Strona redakcyjna

Tytuł oryginału: The Unknown Assassin #2. I Am the Mission

This edition published by arrangement with Hachette Book Group, Inc. All rights reserved.
Copyright © 2014 by Allen Zadoff

Tłumaczenie: Łukasz Praski
Redakcja: Elżbieta Derelkowska
Korekta: Karolina Pawlik, Maria Zalasa
Projekt okładki: Tom Sanderson
Zdjęcie na okładce: © Stephen Mulcahey / Arcangel Images
Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak

Copyright for the Polish translation © Wydawnictwo JK, 2015

ISBN: 978-83-7229-493-7

Wydanie I, Łódź 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

STOJĘ NA SKAŁACH WYSOKO NAD JEZIOREM.

Woda pode mną ma ciemnozielony kolor, fale łagodnie omywają brzeg zatoczki, ocienionej koronami drzew. Jest ciepły letni wieczór, ale wiem, że woda w cieniu będzie chłodna.

Chłodna i głęboka.

Nie powinno nas tu w ogóle być, nie mówiąc już o wspinaniu się na skały i skakaniu z ich szczytu. Wychowawcy z obozu uważają, że to niebezpieczne – i mają rację. Jeżeli polecisz pod niewłaściwym kątem, wylądujesz w płytkiej wodzie, poślizgniesz się i uderzysz o skały, możesz wyrządzić sobie krzywdę.

Albo gorzej. Możesz sobie złamać kark. Dlatego wstęp na skały nad wodą jest surowo zakazany.

Mnie to nie obchodzi.

Jest wieczór trzeciego dnia mojego pobytu na letnim obozie sportowym dla chłopców w południowym Vermoncie, niedaleko granicy z New Hampshire. Jestem WS, wychowawcą stażystą. Niektórzy obozowicze i wychowawcy mnie poznali, ale nie wiedzą, kim naprawdę jestem. Nie znają mojej prawdziwej tożsamości.

Nie wiedzą, że jest między nimi żołnierz.

Patrzę na taflę wody pode mną.

Skok z tej wysokości jest niebezpieczny. Tak mówią. Większość dzieciaków boi się to zrobić.

Ja nie.

Skaczę.

Rzucam się w otwartą przestrzeń, czując dreszcz emocji, a potem spadam, spadam z coraz większą prędkością, by wreszcie runąć do jeziora na głowę. Wpadam w wodę pod idealnym kątem, przecinając ją jak pocisk. Poruszam nogami, żeby zanurkować jeszcze głębiej, i błyskawicznie zbliżam się do czarnego dna. Przez moment wydaje się, że źle oceniłem odległość, za mocno pracowałem nogami, że uderzę w dno i skręcę sobie kark. Wyciągam przed siebie ręce, przygotowując się na obrzydliwy chrzęst kości o kamień.

Nic takiego się nie dzieje.

Opór wody zwalnia mój pęd do tego stopnia, że tylko muskam dno opuszkami palców.

Zostaję tam. Siadam, biorę do rąk dwa spore kamienie, żeby mnie obciążyły.

Tkwię w ciszy i mroku, gdzie nie przeszkadza mi żaden człowiek ani żadna myśl. Moje ostatnie zadanie zakończyło się zaledwie tydzień temu, ale wydaje mi się już bardzo odległe.

Dziewczyna została daleko. W ciemności nie widzę jej twarzy.

Cieszę się z tego.

W organizmie gwałtownie spada poziom tlenu, płuca mnie palą. Niech mnie palą. Ból nie jest zły.

Wyszkolono mnie, żebym umiał sobie radzić z bólem, znosić jego intensywność, rozsiać go po całym ciele, aż rozproszy się w całej sieci neuronów.

Fizyczny ból łatwo znieść. Inaczej jest z drugim rodzajem, który jest dla mnie nowy. Z bólem emocjonalnym.

Moje ciało rozpaczliwie domaga się tlenu, ale nie ulegam jego żądaniom, zostając na dnie jeszcze dwie minuty.

Panowanie nad bólem. Niezłe ćwiczenie.

Kiedy jestem gotowy, odpycham się od dna i mocno pracując nogami, wydostaję się na powierzchnię. Wtedy go widzę. Chłopaka, który przygląda mi się z brzegu.

Jak mogłem go nie zauważyć? Nawet pod wodą powinienem się zorientować, kiedy ktoś okazuje mi taki stopień zainteresowania.

– Tak długo nie wypływałeś, że już pomyślałem, że nie żyjesz – mówi chłopak.

– Chciałbyś.

Uśmiecha się i ja też się uśmiecham.

Chłopak ma na imię Peter. Jest stażystą i zajmuje łóżko obok mnie. Poznałem go trzy dni temu i zostaliśmy przyjaciółmi. Zaprzyjaźniliśmy się od razu, w naturalny sposób.

Jestem w tym specjalistą. Uczono mnie, jak nawiązywać przyjaźnie.

A przynajmniej udawać, że się zaprzyjaźniam.

– Widziałem, jak skoczyłeś z klifu – mówi Peter ze zdumieniem w oczach.

– To nie jest klif – zwracam mu uwagę.

Wychodzę z jeziora, otrząsając wodę z włosów.

– Dla mnie to jest klif – oznajmia, zadzierając głowę, żeby popatrzeć na skały. – Straszny jak cholera klif.

– Wszystko jest dla ciebie straszne. Grasz w piłkę z ochraniaczem na zębach.

– Lubię swoje zęby. Nie możesz mieć mi tego za złe.

– Ja też lubię swoje zęby. Ale nie boję się stracić paru dla sprawy.

– Jakiej sprawy? Przecież nie jesteśmy w wojsku; to tylko głupi obóz letni.

W oddali rozlega się gong z jadalni.

– Już pora na kolację? – pytam.

– Drugi gong. Właśnie dlatego przyszedłem cię znaleźć.

Dwa gongi. Są tylko trzy. Spóźnialscy nie dostają posiłku.

Próbują tu narzucić obozowiczom trochę dyscypliny, a my – jako wychowawcy stażyści – powinniśmy świecić przykładem.

– Chodźmy – mówię. – Umieram z głodu.

Biorę swój T-shirt z brzegu, gdzie go wcześniej zostawiłem. Zakładam go i ruszamy w kierunku obozu.

Peter odwraca się do mnie plecami i nawet nie wie, że naraża się na niebezpieczeństwo. Atak spoza pola widzenia zawsze jest najskuteczniejszy. Zanim Peter by się zorientował, co się dzieje, byłoby za późno.

– Co dzisiaj podają? – pytam.

Peter ogląda się przez ramię. Utrzymuję się w odpowiedniej odległości, ponad metra. Nic nie powinno wzbudzić w nim niepokoju.

– Jest Rybny Czwartek – odpowiada. – Wysoki współczynnik smrodu.

Wyszczerzam zęby w uśmiechu.

– W ogóle się nie śmiejesz – zauważa.

– Śmieję się.

– Tylko się uśmiechasz. Ale nie śmiejesz.

– Co cię to obchodzi?

– Nic. Tylko mówię.

Dlatego właśnie ograniczam kontakty z ludźmi. Zaczynają się interesować i zadawać pytania. Patrzę na Petera, któremu przy każdym ruchu głowy opadają na czoło kasztanowe włosy. Nie jest dla mnie zagrożeniem. Tylko gada.

– Wyglądasz dzisiaj strasznie poważnie – mówi. – Coś cię gryzie?

Myślami wracam do ostatniego zadania, do oczu dziewczyny, które niemo błagały mnie o litość.

– Żałujesz czegoś, co kiedyś zrobiłeś? – pytam. Słowa wymknęły mi się, zanim się zorientowałem, co mówię.

– To ci dopiero pytanie – odpowiada Peter.

Ma szesnaście lat, tak jak ja. Ale jest normalnym chłopakiem z przedmieścia, który chodzi do jedenastej klasy i wydaje mu się, że wie, co się dzieje na świecie, chociaż nic jeszcze nie widział.

Ja też mam szesnaście lat, ale przeżyłem już co najmniej dwa życia. Widziałem umierających ludzi. Sam ich zabijałem.

– Nieważne – mówię.

Nie odzywa się, idąc ze mną przez las w stronę obozu.

– Mój brat – odpowiada w końcu. – Tego żałuję.

– Nie wiedziałem, że masz brata.

– Nie odzywamy się do siebie.

– Pokłóciliście się?

– Parę lat temu brał narkotyki. Dowiedziałem się o tym i powiedziałem rodzicom. Teraz jest w szkole z internatem na drugim końcu kraju, a ja zostałem wrednym bratem, który go zdradził.

– Jeżeli brał, to może uratowałeś mu życie.

– Aha, może. A może przechodził tylko trudny okres, a ja mu zrujnowałem życie.

– Myślę, że zrobiłeś to, co trzeba.

– Tak mi też powiedział psycholog w szkole. Ale sam nie wiem. Gdybym był lojalny, może trzymałbym gębę na kłódkę.

Patrzę na Petera. Nie wyczuwam żadnego fałszu, żadnego podstępu. Nie próbuje mnie nabrać ani mi się przypodobać. Po prostu opowiada coś o sobie, jak przyjaciel przyjacielowi.

– A ty? – pyta mnie. – Czego żałujesz?

Ja zadałem to pytanie, ale nie umiem odpowiedzieć. Nie wolno mi zdradzać szczegółów żadnego zadania, dawnego ani obecnego.

Prowadzę sekretne życie. Nikt nie wie, co robię ani dlaczego.

– Dziewczyny. – Nic więcej nie mogę powiedzieć.

– Fajnej dziewczyny?

Uśmiecham się.

– Bardzo fajnej.

– Spaliście ze sobą?

– Nie chcę o tym mówić.

Mam Petera na wyciągnięcie ręki, w strefie rażenia.

– Po prostu zastanawiam się, czego konkretnie żałujesz – wyjaśnia.

Rozlega się trzeci gong na kolację.

– Wszystkiego – mówię.

POJAWIA SIĘ WE ŚNIE, KTÓRY WCALE NIE PRZYPOMINA SNU.

Mój ojciec.

Mam dwanaście lat i Program jeszcze nie odmienił na zawsze mojego życia. Ojciec jest obok mnie i otacza mnie ciepłym ramieniem.

Kiedy nie śpię, nie myślę o śmierci mojego ojca. Związane z nią uczucia zagrzebałem tak głęboko, że nie mogą mnie dekoncentrować. Ale gdy śpię, wracają wspomnienia, razem z niewiarygodnym bólem po jego stracie.

We śnie ojciec ma mi coś ważnego do powiedzenia. Chce mi wyjaśnić coś, co muszę zrozumieć, żeby przeżyć.

Pochylam się w jego stronę. Otwiera usta, żeby się odezwać…

Ale zamiast jego głosu słyszę trzask, jak gdyby odgłos otwieranej puszki z gazowanym napojem.

Znam ten dźwięk. To trzask granatu gazowego i w wyobraźni widzę znajomy podłużny kształt metalowej skorupy z uchem zawleczki u góry. Wystarczy szarpnąć i rzucić, a granat wyląduje na podłodze i potoczy się zgodnie ze swoim przeznaczeniem.

Jeżeli to był prawdziwy odgłos odbezpieczanego granatu, zaraz nastąpi coś jeszcze.

Syk wydostającego się gazu. Właśnie go słyszę.

Działać. Szybko.

Zanim sobie uświadamiam, że granat jest prawdziwy, moje ciało już się porusza. Staczam się z łóżka i ląduję na podłodze.

Nie wstaję, bo gaz się unosi. Jest ciepła letnia noc, ale ze szkolenia wiem, że gaz w chwili uwolnienia z pojemnika ma wyższą temperaturę niż powietrze. Będzie się unosił aż pod dach, a potem zacznie opadać w kierunku podłogi. Mam czas. Kilkanaście sekund. Może nawet pół minuty.

Nie więcej.

Wiem o tym, zanim zdążę pomyśleć. Mówi mi o tym instynkt i to wystarcza, bo szkolono mnie, żebym działał instynktownie. Nie żebym rozważał opcje, analizował argumenty za i przeciw, zastanawiał się nad strategią. Należy to wszystko robić, ale we właściwym czasie. Przychodzi jednak moment, gdy trzeba zrobić tylko jedno.

Przeżyć.

W ciemności czołgam się na brzuchu, mijając śpiących obozowiczów, i kieruję się do łazienki w głębi domku.

Słucham syku uchodzącego gazu. Pojemnik jest jeden.

To dwunastoosobowy domek. Myślę o wielkości pomieszczenia, obliczam współczynnik rozprężania się gazu i absorpcji. Zastanawiam się nad celem użycia granatu gazowego. Atak gazowy ma trzy podstawowe zadania:

Zasłona.

Obezwładnienie.

Likwidacja.

Bez względu na intencję tego ataku, podejrzewam, że jego celem jestem ja.

Po zakończeniu ostatniego zadania polecono mi czekać na dalsze instrukcje. W pewnym hotelu w pewnym mieście. To standardowa procedura mojego pracodawcy, Programu. Wykonuję zadanie, a potem czekam, aż Program przyśle mi instrukcje.

Ale kiedy siedziałem w pustym pokoju hotelowym w obcym mieście, nie miałem nic innego do roboty, jak tylko myśleć o tym, co zrobiłem. Gdy myślenie stało się za bardzo dokuczliwe, wyszedłem na spacer. Spacer zaprowadził mnie do autobusu. Autobus zawiózł mnie do Vermont, gdzie na ścianie miejscowego baru znalazłem ogłoszenie, które zaprowadziło mnie na obóz, a tam zostałem wychowawcą stażystą.

Chciałem uciec od tamtego zadania, od myśli o dziewczynie i od snu o ojcu, który się pojawia, kiedy czekam.

Ale myśli i sny mnie ścigały. Najwyraźniej nie tylko one.

Domyślam się, kto to może być, ale nie mam pewności. Z granatu wrzuconego do domku wydobywa się gaz, więc nie pozostaje mi nic innego, jak tylko się przed nim ochronić.

Najpierw się broń, potem zadawaj pytania.

Myślę o tym wszystkim w ciągu piętnastu sekund, bo tak długo pełznę na brzuchu do łazienki w głębi domku. Znajduję po omacku rurę syfonu pod umywalką i wyciągam rękę obok chłodnej porcelany, żeby znaleźć czyjś ręcznik.

Moczę ręcznik i owijam sobie nim twarz, robiąc z niego prowizoryczną maskę przeciwgazową. Powinna mi dać kilka dodatkowych sekund.

Domek ma tylne wyjście, ale na pewno będzie obstawione.

Nieruchomieję na podłodze i nasłuchuję.

Nie słychać żadnych kroków. To oznacza, że czekają na efekt działania gazu.

Tak właśnie przeprowadziłbym operację tego typu. Zamknąłbym szczelnie domek, wsunął pojemnik z gazem pod drzwiami wejściowymi i czekał. A potem wykonałbym zadanie.

Jakie dostali instrukcje? Nie zamierzam tu zostawać, żeby się o tym przekonać.

Z mokrym ręcznikiem na twarzy ruszam nie do wejściowych ani tylnych drzwi, ale w kierunku ruchomej deski w podłodze łazienki. Przypuszczam, że ich zwiad nie odkrył jej istnienia, ponieważ taka deska jest tylko w naszym domku. Pozostałość po projekcie Kolorowych Wojen z zeszłych lat. Tak mi powiedziano i dlatego wybrałem ten domek. Unoszę tajną klapę w podłodze i zsuwam się w chłodne błoto.

Nie wiem, co mnie czeka w ciemności, więc muszę być gotów na wszystko.

SĄ TU ŻOŁNIERZE.

Dostrzegam ich kilku w ciemnościach. To oddział szpicy, który omiata laserowymi celownikami drewnianą ścianę domku nade mną.

Przetaczam się po ziemi, odsłonięty przez kilka cennych sekund, po których kryję się pod sąsiednim domkiem.

Domkiem Petera.

Nie mam wobec niego żadnego długu wdzięczności. Jestem tu dopiero od trzech dni. Staram się być prawie niewidzialny, rozwodnić swoją osobowość, aby była rozmyta i nieostra jak blask lampy ze ściemniaczem ustawionym na najniższym poziomie. Tylko Peter mnie zna, przynajmniej od tej strony, którą chciałem mu pokazać.

Może wie o mnie więcej. Mówiłem więcej niż zwykle. Potrzebowałem tego.

Mimo to Peter nie powinien mnie w ogóle obchodzić. Powinienem przemknąć spod tego domku pod następny i posuwać się skokami od osłony do osłony, aż znajdę się na skraju obozu i będę mógł zniknąć w lesie.

Nie mogę jednak pozwolić, żeby Peter cierpiał za to, że chciał się ze mną zaprzyjaźnić. Muszę go ostrzec.

Wydostaję się więc spod domku, sunę palcami po drewnianych listwach ściany i odnajduję parapet pod oknem. W pobliżu jest tylko jeden żołnierz, który kieruje laser w inną stronę, więc wisząc na samych palcach, podciągam się, odchylam roletę i zaglądam do środka przez siatkę w oknie.

Na środku podłogi tu też leży granat, z którego wydobywa się gaz.

Nabieram do płuc czystego powietrza i przepycham się przez siatkę w oknie. Trzymając się nisko, przemieszczam się w mroku, tuż pod warstwą gazu.

Szybko odnajduję Petera leżącego w łóżku.

Potrząsam nim.

– Obudź się!

Nie reaguje. Nachylam się nad nim i przykładam ucho do jego piersi. Serce ciągle bije, wolno, ale miarowo. Oddech ma płytki, ale regularny.

Chłopak obok niego jest w takim samym stanie. Jego sąsiad też.

W granatach jest gaz obezwładniający.

Wiem już, że Peter przeżyje, więc wyskakuję przez okno na zewnątrz.

Gaz jest już wszędzie.

Płynie od drzwi domków i ściele się po ziemi jak mgła w świetle księżyca.

Nie mogę pomóc Peterowi. Na to już za późno. Dlatego pomogę sobie.

Biegnę.

Przypadam do ściany domku i przyklejam się do niej całym ciałem. Czekam przez chwilę pod jej osłoną, a potem znowu rzucam się sprintem, przemieszczając się od domku do domku, w stronę otaczającego obóz lasu, gdzie będę bezpieczny.

Docieram do najdalej położonego domku, ale zanim mogę pokonać ostatni odcinek dzielący mnie od lasu, widzę zmierzający w moją stronę tłum żołnierzy, który wyłania się spomiędzy ciemnych drzew. Co najmniej dwudziestu zawodowców idących w zwartej formacji za oddziałem szpicy. Mają na sobie kombinezony ochronne z tychemu, maski przeciwgazowe i gogle noktowizyjne. Trzymają uniesioną broń i szukają mnie, przecinając mrok laserami celowników.

Żołnierze są świetnie wyszkoleni i wyposażeni. Pracują dla Programu? Program formalnie nie ma własnych zasobów wojskowych, ale zasięg jego wpływów jest ogromny, a środki prawie nieograniczone.

Ale jeżeli nie Program, to kto to może być? Myślę o wielu grupach, o które się otarłem w poprzednich misjach. Zbuntowane elementy Mosadu, pracownicy chińskiego Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwa, agenci ukraińskiego wywiadu SZRU. Wydaje się mało prawdopodobne, żeby któraś z nich umiała mnie namierzyć, zwłaszcza w lasach Vermontu, ale nie czas teraz ryzykować.

Muszę uciekać.

Jeżeli wyjdę spod osłony ściany domku, zdradzi mnie sygnatura w podczerwieni. Moja jedyna nadzieja to miejsce, gdzie zebrało się najwięcej gazu. Może zakłócić obraz kamer termowizyjnych na tyle, że zdołam uciec.

Daję nura w najbliższy obłok gazu, ale zanim udaje mi się cokolwiek zrobić, pojawiają się przy mnie żołnierze, wykonując manewr okrążający i obezwładniając mnie samą demonstracją siły.

Nieruchomieję, zatrzymany na otwartej przestrzeni.

Laserowe wskaźniki celu omiatają moje ciało. Otacza mnie ponad dwudziestu mężczyzn z bronią, którzy mają nade mną przewagę techniczną i liczebną.

Szybko rozglądam się po terenie, szukając możliwości i dróg ucieczki, jakiegokolwiek sposobu, żeby utrudnić im oddanie celnych strzałów, ale niczego nie znajduję.

Wpadłem.

Zauważam, że otaczający mnie żołnierze przestępują z nogi na nogę. Nerwy. Mają zdecydowaną przewagę liczebną i ogniową, a jednak się denerwują.

Co oznacza, że wiedzą, kim jestem.

Jak to możliwe?

Nagle pierścień wokół mnie się rozrywa; dwaj żołnierze odsuwają się na bok, żeby zrobić miejsce. Z ciemności wyłania się jakiś mężczyzna i zdecydowanym krokiem wchodzi w środek koła. Nie ma na sobie ochronnego kombinezonu ani broni. Zanim jeszcze zobaczę jego twarz, wiem, kim jest. Poznaję go po pewności ruchów. Nie widziałem go od ponad dwóch lat, ale dziesiątki razy rozmawialiśmy przez telefon, kiedy kierował moimi zadaniami.

To człowiek, który mnie szkolił.

Człowiek, którego nazywam Ojcem.

Nie jest moim prawdziwym ojcem. Jest kimś innym. Moim dowódcą.

Wiem już, kto mnie tu odnalazł. Program. Ale dlaczego przyszli po mnie z oddziałem żołnierzy?

Przyglądam się twarzy Ojca. Ma obojętny, nieprzenikniony wyraz.

Czuję jakiś skurcz w piersi, mój oddech nagle staje się płytki.

Potrafię nazwać to uczucie.

Strach.

Ale znika równie szybko, jak się pojawiło.

Zawsze tak jest. Rzeczy, których boją się inni ludzie, na mnie rzadko robią wrażenie.

Patrzę na zbliżającego się do mnie Ojca.

Zamiast się przestraszyć, jeszcze raz oceniam możliwości i szanse. Obecność Ojca w kole zmniejsza prawdopodobieństwo oddania strzałów o najwyżej dwadzieścia procent. Żołnierze nie mogą strzelać przez niego, więc nieświadomie zmienił układ sił. Jeszcze nie na moją korzyść. Ale sytuacja się poprawia.

Podchodzi jeszcze bliżej, zatrzymując się nie dalej niż osiem kroków ode mnie. Na tyle daleko, żeby nie groził mu fizyczny atak, na tyle blisko, żebym go usłyszał.

– Nie znają twojego imienia, więc nie będę go używał – mówi cicho.

Patrzę na żołnierzy.

– To nie są nasi ludzie – ciągnie. – Myślą, że osłaniają operację Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego.

Program nie funkcjonuje w strukturach Departamentu. Jesteśmy czymś innym. Czymś, co oficjalnie nie istnieje.

– Do czego są ci potrzebni? – pytam.

– Zabezpieczenie – wyjaśnia. – Nie znaliśmy twojego statusu.

Rozglądam się po obozie, oceniając rozmiary operacji.

– Sporo ludzi jak na sprawdzenie statusu – zauważam.

Dostrzegam napięcie mięśni szczęki Ojca. Nie mówi mi wszystkiego.

– Ile wiedzą żołnierze? – pytam.

– Wiedzą, że jesteś niebezpieczny. I że jesteś potencjalnym wrogiem Stanów Zjednoczonych.

Wrogiem?

Jestem przeciwieństwem wroga. Jestem żołnierzem Programu, czyli patriotą, który broni Stanów Zjednoczonych. Na tym opiera się całe moje szkolenie, to podstawa istnienia Programu.

Dlaczego mieliby myśleć inaczej?

Ojciec nie udziela mi żadnych wyjaśnień. Krzyżuje ręce na piersi i przygląda mi się z daleka.

– Dawno cię nie widziałem – mówi.

– To prawda – przyznaję.

Nie spotkałem się z Ojcem od zakończenia szkolenia. Walczyłem wtedy z dziesiątkami ludzi i dostałem nożem w klatkę piersiową. Głęboką na ponad dwa centymetry ranę zadał mi nóż Mike’a, mojego „brata” w Programie. Brata, któremu w ramach testu rozkazano mnie zabić.

Przeżyłem pierwszą walkę z Mikiem. Tym samym ukończyłem szkolenie.

– Od dnia zakończenia szkolenia – mówi Ojciec. – Wtedy był ostatni raz.

Przypomina sobie to samo co ja.

– To było dwa lata temu – mówię.

– Dwa lata i całe wieki. Od tego czasu dokonałeś tylu zdumiewających rzeczy, przerosłeś nasze marzenia. Matka jest z ciebie bardzo dumna.

Matka. Kobieta, która nadzoruje Program.

– Ja też – dodaje Ojciec. – Dlatego dziwię się, że znaleźliśmy się w takim trudnym położeniu.

Wskazuje otaczających nas żołnierzy.

Trudne położenie. Już rozumiem, po co to wszystko się dzieje. Przynajmniej zaczynam rozumieć.

– Zniknąłem wam z oczu siedemdziesiąt dwie godziny temu – mówię.

– Wszystko jedno, siedemdziesiąt dwie godziny czy siedemdziesiąt dwie minuty. Nie wolno ci znikać nam z oczu. To nie należy do zakresu twoich obowiązków.

Procedura mojego działania polega na tym, aby wykonać zadanie, a potem czekać na następne. Tak wygląda stale powtarzający się cykl mojego życia. Praca i czekanie. I znowu praca.

Proste.

– Dlaczego trafiłeś do takiego miejsca? – pyta Ojciec, rozglądając się z pogardą.

– Musiałem uciec – odpowiadam.

– Przed czym?

Przed wspomnieniami. Ale tego mu nie mówię.

– Po prostu uciec.

– Jesteś żołnierzem – przypomina mi Ojciec, jak gdyby rozumiał mój problem, chociaż go nie wtajemniczam. – Wykonujesz robotę, którą trzeba wykonać. Czasami jest nieprzyjemna, ale to dla ciebie nic nowego.

– Nie.

– No więc co się stało?

Prawdę mówiąc, sam nie wiem. Dawny ja nigdy nie znalazłby się na tym obozie, nie złamałby rozkazów, choćby w najmniejszym stopniu. Dawny ja nigdy by nie zniknął. Taka myśl nawet nie przyszłaby mi do głowy.

Przed moją ostatnią misją.

Przed dziewczyną.

– Cały obóz ma cierpieć za to, że chcesz mnie ukarać? – pytam.

– Cierpieć? Nie. Wszyscy śpią. Za jakieś sześć godzin obudzą się ze strasznym bólem głowy i biegunką. Niczego nie będą pamiętać. W najgorszym razie wyciągną z kosza resztki wczorajszej kolacji i zbadają. Znajdą salmonellę. Skazimy nią odpadki, zanim wyjdziemy z obozu.

– To wyjaśni objawy.

– Rano po Rybnym Czwartku cały obóz będzie się źle czuł. Życie bywa okrutne.

Może to jednak ja jestem okrutny. W końcu sam tu przyjechałem. Jak myślałem, co się stanie z tymi chłopakami? Z Peterem?

Ojciec robi jeszcze jeden krok w moją stronę. Ścisza głos.

– Wiem, dlaczego to zrobiłeś – mówi.

Zaskakuje mnie to zdanie. Uważniej przyglądam się Ojcu.

– Wstrząsnęła tobą ta historia z córką burmistrza – ciągnie.

W jego głosie brzmi nietypowa dla niego nuta współczucia, jak gdyby mówił do kogoś, na kim mu zależy i komu chce pomóc. Czuję, jak moje ciało minimalnie się rozluźnia.

– Rozumiesz? – pytam.

– Potrzebowałeś trochę czasu. Mogłeś nas poprosić o przerwę. Mogłeś zadzwonić.

Z mojego specjalnego iPhone’a. Który niszczę po każdym zadaniu. To standardowa procedura operacyjna. Ale nie sprawiłem sobie nowego aparatu. Wtedy właśnie wypadki potoczyły się inaczej niż zwykle.

– Popełniłem błąd, zrywając łączność – przyznaję.

Patrzę na dwudziestu kilku żołnierzy, którzy stoją wokół mnie w pogotowiu, z palcami pod kabłąkami spustów.

Ci ludzie są gotowi do otwarcia ognia.

Taka jest pierwsza lekcja szkolenia z posługiwania się bronią. Nie dotykaj spustu, jeżeli nie jesteś gotów do strzału.

Ojciec twierdził, że obecność żołnierzy to zabezpieczenie, ale żaden z nich nie opuścił broni. Co oznacza, że Ojciec mi nie ufa.

To prawda, że zniknąłem, ale ich reakcja wydaje się przesadna. Ojciec mógł wysłać po mnie samochód albo przekazać wiadomość odpowiednimi kanałami. Mógł zapukać do drzwi mojego domku pod byle pretekstem. Gdyby chciał, mógłby się ze mną skontaktować na tysiąc sposobów i żaden z nich nie wymagałby użycia broni.

No więc o co chodzi?

Oceniam możliwości działania, niebezpieczeństwo grożące mnie i Ojcu, przewiduję trajektorie pocisków.

Szukam drogi ucieczki.

Mógłbym zdobyć jeden karabin i zdjąć tego naprzeciwko mnie. Ale żołnierze nie są głupi i zajęli takie pozycje, aby żaden z nich nie znalazł się na linii ognia drugiego. Mimo to mógłbym coś osiągnąć, zlikwidować jednego czy dwóch. Może nawet czterech. Ale dwudziestu?

Może gdybym najpierw zagroził Ojcu, żołnierze nie otworzyliby ognia…

Nie. Każdego da się zastąpić. Tego mnie uczono.

Ojca. Matkę. Wszystkich żołnierzy.

Mnie oczywiście też.

– Wiem, o czym myślisz – informuje mnie Ojciec.

– Wiesz?

– Naturalnie. To ja cię uczyłem myśleć.

– No więc o czym myślę?

– Zastanawiasz się, po co są tu ci żołnierze i dlaczego nie opuścili broni. I zastanawiasz się nad możliwościami działania.

– Skąd wiesz? – pytam.

– Tak bym zrobił na twoim miejscu.

– Byłeś kiedyś na moim miejscu?

Nie odpowiada, tylko się do mnie uśmiecha. Chytrze.

Wtedy właśnie odnajduję rozwiązanie. Wyjście z sytuacji.

Myliłem się. Nie muszę wykorzystywać Ojca jako straszaka.

Muszę go użyć jako tarczy.

Dopaść pierwszego żołnierza, z jego karabinu zlikwidować dwóch z naprzeciwka, a potem chwycić Ojca i osłonić się jego ciałem przed nieuchronnym gradem kul.

Jeżeli poświęcę Ojca, będę żył. Odgrywam w myślach ten scenariusz i wiem, że mam duże szanse.

Mój wyraz twarzy się nie zmienia, w każdym razie nie tak, żeby zwykły człowiek potrafił cokolwiek zauważyć. Ojciec nie jest jednak zwykłym człowiekiem.

Uśmiecha się.

– Już widzisz, zgadza się? – pyta.

– Widzę.

Rachunek ciał i układu w przestrzeni. Ludzka układanka opracowana przez Ojca w ramach testu.

Zawsze jest jakiś test – tyle już rozumiem.

– Ty albo ja – mówi. – Ale nie obaj.

Kiwam głową.

– Zostałeś wyszkolony, żeby za wszelką cenę chronić Program i przeżyć – mówi Ojciec. – To główny nakaz twojej misji.

Przenoszę wzrok z Ojca na żołnierzy. Powoli biorę głęboki oddech, szykując się, żeby do niego doskoczyć.

– Poświęciłbyś mnie, żeby wykonać zadanie? – pyta Ojciec.

– Musiałbym ustalić, który z nas jest cenniejszy dla Programu.

– A potem?

– Potem zrobiłbym to, co trzeba – odpowiadam. – Jestem lojalny wobec misji. Nie wobec ciebie.

I to wystarcza.

Ojciec unosi rękę, dając znak żołnierzem. Przygotowuję się na ból wielu kul.

Ból nie nadchodzi.

Palce odrywają się od spustów. Karabiny się pochylają. Pierścień wokół mnie się rozsypuje.

– Przyszedłem sprawdzić, co z tobą – mówi Ojciec. – Ale widzę, że wszystko w porządku.

Miałem rację. To był test.

I zdałem.

Żołnierze wracają do lasu. Ojciec z szerokim uśmiechem na twarzy idzie w moją stronę.

– Dobra robota – chwali.

– To takie ważne, że potrzebowałeś całego oddziału wojska? – pytam.

Jego twarz poważnieje.

– Chodzi o pewne rzeczy, o których nie wiesz.

– Jakie?

Rozgląda się po obozie.

– Nie tutaj – mówi. Odwraca się w stronę lasu. – Chyba musimy pogadać jak ojciec z synem.

– Co masz na myśli?

– Lekcję nauki jazdy.

– Umiem już jeździć.

– Ale to inny rodzaj jazdy – mówi i rusza w głąb lasu.

Nie pozostaje mi nic innego, jak pójść za nim w ciemność.

PO OKOŁO KILOMETRZE MARSZU DOCHODZIMY DO POLANY.

Stoi tu zaparkowany konwój wojskowych ciężarówek. Miejsce zgrupowania przed operacją w obozie.

– Masz ochotę na lekcję? – pyta Ojciec.

Sięga do kieszeni, wyciąga kluczyk na breloczku i rzuca mi je.

– Umiem prowadzić humvee – mówię.

– Nie chodzi mi o ciężarówki – odpowiada z uśmiechem.

Pokazuje na polanę za miejscem zgrupowania oddziału. Zauważam łopaty wirnika zakamuflowanego w lesie helikoptera.

– Nie mam kwalifikacji pilota helikoptera – protestuję.

– Jeszcze nie – mówi.

NAD DOLINĄ POD NAMI WSTAJE ŚWIT.

Siedzę obok Ojca i pilotuję helikopter, patrząc, jak w dole przemyka ziemia. Sady jabłoniowe, pola, połacie lasu. W promieniu wielu mil rozciąga się piękny krajobraz północnego wschodu.

– Jak ci się podoba? – pyta Ojciec, przekrzykując ryk wiatru.

– Świetna maszyna – mówię.

Latanie helikopterem to skomplikowana sprawa, nawet bardziej niż małym samolotem. W ramach początkowej nauki w Programie spędziłem siedem i pół godziny w symulatorze, ale nie uzyskałem kwalifikacji. Uznano, że to niepotrzebne. Krótkie szkolenie pozwoliło mi zrozumieć dynamikę lotu oraz poznać podstawowe sterownice i awionikę, na wypadek gdybym musiał rozmawiać z kimś o helikopterach albo, co bardziej prawdopodobne, gdybym przechwycił informacje na ich temat i musiał je zinterpretować.

Teraz jednak pod okiem Ojca pilotuję prawdziwy wojskowy śmigłowiec.

– Pociągnij do siebie drążek – instruuje Ojciec. – Delikatnie. Wystarczy. Teraz dodaj trochę mocy.

Spełniam polecenia i maszyna reaguje, wznosząc się pod większym kątem i dynamicznie zwiększając prędkość.

– Fantastycznie! – wołam.

– To prawdziwa bestia – mówi Ojciec. – Wersja oswojona, ale powinieneś zobaczyć ją w prawdziwej akcji bojowej.

– Chciałbym – przyznaję. Widzę rozmazane kontury pędzącego świata, miga granatowa plama mijanego jeziora, a wszystkiemu towarzyszy dudnienie wirników nad nami.

Nie mogę powstrzymać uśmiechu. Ilu szesnastolatków ma okazję pilotować helikopter?

Parę mil przed nami pojawia się niewielka góra, choć na tyle wysoka, że nie zdołamy nad nią przelecieć. Zmieniam kurs, zbaczając na wschód, żeby ominąć przeszkodę z dużym zapasem czasu.

– Myślisz, że nie dałbyś rady jej ominąć?

– Nie byłem pewien.

– Dasz radę – zapewnia mnie Ojciec. – Możesz zrobić wszystko. Musisz tylko zapamiętać lekcje.

Ojciec jest życzliwy, prowadzi mnie i uczy. Tak samo jak wtedy, gdy trafiłem do Programu. Przez dwa lata mieszkałem i szkoliłem się w domu. Porzuciłem dawne życie i zacząłem nowe, którego większość ludzi doświadcza przez kilka godzin, kiedy ogląda film.

– Zabrałem cię tu, żebyśmy mogli porozmawiać jak mężczyzna z mężczyzną – mówi Ojciec.

Zerkam na niego i przekonuję się, że na mnie patrzy. Nie podoba mi się to, co widzę. Chwytam drążek trochę za mocno i helikopter przechyla się w lewo.

Ojciec reaguje na to uniesieniem brwi.

Wyciąga rękę, kładzie ją na mojej dłoni i koryguje tor lotu. Zaskakuje mnie jego dotyk, nieoczekiwany poufały gest w tej ciasnej przestrzeni. Ale poprawka odnosi skutek. Helikopter wychodzi z przechyłu.

– Ignorujesz zasady?– pyta Ojciec poważnym tonem.

– Dlaczego tak myślisz?

– Urwałeś się nam.

– Zrobiłem sobie przerwę – mówię.

Jakimś sposobem po ostatniej korekcie sterów góra znów znalazła się pośrodku mojego okna. Zmniejszam moc i zmieniam kąt nachylenia łopat wirników, żeby zejść jej z drogi. Zanim jednak udaje mi się dokończyć manewr, Ojciec znów kładzie mi dłoń na ręce i zaciska, uniemożliwiając mi zmianę kierunku lotu.

W ten sposób mamy górę na wprost siebie, na kursie kolizyjnym.

– Powiedziałem, że mamy pogadać po męsku. Czyli mówić sobie prawdę – przypomina Ojciec.

Test z żołnierzami nie wystarczył. Widzę, że szykuje się następny.

Zawsze jest następny test.

Nie staraj się zwalczać siły siłą. Uchyl się przed nią i skieruj ją w inną stronę.

Tak brzmi zasada wielu sztuk walki i lekcja, której bez przerwy udzielała mi Matka.

Dlatego nie spieram się z Ojcem, tylko wyznaję mu prawdę. Taką część, jaką mogę wyznać.

– Urwałem się, bo potrzebowałem czasu, żeby pomyśleć – mówię.

– Dajemy ci czas między zadaniami.

– Potrzebowałem czasu dla siebie. Żeby go spędzić po swojemu.

Ojciec naciska moją rękę mocniej. Maszyna pędzi naprzód i w dół, w kierunku groźnie bliskiej góry.

– Jesteśmy w niebezpieczeństwie – mówię.

– Właśnie. To kryzys zaufania – odpowiada Ojciec. – Twojego do nas. I naszego do ciebie.

Widzę już wyraźnie zbocze góry. To, co z daleka wyglądało jak piękna zielono-brązowa mozaika, zmienia się w poszarpane skały i mocno pochylone drzewa.

– Po zakończeniu misji zgodnie z instrukcją czekałem w hotelu – mówię. – Ale zaczęły się te myśli.

Waham się, nie wiedząc, ile mogę mu zdradzić, nie ryzykując.

– Te myśli? – powtarza Ojciec. – Czyli jakie?

Zerkam przez przednią szybą. Do zderzenia z górą zostało czterdzieści pięć sekund.

– Czasem ciężko znoszę czas między zadaniami – mówię. – Zaczynam myśleć o przeszłości, o rzeczach, które zrobiłem. Przyjechałem tu, bo musiałem przewietrzyć głowę.

– Nie ukrywałeś się przed nami?

– Nie.

Wyją syreny ostrzegające przed kolizją. Na tablicy przyrządów błyskają czerwone lampki.

– Jak możemy ci pomóc? – pyta Ojciec.

– Dajcie mi znowu pracę.

Ojciec przygląda mi się uważnie, cały czas trzymając rękę na drążku.

Piętnaście sekund do zderzenia. Badam wzrokiem zbocze góry. Gęste drzewa, brak miejsca do lądowania.

– Muszę wiedzieć, komu jesteś wierny – mówi Ojciec. – Ciągle jesteś z nami?

Po co zadaje mi te pytania?

– Komu innemu miałbym być wierny? – odpowiadam.

Widzę, jak Ojciec zaciska kanciaste szczęki, szukając w mojej twarzy oznak prawdy.

Nagle odrywa dłoń od drążka sterowniczego.

Ale jest już za późno.

– Przygotuj się na zderzenie – mówię, wciskając plecy w oparcie fotela, żeby ochronić kręgosłup.

– Słuchaj i rób dokładnie to, co powiem – nakazuje Ojciec. – Pociągnij drążek, zredukuj moc i mocno wciśnij prawy pedał.

Wykonuję polecenie. Nie zadaję pytań.

Helikopter gwałtownie traci prędkość i przeciążenie wypycha mnie naprzód.

– Teraz nabierz wysokości. Szybciej.

Gwałtownie się wznosimy i przechylamy, słysząc podmuch wiatru na zewnątrz, widząc zbliżającą się szybko górę…

A potem, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, śmigłowiec dygocze, staje się lżejszy i wznosi się pod ostrym kątem, mijając górę o najwyżej trzy metry. Czekam na zgrzyt metalu o kamień, na szarpnięcie spowodowane zahaczeniem płozy o gałąź drzewa, na jeden z kilkunastu możliwych powodów, przez który maszyna runie na ziemię i stanie w płomieniach.

Ale nic takiego się nie dzieje.

Minęliśmy górę. Jesteśmy bezpieczni.

– Co się dzieje? – pytam. – Akcja w obozie, teraz ten lot, twoje pytania: nie chodzi o moje zniknięcie na kilka dni.

Ojciec milczy przez chwilę, żeby starannie dobrać słowa.

– Ktoś zaginął – wyjaśnia.

– Ktoś?

– Żołnierz. Taki jak ty.

– Mike?

Mike to jedyny oprócz mnie żołnierz Programu, którego znam.

– Nie Mike – odpowiada Ojciec. – Coś takiego nigdy nie przytrafiłoby się Mike’owi.

– No więc kto?

– Ktoś inny.

Są inni.

To właśnie mówi mi Ojciec, chociaż nie wprost. Poza Mikiem i mną są inni agenci Programu. Tak przypuszczałem, ale nigdy nie miałem pewności.

– Czyli straciliście człowieka? – pytam.

– Chłopaka – odpowiada Ojciec. – To był jeszcze chłopiec. Zniknął kilka tygodni temu, potem ty zerwałeś z nami łączność. Chyba rozumiesz, dlaczego musieliśmy zachować ostrożność, szukając cię.

To tłumaczy zachowanie Ojca i testy, którym mnie poddał.

– Żołnierz – mówię. – Co się z nim stało?

– Nie żyje.

Głos Ojca jest obojętny, ale na jego twarzy maluje się napięcie. Kiedy na niego zerkam, patrzy przed siebie, unikając kontaktu wzrokowego ze mną.

– Zdarzyło się wcześniej coś takiego? – pytam.

– Nigdy.

Przyglądam się jego twarzy, szukając emocji wywołanej stratą żołnierza, ale nie widzę żadnej reakcji.

– Zastanawiasz się, co czuję – zauważa Ojciec.

– Tak.

– Oddzielam swoje uczucia od zadania. Nie mieszam ich do pracy.

Teraz to ja unikam wzroku Ojca. Wiem, że to krytyka pod moim adresem. W ostatniej misji pozwoliłem dojść do głosu uczuciom, co miało wpływ na moje późniejsze zachowanie. To było nieprofesjonalne z mojej strony.

– Prowadzimy wojnę – ciągnie Ojciec. – Są straty. Prywatnie nad nimi boleję, ale potem zaczynam nową akcję.

Myślę o ostatniej misji, o dziewczynie, której twarz ciągle mam przed oczami.

Miała imię.

Samara.

Ojciec ma rację. Czas, żebym zaczął nową akcję.

– Powiedz mi coś więcej o tym żołnierzu – proszę.

– Wykonywał zadanie o kluczowym znaczeniu i straciliśmy z nim łączność – mówi Ojciec.

– Wiecie na pewno, że nie żyje?

– Nie znaleźliśmy ciała. Ale przez trzy miesiące działał bez żadnych problemów i nagle zniknął z radarów. Ostatni raz kontaktował się z nami ponad miesiąc temu. Nie ma innego powodu, dla którego mógł zniknąć na tak długo.

Wyobrażam sobie sytuację, w której nie mógłbym się kontaktować podczas misji. Nie tylko przez kilka godzin, ale kilka tygodni z rzędu.

– Może został uwięziony? – podsuwam.

Ojciec przecząco kręci głową.

– Mamy procedury na taki wypadek.

Ma na myśli dwa nadrzędne cele każdej operacji, w której uczestniczę.

1. Chronić Program.

2. Przeżyć.

Problem w tym, że pierwszy cel może stać w sprzeczności z drugim, bo w przypadku bardzo mało prawdopodobnej sytuacji, w której zostaję uwięziony i zdemaskowany, muszę przede wszystkim chronić Program. Jeżeli nie można jednocześnie uratować życia i ochronić Programu, organizacja jest na pierwszym miejscu.

Musiałbym poświęcić siebie.

Nigdy nie znalazłem się w takim położeniu, ale przypuszczam, że będę miał dość odwagi, żeby to zrobić, gdyby kiedykolwiek do tego doszło.

– Rozumiesz? – pyta Ojciec.

Kiwam głową.

– Niemożliwe, żeby żył.

– Zgadza się – przytakuje Ojciec.

Bez względu na to, czy żołnierz został zdemaskowany, czy schwytany, na pewno już nie żył.

Zastanawiam się, z czym mógł się zmierzyć podczas zadania, z jak poważną sytuacją, wobec której jego wyszkolenie i środki Programu okazały się niewystarczające. Staram sobie wyobrazić, co to mogło być, ale nie potrafię.

– Przykro mi z powodu śmierci twojego żołnierza – mówię – ale nie rozumiem, co to ma wspólnego ze mną.

– Ta misja się nie udała – odpowiada Ojciec.

Przegrana misja. Tak Program nazywa operację, która się nie powiodła. Nigdy dotąd nie musiałem używać tego określenia, nawet nie słyszałem, żeby ktoś je głośno wymawiał.

– Chcesz powiedzieć, że ten żołnierz zginął, zanim wykonał zadanie?

– Tak – potwierdza Ojciec. – Dlatego musisz wejść za niego i je dokończyć.

OJCIEC KAŻE MI SKIEROWAĆ HELIKOPTER PROSTO NA WSCHÓD.

Lecimy przez pewien czas, przekraczamy granicę Vermontu i New Hampshire i kontynuujemy lot w prawie prostej linii na wschód.

– Słyszałeś kiedyś o Eugenie Moorze? – pyta Ojciec.

Nazwisko z jakiegoś powodu budzi we mnie niepokój. Pewnie natknąłem się na nie kiedyś w przeszłości. Tak właśnie działa moja pamięć, odnotowując istotne fakty i klasyfikując je według ogólnych kryteriów, żeby w razie potrzeby mieć do nich dostęp.

Eugene Moore równa się agresja/niebezpieczeństwo. Takie mam skojarzenie.

– Eugene Moore prowadzi wojskowy obóz dla nastolatków w New Hampshire – wyjaśnia Ojciec.

Przypominam sobie już, gdzie o nim słyszałem.

– To nie jest typowy obóz wojskowy – mówię. – Raczej zgrupowanie szkoleniowe dla dzieci prawicowców.

– Zgadza się – potwierdza Ojciec. – Nazywa się Camp Liberty, obóz „Wolność”, i według Moore’a szkoli przyszłych członków „innego” wojska, wojska narodu. Powiedzmy, że twoje poglądy polityczne lokują się na skrajnej prawicy, tak skrajnej, że nie ufasz rządowi, ale chcesz, żeby twoje dziecko umiało się posługiwać bronią i poruszać po lesie. Nie wysyłasz go do zwykłej akademii wojskowej. Wysyłasz je do Eugene’a Moore’a.

Ojciec wyciąga rękę, sugerując zmianę kursu na południowy.

– Moore chyba sam służył w wojsku? – pytam.

– Doszedł do stopnia podpułkownika, a potem stanął przed sądem wojskowym za odmowę wykonywania rozkazów.

– Jakaś sprawa polityczna, zgadza się?

– Chodził na wiece w mundurze, pełniąc czynną służbę. Wszczęto przeciwko niemu postępowanie, ale zaskarżył je i skończyło się na zwolnieniu ze służby. To dla niego powód do dumy. Twierdzi, że względy sumienia nie pozwalają mu pełnić służby wojskowej. Jeżeli się weźmie jego radykalne poglądy polityczne i dorzuci grubą forsę od jego bogatych zwolenników i wysoko zaawansowaną technologię, powstanie dość niebezpieczna mieszanka.

– Gdzie jest ten obóz?

– W dolinie w górach na północ od Manchesteru w New Hampshire. To nie są drewniane domki w lesie, ale skomplikowany i supernowoczesny obiekt, prawie nie do zdobycia z ziemi ani powietrza.

– Mówiłeś, że na obozie są same dzieciaki.

– Tak.

– Co Programowi do tego, że dzieciaki chcą się w lesie bawić w żołnierzy?

Ojciec milczy przez chwilę.

– Nietypowe pytanie.

– Bo sytuacja jest nietypowa.

Zwykle nie pytam o powody misji. To zbędne informacje, które czasem nawet przeszkadzają. Moje zadanie polega po prostu na zlokalizowaniu i zlikwidowaniu obiektu. Nie interesuje mnie kogo ani dlaczego.

Tym razem jest jednak inaczej.

– Mam zakończyć przegraną misję, a dotąd nic takiego się jeszcze nie zdarzyło – mówię. – Potrzebuję jak najwięcej informacji.

– Nie mogę się z tobą nie zgodzić – odpowiada Ojciec. – Między innymi dlatego jestem tu osobiście.

Zazwyczaj otrzymuję instrukcje zdalnie, przez media społecznościowe, gdzie w dostępnych dla wszystkich, stale zmieniających się profilach na Facebooku jest ukryte dossier zadania.

– Odpowiem ci na to pytanie – kontynuuje Ojciec. – Ale chcę uniknąć nieporozumień na przyszłość. To tylko jednorazowa zgoda.

– Rozumiem.

Ojciec kiwa głową.

– Interesuje nas Camp Liberty, ponieważ nasze źródła informacji odebrały sygnały o niepokojących działaniach w Sieci, podejmowanych na terenie obozu. Ktoś stamtąd bada infrastrukturę północnego wschodu. Sprawdza elektrownie, komputery Departamentu Transportu i tak dalej. Gdyby traktować każdy z tych przypadków oddzielnie, na ogół są to niewinne naruszenia zabezpieczeń, ale razem składają się na dość niepokojący obraz. Nasze algorytmy sugerują, że zapowiada to coś poważnego, ale nie możemy czekać, aż to się wydarzy. Musimy działać natychmiast.

– Kiedy chcecie mnie tam wysłać?

Ojciec przygląda się mojej twarzy, próbując coś ustalić. Po chwili oznajmia:

– Najpierw musimy załatwić kilka spraw.

Wskazuje przez okno w prawo.

– Przed nami Manchester – mówi. – Lecimy do tego kompleksu budynków zaraz za miastem.

Pokazuje duży obiekt niedaleko autostrady, gdzie na jednym z dachów jest wymalowany duży biały krzyż z literą H pośrodku.

– Szpital? – dziwię się.

– Kiedy ostatni raz się badałeś?

Ojciec wie kiedy. Dwa lata temu, kiedy Mike wbił mi nóż w klatkę piersiową podczas egzaminu końcowego.

Nie wspominam o tym, mówię tylko:

– Dawno temu.

– Przed misją musisz mieć pełną zdolność operacyjną.

Na dachu stoi mężczyzna w pomarańczowym kombinezonie, który wymachuje do mnie rękami.

– Nie jesteśmy szpitalnym śmigłowcem – mówię. – Wzbudzimy zainteresowanie.

– Wprowadziliśmy procedury nadzwyczajne CDC¹. Szpital opróżnił i przygotował dla nas całe piętro. Nie będą wiedzieć, kim naprawdę jesteśmy.

Program jest niewidzialny dla świata. Tak jak ja może udawać, kogo zechce, ale nie pamiętam, żeby kiedykolwiek sięgał po takie środki: korzystał z oddziału Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego, żeby mnie znaleźć, stosował specjalne przepisy federalnego Centrum Zwalczania Chorób, żeby przejąć część placówki medycznej. Fakt, że użyli tylu środków, wskazuje na to, jaka to dla nich ważna sprawa.

– Najpierw cię obejrzymy, a później podam ci resztę instrukcji – zapowiada Ojciec.

Zauważam, że nie odpowiedział na moje pytanie, kiedy zostanę wysłany do Moore’a, ale teraz nie pora, aby to drążyć.

Mężczyzna w pomarańczowym kombinezonie daje mi znaki czerwonymi latarkami. Macha rękami w taki sposób, jak gdyby chciał mnie ostrzec, żebym się nie zbliżał.

Centers for Disease Control and Prevention – Centrum Zwalczania Chorób, instytucja rządu federalnego USA z siedzibą w Atlancie, wchodząca w skład Departamentu Zdrowia [przyp. tłum.]. [wróć]

OJCIEC ZOSTAJE, A MĘŻCZYZNA PROWADZI MNIE PO SCHODACH DO SZPITALA.

Piętro jest zupełnie puste, w korytarzu czekają wózki szpitalne, urządzenia są podłączone, ale nikt ich nie używa. Mężczyzna zatrzymuje się przed jakimiś drzwiami, a potem bez słowa odchodzi.

Gdy sięgam do klamki, drzwi się otwierają.

Patrzy na mnie piękna młoda kobieta w białym fartuchu. Ma długie, ciemne włosy i przenikliwe oczy.

– Jestem doktor Acosta. Ojciec i Matka wyznaczyli mnie, żebym się dzisiaj tobą zajęła.

Przyglądam się jej twarzy, zwracając uwagę na subtelny makijaż oczu.

– Ja to mam szczęście.

– Jeszcze nie usłyszałeś, co chcę ci zrobić.

– Powinienem się bać?

– Nie wyglądasz na strachliwego – mówi.

– Jestem bardziej wrażliwy, niż się wydaje na pierwszy rzut oka.

– Może więc zamiast do mnie powinniśmy cię wysłać do psychiatry.

– Nie jest pani psychiatrą?

– Zajmuję się tylko ciałem – odpowiada.

– Wiedziałem, że nie bez powodu mi się pani spodobała.

Dostrzegam na jej wargach lekki uśmiech, który zaraz znika, ustępując miejsca oficjalnej lekarskiej minie.

– Zaczynajmy – mówi. – Zdejmij koszulę.

Przystępuje do długiego i szczegółowego badania ogólnego, po którym następuje test wysiłkowy, spirometria, EKG, echo serca i pełne badanie krwi. Doktor Acosta wykonuje wszystkie czynności szybko i profesjonalnie, ograniczając rozmowę ze mną do minimum. Jest młoda, ale najwyraźniej świetnie się zna na swojej pracy.

Po zakończeniu wstępnych badań prowadzi mnie korytarzem do laboratorium diagnostyki obrazowej. Pośrodku pomieszczenia stoi nowoczesne urządzenie diagnostyczne. Wygląda jak coś w rodzaju tomografu, ale nie rozpoznaję większości zastosowanych w nim rozwiązań technicznych.

– Co to takiego? – pytam.

– Najnowocześniejszy skaner PET/CT SabreLight z sześćdziesięcioma czterema detektorami i zaawansowaną procedurą analizy obrazowania. Jeszcze jakieś pytania?

– Będzie mnie pani trzymać za rękę podczas skanowania?

– Nie, ale potem dostaniesz lizaka – obiecuje.

– Zgoda.

– W porządku. Połóż się i miłej jazdy.

Kładę się na łóżku. Doktor Acosta manipuluje kilkoma pokrętłami na boku maszyny, sprawdza, czy jestem we właściwej pozycji, po czym wycofuje się do bezpiecznego miejsca – sąsiedniego pomieszczenia, z którego może mnie obserwować przez szybę. W pokoiku jest ciemno i widzę tylko jej sylwetkę pochyloną nad panelem sterowania.

– Gotowy? – pyta. Jej głos dobiega z głośnika umieszczonego na boku urządzenia.

Pokazuję uniesiony kciuk.

Maszyna zaczyna się nade mną poruszać.

Spoglądam na doktor Acostę schowaną za szybą. Obok niej stoi jakaś wyższa postać. Rozpoznaję charakterystyczną sztywność sylwetki.

Ojciec.

– Weź głęboki oddech i się rozluźnij – poleca przez głośnik doktor Acosta. – Nie ruszaj się przez chwilę.

Maszyna z szumem i stukotem przesuwa się nade mną od czubka głowy do pięt, wykonując pełne skanowanie całego ciała. Chcę wstać, ale doktor Acosta prosi:

– Jeszcze chwileczkę.

Skaner ponownie przesuwa się nad moim ciałem, tym razem zatrzymując się na wysokości klatki piersiowej.

Czuję ciepło rozlewające się pod blizną na klatce piersiowej. Potem nadchodzi fala zawrotów głowy.

– Trochę kręci mi się w głowie – mówię.

– Pobraliśmy wcześniej dużo krwi – odpowiada doktor Acosta. – To nic nadzwyczajnego.

Uczucie ciepła pod blizną przybiera na sile, zaczyna nawet sięgać granicy bólu, gdy nagle znika.

– Lepiej? – pyta przez głośnik doktor Acosta.

– O wiele lepiej – mówię.

– Jeszcze tylko parę sekund…

Maszyna zatrzymuje się, a po chwili pierścień detektorów przejeżdża nad moją głową i odsuwa się od ciała.

Głęboko oddycham i zerkam przez szybę.

Ojca już nie ma.

– Skończyliśmy – oświadcza doktor Acosta.

Pocieram bliznę na piersi.

– Mogę już dostać tego lizaka? – pytam.

– Psiakość, skończyły się – odpowiada doktor Acosta. – Obiecuję, że dostaniesz następnym razem.

– Jestem bardzo rozczarowany, pani doktor.

– Życie jest pełne rozczarowań – oznajmia. – Odpocznij tu chwilę, zaraz ktoś po ciebie przyjdzie.

CZEKAM NA WYNIKI W GABINECIE OBOK.

Doktor Acosta wchodzi po dwudziestu minutach. Wydaje się bardziej energiczna niż przedtem, ma świeżo uczesane włosy i róż na policzkach.

– Wspaniała wiadomość – informuje mnie. – Kwalifikujesz się do zadania.

– Mam jakieś powody do niepokoju?

– Ojciec przekaże ci wszystko, co musisz wiedzieć.

– Ojciec nie jest lekarzem – zauważam.

Uruchamiam swój wdzięk i posyłam jej serdeczny uśmiech. Intuicja mi podpowiada, że muszę zobaczyć wyniki skanowania. Moja dłoń bezwiednie unosi się do piersi, a palec badawczo dotyka blizny. Zdecydowanym ruchem opuszczam rękę.

– Nie jest lekarzem – potwierdza doktor Acosta – ale bądź spokojny, rozumie wszystkie informacje, które mu przekazuję.

– Nie mam wątpliwości – odpowiadam. – Ale myślę, że przydałoby się rzucić okiem na wyniki. Dla mnie najbardziej liczą się surowe dane.

Przygląda mi się przez dłuższą chwilę.

– Rzut oka na wyniki jest wykluczony – mówi. – Ale zanim wyjdziesz, powinniśmy zrobić coś innego.

Zaczyna rozpinać fartuch. Dopiero po chwili dociera do mnie, co jest grane. Kiedy rozpina górny guzik bluzki, nie mam już wątpliwości, o co chodzi.

– To część badania? – pytam.

– W pewnym sensie ma związek z twoim stanem fizycznym. Powiedzmy, że to element moich obowiązków zawodowych.

– Ojciec wpadł na ten pomysł?

Przecząco kręci głową.

– Matka uznała, że potrzebujesz trochę relaksu.

Rozpina pozostałe guziki bluzki i spod tkaniny ukazuje się różowy, koronkowy push-up.

– Miło, że Matka o mnie myśli.

– Zapomnij o Matce – radzi. – Możesz się skupić na czymś ciekawszym.

Kiedy wyciąga do mnie ręce, z jej dekoltu unosi się woń perfum.

Całujemy się. Jej usta są miękkie i ciepłe, lepkie od jakiegoś błyszczyku, który chyba nałożyła przed powrotem do gabinetu. Myślę o tym, co się stanie, o możliwej przyjemności.

Potem myślę o czymś innym

Kładę jej dłoń na ramieniu, żeby ją powstrzymać.

– Coś nie tak? – pyta.

Mam w głowie ostatnią misję. Wszystko, co się zdarzyło w Nowym Jorku.

– Nie mogę – mówię.

– Nie możesz?

– Nie chcę. Nie teraz.

Patrzy mi w oczy, szukając wytłumaczenia, ale nic po sobie nie pokazuję. Po chwili odsuwa się ode mnie. Podejrzewam, że informacja o tym znajdzie się w raporcie. Matka i Ojciec będą się nad tym zastanawiali, ale zajmę się tą sprawą we właściwym czasie.

– Ale to nie znaczy, że nie doceniam pani życzliwości – dodaję.

– Życzliwość nie ma tu nic do rzeczy. To wyłącznie profesjonalna sprawa, co, nawiasem mówiąc, wcale nie znaczy, że nie sprawiłaby mi przyjemności.

Waha się przez moment, może dając mi jeszcze jedną szansę. Nie korzystam z niej.

Wzdycha i rusza do drzwi, zapinając bluzkę.

– Może innym razem – mówi.

– Niczego nie wykluczam – odpowiadam.

Uśmiechamy się do siebie. Zastanawiam się, czy nie zmienić zdania, ale nie zmieniam. Lepiej się skupić na czekającej mnie misji. Kiedy dostaję zadanie, wszystko jest łatwiejsze.

Przed wyjściem odwraca się do mnie.

– Życzę ci szczęścia we wszystkim – mówi.

– Nie potrzebuję szczęścia.

– Wiem – odpowiada. – Ale tak mówią sobie zwykli ludzie.

Nie jestem zwykłym człowiekiem.

Tak myślę, ale nie mówię tego na głos.

Gdy otwiera drzwi, widzi, że czeka za nimi Ojciec. Kiwa głową, podaje mu moją dokumentację medyczną i wychodzi. Ojciec wkracza do pokoju, zamykając za sobą drzwi.

– Przyjemnie upłynęła wizyta u pani doktor? – pyta.

– Za bardzo skupiałem się na czymś innym, żeby myśleć o przyjemności.

Patrzy na mnie z niepokojem.

– Mówię o zadaniu – wyjaśniam. – Chciałbym jak najszybciej zacząć.

– Rozumiem – odpowiada.

– Widziałeś moje wyniki?

– Wszystkie są dobre. Doktor Acosta zezwoliła na przydział zadania.

Biorę koszulę, ale zanim udaje mi się ją założyć, Ojciec podchodzi do mnie, aby obejrzeć bliznę po nożu na mojej piersi.

– Ładnie się zagoiło – mówi.

Zerkam na bliznę. Myślę o Samarze, która pytała o nią w Nowym Jorku, zanim zaczęliśmy się kochać.

– To znak rozpoznawczy – mówię do Ojca. – Mój słaby punkt.

– Pomyślimy o tym.

– Chciałbym to usunąć.

Ojciec potakuje skinieniem głowy.

– W najbliższej przyszłości zaplanujemy operację plastyczną. Ukryjemy to na zawsze.

– To dobrze.

– Ale nie teraz. Teraz jesteś nam potrzebny w akcji.

– Ja też tego potrzebuję.

– W takim razie pora zacząć – mówi.

Ojciec podchodzi do pompy infuzyjnej, urządzenia powszechnie spotykanego w szpitalach. Ale tego, co robi potem, nie widuje się często. Otwiera ukryty z boku plastikowy otwór i wysuwa stamtąd małą antenę. Następnie wstukuje do pompy jakiś kod. Słyszę elektroniczny trzask, a w środku urządzenia zaczyna pulsować niebieskie światełko.

– Do czego to służy? – pytam.

– Nazywamy to MNZP: mobilnym nadajnikiem zabezpieczenia pomieszczeń. Mobilnym, bo można go zakamuflować w innych urządzeniach i w razie potrzeby przenieść. Zabezpieczenia pomieszczeń, bo wszystkie sygnały przychodzące i wychodzące z tego gabinetu są teraz zablokowane. Nadajnik wykorzystuje technologię aktywnej redukcji hałasu do tłumienia każdego dźwięku generowanego w pomieszczeniu i skutecznie go niweluje. Praktycznie rzecz biorąc, jesteśmy teraz w komunikacyjnej czarnej dziurze.

– Świetny wynalazek do łazienki – zauważam. – Zapewnia stuprocentową prywatność.

– Nie wykorzystywałem go do tego – mówi z uśmiechem Ojciec – ale dzięki za sugestię.

Wyciąga z torby iPada i ustawia na blacie przed nami.

– MNZP nie tylko blokuje wszystkie sygnały z zewnątrz – ciągnie – ale umożliwia nam też korzystanie z zabezpieczonego łącza satelitarnego.

– Do czego nam to wszystko potrzebne? – pytam.

– Zamierzamy podać ci resztę instrukcji – mówi Ojciec.

– Zamierzacie?

Ojciec wykonuje specjalny gest na ekranie iPada, swoją wersję gestu, którego używam na swoich iPhone’ach. Wszystkie cyfrowe urządzenia Programu są wyposażone w ukryty system operacyjny, działający równolegle z widocznym.

Chwilę później na ekranie otwiera się okno.

Widzę Matkę.

Siedzi w jakimś biurze. Patrzy na mnie, a przy jej policzku błyszczy słuchawka.

Prostuję plecy, moje ciało odruchowo wypręża się na baczność, przyjmując postawę żołnierza, który znajduje się w obecności przełożonego.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki