Tytuł oryginału: Out of Breath

Text Copyright © 2013 Rebecca Donovan

Przekład: Robert Kędzierski
Redakcja: Katarzyna Nawrocka
Korekta: Maria Zalasa

Zdjęcie na okładce: © Arcangel Images
The cover illustration first published in Great Britain in the English language by Puffin Books Ltd, 2013.

Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-487-6

Wydanie I, Łódź 2015

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Mojej ukochanej przyjaciółce i życiowej siostrze, Emily

Jesteś moim szczęściem i wyborem, którego nigdy nie musiałam dokonać.

Prolog

Nie wiem nawet, po co to zaczynałam. Może kiedyś pogadamy o tym, jak przestaniesz się tak głupio zachowywać.

Stałam u szczytu schodów, balansując ciężkim pudłem z podręcznikami. Z pełnego frustracji jęku Sary wywnioskowałam, że właśnie się rozłączyła. Umyślnie narobiłam trochę hałasu, zbliżając się do drzwi. Chciałam, by wiedziała, że zaraz wejdę, i zdążyła nad sobą zapanować.

Sara opowiedziała mi o swojej decyzji zerwania z Jaredem. Wysłuchałam jej, ale nie potrafiłam dać żadnej rady. Ostatnio Sara nie zwierzała mi się za często. Bała się, że coś mnie może zdenerwować. Co prawda nie byłam jakoś szczególnie przewrażliwiona. Po prostu nie miałam ochoty mówić… o czymkolwiek.

– To już wszystko? – spytała Sara, uśmiechając się szerzej niż zwykle, jakby chciała złagodzić to poirytowanie, które było widać w jej oczach.

– Wiesz, możesz mi powiedzieć – zaproponowałam tonem przyjaciółki, której tak teraz potrzebowała.

– Nie, nie mogę – odparła, skupiając uwagę na kartonach zajmujących cały pokój. – Za mało tu miejsca. Ten pokój jest strasznie mały.

Pozwoliłam jej zmienić temat, tak jak wolała.

– Niczego więcej mi nie trzeba. Naprawdę. Nie rób sobie kłopotu.

– Wiedziałam, że tak powiesz – odparła Sara z niewyraźnym uśmiechem. – Dlatego przyniosłam tylko jedną rzecz do upiększenia twojego pokoju. – Sięgnęła po torebkę tak wielką, że można by ją nazwać marynarskim workiem, i wyciągnęła ramkę. Obróciła ją i uniosła rozradowana. To było nasze zdjęcie, zrobione w domu Sary, przed wielkim wykuszowym oknem wychodzącym na widoczne w tle podwórze. Anna, jej matka, zrobiła je tego lata, gdy z nimi mieszkałam. Błysk widoczny w naszych oczach mówił, że za chwilę wybuchniemy śmiechem.

– O rany – powiedziała Sara z udawaną powagą, co wywołało zamęt w mojej głowie. – Czyżbym widziała uśmiech na twojej twarzy, Emmo Thomas? Zastanawiałam się, czy jeszcze kiedyś to zobaczę.

Zignorowałam tę uwagę, zaciskając usta, i odwróciłam się w stronę biurka stojącego w kącie.

– Doskonale. – Postawiła fotografię na szafce i przyjrzała się jej z podziwem.

Wyciągnęłam podręczniki i upchnęłam je na półce pod biurkiem.

– Dobra, rozpakujmy cię. Tak się cieszę, że nie musisz się tłuc po akademikach. Poza tym zawsze lubiłam Meg… i Serenę, chociaż nie zgadza się na zmianę wizerunku. Ale co tam, popracuję nad tym. Nie wiem tylko, o co chodzi z Peyton.

– Jest nieszkodliwa – odparłam, składając pusty karton.

– W każdym domu musi się chyba rozgrywać jakiś dramat – zauważyła Sara, umieszczając stos poskładanych koszulek w otwartej szufladzie. – A dopóki Peyton jest jedynym dramatem w tym domu, da się z tym żyć.

– Dokładnie tak samo myślałam – odparłam, wieszając ubrania w miniaturowej szafie.

Sara rzuciła na łóżko czarny karton po butach.

– Mam zostawić buty w kartonie czy wstawić do szafy? – Zaczęła zdejmować wieko, ale błyskawicznie je nałożyłam. Wzdrygnęła się i spojrzała na mnie zaskoczona.

– To nie buty. – Słyszałam napięcie w swoim głosie.

Usta Sary otworzyły się ze zdziwienia. Patrzyła na moją przejętą minę.

– No dobra. Gdzie chcesz to mieć?

– Wszystko jedno. W sumie to wolałabym nie wiedzieć – odparłam. – Przyniosę nam picie. Na co masz ochotę?

– Na wodę – powiedziała cicho Sara.

Gdy kilka minut później wróciłam z dwiema butelkami, Sara ścieliła łóżko, a pudełka nie było. Pozostało już tylko odstawić buty na dno szafy. Posiadanie niewielu rzeczy ma swoje dobre strony.

Usiadłam przy biurku, w fotelu na kółkach, a Sara położyła się na brzuchu wśród ozdobnych poduszek, które dopiero co skończyła starannie układać. Wiedziałam, że gdy tylko sobie pójdzie, upchnę je na najwyższej półce szafy.

– Skończyłam to, bo nie potrafię tak na odległość. Wiesz, o co mi chodzi, prawda? – spytała Sara.

Okręciłam się na fotelu, zaskoczona, że jednak postanowiła się otworzyć.

– Wiem, że to dla ciebie trudne. Zawsze tak było – odparłam.

Już raz zmierzyła się z takim wyzwaniem, gdy byłyśmy w Connecticut, a Jared uczył się na Uniwersytecie Cornella w Nowym Jorku. Związek przetrwał wówczas, bo pod koniec ostatniej klasy Sara odwiedzała Jareda praktycznie w każdy weekend.

– Będę we Francji. Po prostu nie mogę nam tego zrobić – ciągnęła. – To by było nie fair, gdybym kazała mu czekać.

– A chciałabyś, żeby spotykał się z kimś innym, kiedy cię nie będzie? Bo przecież na to właśnie dajesz mu pozwolenie. I jak wszystko się ułoży, kiedy już wrócisz?

Sara milczała, z podbródkiem opartym na rękach. Wpatrywała się w podłogę.

– Po prostu nie chcę o tym wiedzieć. I jeśli poznam kogoś w Paryżu, on też nie musi od razu o wszystkim wiedzieć. Bo tak czy inaczej będziemy razem. Prędzej czy później. Nie wiem tylko, czy którekolwiek z nas jest gotowe to dzisiaj przyznać.

Wciąż nie pojmowałam jej logiki, ale nie zamierzałam drążyć tematu.

Nagle usiadła na łóżku, nie dając mi szansy na dodanie czegokolwiek.

– Słuchaj, nie sądzisz… nie będzie mnie, więc… może opowiedziałabym Meg trochę o tobie? Nie wszystko, tylko tyle, żeby wiedziała, jak pomóc, gdy zostaniesz sama. Nie mogę znieść myśli, że będę tak daleko i nikt…

– …nie będzie mnie pilnował – dokończyłam.

– Tak – przyznała, uśmiechając się łagodnie. – Nie chcę, żebyś była sama. Masz skłonności do zamykania się w sobie, czasem na całe dni. To nie jest dobre. Oczywiście, będę do ciebie codziennie dzwonić, ale wciąż się martwię, że zabraknie mnie… gdybyś… – Sara spuściła wzrok, niezdolna dokończyć zdania.

– Saro, nic nie zrobię – obiecałam bez przekonania. – Nie musisz się o mnie martwić.

– Niby nie muszę, ale to nie znaczy, że nie będę.

1. Puszka Pandory

Bonne année!!! – wykrzyczała Sara przez telefon.

Gdzieś obok niej huknęła muzyka i gwar głosów i trudno było zrozumieć, co dokładnie mówi. Może to dlatego, że połączenie z Paryżem nie było akurat za dobre.

– I tobie też szczęśliwego nowego roku! – powiedziałam głośno. – Chociaż u nas jeszcze przez dziewięć godzin będzie stary rok.

– Emmo, nowy rok zapowiada się tutaj po prostu bajecznie! Ta impreza jest szalona. Sami projektanci-pijacy – zachichotała. Zresztą sama nie brzmiała zbyt trzeźwo. – I zaprojektowałam sobie suknię specjalnie na dzisiejszy wieczór.

– Nieźle. Szkoda, że tego nie widzę. – Zastanawiałam się, czy naprawdę musimy tak wrzeszczeć, by się słyszeć, ale Sara nie przestawała krzyczeć. Godziłam się na to, bo chciałam słyszeć jej głos, nawet gdy była podchmielona i chichotała. Brakowało mi tego, odkąd jesienią wyjechała do Francji na wymianę studencką.

Zeszłe lato i wszystkie wolne dni podczas pierwszego roku spędziła ze mną w Kalifornii. Świadomość, że będę ją widywać tylko co kilka miesięcy, czyniła moje życie nieznośnym. Jak na razie drugi rok był do niczego. Gdyby nie moje współlokatorki, nie zajmowałabym się niczym oprócz piłki nożnej i szkoły.

– Nie zamkniesz się w pokoju, tak jak w ubiegłego sylwestra, prawda?

– Drzwi nie będą zamknięte, ale zostaję u siebie – potwierdziłam. – Gdzie jest Jean-Luc?

– Poszedł po butelkę szampana dla nas. Jak tylko skończymy rozmawiać, wysyłam ci zdjęcie swojej sukienki.

– Hej, Em… – Meg wsunęła głowę do mojego pokoju i zobaczyła, że rozmawiam przez telefon. – Przepraszam. To Sara?

Kiwnęłam głową.

– Cześć, Saro! – wrzasnęła Meg.

– Cześć, Meg! – odwrzasnęła Sara.

– Mhmm… Chyba cię usłyszała – powiedziałam Sarze, przyciskając palec do ucha, w którym wciąż mi dzwoniło. – Ale za to ja cię teraz nie słyszę.

Meg się uśmiechnęła.

– Cóż, muszę już lecieć – zawołała Sara, przekrzykując salwy śmiechu rozbrzmiewające w tle. – Wrócił mój facet z szampanem. Jutro do ciebie zadzwonię. Kocham cię, Em!

– No to na razie, Saro – odparłam. Boże, jak za nią tęskniłam. Nie byłam pewna, czy ona zdaje sobie z tego sprawę. Nie mówiłam jej przecież. Ale tęskniłam za nią. Tęskniłam… bardzo.

– Wygląda na to, że świetnie się bawi w sylwestra – zauważyła Meg, siadając na moim łóżku. – Odgłosy imprezy dało się słyszeć z drugiego końca pokoju.

– O której wychodzisz? – spytałam. Wiedziałam, że Meg wybiera się z paroma przyjaciółmi na zabawę w San Francisco.

– Za godzinę. Przed imprezą wszyscy idziemy na kolację.

Zapiszczała moja komórka i zdjęcie Sary wypełniło wyświetlacz. Rzeczywiście wyglądała niesamowicie w lśniącej ciemnozielonej sukni bez rękawów, z wysokim kołnierzem, nasuwającej na myśl wyzwolone kobiety z lat dwudziestych. Faliste rude włosy upięła na karku. Wydymała lśniące, czerwone usta, a jej oczy błyszczały, gdy Jean-Luc całował ją w policzek, ściskając w ręce butelkę szampana.

Pokazałam zdjęcie Meg.

– Seksownie. Sama zaprojektowała suknię?

– Tak – potwierdziłam.

– Niesamowita!

– Zgadza się.

Odłożyłam telefon na biurko, obok laptopa.

– Mogę pożyczyć twoje czarne buty? – spytała Meg.

– No pewnie. – Odwróciłam się do laptopa, żeby dalej ściągać wymagane lektury na najbliższe trzy miesiące. – Są w pudełku pod łóżkiem.

– Wciąż możesz zmienić zdanie i iść ze mną – zaproponowała Meg.

Słyszałam pudełko szurające po dywanie.

– Dzięki, ale zostanę – odparłam. – Nie przepadam za sylwestrem. – Usiłowałam zachować obojętny ton, by w mojej odpowiedzi nie odzwierciedlały się prawdziwe powody. Gdy ostatnio świętowałam nadejście nowego roku, przyszłość rysowała się w pięknych barwach, a ja tak bardzo chciałam ją współtworzyć. Teraz to była tylko kolejna kartka wydarta z kalendarza.

– Em, błagam cię, naprawdę. Proszę, proszę, chodź ze mną dzisiaj – namawiała stojąca w drzwiach Peyton. – Naprawdę nie chcę iść z Brook. Nigdy ze mną nie wychodzisz, a dziś jest sylwester. Choć raz zrób dla mnie wyjątek.

Okręciłam się na krześle, by jej odmówić, chyba po raz tysięczny. Zanim zdążyłam wydobyć z siebie choć słowo, jej oczy zabłysły. Całą uwagę skupiła na Meg.

– Oooch… Co to?

Weszła do pokoju. Podążyłam wzrokiem za jej zaciekawionym spojrzeniem. Meg właśnie zdjęła wieko z pudła znajdującego się teraz na moim łóżku. Z niewłaściwego pudła. Opary wspomnień i nieskończonego smutku wypełniły pokój. Zabrakło mi tchu.

Peyton uniosła do góry biały T-shirt z niebieskimi odciskami dłoni. Meg natychmiast jej go wyrwała.

– Przestań, Peyton – upomniała ją.

Nagły powrót przeszłości sprawił, że poczułam się jak sparaliżowana.

„Ukrywanie się wciąż chyba nie jest twoją mocną stroną”. Usłyszałam w głowie jego głos i przeszył mnie dreszcz.

– Jaki śliczny – podziwiała Peyton, rozprostowując mój niebieski sweterek. – Mogę pożyczyć?

– Nie! Odczep się, Peyton! – Meg wyrwała jej sweterek i odłożyła z powrotem do pudła. – Przepraszam, Em.

Zalała mnie fala bolesnych wspomnień, zmuszając, bym czuła więcej niż przez ostatnie półtora roku. Nie mogłam wydobyć z siebie żadnego dźwięku. To było tak, jakby odarto mnie ze skóry, jakby każdy mój nerw był obnażony.

Zanim Meg zdążyła nasunąć wieko na moją przeszłość, Peyton wyciągnęła z pudła kasetkę z biżuterią.

„Nie możesz tego wziąć. Proszę, zapłacę ci, tylko mi go nie zabieraj”.

Poczułam tamtą rozpacz, a wspomnienie zimnych, twardo patrzących oczu wywołało paniczną reakcję, wyrywając mnie ze stanu milczącej udręki. Zerwałam się z krzesła i wyszarpnęłam niebieską kasetkę z rąk Peyton. Gwałtowność moich ruchów sprawiła, że Peyton cofnęła się o krok. Wrzuciłam kasetkę do pudła i zamknęłam wieko. Serce waliło mi w piersi jak oszalałe, a ręce się trzęsły. Ściskałam brzeg wieka, czekając, aż ból ustąpi. Ale było już za późno. Prosty akt otwarcia tego pudła wyzwolił potworne poczucie winy i nieposkromioną falę rozpaczy, które do tej pory ukrywałam w najgłębszych zakamarkach, i teraz pokrywka już nie wystarczała, by to powstrzymać.

– Przepraszam, Em – wyszeptała Peyton.

Nie odwróciłam się. Wsunęłam pudło pod łóżko i wciągnęłam głęboko powietrze. Moje serce tliło się na brzegach jak kawałek papieru, powoli pełznące płomienie sięgały jego środka. Zamknęłam oczy, próbując ugasić ogień, ale nie miałam dość sił, by to zrobić.

– Idę pobiegać – mruknęłam niemal bezgłośnie.

– Dobra – odparła ostrożnie Meg.

Bałam się, co mogłaby wyczytać z moich oczu. Nie ośmieliłam się na nią spojrzeć, gdy wyprowadzała Peyton z pokoju.

– Zobaczymy się, jak wrócisz.

Szybko narzuciłam ciuchy do biegania i po kilku minutach byłam na zewnątrz. Wystartowałam z muzyką z iPoda ryczącą w uszach. Przyspieszałam, dopóki uda nie zaczęły mnie palić. Bocznymi uliczkami przebiłam się do parku. Potknęłam się i przystanęłam, nie byłam już w stanie walczyć z napierającą falą emocji. Zacisnęłam drżące ręce i wydałam z siebie gardłowy krzyk. Czułam, że zaraz rozpadnę się na kawałki.

Nie oglądając się, by sprawdzić, czy zwróciłam czyjąś uwagę, znów ruszyłam sprintem. Po mojej twarzy spływały łzy i krople potu i mieszały się ze sobą. Wróciłam do domu. Fizyczne wyczerpanie stłumiło nieco wewnętrzny ogień, ale choć starałam się z całych sił, nie dałam rady go ugasić. Moje wnętrzności wciąż płonęły. Zastanawiałam się, co mogę zrobić, by znów zepchnąć tę udrękę w mroki niepamięci i powrócić do dawnego stanu odrętwienia. Wiedziałam, że nie podołam temu sama. Potrzebowałam pomocy. Byłam zdesperowana.

– Peyton! – zawołałam z dołu schodów.

Ściszyła muzykę w swoim pokoju i wysunęła głowę.

– Hej, Em. Co się dzieje?

– Pójdę z tobą – wydyszałam, wciąż próbując złapać oddech.

– Co? – spytała, niepewna, czy się nie przesłyszała.

– Idę z tobą na imprezę – powtórzyłam wyraźnie, mój oddech zaczynał się już wyrównywać.

– O tak! – wykrzyknęła. – Mam dla ciebie świetną bluzeczkę bez rękawów!

– Super – burknęłam, ruszając do kuchni, żeby napić się wody.

***

– Nie masz pojęcia, jak się cieszę, że zmieniłaś zdanie – szczebiotała Peyton, gdy wysiadłyśmy z jej czerwonego mustanga na końcu zastawionej samochodami ulicy. Nawet stąd słychać było muzykę.

– Nie ma sprawy – odparłam roztargniona. Potrzebowałam czegoś, co zagłuszyłoby głosy, które nie dawały mi spokoju. Musiałam znów odnaleźć drogę do stanu odrętwienia.

– Musisz zdjąć tę bluzę – upomniała mnie Peyton, zanim zamknęłam drzwi samochodu.

– Ale jest zimno – zaprotestowałam.

– Nie tam, dokąd idziemy. To naprawdę niedaleko. No dalej, Em. Weź się w garść.

Niechętnie ściągnęłam bluzę, odsłaniając błyszczący srebrny top bez rękawów. Drżąc z zimna, wrzuciłam bluzę do samochodu.

– Od razu lepiej – pochwaliła Peyton z szerokim uśmiechem. Dołączyła do mnie na chodniku i wsunęła rękę pod moje ramię. – Chodźmy się zabawić!

Peyton szła obok mnie w czerwonej sukni bez ramiączek. Lśniące złote włosy opadały jej na plecy. Jej zielonkawo-niebieskie oczy błyszczały z podekscytowania, gdy prowadziła mnie w stronę, skąd dobiegała muzyka, coraz głośniejsza z każdym mijanym domem. Dziwiło mnie, że jeszcze nie pojawiła się tu policja. Ale gdy się rozejrzałam, zdałam sobie sprawę, że otaczają mnie akademiki. Większość mieszkańców wyjechała pewnie na ferie zimowe albo była na imprezie.

Zbliżałyśmy się do beżowego budynku, na którego tyłach ustawiono wielki biały namiot. Przy wejściu paru chłopaków rozdawało diademy i cylindry. Peyton wsunęła na głowę diadem, a ja wzięłam cylinder. Jakiś chłopak z kosza na śmieci zaczerpnął czerwonego płynu i na stole przed nami postawił wypełniony nim kubek.

Oczy Peyton się rozszerzyły, gdy sięgnęłam po kubek.

– Wiesz, że w tym jest alkohol, tak?

– Tak, wiem – odparłam bez zająknienia i upiłam łyk. Było… słodkie. Przypominało mi przesłodzony owocowy poncz. To nie będzie takie trudne, jak mi się wydawało. Czemu moja matka wolała potworny smak czystej wódki, gdy miała do wyboru takie rzeczy?

– Ale ty przecież nie pijesz – zaprotestowała Peyton, wyraźnie zszokowana.

– Z nowym rokiem można spróbować czegoś nowego – rzuciłam lekkim tonem i uniosłam kubek do ust.

Wyszczerzyła zęby i postukała palcami w swój kubek.

– Za próbowanie!

Gdy Peyton upiła łyk, postanowiłam dopić resztę ze swojego kubka. Potrzebowałam efektów, i to jak najszybciej. Bądź co bądź po to tu przyszłam.

– Em! – upomniała mnie. – Wiem, że w smaku tego nie czuć, ale w tym jest dużo alkoholu. Może powinnaś trochę zwolnić?

Wzruszyłam ramionami i nim weszłyśmy do zatłoczonego namiotu, sięgnęłam po kolejny kubek. Przecisnęłyśmy się pod scenę, na której grał jakiś zespół, zagłuszając wszelkie rozmowy, co akurat bardzo mi odpowiadało

– Hej! – wrzasnęła Peyton, rozpoznając wysokiego chłopaka o kręconych brązowych włosach, ubranego w uczelnianą koszulę w kratkę.

– Czekałem na ciebie – zwrócił się do mojej towarzyszki.

– Przecież ci mówiłam, że przyjdę – odparła figlarnie, odwróciła się do mnie i powiedziała: – Tom, to jest Emma, koleżanka, z którą mieszkam. Jeszcze jej nie poznałeś.

– Rany – mruknął Tom. – Nie mogę uwierzyć, że naprawdę przyszłaś.

Uśmiechnęłam się nienaturalnie. Zastanawiałam się, co Peyton mu o mnie nagadała. Mogłam się tylko domyślać.

– A to jest Cole. – Tom wskazał na barczystego blondyna stojącego nieopodal.

– Cześć – odparł Cole ze skinieniem głowy i lekkim uśmiechem na twarzy

Peyton szturchnęła mnie łokciem. Zignorowałam ją jednak i ledwie kiwnęłam głową w odpowiedzi. Kiedy upijałam kolejny łyk, Peyton zaborczo chwyciła Toma pod ramię i powiedziała:

– Przydałby mi się jeszcze jeden drink.

Tom spojrzał zdezorientowany na jej pełny kubek, ale pozwolił, by odciągnęła go na bok. Spojrzałam na nią ze złością. Odwróciła się i uśmiechnęła znacząco.

– Dobrze się bawisz? – wrzasnął Cole, próbując przekrzyczeć dźwięki ze sceny. Nie wydawał się za bardzo przejęty sztucznością sytuacji.

Osłoniłam ucho ręką, by pokazać, że go nie słyszę. Zamiast powtórzyć pytanie, pochylił się w moją stronę i powiedział:

– Zaczynałem się zastanawiać, czy naprawdę istniejesz. Wciąż o tobie słyszałem, ale nigdy nie widziałem, żebyś gdzieś wychodziła.

Odsunęłam się. Nie chciałam go zachęcać, by tak bardzo się do mnie zbliżał. Zaczęłam rozglądać się wśród otaczających nas ludzi.

– Niewiele mówisz, co?

Pokręciłam głową i upiłam kolejny łyk drinka, by ugasić płomienie, które wciąż tliły się pod powierzchnią. Dlaczego przyjście na tę imprezę uznałam za dobry pomysł?

„– Jesteś niesamowita.

– Nie jestem pewna.

– Ty jesteś niesamowita”.

Wyprostowałam plecy. Natarczywe głosy w mojej głowie stawały się coraz wyraźniejsze. Zaraz mogły do nich dołączyć obrazy z ostatniej sylwestrowej imprezy, na której byłam. Przełknęłam je z kolejnym haustem drinka.

– Zamierzasz w ogóle coś powiedzieć? – spytał Cole, wyrywając mnie z bolesnych wspomnień dotyczących tego, jak w objęciach Evana patrzyłam na fajerwerki eksplodujące nad naszymi głowami.

– Co? – Wreszcie na niego spojrzałam. – A co takiego miałabym powiedzieć? – wyrzuciłam.

– No, to przynajmniej jakiś początek – zakpił, niespeszony moim zachowaniem. – Uczysz się w Stanfordzie?

Kiwnęłam głową, zaraz się jednak zreflektowałam na widok jego oskarżycielsko zmrużonych oczu.

– Tak – odparłam z naciskiem. – A ty?

– Też. Na przedostatnim roku – powiedział.

– Drugi rok – poinformowałam, wskazując na siebie. I dodałam, uprzedzając kolejne przewidywalne pytanie: – Przygotowanie do studiów medycznych.

Chyba zrobiło to na nim wrażenie.

– Biznes – wyjaśnił krótko.

Kiwnęłam na to głową.

– Grasz z Peyton w piłkę nożną?

Westchnęłam i znów upiłam spory łyk. Nie podobała mi się ta trywialna gadka.

– Tak. A ty grasz w drużynie?

– Nie. W szkole średniej grałem w lacrosse, ale tutaj w nic.

Nie przyszłam na tę imprezę, żeby prowadzić konwencjonalne rozmowy ani też by kogoś poznać. Musiałam się uwolnić od tego faceta. I naprawdę nie zależało mi na tym, co sobie o mnie pomyśli. Dopiłam drinka.

– Potrzebuję jeszcze jednego – oświadczyłam. – No to na razie.

Odwróciłam się i odeszłam, zanim zdążył cokolwiek zrobić. Przeciskałam się przez tłum, szukając stolika z drinkami. Zespół zrobił sobie przerwę, a jego miejsce zajął didżej, wyzwalając taneczną energię wokół małej sceny.

Wciąż za dużo czułam. Nigdy dotąd nie wypiłam więcej niż parę łyków, więc nie wiedziałam, kiedy pojawią się jakieś efekty. Nie miałam też pojęcia, czego się spodziewać. Moja matka sięgała po alkohol, żeby uśmierzyć ból. Co prawda obiecałam sobie, że nigdy nie będę pić, każdy ma jednak jakąś granicę wytrzymałości. Nie chciałam dłużej cierpieć.

Przebrnęłam na drugą stronę namiotu, gdzie na stoliku czekały pełne kubki.

– Chcesz drinka? – zapytał jakiś głos tuż przy moim uchu.

Odwróciłam się i ujrzałam szczupłego, muskularnego chłopaka z czarną czupryną i ciemną linią zarostu na podbródku. Sądząc po tatuażu, który zaczynał się przy uchu i sięgał aż na szyję, oraz po tym, że był ubrany jak kilku innych facetów w T-shirt i postrzępione dżinsy, musiał należeć do zespołu.

– Do mnie mówisz?

– Tak – odparł z szerokim uśmiechem. – Jestem Gev. Zobaczyłem, że masz pusty kubek, i pomyślałem, że ci pomogę.

– Cóż, ty wcale nie masz kubka, więc może to ja powinnam pomóc tobie.

Roześmiał się, a ja ruszyłam w stronę stołu, zostawiwszy nowo poznanego chłopaka na chwilę samego. Odwróciłam się z dwoma kubkami w rękach. Zatrzymał się tuż przy mnie i uśmiechnął, gdy podałam mu jeden z nich.

– Podoba mi się twoje imię. Jest inne.

– Jestem do niego przywiązany – odparł, szybko unosząc brwi.

Przewróciłam oczami i parsknęłam śmiechem.

– Wracasz tam? – spytałam, wskazując w stronę sceny. Doszłam do wniosku, że równie dobrze mogę z kimś pogadać, a on wydawał się dość interesujący. Przynajmniej nie był taki przewidywalny.

– Nie. Skończyliśmy na dzisiaj. I mam dużo do nadrobienia. – Wypił zawartość kubka kilkoma sporymi łykami.

Przyglądałam mu się rozbawiona, a potem podałam kolejny kubek, który przyjął ze szpanerskim uśmiechem.

– Jak ci na imię? – spytał, odsuwając się od ludzi cisnących się przy stoliku.

– Emma.

– Jak się czujesz?

Jeszcze minutę temu odpowiedziałabym: jakbym płonęła. Uświadomiłam sobie jednak w tym momencie, że ogień zgasł. Zastąpił go głuchy szum. Ogarnął mnie spokój, rzucając zasłonę odrętwienia na moje zmysły.

– Wyciszona – odparłam z głębokim westchnieniem. Poczułam ulgę na myśl, że ta oranżada z prądem wreszcie zaczęła działać.

Roześmiał się.

– Tego jeszcze nie słyszałem.

– Nie znałeś mnie.

– To prawda. Ale to mi się podoba… że mówisz, co myślisz. Bez kitu. To naprawdę niezłe.

Wzruszyłam ramionami.

– No to za niewciskanie kitu! – Gev uniósł kubek.

Stuknęłam się z nim i oboje upiliśmy parę dużych łyków.

– Studiujesz na…

– Bez kitu – przerwałam mu.

– Dobra – powiedział z namysłem. – Jaki masz kolor majtek?

Ta bezpośredniość mnie zaskoczyła.

– Nie pamiętam. – Pociągnęłam dżinsy za szlufkę, żeby zajrzeć. – Fioletowe.

– Fajnie. – Pokiwał głową z aprobatą.

– A ty? – spytałam. Ta rozmowa „bez kitu” zaczynała mi się podobać. Była ciekawsza niż gadanie o przedmiotach kierunkowych i drużynach sportowych.

Gev okazał się bardziej śmiały. Rozpiął parę guzików w dżinsach i pokazał mi górę swoich bokserek.

– Czarne.

– Widzę. – Wydęłam usta, żeby się nie uśmiechnąć. Przechyliłam kubek i dopiłam drinka, napawając się tą mgiełką, która zaczęła mnie otaczać.

Gev przesunął ręką po moich plecach, pochylił się i spytał:

– Z kim się całujesz o północy?

– A ile mam czasu? – zapytałam, choć w zasadzie nie robiło mi to różnicy.

Zerknął na zegarek.

– Godzinę.

– Pewnie z tym, kto będzie stał najbliżej.

– No to lepiej, żebym się trzymał blisko ciebie – odparł, unosząc brew.

– Emma! – zawołała Peyton.

Odwróciłam się w stronę, skąd dobiegał jej głos, i zmrużyłam oczy, żeby wyraźniej widzieć.

– Gdzie Cole?

– Nie wiem – odparłam, gdy wreszcie zobaczyłam ją obok siebie.

Spoglądała to na mnie, to na Geva i zdezorientowana mrużyła oczy.

– Chodź no tutaj – poleciła, chwytając mnie za ramię i odciągając od niego.

Potykając się, ruszyłam za nią. Nie byłam przygotowana na taki gwałtowny ruch.

– Kto to jest?

– Gev. Gra w zespole – odparłam i pomachałam mu.

W odpowiedzi uniósł kubek.

– Co się stało z Cole’em? Niezłe z niego ciacho.

– Jest nudny – parsknęłam. – Gev jest o wiele ciekawszy.

– Ile drinków wypiłaś?

– Trzy. – Uśmiechnęłam się szeroko, dumna ze swojego osiągnięcia. – I jestem odrętwiała.

– Trzy?! Em, jesteśmy tu dopiero od godziny! Nie możesz już nic więcej pić, inaczej przed północą urwie ci się film. Poza tym nie wydaje mi się, żeby Gev do ciebie pasował.

– No i co z tego? – Nie szukałam kogoś, kto by „do mnie pasował”. Szukałam tylko kogoś ciekawego, z kim mogłabym rozmawiać albo pić. Ale nie chciało mi się tracić czasu na wyjaśnienia.

– O Boże! Już jesteś pijana!

Zastanowiłam się nad tym i wyszczerzyłam zęby w uśmiechu. Byłam odrętwiała od stóp do głów, tylko w ustach czułam lekkie łaskotanie. Nie przeszkadzała mi własna nietrzeźwość. Może nie tego oczekiwałam, ale nie było źle.

– Dobra – zgodziłam się, dochodząc do wniosku, że jej ocena była trafna. – Teraz idę znaleźć Geva.

Uznałam, że kazanie dobiegło końca. Peyton nie była zabawna. Odwróciłam się i ta szybka zmiana pozycji sprawiła, że wszystko dookoła się zamazało. Przez chwilę stałam bez ruchu, by świat wrócił na swoje miejsce, a potem zaczęłam się rozglądać za jego czarną czupryną.

– W porządku. Znajdę cię o północy! – zawołała za mną.

Poczułam, że czyjaś ręka chwyta mnie za ramię, i ociężale odwróciłam głowę. Zobaczyłam jego ciemnoniebieskie oczy.

– Wciąż jestem przy tobie. – Uścisnął moją dłoń.

– Powiedz mi coś ciekawego – poprosiłam, przyjmując od niego kubek.

– Myślę, że ty jesteś najciekawszą osobą, jaką od bardzo dawna poznałem. – Objął mnie ręką w pasie, pochylił się i powiedział: – Zatańcz ze mną.

Właśnie miałam otworzyć usta, by wyjaśnić mu, że nie tańczę, ale zanim się połapałam, byliśmy już w tłumie spoconych ciał, a on przyciskał mi dłoń do pleców, przyciągając mnie do siebie. Zarzuciłam mu ręce na szyję, żeby nie stracić równowagi, i pozwoliłam, żeby pogrążył się w tańcu. Robił to nawet za mnie, kołysząc moimi biodrami.

Czas płynął szybko. Zanim się zorientowałam, wrzeszczałam razem ze wszystkimi, świętując przejście starego roku w nowy.

– Szczęśliwego nowego roku! – zawołaliśmy wszyscy jednym głosem.

Gev obrócił mnie i zadbał o to, by znaleźć się najbliżej. Pozwoliłam, żeby jego wilgotne usta zwarły się z moimi, poczułam jego język. Zamknęłam oczy i oparłam się o niego, a wtedy zaczęło mi jeszcze głośniej szumieć w głowie. Kiedy mnie do siebie przyciągał, lekko się potknęłam. Ścisnął mnie mocniej i dalej natarczywie całował. Nie powstrzymywałam go. Myślałam o tym, jakie to dziwne uczucie. Nie czułam swoich ust, a może nie czułam jego ust. W każdym razie nie wydawało mi się, że naprawdę się całujemy, i byłam bardziej skupiona na tej myśli niż na tym, że się z kimś całuję.

– Chcesz się stąd wyrwać? – zaproponował Gev. Jego oddech łaskotał mnie w szyję. – Mieszkam parę domów dalej i mamy jacuzzi.

Jacuzzi brzmiało nieźle. Poza tym chciałam gdzieś usiąść. Nogi odmawiały mi posłuszeństwa.

– Pewnie – odparłam, a on poprowadził mnie przez ciepło rozgrzanych ciał w chłód nocy.

Od naszego przyjazdu na imprezę musiało się ocieplić, bo nie potrzebowałam już bluzy od dresu. Gev trzymał mnie za rękę i prowadził chodnikiem. Byłabym gotowa przysiąc, że mówił, iż mieszka kilka posesji dalej, a naliczyłam chyba z milion płyt chodnikowych, nim wreszcie znaleźliśmy się na tyłach jego domu. Ale wtedy już nie pamiętałam nawet, że widziałam ten dom od frontu. Może zresztą budynek naprawdę znajdował się blisko? Tak czy inaczej byliśmy na miejscu i nie mogłam się już doczekać, kiedy usiądę.

Gev odsłonił jacuzzi umiejscowione z boku, przy ogrodzeniu. Gdy włączał natryski, przyglądałam mu się i zastanawiałam, jak mam unieść nogę, żeby wejść do środka. Wydawało się takie… wysokie.

Gev rozebrał się do swoich czarnych bokserek, które miałam okazję podejrzeć wcześniej. Poszłam za jego przykładem i rzuciłam dżinsy wraz z bluzeczką na ziemię. Zorientowałam się, że nie mam butów, ale nie mogłam sobie przypomnieć, co z nimi zrobiłam.

– Uwielbiam fioletowy – oświadczył, przyciągając mnie do siebie i wtulając twarz w moją szyję.

Nie pozwalał mi się skupić na rozwiązaniu dylematu jacuzzi. Właśnie miałam go odepchnąć, gdy wreszcie dostrzegłam schodki. Uśmiechnęłam się, dumna z siebie. Kiedy mnie do nich podprowadził, osunęłam się do wody i odetchnęłam z ulgą. Wreszcie nie musiałam utrzymywać się na nogach. Przymknęłam oczy i odchyliłam głowę. Wszystko zaczęło się kręcić.

Czułam dłonie Geva na swoim ciele i jego usta na swoim ramieniu. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, że wyraźnie ma ochotę na więcej. Pochyliłam głowę w jego stronę i ustami odszukałam jego chciwe usta. Wciąż ich nie czułam, ale nic już nie czułam, więc mało mnie to obchodziło. Gdy pogrążyłam się w pocałunku i gorącej, wirującej wodzie, wszystko nagle przestało istnieć. Moja głowa naśladowała ruch wody, a parne powietrze zamknęło się nade mną. Gev znów tam był, napierał na mnie. Czułam się zbyt rozkojarzona, by brać w tym udział, skupiałam się na tym, żeby świat nie wyśliznął się spode mnie. Nagły ucisk w gardle zmusił mnie jednak do wyjścia.

Odepchnęłam Geva. Zataczając się, zeszłam po schodkach i w ostatniej chwili znalazłam krzaki. Zwróciłam czerwoną zawartość żołądka. Świat zawirował szybciej, opadłam na kolana i zwymiotowałam jeszcze raz.

– Nic ci nie jest? – spytał Gev zza moich pleców.

Pokręciłam głową i znów zwymiotowałam. Wciągnęłam głęboko w płuca zimne powietrze, podźwignęłam się na nogi i oparłam się o płot, by się nie przewrócić.

– Muszę się położyć – powiedziałam. Nie wiedziałam nawet, gdzie stoję.

Kiedy Gev złapał mnie za rękę, zataczając się, ruszyłam za nim. Przemykały obok mnie zamazane obrazy. Skupiłam się na tym, by nie poplątały mi się nogi, i próbowałam za nim nadążyć. Byliśmy w jakimś domu. Potem zobaczyłam drzwi. Drzwi się otworzyły, zapaliło się światło. Łazienka.

– Przyniosę ci jakieś szorty i T-shirt – powiedział i zniknął.

Chwyciłam brzeg umywalki i zamknęłam oczy, próbując się skupić. Łuski spokoju opadły, mieszając się w wirującym chaosie. Miałam okropny posmak w ustach. Otworzyłam szafkę nad umywalką i złapałam pastę do zębów. Wycisnęłam ją na palec, wyszorowałam język i przepłukałam usta wodą.

Przede mną pojawiły się poskładane ubrania. Zdjęłam mokry stanik i majtki i się przebrałam. Ciepły, suchy T-shirt pachniał przyjemnie, gdy wkładałam go przez głowę, potem dłoń Geva znów odnalazła moją i ruszyłam za nim do ciemnego pokoju.

Gev stał przede mną ubrany w szorty. Oparłam się o niego, żeby nie stracić równowagi. Przycisnęłam ręce do jego nagiej skóry. Potraktował to jako zaproszenie i pochylił się, żeby posmakować pasty do zębów na moich ustach. Chwycił mnie za biodra i mocno pocałował. Odrętwienie, którego tak desperacko pragnęłam, sprawiło, że się nie przejęłam, gdy wsunął dłonie pod T-shirt. Nie przejęłam się, gdy wepchnął język do moich ust. Nie przejęłam się, gdy przycisnął swoje twarde ciało do mojego i jęknął mi do ucha. I nie przejęłam się, gdy zdjął mi T-shirt przez głowę i pozwolił opaść na swoje łóżko.

2. Bez odwrotu

Głowa pękała mi na tysiąc kawałków. Powoli otworzyłam oczy. Przyłożyłam rękę do czoła i podparłam się na łokciu.

Gdzie ja jestem?

Nawet ten drobny ruch sprawił, że burza z piorunami szalejąca pod moją czaszką przybrała na sile. Rozejrzałam się po zatęchłym pokoju, usiłując sobie przypomnieć, co w nim robię i jak się tu znalazłam. Obok mnie ktoś leżał. Zauważyłam ciemne włosy i nieruchomy kształt pod niebieską, kraciastą kołdrą.

Skupiłam się na tym, by przypomnieć sobie ubiegłą noc, ale w mojej głowie pojawiły się tylko przebłyski z imprezy – i jakiś facet. To musiał być ten facet. Zajrzałam pod kołdrę. Byłam bez ubrania. Poczułam, jak skręca mi się żołądek, i opadłam z powrotem na płaską poduszkę. Zerknęłam na stolik przy łóżku i zobaczyłam otwartą paczkę. Wydawało mi się, że zaraz zwymiotuję. Co ja zrobiłam?!

Uniosłam kołdrę i przyjrzałam się jego szczupłemu, nagiemu ciału. Na plecach wił się tatuaż, znikający za uchem. Kim był ten facet? Wiedziałam, że mówił mi, jak ma na imię, i usilnie starałam się to sobie przypomnieć. Gev. Właśnie tak.

Chciałam już tylko wyjść i nigdy więcej go nie zobaczyć. Ale nie miałam pojęcia, gdzie są moje ubrania. Wzdrygnęłam się i przeczołgałam po łóżku, próbując nie obudzić Geva, który oddychał ciężko przez otwarte usta. Wyglądał tak, jakby nic go nie mogło przywrócić do rzeczywistości. Znalazłam na podłodze T-shirt i szorty i narzuciłam je. Poruszałam się ostrożnie, żeby siekiera nie rozłupała mi głowy. Rozejrzałam się po malutkim pokoju. Najwięcej miejsca zajmowało wielkie łóżko. Ściany obwieszone były plakatami zespołów rockowych, a z wysuniętych szuflad podniszczonej komody wystawały ubrania.

Otworzyłam drzwi prowadzące na niewielki korytarz i nasłuchiwałam. Dobiegł mnie szum głosów z telewizji, ale poza tym panowała cisza. Gdy mijałam łazienkę, nagle przystanęłam. Zobaczyłam swój fioletowy stanik i majtki wiszące na gałce u drzwi. Nie mogłam sobie przypomnieć, kiedy je zdjęłam. Westchnęłam, wsunęłam bieliznę pod pachę i ruszyłam dalej korytarzem.

Na kanapie, z pilotem w ręce rozwalał się jakiś człowiek. Przy nim, na podłodze, leżała rozsypana paczka chipsów, a w telewizji leciały poranne wiadomości. Przemknęłam obok cicho, wzdrygając się tylko na skrzypnięcie drzwi. Otoczyło mnie zimne poranne powietrze. Trawa pokryta była rosą, która chłodziła moje bose stopy, gdy przecinałam teren na tyłach domu. Zobaczyłam swoje ciuchy. Leżały przy jacuzzi. Wyciągnęłam komórkę z kieszeni dżinsów, po czym zarzuciłam je na ramię razem z błyszczącą bluzeczką.

Obejmowałam się rękoma, by nie drżeć z zimna, i idąc w stronę chodnika, słuchałam dźwięku dzwoniącej komórki. Przed domem, na skraju trawnika leżały moje buty – wydawało się, że na mnie czekały. Westchnęłam rozdrażniona, wzięłam je do ręki i ruszyłam dalej.

– Emma? – spytała ochryple Peyton, jakby jeszcze się do końca nie obudziła. – Zgubiłam cię. Gdzie jesteś?

– Nie wiem – odpowiedziałam jak najciszej, choć i tak w tym sennym miejscu, przed świtem, mój głos brzmiał wyjątkowo donośnie. Zaczęłam po drodze zauważać kolejne plastikowe kubki, rozrzucone na ziemi. – Chyba niedaleko miejsca, gdzie była impreza. A ty gdzie jesteś?

– Na kanapie – mruknęła. Jęknęła i dodała: – Znajdę tylko buty i spotkamy się na zewnątrz.

Kilka domów dalej dostrzegłam czerwoną suknię Peyton i powoli zaczęłam zmierzać w jej stronę.

– Hej – wyskrzeczałam, kiedy wreszcie do niej dotarłam.

– Hej – odparła. Wcisnęła mi na głowę cylinder, wsunęła diadem w swoje włosy i mnie objęła. Opierała mi głowę na ramieniu. Brnęłyśmy w stronę jej mustanga. Wydawało mi się, że jej samochód stoi z milion kilometrów stąd.

Ostrożnie osunęłam się na siedzenie pasażera, próbując nie wstrząsnąć tymi kilkoma komórkami mózgu, które mi jeszcze zostały, a Peyton zajęła miejsce za kierownicą. Nasunęła na oczy ogromne okulary przeciwsłoneczne i westchnęła z ulgą, choć bez reflektorów ledwie starczało światła, by cokolwiek widzieć.

Gdy dotarłyśmy do domu, w milczeniu weszłyśmy po schodach i każda zamknęła za sobą drzwi swojego pokoju. Zrzuciłam T-shirt i szorty, nie chciałam, by dotykały mojej skóry choćby sekundę dłużej. Cisnęłam je do kosza na śmieci, a potem wciągnęłam bokserki i koszulkę. Nasunęłam kołdrę na głowę i urwał mi się film.

– Emma? – spytała cicho Peyton. Poczułam lekkie szarpnięcie, gdy usiadła na łóżku obok mnie. – Żyjesz?

– Nie – burknęłam spod pościeli. – Miałam nadzieję, że umrę. – Naciągnęłam mocniej kołdrę na głowę. – Picie jest do niczego.

Peyton zachichotała.

– Jeśli się pije tak jak ty, to tak. Już prawie południe. Zjedzmy jakieś śniadanie. Lepiej się od tego poczujesz.

– Nie wierzę ci – mruknęłam, nie ruszając się z miejsca. – Jedyną rzeczą, od której poczułabym się lepiej, byłaby dekapitacja.

– Tłuszcz to cudowny lek na kaca – zapewniła.

Wyjrzałam spod kołdry. Peyton miała rozczochrane włosy, a jej napuchnięte powieki były ubrudzone tuszem do rzęs. Mogłam sobie tylko wyobrażać, jak sama wyglądam. Zerknęłam w lustro nad komodą, przeczesałam palcami gniazdo, które kiedyś było moimi włosami, i otarłam czarne ślady pod przekrwionymi oczami. W ustach czułam smak jakiejś zgnilizny.

– Tylko najpierw wezmę prysznic – powiedziałam.

Peyton wstała i ruszyła do drzwi.

– Mnie też by się przydał. Zobaczymy się na dole po prysznicu.

Na chybił trafił wyciągnęłam jakieś ciuchy z szuflad i chwiejnym krokiem powędrowałam w stronę łazienki. Mrużyłam oczy, nie mogłam ich do końca otworzyć. Odkręciłam gorącą wodę i stałam pod jej oczyszczającymi strumieniami. Gdy woda spływała na moją zaczerwienioną skórę, zaczęłam sobie powoli przypominać ubiegłą noc.

„Jesteś odrażającą suką”. W głowie dźwięczał mi pełen nienawiści głos Carol. Mocno zacisnęłam powieki, zmusiłam się, by o niej nie myśleć, i zajęłam się szorowaniem. Próbowałam zetrzeć z siebie dotyk jego rąk i pozbyć się smaku jego języka w ustach. Gdy zakręciłam wodę, wciąż czułam do siebie obrzydzenie.

Ubrałam się w dżinsy i luźną szarą bluzę z kapturem, a włosy wsunęłam pod czapkę bejsbolową. Znalazłam Peyton skuloną na kanapie. Wstała. Dokładnie w chwili, gdy ruszyłyśmy do drzwi, weszła Meg. Wyglądała na zmęczoną, ale nie tak bliską śmierci jak my.

Spoglądała to na mnie, to na Peyton.

– Upiłaś ją – rzuciła oskarżycielsko Meg.

– Sama się upiła – odparowała Peyton. – Idziemy na śniadanie. Chcesz się przyłączyć?

Spuściłam głowę, unikając jej wzroku. Czułam, że Meg wciąż na mnie patrzy, gdy odparła:

– Jasne.

– Dobra. – Peyton uniosła kluczyki. – W takim razie możesz prowadzić.

Zajechałyśmy na parking przy miejscowym barze i ustawiłyśmy się w kolejce. W barze był duży ruch. Wszędzie widać było mozaikę bladych twarzy, próbujących się jakoś pozbierać w Nowym Roku. Na szczęście kolejka przesuwała się szybko i piętnaście minut później wśliznęłyśmy się do swojego boksu.

Meg przyjrzała mi się i pokręciła głową.

– Nie mogę uwierzyć, że piłaś. To znaczy, ty przecież nigdy nie pijesz. Co się stało?

Wzruszyłam ramionami i mruknęłam:

– Pandora.

W oczach Meg pojawiło się współczucie. Uciekłam wzrokiem, wyglądając za okno.

– Co muzyka ma wspólnego z upiciem się? – spytała Peyton, nie rozumiejąc, co miałam na myśli. – Chodzi ci o tego muzyka, który cię wczoraj poderwał? Próbujesz być zagadkowa?

– Chwila. Przespałaś się z kimś?! – Meg podniosła głos, przyciągając uwagę paru facetów, którzy akurat przechodzili obok.

Usłyszałam ich śmiech i zapadłam się w głąb boksu. Nasunęłam czapkę na oczy.

– Meg! – upomniała surowo Peyton. – Może ogłoś to od razu na cały bar?

– Przepraszam – skrzywiła się Meg – ale…

– Nie chcę o tym mówić – przerwałam im stanowczo.

Obie otworzyły usta i zaraz je zamknęły. Na szczęście przynieśli nam jedzenie i mogłyśmy zająć się czymś innym niż rozpamiętywaniem tego, co wyprawiałam po pijanemu.

– A ty gdzie skończyłaś, Peyton? – ciągnęła przesłuchanie Meg.

– Na kanapie Toma – odparła Peyton. – Sama. Zniknął koło trzeciej, a ja nie mogłam znaleźć Emmy i zasnęłam na jego kanapie.

Gdy jadłyśmy kanapki z jajecznicą na bekonie, Meg opowiedziała nam o swoim sylwestrze, który z pewnością nie był tak burzliwy jak nasz. Jak się okazało, tłuszcz faktycznie ma cudowne właściwości. Kiedy wyszłyśmy z baru, czułam, że moje ciało nabiera ludzkich cech.

Byłyśmy już na schodach domu, gdy zadzwoniła moja komórka. Wiedziałam, że to nastąpi, ale nie byłam gotowa. Wzięłam głęboki oddech i mimo wszystko odebrałam.

– Cześć, Saro.

– Szczęśliwego nowego roku! – wrzasnęła.

Skrzywiłam się i odsunęłam telefon od ucha.

– Nie tak głośno – poprosiłam.

– Mhmm… dobra – odparła zdezorientowana. – Czekaj! Wychodziłaś gdzieś wczoraj wieczorem?

– Tak – powiedziałam cicho. – Ale nie chcę o tym mówić.

Sara milczała przez chwilę.

– Meg wie?

Usiadłam na kanapie i oparłam głowę o poduszkę.

– Tak.

– Mogę ją o to zapytać? – poprosiła ostrożnie.

Wstrzymałam oddech i głośno przełknęłam.

– Jeśli mi obiecasz, że nigdy nie będziemy musiały o tym rozmawiać.

Niemal słyszałam, jak myśli.

– Obiecuję – powiedziała i się rozłączyła.

Nie minęło pół minuty, a zadzwonił telefon Meg. Zerknęła na mnie z drugiego końca sofy.

– Sara chce wiedzieć, co się ze mną działo wczoraj w nocy. Powiedziałam jej, że wolałabym o tym nie mówić.

– Ale ja mogę, tak? – upewniła się.

– Nie przy mnie.

Meg wstała i ruszyła w górę po schodach. Odebrała telefon.

– Cześć, Saro.

– Idę z tobą! – zawołała za nią Peyton, przeskakując po dwa stopnie naraz. Było widać, że lepiej się czuje.

Popiłam dwie aspiryny napojem witaminowym i zaległam na kanapie. Przez całe popołudnie oglądałam filmy.

***

Wczesnym wieczorem wymknęłam się do swojego pokoju, zostawiając dziewczyny przed jakimś horrorem, który mnie zupełnie nie interesował. Długo mijałam się ze snem, więc kiedy się w końcu odnaleźliśmy, nie chciałam, by wszystko popsuł jakiś film.

Ktoś zapukał cicho do moich drzwi.

– Wejdź – powiedziałam.

Meg wsunęła głowę do pokoju.

– Hej! – Usiadła w nogach mojego łóżka. – Wciąż czujesz się do dupy?

– Powiedz mi, że to przejdzie – poprosiłam, nie otwierając oczu.

– Jutro poczujesz się lepiej – zapewniła. – Peyton powiedziała mi, ile wypiłaś, albo przynajmniej ile widziała.

Milczałam. Potem w końcu to powiedziała:

– Wiem, że nie chcesz o tym rozmawiać, i nie będziemy tego robić. Obiecuję, że już nigdy więcej do tego nie wrócę. Ale zanim utoniesz w poczuciu wstydu, wiedz, że każdy popełnia błędy. A jeśli o mnie chodzi, Ev…

– Nie – ucięłam, zanim zdążyła dopowiedzieć jego imię.

– Przepraszam – mruknęła, zagryzając wargę. – Chciałam tylko powiedzieć, że to się nie liczy. To była pomyłka i się nie liczy.

Nigdy nie opowiadałam Meg o swoim życiu w Weslyn. Nie wyjaśniałam, dlaczego prawie wcale nie wychodzę i dlaczego nie chcę pić – albo przynajmniej nie chciałam aż do ostatniej nocy. Pozwoliłam jednak, by Sara jej opowiedziała, gdy przyjechała z wizytą po tym, jak wprowadziłam się do tego domu ubiegłego lata. Meg nigdy nie wspomniała, o czym wtedy rozmawiały. Wyjaśnienia Sary pomogły jej z pewnością zrozumieć, dlaczego trzymam wszystkich na dystans. Ufałam Meg.

Spotkałam ją na pierwszym treningu piłkarskim, na samym początku nauki w Stanfordzie. Przyleciała tu z Pensylwanii, tak jak ja nie była więc miejscowa. Meg akceptowała, że jestem zamknięta w sobie, i odczuwała instynktowną potrzebę, by się mną opiekować. Pod tym względem przypominała Sarę. Natychmiast pojawiła się między nami więź.

Z upływem czasu zaczęło do nas ciągnąć Peyton. Prawdę mówiąc, Peyton ciągnęło do każdego. Nie zrażała się łatwo i nie pozwalała się ignorować. Ludzie albo ją kochali, albo jej nienawidzili, a ona się tym zupełnie nie przejmowała. Myślę, że właśnie z powodu tego tupetu zaczęłam lubić jej towarzystwo.

I była jeszcze Serena. Pochodziła z Kalifornii, tak jak Peyton, i teraz spędzała zimowe ferie z rodziną. Jednak kiedy była z nami, idealnie uzupełniała naszą niedobraną grupkę. Serena naprawdę była najlepszym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek poznałam, ale odznaczała się taką bezpośredniością, że potrafiłaby posłać do diabła nawet księdza, o ile oczywiście zmusiłyby ją do tego okoliczności. Na ten jej dość surowy styl reagowałam z pewną dozą zarówno zainteresowania, jak i szacunku.

Mimo iż byłam wdzięczna Peyton i Serenie za ich cierpliwe podejście i akceptowanie mnie taką, jaką byłam (choć Peyton miewała takie chwile, gdy była trochę za bardzo… no cóż, za bardzo Peyton), to właśnie Meg powierzyłam prawdę o swojej przeszłości, prawdę, o której nigdy nawet nie rozmawiałyśmy. Meg stała się moim głosem rozsądku i usiłowała dbać o to, bym nie postradała zmysłów. Gdy balansowałam na krawędzi, czuwała, bym nie spadła w przepaść.

A więc gdy mi powiedziała, że moją nocną przygodę można wymazać z pamięci, pragnęłam wierzyć w jej zapewnienie, chciałam nasycić się nim, pozwalając, by ukoiło poczucie winy jak jakiś środek na dolegliwości żołądkowe. Ale jednocześnie wiedziałam, że podejmowanie starań nie ma głębszego sensu – w chwili, gdy otworzyła to pudło, wszystko zaczęło się sypać. Ten mój wstydliwy wyskok był po prostu kolejnym destrukcyjnym wyborem, jakiego dokonałam. I nie dało się tego cofnąć.

3. Nowy rok, nowe doświadczenia

Zajęcia zaczynały się w następnym tygodniu, dzięki czemu mogłam zagłębić się w nowy rok pochłonięta książkami, wykładami i nauką. Z pozoru wszystko wróciło na dawne tory, ale w rzeczywistości wcale tak nie było, i dobrze o tym wiedziałam.

Meg i ja jeździłyśmy razem do szkoły. Ponieważ obie starałyśmy się dostać na medycynę, miałyśmy kilka wspólnych zajęć. Było ich zaledwie kilka, bowiem Meg skłaniała się ku ćwiczeniom prowadzonym w szpitalach, ja zaś szukałam schronienia w laboratoriach.

Peyton kręciła się wciąż po domu i nie pukała, gdy wchodziła do łazienki albo do naszych pokoi. Zupełnie nie przejmowała się tym, co mogłaby zastać za drzwiami – wyjątkiem był pokój Sereny, jedynej z nas, która miała chłopaka. Serena źle znosiła to, że Peyton nie zważa na prywatność innych. Zresztą Peyton w ogóle strasznie działała Serenie na nerwy.

– No dobra, słuchaj. – Peyton podeszła do mnie, gdy robiłam sobie w kuchni kanapkę przed wyjściem z Meg na trening piłki nożnej. – Wiem, że ta impreza parę tygodni temu to była kompletna porażka, ale myślę, że powinnaś znów gdzieś się ze mną wybrać. Obiecuję, że będę cię lepiej pilnować i powiem ci, jeśli zaczniesz się upijać.

Roześmiałam się na tę jej absurdalną propozycję.

– Peyton, wyskok z piciem był jednorazowy. Wszystko sobie poukładałam i niczego mi nie brakuje, dzięki.

– Em, przeżyłaś jedną kiepską noc – ciągnęła z przejęciem – ale to nie znaczy, że masz rezygnować z całego życia towarzyskiego. Jesteśmy w college’u. To czas, kiedy odkrywamy siebie… i sprawdzamy naszą tolerancję na alkohol. Przysięgam ci, da się wypić kilka drinków i nie wylądować w łóżku jakiegoś przypadkowego faceta.

Odwróciłam się na pięcie i rzuciłam w nią kawałkiem chleba.

– Cholera, Peyton, zamknij się!

Zasłoniła się, chleb odbił się od niej i spadł na podłogę.

– Przepraszam. Naprawdę, to było głupie. Przepraszam – powtarzała ze skruchą. – Nie powinnam była tego mówić. – Zanim jednak odeszła, zapytała jeszcze: – Ale zastanowisz się chociaż nad tym?

– Dobra – rzuciłam zniecierpliwiona. Chciałam tylko, żeby dała mi spokój. – Zastanowię się.

– Super! W tę sobotę jest impreza – zaszczebiotała i znikła, zanim zdążyłam zaprotestować.

– Idziesz na tę imprezę w College Green? – zapytała Meg, wychodząc zza rogu. Niosła piłkę pod pachą.

– Nie…

– Ty też idziesz, tak? – wtrąciła Peyton, zanim zdążyłam dokończyć zdanie.

– Chyba tak. – Meg wzruszyła ramionami, potem spojrzała na mnie. – Nie martw się, będziemy się dobrze bawić.

Westchnęłam z rezygnacją.

– Dobra – poddałam się.

Peyton uśmiechnęła się triumfalnie i zaczęła łomotać do drzwi Sereny.

– Co?! – wrzasnęła Serena ze swojego pokoju.

– Wybierasz się z nami na imprezę w sobotę? Emma też idzie.

Serena wysunęła głowę i spojrzała na mnie, unosząc brwi.

– Naprawdę?

– Chyba tak.

– Dobra, pójdę – odparła i zatrzasnęła drzwi przed nosem Peyton.

– Proszę, powiedz mi, że w tym nie idziesz. – Peyton skrzywiła się na widok moich znoszonych dżinsów i wyblakłej koszulki z nadrukiem, którą założyłam na bluzkę z długim rękawem.

– Przecież chciałaś, żebym poszła?

Parsknęła i wróciła do łazienki, by skończyć makijaż, a ja ruszyłam w kierunku schodów.

Gdy byłam już na ostatnim stopniu, do domu weszła Serena z papierową torbą w rękach. Miała na sobie czarną bluzeczkę bez rękawów pod krótką skórzaną kurtką, obcisłe czarne spodnie i czarne glany. Jej przycięte na chłopaka czarne włosy poruszały się z elegancką sprężystością wokół bladej twarzy. Wielkie brązowe oczy mocno podkreśliła kredką. Wygląd Sereny to było coś więcej niż tylko styl. To był manifest.

Wróciła z kuchni, niosąc w obu rękach piwo, i podała jedno Meg, która oparta o stolik malowała sobie paznokcie.

– Prowadzę. – Meg pokręciła głową.

Serena przyjrzała mi się badawczo i wyciągnęła butelkę w moją stronę.

– Mhmm… Ja mogę prowadzić – zaproponowałam.

– W porządku – zapewniła Meg. – Mnie to nie przeszkadza. Jeśli masz ochotę się napić, to proszę. Idziesz z nami, nie tylko z Peyton, i będziemy cię pilnować.

– Daj spokój! – zawołała ze schodów Peyton urażonym tonem.

Przyglądałam się butelce w ręce Sereny i myślałam. Moje pierwsze picie tak naprawdę nie miało nic wspólnego z alkoholem. I już nigdy nie chciałam się tak upić… Nigdy.

– Dobra – zgodziłam się, przyjmując butelkę.

Meg zerknęła na mnie zdziwiona. Ale zaraz znów zajęła się malowaniem paznokci, udając, że moja decyzja nie zrobiła na niej wrażenia. Serena zachowywała się tak, jakbyśmy od zawsze razem piły. Ale Serena akceptowała właściwie wszystko i wszystkich i przyjmowała bez mrugnięcia okiem, cokolwiek się działo. Jeszcze nigdy nie widziałam, żeby coś ją zaskoczyło.

Upiłam łyk i skrzywiłam się. No tak, nie lubiłam piwa.

– Paskudnie smakuje.

Serena wyszczerzyła zęby.

– To smak, do którego trzeba się przyzwyczaić.

– Dlaczego ktoś miałby chcieć się przyzwyczajać do czegoś, co beznadziejnie smakuje? – Zdegustowana zmarszczyłam nos.

Serena się roześmiała.

– Zrobię ci drinka – oświadczyła i zniknęła w kuchni.

– Ja wypiję twoje piwo – zaproponowała Peyton, która właśnie zeszła z góry. Jej lśniące złociste włosy opadały na plecy, każdy kosmyk znajdował się na swoim miejscu. Bardzo dbała o wygląd i świadomie tworzyła swój wizerunek: od błyszczących różowych ust aż po umalowane paznokcie u stóp. Nigdy by nie dopuściła, żeby ktoś prócz nas zobaczył ją w stanie choć trochę odbiegającym od ideału. Na samą myśl o tym, przez co musiała przechodzić, żeby uzyskać taki efekt, już czułam się wyczerpana.

– Nie ma tego, czego byś nie wypiła, Peyton – droczyła się z nią Meg, zakręcając buteleczkę z lakierem. – Myślę, że próbowałaś już wszystkiego.

– Bardzo zabawne – odparła z krzywym uśmiechem Peyton i przysunęła butelkę do ust.

– Masz, spróbuj tego. – Serena podała mi kieliszek z czerwonym płynem.

Żołądek ścisnął mi się instynktownie. Zauważyła, jak się wzdrygnęłam, i zapewniła:

– To wódka z sokiem żurawinowym. I nie dawałam zbyt dużo wódki.

Przyjęłam szklankę i upiłam łyk. Smakowało głównie żurawiną, z nutką czegoś innego.

– Dzięki.

Podczas gdy Meg szykowała się w łazience na górze, my siedziałyśmy w dużym pokoju i piłyśmy. Szczerze mówiąc, nie przypuszczałam, że kiedykolwiek będę coś takiego robiła. Powinnam cały czas trzymać szklankę w ręce czy odstawić ją na stolik? Obserwując Serenę, doszłam do wniosku, że lepiej będzie trzymać szklankę. Upiłam łyk, nie chciałam robić tego za szybko. Wiedziałam, że mam obsesję na punkcie picia. Powinnam zapanować nad sobą i się po prostu rozluźnić.

– A co robi dziś wieczorem James? – spytałam Serenę, żeby skupić myśli na czymś innym.

– Pracuje – odparła. Dopiła piwo i wstała. – Peyton, chcesz jeszcze jedno?

James był bramkarzem w jednym z klubów, w którym występowały lokalne gwiazdy rocka. Z ogoloną głową, szerokimi ramionami i tatuażem doskonale pasował do wizerunku Sereny. Uczył się w Stanfordzie i zamierzał skończyć pedagogikę. Myśl o Jamesie kształtującym umysły nastolatków zawsze wywoływała uśmiech na mojej twarzy.

– Jasne! – zawołała Peyton.

Opróżniłam szklankę zaledwie do połowy, a one były już przy drugim piwie! Może piłam za wolno? A może po prostu powinnam wziąć się w garść i przestać popadać w paranoję.

– Za kilka tygodni ma być świetny koncert – poinformowała mnie Serena. Podała Peyton kolejne piwo.

Serena dostarczała mi wiadomości o najlepszych koncertach w okolicy. Byłam wdzięczna losowi, że mieszkam z kimś, kto rozumie moją potrzebę szybkiego rytmu i ciężkiej gitary. Meg i Peyton nie doceniały walorów takiej muzyki. Wolały dźwięki, do których można kołysać głową albo biodrami. Ostatnio zabrałam jednak Meg na parę koncertów, z dobrym skutkiem.

– Daj mi znać kiedy. Sprawdzę, czy mam jakieś testy albo prace do oddania. – Upiłam kolejny łyk.

– Em, spędziłaś całe ferie na czytaniu materiałów na kolejny miesiąc – zaprotestowała. – I tak nic nie zawalisz. To nie będzie trwało do późna.

– Gotowe? – rzuciła Meg, schodząc po stopniach schodów. Jej kręcone włosy rytmicznie podskakiwały.

Dokończyłyśmy picie i ruszyłyśmy za nią.

Gdy dotarłyśmy w okolice domu, w którym odbywała się impreza, było oczywiste, że to tutaj, bo nie mogłyśmy nigdzie zaparkować. Trochę pokrążyłyśmy, aż wreszcie udało nam się wśliznąć na świeżo zwolnione miejsce. Ruszyłyśmy za małą grupką ludzi i przeszedłszy pod łukowatą bramą, znalazłyśmy się na dziedzińcu.

Meg trąciła mnie żartobliwie.

– Mają tu basen.

– Lepiej tego nie rób – zagroziła Peyton.

– Wyluzuj – odcięła się Meg. – Nie zrobiłybyśmy tego tutaj.

Uśmiechnęłam się krzywo.

Wewnętrzny dziedziniec otaczały dwa piętra mieszkań. Ludzie bawili się i rozmawiali zarówno na nim, jak i na balkonach. Drzwi kilku mieszkań były otwarte, a na wolnej przestrzeni ustawiono głośniki, z których płynęły najświeższe hip-hopowe kawałki.

– Musimy znaleźć coś do picia! – oświadczyła Peyton, unosząc ręce i poruszając się rytmicznie.

Podążałyśmy przez tłum za jej obcisłym, zielonym sweterkiem. Gdy tak szła, cały czas kołysząc biodrami, ludzie oglądali się za nią, ale była zbyt skupiona na swojej misji, żeby to zauważyć.

Wspięłyśmy się po schodach i skierowałyśmy do najbliższych otwartych drzwi.

– Poczekajcie tutaj – poinstruowała. – Zaraz wam coś przyniosę.

Wydawało mi się, że nie dałybyśmy rady wcisnąć się do środka, nawet gdybyśmy się postarały – pomieszczenie było pełne ludzi. Peyton znów się pojawiła, trzymając w palcach małe plastikowe kubki z galaretkowymi shotami. Podała nam po jednym. Zajrzałam do środka, zastanawiając się, jak to zjeść bez łyżeczki. Ścisnęłam brzegi i spróbowałam wyssać zawartość kubeczka.

– Nie żuj. Po prostu połknij – roześmiała się Meg, widząc jak oblizuję usta, do których przylgnęły kawałki galaretki.

– Świetna rada, do zastosowania w każdych okolicznościach – zachichotała Peyton.

Meg wyglądała na zdegustowaną.

– A niech cię! Rozmawiamy tylko o galaretkach, Peyton.

Minęła chwila, nim zrozumiałam, o czym mówiły, a wtedy skrzywiłam się z obrzydzenia. Peyton zauważyła moją spóźnioną reakcję.

– Och, Emmo! Czy ty aby na pewno się przespałaś z tym facetem z zespołu? Bo dałabym głowę, że jesteś dziewicą.

– Przyniosę następne. Będziesz mogła spróbować jeszcze raz – zaproponowała Meg, ciągnąc za sobą Peyton.

Gdy wróciły, wzięłam z ich rąk dwa małe kubki i czekałam na dalsze instrukcje.

– Przesuń palcem po krawędzi, żeby oddzielić galaretkę od ścianek, i wyciśnij ją sobie do ust. – Peyton zademonstrowała to ze swobodą.

Tym razem udało mi się wycisnąć prawie całą zawartość kubeczka. Na widok mojej nieporadności Meg wybuchnęła śmiechem. Ale z następną galaretką poszło mi już lepiej.

– Teraz na jakiś czas daj sobie spokój z piciem, aż poczujesz kopa – wyjaśniła Serena.

– Kopa? – Peyton uniosła brwi. – Serena, jesteś strasznie dziwna.

– Mniejsza z tym – mruknęła Serena i odwróciła się.

– Tom! – wrzasnęła nagle Peyton przez cały dziedziniec w stronę jednego z balkonów.

Ku mojemu zaskoczeniu usłyszał ją i pomachał. Chwyciła mnie za nadgarstek i zmusiła do tego, bym ruszyła za nią. Potykałam się, ona jednak najwyraźniej tego nie zauważała, gdy torowała nam drogę przez tłum.

– Poczekamy tutaj! – zawołała za nami Meg.

– Miałam nadzieję, że tu będziesz – krzyknęła Peyton do Toma i uściskała go.

– Miałabyś pewność, gdybyście do siebie dzwonili – mruknęłam pod nosem.

Toma i Peyton łączył dziwny związek. Wciąż słyszałam o tym, jak spotykali się na różnych imprezach. Było jasne, że jest nim zainteresowana, ale najwyraźniej nie wymienili się jeszcze numerami telefonów. Wydawało się to zastanawiające.

– Cześć.

Podniosłam wzrok i zobaczyłam przed sobą Cole’a. Zacisnęłam zęby, zmusiłam się do uśmiechu i nagle dotarło do mnie, dlaczego Peyton tak strasznie chciała mnie tu przyprowadzić.

– Rany, dwie imprezy. Jestem pod wrażeniem – zażartował Cole.

– Nie przepadam za imprezami – odburknęłam poirytowana.

– No, oczywiście – stwierdził. – Gdyby było inaczej, poznałbym cię już wcześniej.

– Racja – przyznałam, lekko kiwając głową. – No cóż, mamy nowy rok, więc próbuję nowych rzeczy.

– A jaki jest następny punkt na twojej liście? – spytał.

Jego jasnoniebieskie oczy były skupione na mnie. Ja zaś za wszelką cenę unikałam jego spojrzenia i rozglądałam się po ludziach wokół.

– Mhmm… Skoki ze sceny – odparłam bez zastanowienia. Właściwie, to nie miałam żadnej listy „nowych rzeczy”. Wymyśliłam to sobie na poczekaniu. Ale teraz, gdy już to powiedziałam, naprawdę zapragnęłam spróbować.

– Nieźle. Daj mi znać kiedy. Chciałbym to widzieć.

– Zobaczymy – odparłam, nie chcąc mu obiecywać spotkania, bez względu na to, jak wyglądał. Gdy spojrzał w drugą stronę, wymknęłam się. Usłyszałam, że Peyton woła moje imię, ale ją zignorowałam.

Przecisnęłam się z powrotem do miejsca, gdzie zostawiłyśmy Serenę i Meg, ale nigdzie nie było ich widać. Rozejrzałam się i wypatrzyłam je przy basenie. Zanurkowałam do jednego z mieszkań i znalazłam jakiś musujący napój winogronowy. Ledwie czułam kopa, więc doszłam do wniosku, że jestem bezpieczna.

Meg zobaczyła mnie u szczytu schodów i pomachała. Kiwnęłam głową i zaczęłam schodzić w jej stronę. Gdy dotarłam na dół, czyjaś ręka chwyciła mnie za nadgarstek i pociągnęła w bok.

– Hej, piękna – mruknął mi do ucha Gev, całując mnie w szyję. – Miałem nadzieję, że cię jeszcze spotkam.

– No… cześć – wyjąkałam. Całe moje ciało zesztywniało pod jego dotykiem. Rozejrzałam się spanikowana, ale nigdzie nie mogłam namierzyć Meg ani Sereny. Potem zobaczyłam spiralne loki Meg i nasze spojrzenia się skrzyżowały. Patrzyła to na mnie, to na Geva, a potem ruszyła pędem w moją stronę, nie przejmując się, że wkurza roztrącanych ludzi.

– A co u ciebie? – spytałam lekko łamiącym się głosem.

– Jestem trzeźwy – poskarżył się. – Lecę na górę po drinka. Chcesz iść ze mną?

– Emma! – zawołała Meg. Promienny uśmiech nie pokrywał całkowicie troski widocznej w jej oczach. – Tu jesteś! Już myślałam, że cię zgubiłyśmy. – Zauważyła ramię Geva obejmujące mnie w pasie i moje spięte ramiona, gdy przyciskał mnie do siebie. – Cześć. Jestem Meg, a to jest Serena.

Serena tylko kiwnęła głową i nawet nie zmusiła się do uśmiechu.

– Gev – przedstawił się. – No to chyba znajdę cię później – dodał. Pocałował mnie w policzek i zniknął na schodach.

Spróbowałam się uśmiechnąć, przełykając kwaśny smak obrzydzenia, który czułam w gardle.

– Wszystko w porządku? – spytała Meg. Wzięła mnie za rękę i poprowadziła w drugą stronę.

– Tak, nic mi nie jest – odparłam potulnie, popijając wielkimi łykami fioletowy płyn z kubka.

– Jest całkiem przystojny – zauważyła Serena. – Szkoda, że to taki skończony dupek.

Parsknęłam śmiechem, niemal wypluwając to, co miałam w ustach. Meg się uśmiechnęła.

– Nie pozwolimy mu się do ciebie zbliżyć – obiecała i przystanęła obok basenu.

– Hej! – zawołała z egzaltacją Peyton, gdy znalazła nas parę minut później. – Em, dlaczego znowu tak zniknęłaś? Naprawdę myślę, że powinnaś dać Cole’owi szansę.

– Nie jest w moim typie.

– Czekaj, mówisz o tym gościu, z którym od tak dawna próbujesz ją spiknąć? – zapytała Meg.

– No, rozmawiałam z nim na imprezie sylwestrowej – odparłam.

– Od dawna chciałam, żebyś go poznała – westchnęła Peyton. – Potrzebuję jakiegoś dojścia do Toma, a oni dwaj są nierozłączni, więc pomyślałam sobie, że pasowałabyś do Cole’a.

– Chyba za dobrze mnie nie znasz.

– Daj spokój – nadąsała się Peyton. – Cole to taki typ, który podoba się każdej. – Spojrzała z namysłem na Serenę i poprawiła się: – No cóż, z wyjątkiem Sereny. Bo dla niej on ma w sobie za mało z freaka.

– Wal się, Peyton – odcięła się Serena.

Meg wybuchnęła śmiechem, słysząc, jak się przekomarzają. Zawsze przerzucały się pełnymi jadu uwagami. Czasem się zastanawiałam, czy w ogóle się lubiły.

– Poważnie, Em – ciągnęła Peyton. – Jest przystojny. Jest inteligentny. Jest surferem.

– Nie lecę na surferów. Po prostu daj sobie spokój, okej? – Poczułam nagle ucisk w piersi i przełknęłam ostatni łyk drinka z sokiem winogronowym. – Napiłabym się jeszcze czegoś. Ktoś ma na coś ochotę?

– Pójdę z tobą – zaproponowała Serena i powiodła mnie w stronę innego mieszkania. – Peyton jest po prostu samolubna jak zwykle – pocieszyła mnie. – Nie daj jej się do niczego zmuszać.

– Nic mi nie jest – zapewniłam cicho.

Czekałam na Serenę na balkonie, gdy poszła po nasze drinki. Wciąż rozglądałam się wokół, bojąc się, że znów wpadnę na Geva. Wróciła po kilku minutach i podała mi czerwony plastikowy kubek.

– Whisky z colą – wyjaśniła.

Upiłam łyk i poczułam, że mój żołądek płonie.

– Rety! – wzdrygnęłam się. – Strasznie mocne.

– Przepraszam – skrzywiła się Serena. – Nie ja robiłam tego drinka. Nie smakuje ci?

– Niespecjalnie – przyznałam, czując ślinę napływającą do ust. – Ale go wypiję.

Zobaczyłyśmy Peyton i Meg tańczące w tłumie przy basenie.

– Świetnie – burknęła Serena i zaprowadziła mnie w spokojniejsze miejsce.

Oparłam się o szorstką ścianę budynku pod balkonem i powoli sączyłam whisky z odrobiną coli. Kop zamieniał się w lekką mgiełkę, od której trochę kręciło mi się w głowie.

– Kiedyś pójdziemy na imprezę, gdzie będzie taka muzyka, do której my lubimy tańczyć – obiecała Serena. – Ta tutaj jest gówniana.

Roześmiałam się.

Dwóch chłopaków podeszło od tyłu do Meg i Peyton. Przytulili się do nich i położyli im ręce na biodrach. Peyton odwróciła się z kokieteryjnym uśmiechem i zarzuciła facetowi ręce na szyję. Meg odsunęła się szybko od tego drugiego chłopaka, który w końcu pojął aluzję i zniknął w tłumie. Uśmiechnęłam się rozbawiona.

– Idę po następnego drinka – oświadczyła Serena. – Chcesz tutaj zostać, czy wolisz mi potowarzyszyć?

Impreza rozkręciła się już na dobre i nie miałam ochoty przedzierać się przez tłum.

– Poczekam.

– Tylko nigdzie nie odchodź – poprosiła Serena.

Kiwnęłam głową i upiłam kolejny łyk. Gdy wchodziła po schodach, kilka razy obejrzała się w moją stronę. Przewróciłam oczami.

– Znalazłem cię – oświadczył Gev, zjawiając się jakby spod ziemi. Pochylił się i przycisnął swoje usta do moich.

Zamarłam, nie odwzajemniając pocałunku. Cofnął się zdezorientowany.

– Jesteś na mnie zła?

– No… nie – odparłam. Nie spodziewałam się takiego pytania.

– To dlatego, że ostatnim razem przy tobie urwał mi się film? – ciągnął. – To znaczy, no wiesz, zanim w ogóle zaczęliśmy. Obiecuję, że dzisiaj tyle nie wypiję.

Wstrzymałam oddech i gapiłam się na niego. Nie przespaliśmy się ze sobą. O mój Boże, nie przespaliśmy się ze sobą!

– Nie, nie o to chodzi – odparłam, czując, że moje ramiona się rozluźniają. – Myślę tylko, że odnosisz błędne wrażenie.

– Ach… – Gev ze zrozumieniem pokiwał głową. – Aż tak na mnie nie lecisz.

– Na nikogo nie lecę – podkreśliłam, bo nie chciałam, żeby to zabrzmiało zbyt ostro. – Nie bierz tego do siebie.

– Żaden problem – wzruszył ramionami. Naprawdę nie wziął tego do siebie. Wydawało się, że wcale mu tak nie zależy. – No cóż, baw się dobrze i jeśli kiedyś będziesz chciała sobie ulżyć, wiesz, jak mnie znaleźć.

– Dobra – odparłam obojętnie, patrząc, jak odchodzi.

– O cholera, Em – jęknęła Serena. – Tak mi przykro. Zupełnie zapomniałam o tym dupku. Co się stało?

– Nie przespaliśmy się ze sobą – powiedziałam jej.

– No to chyba jasne – odparła. – Jesteśmy przecież w samym środku imprezy. – A potem przyjrzała mi się uważniej. – Och, chcesz powiedzieć, że… wtedy?

Kiwnęłam głową. Byłam tak owładnięta poczuciem winy, że nawet teraz nie potrafiłam się go pozbyć. Ale nie mogłam zaprzeczać, że cholernie mi ulżyło na wieść, że nigdy do tego nie doszło. A może to whisky zaczynała działać? Zobaczyłam, że Meg wciąż tańczy przy basenie, i uśmiechnęłam się niewyraźnie.

– No to patrz – powiedziałam do Sereny, rzucając pusty kubek na beton, a potem kołyszącym ruchem zaczęłam się przeciskać w stronę Meg. Gdy do niej dotarłam, stała plecami do mnie. Odwróciła się nagle i uśmiechnęła. Wtedy dostrzegła diabliki w moich oczach i zaskoczona otworzyła usta, ale ja już pchałam ją do basenu. Roześmiałam się triumfalnie, ona jednak zdążyła złapać mnie za nadgarstek i obie runęłyśmy do wody.

– No to jesteśmy kwita! – parsknęła Meg, wypluwając wodę i chwytając krawędź basenu.

– Na razie – zaśmiałam się.

Wszyscy na nas patrzyli, jedni z rozbawieniem, inni poirytowani. Gdy ociekając wodą, wydostałyśmy się z basenu, zobaczyłyśmy najwyraźniej złą Peyton, która przyglądała nam się z założonymi rękoma.

– Chodźmy – warknęła. – Wywalają nas.

– Dlaczego? – zaśmiała się Meg zdezorientowana. – Bo wpadłyśmy do basenu?

Peyton westchnęła z rozdrażnieniem i ruszyła w stronę wyjścia.

– Administrator godzi się na balangi – wyjaśniła ze śmiechem Serena – ale nie chce mieć na głowie czyszczenia basenu. To dlatego nikomu nie wolno tam wchodzić podczas imprez.

Ludzie rozstąpili się, by nas przepuścić. Gapili się i uśmiechali złośliwie. Gdy dotarłyśmy na chodnik, usłyszałyśmy komunikat:

– Nikomu nie wolno wchodzić do basenu! Jeśli jeszcze ktoś do niego wskoczy, kończymy imprezę.

Meg i ja wybuchnęłyśmy śmiechem.

– No cóż, wasza akcja stała się gwoździem programu – powiedziała Serena, śmiejąc się razem z nami.

– Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłaś – powiedziała z wyrzutem Peyton. – Obiecałaś.

– Meg obiecała – odparowałam. – Nie martw się, nie zmoczymy ci samochodu. Wciąż masz te worki na śmieci w bagażniku?

– Oczywiście – rzuciła z irytacją Peyton. – Nie mieści mi się w głowie, że przez was zostałyśmy wyrzucone.

Gdy ściągałyśmy mokre dżinsy i skarpetki, by włożyć je do worka na śmieci, Serena obwieściła:

– No to dobra wiadomość! Emma się nie przespała z tym wstrętnym typem.

– Co?! – wykrzyknęły równocześnie Meg i Peyton.

– Zanim do czegoś doszło, urwał mu się film – wyjaśniłam, odwracając wzrok.

– Nie rozumiem – pokręciła głową Peyton. – Jak mogłaś nie wiedzieć?

Patrzyłam na nią, nie rozumiejąc, o co chodzi.

– To znaczy, nie czułaś, że się z nim nie przespałaś? – westchnęła. – Rany, Em! Ty naprawdę nie masz o tym pojęcia.

– Peyton – upomniała ją Meg, gdy weszłyśmy do samochodu.

– Tylko raz się z kimś przespałam – broniłam się. – Nie wiedziałam, że za każdym razem jest się obolałym.

Zaczęły się śmiać.

– Nie chodzi o to, że jest się… obolałym – spróbowała wyjaśnić Serena. – Ale dobrze wiadomo, kiedy ktoś znalazł się na twoim terenie.

– Sereno! – zawołała Meg. Wyglądała na zszokowaną. – To brzmi tak… okropnie.

– Rozumiem – stwierdziłam cicho. Nie chciałam przypominać sobie swojego pierwszego razu ani myśleć o tym, co prawie skończyłam z Gevem.

– A tak w ogóle, Em, dałam Cole’owi twój numer – rzuciła Peyton.

W samochodzie nagle zaległa cisza.

– Ożeż kurwa, Peyton!

4. Skok w ciemno

Gdy szukałam po omacku pod łóżkiem zgubionego buta, zerknęłam na zdjęcie do połowy ukryte za nocnym stolikiem. Klęczałam, patrząc na jego twarz, i nie mogłam się przemóc, żeby zbliżyć do niej dłoń.

Sama zrobiłam to zdjęcie. Byliśmy w lesie, za jego domem. Podkradłam mu aparat i zaczęłam fotografować. Zawsze to on trzymał aparat w ręce, więc nie spodobało mu się, że tym razem mam go ja. Gonił mnie, chcąc odebrać swój sprzęt. Na pierwszym planie czarno-białego zdjęcia widać było jego wyciągniętą w przód rękę, a dalej, pomiędzy palcami – oczy. Na papierze były szare i świetliste, z błyskiem odbitego światła. Uśmiechał się. Nie musiałam widzieć reszty jego twarzy, żeby mieć co do tego pewność.

„Bardzo lubię to zdjęcie”. Usłyszałam jego szept, który przypomniał mi, jak ogromnie za nim tęsknię. Moje serce się ścisnęło.

Nie pozwalałam sobie na jakiekolwiek odczucia, odkąd zostawiłam go w tym domu. Teraz jednak spadało na mnie więcej emocji, niż mogłam udźwignąć. I brakowało mi tchu.

– Emmo, jesteś gotowa… – Serena nagle urwała.

Zmusiłam się do wypuszczenia powietrza z płuc i znalazłam w sobie siłę, by oderwać wzrok od zdjęcia.

– Tak – głos mi się załamał, a nogi trochę się pode mną uginały. – Jestem gotowa.

Gdy odwróciłam się w stronę Sereny, uważnie przyglądała się mojej twarzy. Jej wzrok powędrował szybko do zdjęcia na podłodze, ale nic nie powiedziała. Odetchnęłam jeszcze raz i zapanowałam nad drżeniem dłoni, zaciskając je w pięści. Wsunęłam stopę do buta, szybko zawiązałam sznurówkę i rzuciłam z wymuszonym uśmiechem:

– Chodźmy. – Czarna dziura pustki, która przez cały ten czas mnie chroniła, teraz nie pozwalała mi się ukryć w swoim cieniu. Nie umiałam już wszystkiego wyłączyć.

Zamyślenie w oczach Sereny zniknęło w jednej chwili. Jej twarz rozpromieniła się w szerokim uśmiechu.

– Dobra, chodźmy!

Gdy dotarłyśmy do klubu, na chodniku stała już kolejka wiernych fanów.

– Hej! – Serena z błyskiem w oku powitała bramkarza. Stał z obojętną miną przy wejściu, jego mięśnie poruszały się pod koszulką, która wyglądała tak, jakby miała zaraz pęknąć. Miał świetne warunki, żeby skopać parę tyłków, gdyby zaszła taka potrzeba.

– O, Serena! – powiedział i odsunął się na bok, żeby nas przepuścić.

Gdy przechodziłyśmy przez drzwi, za naszymi plecami rozległy się jęki. Serena lubiła zjawiać się wcześniej i patrzeć na gorączkową krzątaninę towarzyszącą przygotowaniom do koncertu. Chciała też zobaczyć się z Jamesem, nim będzie musiał zająć swoje miejsce przed sceną.

Znalazł nas tam gdzie zwykle – na welurowej sofie stojącej na piętrze. Usiadł między nami i pocałował Serenę na powitanie, przytulając się do niej.

– James, pozwoliłbyś Emmie skoczyć dziś ze sceny? – spytała Serena, czule głaszcząc jego ogoloną głowę.

– Naprawdę chcesz skoczyć ze sceny? – zwrócił się do mnie z krzywym uśmiechem. – Dziewczyny, które się decydują na skok, zwykle są obmacywane. Nic przyjemnego. A potem może będę musiał wyrzucić tych obleśnych typów.

– Może rzeczywiście to kiepski pomysł – odparłam. Tak szaleńczo chciałam znaleźć coś, co przywróci mi oddech, że nawet nie zastanawiałam się nad tym, że skakanie ze sceny wiąże się z obmacywaniem. Uznałam po prostu adrenalinę za lepszy wybór niż alkohol. Skoro nie mogłam popaść w stan odrętwienia, mogłam chociaż sprawić, by moje serce zaczęło szybciej bić, aby choć na jakiś czas uśmierzyć ból. Ale obmacywanie przez obcych facetów nie wydawało mi się zbyt pociągające. Skuliłam się na sofie.

– A gdyby skoczyła tyłem? – podsunęła Serena.

Nadstawiłam uszu.

– Kto wie… Niewielu ludzi to robi, bo nie widzą, kto ich złapie, a zaufanie to w takiej sytuacji podstawa. Na pewno złapią cię za tyłek. Może spróbujesz płynąć na fali? Wtedy nie musiałabyś skakać.

Zastanawiałam się nad tym, ale wiedziałam, że to nie byłoby to samo.

– Muszę skoczyć – wyjaśniłam. – I przeżyję obmacywanie po tyłku.

James w zamyśleniu zmarszczył czoło.

– Dlaczego chcesz to zrobić?

– Bo nie mogę oddychać – odparłam obojętnie.

Wbili we mnie spojrzenie. James się roześmiał, pokręcił głową.

– Nie rozumiem cię. To dlatego nie spotykasz się z facetami. Jesteś po prostu…

– James! – upomniała go Serena i uderzyła w kark.

– Nie o to mi chodziło – wytłumaczył obronnym tonem. – Ona jest po prostu… inna, i tyle. To nic złego. – Zwrócił się do mnie: – Wiesz, że myślę, że jesteś cool. Ale i tak cię nie rozumiem.

Serena spięła się na tę jego szczerość.

– W porządku – odparłam niewzruszona. – Ja też siebie nie rozumiem.

James wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Zaraz zaczną wpuszczać ludzi i zrobi się tłoczno – poinformował, przyciskając słuchawkę dłonią, żeby lepiej słyszeć. – Muszę iść. Zobaczymy się po koncercie.

Pocałował Serenę i odszedł na swoje miejsce.

– Naprawdę chcesz skoczyć tyłem ze sceny? – zapytała Serena, przyglądając mi się badawczo ciemnymi oczami.

Odwróciłam wzrok.

– Tak. – Na tę myśl moje serce zabiło szybciej i to na ułamek sekundy uśmierzyło ból. Musiałam to zrobić, poczuć coś, cokolwiek innego.

– Może powinnyśmy sobie strzelić parę głębszych? – podsunęła. – Żebyś nie poczuła, jeśli uderzysz o podłogę. – Podeszła do baru pod ścianą, porozmawiała z barmankami i po chwili wróciła z dwoma kieliszkami mającymi otoczkę cukru na brzegach i z dwiema ćwiartkami cytryny.

– Nie zamierzałam pić. Ale żeby wejść na tę scenę…

– Za oddychanie! – Serena uniosła kieliszek w moją stronę.

Na te słowa ścisnęło mi się serce. Stuknęłam się z nią i wychyliłam wszystko do dna, tak jak to widziałam tyle razy w życiu. Zakaszlałam i wzdrygnęłam się. Cytryna przełamywała częściowo charakterystyczny smak wódki. Poczułam płomienie w żołądku, gdy zaczął się wchłaniać alkohol.

– To nie było za dobre – przyznałam, wydymając usta po kwaśnej cytrynie.

– Z czasem jest łatwiej – obiecała z łagodnym uśmiechem, a ja odniosłam wrażenie, że nie mówiła o wódce. – Znajdźmy sobie dobre miejsce przed sceną, zanim zrobi się za duży tłok. – Zerwała się z sofy i pociągnęła mnie za sobą.

Podczas występu supportu Serena wlała we mnie jeszcze kilka kieliszków. Myślałam, że nic mi nie jest, że alkohol tak naprawdę na mnie nie działa, ale szczerze mówiąc, nie potrafiłam tego ocenić. Kiedy najważniejszy zespół tego wieczoru wyszedł na scenę, tłum wokół nas zrobił się gęstszy. Skakałyśmy do każdego kawałka, kołysząc głowami i wymachując rękoma. W pewnej chwili pojawiła się Serena z kolejnym kieliszkiem wódki. Tak bardzo zatraciłam się w muzyce, że nawet nie zauważyłam jej zniknięcia.

– To jest to, Em! – krzyknęła, podając mi wódkę. – Teraz albo nigdy!

Z łatwością opróżniłyśmy kieliszki. Wyglądało na to, że alkohol zaczął mi nawet smakować. Serena dopingowała mnie okrzykami, gdy zmierzałam w stronę Jamesa. Nie zdradzając żadnych emocji, lekko kiwnął głową, dając mi do zrozumienia, że scena należy do mnie. Moje serce obudziło się do życia, ciało wibrowało z nerwów. Nim wskoczyłam na platformę, zdążył jeszcze mruknąć „powodzenia”.

Przesunęłam się na środek sceny. Kątem oka dostrzegłam kilka wskazujących na mnie osób. Inny bramkarz, z drugiej strony, ruszył ku mnie i wiedziałam, że nie mam za dużo czasu. Jeśli miałam to zrobić, musiałam się pośpieszyć. Zaczęłam szybciej oddychać. Czułam krążącą w żyłach adrenalinę. Potem tylko ona pozostała, cała reszta zniknęła. Odwróciłam się tyłem do publiczności, z nadzieją, że wyciągają ręce. Główny wokalista znów śpiewał na całe gardło. Zerknęłam na niego, a on, zaciekawiony, zmrużył oczy. Uśmiechnęłam się do niego lekko i skoczyłam do tyłu.

Mój żołądek wywinął orła, ja zaś krzyknęłam z podekscytowania. Czyjeś ręce chwytały mnie, szturchały i prowadziły przez tłum. Wokół ryczała muzyka. Pode mną wrzeszczeli ludzie. Nade mną mrugały rozmazane kolorowe światła. Płynęłam po wzburzonym morzu rąk, a potem łagodnie postawiono mnie na nogi. Przez chwilę stałam bez ruchu, próbując odzyskać równowagę. Przed moimi oczami migały twarze. Tłum kołysał się w jednym rytmie, ich energia omiatała moją skórę niczym gorący wiatr.

Wyrzuciłam ręce w górę, wrzeszcząc i skacząc ze wszystkimi. Serena przecisnęła się do mnie i krzyknęła:

– To było zajebiste!

Tańczyłyśmy obok siebie, mokre od potu, dopóki nie umilkła muzyka, która trzymała nas na nogach. Gdy ludzie wychodzili, opadłyśmy na naszą sofę. Z mojej twarzy nie znikał uśmiech, czułam pulsującą w ciele radość. Pomieszczenie wirowało, a przed oczami przesuwały mi się obrazy. Zamrugałam ciężkimi powiekami, trudno mi było utrzymać głowę w pionie.

– Znajdę Jamesa i poproszę, żeby przyniósł nam trochę wody – powiedziała Serena.

Chyba kiwnęłam głową. A jeśli nie, to przynajmniej chciałam. Chwilę później drgnęła sąsiednia sofa. Spojrzałam w bok i zobaczyłam szczupłego faceta z krótko obciętymi kasztanowymi włosami i bokobrodami.

Uśmiechnęłam się. A może po prostu nie przestawałam się uśmiechać.

– Cześć – powiedział, kładąc rękę na oparciu sofy nad moją głową. – Jestem Aiden.

– Cześć, Aiden – powiedziałam głośno. – Mam na imię Emma.

– Emmo, nie powinnaś tu sama siedzieć. Idziesz ze mną i z moimi kumplami na imprezę.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki