

– Jak uroczo pani wygląda, pani Lincoln! Mam na myśli to, jak wspaniale pani podomka współgra z papilotami. – Ridley nigdy nie udało się nie rozdrażnić mamy Linka. Spokojnie można było nazwać to jej specjalnością. Podobnie jak przyprawianie lica pani Lincoln o pewien szczególny odcień czerwieni, zazwyczaj zastrzeżony jedynie dla starych buraków i opalonych ze szczeciny świń.

Ulga, jaką Link poczuł na widok Rid, wydała się tak wielka, że dziewczyna pomyślała, iż chłopak się przełamie i zasypie ją pocałunkami.

Popatrzyła jednak na jego matkę i zmieniła zdanie.

Pani Lincoln kipiała ze złości.

– Czyżby to ta mącicielka? Sądzisz, że porad, czym okryć ciało, dane mi od Boga, oczekuję właśnie od takiej jak ty, bezwstydnej, nader skąpo ubranej nierządnicy?

Rid natychmiast przyjrzała się w myślach swym sięgającym ud muszkieterkom i sukience bez pleców – której do prawdziwie bandażowej brakowało co najmniej kilku bandaży – i zamachała długim czerwonym paznokciem.

– No, no. Żadna hańba być ladacznicą. Nie słyszała pani? W Białym Domu zasiada demokrata.

Pani Lincoln dech zaparło.

Ridley się uśmiechnęła. Nastrój jej się poprawiał. Dobrze było użerać się ze śmiertelnymi. Gimnastykować koparę.

Bycie zacną Ridley tak potrafiło znudzić, że czasem korciło ją, by zdobyć nowych przyjaciół tylko po to, by mogła ich potem porzucić.

– Rid, daruj sobie. – Link odwrócił się do mamy, wyjmując jej z ręki plakat. – Rid przyjechała się pożegnać. Mogłabyś jej trochę odpuścić, wiedząc, że nie wybiera się ze mną do Georgia College. Zwłaszcza że sama zasypałabyś tamtejszą komisję listami, by mieć pewność, że do tego nie dojdzie.

Pani Lincoln narzuciła swej twarzy uśmiech.

– Nie, na pewno tam nie trafi. Ledwie postawiłaby nogę na chrześcijańskiej uczelni, spłonęłaby żywcem, zapamiętaj to sobie.

– Jezus miłuje wszystkich, mamo.

Pani Lincoln wilkiem spojrzała na Ridley.

– Oto stoi tu dziecię, o którym Jezus zapomniał.

Link usilnie starał się zachować powagę. Nic nie rozwścieczało jego matki podczas kłótni bardziej niż uśmiech i pyskówki.

– O tym nie wiedziałem. Z jakiegoś powodu powierzyli tę szkołę Odkupicielowi.

– Zapewniam cię, jej to nie dotyczy. Nie próbuj nawet do niej dzwonić. – Pani Lincoln niemal już purpurowiała.

– To naprawdę nie twój biznes – Link wyraźnie się nadąsał.

– Możesz założyć się o duże lody, że mój. Ostatecznie to ja kieruję twoim biznesem, Wesleyu Lincolnie.

– Przyjechałam tylko po to, by się z tobą pożegnać – powiedziała Ridley, słodka jak cukiereczek.

Trzymać się planu.

Ridley przyjechała odzyskać swego chłopaka i zamierzała do tego doprowadzić.

Link wyciągnął do niej rękę. Popatrzyła na nią.

– Strzałeczka? I niby co, według ciebie, mam zrobić?

– Chyba się pożegnać. Tak powiedziałaś. – Sięgnął po jej dłoń, uśmiechając się i puszczając oczko. – Do widzenia, Rid. Miło było cię poznać.

Ridley podała mu rękę. Oczy pani Lincoln zwęziły się. Ridley przyciągnęła Linka do siebie, wzięła w dłonie jego twarz. Przechyliła głowę i pocałowała go tak mocno, że przeszły go ciarki, a twarz poczerwieniała.

Niemal tak, jak jego matce.

Był to ten rodzaj pocałunku, który rozsławił syreny, ten sam, który przyprawiał o odrętwienie mocniej niż cała armia os – i po którym człowiek zapomina, jak się nazywa i co go czeka. Taki, po którym żeglarz kierował swój statek prosto na skały.

I to jemu potrzebne byłyby bandaże, pomyślała Rid z niemałą satysfakcją. A w każdym razie z dumą ze swego kunsztu. Nie na darmo latami ćwiczyła język na wiśniowych lizakach.

Potem Ridley – równie szybko, jak przygarnęła Linka – odepchnęła go, ciężko dyszącego i coś tam dukającego. Gdy się od niego odsunęła, wydawał się bliski omdlenia.

– No, to cześć – powiedziała słodko.

Link pokolebał się do swego samochodu. Matka poszła za nim, rozpościerając ręce, zaraz je jednak opuściła, zniesmaczona.

– No, Wesleyu Lincolnie, uszczęśliwiło cię to? Jaka matka ucałowałaby swojego syna po tak obmierzłym popisie? – warknęła. – Wróć lepiej do domu i przemyj sobie usta, bo nigdy już będę w stanie cię ucałować.

– Och, ale byłby wtedy wstyd – mruknęła Ridley.

Pięć minut później Rid, stojąc na chodniku, oglądała odjazd Rzęcha, w ślad za którym popłynęły w powietrzu brzmienia zespołu The Who – jej zdaniem, było to chyba Teenage Wasteland – niczym ostatnie akordy muzyki do filmu o kijowym życiu Linka w Gatlin.

Pani Lincoln siąkała nosem, wycierając oczy chustką.

Ridley poklepała ją po plecach.

– Cóż, mamo, ja chyba też już się powinnam zbierać. – Pochyliła się do policzka pani Lincoln i złożyła na nim głośny pocałunek, pozostawiając ślad czerwieni. – Nie ma pani nic przeciwko, pani L., że tak się zwracam? Skoro pisane jest nam któregoś dnia stać się rodziną. – I nachyliwszy się nad kobietą, która nienawidziła jej bardziej niż wszystkich zakazanych książek z Biblioteki Hrabstwa Gatlin razem wziętych, dodała: – Wie pani, że on oszczędza na obrączki?

Pani Lincoln niemal zaniemówiła.

– Zabieraj się z mojej posesji, tania latawico.

Ridley zamachała palcami, wciąż mając na ręku pierścień więzi. A to niby co? Nie mogła się oprzeć wywarciu odrobiny syreniej presji na odpychającej matce Linka.

Pani Lincoln całkiem spurpurowiała, wbrew chęciom jednak nie potrafiła wydusić z siebie żadnego okropieństwa.

Ridley się uśmiechnęła.

– Też cię kocham, mamo. Nie mogę się doczekać, kiedy odziedziczę twoją znakomitą porcelanę. – Posłała pani Lincoln całusa i przeszła przez jej najpiękniejszą rabatę, każdym krokiem rozrzucając ziemię.

Wsiadła do swojego mini i zjeżdżając w dół drogi numer 9, cały czas się śmiała, podczas gdy jej różowa apaszka radośnie powiewała na wietrze.

***

Kiedy Ridley wreszcie dogoniła Rzęcha, parkował na stacji BP na skraju miasta, a Link stał oparty o maskę.

Rid zatrąbiła i opuściła okno, sięgając do schowka, by wyjąć z niego i unieść w górę oddarty róg plakatu z Gwiezdnych wojen.

– Czegoś zapomniałeś.

Link, odbierając od niej ten strzęp, uśmiechnął się szeroko.

– Prawie przyprawiłaś moją matkę o atak serca.

– Tylko się trochę postarałam, żeby mnie zapamiętała. Naprawdę nabiera do mnie ciepłych uczuć. – Ridley z uśmiechem opuściła osłonę przeciwsłoneczną, żeby – korzystając z lusterka – podkreślić błyszczykiem czerwień warg.

– Nie przesadziłaś odrobinę? Mamę pewnie czekają teraz ze trzy miesiące koszmarnych snów.

– Tylko trzy? Ty to wiesz, jak urazić dziewczynę, szalona pałko. – Wydęła wargi. Link się zagapił.

Bandażowa sukienka, dwa. Wesley Lincoln, zero.

– Skoro o pożegnaniu mowa, myślisz, że twoja mama je kupiła? – Popatrzyła na Linka.

– Pewnie, że kupiła. – Link wyszczerzył się radośnie. – Żyłka, haczyk i Odkupiciel. Oto jestem wolnym człowiekiem. – Swoją ucieczkę planował od miesięcy. Wszystko, łącznie z fałszywą informacją o przyjęciu od nieistniejącej uczelni kościelnej, przewałkowane zostało z tysiąc razy. Wyniesiona ze szkoły wprawa w podrabianiu ocen jeszcze się na coś Linkowi przydała.

Dość tego. Pora nadeszła. Rid z trzaskiem zamknęła lusterko.

– A o co chodziło z tym uściskiem dłoni? Naprawdę sądziłeś, że twoja mama uwierzy, że jesteśmy jedynie przyjaciółmi?

– Czemu nie? A nie jesteśmy? – Link odchylił się na skraj samochodu.

Ridley zgasiła silnik.

– To zależy.

Otworzyła na oścież drzwiczki, odpychając tym samym Linka, gdy się odchylały. Potem przeszła wokół auta i rozsupłała apaszkę, by powoli rzucić ją na tylne siedzenie.

To czasem jest jak taniec. Nawet wtedy, gdy tylko jedno słyszy muzykę.

– Gdzie idziesz? – Link przypatrywał się jej nieufnie.

Ridley nie odpowiedziała. Zamiast tego nachyliła się, by otworzyć bagażnik, zamierając przy tym na chwilę, żeby Link na pewno uchwycił ten widok. Obcisła sukienka. Muszkieterki. Wygląd, jaki był jej pisany.

Jeden.

Dwa.

Trzy.

Teraz.

Ridley wyciągnęła trzy identyczne torby podróżne od Louisa Vuittona, kolejno podając je Linkowi. Wyraz jego twarzy powiedział jej, że zobaczył wszystko, co należało.

Sfinalizowała sprawę. Pozostawało tylko powiadomić o tym chłopaka.

Podeszła do pracownika stacji i wręczyła mu kluczyki.

– Mój samochód wraca do wozowni w Ravenwood Manor. Zaparkuj go najdalej, jak to możliwe od karawanu wujka Macona. Moja kuzynka ma hopla na punkcie tej bryki. – Chwyciła go za rękę. – I wcale mnie tu nie było.

Rid nie potrzebowała już lizaków, przynajmniej jeśli brać pod uwagę większość ludzi z Gatlin. Reputacja, której się dorobiła, miała znacznie większą moc. Pracownik stacji chrząknął i skinął głową. Wziął kluczyki i na powrót zniknął w warsztacie.

– Czy to znaczy to, co myślę, że znaczy? – Link przypatrywał się Rid. – Jedziesz ze mną do Nowego Jorku?

– No, na pewno nie wybieram się z tobą do Georgia College.

Link postarał się ukryć uśmiech.

– Poważnie mówisz?

Ku swemu zaskoczeniu, Rid odkryła, że stara się o to samo – i równie mocno.

– Śmiertelnie poważnie.

Nabrał tchu.

– Ty ze mną?

– A stoi tu inna syrena? – Sama też nabrała tchu, by się wyciszyć. – Czy to dla ciebie jakiś problem?

Wiedziała, że Link w takiej chwili mógłby powiedzieć całe mnóstwo rzeczy. Mógłby zapytać, czemu się jej odmieniło. Mógłby też przypomnieć, jak diabelnie ochrzaniła Johna za decyzję o wyjeździe do Anglii wraz z Liv. Mógłby przywołać ich nieustające, wieczne potyczki, ich gwałtowne zerwanie.

Zerwania.

Niczego takiego jednak Link nie powiedział. Zamiast tego obdarzył ją uśmiechem szerokim jak rzeka Missisipi.

– No to… – powiedział.

– Właśnie – przyznała Rid.

– To chyba powinniśmy…

– Jasne.

Niezgrabne wsparcie Rid w dziele wepchnięcia trzech oznaczonych monogramami toreb na tył Rzęcha zabrało Linkowi tylko około dziesięciu sekund.

– To wszystko, co zabierasz? – Link wyglądał na zaszokowanego.

– Jedynie moja bielizna. Jedno, co na pewno wiem o tym wielkim mieście, Skurczaku, to gdzie robić tam zakupy.

Cóż, bo zakupy będę robić ja. Ty zajmiesz się tym, czego będę potrzebowała.

Taki przynajmniej był plan. Linkowi raczej jednak nie mogła go przedstawić. Odezwało się nawet jakieś poczucie winy, ale zdusiła je jeszcze w zarodku.

Trudno. Jeszcze to przemyślę.

Kiedy już usadowili się w Rzęchu, poczucie niezręczności sytuacji ustąpiło i pozostał im dreszczyk emocji, mający w sobie coś skandalicznego, że sprawa wypaliła.

Ridley przysunęła się do Linka.

Podkręciwszy muzykę, przyciągnął ją jeszcze bardziej do siebie.

– Od zeszłej nocy na to czekałem. – Nachylił się, żeby ją pocałować, ona zaś poczuła niespodziewany przypływ radości.

Boże, jednak naprawdę mi go brakowało. I jego, i tego.

– Koniec z czekaniem, kochanie. – Odwzajemniła pocałunek, częściowo wchodząc mu przy tym na kolana. Jazda zapowiadała się długa, uznała więc, że warto zadbać o wygodę.

Link nie mógł powstrzymać uśmiechu, całowanie odłożył więc na bok.

– Nie mogłaś sobie tego odpuścić, racja?

– Nie mogłam tobie tego zrobić. – Znów go pocałowała.

Na chwilę się odsunął, szczerząc się do niej w uśmiechu.

– Ależ kościelna ta uczelnia.

Zatrzepotała rzęsami.

– Bardzo niedobra ze mnie dziewczynka, Wesleyu Lincolnie. Myślisz, że znalazłbyś dla mnie odkupienie?

Odpowiedź miał już na końcu języka.

Swojego lub jej.

ROZDZIAŁ 6

Welcome to the Jungle

Czas pożegnań dobiegł końca. W chwili gdy Liv i John wchodzili na pokład samolotu lecącego na Heathrow, a Lena i Ethan zmierzali na Massachusetts Turnpike, Ridley i Link kierowali się do Nowego Jorku – w jedyne możliwe miejsce spełnienia jedynego marzenia Linka. Długo musiał na to czekać.

– Pamiętasz, jak poprzednim razem byliśmy w Nowym Jorku? – Link ukradkiem zerknął na nią z ukosa.

– Wtedy, kiedy udawałeś, że jedziesz na kościelny obóz?

– Najlepszy obóz w świecie. Wkradanie się do klubów na East Village, rozbijanie się po hostelach i schroniskach YMCA. Spanie w Rzęchu. – Poklepał deskę rozdzielczą.

– Jak mogłabym zapomnieć? – Ridley się uśmiechnęła. Mowa była o całkowicie magicznym urojeniu, wzmocnionym potężnym syrenim czarem.

– Nowy Jork na mnie czeka, Rid. A w nim podpisanie kontraktu na płytę lub występ na VMA^1.

– Zwolnij nieco, szalona pałko. Może jednak najpierw spróbuj znaleźć sobie nową kapelę. – A ja wiem, gdzie zacząć szukać, pomyślała Ridley.

Link myślał w większej skali.

– Kto wie? To mógłby być pierwszy rozdział mojej autobiografii. Skok w rock: narodziny gwiazdy z Karoliny. – Ogłosił to tak, jakby wcześniej nie mówił tego z tysiąc razy.

Ridley znów musiała się uśmiechnąć.

– Przy odrobinie szczęścia może się nawet doczekasz, że twoja matka wystąpi o usunięcie tej książki ze szkolnej biblioteki Stonewall Jackson High.

Link wybuchnął śmiechem i usadowił się wygodniej za kierownicą.

– Pomarzyć zawsze warto. – Puścił muzykę.

Ridley pokręciła głową. Ale przynajmniej nie był to Meatstik, czyli jego ostatnia kapela. Pomyśleć, że za kiepskich uważała Holy Rollersów. W porównaniu z Meatstikiem Rollersi byli Rolling Stonesami i to zapewne dlatego Linkowi nie udało się przekonać żadnego z członków zespołu, by zabrał się z nim do Nowego Jorku. Grable Honeycutt miał pełen etat w myjni samochodowej w Summerville, a Daryl Homer był po prostu Darylem Homerem. Pewnie i za rok będzie siedział na kanapie u matki, o ile matka, w myśl swej groźby, nie wyprzeda mu jej spod tyłka.

– Stawiam na Daryla – oznajmił Link, gdy kapela po raz pierwszy ogłosiła rozpad, pod sam koniec szkoły. – Bo komu by się marzyła kryta złotym aksamitem sofa, od której jedzie tyłkiem Homera?

Nie oznaczało to jednak, że któryś z nich mógł liczyć na wielką karierę. (Widzę w tobie) Majestatyczne mięcho i Przeżuwając niestrawnej chrząstki cząstkę, dwa kawałki Meatstika, cieszące się na tańcach w domu kultury w Summerville największym powodzeniem, wyróżniały się najgorszymi – zdaniem Ridley – tekstami, jakie zdarzyło się Linkowi napisać. (Zaszlachtuj me serce, wyfiletuj duszę, a gdy się wykrwawię, wytarzaj swą tuszę). Zdecydowanie najgorszymi. Nie było w tym przesady, zważywszy że Rid zaliczyła więcej koncertów Holy Rollersów niż jakikolwiek inny słuchacz.

– Skoro zespół się rozleciał, może powinieneś spróbować zacząć pisać o czymś innym, niż tylko o mięsie – zasugerowała.

– Ale to mięsa najbardziej mi brakuje – westchnął Link. – Dlatego, że już nie jadam. I dlatego, że znów jesteśmy razem. – Puścił do niej oczko. – Nasza miłość jest szalona. Szalenie niedosmażona.

– Ani mi się waż cytować Meatstika.

Ridley jednak nie naciskała. Nie należało ranić jego uczuć, nie teraz, gdy wiedziała, co ma nastąpić. Prędzej czy później będzie musiała mu powiedzieć, że w tej ich wyprawie nie chodzi o marzenia. Już nie. Chodziło w niej o DPM – dary, przysługi i moce. Szczególnie o przysługi, do których się zobowiązała, przegrywając w karcianą grę w łgarstwo w klubie o nazwie Udręka. Wciąż jeszcze zanadto gryzło ją to upokorzenie, by z kimś się nim podzielić – i za bardzo się bała.

Dług zaciągnęła u Lennoxa Gatesa, który był kimś więcej, niż tylko właścicielem klubu i potężną Istotą Ciemności. Nie jadąc do Nowego Jorku, Link nie tylko pożegnałby się ze swymi marzeniami. Wpakowałby Ridley w kłopoty, z których nawet jej nie udałoby się ujść cało. Czy też – jeśli spojrzeć na to pod innym kątem – pozbawiłby ją szans na wyplątanie się z kabały, w którą się sama wpakowała.

Może powinnam powiedzieć Linkowi, żeby zaraz zawrócił. Przegrałam przecież jego przyszłość, pomyślała, mając wyrzuty sumienia. Dla mnie i tak jest już za późno. Natychmiast jednak odrzuciła tę myśl. Jeśli miała zrobić, co trzeba, nie mogła dopuścić, by na przeszkodzie stawały jej jakieś głupie uczucia.

Wyświadczam mu przysługę. Żeby wykupić pierwszy żeton, muszę dostarczyć Lennoxowi perkusistę, a Link wybiera się do Nowego Jorku właśnie po to, by zostać perkusistą. Cóż więc złego w tym, że obojgu nam wyświadczę tę przysługę? I tamten zespół, jak on się właściwie nazywał? Szabliści Diabła? Szamani? W końcu nie byli przecież tacy fatalni?

Na pewno bywają na tym świecie gorsze rzeczy niż konieczność spędzenia roku w jednej rockowej kapeli z Obdarzonymi z solidnym parciem na dobre koncerty.

Ridley nawet dobrze wiedziała, że takie rzeczy istnieją. Dotyczyło to jej drugiej przegranej z tamtej nocy – tej, o której wciąż jeszcze wolała nie myśleć. Winna bowiem była nie tylko perkusistę, ale i drugi żeton, żeton domu gry, oznaczający, że to dom gry określi czas i formę jego wykupienia.

Innymi słowy – żeton ten, podobnie jak ten dom i klub, należał do Lennoxa Gatesa. Jeszcze innymi słowy – ona sama miała do niego należeć przez rok od owej przegranej.

Winna mu była przysługę. Nawet gorzej – swój dar, może nawet moc.

Bez żadnych ograniczeń.

Cokolwiek zażąda.

Mógł, według swojego uznania, nakazać jej rzucić się z dachu najwyższego budynku świata. Utopić w jeziorze Moultrie. Uwięzić w świetliku.

Właściwie Lennox Gates mógł nakazać Ridley wykonanie czegokolwiek, tak jak ona sama nakazywała innym, posługując się mocą przekonywania. Odebrać tę wygraną mógł, kiedykolwiek zechce, ona zaś nic nie mogła na to poradzić.

Ridley wciąż miała go przed oczami, napawającego się triumfem, tamtej nocy w Udręce.

Takiego, co to zadręcza samą swoją obecnością. Taki właśnie był.

Wyparła to wszystko z pamięci.

Jeszcze nie czas.

Trzeba było się zająć spłatą długu karcianego, a w tym celu musiała ściągnąć Linka do Nowego Jorku. Jeden perkusista, dostawa w drodze.

***

W Filadelfii Rid pozwoliła Linkowi wysiąść z Rzęcha jedynie po to, by w przydrożnym zajeździe kupił colę, ale już nie dała mu jej wypić na miejscu.

W East Brunswick, w stanie New Jersey, z ulgą przyjęła rozmieszczone wszędzie informacje o tankowaniu paliwa wyłącznie przez pracowników stacji, opuszczanie samochodu więc przestało wchodzić w grę.

– Przykro mi, szalona pałko. Takie tu przepisy.

Ridley nie mogła się uwolnić od irracjonalnego panicznego lęku, że chłopak zawróci i ruszy prosto do domu. Ze swego miejsca przez całą drogę czuła jego zdenerwowanie. Miał nawet problemy z utrzymaniem rąk na kierownicy. Zbyt absorbowało go bębnienie, gdzie popadło, niemal po całym wnętrzu Rzęcha.

– Muszę stanąć i chwilę pooddychać. – Wydmuchnął głośno powietrze, jak palacz, tyle że bez papierosa.

– Wszystko gra. – Ridley wyciągnęła rękę. Powinnam go chyba teraz po czymś poklepać? Może po ramieniu?

Pozwoliła swej dłoni niezgrabnie opaść na jego nogę.

– Tego nie możesz wiedzieć. A jeśli jestem beznadziejny? Jeśli nigdy nie dorobię się nowej kapeli? A jeśli to wszystko to tylko jakaś głupota? – powiedział to takim tonem, jakby odkrywał coś nowego, a Ridley starała się powstrzymać uśmiech.

– Powstrzymywało cię to kiedykolwiek? – Dała sobie spokój z poklepywaniem.

Potem Ridley przeszła w stan czuwania, gotowa w razie potrzeby zastosować odpowiednie środki. Link wyżywał się za kierownicą, ona wciąż tkwiła na miejscu dla pasażera. Jeśli czegoś nie zrobi, może zatonąć z całym tym statkiem. Ostatecznie siedzieli w tym razem.

Link wzruszył ramionami.

– Może trzeba mi było złapać robotę w myjni.

Smutniejszej rzeczy jeszcze nie słyszała. Sprowadziła na nią myśli tak nieridleyowe, że niemal paliło ją od nich w głowie.

To właśnie chyba nazywa się więzią z drugim człowiekiem. Tego nie można sobie ot tak odegnać, nie da się magicznie włączyć lub wyłączyć. Prawdziwe nawiązanie połączenia z kimś innym to sprawa nieskończenie bardziej skomplikowana.

Przyjrzała się wykutemu w ogniu pierścieniowi więzi na swoim palcu. Będzie musiała coś zrobić, dla nich obojga.

Poruszyła palcami, obserwując przy tym, jak kolor pierścienia przechodzi z jasnoniebieskiego w mleczną zieleń. W zieleń Obdarzonych, pomyślała. Niczym jakiś wielki i stary pierścień zmiany nastroju Obdarzonych.

Zamknęła oczy.

Nie, to nie było zaklęcie. To nie był nawet urok. W niczym nie przypominało wiśniowego lizaka lub listka gumy ani czegokolwiek innego, co ssało się lub żuło, by wzmocnić syrenie moce.

To było życzenie.

A jednak, gdy je formułowała, poczuła dziwne szarpnięcie – jak gdyby coś otwierało dostęp do najgłębszej części jej umysłu, tak samo jak wówczas, kiedy celtowała z Obdarzonymi lub gdy używała uroku, by wyminąć jakiegoś niczego nieświadomego skauta.

Życzę sobie, żeby ten Rzęch odbył podróż. Gdyby był tu John, odkryłby, jak tego dokonać. Przemieścilibyśmy się stąd do Nowego Jorku w ułamku sekundy.

Serce Ridley załomotało i otworzyła oczy akurat, żeby zobaczyć, iż Rzęch przejeżdża most Brookliński, nad wodami oddzielającymi Manhattan od Brooklynu.

– Czekaj no – powiedziała, odwracając się do Linka. – Ty to widzisz?

– Most Brookliński raczej trudno przeoczyć, Rid. Nawet chłopakowi z Gatlin. – Link wyszczerzył się w uśmiechu. Znów był dawnym sobą. To miasto w jakiś sposób zawsze oczarowywało go tak kompletnie, że tylko urok Ridley miał na niego tak samo mocny wpływ.

– Nie zauważyłeś ostatnio czegoś dziwnego? Na trasie z New Jersey tutaj?

– Poza tym, że tablice rejestracyjne są niewłaściwego koloru, a wszystkie rozgłośnie radiowe nadają jak najęte? I że trzeba płacić za jazdę autostradą? Wszystko tu jest dziwaczne, mała. To jest Północ.

Potem zaczęło lecieć Stairway to Heaven, co oczywiście położyło kres rozmowie. W myśl jednej z nielicznych reguł, obowiązujących w Rzęchu, Stairway należał się szacunek.

Rid podniosła dłoń, w świetle księżyca przyglądając się pierścieniowi. Jak brzmiało to zaklęcie wiążące? Było coś o zesłaniu nas? Czyżby to pierścień tego dokonał?

Znów przeszedł w blady błękit i nie wydawał się różnić mocą od innych jej precjozów.

To nie Link sprawił, że Rzęch odbył podróż. On tego nawet nie zauważył. A ja sobie tego nie wyobraziłam. Nie byłabym w stanie.

Bo naprawdę byli w Nowym Jorku.

Nie rozumiała, jakim sposobem ani dlaczego, ani nawet za czyją sprawą – ale przynajmniej wyszło na dobre. Jej życzenie się spełniło. Z Nowego Jorku nie było już odwrotu.

Ridley nie potrafiła stwierdzić, czy do tego również przyczynił się pierścień, ale w jednej chwili wyjechali z ciemności w roziskrzone światła, most Brookliński wydał się jej najbardziej magicznym miejscem tego świata, czy raczej drugim w tej kategorii. Przypomniał Ridley Most Obdarzonych, wiodący do Spoiny, wielkiej granicy między światem śmiertelnych a zaświatami. Tyle tylko, że tamten most był starą, najeżoną drzazgami kładką, ten zaś tutaj nieledwie pomnikiem na cześć śmiertelnych. Zastanawiała się, czemu wcześniej tego nie zauważyła. Wszystko tu zakrojono na ogromną skalę – liny wznoszące się wysoko w nocne niebo, podpory, rzucające na przemian pasy cienia i światła, gdy Rzęch między nimi sunął – w okolicach Gatlin nie było okazji przywyknąć do takich widoków.

To było dzieło śmiertelników, ale jednocześnie zapierało dech, Ridley zaś nie mogło się pomieścić w głowie, że ta żałosna, zepsuta rasa ludzka potrafiła wznieść coś tak pięknego.

I to, kiedy się już myślało, że niczym cię nie zaskoczą, powiedziała sobie. Czas zacząć się martwić, że jednak mogą.

1. MTV Video Music Awards. ↩

ROZDZIAŁ 7

Another Brick in the Wall

Nie zgubiliśmy się. Jak duży może być Brooklyn? Mam zresztą węch jak piesgończak, pamiętasz?

– Pies gończy to dwa odrębne wyrazy – powiedziała Ridley. – A ty masz na myśli ogara.

– Wszystko jedno.

Upił łyk coli z puszki wklinowanej między jego siedzenie a drzwiczki. Samochody tak stare jak Rzęch nie były jeszcze wyposażone w luksusowe udogodnienia w rodzaju uchwytów na kubki czy płyn do spryskiwaczy, nie mówiąc już o dwóch rodzajach przednich świateł.

– Na pewno wiesz, dokąd jedziesz? Gdzie jest to twoje mieszkanie? – Ridley przyjrzała mu się podejrzliwie. Z westchnieniem wypluł colę z powrotem do puszki. Tyle właśnie miał z picia. Jak każdy inkub, Link nie musiał jeść, nie miał nawet apetytu. Nie oznaczało to jednak, że za tym nie tęsknił.

Znów westchnął, zagrzechotał puszką.

– To nie jest mieszkanie. Nie tak całkiem.

– A co to jest, tak całkiem?

– Parking. – Zerknął na nią kątem oka.

– Wspaniale. – Starała się wyglądać na oburzoną, naprawdę jednak jakoś to jej nie zaskoczyło.

– Wymyśliłem, że będę spał w Rzęchu. Mieliśmy zdaje się całkiem dobre chwile w tym staruszku. – Czule poklepał deskę rozdzielczą.

– Zamierzałeś przenieść się do Nowego Jorku i zostać tu, aż zrobisz karierę, przez cały ten czas śpiąc w swoim aucie?

Link wzruszył ramionami.

– Ile to mogłoby potrwać? Utalentowany ze mnie facet.

Ridley wyciągnęła z torebki skrawek papieru i zgarnęła z deski rozdzielczej starożytny i jeszcze niezbyt inteligentny telefon. Znalazła klawiaturę i zaczęła powoli wystukiwać litery czubkami długich czerwonych paznokci.

– Nie przejmuj się. Ja coś mam.

Nadeszła pora na następną fazę jej planu – na spotkanie z kapelą, którego Link nie mógłby jej bardziej ułatwić. Techniczny z Udręki dał jej numer do gitarzysty prowadzącego i powiedział, żeby dała znać, jak dotrą do miasta. Oto jesteśmy.

w drodze adres prosz – Rid z Udreki

– Ty masz? Co takiego? – Link zmarszczył brwi.

– Znam pewnych ludzi. – Poklepała go po ramieniu. – Zawsze kogoś znam.

– Od kiedy? – Przyszła kolej na podejrzliwość Linka.

Odpowiedź była niemal natychmiastowa i niezrozumiała.

rzygajacy klaun myrtle duane

Ridley musiała rozszyfrować tę wiadomość.

– Wygląda na to, że zatrzymamy się u gościa imieniem Duane – powiedziała. – I może z dziewczyną imieniem Myrtle.

– Czemu nigdy o nich nie słyszałem?

Ridley musiała z tego wybrnąć.

– To przyjaciele Johna. Puściłam mu esemesa i nas ustawił.

– John przecież całą tę noc spędza w samolocie? – zauważył Link. – Kto to naprawdę jest ten Duane?

– W samolotach mają teraz Wi-Fi – odparła gładko Ridley. Kłamstwa zaczynają mi tak łatwo przychodzić. Nawet łatwiej niż dotąd. – Wiedziałbyś, gdybyś był kiedyś na pokładzie jakiegoś.

– Hej, bywało się tu i ówdzie.

– Autobus Greyhounda na Myrtle Beach odpada. – Rid nawet nie podniosła wzroku. – Tyle w sprawie Myrtle. – Napisała coś jeszcze.

jaki rzygajacy klaun

Odpowiedź przyszła równie szybko.

rzyga na myrtle

Co?

Link skrzywił się szyderczo i Rid zmuszona była przestać patrzeć na telefon. Oderwał wzrok od znaków ulicznych na tyle, że zdążył unieść ironicznie brew.

– Po co mi samolot? Dureń z Johna, że nie wybrał podróży.

– To zabawne, bo kiedy ostatnio sprawdzałam, siedzieliśmy w samochodzie przez dziesięć tysięcy godzin, jadąc nim aż z Karoliny Południowej do Nowego Jorku. Zero podróżowania. – O ile nie liczyć tego odcinka, gdy podróżowaliśmy, dopowiedziała w myśli.

– To co innego. Nie mógłbym kochanego staruszka zostawić w domu. Zabiłby mnie. – Link poklepał deskę rozdzielczą. – Prawda, cukiereczku?

– Jesteśmy ustawieni z Duane’em i Myrtle. To jest ważne. Pewna jestem, że wszystko się ułoży.

Ridley prawie uwierzyła w to, co powiedziała. Raz jeszcze sięgnęła po telefon.

rzygajacy klaun ki diabel kto to jest myrtle

Tym razem w ogóle nie dostała odpowiedzi.

***

– To ulica, a nie osoba.

Ridley stała pod tabliczką, anonsującą MYRTLE AVE. Cudem było, że ją znaleźli, zważywszy że był środek nocy, i to smoliście czarnej, a wszelkie okoliczne tablice, ściana i inne płaszczyzny pokryte były warstwami graffiti.

– Ja za coś takiego o Myrtle to bym się nasłuchał – wytknął jej Link. – Wracajmy do wozu. Chata tego gościa musi gdzieś tu być.

Ridley pokręciła głową.

– Nie widzisz tego? Duane sobie z nami leci.

– Aktualnie go tu nie ma – zauważył Link, ze śmiechem. – Ale Duane rzeczywiście chce, żebyś do niego przyszła zaszczepić się przeciw grypie. Bo on też nie jest osobą. – W rzeczy samej, był tam, afisz reklamujący dzień szczepień „dwa w cenie jednego” w Duane Reade.

W aptece Duane Reade.

Cholera, pomyślała. Lecą sobie ze mną w kulki. To oczywiste. Szampon Diabła. Ten zespół już wygląda na beznadzieję gorszą niż Meatstik.

Link przyjrzał się Ridley.

– Nie ma żadnego Duane’a, mała. I żadnej Myrtle. Masz pojęcie, dokąd właściwie jedziemy i kto na nas tam czeka?

– Rzygający klaun.

Usiadła na krawężniku. Tylko tyle zostało i musiała się tego trzymać. Była tak sfrustrowana, że chciało się jej płakać. Nie pomagało jej też to, że ludzie, których szukali, nadal nie odpowiadali na jej esemesy.

– Oczywiście. Że też sam na to nie wpadłem – sapnął Link, starając się nie dać ponieść nerwom.

– To wszystko, co podał ten facet. Głupia byłam, że posłuchałam jakiegoś durnego Obdarzonego, i to nieznajomego, wierząc, że mi pomoże. – Zreflektowała się. – Tylko dlatego, że to przyjaciel Johna. – Fakt. Coś w tym było. Przez jej życie przewinęły się tłumy durnych Obdarzonych, których nie powinna była słuchać.

Cholerni Obdarzeni.

I jeszcze tamten cholerny techniczny, śmiertelnik. Gdyby go nie poznała, w życiu nie zagrałaby tamtej nocy w łgarstwo i nie wpakowałaby się w ten bajzel.

Cholerni śmiertelnicy.

– To kim jest ten cały nie-Duane? Istotą Ciemności? – Link siadł obok niej na krawężniku.

– Prawdopodobnie. – Wzruszyła ramionami, improwizując. – Skoro to jeden z przyjaciół Johna. Nie miał świetlanego dzieciństwa.

– Daj spokój. John nigdy nie miał żadnych przyjaciół, Rid. Oboje to wiemy. Kim, tak naprawdę, jest ten facet?

– No… – Ridley nabrała tchu i spojrzała na Linka. – On jest z kapeli.

– Co?

Link znieruchomiał. Nie było siły, żeby Ridley użyła w rozmowie słowa kapela, a on nie wyczuł, że coś się szykuje.

Kapele to była jego broszka, nie jej.

Od spiknięcia się z Linkiem jak najusilniej unikała wszelkiej innej muzyki. Biorąc pod uwagę rodzaj muzyki, granej przez zespoły Linka, tak było nawet lepiej, bo nie miała z czym jej porównać.

Teraz to wszystko runęło. Wszystko, doszczętnie.

– Nawet nie pamiętam, jak się nazywa. Należy do jakiejś kapeli i widziałam go, jak grał w Udręce. – Po tym, jak zerwaliśmy. Po tym, jak od ciebie uciekłam. Po tym, jak przebalangowałam się przez pół Europy. I po tym, jak straciłam wszystko przez jedną pechową partyjkę łgarstwa.

– Mów dalej. – Link patrzył jeszcze bardziej podejrzliwie. Z jedną kapelą było dość problemów. Druga, z jakiegoś klubu dla Istot Ciemności, jeszcze pogarszała sprawę.

Reszta mowy obronnej Ridley przybrała postać długiego – i częściowo zaskakująco odpowiadającego prawdzie – monologu.

– Nie chciałam ci o tym mówić, ponieważ nie chciałam się o to spierać, a także dlatego, bo wiedziałam, że byś go znienawidził, kojarząc z naszym zerwaniem (coś z prawdy). Ale dopiero tam się poznaliśmy, a jego kapela potrzebuje perkusisty, bo pod innymi względami wydają się całkiem dobrzy (ponownie coś z prawdy). I powiedziałam mu, że znam kogoś, kto byłby idealny, i oto tu jesteśmy. – Znowu wzięła głęboki oddech. – Widzisz? Wszystko gra. Znajdźmy więc tego rzygającego klauna.

Starała się, żeby zabrzmiało to wesoło, ale przy rzygającym klaunie znów się poddała.

– Nie potrafię ci uwierzyć. – Link przypatrywał się jej, i to nie tak życzliwie. Nie w stylu Jak ja kocham tę syrenę. Bandażowa sukienka nie odegrała najmniejszej nawet roli w tej rozmowie, co dowodziło, jak fatalny obierała kierunek.

Przegrywam na swoim polu, pomyślała Ridley. Powinnam raz dwa się uporać, ale nie daję rady. Co ze mną jest nie tak?

– W którą część nie możesz uwierzyć? – Próbowała sobie przypomnieć, co tam było prawdą, ale tak wszystko zamotała, że sama miała problemy z wyodrębnieniem tego.

– W żadną. Wiedziałaś, że jadę tu, by się przebić na scenę muzyczną. Mimo to przez całą drogę, siedząc w samochodzie, ani słowem się nie zająknęłaś, że czeka mnie przesłuchanie do kapeli.

– Nie będzie przesłuchania. Już masz tę pracę. – I w tym cały problem, pomyślała. Paskudna ironia.

– Co ty mówisz?

– Im potrzeba perkusisty. Ty jesteś perkusistą. To matematyka. Ty plus oni równa się kapela. Proste. Możemy już zacząć szukać tego klauna?

– Rid. Stop. To dla mnie wielka sprawa. Nie możesz za mnie decydować o całej mojej przyszłości. Nie tak ma to wyglądać.

– Czemu nie?

– To moje marzenie. Nie możesz się w nie wtrącać. Ja powinienem sam się tam wspiąć.

– Sam to robisz.

– Serio? A ile lizaków musiałaś wyssać, Rid, żeby do tego doprowadzić? – zapytał.

Te słowa zabolały. Odwróciła wzrok.

– Zwykłe dziewczyny nie robią takich rzeczy, Rid.

– To czemu nie weźmiesz się do rzeczy i sobie takiej nie poszukasz? – Nie odcinaj się, Rid. Spuść z tonu. – Bo ja tylko próbowałam pomóc. – Sobie, dodała w myślach, choć wrednie się z tym czuła.

Patrzył na nią sceptycznie.

– Naprawdę, Link. Staram się tylko być z tobą szczera. – Niezła podpucha.

– Skoro tak mówisz. – Odwrócił wzrok, znów w stronę pokrytej graffiti apteki Duane Reade.

– Czemu mi nigdy nie wierzysz, gdy mówię, że jest mi przykro?

Ridley nawet spróbowała pokazać, jak bardzo jest jej przykro, ale nie bardzo mogła sobie przypomnieć, jak wygląda ten konkretny wyraz twarzy. Pokazała zamiast tego, że jest jej niedobrze, to bowiem udawała tyle razy, że niemal weszło jej w krew.

– Bo tobie nigdy nie jest przykro – oznajmił Link, jakby ta myśl nagle przyszła mu do głowy. – Bo w sumie nie wierzysz, że mógłby istnieć jakiś powód, dla którego byłoby ci przykro. To wszystko jest dla ciebie tylko grą. Nigdy nie będzie niczym poważniejszym. Nie dla Ridley Duchannes.

Ridley wiedziała, do czego nawiązał. Wcześniej tego lata, gdy Link wyznał, że ją kocha, wkurzyła się i go spławiła. Żadne z nich dotąd do tego nie wracało.

Coś prawdziwego było zbyt prawdziwe, zwłaszcza dla Ridley.

– Nie. To nieprawda – powiedziała, czując się nagle jakoś okropnie.

Link się podniósł.

– Muszę się przejść.

– Nie odchodź, proszę – powiedziała. – Link.

Oddalił się w dół ulicy – od Ridley, od Rzęcha, od Duane Reade i całej tej rozmowy.

Przez całe swoje życie oszukiwała śmiertelników. A przynajmniej manipulowała nimi. Dotychczas zawsze osiągała swoje. Czemu teraz szło jej tak źle? I kim był ten Link, żeby przez niego czuła się tak paskudnie, choć robiła tylko to, co zwykle?

Większość Obdarzonych niewiele myśli o śmiertelnikach. Są przecież po to, by ich wykorzystywać – taki jest sens ich istnienia.

Jako tarcze strzeleckie lub podczas lekcji rzucania czarów.

Wiesz, w końcu to tylko śmiertelnicy.

Ridley siedziała sama na krawężniku, w kręgu smętnego żółtego blasku lampy ulicznej. Noc, nawet jak na miasto, była ciemna, a ona kolejny raz była sama.

Oto kim jestem. Dziewczyną siedzącą samotnie na krawężniku. Bycie kimś takim najlepiej mi wychodzi.

Wiedziała, że powinna powiedzieć Linkowi prawdę, tylko którą? I jakie miało to znaczenie? W końcu i tak zawsze będzie siedzieć samotnie na krawężniku.

Może to właśnie jest moje miejsce?

Zadygotała, czując się jak na widelcu, jakby cały świat ją obserwował.

Dosłownie obserwował.

Podniosła wzrok.

Bo i ktoś mnie obserwuje, pomyślała. Czuła na sobie to spojrzenie. Zerknęła w górę ulicy, potem w dół. We wszelkich wnękach i szczelinach, za samochodami i podestami, w bramach i w krzakach noc była jeszcze czarniejsza. Tyle tu było kryjówek.

Jednak gdy tak uważnie patrzyła, nic się nie poruszało.

Może coś sobie uroiłam.

Nie było słychać żadnych kroków, żadnych innych odgłosów.

Aż tak bogatej wyobraźni nie mam.

Ridley wciąż jeszcze próbowała rozpracować tę zagadkę, gdy usłyszała wołanie Linka:

– Rid!

– Spadaj – odpowiedziała. – Nie chcę tego słyszeć. – Tego właśnie mógł od niej oczekiwać, od syreny siedzącej samotnie na krawężniku. No to się doczekał.

– To fatalnie, bo znalazłem nam rzygającego klauna.

ROZDZIAŁ 8

Stairway to Heaven

Dokąd mnie zabierasz?

– Zaufaj mi odrobinę, Rid – odparł Link.

– Dobrze. – Akurat.

Link zatrzymał się i przyciągnął ją przed siebie, kładąc dłonie na jej ramionach.

– Posłuchaj. Staram się pomóc. Nie mówię, że wchodzę w to na pewniaka. To znaczy, muszę się upewnić, że mi pasuje. Ta kapela.

Ridley wstrzymała dech.

– Więc?

– Jeśli to dla ciebie ważne, zaryzykuję. Jestem przecież twoim facetem. Ale musisz być ze mną szczera.

– Jestem. – Podniosła rękę, by wyjąć z oka kosmyk.

– Jesteś pewna, że nic więcej się pod tym nie kryje?

Kiwnęła głową. Przynajmniej nic takiego, co mogę ci wyjawić. Nadal jednak dręczyło ją wrażenie, że jest obserwowana. A jeszcze bardziej dokuczało poczucie winy, że musiała okłamać swojego chłopaka.

Całą noc się przez to źle czuła.

– Nic mi nie jest – powiedziała, tak samo sobie, jak i jemu.

Linkowi chyba ulżyło i chwycił ją za rękę.

– No to chodźmy.

Poszła za nim na przeciwną od Duane Reade – tej rzeczywistej apteki i nieskończenie mniej rzeczywistej osoby – stronę ulicy, gdzie znajdowała się niewielka, opuszczona, pod żadnym względem nie rzucająca się w oczy, jednokondygnacyjna restauracyjka. Choć na ulicy panowała ciemność, frontowe okno budynku rozjaśniał migotliwy neon z jednym tylko słowem: DINER. Wszystko tu wyglądało tak, jakby od półwiecza prawie nic nie zmieniano ani nie czyszczono.

– Czy to znaczy, że mamy tutaj dinerę? Czy coś, co tylko nazywa się Diner? – Ridley nie odrywała od niego wzroku. – Nie łapię tego.

– Marilyn’s Diner. Nie widzisz, że resztę neonu szlag trafił?

Przyjrzała się teraz uważniej, nadal jednak w tym oknie niewiele mogła rozróżnić. Link, po przemianie w hybrydowego inkuba, mógł widzieć i słyszeć rzeczy niedostępne nie tylko śmiertelnikom, ale nawet Obdarzonym.

– Ale i tak nie o to mi chodzi. Spójrz tutaj.

Link wskazał boczną ścianę dinery, wychodzącą na róg skrzyżowania. Był to względnie przeciętny ceglany mur, pokryty graffiti. Grafficiarskie podpisy nabierały abstrakcyjnych, wymalowanych sprejami kształtów, przechodząc w splątane kłębowiska. Cały ciąg potworów. Morze twarzy. Ręce niczym kwiaty, rzędami wyrastające z ziemi.

I jedno słowo, wygięte nad tym wszystkim w łuk.

NECRO

To liternictwo z czymś się Ridley skojarzyło, nie potrafiła jednak tego określić dokładniej. Może to imię było znajome, może tylko ten styl.

– To coś jak z obrazów takiego gościa. Wiesz, w muzeach Paryża czy hiszpańskich.

– Aha, tego gościa. Łapię, o co chodzi. – Ale Link nie łapał, bo nigdy w życiu nie przestąpił progu muzeum. Ani nawet sklepu z pamiątkami.

– Dalego – powiedziała, pstrykając palcami. – Salvador Dali, facet od zwiotczałych zegarów, niesamowitych twarzy i czaszek z czaszkami w oczodołach. Potwornych łbów łażących na kurzych nogach i takich tam.

– Kiedy ostatnio sprawdzałem, więcej niż ja poświęcałaś uwagi muzeom. – Link wyszczerzył się w uśmiechu. – Jesteś w tym obcykana.

– Widzisz to tam? Gdzie monstrum, wychodzące z jakiegoś upiornego jaja na nogach, pożera tych ludzików? O tym właśnie mówię. – Ridley machnęła ręką w stronę muru.

– Zdaje się, że coś ci umknęło. – Link sprawiał wrażenie zadowolonego z siebie.

– Ach, tak? To kto to ma być, Picasso?

Link wyciągnął rękę ku białemu potworowi.

– Jest tam.

Dotknął ściany za tym białym potworem, w miejscu gdzie inny stwór, wyglądający na krzyżówkę kalmara z żyrafą – z dziwnie okrągłym czerwonym nosem – wypluwał z ogromnej paszczy strugę czegoś przypominającego gałki oczne.

– Puszcza pawia – stwierdziła Rid. – Klaunowski Nos puszcza pawia.

Wtedy do niej dotarło. Klaunowski Nos. Puszcza pawia. Rzygający klaun!

– Rzyga jak Savannah Snow na szkolnych finałach. – Link od czasu opuszczenia Gatlin nie miał jeszcze takiej radochy. – Albo Emily Asher na balu absolwenta. Albo ten nawalony dzieciak z Summerville, co to podczas ostatniego kawałka Meatstika miał zatrucie żołądkowe. Albo…

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki