Projekt okładki i stron tytułowych: Dariusz Rossowski, Norbert Młyńczak
Redakcja: Marta Stęplewska
Korekta: Karolina Pawlik, Maria Zalasa
Zdjęcie na okładce: Ewa Szymczak

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

Copyright © for the text Magdalena Kołosowska, 2014
Copyright © for this edition Wydawnictwo JK, 2015

ISBN 978-83-7229-491-3

Wydanie I, Łódź 2015

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Chcesz być szczęśliwy, to bądź przysłowie chińskie

Kłopoty giganty pojawiają się po coś.
Może trzeba coś zmienić? Z czegoś się wydostać?
Po coś sięgnąć? Robić to, co się zawsze chciało? Katarzyna Grochola

„Cholera jasna”, pomyślałam, spoglądając ponownie na zegarek. W ciągu dwóch minut, jakie minęły od ostatniego zerknięcia, nic się niestety nie zmieniło. Nadal siedziałam w tym samym miejscu, czekając, aż ktoś wywoła moje nazwisko. Miałam ochotę krzyczeć: „Hej, jestem tutaj!”.

Cisza.

Przyglądałam się wszystkiemu wokół, zwracałam uwagę na drobiazgi, chcąc zapomnieć, po co tu przyszłam. Mogłam zacząć liczyć, ale nawet gdybym doliczyła do nieskończoności, musiałabym zaczynać od nowa, tak bardzo dłużył mi się czas.

Minęła kolejna minuta.

A może z moim zegarkiem było coś nie tak? Spojrzałam na wyświetlacz telefonu. Jeszcze nigdy w życiu nie czekałam na nic tak bardzo zdenerwowana.

„Pamiętaj, że masz sprawiać wrażenie pewnej siebie” – przypomniałam sobie słowa siedzącej obok mnie Grażyny. Łatwo mówić. Jak można być pewną siebie w sądzie? Czekałam więc, udając pewną siebie, chociaż z nerwów miałam ochotę zacząć tupać nogą o podłogę, na której duże, kwadratowe kafle ułożone w grafitowoszary wzór lśniły tak, że można się było w nich przejrzeć. Zawsze się zastanawiałam, czemu podłogi na wysoki połysk są tak popularne we wszelkiego rodzaju instytucjach, ale widząc nadjeżdżającego na żółto-czarnej, czyszczącej maszynie mężczyznę, zrozumiałam, co oznacza jego mina. Nie miałam więcej pytań: ów człowiek został stworzony do utrzymywania porządku na często uczęszczanych korytarzach. I najwyraźniej swoją misję traktował bardzo poważnie, a lśniąca podłoga była niewątpliwie jego priorytetem. Obiektywnie patrząc, korytarz był szeroki, mnie jednak wydawał się ciasny. Oświetlało go południowe słońce, dzięki czemu stojące w dużych, drewnianych donicach palmy miały doskonałe warunki.

A ja się dusiłam.

Pośrodku korytarza, w idealnie równych odstępach, stały dwustronne ławki, tworząc harmonijną całość z wyraźnie odcinającymi się na tle beżowej ściany mahoniowymi drzwiami. Patrzyłam szczególnie na jedne z nich, a właściwie na wiszącą obok wokandę, starając się nie zwracać uwagi na siedzącego nieopodal mężczyznę.

Żałowałam, że muszę być obecna w sądzie. Nie chciałam odpowiadać na żadne pytania, uzasadniać swojej decyzji, opowiadać historii swojego małżeństwa, mówić o emocjach… Sala sądowa nie jest miejscem na okazywanie uczuć, nawet jeśli rozprawa ich dotyczy. Każdy człowiek jest tu tylko kolejnym punktem na wokandzie, a im szybciej dana sprawa się potoczy, tym lepiej. Nie ma czasu na wgłębianie się w zawiłe ludzkie losy, meandry życia, szczegóły, sprawdzanie, dlaczego było tak, jak było. Liczą się fakty. Jak w fabryce. Jedna forma, jeden element. I do przodu. Sprawa sprowadzona do jak najbardziej zwięzłych opisów, do kilku zdań zapisanych w uzasadnieniu. Ktoś na chwilę zaistnieje w czyimś życiu po to, aby wydać wyrok. Sala sądowa przeraża. Mnie na pewno.

Po raz pierwszy miałam do czynienia z sądem. Nigdy wcześniej nie załatwiałam w ten sposób żadnej sprawy, ale ta, z którą teraz tu przyszłam, musiała doprowadzić do takiego finału. Byłam zdenerwowana, od kilku dni bardzo przeżywałam rozprawę, chciałam mieć to jak najszybciej za sobą; łudziłam się i wierzyłam, że po miesiącach toczenia wojny doszliśmy z Marcinem do porozumienia. Żałowałam, naprawdę żałowałam, że nam się nie udało, że w ten sposób kończymy coś, co kiedyś było fajne i ważne dla nas. Przynajmniej dla mnie, przynajmniej przez krótki czas. Siedziałam przed drzwiami sali, w której miała się odbyć rozprawa, co chwila patrząc na zegarek. Marcin, mój prawie były mąż, siedział naprzeciw mnie. Nie odzywaliśmy się do siebie w ogóle, po latach staliśmy się zupełnie obcymi sobie ludźmi.

Prócz dwóch córek nie miałam z nim nic wspólnego.

Zadziwiające, jak szybko można się zmienić i zacząć czuć coś zupełnie innego. Jeszcze niedawno to była wielka miłość, a teraz… pustka. Nawet nie potrafiłam dobrze opisać, co tak naprawdę czułam do Marcina. Patrzyłam na niego, zastanawiając się, gdzie się podział ten cudowny chłopak, którego pokochałam. Czy gdzieś pod tymi markowymi ciuchami, maską sukcesu, miną zwycięzcy był fantastyczny facet, poza którym świata nie widziałam? Jeszcze chwila i pewien etap zostanie zamknięty, stanie się historią.

Czy chciałam tego? Oczywiście, że tak! To było jedyne rozsądne wyjście, nie mogliśmy być razem, nie potrafiliśmy, coś, co nas kiedyś łączyło, pękło bezpowrotnie.

Marcin siedział, nerwowo splatając dłonie. A więc i jemu udzieliła się atmosfera podenerwowania.

Nic się nie zmienił od naszego ostatniego spotkania. Wciąż ten sam elegancki strój i zapach – musiał wydawać majątek na ubrania i kosmetyki; na nosie okulary, w których wyglądał po prostu zabójczo. A w środku cyniczny, okrutny człowiek, od którego postanowiłam odejść. Mój mąż. Ojciec moich córek, które mimo wszystko uwielbiały go i cierpiały teraz, patrząc na rozwód rodziców. Gdy patrzył na mnie, na jego twarzy nie drgnął żaden mięsień, nie ruszył powieką ani ustami, niczym. Ignorował mnie jak zawsze, jakby patrzył w pustą przestrzeń. Pewnie nie mógł się doczekać, by znaleźć się na sali rozpraw.

– Dlaczego jeszcze nas nie wzywają? – zapytałam Grażynę, moją panią adwokat, a jednocześnie najlepszą przyjaciółkę, jaką miałam. Przyjaciółkę, która jako jedyna wiedziała o mnie i moim małżeństwie wszystko. – Zaczynam się denerwować.

– Spokojnie! – Grażyna uścisnęła delikatnie moją rękę. – Niedługo się to wszystko skończy, nie denerwuj się. Pamiętaj, że powinien widzieć cię zrelaksowaną, uśmiechniętą i pewną siebie. – Dyskretnie skinęła głową w kierunku Marcina, który wyglądał jak kamienna rzeźba.

– Wiem – odpowiedziałam szeptem. Wizja zakończenia sprawy sprawiała, że mój puls niebezpiecznie przyspieszył, a adrenalina rozszalała się w moim organizmie. Z niecierpliwością czekałam na wezwanie.

Ledwie usłyszałam, jak wywołują nasze nazwiska.

Agata Nowogórska przeciwko Marcinowi Nowogórskiemu, sprawa o rozwiązanie małżeństwa.

Marcin, uśmiechając się nieznacznie, kurtuazyjnie pozwolił mi wejść jako pierwszej. Ten uśmiech nigdy nic dobrego nie oznaczał, więc w sumie nie powinnam być zaskoczona tym, co mnie czekało za zamkniętymi drzwiami. Nie zgadzał się na rozwód, czym mnie totalnie zaskoczył. Nie tak się umawialiśmy. Twierdził, że mnie kocha i nie chce kończyć naszego małżeństwa.

Jak to nie chce? Jak to kocha? Co to miało znaczyć? Od ponad roku żyliśmy osobno, nie mieszkaliśmy razem, nie łączyło nas nic poza córkami, a wzajemne kontakty ograniczyliśmy jedynie do prób osiągnięcia kompromisu w sprawie rozwodu. Przynajmniej tak to wyglądało z mojej strony. I on teraz mówi, że mnie kocha? Że nie chce rozwodu? Dlaczego?

Dlaczego nie zabiegał o mnie, kiedy jeszcze byliśmy razem?

Z niedowierzaniem patrzyłam na Marcina i na wszystkich zgromadzonych w sali, szukając ratunku, mając nadzieję, że to jakaś pomyłka. Nie po raz pierwszy zaskoczyłby mnie, postawił na swoim, skomplikował życie, pokrzyżował plany. Nie spodziewałam się tego, ale było to tak do niego podobne. Zrobić mi na złość, na przekór, choćby to była totalna głupota. Cały Marcin. Zawsze musiało wyjść na jego, nie liczył się z uczuciami innych, z ich potrzebami. Był – według siebie – centrum wszechświata.

I ja z nim byłam? Kochałam go? Mieliśmy dzieci? Wzdrygnęłam się.

Niemal dygotałam z nerwów. Grażyna próbowała mnie uspokoić, ale za to, co Marcin zrobił, najchętniej wydrapałabym mu oczy. Nie wydawał się szczególnie usatysfakcjonowany, co mnie zaskoczyło. Zawsze, gdy zwyciężał, miał na ustach specyficzny lekceważący uśmieszek, a w oczach to spojrzenie…

Kilkakrotnie rozmawialiśmy przed rozprawą, choć nigdy nie było to dla mnie przyjemne. Po odejściu starałam się ograniczyć nasze kontakty do niezbędnego minimum, wspomnienia były zbyt świeże. Byłam trzydziestoletnim wrakiem człowieka próbującym ułożyć sobie życie; prosiłam go, by zgodził się na rozwód już na pierwszej rozprawie, by oszczędził mi niepotrzebnych emocji, przeżyć, by skończyło się to szybciej, niż się zaczęło. Mogłam się spodziewać, że mimo zapewnień i tak zrobi swoje. Nie liczył się z moim zdaniem.

– Możesz już się rozluźnić – powiedziała Grażyna po wyjściu z sali. Łatwo powiedzieć, nerwy miałam napięte jak postronki

– Mogę… – powiedziałam do siebie z niedowierzaniem. – Teraz już mogę. Myślałam, że to się nigdy nie skończy. To było okropne. – Zamknęłam oczy, chcąc wymazać te obrazy z pamięci. – Co powiesz na… – Spojrzałam na zegarek. Dochodziła czternasta. – … obiad? Tylko nie odmawiaj – poprosiłam. Musiałam w jakiś sposób odreagować całą tę sytuację, potrzebowałam kogoś, z kim mogłabym spędzić kilka godzin.

– Ani myślę. Mam wolną resztę dnia, dam się skusić. – Grażyna uśmiechnęła się do mnie ciepło. Zawsze tak robiła, gdy chciała poprawić mi humor. Objęła mnie ramieniem, intuicyjnie wyczuwając moje potrzeby. Nie dziwiłam się, że tak bezgranicznie oddawała się swoim podopiecznym, do których i ja należałam, że brakuje jej czasu na życie prywatne, że nigdy nie zdecydowała się na dzieci, na mieszkanie z kimś dłużej niż kilka miesięcy. Była szczególną osobą, poświęcającą cały czas swojej pracy.

Dużo jej zawdzięczałam. Podała mi pomocną dłoń w czasie, kiedy jeszcze wahałam się i dawałam Marcinowi kolejną szansę, kiedy powtarzałam wszystkim dookoła, że nic złego się nie dzieje i że panuję nad sytuacją. Prawda wyglądała zupełnie inaczej, ale nie miałam dość siły, by się do tego komukolwiek przyznać. A ona rozszyfrowała mnie w dwie sekundy, nie musiała się nawet zbytnio wysilać. Nie uwierzyła w moje historyjki; dla niej byłam kolejną uzależnioną od męża kobietą. Tak to określiła. Uzależnioną. I postanowiła pomóc mi wyjść z nałogu. Dzięki niej zrozumiałam, że mogę być silna i samodzielna, mogę realizować swoje marzenia. Pomogła mi się określić, zajrzała w moje wnętrze i wyciągnęła z niego, jak magik wyciąga królika z kapelusza, wszystko to, co chciałam ukryć przed światem, udowadniając, że to nie są nic niewarte śmieci. Dzięki niej uwierzyłam w swoje możliwości, odzyskałam pewność siebie, którą Marcin przez ten cały czas bezkarnie niszczył, a ja mu na to pozwalałam. Bo wydawało mi się, że na tym polega małżeństwo, że trzeba ustąpić, że musi być kompromis… Tylko że to ja ustępowałam, a on wcielał w życie swoje kolejne plany, bo myślałam, że tak jest najlepiej. Byłam taka głupia, niedoświadczona.

Teraz, po tylu latach, byłam świadomą siebie kobietą, doskonale wiedziałam, czego chcę, i rozwód miał być pierwszym krokiem do odzyskania wolności. Nie potrzebowałam męża, nie potrzebowałam Marcina, nie chciałam, by kiedykolwiek jakikolwiek facet dyktował mi, co mam robić. Skończyło się, nigdy więcej nie będę marionetką w rękach żadnego mężczyzny!

Szybko i w milczeniu pokonałyśmy schody w sądowym hallu.

Grażyna była nieoceniona. Nigdy nie mówiła zbyt wiele, potrafiła uszanować czyjąś prywatność. W tej chwili pozwoliła mi się uspokoić, ułożyć sobie w głowie to, co się wydarzyło.

Przy wyjściu z budynku sądu stał ze swoim adwokatem Marcin. Patrzył na mnie przenikliwie. Wciąż jeszcze ten jego wzrok budził we mnie strach, prawie czytałam mu w myślach, niemal słyszałam, jak pracują trybiki w jego głowie. Nie był człowiekiem skomplikowanym, a mimo to nie potrafiłam go rozgryźć przez trzynaście lat.

Trzynaście lat!

Mój Boże, taki szmat czasu z nim spędziłam, a wydawać by się mogło, że to zaledwie kilka dni.

Raz jeszcze spojrzałam na Marcina. Chciałam nawet odwrócić się i porozmawiać z nim, w końcu coś się definitywnie kończyło, ale zobaczyłam w nim tylko kogoś zupełnie obcego, jedną z wielu anonimowych osób, jakie codziennie spotykałam na swojej drodze i mijałam na ulicy. Nie zostało już nic z wielkiej miłości.

Zastanowiły mnie jego oczy, półprzymknięte, błyszczące. I to, jak na mnie patrzył…

– Chodź! – Grażyna pociągnęła mnie za rękę. Chyba wyczuła moje wahanie. W tym samym momencie Marcin zrobił dwa kroki do przodu. Zatrzymałam się. Nie było we mnie aż tyle złości, by teraz go zignorować. Przyzwyczaiłam się do myśli o naszym rozwodzie, ale gdzieś w głębi nie był mi całkowicie obojętny. Przeżyte razem lata wypaliły we mnie swoje piętno, w końcu byliśmy rodzicami, mieliśmy dwie wspaniałe córki, dla których nie chciałam być potworem, okazywać, jak bardzo nienawidzę ich ojca. Staliśmy naprzeciwko siebie, tak blisko, że niemal czułam bijące od niego ciepło.

Wyglądał jak zwykle elegancko, szykownie. Zawsze o siebie dbał. Starannie ułożone ciemne włosy, wypielęgnowane dłonie, zero zarostu, doskonale skrojony grafitowy garnitur. Znałam go, jego dbałość o swój wizerunek, wiedziałam, że z racji wykonywanego zawodu i pełnionej funkcji nie może pozwolić sobie na żadną wpadkę. Podobał się kobietom, byłam tego świadoma. Działała na nie magia pieniądza i urok Marcina, od jakiegoś czasu wiceprezesa jednego z największych banków, ale przez cały czas, który ze sobą spędziliśmy, nie byłam o niego zazdrosna. Raczej dumna, że taki mężczyzna był ze mną.

Chrząknął, ale nic nie powiedział. A ja czekałam. Ciekawość paliła się we mnie olbrzymim płomieniem, musiałam poczekać, by ją ugasić. Przeczesał palcami włosy i wtedy się odezwał. Przypomniałam sobie od razu, dlaczego go pokochałam. To ten głos, zniewalający, działający na mnie kojąco. Lubiłam go słuchać.

– Yhm… tak się zastanawiam… – Najwyraźniej brakowało mu słów. Nie patrzył na mnie, wzrok miał wbity w podłogę. – Chciałbym cię prosić… Może moglibyśmy porozmawiać?

Marcin proszący o rozmowę, o cokolwiek, a to ciekawe!

Zaskoczył mnie tą prośbą – to ja zawsze prosiłam, a on się łaskawie zgadzał. Ale byłam gotowa wysłuchać, co też miał mi do powiedzenia.

– Teraz? – zapytałam. Byłam zajęta, za nic nie zrezygnowałabym z obiadu z Grażyną.

Marcin przestąpił z nogi na nogę. Był zdenerwowany, czy tylko mi się wydawało?

Musiał się czuć niezbyt pewnie. Dopiero co mówił na sali sądowej, że mnie kocha, że nie chce się rozwodzić. Wiedział, że mnie tym zaskoczył, w końcu parę dni wcześniej przychylał się do mojej prośby o szybki rozwód dla dobra naszego i dzieci. Wydawało mi się, że wszystko jest już omówione, szczegóły ustalone, o czym chciał mówić?

– Jeśli nie sprawiłoby ci to różnicy? Znajdziesz chwilę? – Nagle wszystko do mnie dotarło. Coś się zmieniło i właśnie zrozumiałam, co. Marcin zachowywał się inaczej, nie tak nerwowo, w inny sposób dobierał słowa, w jego głosie nie było tego charakterystycznego zadęcia, które pojawiło się wieki temu. Co się stało? Nie pamiętałam już, że może być taki.

Otworzyłam szerzej oczy ze zdumienia.

– Aaa… – Rozejrzałam się, szukając wzrokiem Grażyny. Stała pod oknem, nie spuszczając ze mnie wzroku. Obok niej zatrzymał się adwokat Marcina. – Myślę, że dam radę – odpowiedziałam powoli. Czy ja naprawdę mogłam z nim spokojnie porozmawiać i nie martwić się, że spotkanie skończy się jak zawsze awanturą?

To, że staliśmy tu razem, było tego najlepszym dowodem, chociaż… Nie mógłby sobie teraz pozwolić na pokazanie drugiej twarzy, wokół nas wciąż kręcili się ludzie, kilka kroków dalej Grażyna rozmawiała z jego adwokatem.

Zbyt wielu świadków.

Marcin lekko się rozluźnił – dopiero teraz zauważyłam, jak bardzo był spięty. Miał kurczowo zaciśnięte, niemal białe pięści. Na pewno nie dopływała do nich krew.

– Może kawa? – zapytał niezbyt głośno. Zgodziłam się bez namysłu.

Maleńka sądowa kawiarenka znajdowała się na parterze. Zeszliśmy powoli po schodach, Marcin pozwolił mi prowadzić, sam szedł dwa kroki za mną. Przy stoliku odsunął mi krzesło i poczekał, aż zajmę miejsce. Sam usiadł naprzeciwko, a gdy podeszła kelnerka, zamówił dwie kawy. Pamiętał o latte dla mnie.

Musiałam mu zadać jedno pytanie, nie mogłam już dłużej czekać.

– Dlaczego to zrobiłeś? Umawialiśmy się przecież, że…

– Wiem – przerwał mi delikatnie. – Przepraszam, ale… stojąc na sali, przed obliczem sądu, uzmysłowiłem sobie… – spojrzał na mnie; błękit jego oczu nie pozwalał mi odwrócić wzroku – … że jeśli się zgodzę, to cię stracę.

Bach! Szczęka opadła mi na podłogę.

Takie proste słowa, a tyle treści! Siedziałam jak sparaliżowana, nie potrafiąc określić, co było dla mnie bardziej zaskakujące: czy to, że nie zgodził się na rozwód, czy też to, co mi właśnie powiedział.

– Marcin? O czym ty mówisz? Przecież się rozwodzimy! – Nie mogłam uwierzyć, że to powiedział.

Próbowałam wszystko zrozumieć, ale nie pomagał mi. Najwidoczniej spodziewał się takiej reakcji z mojej strony, bo na jego ustach zagościł delikatny uśmiech. Boże! Kiedy on ostatnio się do mnie uśmiechnął? Tak po prostu! Czy to się dzieje naprawdę?

Patrzyłam na swojego wciąż aktualnego męża i miałam wrażenie, że jest z całkiem innej bajki.

– Powinienem ci powiedzieć… – zaczął. Spojrzał na mnie ukradkiem, ale i tak to zauważyłam. – Chcę się zmienić…

– A to ci się chwali. – Nie potrafiłam ukryć sarkazmu. Byłam wściekła na niego, że tak to rozegrał. – Tylko co to ma wspólnego z nami? Umówiliśmy się! Miał być rozwód na pierwszej rozprawie. Zrezygnowałam z orzekania o winie, bylebyś tylko się zgodził, i co? – Wbiłam w niego wzrok. Czekałam na odpowiedź. Marcin, którego znałam, powinien kłócić się ze mną, walić ręką w stół, a ten siedział przede mną i miał najwyraźniej zawstydzoną minę. Mój bojowy nastrój trochę opadł. Marcin patrzył na mnie poważnie, a gdy w końcu się odezwał, to, co powiedział, wytrąciło mnie z równowagi.

– Chodzę na terapię. Chcę się wyleczyć.

Zakrztusiłam się kawą. Jeśli cokolwiek mogło mnie zaskoczyć, to to stwierdzenie. Marcin i terapia?! Przecież on miał się za nieomylnego, wszystkowiedzącego, a tacy ludzie nie potrzebują pomocy psychologa. Terapie są dla matołów, nieudaczników, jak sam niejednokrotnie mówił.

Niemożliwe, aby chodził do terapeuty!

– I tak sobie pomyślałem dzisiaj, że…

– Że co? – Aż się bałam tego, co mogę usłyszeć, ale podjęłam rękawicę.

– Agata… – Wciąż potrafił wymawiać moje imię w ten zapierający dech w piersiach sposób. W co on grał? Czemu to miało służyć? Wstrzymałam oddech, a on mówił dalej: – Nie. Chcę. Tego. Rozwodu. – Każde słowo wymówił powoli, robiąc między nimi odpowiednie przerwy. – Nie chcę stracić ciebie i dziewczynek. – Wyciągnął dłoń w moim kierunku, ale opuścił ją, nawet mnie nie dotykając, gdy odruchowo się odsunęłam. Zauważył to.

– Marcin – przerwałam mu, starając się mówić bardzo spokojnie – za późno. Straciłeś mnie na dobre, zresztą nigdy nie byłam twoja! A dziewczynki… No cóż, jesteś ich ojcem, tego nie zmienię, ale nie oczekuj, że…

– Jesteśmy rodziną – przerwał mi szybko, przysuwając twarz do mojej tak, że dzieliło nas ledwie kilka centymetrów. – A każda rodzina powinna być razem. – Słysząc te słowa, wstałam od stolika, nazbyt energicznie odsuwając krzesło. Nieprzyjemnie zaskrzypiało.

– Posuwasz się za daleko – powiedziałam. Nie zdawałam sobie sprawy, że nie oddycham. Wstał również. Wyczuł mój nastrój, bo nie podchodził zbyt blisko, ale zbliżył się na tyle, bym go dobrze słyszała.

– Wiem, że to zaszło już za daleko, że być może jest już za późno, ale chcę spróbować. – Sprawiał wrażenie, jakby prosił, błagał mnie o zmianę decyzji. W wyrazie jego twarzy było coś, czego nie widziałam od lat, o czym zapomniałam i chyba on nawet nie zdawał sobie z tego sprawy. Delikatność, łagodność, czułość. Przestraszyłam się tego, co zobaczyłam.

– Ale ja nie chcę! – krzyknęłam i kilka siedzących obok osób popatrzyło na nas ciekawie. Opanowałam się z trudem.

A Marcin mówił dalej.

– Dopiero dzisiaj zrozumiałem, co stracę, jeśli się zgodzę. Agata… – Głos Marcina przypominał szmer płynącego leniwie strumyka. Już zapomniałam, jaki potrafił być ujmujący. Na chwilę zmiękło mi serce. Patrzyłam na swojego męża, jakbym zobaczyła go po raz pierwszy, jakbym go nigdy wcześniej nie znała. Marcin… Człowiek, który do mnie mówił, nie mógł być moim mężem, bo mój mąż od jakiegoś czasu nie zachowywał się, jak na dżentelmena przystało. Traktował mnie jak rzecz, miał dosłownie za nic. Co się takiego wydarzyło, co spowodowało, że zmienił swój stosunek do mnie? A może tylko tak dobrze udawał? Liczył na to, że dam się złapać na ten miód płynący z jego ust? Niedoczekanie! – Pomyśl o dziewczynkach. One by się tak cieszyły!

Z trudem opanowałam wybuch złości. Naprawdę nie interesowało mnie to, że coś zrozumiał, że coś do niego dotarło. Miał masę czasu, aby naprawić to, co systematycznie psuł, ale nie skorzystał z tej szansy. Na co teraz liczył? Że będzie miły, zapewni mnie o miłości, a ja natychmiast padnę mu szczęśliwa w ramiona? No to się przeliczył! Nie chciałam do niego wracać, miałam spokojne, uporządkowane życie. No, prawie uporządkowane. Do pełnej harmonii brakowało mi tego cholernego papierka stwierdzającego koniec naszego małżeństwa! Już dzisiaj mogło być tak pięknie! Co mu strzeliło do głowy?

Najgorsze w tym wszystkim było to, że zaczęłam się zastanawiać, czy on mówi prawdę? A jeśli tak? Nie potrafiłam ocenić, o czym myśli; ten człowiek był dla mnie zagadką, z każdym kolejnym rokiem coraz większą. Stał przede mną bez tak charakterystycznej dla niego pychy i wyrazu nieomylności na twarzy. Jeśli grał, nie zdawałam sobie sprawy, że był tak doskonałym aktorem.

– Ja nie zmienię zdania, Marcin. Chcę rozwodu! – powiedziałam stanowczo. Jeśli przez chwilę się wahałam, było to wieki temu. Taką przynajmniej miałam nadzieję. – Do zobaczenia na następnej rozprawie. – Odwróciłam się na pięcie i dołączyłam do czekającej na mnie Grażyny. Miałam nadzieję, że wszystko słyszała. Byłam ciekawa jej zdania. Przyjaciółka poprowadziła mnie jednak bez słowa do wyjścia. Szybko zbiegłyśmy po schodach.

Samochód Grażyny stał przed budynkiem, a ja oczami wyobraźni widziałam się już siedzącą wygodnie na siedzeniu pasażera. Kilkanaście metrów dalej zauważyłam matkę Marcina stojącą obok jego auta. Wyglądała na jeszcze drobniejszą, niż była w rzeczywistości. Pewnie przeżywała swoiste déjà vu. Wiedziałam, że nie chciała naszego rozwodu, ale rozumiała mój wybór. Też się kiedyś rozwiodła i zdawała sobie sprawę, że to nie było przyjemne przeżycie, więc tym bardziej emocjonalnie przeżywała teraz nasze rozstanie.

– Dzień dobry… mamo – powiedziałam szybko. Zawsze będzie dla mnie jak matka. Odkąd podjęłam decyzję o rozstaniu, przez cały czas namawiała Marcina do jak najszybszego zakończenia sprawy, trzymała za mnie kciuki, dzwoniła do mnie. Wiem, że niejednokrotnie miała z tego powodu nieprzyjemności. Podeszłam niepewnie.

– Dzień dobry, Agatko. – Objęła mnie i mocno przytuliła. – Po wszystkim? – Kątem oka zauważyłam, że Marcin wyszedł z budynku i stanął kilka metrów od nas. Wyglądał na wściekłego.

– Tak – potwierdziłam. Próbowałam mówić spokojnie, nie zwracać uwagi na męża.

– I jak? Tak jak chciałaś?

– Wręcz przeciwnie – powiedziałam z nutą rozżalenia w głosie. Spojrzała zaciekawiona na mnie, a później na Marcina. W jej oczach kryło się nieme pytanie, na które nie znałam odpowiedzi.

– Dlaczego? Co poszło nie tak? – zapytała cicho.

Generalnie wszystko poszło nie tak, zupełnie odwrotnie, niż planowałam, nie byłam przygotowana na to, co usłyszałam od mojego wciąż jeszcze aktualnego męża po rozprawie. Zaskakująco krótkiej rozprawie, należałoby dodać. Westchnęłam. Nie chciałam o tym mówić, sama jeszcze nie wierzyłam, że to się działo naprawdę.

Matka Marcina czekała na odpowiedź, zrozumiała jednak po chwili, że ja jej nie udzielę. Potrzebowałam czasu, aby wszystko sobie poukładać, spróbować zrozumieć. Ta kobieta aż nazbyt dobrze wiedziała, co czuję. W końcu życie zatoczyło koło – rozwodziłam się z jej synem z tego samego powodu, co kiedyś ona ze swoim mężem.

– Pozdrów dziewczynki – poprosiła, zdając sobie sprawę, że na dłuższą rozmowę nie ma co liczyć.

– Na pewno to zrobię. Do zobaczenia.

– Do widzenia, kochanie. Powodzenia! – usłyszałam jeszcze za sobą, wsiadając do samochodu Grażynki.

Nie słyszałam, co mówiła do Marcina, ale zdumiała mnie jego reakcja. Już dawno nie widziałam, aby odnosił się do niej z takim szacunkiem. Najpierw jej wysłuchał, później coś odpowiedział, ujął matkę pod rękę i zaprowadził do samochodu. Otworzył przed nią drzwi i poczekał, aż usiądzie. Na moment odwrócił wzrok i zauważył, że na niego patrzę. I po raz kolejny tego dnia się do mnie uśmiechnął.

Odwróciłam się do Grażynki. Właśnie wyjeżdżałyśmy z parkingu.

– Gdyby Marcin nie powielał błędów ojca, to nigdy by do tego nie doszło – powiedziałam do siebie. Byłam pewna tej teorii. W końcu przez całe swoje młodzieńcze życie patrzył, w jaki sposób ojciec traktuje matkę. Nic dziwnego, że próbował traktować mnie podobnie.

– Żałujesz? – zapytała Grażynka. Chyba się bała, że zaczynam wariować.

– No coś ty, w ogóle – zaprzeczyłam natychmiast. Nie żałowałam podjętych decyzji; wiedziałam, że tak naprawdę nie mam innego wyjścia. – Przypomniałam sobie tylko, jak się poznaliśmy i z jakim obrzydzeniem opowiadał o ojcu, z którym właśnie rozwiodła się jego matka. – No dobrze… – Powoli miałam dość swoich własnych problemów. Potrzebowałam odmiany, chwili zapomnienia – Jedziemy do mnie, obiad czeka. – Zapięłam pas i rozsiadłam się wygodnie.

Jechałyśmy nowymi wciąż dla mnie uliczkami; krajobraz zmieniał się powoli z miejskiego w wiejski, domy stały coraz rzadziej, już nie były umiejscowione na mikroskopijnych działkach, pokazywały się wokół nich dodatkowe zabudowania.

Nigdy nie lubiłam ciasnoty wielkiego miasta, nie wyobrażałam sobie, by żyć wciśnięta gdzieś między wszechobecnych sąsiadów. To dlatego pokochałam najpierw Lisiewice, gdzie mieszkałam z Marcinem i gdzie spędziłam kilka szczęśliwych lat, a później, kiedy nasze małżeństwo rozsypało się na dobre i gdy odeszłam od męża, kupiłam dom w Koralewie. Miał wszystko, czego potrzebowałam – przede wszystkim sporą działkę, na której moje córki mogły dokazywać bez obaw, że komuś przeszkodzą. Drugim atutem było to, że dom najbliższego sąsiada stał jakieś sto metrów ode mnie, a rosnące na działce drzewa i krzewy zapewniały jeszcze większe wrażenie intymności. A także ciszę i spokój, tak bardzo mi ostatnio potrzebne, by móc uporządkować swoje życie.

Patrzyłam na migające za szybą drzewa, wciąż nie mogąc się nadziwić, że znalazłam w sobie dość siły, by spróbować żyć po swojemu. Sama. W nowym domu, do którego zaprosiłam Grażynę, mieszkałam od dwóch tygodni i była to kolejna rzecz, którą osiągnęłam bez pomocy męża. Nie przeszkadzało mi, że domek był do remontu, a poddasze do całkowitego zaadaptowania, cieszyłam się, że mam przed sobą zadanie do wykonania. Im więcej miałam pracy, tym mniej myślałam o sobie.

I o Marcinie.

I o innych sprawach.

Przy wjeździe na działkę rosły brzozy, tworząc jakby szpaler powitalny dla wszystkich skręcających w ten wjazd. Brzozy miały po kilkanaście lat, wyrosły wysokie i smukłe, kompletnie zasłaniając dom. Żeby go zobaczyć, trzeba było podjechać bliżej. Brama wjazdowa otworzyła się niemal bezgłośnie. Grażyna zaparkowała na podjeździe, utwardzonym prowizorycznie polnymi kamieniami. O kostce mogłam co najwyżej pomarzyć.

W domu nie było nikogo. Zadbałam o to, aby dziewczynki miały opiekę, i zawiozłam je do Edzi, mojej przyjaciółki ze szkolnej ławy, a także aktualnej bratowej.

– Uważasz, że mówił szczerze? – Grażyna odezwała się po raz pierwszy od czasu wyjścia z sądu.

– Nie wiem – przyznałam. Podświadomie nie chciałam, aby tak było. Powinien zachowywać się jak zwykle, jak ostatnio, powinien być wredny, złośliwy, a nie taki jak kiedyś.

Taki jak kiedyś… Przed oczami zaczęły przebiegać mi obrazy z przeszłości.

•

Wszystko zaczęło się od zespołu.

Gdybym chciała cofnąć czas, znalazłabym się w połowie swojego dotąd przeżytego życia. Gdybym jako nastoletnia pannica miała jakieś zainteresowania poza spędzaniem czasu w towarzystwie brata, gdyby tenże brat nie wpadł któregoś dnia na fenomenalny pomysł, by założyć zespół… Gdyby, gdyby…

Byłam typową nastolatką, chociaż wydawało mi się, że jestem bardzo wyjątkowa, utalentowana, niepowtarzalna. Połykałam jak szalona książki, zawsze pierwsza w klasie czytałam lektury, pisałam wypracowania. Uwielbiałam rysować, byłam niezrównaną karykaturzystką, bawiłam się kolorami, proporcjami i światłem. Uważana za duszę towarzystwa, tak naprawdę nie potrzebowałam całego tabunu znajomych, ale ci, których miałam, to była elita. Byłam stała w uczuciach i wierna jak pies. Przewidywalna. Nie to, co mój brat Adam.

Brat to osobna opowieść, chodząca indywidualność, mająca za nic obowiązujące normy, silna osobowość. Gdy się kłóciliśmy, nad domem błyskało. Ale trzymaliśmy się mimo wszystko razem. Był ode mnie trzy lata starszy i absolutnie do mnie niepodobny: ciemna karnacja, zielone oczy, długie włosy wiecznie związane w kitkę; przecierał mi szlaki najpierw w podstawówce, później w liceum. Geniuszem nie był, ale nauczyciele go pamiętali, głównie za sprawą zespołu, który założył i któremu liderował, no i przede wszystkim dlatego, że był wprost niesamowitym gitarzystą samoukiem. Znał takie chwyty i grał takie solówki, że ludzie słuchali z niedowierzaniem. Mimo różnic zdań i charakterów byłam wtedy z niego dumna. Na próbach jego zespołu mogłam siedzieć w nieskończoność. To brat i jego koledzy nauczyli mnie, że ostry rock i gitarowe brzmienie to też fajna muzyka. Paczka Adama stała się moją paczką, nikt nie traktował mnie jak intruza, wolny czas niejednokrotnie spędzałam z bratem na próbie. Jego zespół był jak monolit. Kilka lat wspólnego muzykowania przynosiło widoczne efekty – naprawdę byli coraz lepsi. Jeśli w szkole była jakaś impreza, na pewno nie odbywała się bez ich udziału.

Zespół tworzyła trójka chłopaków. Krzysztof grał na basie. Genialny umysł, zmysł muzyczny, wrażliwość… Na perkusji grał Irek, mój idol. Dla niego moje serce biło trochę szybciej niż dla pozostałych kolegów, ale z jego strony widać było całkowity brak zainteresowania. Traktował mnie jak kumpla, chłopaka, żartował ze mną, rozmawiał na typowo męskie tematy, absolutnie nie zwracał uwagi na to, że czasem wskoczyłam w kieckę i zrobiłam sobie fikuśną fryzurę. Po kilku miesiącach przeszło mi, przestałam się ekscytować tym, że go zobaczę. Był kumplem Adama. Moim kumplem. Nikim więcej. No i Adam, mój brat, wiodący gitarzysta. Geniusz, wirtuoz, szaleniec totalny.

Od momentu, w którym zaczęli grać, traktowałam ich jak pewnik. Owszem, rozmawiali czasem o przyszłości, brali pod uwagę, że nic nie trwa wiecznie, że być może nadejdzie dzień, w którym będą chcieli odstawić instrumenty, ale traktowali to wszystko w kategorii gdybania, nie wierzyli naprawdę, by kiedykolwiek tak się zdarzyło.

Trudno było określić, kto grał pierwsze skrzypce w zespole. Znali się jak łyse konie, spędzali ze sobą każdą wolną chwilę i nigdy, przenigdy się nie kłócili; nie wiem, jakim cudem. Kiedy mieli jakiś szczególnie trudny orzech do zgryzienia, po prostu siadali razem i rozmawiali. Doskonale znali swoje obowiązki, nikt nikomu nie wchodził w drogę, potrafili wypracować kompromis w każdej sprawie.

Jesienią, zaraz po rozpoczęciu nowego roku szkolnego, mieli więcej prób, przygotowywali się do kilku koncertów – jak to szumnie nazywali. Ktoś poprosił ich o zagranie w czasie imprezy andrzejkowej, potem w święta, w Sylwestra. Spędzałam z nimi mnóstwo czasu, robiąc czasem za „przynieś, wynieś, pozamiataj”. Przede wszystkim jednak siedziałam, szkicowałam i słuchałam. Nie miałam ich nigdy dość.

– Słuchajcie – powiedział kiedyś Irek na próbie. Widać było, że jest mu ciężko, miał zwieszoną głowę, patrzył w podłogę, nie na nas. – Musicie sobie znaleźć kogoś na moje miejsce.

Popatrzyliśmy na niego zdziwieni, nie mogąc pojąć, o czym on właściwie mówi. Grali w tym samym składzie od pięciu lat. Co to miało znaczyć? Adam i Krzysztof w pierwszej chwili nie zrozumieli, roześmiali się wesoło, nie zwracając uwagi na skrępowanie Irka.

– To jakieś jaja, tak? – zapytał Adam. – Sprawdzasz nas?

– Nie, nie, nie… Mówię poważnie. Chłopaki, chcę zrezygnować. A właściwie to… Mniejsza z tym… – Irek wyglądał śmiertelnie poważnie. Wziął głębszy oddech, wstał, włożył ręce do kieszeni i powiedział: – Moja przygoda z graniem skończyła się i chcę, żebyście zaczęli szukać nowego perkusisty. Odejdę po koncercie andrzejkowym.

– Co? Jak to? – wrzasnął Adam. Pierwszy raz widziałam go tak wzburzonego.

– Cholera, chłopie, przecież to za dwa tygodnie! – Basista Krzysiek, zwykle spokojny i opanowany facet, nie wytrzymał. – W jaki sposób znajdziemy kogoś w tak krótkim czasie? Wiesz, że mamy w święta zaplanowany koncert!!! Tak się nie robi, to… to… świństwo… O co chodzi?

Wszyscy widzieliśmy, że Irek nie chce o tym rozmawiać, ale chłopaki nie dawali mu spokoju. Spędzone na wspólnym graniu lata spowodowały, że mieli większe, niż się wydawało, prawo do tego, aby znać prawdę.

Irek skapitulował.

– Słuchajcie, mój czas minął, pomysły na granie też, a przede wszystkim nie mam już chęci na takie spędzanie czasu. Nie chcę już grać w jakimś zespole, który tak naprawdę nie ma żadnej przyszłości, szkoda mi czasu. Sorki. Gdybyście mieli problem ze znalezieniem nowego pałkera, dajcie znać. Znam gościa, który jest dobry w te klocki i obecnie nie ma stałego zespołu, może wam się uda dogadać.

Ani Krzysztof, ani Adam nie zareagowali. Nie poznawałam ich, ale uznałam, że tak jest najlepiej. W końcu to ich zespół i niewiele powinno mnie obchodzić, co się w nim działo. Miałam swoje sprawy. Dlatego nie zwracałam uwagi na to, co mówił Adam, nie pytałam o nowego perkusistę, nie chodziłam na próby. Zespół bez Irka wydał mi się jakiś taki nijaki, nie potrafiłam wyobrazić sobie, że mogą grać z kimś innym.

•

– Cześć, siora – usłyszałam któregoś dnia tuż po wyjściu ze szkoły. Nie wierzyłam własnym oczom, mój rodzony brat we własnej osobie stał przede mną i uśmiechał się idiotycznie.

– A co ty tu robisz? – zapytałam zdziwiona. Rozejrzałam się zaskoczona, sądząc, że na pewno nie przyszedł tu po mnie.

– Wpadłem po ciebie – wyszeptał mi do ucha i objął mnie wpół. Zbaraniałam. Nie miałam z nim złego kontaktu, ale jego zachowanie zdziwiło mnie bardzo.

– Zjadłeś coś, nawąchałeś się kleju czy co?

– Nie, chcę cię tylko zaprosić na naszą próbę.

– A po co? – Z moim bratem było coś nie tak. Zdecydowanie. Owszem, bywałam na ich próbach, ale nikt mnie do tego nie namawiał ani nie zapraszał. Po prostu szłam z Adamem i już. A teraz…

– Krzysiu bardzo tęskni. – Uśmiechnął się, ale gdy mój kuksaniec wylądował tam, gdzie powinien, spoważniał i zaraz dodał: – Chcę, żebyś nas posłuchała. Mamy nowego pałkera, powiesz, co o nim myślisz.

– O nim?

– No dobra, o nas. Jak ci się spodoba nasze nowe brzmienie…

– Zmieniliście repertuar? – Nie bardzo rozumiałam, co do mnie mówi. To wszystko nie miało sensu.

– Wiesz co? – Adam powoli tracił cierpliwość. Nie była jego mocną stroną. – Idziesz czy nie?

– Teraz?

– Tak, teraz! – Brat zaczął okazywać zdenerwowanie. W jego naturze nie leżało zbyt długie proszenie o cokolwiek.

– No dobrze… – powiedziałam w końcu, ale w tym momencie stanęła obok mnie moja psiapsióła ze szkolnej ławki. – Ale Edzia idzie z nami.

Miejscem prób zespołu mojego brata był nieużywany garaż w domu Krzysztofa. Idealnie nadawał się na głośne próby, nikt chłopakom nie przeszkadzał, a i oni nie przeszkadzali okolicznym sąsiadom. No i przede wszystkim pomieszczenie było duże. Spokojnie pomieściły się w nim wszystkie instrumenty i sprzęt, znalazło się też miejsce na starą kanapę i fotele. W rogu stała duża lampa z celowo słabą żarówką. Bordowy abażur dawał fajne, rozproszone światło. Chłopcy stworzyli przytulne miejsce, w którym miło spędzało się czas. Od razu po wejściu zauważyłam nowego. Stał wyprostowany, z założonymi rękami i omawiał coś z Krzysztofem. Wyglądali na mocno sobą zajętych.

– OK, siadamy – powiedziałam do Edyty, rzucając torbę na kanapę. Edzia była moją przyjaciółką od zawsze, razem w przedszkolu, razem w podstawówce i razem w liceum, znałyśmy się jak łyse konie. Spędzałyśmy ze sobą masę czasu, traktowałyśmy się jak siostry i wiedziałyśmy o sobie wszystko.

– Cześć dziewczyny – usłyszałyśmy obok siebie głos Krzyśka. Chłopak był zadowolony, uśmiechnięty. Bardzo go lubiłam, miał specyficzne poczucie humoru, no i był piekielnie inteligentny.

– Cześć – odparłam. Edzia nie była w stanie wydobyć z siebie głosu. Była nieśmiała i zawsze traciła głos w takich sytuacjach. – Próba w pełnym składzie?

– No właśnie tak. Chodźcie, przedstawię wam Marcina.

A więc nowy miał imię. Marcin. Nawet pasowało. Na pierwszy rzut oka niczym się nie wyróżniał na tle pozostałej dwójki chłopaków: długie do ramion, ciemne włosy, słuszny wzrost, jakby metr dziewięćdziesiąt było minimum kwalifikującym do grania. Wszyscy wyglądali jak odlani z jednej formy. Przyglądałam się nowemu z zaciekawieniem, stwierdzając, że pasuje jak ulał do reszty zespołu. Nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że pozostali traktują go, jakby był z nimi od zawsze.

– Hej, Marcin! – krzyknął Krzysiek, próbując przebić się przez Adama, który właśnie podłączył swoją gitarę i powoli ją stroił. Podeszliśmy do chłopaka. Przez moment poczułam się jak towar na sklepowej półce, który klient dość długo ogląda przed zakupem. – Pozwól, że przedstawię ci dobrego ducha naszej kapeli – powiedział Krzysztof. Po raz pierwszy usłyszałam, że jestem ich dobrym duchem. Uśmiechnęłam się lekko. – Agata, siostra Adama – Krzysiek przedstawił mnie Marcinowi. – Marcin.

Marcin ujął moją dłoń; miał taki silny, pewny uścisk. Jego oczy patrzyły wprost w moje. Niebieskie. Jego oczy były niebieskie. Kiedy się odezwał, miałam wrażenie, że próbuje mnie zahipnotyzować, te oczy, ten uśmiech…

Wreszcie zaczęli grać. Wszystkie utwory znałam, ale spodobała mi się ich nowa aranżacja. Było w nich coś świeżego, innego, nowego. Niby to samo, a jednak… Nie powiedziałam tego głośno, ale odejście Irka wydało mi się teraz bardzo dobrym posunięciem. Krzysiek mógł wprowadzać w życie swoje kolejne pomysły, mógł układać takie aranżacje, jakie chciał. I to teraz było słychać. Biłyśmy brawo po każdej piosence.

•

W domu po kolacji Adam przyszedł do mojego pokoju. Widocznie chciał pogadać, bo zaczął, nim zdążyłam otworzyć usta.

– Podobało ci się dzisiaj, co? – Usiadł na wersalce i zaczął kartkować leżącą na niej gazetę.

– Podobało. Zmieniliście aranżacje. Fajnie.

– Fajnie to będzie, jak wprowadzimy w życie nasze wszystkie pomysły. Z Marcinem super się gra, jest otwarty na propozycje.

– Zauważyłam. Skąd go macie? – Zadałam to pytanie z czystej ciekawości, musiałam wiedzieć.

– Marcin jest kuzynem Irka, kiedyś razem grali. W wakacje przeprowadził się tu z matką, bo jego starzy rozwiedli się czy coś.

– No to już rozumiem… – powiedziałam do siebie.

– Co rozumiesz? – z zainteresowaniem zapytał Adam.

– Rozumiem, dlaczego wydał mi się taki całkiem nieznajomy. W końcu Maków nie jest Warszawą, każdy każdego zna, a jego twarz wydała mi się całkiem obca.

– Jest z mojego rocznika, ale chodzi do technikum, w tym roku zdaje maturę. Jest dobry, nie wiem, czy nawet nie lepszy od Irka. Na początku trochę małomówny, ale rozkręcił się i teraz całkiem nieźle się z nim dogadujemy. Zobaczymy tylko, jak długo. – Adam rzucił gazetę i oparł się wygodnie.

– A co u Irka? – zapytałam cicho. Zastanawiałam się, czy mój brat wiedział o moim platonicznym uczuciu do jego kumpla, czy też niczego nie zauważył. Starałam się, aby mój głos nie zadrżał, a pytanie zabrzmiało bardzo nonszalancko.

– Siedzi w akademiku w Warszawie. I tyle.

Wyczułam, że Adam nie chce mówić więcej na jego temat. Dopiero kilka lat później dowiedziałam się, że tak naprawdę Irek zrezygnował z gry w zespole z powodu swojej miłości, chłopaka, który okazał się niesamowicie zazdrosny o członków kapeli.

– Słuchaj… – usłyszałam głos brata. – A jak z twoją imprezą?

– Imprezą? – powtórzyłam jak echo. Nie myślałam jeszcze o tym ani nie rozmawiałam z rodzicami, choć nie sądziłam, by robili jakiekolwiek problemy. Moja impreza urodzinowo-imieninowa była wydarzeniem, od kiedy Adam miał zespół, ponieważ zawsze dawali minikoncert.

– No… to już niedługo…

– Dlaczego pytasz? – nie rozumiałam.

– Marcin wspominał, że musi wyjechać w ferie, a nie możemy wystąpić bez niego…

Zrozumiałam. Impreza bez koncertu nie byłaby już tym samym, dlatego musiałam tym razem zaprosić też Marcina.

•

Zaprosiłam go kilka dni później, mimo że wciąż nie znałam go zbyt dobrze; był raczej małomówny, skryty. Na próbach zawsze perfekcyjnie przygotowany, ale mówiący niewiele. Jakoś nie nadawaliśmy na tych samych falach, chociaż Adam mówił, że Marcin jest super. Może, nie zagłębiałam się zbytnio. Wiedziałam tylko tyle, że jest jedynakiem i że jego rodzice rozwiedli się w minionym roku. On z matką przeniósł się tu i zamieszkali u jakieś dalekiej ciotki, która była samotną, wymagającą opieki kobietą. Spotykaliśmy się tylko na próbach, czasem zamieniliśmy kilka słów i to wszystko. Dużo lepszy kontakt złapała z nim Edyta. Nie poznawałam jej, gdzieś zniknęła jej nieśmiałość, nawet wydawała się mniej zainteresowana Krzysztofem. Uważała Marcina za fajnego kumpla, nigdy jednak nie mówiła, że jej się podoba, że chciałaby czegoś więcej.

Marcin był ułożony do bólu, doskonale wpasował się w zespół. Żadnych szalonych wyskoków, nieprawdopodobnych pomysłów. Jakby nie mieli po niecałe dwadzieścia lat, ale przynajmniej po czterdzieści, jakby przeskoczyli etap dojrzewania, buntowania się i od razu weszli w buty poważnych młodych ludzi.

Na mojej imprezie urodzinowo-imieninowej stawili się wszyscy w komplecie. Adam doskonale sprawdzał się w roli gospodarza domu, krążył wśród gości, zajął się muzyką i serwował nam ją z lubością. Jeśli mój brat cokolwiek kochał, to właśnie muzykę. Przez krótką chwilkę zastanawiałam się, jaka będzie jego żona, jeśli oczywiście kiedykolwiek zmieni stan cywilny. Czy znajdzie się jakakolwiek kobieta chętna rywalizować z prawdziwą pasją? Czy mój brat widział coś więcej niż tylko chwyty gitarowe?

Ja kręciłam się głównie między kuchnią a bawiącymi się gośćmi. Byłam wdzięczna Edycie, że mi towarzyszyła.

– Zobacz, kto na ciebie patrzy – usłyszałam w pewnym momencie konspiracyjny szept Edzi. Moja psiapsióła dzielnie mi pomagała. W pierwszej chwili zdezorientowana nie zrozumiałam, ale wtedy Edyta skinęła głową w kierunku Marcina. Wpatrywał się w nas, a raczej we mnie tak intensywnie, że zaczęłam się zastanawiać, czy wszystko ze mną OK. Dobrze, jestem ruda, ruda i piegowata, na dodatek niezbyt wysoka, nie to co Edyta, metr siedemdziesiąt, blond włosy i niezła figura, ale czy nikt go nie nauczył, że to nieładnie wgapiać się w kogokolwiek? Miałam jasną karnację (po tatusiu), opalałam się (smażyłam) na czerwono i jeszcze te włosy. Generalnie były w porządku, układały się pięknie, były gęste i błyszczące, tylko ten kolor… rude. Edyta powtarzała, że są kasztanowe, ale to akurat niczego nie zmieniało. Miałam nadzieję, że jeśli Marcin ma na mnie patrzeć, to może przynajmniej wybierze oczy. Oczy miałam bez zastrzeżeń, duże, zielone, z długimi rzęsami. Po mamie.

– Jestem brudna, mam pypcia? – zapytałam Edytę.

– Wszystko z tobą w porządku. Najzupełniej. No, może tylko… – poprawiła mi niesforny kosmyk włosów – … to. Idealnie.

– Pewnie tragicznie wyglądam w tych ciuchach – powiedziałam, nie zwracając uwagi na Edytę, i popatrzyłam na jasne dżinsy i czarną bluzkę z delikatnym kwiatowym motywem ułożonym z cekinów. Kiedy się ubierałam w ten strój przed przyjściem gości, byłam przekonana o jego trafności. – Mogłam chyba założyć coś innego…

– Mogłaś – śmiertelnie poważnie odpowiedziała Edyta, ale ja, wiedziona przez swoje myśli, nie zauważyłam lekkiego uśmiechu w kącikach jej ust.

– Wyglądam okropnie, strasznie grubo… – narzekałam dalej. Już sobie wyobrażałam, co myśli o mnie Marcin, jakby to była najważniejsza rzecz na świecie. Nigdy nie byłam szczuplutka i drobniutka, ale też i nie miałam nadwagi. Wyglądałam dobrze. Czasem żartowałam, że mam czym oddychać i na czym siedzieć. I chociaż wiedziałam, że w moim otoczeniu jest przynajmniej kilka dziewczyn, które miały ciut więcej kilogramów niż ja, jakoś nie zawsze potrafiłam przejść do porządku dziennego nad swoją figurą. Miałam siedemnaście lat, czułam się już prawie kobietą, zupełnie niepostrzeżenie zaczęło mi zależeć na akceptacji płci przeciwnej i w takich momentach jak ten, kiedy jakiś chłopak zaczynał mi się przyglądać, traciłam pewność siebie. Było to nowe, nieznane mi wcześniej uczucie; nigdy wcześniej nie uważałam się za nieśmiałą.

– Nie jesteś gruba, wyglądasz fantastycznie – usłyszałam głos Edyty. Zaczęłam dochodzić do siebie.

– Ale on się wciąż gapi. – Skinęłam głową w kierunku Marcina, starając się nie patrzeć.

– Pogapi się i przestanie. Zresztą, gdybym była facetem, też bym się na ciebie gapiła. Wyglądasz zajebiście. – Jeśli Edzia użyła tego słowa, musiało być nieźle. – Daj spokój – uspokoiła mnie. Zawsze działała na mnie jak balsam. Była spokojna, opanowana, przyjaciółka w sam raz dla mnie, bo ja czasami potrafiłam wybuchnąć.

– Dziewczyny, nie tańczycie? – Mój brat podszedł i niemal nas porwał do szalonego tańca. Właśnie nastawił jakąś skoczną piosenkę, zupełnie nie w jego typie, ale zdawał sobie sprawę, że gdyby puścił wyłącznie swoje ulubione kawałki, trzy czwarte towarzystwa nudziłoby się jak mopsy. Te imprezy zawsze były takie. – Coś się stało? – zapytał, widząc moją minę. Pokręciłam uspokajająco głową.

•

Luty sprawił niespodziankę, gdyż pod jego koniec w powietrzu zapachniało wiosną, leciutki wiatr przywiewał powietrze pachnące – wydawało się to niemożliwe – świeżą trawą. Pewnego dnia zobaczyłam pod szkołą Marcina. Najwyraźniej na kogoś czekał, w rękach trzymał paczuszkę. Wyglądał na zagubionego, jakby w tym miejscu i czasie znalazł się przez zupełny przypadek. Nerwowo rozglądał się dookoła. Obserwowałam go przez okno w klasie.

W dalszym ciągu był dla mnie zagadką. To, co o nim wiedziałam, z całą pewnością nie przedstawiało go takim, jakim był w rzeczywistości. Naprawdę mógł się podobać! Zauważyłam, że niektóre dziewczyny patrzyły na niego łakomym wzrokiem. Nie znały go, a ja tak!

Wyszłam ze szkoły ostatnia, w towarzystwie Edyty. Jeśli myślałam, że Marcina już nie będzie, grubo się myliłam. Stał w tym samym miejscu.

– Cześć – powiedziałam, mijając go i obdarzając lekkim uśmiechem.

– Aga, zaczekaj – usłyszałam jego głos tuż za sobą. Był ode mnie wyższy o głowę. – Czekałem na ciebie.

Stanęłam jak wryta. Edyta zatrzymała się nieopodal nas.

– Na mnie? – Moje oczy zrobiły się okrągłe i wielkie jak spodki. – Na mnie? – powtórzyłam jeszcze raz, pragnąc się upewnić. Nie na Edytę?

– No to ja już pójdę. – Przyjaciółka była równie zdziwiona jak ja. Nie zatrzymywałam jej, musiał minąć pierwszy szok.

– To dla ciebie. – Marcin wręczył mi paczuszkę. Zajrzałam do środka i zobaczyłam maleńki, fioletowy hiacynt. Nigdy żaden chłopak nie czekał na mnie pod szkołą, nie dawał mi prezentów, a tu ten… ten… nowy, którego słabo znałam, czekał na mnie jak piesek z kwiatuszkiem w doniczce.

– Co to ma znaczyć? – zapytałam. Trochę ochłonęłam, nadal jednak nogi miałam jak z waty, nie mogłam się ruszyć.

– Może się przejdziemy? – zapytał Marcin.

– OK – powiedziałam szybko. – Chodźmy.

Szliśmy w milczeniu, chyba oboje skrępowani tą sytuacją. Nie wiedziałam, o czym myślał Marcin, za to w mojej głowie aż się kotłowało od natłoku wrażeń. Próbowałam przeanalizować zachowanie Marcina, swoje… Co się stało? Dlaczego? Czy coś przegapiłam? Czegoś nie zauważyłam? Nic nie wskazywało na jego zainteresowanie moją osobą, nawet na próbach zamieniał ze mną zaledwie kilka słów, na dodatek na tematy tak ogólne, że trudno to było nawet nazwać rozmową, raczej wymianą informacji.

– Nie podziękowałem ci dotąd za zaproszenie na urodziny. – Mówił, jakby w gardle miał związany węzeł, i dopiero teraz zauważyłam, że jest niesamowicie spięty.

– Nie ma za co. Kapela zawsze ma u mnie wstęp za darmo – zażartowałam. Powoli napięcie ustępowało, rozluźniłam się. Cała ta sytuacja zaczęła mi się podobać. Marcin delikatnie się uśmiechnął i spojrzał mi w oczy. Miałam wrażenie, że jego nie są niebieskie, tylko granatowe. Zauważyłam w nich ulgę. – I ten kwiatek w ramach podziękowań?

– Powiedzmy. – Chyba poczuł się urażony moim tonem. – Jeśli nie gustujesz w kwiatkach…

– Nie, nie, jest OK. Podoba mi się, nie chciałam cię urazić.

Rozmowa się nie kleiła. Gdzieś uleciało moje gadulstwo, czekałam, aż on coś powie. Powoli dochodziliśmy do mojego domu. Nigdy nie byłam w takiej sytuacji i nie bardzo wiedziałam, jak mam się zachować. Cieszyłam się z powodu okazanego mi zainteresowania, zupełnie nie wiedząc, co miałoby ono oznaczać. Wyobraźnia podpowiadała mi rozmaite rozwiązania i możliwości. Do tej pory to ja wzdychałam do chłopaków, a Marcin zburzył ten porządek.

– Wejdziesz? – zapytałam w końcu, stając przed domem. Za wszelką cenę starałam się zamaskować zdenerwowanie. Bałam się jego odpowiedzi. Gdyby powiedział „tak”, nie byłam gotowa na spędzenie z nim następnych kilku… minut? Godzin? Gdyby odmówił, być może oznaczałoby to, że z tym hiacyntem było tylko ot tak, jednorazowo, a nie byłam pewna, czy chcę, aby to tak wyglądało. Gdybym mogła, poprosiłabym o czas.

– Może innym razem. Muszę lecieć na próbę – odezwał się nareszcie. Odetchnęłam. Dostałam odpowiedź. – Ale dzięki za zaproszenie. Do zobaczenia, cześć. – Pomachał mi na pożegnanie.

– Cześć – szepnęłam ledwie słyszalnym głosem.

Hiacynt stanął w kuchni na parapecie. Po rozpakowaniu okazał się piękny – kwiat w intensywnym fioletowym kolorze doskonale kontrastował z soczyście zielonymi liśćmi. Dłuższy czas patrzyłam na niego jak urzeczona – w końcu po raz pierwszy w życiu dostałam kwiatek od faceta. Bez okazji.

– Hej, a co to za zielsko? – usłyszałam radosny głos Adama. Nie wiem, czy widział mnie z Marcinem, czy w ogóle coś widział, ale skoro od razu zwrócił uwagę na kwiatek, musiało być coś na rzeczy.

– Spadaj – warknęłam na niego. Że też on wszystko musi sprowadzać do takiego poziomu. To był kwiatek, na dodatek śliczny, a nie zielsko.

– Spadnę, jak dasz mi jeść – wypalił. Popatrzyłam na niego. Dwudziestoletnie chłopisko nie może zrobić sobie nic do jedzenia, tylko czeka, aż mu się poda. – Co jest? – Zaglądał do pustych garnków stojących na kuchence.

– Na razie nic. Zaraz zrobię naleśniki. Poczekasz?

– Nie mam wyjścia. – Usiadł zrezygnowany na krześle.

•

Któregoś dnia, tuż przed wyjściem ze szkoły, usłyszałam głos Edyty. Była dziwnie podekscytowana.

– Twój książę znów czeka. – Obydwie popatrzyłyśmy przez okno. Rzeczywiście, na ławce przed szkołą siedział Marcin. Zamrugałam nerwowo, chcąc ukryć zainteresowanie.

– Przestań – powiedziałam, chociaż zrobiło mi się ciepło na sercu – Jeśli znowu na mnie czeka… – Nie miałam podstaw, by w to wątpić.

Edyta przyglądała mi się z zainteresowaniem, chcąc wyczytać z mojej twarzy prawdziwy powód ponownej wizyty Marcina pod szkołą.

– On cię najwyraźniej podrywa – stwierdziła wreszcie.

– Ha, ha, ha, bardzo śmieszne, wiesz? Nie wiem w ogóle, co on tu robi, po kogo przyszedł ani czego chce… – Próbowałam zachować resztki godności.

– Zaraz się przekonamy. Chodź! – Złapała mnie za rękaw i pociągnęła za sobą.

Marcin na mój widok podniósł się i uśmiechnął. Ja też się uśmiechnęłam, a właściwie to wykonałam jakiś nieokreślony grymas. Ale się cieszyłam, naprawdę szczerze się cieszyłam, że go widzę, bo to oznaczało, że tamta wizyta z hiacyntem nie była tylko jednorazowo okazanym zainteresowaniem, ale początkiem… czego? Na pewno początkiem czegoś…

Czekał na mnie! W głowie miałam natłok myśli, a na usta cisnęły się najprostsze pytania, na które nie znałam jeszcze odpowiedzi.

– Cześć – powiedział Marcin na przywitanie i wziął mój plecak. – Mogę cię odprowadzić?

Skinęłam głową, bo odebrało mi głos. Po raz pierwszy jakiś chłopak zachowywał się w stosunku do mnie w ten sposób. Jak to się stało, że chciał mnie odprowadzać do domu? Edyta dyskretnie nas zostawiła, Marcin nawet tego nie zauważył.

Nie spieszyło nam się. Nie wiedząc, co zrobić z pustymi rękami, wsadziłam je do kieszeni dżinsów.

– Wydawało mi się, że nie jesteś taka nieśmiała – powiedział chłopak. Ach, ten głos!

Zaśmiałam się trochę zbyt nerwowo.

– Nie jestem – przyznałam. Odważyłam się na niego spojrzeć. Jego niebieskie oczy się śmiały. Do mnie! – Tylko… – zawahałam się.

– Jest jakieś „tylko”?

Czy on był zabawny, czy tylko mi się wydawało?

– Jest – przyznałam już niemal całkowicie rozluźniona. – Tylko – powtórzyłam dobitnie – nie wiem, co o tym myśleć! Jestem taka… skołowana! – Tak, to było chyba najbardziej trafne określenie mojego stanu.

W lot mnie zrozumiał! Zatrzymał się, by spojrzeć mi prosto w oczy.

– Ja się czuję tak, jakbym przed chwilą wysiadł z kolejki górskiej – powiedział. – Nie przejmuj się, to minie!

Parsknęłam śmiechem. Facet miał niesamowite poczucie humoru!

– Kurczę, Marcin, gdzieś ty się ukrywał?

Niemożliwe, że to był ten sam perkusista, który grał z moim bratem w jednym zespole.

– No co, miałem się tak od razu ujawnić?

Spojrzałam na niego, jakbym widziała go po raz pierwszy w życiu. Poniekąd tak się właśnie czułam.

– Fajnie, że przyszedłeś – przyznałam w końcu już zupełnie poważnie.

– Ja też się cieszę – powiedział, nachylając się i całując mnie szybko.

I wtedy zrozumiałam, że najnormalniej w świecie zakochałam się w Marcinie.

– Dokąd chciałabyś pójść? – zapytał. Wzruszyłam tylko ramionami. Było mi wszystko jedno, wystarczała mi sama jego obecność i to, że ze mną rozmawiał.

•

Zdawałam maturę. Nie dosłownie, ale tak się czułam. Godziny spędzone z Marcinem na przygotowaniach i rozmowach o fakultetach, kierunkach studiów, trendach w egzaminach, obstawianiu tematów, sprawiły, że czułam się, jakbym to ja miała przystąpić do egzaminu dojrzałości. Kiedy mój brat zdawał, podchodziłam do tego na luzie, nie zależało mi na tym, by wypadł jakoś szczególnie dobrze. Znałam go, wiedziałam, na co go stać, i nie pomyliłam się. Byłam pewna, że maturę ma w kieszeni. A Marcin… Na Marcinie mi zależało, więc chciałam, by wypadł jak najlepiej. Znałam jego plany i życzyłam mu, by wszystkie się spełniły.

– Nie boisz się jutrzejszego egzaminu? – zapytałam go w pewien majowy poniedziałek, patrząc mu głęboko w oczy.

– Nie. – Objął mnie i przytulił. – Ale trzymaj za mnie kciuki.

– Będę – wyszeptałam i wtuliłam się w niego. Był moim facetem, ufałam mu, przy nim czułam się taka bezpieczna. Z każdym dniem poznawałam go coraz lepiej – taką przynajmniej miałam nadzieję. Potrafiliśmy rozmawiać godzinami, nie nudząc się wcale. Imponował mi rozwagą i rozsądkiem. Miał gotowy plan na życie, doskonale wiedział, co chce osiągnąć, jakie studia skończyć, jaką pracę znaleźć. Nie wiązał swojej przyszłości z graniem; mówił, że to tylko hobby, sposób na spędzanie wolnego czasu.

Poczułam delikatne pocałunki na szyi, po ciele przebiegły mi dreszcze. Zawsze tak na niego reagowałam. Wystarczyło, że mnie objął, dotknął.

– Kocham cię – usłyszałam. Serce stanęło mi na moment. Odwróciłam się do niego. Moje oczy błyszczały, uśmiechnęłam się. – Kocham cię – powtórzył i poszukał moich ust. Uwielbiałam, kiedy to robił. Mogłabym całować go w nieskończoność.

Mój związek z Marcinem osiągnął fazę stabilizacji i stało się to szybciej, niż myślałam. Dotychczas nie kochałam tak nikogo, więc nawet nie przypuszczałam, że w ciągu kilku miesięcy ułożę sobie życie z chłopakiem, że będę w naturalny sposób, mówiąc o przyszłości, używać słowa „my”. Zrobimy, kupimy, zamieszkamy… Mieliśmy być „my”. Marcin i ja.

•

– Co dalej robimy? – zapytał Marcin pod koniec sierpnia. – To twój ostatni dzień wakacji, jutro do szkoły…

– Ha, ha, ha, mój studenciku, łatwo ci mówić. – Nie było mi do śmiechu. Początek roku oznaczał mniej czasu spędzonego z Marcinem. – Cieszy cię to?

Chyba zrozumiał, co miałam na myśli, bo objął mnie i mocno przytulił. Kilka miesięcy spędzonych razem spowodowało, że zaczynaliśmy żyć jak jeden organizm.

– Bardzo mi będzie ciebie brakować – powiedział. Wyswobodziłam się z jego ramion, podeszłam do wieży i włożyłam pierwszą lepszą płytę. W pokoju rozległy się subtelne gitarowe dźwięki. Santana. Ściszyłam muzykę. Marcin, stanąwszy tuż za mną, zaczął gładzić moją dłoń i całować włosy. Poddawałam się jego pieszczotom z ufnością. Ciągle nie wierzyłam, że to ten sam chłopak, który nie wzbudził mojego zainteresowania na samym początku naszej znajomości. Dziwiłam się sobie, że nie próbowałam poznać go wcześniej.

Delikatnie wsunął dłonie pod moją koszulkę – nie protestowałam, zadrżałam tylko z podniecenia. Po kilku miesiącach razem nie byliśmy debiutantami, znaliśmy swoje ciała i chętnie oddawaliśmy się coraz śmielszym pieszczotom. Wiedziałam, że gdyby tylko powiedział słowo, zrobiłabym dla niego o wiele, wiele więcej niż to, na co pozwalaliśmy sobie dotychczas. Kochałam Marcina i chciałam być z nim blisko, pragnęłam, by mnie dotykał, całował. Chciałam go poznać, wiedzieć, czego on pragnie. Rozpięłam mu koszulę. Drżącymi z podniecenia dłońmi dotykałam go, chłonąc jego zapach. Uwielbiałam to. Lubiłam ten moment, gdy opuszki moich palców dotykały jego skóry, kiedy czułam każdy jego mięsień, każde wstrzymanie oddechu, każde drżenie ciała. I to uczucie, które mi wówczas towarzyszyło, to podekscytowanie, to pragnienie zaczynające się gdzieś w środku, w jednym miejscu i rozprzestrzeniające się powoli, leniwie… „Chwilo, trwaj”, wołało moje serce i ciało.

– Agata – usłyszałam szept Marcina. Miał zachrypnięty głos, jego oczy błyszczały. Położyłam mu palec na ustach. Po raz pierwszy to ja przejęłam inicjatywę, ja decydowałam o tym, co się stanie.

– Cii, nie teraz. Nic nie mów, niech się to stanie, nie zostawiaj mnie takiej…

Brakło mi słów, by opisać, jak się czułam. Uniosłam ręce, pozwalając mu zdjąć moją koszulkę, dając tym samym do zrozumienia, że to dopiero początek. Spojrzał na mnie, jakby chciał się upewnić, jego ruchy zwolniły na chwilę, wszystko się zmieniło. Powietrze stało się gęste, przesycone erotyzmem, a my… Całując się, ściągaliśmy z siebie nawzajem ubrania, które nagle zaczęły nam przeszkadzać. Budzące się we mnie pragnienie i świadomość tego, do czego dojdzie, na chwilę sparaliżowały moje ruchy. Ale tylko na chwilę. Przecież byłam z Marcinem. Kochałam go. Chciałam tego, byłam pewna, nie chciałam już dłużej czekać. To był ten moment.

Nie czułam wstydu, kiedy stanęłam przed nim naga. Widziałam, jak na mnie patrzył, w jego oczach mogłam dojrzeć niecierpliwość i pragnienie. Uśmiechnęłam się. Świadomość, że tak działam na Marcina, dodała mi odwagi.

– Musiałbym być skończonym idiotą, żeby cię teraz zostawić. – W jego głosie usłyszałam ulgę i radość. Jego pocałunki stawały się coraz bardziej namiętne, ręce pieściły każdy milimetr mojego nagiego ciała. Odwzajemniałam każdy pocałunek, dotyk, ruch. Niejednokrotnie w ciągu ostatniego czasu wyobrażałam sobie, jak będzie wyglądać ta chwila, ale nie sądziłam, że będzie tak…

Marcin dbał o szczegóły. Zobaczyłam, że sięga po coś do nocnej szafki i się zaczerwieniłam. Był przygotowany na ten moment, łącznie z zabezpieczeniem. Zaimponował mi. A ja byłam zielona jak trawa na wiosnę, nawet nie bardzo wiedziałam, jak mam się zachować. Byłam totalnie niedoświadczona. Marcin zaś sprawiał wrażenie kogoś, kto pewnie zmierza do celu. Powoli, metodycznie doprowadzał mnie do tego najważniejszego momentu; zależało mu, abym była gotowa. Jakby robił to regularnie. Poczułam delikatny dyskomfort i ból, a później rzuciłam się na nieznane wody z entuzjazmem, oczekując spełnienia.

– Teraz należysz do mnie – powiedział Marcin, opadając na mnie zmęczony. – Tylko do mnie! – Niemal zmiażdżył mi usta pocałunkiem.

„Należysz do mnie”. Słysząc te słowa, poczułam dumę i radość. Z Marcinem wszystko było takie proste i naturalne.

– Jestem twoją niewolnicą, panie. Zrobię, cokolwiek każesz – odparłam.

Marcin się roześmiał.

– Naprawdę wszystko? – Odgarnął wilgotne włosy z mojej twarzy.

– Wszystko – powiedziałam szczerze, całując go delikatnie. – Tylko powiedz słowo – szepnęłam zalotnie.

– Nie wiesz, co mówisz…

– Kochanie, wiem doskonale! – Zmieniłam szybko pozycję, w jednej chwili znajdując się na nim. Roześmiał się. – Każesz mi się kochać, będę cię kochać, każesz mi służyć, będę ci służyć… Chcę być twoją niewolnicą, twoim podnóżkiem, oparciem… twoją rozkoszą, przyjemnością…

– Naczytałaś się za dużo romantycznych ballad – przerwał mi.

– Zakochałam się w tobie – uściśliłam, przyjmując go po raz drugi.

•

– Muszę wziąć prysznic – powiedziałam po godzinie. A może po dwóch, nie wiem. Nie patrzyłam na zegarek.

– Dlaczego?

– Pachnę tobą – powiedziałam i pocałowałam go w czoło. – A nie wszyscy muszą wiedzieć, co robiliśmy.

– Oj – pogroził mi palcem rozbawiony – moja chihuahua była niegrzeczna, bardzo niegrzeczna…

•

Już po miesiącu mogłam się przekonać, jak ciężko jest być dziewczyną studenta. Od października mieliśmy dla siebie coraz mniej czasu, w tygodniu spotykanie się było czasem niemalże niemożliwe, ponieważ Marcin gros czasu spędzał na uczelni. Pozostawały nam weekendy, w czasie których nie mogliśmy się sobą nacieszyć.

Dopóki nie poznałam Marcina, nie uważałam siebie za długodystansowca – obiekty moich westchnień zmieniały się co jakiś czas, a czasem sama siebie określałam mianem „kochliwa”. Marcin był pierwszym chłopakiem, przy którym się nie nudziłam, nie byłam zainteresowana innymi, wystarczał mi w stu procentach. Co najdziwniejsze, chciałam, aby ten stan utrzymywał się w nieskończoność. Rozmawiając o przyszłości, już oboje używaliśmy słowa „my”. Zrobimy, kupimy, pojedziemy, zbudujemy. Zdecydowałam się zdawać na architekturę – postanowiłam połączyć swoje zdolności plastyczne i zamiłowanie do łamigłówek. Marcinowi bardzo się ten pomysł spodobał i gorąco utwierdzał mnie w tym postanowieniu.

Ze zdziwieniem zaobserwowałam, że mimo zajętej Marcinem głowy nauka przychodziła mi z łatwością, a dobre oceny same znajdowały do mnie drogę. Chciałam, by mój chłopak był ze mnie dumny.

– Wiesz – powiedział którejś soboty, gdy przyszedł do mnie do domu. Z powodu wielu zajęć nie spędzaliśmy czasu na mieście. – Może pójdziemy jutro do kina? Grają jakąś fajną komedię.

Tak, na pewno była fajna, tylko że ja, będąc – z powodu krótkiej nieobecności mamy – aktualnie jedyną kobietą w domu, musiałam się wszystkim zająć i jeszcze przygotować się do szkoły. Skrzywiłam się lekko, co nie uszło uwadze Marcina.

– Co? – zapytał zaskoczony. Do tej pory reagowałam entuzjastycznie na każdą jego propozycję.

– Jakoś nie mam ochoty – powiedziałam szczerze.

Wolałam zostać z nim w domu. Dwie godziny w kinie uważałam za stracony czas, w końcu nie widywaliśmy się tak często, jak byśmy chcieli.

– Hej! – Podszedł do mnie. – Co jest? Dlaczego nie chcesz iść ze mną do kina? – Zastanawiałam się nad odpowiedzią. Nie chciałam go urazić, zranić, palnąć czegoś, czego bym potem żałowała, dlatego długo się namyślałam. Gdybym nie miała tylu obowiązków, propozycja Marcina byłaby dla mnie najcudowniejszym sposobem na spędzenie razem czasu, ale musiałam pamiętać o tylu rzeczach…

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki