Przekład: Anna Dobrzańska
Redakcja: Elżbieta Derelkowska
Korekta: Karolina Pawlik

Projekt okładki: P.S. Cover Design

Copyright © 2013 RACHEL VAN DYKEN
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-482-1

Wydanie I, Łódź 2015

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Prolog

– Słyszysz mnie? Kiersten? – Jego głos był tak blisko; może gdybym zamknęła oczy, wydałby mi się bardziej rzeczywisty. Wyciągnęłam rękę, żeby go dotknąć, ale napotkałam jedynie powietrze. Nie było go tam. Odszedł.

A więc to rzeczywiście się wydarzyło.

Zamrugałam kilka razy i spróbowałam skupić się na tym, co miałam przed oczami. Wyglądało jak on, ale stało zbyt daleko. Dlaczego leżałam na ziemi?

– Wróć do mnie. – Poruszał ustami, przemawiając do mnie łagodnie. – Nie tak, Kiersten. Nie tak, kochanie. – Dostrzegłam błysk w jego jasnoniebieskich oczach. – Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.

Ale nie było dobrze. Wiedziałam o tym. On też to wiedział.

Odszedł, a ja miałam halucynacje.

Utraciłam miłość swojego życia, mojego najlepszego przyjaciela. Jak wiele razy człowiek doświadcza straty, zanim sam umrze? Zanim strawi go smutek? Wspomnienia zalały mój umysł; wspomnienia rodziców, wspomnienia o nim, kiedy grał w futbol i kiedy dawał mi liściki.

Nasz pierwszy pocałunek.

Czas, kiedy w końcu byliśmy razem.

A później szpital.

Nie dostaliśmy wystarczająco dużo czasu i nienawidziłam Boga za to, że odebrał mi wszystkich. Nie mogłam znieść myśli, że już zawsze będę opłakiwać w samotności tych, których tak bardzo kochałam.

Po raz ostatni spróbowałam dotknąć jego twarzy. Tym razem poczułam pod palcami ciepłą skórę. Śniłam. Cóż, jeśli to był sen, zamierzałam cieszyć się tym, jak jego uśmiech rozjaśniał mrok pokoju. Jego usta musnęły moje czoło. Zamknęłam oczy i modliłam się do Boga, żeby zabrał mnie do siebie.

Wiedziałam bowiem, że gdy się obudzę, znowu będę musiała się pożegnać, a nie byłam pewna, czy po czymś takim kiedykolwiek dojdę do siebie. Żegnaj – ktokolwiek wymyślił to słowo, powinien smażyć się w piekle.

Rozdział 1

Słabość to tylko ból, który opuszcza nasze ciało.

Trzy miesiące wcześniej

Kiersten

Powtarzałam to w kółko niczym mantrę, aż pomyślałam, że tracę rozum. To nie działo się naprawdę. Nie śniłam znów tego samego koszmaru. To nie działo się naprawdę.

Kiedy człowieka budzi jego własny krzyk, to nie wróży nic dobrego. Usłyszałam kroki. Chwilę później drzwi się otworzyły i stanęła w nich moja współlokatorka, dziewczyna, którą poznałam ledwie kilka godzin temu.

– Wszystko w porządku? – Niepewnie weszła do pokoju i skrzyżowała ramiona. – Słyszałam krzyk.

No to pięknie. Byłam dziwadłem. Chciałam zacząć wszystko od nowa i co dostałam w zamian? Medal za przestraszenie swojej współlokatorki; jedynej przyjaznej osoby, jaką spotkałam, odkąd przyjechałam na Uniwersytet Waszyngtoński.

– No… tak. – Udało mi się powstrzymać drżenie głosu. – Wiem, że to dziwne, ale wciąż mam koszmary. – Widząc niedowierzanie na jej twarzy, dodałam pospiesznie: – Ale tylko kiedy jestem naprawdę zestresowana. – No i kiedy biorę prochy, dodałam w myślach, ale nie powiedziałam tego na głos.

– Och. – Oblizała wargi i spojrzała w głąb korytarza. – Chcesz, żebym spała na podłodze albo co? Zrobię to, jeśli się boisz.

Bogu niech będą dzięki za jej południową gościnność.

– Nie. – Uśmiechnęłam się. – Nic mi nie będzie. Mam nadzieję, że cię nie przestraszyłam.

– No cóż… – Lisa zbyła mnie machnięciem ręki. – I tak nie lubiłam tamtej lampy.

– Mój krzyk strzaskał ci lampę? – Aż się wzdrygnęłam.

– Nie. – Pokręciła głową. – Stłukłam ją, jak spadałam. Wygląda na to, że wyskakiwanie z łóżka piętrowego o pierwszej w nocy to sport kontaktowy. Tym razem trafiło na lampę. Nie przejmuj się – westchnęła. – Nie cierpiała. Pękła w kontakcie z podłogą. I roztrzaskała się, gdy poślizgnęłam się na misiu, który razem ze mną spadł na podłogę. Na szczęście, bo zamortyzował mój upadek, dzięki czemu się nie poobijałam.

Ukryłam twarz w dłoniach.

– Jasna cholera! Tak mi przykro!

– Nic się nie stało. Jestem chodzącą katastrofą. – Roześmiała się. – Ale jeśli zamierzasz krzyczeć całą noc, będę spała na podłodze. Skończyłam już z rozbijaniem lamp.

Uśmiechnęłam się i kiwnęłam głową.

– Jasne. Ja tylko… nie chcę, żebyś…

– Przestań przepraszać. – Uśmiech Lisy był ciepły i opiekuńczy. – A tak przy okazji, lunatykuję, więc jeśli się obudzisz i zobaczysz, że stoję nad tobą, nie wal mnie pięścią w twarz.

– No to nieźle się dobrałyśmy.

Ściągnęła koc z mojego łóżka i rzuciła go na podłogę.

– Zauważyłaś rubrykę „Komentarze”, kiedy wypełniałaś formularz?

– Tak. Co z nią?

– Założę się, że jest po to, żeby wszyscy dziwacy wylądowali razem na kupie.

Ziewnęłam.

– Potrzebuję poduszki – oświadczyła Lisa. – Zaraz wrócę. Koniec z krzyczeniem. Zamknij oczy, a rano pójdziemy zapolować na facetów. Śnij o tym.

– Facetów?

– Aha… – Lisa odsunęła za ucho kosmyk brązowych włosów. – Chyba że wolisz dziewczyny. Nie mam nic przeciwko, chciałam tylko powiedzieć…

– Nie, nie, nie – roześmiałam się cicho. Czyżbym wyglądała na taką, co woli dziewczyny? – Nie, nic w tym stylu. Po prostu nigdy nie miałam chłopaka.

– Biedactwo! – Nie wiedziałam, czy mówi poważnie. – Więc jak dawałaś sobie radę?

– Jakoś dawałam. Dzięki Netflixowi, Johnny’emu Deppowi i książkom. – Wzruszyłam ramionami. – Wierz mi, gdybyś dorastała tam, gdzie ja, też nie chodziłabyś na randki.

– No coś ty! Dlaczego? – Podniosła rękę, dając mi znać, żebym nie odpowiadała, i wybiegła z pokoju. Chwilę później wróciła z poduszką. Rzuciwszy ją na podłogę, usiadła po turecku i ziewnęła. – W porządku, możesz mówić.

– Chłopaki… – Położyłam się na boku, żeby ją widzieć. – Nie umawiałam się z nimi, bo mieścina, w której mieszkałam, była tak mała, że nie zdążyłam kichnąć, a moja mama już mówiła „na zdrowie”. Kiedy raz na świadectwie dostałam złą ocenę, napisali o tym w gazecie.

– Poważnie? Co to za przeklęte miejsce?

– Takie, które dokumentuje, ilu gości odwiedziło je w sezonie.

– W sezonie? – spytała Lisa.

– W sezonie turystycznym. Kiedy ludzie zjeżdżają na degustację win. W ubiegłym roku mieliśmy pięciuset gości, czyli więcej niż cała populacja miasteczka.

– To przygnębiające – oznajmiła Lisa. – Nie było tam żadnych fajnych chłopaków?

– Syn burmistrza był słodki.

– Super! – zakpiła.

– Rozgrywający w drużynie futbolowej był tego samego zdania.

– O tym też pisali w gazecie? – Wzdrygnęła się.

Skrzywiłam się i pokiwałam głową.

– Tak. W tym samym numerze, w którym pisali o moich stopniach.

– Wolałabym zły stopień.

– Ja też – odparłam ze śmiechem. Dobrze było wiedzieć, że ktoś rozumie, jak to kiepsko jest znaleźć się nagle w centrum uwagi. Czułam, jak schodzi ze mnie napięcie.

– Cóż, musimy jak najszybciej nadrobić te zaległości. – Oblizała usta. – Znam mnóstwo facetów. Na samym kursie wprowadzającym dziś rano poznałam chyba z dziesięciu. Jeden z nich miał tatuaże – westchnęła tęsknie. – Uwielbiam tatuaże.

– Przecież zakrywają skórę – zauważyłam. – No i taki tatuaż jest na zawsze. Nie sądzisz, że to trochę tandetne?

– Kim ty jesteś? – Mówiąc to, zmrużyła oczy. – Ta twoja mieścina to chyba naprawdę niezła dziura.

– No… – roześmiałam się. – Przecież ci mówiłam.

– Wierz mi, mówisz, że nie lubisz tatuaży, bo nie widziałaś, jak wyglądają na naprawdę fajnym ciele. Zmienisz zdanie, jak zobaczysz takie cacko na umięśnionym sześciopaku. Ostatnim razem, gdy zobaczyłam wydziaranego faceta bez koszulki, zapytałam, czy mogę go polizać.

– I co on na to?

– Zgodził się! – Lisa westchnęła i wzruszyła ramionami. – Spotykaliśmy się przez tydzień, po czym zostawiłam go dla innego faceta.

– Z większym tatuażem?

– Skąd wiedziałaś? – Odchyliła głowę i się roześmiała. – W szkole miałam opinię niezłej zdziry, ale lepsze to niż bycie nikim.

Nie wiedziałam, co o tym myśleć, ale wolałam się nie odzywać, zwłaszcza że sama nigdy nie całowałam się z chłopakiem. Zakłopotana swoim brakiem doświadczenia, wzruszyłam tylko ramionami.

– Po to właśnie jest college. Żeby zacząć wszystko od nowa.

– Właśnie. – Na krótką chwilę uciekła wzrokiem. Uśmiech zgasł na jej twarzy. – W każdym razie powinnyśmy się wyspać, skoro jutro wybieramy się na polowanie.

– Tak – ziewnęłam. – I dziękuję, że do mnie zajrzałaś.

– Byłabym kiepską współlokatorką, gdybym nie przybiegła z odsieczą.

– Może, ale nie stłukłabyś lampy i nie miałabyś siniaków.

– Chrzanić lampę – mruknęła. – Dobranoc, Kiersten.

– Dobranoc.

Rozdział 2

Jeśli ktoś wygląda jak kanalia, cuchnie jak kanalia i gada jak kanalia, to prawdopodobnie jest cholerną kanalią.

Kiersten

– Imię? – Chłopak prowadzący rejestrację nawet nie podniósł wzroku, a jego palce zawisły nad ekranem iPada. Obudziłam się o siódmej, a o ósmej postanowiłam się zarejestrować. Rzędy stolików przed centrum obsługi studenta przywodziły na myśl więzienie. W pobliżu kręciło się co najmniej dwudziestu studentów ostatnich dwóch lat, którzy wyglądali na szczerze znudzonych.

– Kiersten – odparłam.

Westchnął poirytowany.

– W kampusie jest ponad trzydzieści pięć tysięcy studentów, a ty chcesz, żebym wyszukał cię na podstawie imienia, Kiersten?

– Przepraszam. Rowe, Kiersten Rowe.

Wpisał dane.

– Cóż, Rowe, Kiersten Rowe, wygląda na to, że zapisałaś się na dziewiętnaście przedmiotów i musisz wybrać przedmiot kierunkowy.

Kim on był? Psychologiem kryminalnym?

– Tak – przyznałam. Odchyliłam się do tyłu i odchrząknęłam. Chłopak nadal nie podniósł wzroku.

– Hmm… – Jego palce zatańczyły na ekranie iPada. – Dobra, wysyłam rozkład zajęć na twój szkolny e-mail. – Odłożył iPada i sięgnął po kartonową teczkę. – Mapa kampusu, numer skrzynki pocztowej, adres studenckiego maila, wszystko, czego potrzebujesz, znajdziesz w tej teczce. Jeśli masz jakieś pytania, porozmawiaj ze swoim OR-em.

Miałam nadzieję, że chodziło mu o opiekuna roku, bo jeśli nie, to nie miałam pojęcia, o czym mówił.

– Dobrze. – Wzięłam teczkę, którą podstawił mi pod nos. – A co z legitymacją studencką?

– Następny! – Podniósł głowę i rzucił mi kolejne poirytowane spojrzenie.

– Przepraszam. – Nie dawałam za wygraną. – Gdzie mogę odebrać legitymację studencką?

Przygarbił się.

– Posłuchaj, Kiersten, mam tu w kolejce kilkuset studentów. Powiedziałem, że wszystko, czego potrzebujesz, znajdziesz w tej teczce, więc bądź tak miła i zajrzyj do niej. W razie jakichkolwiek pytań, skontaktuj się z OR-em. My… – mówiąc to, wskazał siebie i mnie – … już skończyliśmy.

O co, do diabła, mu chodziło?

Nie wiedziałam, czy jestem zakłopotana, czy poirytowana. Zaklęłam pod nosem, przycisnęłam teczkę do piersi i ostentacyjnie odeszłam. Odwróciłam się jeszcze, żeby rzucić mu ostatnie, wściekłe spojrzenie, i wpadłam na drzewo.

A przynajmniej myślałam, że to drzewo.

Tyle że drzewa nie są ciepłe.

I nie mają jedno-, dwu-, trój-, cztero-, sześcio-, dobry Boże, ośmio-? Ośmiopaków? Czy ja naprawdę dotykałam czyjegoś ośmiopaka? I, słodki Jezu, liczyłam. Dotknęłam każdego mięśnia. A moja ręka zatrzymała się na brzuchu obcego faceta.

Cofnęłam ją i zamknęłam oczy.

– Przepraszam, czy ty właśnie liczyłaś mięśnie mojego brzucha? – Wydawał się rozbawiony. Miał głos jak gwiazdor filmowy. Na dźwięk takiego głosu człowiek ma ochotę wskoczyć w ekran. Był głęboki i silny, z delikatnym akcentem, którego nie potrafiłam rozpoznać. Angielskim? Szkockim?

Przygryzłam dolną wargę, zastanawiając się, co powiedzieć. Nie mogłam się wywinąć. Pokiwałam głową.

– Przepraszam, ja tylko… – Nie powinnam była podnosić głowy. Gdybym mogła cofnąć czas, nie zrobiłabym tego. Nie miałam pojęcia, że to jedno spojrzenie doszczętnie mnie zniszczy. Od tamtej pory minęły tygodnie, a ja wciąż żałuję tamtego spojrzenia z wyłącznie jednego powodu.

Jego oczy były moją zgubą, moim zatraceniem.

– Weston. – Mówiąc to, wyciągnął rękę. – A ty?

Jasna cholera.

– Kiersten. – Jeszcze mocniej przycisnęłam teczkę do piersi. Mrużąc oczy, spojrzał na moje dłonie, a zaraz potem na swoje.

– Boisz się zarazków?

– Że co? Nie.

– Chorujesz na coś? – Jego ręka wciąż wisiała w powietrzu między nami, a sytuacja z sekundy na sekundę robiła się coraz bardziej niezręczna. No, cofnij ją w końcu, pomyślałam.

– Eee… nie.

– To dobrze. – Jego ręka poruszyła się i zanim zdążyłam się zorientować, dotykał mnie, to znaczy mojej teczki, ale mogłabym przysiąc, że czułam jego ciepło, kiedy powoli wyciągnął ją z moich dłoni. – A więc – znowu wyciągnął rękę – na czym skończyliśmy?

Co, do diabła, było ze mną nie tak? Nie chodziło o to, że nie chciałam podać mu ręki. Byłam po prostu zawstydzona, chciałam odejść i nie wiedziałam, czy jest miły dla samego bycia miłym, czy… Chyba potrzebuję terapii.

Odchrząknęłam i uścisnęłam mu dłoń. Widząc uśmieszek na jego twarzy, poczułam, że ogarnia mnie panika. Chłopak spojrzał na nasze ręce i mruknął coś pod nosem. Kiedy w końcu puścił moją dłoń, natychmiast pożałowałam.

– Widzisz? – Oddał mi teczkę. – Wcale nie było tak strasznie, prawda?

– Prawda. – Odetchnęłam i spojrzałam na zatłoczony trawnik. Ten chłopak był tak cudowny, że nie mogłam patrzeć mu w oczy. Nigdy w życiu nie widziałam tak przystojnego faceta. To znaczy, widywałam takich jak on w filmach i czasopismach, ale on… Wprost emanował seksem. A zważywszy, że nie miałam w tej materii żadnego doświadczenia, robiłam wszystko, żeby nie zapomnieć o oddychaniu.

Miał jasnoniebieskie oczy i złociste włosy, nieco za długie i lekko kręcone przy uszach. I ten uśmiech. Był to uśmiech, który prawdopodobnie mógłby mnie prześladować do końca życia. To jeszcze nie byłoby problemem, ale dołeczki w policzkach pogarszały sprawę. No i zapach. Woń cynamonu zmieszana z czymś, czego nie potrafiłam określić. Denerwowało mnie to, z jaką łatwością się uśmiechał, jakby cały świat miał się dobrze, tylko dlatego, że on się tak czuł. Chciał uścisnąć moją rękę i poznać moje imię, a ja chciałam stamtąd uciec, zaszyć się w pokoju, usiąść w kącie, kołysać się w przód i w tył, i czekać, aż antydepresanty zaczną działać.

– No proszę – zachichotał. – Przeszliśmy od dotykania mojego brzucha przez niepodawanie mi ręki do myślenia o niebieskich migdałach. Mam rację?

– Boże. – Zamknęłam oczy. – Przepraszam. To mój pierwszy dzień i jestem trochę… zdenerwowana. – Tak, to zabrzmiało rozsądnie, nie jak paplanina kogoś, kto był o krok od odlotu.

– Pomóc ci?

– Ale ja nawet cię nie znam – wypaliłam.

– Ależ znasz. – Obszedł mnie i przesunął się tak, że jego ręka spoczywała na moim ramieniu, i zaczęliśmy iść w kierunku akademika. Jasna cholera. Oto w jaki sposób wykorzystuje się dziewczyny. Spanikowana szukałam wzrokiem Lisy, ale nigdzie jej nie widziałam.

– Nie. – Stanęłam jak wryta. – Ja… Muszę znaleźć swoją współlokatorkę i odebrać legitymację studencką. Muszę odebrać legitymację! Ale najpierw muszę znaleźć opiekuna roku… – Zachowywałam się jak dziecko, które zgubiło się w parku. Zabawne, bo zwykle czułam się zagubiona, jak zawieruszony kawałek układanki, który zapomniał, gdzie jest jego miejsce. Wyrzutek, samotniczka…

– Chyba – zaczął z tym swoim uśmieszkiem – powiedziałem, że ci pomogę.

– Nie potrzebuję pomocy – szepnęłam.

– Słucham? – Zatrzymał się i wybuchnął śmiechem. – Jasna cholera, chyba mógłbym się w tobie zakochać.

Żołądek podszedł mi do gardła.

On tymczasem nie przestawał się śmiać i przyciągnął mnie do siebie. Przynajmniej wujek nie będzie musiał opłacać moich studiów. Jeszcze dziesięć minut i zostanę uprowadzona. Jak w tym filmie Uprowadzona, tyle że nie miałam ojca, który ruszyłby mi na ratunek. Coś ścisnęło mnie za serce.

– Nie wykorzystam cię – uspokoił mnie Weston. – Bez obrazy, ale wyglądasz zbyt niewinnie jak na mój gust. Udowodniłaś to, kiedy błędnie założyłaś, że chcę ci pomóc, żeby zaciągnąć cię do łóżka.

Czułam, że robię się czerwona jak burak.

– Poza tym – dodał, nie zatrzymując się – należysz do pierwszoroczniaków. A ja nie sypiam ze studentkami pierwszego roku ani się z nimi nie umawiam. Do diabła, zwykle nawet im nie pomagam, ale prawie mnie przewróciłaś i bez względu na to, jak bardzo będziesz się przed tym broniła, liczyłaś mi mięśnie brzucha…

– Wcale nie…

– Właśnie, że tak – westchnął tęsknie. – Patrzyłem na twoje usta i widziałem, jak liczyłaś: raz, dwa, trzy. A tak przy okazji, to ośmiopak. Dużo ćwiczę.

– Świetnie – odparłam przez zaciśnięte zęby.

– No już, Owieczko, nie wstydź się. – Zatrzymał się i zdjął rękę z mojego ramienia.

– Owieczko?

– Jesteś taka niewinna. – Uśmiechnął się. – I zagubiona. – Wzruszył ramionami i wskazał mój akademik. – Jak mała owieczka.

– Cóż, dzięki za odprowadzenie mnie do akademika. – Minęłam go, ale chwycił mnie za nadgarstek.

– Nie chcesz porozmawiać z opiekunem roku o legitymacji studenckiej?

– Tak, właśnie się do niej wybieram. – Szarpnięciem uwolniłam rękę. – Jeszcze raz, dzięki za… wszystko. – Musiałam przedefiniować znaczenie wyrażenia „społecznie niedostosowana”.

Znowu się uśmiechnął.

– W porządku, w takim razie idź, porozmawiaj z nią.

– Tak. – Zrobiłam niepewny krok w tył, niemal potykając się o własne stopy, i ruszyłam po schodach do akademika.

Nawet za drzwiami czułam na sobie jego spojrzenie.

Odwróciłam się.

Stał tam i się uśmiechał.

Pomachałam mu.

Odpowiedział tym samym.

Nie wierzyłam własnym oczom. Czyżby prowadził ze mną jakąś grę?

Klnąc pod nosem, przeglądałam plan budynku, szukając gabinetu opiekunki roku. W końcu go znalazłam. Na szóstym piętrze. No tak. Powoli zaczęłam wchodzić po schodach.

Kiedy w końcu dotarłam na szóste piętro, miałam ochotę zamienić legitymację studencką na krótką drzemkę. Był to jeden ze skutków ubocznych lekarstw. Czasami sprawiały, że robiłam się senna. Innym razem miałam wyraźne, barwne sny, jakbym grała główną rolę w Alicji w krainie czarów.

Kompletnie wykończona powlokłam się na koniec korytarza. Pokój 666. To musiał być jakiś żart. Zapukałam dwa razy.

Drzwi uchyliły się i zobaczyłam moje drzewo…

– Weston?

– Witaj, Owieczko. – Otworzył szerzej drzwi. – W czym mogę ci pomóc?

Rozdział 3

Powinnam była wyjść.

Kiersten

Cofnęłam się, żeby zobaczyć numer na drzwiach pokoju.

– Ja, no… Nie zastałam opiekunki roku? Włamałeś się do jej gabinetu?

– Po pierwsze… – Mówiąc to, podniósł palec. – Czuję się urażony, że pomyślałaś, iż muszę włamywać się do pokoi dziewczyn. Wierz mi. Ja pukam, one otwierają i wchodzę do środka. To proste.

Mogłam się domyślać, że tak właśnie było.

– Po drugie… – Podniósł drugi palec. – Szukasz opiekunki roku. Może więc wejdziesz, a ja wytłumaczę ci, jak wygląda sprawa z legitymacjami studenckimi.

Zacisnęłam usta, skinęłam głową i nie mówiąc ani słowa, weszłam do pokoju. Panował w nim porządek, który przeczył temu, co czytałam na temat facetów i higieny.

– No tak… – Weston podszedł do łóżka i usiadł na nim. – Pozwól, że zobaczę twój rozkład zajęć i odpowiem na wszystkie twoje pytania.

W myślach wciąż przetwarzałam fakt, że to właśnie on jest moim opiekunem roku.

– Nie rozumiem – powiedziałam. – Mogłabym przysiąc, że opiekunem studentów pierwszego roku jest kobieta.

– Zmiana płci – odparł z powagą. – Jako dziecko czułem się zagubiony.

– Zabawne. – Wzniosłam oczy do nieba. – Poważnie? Prosiłam o pokój w żeńskim akademiku, a wylądowałam w koedukacyjnym, a moim opiekunem roku jest… – Zamierzałam powiedzieć „niezłe ciacho”, ale w porę ugryzłam się w język.

– Bóg seksu – dokończył za mnie. – Tak, wiem, niektórzy mają szczęście. – Z westchnieniem wyciągnął z teczki plik papierów i gwizdnął. – Wygląda na to, że masz dość napięty grafik. Dziewiętnaście przedmiotów? Nie wybrałaś przedmiotu kierunkowego? Nie wyglądasz na kogoś niezdecydowanego.

Chciałam mu powiedzieć, że nic o mnie nie wie. Właściwie miałam ochotę coś mu odburknąć. Co on wiedział o moim życiu? O mojej przeszłości? Powodach, dla których wolałam unikać zobowiązań? W tej samej chwili, zupełnie jakby wyczuwał moje podenerwowanie, zadzwonił mój telefon. Zerknęłam na wyświetlacz. Wujek JoBob. Mówiłam na niego Jo. To on opiekował się mną przez ostatnie dwa lata. Po tym… Po tym, jak to wszystko się wydarzyło.

Odrzuciłam połączenie. Wujek Jo wkurzyłby się, gdyby usłyszał w tle męski głos, a Weston nie wyglądał na kogoś, kto potrafi siedzieć cicho. Nie, był typem krzykacza, który lubił się popisywać. Cholera, nawet teraz wyglądał, jakby prężył mięśnie, choć tego nie byłam pewna. Miał białą koszulkę z długim rękawem i wystrzępione dżinsy.

– A więc… – Sięgnął po długopis i zapisał coś na kartce. – Najważniejsza jest mapa kampusu. Nie zgub się i nie chodź sama po zmroku, dobrze?

– Myślę, że dam sobie radę. – Wyrwałam mu kartkę. – A co z legitymacją studencką?

– No tak. – Wstał i wcisnął ręce w kieszenie spodni. – Zaznaczyłem na mapie budynek. Uśmiechnij się ładnie do zdjęcia, Owieczko.

– Już zawsze będziesz mnie tak nazywał? – Skrzywiłam się.

– Wolisz, żebym nazywał cię inaczej? – szepnął, zbliżając usta do moich ust.

– Nie, dziękuję – odparłam drżącym głosem.

– Jesteś pewna? – spytał, nie odrywając wzroku od moich warg. Cofnęłam się, a on zrobił krok do przodu.

– Myślałam, że nie interesują cię studentki pierwszego roku. – Dosłownie przyparł mnie do muru. Poczułam za plecami twardą ścianę.

– Może właśnie zmieniam zdanie – oznajmił. Ujął mnie pod brodę i zmusił, żebym na niego spojrzała. – Zawsze miałem słabość do rudzielców.

– Ten kolor to rudy blond – odparłam, mrużąc oczy.

– Rudy.

– Jasny rudy.

Westchnął.

– Nie chcę cię rozczarować, ale twoje włosy są rude. A ty jesteś rudzielcem, nie żadną rudą blondynką. Pogódź się z tym, przyzwyczaj się do tego i polub taki stan rzeczy. Bo jesteś cholernie piękna.

To było dość szczere i bezpośrednie. Oblizałam spierzchnięte wargi, bąknęłam „dziękuję” i ruszyłam w stronę drzwi.

– Nie zapomniałaś o czymś? – usłyszałam za plecami jego głos.

– Nie? – Zamarłam.

Położył mi ręce na ramionach. Powoli odwrócił mnie ku sobie i wręczył mi mapę i teczkę.

– Proszę bardzo. I pamiętaj, co ci mówiłem, żadnego wychodzenia samej po zmroku.

– Postaram się.

– Nie staraj się. – Zacisnął palce na teczce. – Bądź mądra. Chodź zawsze z kimś. Ty i twoja współlokatorka, pilnujcie się nawzajem. I nie pij niczego, co ma dziwny zapach…

– I nie wchodź sama do pokoju kolesia, nawet jeśli ten koleś jest opiekunem twojego roku.

– Oczywiście! – odparł z powagą.

Wyszarpnęłam mu z rąk teczkę i wyszłam.

– Skorzystaj z windy! – zawołał za mną.

A więc tak to zrobił. Drań. Podniosłam wzrok i, tak jak się tego spodziewałam, zobaczyłam tabliczkę informacyjną ze znakiem windy. Wcisnęłam przycisk i czekałam, nie oglądając się za siebie, choć wiedziałam, że stoi w drzwiach i patrzy na mnie.

Rozdział 4

Zbłaźnić się przed najprzystojniejszym facetem na świecie? Zrobione.

Kiersten

– Gdzie byłaś? – Lisa wydawała się oburzona moją nieobecnością. – Wszędzie cię szukam! Gabe też nie mógł cię znaleźć!

– Gabe? – Weszłam do pokoju.

– To jest Gabe. – Lisa wskazała na kanapę.

– Tak, to ja. – Chłopak z ciemnymi włosami, które sięgały mu do brody, pomachał mi na powitanie. Miał kolczyk w nosie i tyle tatuaży na rękach, że patrząc na nie, myślałam, że dostanę oczopląsu.

– Cześć. – Ja również mu pomachałam. – Miło mi cię poznać. Nie rozumiem tylko, jak Gabe mógł mnie szukać, skoro nawet nie wie, jak wyglądam.

– Facebook. – Lisa wzruszyła ramionami. – Znalazłam twój profil, kliknęłam na zdjęcie, podstawiłam mu je pod nos i…

– Wrzasnęła – dokończył Gabe. – Zaczęła krzyczeć. Twoja współlokatorka lubi chyba przesadzać. Ubzdurała sobie, że zostałaś porwana.

– Niewiele brakowało – mruknęłam.

– Co takiego? – pisnęła Lisa.

– Brałaś coś? – Nachyliłam się, żeby spojrzeć jej w oczy.

– Piła kawę – wyjaśnił Gabe. – W ilościach, które normalnego człowieka zwaliłyby z nóg.

– Kto chciał cię porwać? – Lisa chwyciła mnie za ramiona.

– Ja – usłyszałam od strony drzwi. Jasna cholera, czy ten facet miał urządzenie szpiegujące?

Lisa otworzyła usta. Wyglądała, jakby lada moment miała zemdleć. Nawet Gabe wyglądał na zaskoczonego. No dobra, Weston był przystojny, ale nie aż tak, żeby onieśmielać przedstawicieli obu płci.

Odwróciłam się.

– Czego chcesz?

– Drażliwa. Lubię takie. – Uśmiechnął się szelmowsko. – Zostawiłaś torebkę. – Mówiąc to, wręczył mi czarną torebkę Dooney and Burke. – Od razu mówię, że nie zaglądałem do środka.

Do głowy mi to nie przyszło. W torebce były tabletki. Gdyby je znalazł, pomyślałby, że jestem zdrowo stuknięta. No bo kto potrzebował prochów, żeby poradzić sobie z rzeczywistością? Ja. Wolałabym ich nie brać.

– Dzięki. – Próbowałam go zbyć. Zamiast tego rozejrzał się po pokoju. Jego oczy skupiały się na każdym szczególe, począwszy od koloru ścian, a skończywszy na dywanie. Dopiero po chwili wyszedł na korytarz.

– Ach! – Podniósł rękę. – Byłbym zapomniał.

Wyciągnął z kieszeni flamaster i złapał mnie za rękę, zanim zdążyłam ją cofnąć. Płynnym ruchem zapisał mi na dłoni swój numer telefonu i dmuchał na niego, dopóki tusz nie wysechł.

Jego oddech był niczym wiatr, który owionął mnie od stóp do głów. Miałam wrażenie, że się zachwiałam, ale nie byłam pewna, bo chyba na kilka sekund straciłam przytomność.

– Już. – Podniósł głowę i spojrzał mi w oczy. – Na wypadek, gdyby owieczka nie mogła znaleźć drogi do domu.

– Jakie to słodkie – skwitowałam.

– Dziękuję. – Puścił do mnie oko i wyszedł.

W pokoju zapadła cisza. Wzruszyłam ramionami i odwróciłam się w stronę Lisy. Stała z otwartymi ustami, z których dobywał się cichy jęk. Czyżby miała udar?

Gabe poderwał się z kanapy i zatrzasnął drzwi.

– Cholera! – Klasnął w dłonie i znowu zaklął. – Poza boiskiem i zajęciami w ogóle go nie widuję. Facet zwykle nie rozmawia z ludźmi. Nigdzie się nie rusza bez swojej świty!

– Świty? – Moja styczność z tym słowem ograniczała się do oglądania gwiazd muzyki pop i towarzyszących im osób na ekranie komputera. Czy to znaczyło, że przez cały czas miał wokół siebie mnóstwo ludzi? Dziwne, bo kiedy z nim byłam, nikogo nie widziałam. – To nasz opiekun roku.

– ZAMKNIJ SIĘ! – Lisa była blada jak płótno. – Muszę usiąść, muszę natychmiast usiąść. Gabe, przynieś wiatrak, bo chyba zaraz zemdleję.

Gabe przewrócił oczami.

– Dobrze wiedzieć, jak wypadam w porównaniu z bogiem.

– Nawet nie jesteś w tej samej galaktyce co Weston Michels.

Michels? Dlaczego nazwisko wydało mi się znajome?

– Dzięki, kuzynko.

– Do usług.

– Kuzynko?

– No tak, Gabe jest moim kuzynem. – Mówiąc to, machnęła ręką i próbowała uspokoić oddech.

Przynajmniej nie zaczęła sprowadzać do pokoju obcych facetów. Gabe rozciągnął usta w uśmiechu i usiadł obok niej.

– Dobra, co mi umknęło? – Przycupnęłam na kanapie i pochyliłam się do przodu. – Czy ten cały Weston naprawdę jest taki ważny?

Rozbawiony moim pytaniem Gabe roześmiał się i klepnął w kolano.

– Jaja sobie robisz? Gdzie ty mieszkałaś?

– W Bickelton.

– Gdzie? – Nachylił się w moją stronę, jakby chciał przyjrzeć mi się z bliska. Chyba rozumiał po angielsku?

– To taka mała mieścina – wyjaśniła pospiesznie Lisa i spojrzała na mnie. – Nie wierzę, że nie wiesz, kim jest Weston. Mówisz poważnie? Mówiłaś, że oglądasz telewizję.

– Bo oglądam – próbowałam się bronić. – To znaczy, oglądam Netflix, czytam czasopisma i różne inne, no wiesz, to co akurat jest dostępne w miejscowym sklepie.

– Jasna cholera, to jak życie w latach pięćdziesiątych – parsknął Gabe.

Zmierzyłam go wściekłym spojrzeniem.

– Weston Michels. – Lisa wpisała nazwisko w telefonie i podała mi go.

Powinnam była wiedzieć.

Miał stronę na IMDb¹, co nie wróżyło niczego dobrego. Zalatywało branżą rozrywkową. Przewinęłam w dół ekranu.

No i znalazłam.

Artykuł, który ukazał się w „Forbesie” dwa lata temu, czyli mniej więcej w tym samym czasie, kiedy wydarzył się wypadek. Nie byłam wtedy zbyt towarzyska. Pamiętam nawet, że wujek Jo zagroził, że wyrzuci mnie z domu, jeśli nie zacznę wychodzić z pokoju.

Stuknęłam w ekran i powiększyłam zdjęcie. Miał teraz dłuższe włosy. Na zdjęciu wydawał się bardziej radosny i odprężony. Z trudem oblizałam wargi, bo gardło miałam wyschnięte na wiór, i zaczęłam czytać. Kolejne zdjęcie przedstawiało Westona Michelsa i jego ojca, Randy’ego Michelsa, jednego z najbogatszych ludzi świata. Przeprowadzili się do Stanów, kiedy Weston miał osiem lat, co tłumaczyło jego dziwny akcent. Wiedziałam, że jest Anglikiem!

– Facet jest jak hybryda – skwitował Gabe, wyciągając mi telefon z dłoni. – W każdym razie Weston Michels odziedziczy wartą miliardy dolarów fortunę.

– W takim razie dlaczego jest opiekunem roku? – zastanawiałam się na głos.

– To kara za jego liczne grzechy. – Gabe ze świstem wypuścił powietrze. – Kiedy się jest synem Randy’ego Michelsa, człowiek nie grzeszy po cichu. Cały cholerny świat ocenia cię na podstawie twoich czynów.

– Twoich czynów? – powtórzyłam. – A co on takiego zrobił?

– Zgwałcił dziewczynę – wyjaśnił Gabe. – Przynajmniej jeśli wierzyć plotkom. Jego rodzina zapłaciła jej za milczenie. Byli wtedy parą. Dziewczyna go rzuciła, a on się jej narzucał czy coś w tym stylu. Nikt nie wie, jak było naprawdę. – Gabe ziewnął. – Plotka głosi, że zamierzał rzucić szkołę, ale ojciec kazał mu się do wszystkiego przyznać.

– Czyli… – Splotłam dłonie, próbując zrozumieć. – Nasz opiekun roku jest podejrzewany o gwałt? Władzom uniwersytetu to nie przeszkadza?

– O czym ty mówisz? – odezwała się w końcu Lisa. – Ten facet to bóg. Założę się, że zdzira go wrobiła. Facet ma za dużo do stracenia, żeby zrobić coś takiego.

– Ale bogaci kolesie lubią kontrolować sytuację – odparłam. Na wspomnienie rozmowy, którą ja i Weston odbyliśmy w jego pokoju, rozbolał mnie brzuch. Jasna cholera, czyżby chciał mnie wykorzystać? Szczelniej otuliłam się swetrem.

– Tak to już jest, że za pieniądze kupisz wszystko. – Gabe przeciągnął się na kanapie. – Koleś jest naszym opiekunem roku, nie wyleciał z drużyny futbolowej i jeśli wierzyć plotkom, przez cały weekend imprezował w Malibu. Myślę więc, że wszystko z nim w porządku.

– A co z dziewczyną? – spytałam.

– Ach, Lorelei. Nic jej nie jest. Dzień po incydencie widziano ją, jak obściskiwała się z jakimś typkiem, więc ta historia z gwałtem to chyba jakiś żart. Bajeczka wyssana z palca, ale na twoim miejscu i tak bym nosił przy sobie gwizdek.

– Gwizdek? – powtórzyłam. – Na wypadek gwałtu?

– Nie. – Gabe pokręcił głową. – Taki, jakiego używa się na meczu futbolowym. Pytasz poważnie?

– Tak?

Przyjrzał mi się z uwagą.

– Obawiam się o bezpieczeństwo twojej współlokatorki, Liso.

– Nic jej nie będzie.

– Dobra. – Gabe zamknął oczy i roześmiał się ponuro. – A co zrobi, jeśli duży, zły wilk, znany również jako Weston Michels, postanowi się z nią zabawić? Ukryje się? Popatrz tylko na nią.

Wskazał na mnie palcem. Cofnęłam się o krok. Lisa przechyliła głowę, spojrzała na moje ubrania, a chwilę później na włosy. Czując na sobie jej spojrzenie, poczułam się skrępowana. Założyłam włosy za ucho.

– Moglibyśmy ją oszpecić. – Zmrużyła oczy i szarpnęła mnie za koszulkę. Trzepnęłam ją w rękę i skrzyżowałam ramiona.

– Musimy ogolić jej głowę. – To był pomysł Gabe’a.

Lisa pokiwała głową.

– I założyć jej na twarz maskę.

– To się da zrobić – zgodził się Gabe.

– Nie. – Cofnęłam się. – Nic z tego. I przestańcie się o mnie martwić. Nic mi nie będzie. – Przynajmniej tak długo, jak miałam swoje proszki i przesypiałam w nocy co najmniej osiem godzin. Zacisnęłam pięści i poczułam, jak paznokcie wbijają się w skórę dłoni. Skoro czułam ból, wiedziałam, że przynajmniej jestem w stanie coś poczuć. Czasami potrzebowałam czegoś takiego, żeby wiedzieć, że nie jestem chodzącym zombie.

– Jak sobie chcesz. – Gabe dźwignął się z kanapy. Najwyraźniej uważał temat za zamknięty. – Wpadnę po was tak koło dwudziestej pierwszej.

– Dwudziestej pierwszej? – spytałam.

– Do zobaczenia! – Kiedy wychodził, Lisa poklepała go po plecach. Był słodki, tak jak słodcy bywają muzycy rockowi, i musiałam przyznać, że Lisa miała rację. Tatuaże nie były wcale takie złe. Przynajmniej te, które miał Gabe.

– Przestań się gapić na mojego kuzyna – rzuciła, stając za moimi plecami. – To nie jest facet dla ciebie. Prześpi się z tobą, a rano pocałuje cię w policzek i wystawi za drzwi, zanim zdążysz zaprotestować.

– Pięknie – westchnęłam.

– No już. – Złapała mnie za rękę. – Mamy masę roboty, jeśli chcemy przygotować się na imprezę. A ja wciąż nie mam legitymacji.

– Pomogę ci – mruknęłam, przypominając sobie słowa Westona i jego zatroskane spojrzenie, kiedy radził mi, żebym uważała i nie chodziła nigdzie sama. Odkąd gwałciciele tak bardzo przejmowali się bezpieczeństwem innych? Nie zrobił tego. Mógł mnie wykorzystać, ale tego nie zrobił. Zamiast tego pomógł mi. Mimo to jedna myśl nie dawała mi spokoju… A jeśli?

The Internet Movie Database – największa na świecie internetowa baza danych o filmach i ludziach z branży filmowej. [wróć]

Rozdział 5

Trudno jest żyć – łatwiej jest umrzeć. Zamykasz oczy i więcej ich nie otwierasz. Co w tym trudnego? Nic – tyle tylko, że cholernie trudno zostawić tych, których się kocha.

Weston

Powinienem odpuścić. Lekarz powiedziałby, że eksperymentuję z rzeczami, o których powinienem zapomnieć. Powiedziałby: ile czasu w końcu ci zostało? Miałem dość słuchania tych bzdur. To chore. Nawet mój ociec miał dość lekarzy. Ja miałem ich dość, odkąd poinformowali mnie – ośmiolatka – że moja mama nie przeżyje operacji.

Gdy w ubiegłym roku mój brat nie obudził się po tym, co się stało. Niektórzy twierdzą, że nad naszą rodziną ciąży jakaś klątwa. W końcu nie można być tak bogatym i wpływowym, nie ponosząc tego konsekwencji. Kiedy byłem mały, nauczyciel w szkółce niedzielnej powiedział, że czasami nieszczęścia dotykają nas po to, żebyśmy zaufali Panu Bogu.

Jak wielkiego zaufania oczekuje ode mnie Bóg? Straciłem wszystko. Mało brakowało, a w ubiegłym roku straciłbym reputację i miejsce w drużynie, tylko dlatego, że powiedziałem „nie”. Zabawne, że nikt nie mówi o wykorzystywaniu facetów.

Ścisnąłem w dłoniach telefon. Miałem jej numer. Zrobiłem coś okropnego. Poważnie. Włamałem się do szkolnego systemu i wykradłem numer jej telefonu. Biedna dziewczyna, pewnie myślała, że ją prześladuję. Raczej nie poprawiłbym swoich notowań, gdybym teraz zadzwonił i powiedział „Cześć”. Frajer. Byłem kompletnym frajerem. Nigdy nie miałem problemów z podrywaniem dziewczyn, ale po tym, co wydarzyło się w zeszłym roku, zrobiłem się przesadnie ostrożny.

Pomagała mi moja świta.

Nazywałem ich tak dlatego, że podobało mi się brzmienie tego słowa. Ktoś zapukał do drzwi. Chciałem wstać, ale drzwi się otworzyły, zanim zdążyłem zareagować. Do pokoju wszedł David, sto trzydzieści sześć kilogramów żywej wagi – i rzucił na stół moją receptę.

– Jak leci? – spytał.

– Świetnie – skłamałem i pospiesznie ukryłem skrawek papieru, na którym zapisałem numer Kiersten.

– Dobrze się czujesz? – Pochylił się w moją stronę i zaświecił mi w oczy latarką jak jakiś uczony. Odepchnąłem jego rękę.

– W porządku. – Odchrząknąłem i poderwałem się z krzesła. Przez moment zakręciło mi się w głowie; miałem tak, kiedy zbyt gwałtownie wstawałem. – Gdzie James?

– Wyszedł – David westchnął, jakby dość miał moich ciągłych pytań. – Wróci, żeby odprowadzić cię na zajęcia. Dasz radę pójść, prawda?

Miałem dość.

– Jasne, że dam radę pójść. Nie jestem przecież pijany.

– Za szybko wstałeś – mruknął pod nosem, wyciągnął notatnik i zaczął notować. – Masz ostatnio zawroty głowy? Problemy z oddychaniem?

Hmm, czy fakt, że na widok Kiersten zabrakło mi tchu, też się liczył? A to, że od zapachu jej perfum zakręciło mi się w głowie? Co powiedziałby na to David?

– Mój ojciec płaci ci, żebyś dbał o moje zdrowie psychiczne, nie żebyś mnie niańczył – warknąłem.

– Wyglądasz blado. – David zmrużył oczy.

– Do diabła. – Potarłem twarz rękami. – Mogę prosić o chociaż chwilę normalności? Jedną chwilę, kiedy przestaniesz bazgrać w swoim przeklętym notatniku i kiedy przestaniemy rozmawiać o pieniądzach mojego ojca, mojej przyszłości i…

David podniósł rękę, jakby chciał się obronić przed natłokiem słów.

– Zrozumiałem. Przepraszam, Wes.

Czułem się źle, a zarazem byłem poirytowany. Od miesięcy chodziłem podenerwowany i wiedziałem, że moje zachowanie względem Davida było kolejną rzeczą, o której poinformuje mojego ojca w raporcie.

– Masz ładny pokój – stwierdził.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki