Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdzia 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Epilog

Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Przekład: Anna Dobrzańska
Redakcja: Katarzyna Nawrocka Opieka redakcyjna: Maria Zalasa

Projekt okładki: P.S. Cover Design

Copyright © 2014 RACHEL VAN DYKEN
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-501-9

Wydanie I, Łódź 2015

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Prolog

Koniec semestru wiosennego

Poszedłbym za nią wszędzie.

Zabawne, prawda? Ludzie utrzymują, że wiedzą, czym jest miłość, a jednak kiedy mają szansę to udowodnić, wycofują się i tchórzą.

Szkoda, że nie mogłem się wycofać. Szkoda, że nie mogłem odejść cztery lata temu. Może dzięki temu miałbym siłę, żeby odejść teraz. Spojrzeć jej w oczy i powiedzieć: „Przepraszam, ale kolejny raz tego nie zrobię”.

Ludzie rzadko myślą to, co mówią. Dla mnie „przepraszam” to tylko kolejne słowo, którego nadużywają – podobnie jak „kocham”.

„Kocham lody”, „kocham naleśniki”, „kocham kolor niebieski” – gówno prawda. Bo kiedy ja mówiłem „kocham”, to znaczyło, że wykrwawiałem się dla ciebie. Kiedy wypowiadam słowo „miłość”, powołuję je do życia. Uskrzydlam swoją duszę – łączę się z twoją.

Odkąd pamiętam, słyszałem o rozdrożach, o tym, jak ludzie dostają w życiu szanse i dokonują wyborów, które przesądzają o ich przyszłości. Do głowy by mi nie przyszło, że dostanę drugą szansę, a jeśli już, to że jej nie wykorzystam.

Jej oczy patrzyły na mnie błagalnie. Serce waliło mi jak młotem. Otworzyłem usta, żeby coś powiedzieć – cokolwiek, byleby tylko zrozumiała głębię tego, co czuję, ale wiedziałem, że z chwilą, gdy opowiem jej o swoich uczuciach, wszystko się skończy.

Moje serce, moja dusza – nie przeżyłbym, gdyby coś jej się stało. Gdyby nie była częścią mojego świata, moje serce przestałoby bić. Wiedziałem, że to ją zabija, bo mnie również to dobijało.

Ale powrót do tamtego życia.

Nawet dla niej.

Był wykluczony.

Zakochiwanie się i wyskakiwanie, ze świadomością, że mnie złapie. To było niemożliwe. Ponieważ wszyscy wiedzą, że gdy w grę wchodzi miłość, nie spadanie boli najbardziej… ale lądowanie. A ja wiedziałem, że prędzej czy później machnie na mnie ręką i pozwoli mi się potłuc.

Bo tak naprawdę tym właśnie byłem – potłuczoną skorupą. Wydmuszką człowieka.

– Nie rozumiem! – Okładała pięściami moją klatkę piersiową. – Obiecałeś! Obiecałeś, że nigdy mnie nie zostawisz! – Łzy spływały jej po twarzy, twarzy, którą kiedyś tak bardzo kochałem.

Zamknąłem oczy i obejrzałem się na Saylor, która ściskała w dłoni kluczyki, czekając na moją decyzję.

Tak, byłem na rozdrożu. Jedna droga prowadziła do mojej przyszłości, druga do przeszłości i całkowitej samozagłady.

Nie mogłem na nią patrzeć. Wyciągnąłem rękę, ignorując własne uczucia i rozkoszując się bólem serca, które rozpadało się na milion małych kawałków.

– Masz rację – przyznałem. – Obiecałem.

– Gabe! – krzyknęła stojąca z tyłu Saylor. – Nie musi tak być.

– Nie rozumiesz – odparłem ze spokojem, nie odwracając się za siebie. – Zawsze tak było i zawsze będzie. Ostrzegałem cię.

– Ale…

– Dość tego! – ryknąłem w obawie, że lada chwila sam się rozpłaczę. – Powiedziałem, dość. Powinnaś już iść.

Gdzieś z tyłu trzasnęły drzwi.

– To nic! – zapewniła, ujmując w dłonie moją twarz. – W końcu wszystko się ułoży!

– Będzie dobrze, Księżniczko. – Słowa więzły mi w gardle. – Będzie dobrze. – Opatuliłem jej szyję różowym szalikiem i otoczyłem ją ramieniem.

– Dzięki – powiedziała radośnie. – Obiecywałeś, że się mną zaopiekujesz. Nie możesz odejść, nie możesz tak po prostu…

– Nie odejdę – przyrzekłem, bo przecież to ja ponosiłem odpowiedzialność za to, co się wydarzyło. Tak jak za całą resztę.

– Możemy teraz w coś pograć, Gabe?

– Tak, skarbie, możemy. – Poprawiłem koc, którym okryte były jej nogi, i wyjechałem wózkiem z pokoju z pełną świadomością, że z każdym kolejnym krokiem podążam coraz dalej niewłaściwą ścieżką.

Rozdział 1

Wydawałoby się, że najgorsze już minęło. Teraz, na miłość boską, chcę tylko znaleźć swój kąt. – Gabe H.

Połowa semestru wiosennego

Gabe

– Skup się, Kiersten. – Pstryknąłem jej palcami przed twarzą. – Stadia mitozy. No już.

Cały ranek siedzieliśmy w miejscowym Starbucksie. Zapach mielonej kawy zaczynał przyprawiać mnie o mdłości, ale mogłem winić za to wyłącznie siebie. Najwyraźniej nowe życie pachnie jak świeżo mielona kawa. A ja właśnie zaczynałem wszystko od nowa.

Kiersten zerknęła do książki. Widząc to, odsunąłem podręcznik i czekałem cierpliwie z rękami splecionymi na stole.

Otworzyła usta, jakby zamierzała odpowiedzieć, ale zamiast tego spojrzała na mnie tępym wzrokiem i jęknęła:

– G-a-a-a-a-be. – Uśmiechnęła się i dodała: – Może zrobimy sobie przerwę na kawę? Proszę…

– Nie wydymaj warg.

Posłuchała.

– Kiersten… – rzuciłem ostrzegawczo.

– Proszę! – Chwyciła mnie za ręce i jeszcze bardziej się nadąsała.

Poddałem się z ciężkim westchnieniem, żeby pokazać, że nie podoba mi się to, że zawsze stawia na swoim, choć przecież tak właśnie wyglądała nasza przyjaźń. Ona mówiła „skacz”, a ja pytałem, jak wysoko i jak daleko mam skakać, no i jak szybko mam wykonać polecenie.

– Zgoda, zrobimy sobie przerwę na kawę.

– Tak! – Zatrzasnęła książkę. – Teraz ja stawiam.

Jej absurdalnie słodki uśmiech wprawił mnie w wesoły nastrój. Do diabła, ta dziewczyna wiedziała, jak mnie rozśmieszyć, a w tym momencie swojego życia jak nigdy potrzebowałem śmiechu. Poza tym byłem pewny, że gdybym się nie śmiał, szlochałbym jak dziecko, a ostatnią rzeczą, jakiej było mi trzeba, to pokazać światu, że ja też mam uczucia.

Cholera, nawet ja wolałem o tym zapomnieć.

– Nie. – Machnąłem ręką, ale i tak musiałem ją przytrzymać, żeby nie pobiegła do bufetu. – Teraz moja kolej. Poza tym Wes by mnie zabił, gdyby się dowiedział, że kazałem ci płacić za swoją kawę.

– Za bardzo mnie rozpieszczacie. – Odchyliła się na krześle i splotła ramiona. – Kiedyś będziecie musieli pozwolić mi działać na własną rękę, Gabe. Obaj, ty i Wilk – dodała, używając przezwiska Wesa. – Nie mogę wiecznie żyć pod kloszem. – Ziewnęła, przeciągnęła się i przypadkiem uderzyła rękę o ścianę.

– Biedna mała Owieczka – zwróciłem się do niej tak, jak robił to Wes. – Zrobiła sobie kuku?

– Zamknij się.

– Przyniosę ci kawę.

Zmrużyła oczy.

– Byle szybciej, Żółwiku.

Gdyby była facetem, pokazałbym jej środkowy palec, ale że była dziewczyną, parsknąłem śmiechem i poszedłem po kawę.

Nabijałem się z Owieczki i Wilka (ksywek, które Kiersten i Wes wymyślili dla siebie), aż w końcu sam doczekałem się przezwiska – dzięki mojej głupiutkiej kuzynce Lisie, która opowiedziała im historyjkę o tym, jak to płakałem w dzieciństwie po śmierci ukochanego żółwia.

Ale, niech to, ten żółw był istnym twardzielem! Kiedy umarł, urządziłem mu prawdziwy pogrzeb – i ryczałem jak bóbr.

Taka chwila słabości.

– To co zwykle? – zawołałem.

Kiersten złożyła ręce jak do modlitwy.

– Poproszę! – krzyknęła.

Uśmiechnięty rozejrzałem się dookoła i ustawiłem w kolejce. Starałem się zachowywać swobodnie i sprawiać wrażenie zwykłego, spokojnego gościa. Ha! Zabawne, jak ćwiczyłem bycie normalnym.

Spojrzałem w lustro i nakazałem sobie w duchu rozluźnienie ust, ramion i mięśni. Ze względu na to całe szaleństwo, które trwało od kilku lat, musiałem stworzyć sobie całkiem nowy wizerunek – w końcu ludzie rozpoznawali mnie nawet po sposobie chodzenia. I Bóg wie po czym jeszcze. W każdym razie byłem pieprzonym mistrzem kamuflażu. Nie tylko moje życie od tego zależało – jej także.

Może to przez zbliżający się koniec studiów, ale odkąd zaczął się ostatni semestr, byłem cały czas podminowany. Zachowywałem się jak jakiś żałosny dupek, który siedzi przed domem i czeka, aż złapie go deszcz. Nie miałem powodu się w ten sposób czuć, ale tak było. I prawdę mówiąc, trochę mnie to przerażało. Miałem tylko nadzieję, że to efekt uboczny tego, że przestałem sypiać ze wszystkimi dziewczynami w kampusie. Może tak działa na facetów brak seksu? Sprawia, że robią się cholernie nerwowi i zachowują się jak paranoicy.

– Co podać? – spytała baristka chłodnym, beznamiętnym tonem.

Pochyliłem się do przodu i uśmiechnąłem.

– To zależy, co masz do zaoferowania.

– Cholera! – Pstryknęła palcami. – Zgubiłeś się? Sex shop jest niedaleko stąd. – Puściła do mnie oko, nachyliła się w moją stronę i szepnęła: – My tu sprzedajemy kawę.

– Jakie to… – oblizałem wolno usta, z łatwością wracając do starych przyzwyczajeń – żenujące. – Serce waliło mi jak oszalałe, gdy głodnym wzrokiem pożerałem jej drobne ciało, ledwie ukryte pod zielonym fartuszkiem. To była moja gra, jedyne, na co mogłem sobie pozwolić. Jedyne, co sprawiało, że zapominałem o przeszłości – o wszystkim. I wcale nie trzeba mi z tego powodu współczuć. Uwielbiałem to, uwielbiałem każdą minutę tej gry, bo każda taka minuta dawała mi wytchnienie od tego, co się wydarzyło.

Przeszłość, przeszłość, przeszłość. No tak, oto i on, powód, dla którego trzymałem swój interes w spodniach. Obietnica, którą złożyłem Wesowi i – co gorsza – samemu sobie. Ona nie chciałaby, żebym się tak zachowywał. Byłem rozdarty między poczuciem winy związanym z tym, co robiłem, i ulgą, że istnieje cokolwiek, co odsuwa ode mnie smutek.

– Bywa – rzuciła z zapartym tchem, wbijając wzrok w moje ciało.

Znałem takie spojrzenia. Byłem do nich przyzwyczajony. Żyłem dla nich. I dzięki nim udało mi się przetrwać.

Chwilę później odgarnęła włosy.

Woń perfum uderzyła mnie prosto w twarz, skutecznie tłumiąc pożądanie.

Cholera. To były te same perfumy.

Zadrżałem i zmusiłem się do uśmiechu.

– No cóż, w takim razie poproszę dwie duże karmelowe latte z potrójnym espresso i porcją bitej śmietany na jednej z nich.

– Och. – Dziewczyna oblała się rumieńcem i wbiła zamówienie. – To wszystko? – Mówiąc to, pokręciła głową.

Jej głos pełen był żałosnej nadziei.

Ja jednak podjąłem już decyzję.

A może najpierw podjęło ją ciało, a dopiero później umysł. Tak czy siak chciało mi się rzygać, wybiec na zewnątrz i nie zatrzymywać się, aż znajdę się w pokoju muzycznym albo wsiądę na swojego harleya.

– Tak. – Zacisnąłem palce na ostrych krawędziach karty kredytowej – To wszystko.

Dziewczyna przyłożyła kartę do czytnika i oddała mi ją, mrucząc pod nosem: „dupek”. Stanąłem z boku, żeby upewnić się, że nie napluje nam do kawy.

Kilka minut później wróciłem do stolika.

– A więc… – Kiersten upiła łyk kawy. – Jak leci?

Przewróciłem oczami.

– Możemy tego nie robić?

– Nie robić czego? – Z miną niewiniątka wzruszyła ramionami.

– Możesz nie pytać mnie, jak się czuję, z nadzieją, że pęknę, zacznę płakać i zdradzę ci swoje małe… – pochyliłem się w jej stronę – sprośne… – nachyliłem się jeszcze bardziej – sekrety.

– Twoje maślane oczy nie robią na mnie wrażenia – rzuciła znudzonym głosem.

Zbyłem tę uwagę bezradnym wzruszeniem ramion i napiłem się kawy.

– Warto było spróbować.

– Naprawdę? – spytała Kiersten. – Wes by cię zabił.

– Wes brzydzi się przemocą – broniłem się.

– Wcale nie. – Roześmiała się i zerknęła w stronę drzwi. – Boże… to ona?

– Jaka „ona”?

Kiersten wiedziała, że jestem kiepski w zapamiętywaniu imion. Rzadko rozpoznawałem dziewczyny, z którymi sypiałem. Zaczynałem je kojarzyć dopiero, gdy podchodziły do mnie z bluzką nad głową. No dobrze, może nie było aż tak źle, ale dobrze też nie. Przysięgam, że rozpoznawanie ludzi przychodziło mi najłatwiej właśnie w takich okolicznościach.

– Raylynn – Kiersten zniżyła głos. – To ona!

– Nie wołaj jej do stolika – mruknąłem pod nosem. Ta dziwka była wariatką. Przespałem się z nią raz. Tylko raz! A ona łaziła za mną krok w krok przez trzy miesiące!

Kiersten naprawdę ją lubiła i uważała, że jest ładna. Moje zdanie się tu nie liczyło. Wiedziałem, że Kiersten byłaby szczęśliwa, gdybym w końcu się ustatkował i przestał sypiać z kim popadnie. Tak przynajmniej twierdziła, gdy co kilka dni nachodziła ją dziwna potrzeba, żeby mi matkować. Nie miała pojęcia, że minęły miesiące, które ciągnęły się jak lata, dziesiątki lat… Do diabła. Kogo ja oszukiwałem? Miałem wrażenie, że to trwa całą wieczność.

– No i proszę, zobaczyła mnie! – pisnęła radośnie Kiersten.

– Może dlatego, że do niej pomachałaś?

– Przeciągałam się.

– Machałaś.

– Raylynn! – Radosny głos Kiersten brzmiał tak, jakby w poprzednim wcieleniu była cheerleaderką. – Jak leci?

– Dobrze.

Teraz już wszyscy patrzyli na mnie.

Utkwiłem wzrok w kawie. Kiersten kopnęła mnie pod stołem. Zakląłem w duchu, spojrzałem na nią i rzuciłem:

– Joł.

– Joł? – powtórzyła bezgłośnie Kiersten.

– No, cześć. – Raylynn się zaczerwieniła.

Niech to szlag.

Jej blada skóra i wyjątkowo jasne włosy nie pomagały ukryć zakłopotania.

– Co słychać? – spróbowałem jeszcze raz.

– Jestem ostatnio dość zajęta. – Odchrząknęła. Zerkała to na mnie, to na kawę, jakby miała nadzieję, że zaproszę ją do stolika albo, co gorsza, poproszę o kolejne spotkanie.

Martwa cisza. Znów. Nagle zrozumiałem, czym dokładnie jest wymowna pauza.

– Cóż… – zaczęła Kiersten i znów kopnęła mnie pod stołem. – Miło było cię spotkać!

– Was też. – Raylynn spojrzała na mnie po raz ostatni, przygarbiła się i odeszła.

– Ty dupku! – Tym razem stopa Kiersten trafiła mnie w piszczel. – Joł? Czy ty naprawdę powiedziałeś „joł”? Nikt, kto jest tak biały jak ty, nie powinien używać tego słowa. Nigdy. Nawet gdybyś został porwany i żeby odzyskać wolność, musiałbyś wybierać między powiedzeniem „joł” a odgryzieniem sobie ręki, ani mi się waż mówić „joł”. Już raczej odgryź sobie rękę.

– Kto powiedział „joł”? – Męski głos przerwał monolog Kiersten.

– Ach, Wilczek – rzuciłem zadowolony, że nie będę już sam z przeszywającym wzrokiem Kiersten i jej trudnymi pytaniami.

– Żółwik – odparł w zemście Wes.

– Gabe powiedział „joł”.

– Na głos? – Wes prawie krzyknął. – Chce, żeby spuścili mu łomot?

Ukryłem twarz w dłoniach i jęcząc, czekałem, aż przestaną mówić o mnie, jakby mnie tam nie było.

Zawsze tak robili. Kiersten mówiła coś w stylu: „Martwię się o Gabe’a”, na co Wes odpowiadał: „A co, przestał jeść?”. Wówczas podnosiłem rękę i stwierdzałem: „Nic mu nie jest, pół godziny temu zjadł burrito”.

– Ludzie! – warknąłem i opuściłem ręce na blat. – Nic mi nie jest. Wszystko w porządku. Powiedziałem „joł”, bo jestem gangsterem. Pogódźcie się z tym.

Gapili się na mnie, jakbym właśnie oświadczył, że zamierzam wstąpić do zakonu.

– Doszły mnie dziś rano pewne słuchy. – Wes sięgnął po kawę Kiersten, upił duży łyk i odchylił się na krześle.

Gdybym nie był jego najlepszym przyjacielem, nienawidziłbym go. Był uosobieniem amerykańskiej gwiazdy futbolu. Grał na pozycji rozgrywającego, miał jasne włosy, niebieskie oczy, był zabójczo przystojny i wyluzowany. Tak, na pewno bym go nienawidził.

– Czyżby? – Zmrużyłem oczy. – Powiedz, plotkarzu, co takiego usłyszałeś? – Mówiąc to, upiłem solidny łyk kawy.

– Seksualna posucha.

Wyplułem kawę na stół i mało się nie zakrztusiłem. Przeklęta Lisa, przeklęta rodzina, przeklęta kuzyneczka.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz.

– Jasne. – Wes oblizał wargi, ale nie ciągnął tematu. Pochylił się, pocałował Kiersten w czubek głowy i szczelnie opatulił jej szyję jedwabnym szalikiem.

Ten zwyczajny gest prawie rozłożył mnie na łopatki.

Sposób, w jaki otulił ją szalem, przyprawił mnie o myśli samobójcze. Gdyby tylko ludzie wiedzieli, gdybym mógł zaufać im na tyle, żeby wszystko im opowiedzieć, wyznać, że w głębi duszy czuję się wrakiem człowieka…

Ale nie. Musiałem dalej odgrywać swoją rolę. Byłem Gabe’em. Nigdy więcej nie będę tamtym człowiekiem, nigdy więcej nie będę człowiekiem, którym byłem w przeszłości.

Kiersten roześmiała się i pocałowała Wesa w czubek nosa.

Tego było już za wiele. Nagle poczułem, że mam wszystkiego dość i coś do mnie dotarło. Uświadomiłem sobie, że tak naprawdę sytuacja przerosła mnie już cztery lata temu – mój czas dobiegał końca. Nadciągały burzowe chmury.

– Słuchajcie, muszę lecieć.

– Jasne – rzuciła Kiersten, nie odrywając wzroku od Wesa. – Widzimy się na wtorkowym taco?

– Tak. – Nie odwróciłem się. Nie pomachałem na pożegnanie. Chwyciłem koszulę i wybiegłem na zewnątrz, jakby goniło mnie stado piekielnych ogarów.

Bo po raz pierwszy od czterech lat czułem, że bomba zegarowa wybuchnie, i nie miałem pojęcia, jak sobie z tym poradzę.

Dźwięk nadchodzącej wiadomości wyrwał mnie z zamyślenia.

Nadeszła z Puget Sound. Ona cię potrzebuje. Możesz zadzwonić i zaśpiewać? Albo wysłać jej wiadomość multimedialną?

Bomba… wciąż tykała.

Dobra. Zadzwonię za chwilę – odpisałem.

Rozdział 2

Ludzie idą przez życie, usprawiedliwiając każdą cholerną decyzję… Będą walczyć w każdej niesłusznej sprawie, aż w końcu ta jedna, słuszna spojrzy im prosto w oczy. To wtedy zaczynają liczyć się wybory. Człowiek jest bowiem niewolnikiem własnych przyzwyczajeń. Może chcieć podjąć dobrą decyzję, ale koniec końców wybierze źle – tylko dlatego, że jest do tego przyzwyczajony. To tragiczne, ale czy życie samo w sobie nie jest tragiczne? – Wes M.

Gabe

– Seksualna posucha naprawdę daje ci się we znaki, co? – Lisa dotknęła mojego czoła.

Zgromiłem ją wzrokiem i odepchnąłem jej rękę.

– Nazywanie tego posuchą nie jest na miejscu, skoro to mój wybór – mruknąłem. – A tak przy okazji, dzięki, że powiedziałaś Wesowi.

Wybiegłszy ze Starbucksa, poszedłem prosto do akademika, w którym mieszkała Lisa, z zamiarem wygarnięcia jej wszystkiego. Wystarczyło jednak, że otworzywszy drzwi, uśmiechnęła się do mnie – ten uśmiech niósł zapewnienie o jej dozgonnym oddaniu i zrozumieniu.

Tak naprawdę nie była niczemu winna, nie mogłem się na niej wyżywać.

Patrzyłem na nią kilka dni po tym, kiedy wszystko do mnie dotarło. Uświadomiłem sobie, na czym opierała się nasza relacja. To była szczególna koegzystencja. Ja daję ci swój ból, a ty dajesz mi swój. Miałem tego dość. Nie mogłem znieść myśli, że była częścią tego wszystkiego, a jednocześnie wciąż byłem zszokowany tym, że pierwszy raz od czterech lat wreszcie miałem na tyle odwagi, żeby ją od tego odsunąć. Nie zasługiwała na to, by żyć w mroku.

W przeciwieństwie do mnie.

– Marudo. – Klapnęła na kanapę i zmierzwiła mi włosy. – Musisz częściej wychodzić.

– Mam pytanie. – Wyłączyłem dźwięk w telewizorze i odsunąłem ją od siebie. – Czy to przypadkiem nie ty powiedziałaś mi kilka tygodni temu, że albo umrę samotny, albo wykończy mnie jakaś choroba weneryczna?

Niebieskie oczy Lisy błysnęły z rozbawieniem, kiedy chwyciła pilota i z powrotem włączyła dźwięk.

– Nie dramatyzuj. Powiedziałam, że umrzesz w samotności na chorobę weneryczną. – Odgarnęła czarne, kręcone włosy i roześmiała się.

– Jasne. Wielka mi różnica. Dzięki za pocieszenie. Kuzynka roku – mruknąłem i rozsiadłem się na kanapie. Już-już odpływałem, gdy dostałem w twarz poduszką.

Klnąc pod nosem, zerwałem się na równe nogi.

Wes wyciągnął w moją stronę poduszkę i przechylił głowę.

– Kiepski poranek? Wybrałbyś się dokądś mimo wszystko?

– Stary – wychrypiałem i pokręciłem głową. Tylko nie on. Czułem, że zaczynam pękać.

Drzwi do pokoju otworzyły się i w progu stanęła wykończona Kiersten. Pot lał się z niej strumieniami, więc domyśliłem się, że po porannej porcji zakuwania Wes wziął ją ze sobą na trening. Przysięgam, tych dwoje robiło wszystko razem. Odkąd się zaręczyli, byli praktycznie nierozłączni, w zasadzie mieszkali razem. Nie przeszkadzało mi to (no, może nie przeszkadzało mi to tak bardzo), ale ich publiczne okazywanie sobie uczuć momentami było naprawdę męczące. Na przykład dziś rano w Starbucksie – gdybym nie wyszedł wcześniej, musiałbym patrzeć, jak Wes dosłownie pożera Kiersten.

– Wyglądasz, jakby ktoś ci umarł – zażartowała Kiersten, stając obok Wesa i opierając się o niego.

A niech to. Idealna para. Będą mieli piękne dzieci. Cholera, kompletnie mi odbija. Czy naprawdę wyobrażałem sobie ich potomstwo? I rozczulałem się nad nim? No pięknie, najwyraźniej mam coś w oku. Pieprzoną łzę. Muszę stąd spadać.

– Ha! – Zmrużyłem oczy. – Jeszcze na to za wcześnie.

– Koniec dowcipów o śmierci. – Wes roześmiał się, objął Kiersten i przywarł do jej ust z taką siłą, że ja, Gabe Hyde, zbereźnik roku, poczułem, że się czerwienię.

– Ludzie, nie przy jedzeniu. – Wskazałem leżące na stole owoce. – To upiorne.

– Obściskiwanie się przy bananach? – Wes wypuścił Kiersten z objęć. – Poważnie, stary? I kto to mówi? Naprawdę, Gabe, co się z tobą dzieje?

W pokoju zapadła cisza. Cudownie. Po prostu pięknie. Machnąłem ręką i spróbowałem się uśmiechnąć.

– Sami wiecie, moja świrnięta kuzynka twierdzi, że nastał czas posuchy.

– No tak. – Wes pstryknął palcami. – Prawie o tym zapomniałem.

– Powtarzam po raz ostatni! – Podniosłem głos. – To nie posucha, to mój własny wybór! – Rzadko krzyczałem. Wszyscy patrzyli na mnie, jakbym postradał zmysły. Byłem kochankiem, nie wojownikiem. Zdzirowatym flirciarzem, który dymał wszystko, co się ruszało. Kolesiem, który potrafił kompletnie zawrócić w głowie sędzinie federalnej. Krzyk? Wściekłość? Taa… Zagryzłem wargę i wbiłem wzrok w podłogę. Tik-tak, tik-tak. Naprawdę zaczynało mi odbijać.

– No tak – powtórzył Wes. – Wiesz, Gabe, mógłbyś wpaść do mnie na chwilę? Chciałbym, żebyś mi w czymś pomógł.

– Jasne – odparłem, patrząc to na niego, to na Kiersten, która udawała, że nie zauważyła napięcia między nami.

– Do zobaczenia na obiedzie, Wes. – Pocałowała go w policzek i zniknęła za drzwiami swojego pokoju.

– Zabezpieczcie się! – zawołała Lisa, kiedy obaj z Wesem wychodziliśmy na korytarz.

– Cholernie zabawne! – rzuciłem, próbując zagłuszyć jej śmiech.

Szliśmy w milczeniu do pokoju Wesa. Dziwne, ale czułem się jak dzieciak, który ma wysłuchać kazania ojca. Zacząłem się pocić. Co jest, do cholery!?

Wsiedliśmy do windy i bez słowa wjechaliśmy na szóste piętro. Poszedłem za Wesem w głąb korytarza i w końcu stanęliśmy pod drzwiami pokoju.

Choć na początku ubiegłego roku Wes zmagał się z chorobą nowotworową, władze uniwersytetu pozwoliły mu zostać opiekunem pierwszoroczniaków, wiedziałem więc, że nikt nie będzie się wtrącał, gdy Wes objedzie mnie za to, że podniosłem głos w obecności dziewczyn.

Kiedy weszliśmy do pokoju, zatrzasnął drzwi, zamknął je na klucz i rzucił mi w twarz jedną ze swoich piłek.

– Co jest? – Uchyliłem się. Kolejna piłka poleciała w moją stronę. Zdążyłem ją złapać, zanim rozkwasiła mi nos. – O co ci chodzi, Wes?

– W końcu! – krzyknął. – Jakaś reakcja. Zachowujesz się jak pieprzony zombie. Co jest? Tylko nie kłam. Kiersten powiedziała, że dziś rano też zachowywałeś się dziwnie.

Ziewnąłem, udając znudzonego, choć dłonie miałem mokre od potu.

– Nic, stary, takie tam uczelniane pierdoły.

– Uczelniane pierdoły? – powtórzył Wes. – Naprawdę myślisz, że kupię tę bajeczkę?

– Narkotyki? – zaproponowałem.

– Taa, jasne – parsknął.

– Dupek.

– Dziwka.

– Wes…

– Co? – Usiadł przy biurku i skrzyżował ramiona. – Co się dzieje?

Nie zamierzałem się żalić. Wiedziałem, że wiele mu zawdzięczam. Do diabła, ten facet uratował mnie, gdy byłem bliski śmierci, dzięki niemu znów poczułem, że żyję. Jego siła była niczym grawitacja, przyciągała do siebie wszystkich w promieniu osiemdziesięciu kilometrów. Przebywając w jego towarzystwie, człowiek miał ochotę stać się lepszy i na tym właśnie polegał problem.

– Lata lecą i obaj wiemy, że w każdej chwili mogę mieć nawrót choroby.

– Daj spokój! – Tym razem to ja rzuciłem w niego piłką. – O tym właśnie mówię!

– O czym? – Złapał piłkę i podrzucił ją w powietrze. – Mów głośniej, nie słyszę cię.

Z jękiem ukryłem twarz w dłoniach.

– Jesteś taki cholernie idealny. To piekielnie irytujące.

– Dzięki – rzucił z uśmiechem.

– Mówię poważnie.

– Wiem.

Znowu jęknąłem.

– Gabe…

Sięgnąłem do kieszeni i poczułem pod palcami chłód medalionu.

– Spieprzyłeś kiedyś sprawę tak bardzo, że…

– Że co?

Odwróciłem wzrok.

– Chodzi o to… Jesteś moim najlepszym przyjacielem, nie zrozum mnie źle, ale mam wrażenie, że nigdy nie zrobiłeś niczego niewłaściwego. Jesteś mądrzejszy od większości terapeutów, masz kupę kasy, traktują cię tu jak pieprzonego boga… No i chodzący cud. Odhacz to wszystko na swojej liście. Wiem, że los nie był dla ciebie łaskawy, ale ty nie nawalasz, wychodzisz zwycięsko z każdej opresji i idziesz dalej. Chciałbym tak umieć.

Wes wybuchnął śmiechem.

– To trochę straszne, że masz o mnie takie dobre zdanie. Naprawdę chcesz, żebym zrobił listę rzeczy, które spieprzyłem w swoim życiu?

– Przydałoby się – mruknąłem, krzyżując ręce.

Przez chwilę siedzieliśmy w całkowitej ciszy, ale nie przeszkadzało mi to. Tacy właśnie byliśmy. Nie musieliśmy przez cały czas gadać, śmiać się czy kłócić. Wes wiedział, że czasem bardziej niż czegokolwiek potrzebowałem ciszy. Wiedział o mnie więcej niż ktokolwiek – nawet Lisa. I coś mi się zdawało, że przejrzał mnie i poznał, że gram.

– O co naprawdę chodzi?

– To ten ciężar – odparłem. – Jakbym miał kulę u nogi, która ściąga mnie w najmroczniejszą otchłań oceanu, i tym razem nie zamierzam stawiać oporu.

– Dlaczego?

Podniosłem głowę. W oczach Wesa nie było osądu, tylko troska.

– Bo zasługuję na to, żeby pójść na dno.

– Jak my wszyscy?

– Nie, nie rozumiesz. – Wstałem i zacząłem krążyć po pokoju. – Wiesz, jak czuje się ktoś, komu się wydaje, że nikt go nie rozumie? Pamiętasz, jak mówiłeś, że już zawsze mógłbyś pić gównianą kawę, byle tylko móc żyć? Pamiętasz te wszystkie rozmowy o ludziach, którzy pojawiali się w twoim życiu i nie mieli bladego pojęcia o twoim bólu? O twojej życiowej wędrówce?

Wes pokiwał głową.

Zaczynałem się pocić. Ścisnąłem medalion tak mocno, że jego kształt odbił się na opuszkach moich palców.

– Czym zasłużyliśmy sobie na to, żeby żyć? – spytałem.

– Podstępne pytanie – odparł Wes. – Nie zasłużyliśmy.

Dźwięk telefonu i głośne wibrowanie przerwało naszą rozmowę. Po dzwonku poznałem, że to mama. W ciągu ostatniej godziny dzwoniła co najmniej pięć razy. Wiedziałem, że powinienem z nią porozmawiać, ale na samą myśl o tym wracały złe wspomnienia. Poza tym byłem już spóźniony na zajęcia.

Odrzuciłem połączenie i krzywiąc się, spojrzałem na Wesa.

– Posłuchaj, muszę lecieć. Możemy pogadać później?

Machnął ręką.

– Jasne, tylko nie skacz z budynków i nie sypiaj z całą drużyną pływacką, a wszystko będzie dobrze.

Przewróciłem oczami.

– Widzimy się później.

– I nie zapomnij o wtorkowym taco! – krzyknął, zanim zdążyłem zatrzasnąć drzwi.

Rozdział 3

Moje odbicie w lustrze wydawało się obce… Nie pamiętałem samego siebie… człowieka, którym byłem. Żyłem, nosząc tę przeklętą maskę od tak dawna, że zupełnie się zatraciłem – wszystko zapomniałem. Dzięki Bogu. – Gabe H.

Gabe

Poszedłem na zajęcia. Albo raczej pobiegłem – Uniwersytet Waszyngtoński to ogromna uczelnia i normalnie pojechałbym harleyem, ale czułem, że muszę się przejść. Miałem nadzieję, że dzięki temu odzyskam jasność umysłu.

Kiedy przeszedłem przez ulicę, ogarnęło mnie dziwne uczucie. Zatrzymałem się w drodze do gmachu szkoły biznesu i obejrzałem za siebie. Nic. Tylko ludzie spieszący w różnych kierunkach, rozmawiający, palący papierosy, śmiejący się – pogrążeni w swych małych światach. Podobało mi się to. Naprawdę. W ciągu ostatnich kilku lat miałem parę sytuacji podbramkowych, ale teraz, kilka miesięcy przed końcem studiów w zasadzie wyszedłem na prostą.

Chciałem studiować – potrzebowałem normalności bardziej niż pieniędzy czy wrażeń. Rodzice tego nie rozumieli. Ale przecież nie rozumieli niczego, co kłóciło się z ich wyobrażeniem o mojej przyszłości. Jak mogli nie rozumieć, że prawie umarłem i zrujnowałem sobie życie tylko dlatego, że chcieli, żebym był kimś, kim nie jestem? Roześmiałem się na głos i schowałem ręce do kieszeni dżinsów, pragnąc poczuć pod palcami chłodny metal. Co roku wracałem do Los Angeles z innym tatuażem. Każdy kolejny był agresywniejszy od poprzedniego. Kiedy przekłułem nos, myślałem, że mama dostanie zawału. Ojciec prawie się mnie wyrzekł.

Szkoda. Chciałbym, żeby się mnie wyparli.

Lisa zawsze ostrzegała mnie, żebym nie przeginał – bała się, że ktoś na mnie doniesie. Wystarczyło, żeby ojciec opowiedział w mediach o moich tajemnicach, i byłbym skończony. O tajemnicach? Przeszłości? Pierwsze strony gazet. Życie, które stworzyłem? Zmieniłoby się na zawsze.

Przełknąłem dławiący mnie strach i ruszyłem w stronę budynku. Dwa miesiące do końca szkoły i zacznę żyć na własną rękę, z daleka od rodziny, od bolesnych wspomnień i człowieka, którym byłem kiedyś.

Wkraczając w progi starego budynku, od razu poczułem się lepiej. Przygotowywanie się do zajęć było czymś, na czym mogłem się skupić… Może i wyglądałem, jakbym grał w punkowej kapeli, ale nie bez powodu dostawałem najwyższe oceny. Musiałem się postarać, żeby wyrwać się z uścisku, w którym trzymała mnie własna rodzina. Niemal czułem, jak ich ręce zamykają się na mojej szyi i wyciskają ze mnie resztki życia.

Wzdrygnąłem się, kiedy telefon zawibrował mi w kieszeni. Wcisnąłem „odbierz”, zamknąłem oczy i oparłem się o ścianę. Serce waliło mi jak oszalałe.

Chciałem jak najszybciej mieć to za sobą.

– Hej! – Usłyszałem głos Lisy. – Co robisz?

– Idę na zajęcia jak grzeczny chłopiec. Czemu pytasz? Coś się stało?

Lisa rzadko dzwoniła do mnie w ciągu dnia, chyba że chciała, żebym ją gdzieś podrzucił… albo akurat miała ochotę coś przekąsić… albo… No dobra, wydzwaniała do mnie bez przerwy. A to, że należała do bardzo wąskiego grona moich przyjaciół, nie poprawiało sytuacji.

– Nie. – Odchrząknęła. – Ja, no, pomyślałam, że powinieneś usłyszeć to ode mnie.

– Usłyszeć? – powtórzyłem. – Usłyszeć co?

– Dzwoniła moja mama – oświadczyła i zamilkła.

– Co jest, Liso? Wyduś to wreszcie – warknąłem, udając poirytowanego, gdy tak naprawdę bałem się tego, co zaraz usłyszę. Nienawidziłem strachu. Sprawiał, że czułem się słaby. A słabość zajmowała drugie miejsce na liście uczuć, których nie chciałem już nigdy doświadczyć.

– Twój ojciec… on… – Wzięła głęboki oddech i dodała pospiesznie: – Ma kłopoty finansowe… Nic poważnego. Wiem, że nie może ruszyć pieniędzy z twojego funduszu powierniczego, ale moja mama rozmawiała z twoją i… twoja matka obawia się, że ojciec chce sprzedać mediom twoją historię.

Krew uderzyła mi do głowy, poczułem przypływ adrenaliny i powiodłem dookoła oszalałym wzrokiem, szukając jego, kamer, dziennikarzy. Cholera, zaraz zwymiotuję. Ręka drżała mi tak bardzo, że telefon uderzał o ucho. Zrobiło mi się zimno. Roztrzęsiony jeszcze raz rozejrzałem się po okolicy i stanąłem w cieniu budynku.

– Przepraszam, Liso. Dzięki, że dałaś mi znać, ale muszę iść. Muszę… – Rozłączyłem się i zacząłem biec, nie wiedząc nawet dokąd. Omal nie wpadłem na drzewo. Moje nogi pracowały coraz szybciej, a mroźne powietrze chłostało mi twarz. Nadal czułem ich oddech na karku. I czułem smak krwi w ustach po tym, jak przygryzłem sobie język.

„Czy to był wypadek?” – pytała jedna z dziennikarek. „Masz ukończone osiemnaście lat. Myślisz, że zostaniesz pociągnięty do odpowiedzialności?”. Podstawiła mi mikrofon pod nos i czekała.

Rozejrzałem się dookoła, szukając pomocy.

Wokół było pusto.

Kogo ja chciałem oszukać? Nikt mi nie pomoże. Ona odeszła. Zniknęła.

„Bez komentarza” – bąknąłem.

„To wszystko, co masz do powiedzenia?” – zarzucił mi inny dziennikarz.

Spojrzałem w jego zimne, czarne oczy i pokiwałem głową.

„W tej chwili, tak”.

– Cholera! Cholera! Cholera! – Przeczesałem włosy palcami, zwolniłem i skierowałem się w stronę akademików. Co mogłem mu zaproponować, żeby nie sprzedał mnie pismakom? Miałem pieniądze, których nie mogłem tknąć do dwudziestych drugich urodzin, czyli przez kolejne cztery miesiące. Dostawałem miesięczne stypendium w wysokości pięciu tysięcy dolarów. Mogłem wycofać pieniądze ze wszystkich swoich inwestycji, tylko co by to dało? Czy ten człowiek kiedyś przestanie? Choćbym oddał mu wszystko, co miałem, czyli jakieś dziesięć milionów, i tak w jakiś sposób roztrwoniłby te pieniądze i znów zaczął mnie tropić. Tu nie chodziło o kasę. Nie byłem głupi. Traktował mnie jak dojną krowę. Wciąż wściekał się, że odszedłem.

Zabawne. Ojciec nie był zły, że narkotyki, alkohol i to, co wydarzyło się potem, zniszczyły mój nieskazitelny wizerunek. Wkurzał się, że uciekłem, że porzuciłem to, co jego zdaniem było prawdziwą kopalnią złota.

Przebiegłem obok akademika.

Wskoczyłem na swojego starego harleya. Musiałem się stąd wyrwać. Ratować się ucieczką. Narkotyki nie wchodziły w rachubę. Pozostało mi jedno wyjście.

Jechałem jak wariat w stronę wydziału muzyki. Parkując, mało nie przewróciłem motocykla, a potem wbiegłem po schodach do jednej z sal ćwiczeniowych. Zamknąłem za sobą drzwi, opuściłem rolety i podszedłem do pianina.

Wydawało mi się, że klawisze z kości słoniowej wpatrują się we mnie, przyzywając do siebie. Na ten widok moje serce zabiło mocniej.

Mój nałóg.

Cztery lata.

Od czterech cholernych lat nie grałem na pianinie.

Czułem, że nie wytrzymam już ani chwili dłużej.

Bomba wybuchła, zegar zadzwonił, moje dłonie pieściły klawiaturę. Z jękiem osunąłem się na drewnianą ławeczkę. Moje ciało pochyliło się nad instrumentem.

Nie byłem pewien, czy potrafię jeszcze grać. Nie wiedziałem, czy umiem wyrazić emocje, które pożerały moją duszę i powoli zatruwały ciało.

Ale musiałem spróbować.

Z chwilą, gdy moje ręce zawisły nad klawiaturą, a palce dotknęły klawiszy, poczułem, że muszę to z siebie wyrzucić, i zanim się zorientowałem, zacząłem grać. Grałem te same utwory, które ćwiczyłem, będąc nastolatkiem, aż w końcu – jakby moje palce nie umiały się powstrzymać – zagrałem jej piosenkę.

Miałem wrażenie, że ogarnia mnie szaleństwo, kiedy coraz mocniej waliłem w klawisze. Może, gdybym uderzał w nie z wystarczającą siłą, wróciłaby? Może dostałbym drugą szansę i ostatnie cztery lata byłyby niczym więcej, jak tylko sennym koszmarem?

Próbując opanować łzy, z całej siły tłukłem w instrument. Przeklinałem przeszłość, która mnie dopadła.

Tik-tak, tik-tak. Z każdym uderzeniem moje serce biło coraz szybciej.

Byłem skończony.

W głębi duszy wiedziałem, że długo tego nie wytrzymam.

Do diabła, to zadziwiające, że dałem tak fantastyczny popis. Ale przecież byłem wytrawnym aktorem. Zasługiwałem na Oscara.

Moje życie było jednym wielkim epickim żartem.

W końcu, niczym wyginany latami kawałek stali, złamałem się. Łza potoczyła się po moim policzku i spadła na klawiaturę.

Starłem ją palcem z klawisza. Płacz nigdy mi nie pomagał. Ale seks? O, tak. Mając przy sobie odpowiednią dziewczynę, byłem panem. Jednak zwykle zadowalałem się towarzystwem tych nieodpowiednich. Każdy miłosny podbój sprawiał, że czułem się jak bóg – niezwyciężony, silniejszy, gotowy stawić czoła wszystkiemu i wszystkim. Tak naprawdę jednak odgradzałem się coraz wyższym murem. Składałem tym dziewczynom – jej – obietnice, których nie mogłem spełnić. Mogłem odgarnąć na bok odłamki swojego serca i udawać, że przeszłość jest nieistotna, ale tylko przez moment. Dlatego każdą chwilę z tymi dziewczynami traktowałem jak okazję, żeby zmienić się w to, co lata temu byłoby moim najgorszym koszmarem.

Przez jakiś czas to nawet działało.

Bo dawało krótkotrwałe przekonanie, że nigdy nie byłem tamtym człowiekiem.

Jedyny problem?

Nawet moje imię nie było prawdziwe.

Rozdział 4

Jestem pewna, że nikt nie pochwaliłby walenia w pianino pałkami do gry na perkusji. – Saylor

Saylor

To były ostatnie ćwiczenia przed zmianą planu. Nienawidziłam tego głupiego seminarium dla pierwszoroczniaków. Było moją zmorą! Żeby nie stracić stypendium, musiałam mieć wysoką średnią, a te jedyne zajęcia całkiem sobie odpuściłam, dlatego, że nie sprawdzano na nich obecności. Opuszczałam je, żeby mieć więcej czasu na ćwiczenia.

Niestety znaczyło to również, że nie miałam pojęcia, co się na nich dzieje, choć do tej pory uchodziło mi to płazem. Powiedzmy, że profesor nie był zachwycony moimi licznymi nieobecnościami, mimo iż tłumaczyłam mu, że w tym czasie przygotowuję się do moich głównych zajęć.

No tak. Szłam korytarzem, lawirując wśród studentów, aż w końcu się zatrzymałam. Sala ćwiczeń, z której zwykle korzystałam, była zajęta. Nic wielkiego, chociaż wśród studentów muzyki istniała niepisana zasada, według której jeśli ktoś codziennie przez rok korzystał o tych samych porach z tego samego pokoju, to w tym czasie ten pokój należał do niego. Tych, którzy owej zasady nie przestrzegali, uznawano za małych, paskudnych intruzów.

Dobra, zdenerwowałam się, ale tylko trochę. Ktokolwiek siedział za drzwiami, musiał mieć poważne problemy, sądząc po wściekłości, z jaką walił w klawisze. Żywiłam tylko nadzieję, że w procesie samopoznania nie roztrzaska instrumentu. Ja do tego celu nie wybrałabym raczej muzyki Ashtona Hyde’a. Może osiem lat temu, ale na pewno nie teraz.

Chryste, te dźwięki budziły zbyt wiele kiepskich wspomnień, przywodziły na myśl nocne jazdy na desce i szkolne imprezy. Wszystko to, o czym wolałabym zapomnieć jako miłośniczka muzyki.

Westchnęłam i już miałam wejść do sali naprzeciwko, gdy muzyka dobiegająca zza drzwi całkowicie się zmieniła.

Usłyszałam pewną zapadającą w pamięć melodię, a zaraz potem wiązankę przekleństw i dudnienie w klawisze. Wróciłam się i stanęłam pod drzwiami pokoju. Rolety były opuszczone. Walenie w klawisze nie ustawało, okraszone kolejnymi przekleństwami. Poważnie, koleś powinien poddać się terapii, na której uczono, jak radzić sobie ze złością. Nie wiedziałam, czy lepiej będzie zgłosić natychmiast szefowi wydziału, że jakiś wariat dosłownie wybebesza jedno z drogich pianin, czy pilnować własnych spraw.

Problem rozwiązał się sam, wraz z gwałtownym otwarciem drzwi. Byłam tak zaskoczona, że zatoczyłam się do tyłu i klapnęłam na podłogę.

Cudownie.

Teraz wściekły pianista miał na mnie podwójnego haka – nie tylko wiedział, że podsłuchiwałam, ale też widział, jak wylądowałam na tyłku.

– P-p-przepraszam – bąknęłam pod nosem, niezdarnie gramoląc się z podłogi.

– Za? – spytał. Głos miał głęboki i przyjemny.

Podniosłam wzrok.

Uśmiechał się do mnie. Do mnie? Niby czemu? Aha. Pewnie próbował zachować powagę. Postanowiłam udawać, że nic się nie stało, i również się do niego uśmiechnęłam.

– Nie chciałam… noo… – Wskazałam na drzwi i wzruszyłam ramionami. Nadal siedziałam na podłodze.

– Szpiegować? – Zmrużył oczy, ale nie przestawał się uśmiechać. Był piękny. Miał ciemnobrązowe włosy, które opadały za uszami. Biała koszulka opinała szeroki, umięśniony tors. Skórę na obu rękach pokrywały tatuaże.

– Tak – wychrypiałam. Miałam wrażenie, że to jedno słowo utknęło mi w gardle, i czułam, że się czerwienię. Obciągnęłam bluzę i przeklęłam się w duchu za to, że wpadłam na pomysł, żeby założyć glany. Było mi gorąco i zaczynałam się pocić…

– To nic. – Wyciągnął rękę.

Zmieszana jego nagłą uprzejmością, pamiętając, że jeszcze chwilę temu walił w klawisze, jakby chciał kogoś zabić, zanim przyjęłam pomoc, przyjrzałam się dokładnie jego dłoni. Jego palce zdobiły tatuaże i dziwne inskrypcje. Z cichym westchnieniem chwyciłam tę dłoń i pozwoliłam, by postawił mnie na nogi.

Jego niebieskie oczy otaczała firanka ciemnych rzęs. Sprawiało to wrażenie, jakby używał kredki do oczu, ale wiedziałam, że tak nie jest. To były piękne oczy. Nigdy wcześniej nie stałam na tyle blisko kogoś tak przystojnego. Im dłużej się na niego gapiłam, tym bardziej wydawało się to bezsensowne. Początkowo widziałam jedynie tatuaże. A teraz? Żałowałam, że wcześniej nie odwróciłam wzroku, bo teraz było już na to za późno. Jego oczy wwierciły się we mnie, przygwoździły mnie do ściany i zniewoliły, aż poczułam, że brakuje mi tchu. To były oczy, które sprawiały, że człowiek miał ochotę albo wyznać wszystkie swoje grzechy, albo zatracić się w tym spojrzeniu. Zamrugałam kilka razy, z nadzieją, że przerwę ową więź, która pozbawiła mnie instynktu samozachowawczego, i w końcu odwróciłam wzrok.

– Dzięki, że pomogłeś mi wstać i jeszcze raz przepraszam za to wszystko… – Machnęłam ręką i przeszłam na drugą stronę korytarza do sali ćwiczeń, byle dalej od tego wytatuowanego przystojniaka z niebieskimi oczami.

– Grasz? – spytał, kiedy dotknęłam dłonią drzwi.

– Na pianinie. – Nie odwróciłam się, żeby znowu nie wpaść w pułapkę jego spojrzenia. Drżącą ręką chwyciłam klamkę. Jeszcze pięć minut i nogi będę miała jak z waty. Jasna cholera! Powinnam częściej dokądś wychodzić.

– Wszystko w porządku? – Głos miał gładki, aksamitny. Moje muzyczne „ja” było zaintrygowane. Ciekawe, czy śpiewał też coś innego? Arie operowe? Może miał wykształcenie klasyczne? To nowy nauczyciel czy co? Jedno było pewne, mówił jedwabiście gładko. Powiedział mniej niż dziesięć słów, a ja nie mogłam przestać myśleć o barwie jego głosu. Zupełnie jakby rozgrzewał mnie od środka. Tak, zdecydowanie powinnam więcej spać, bo czułam, że jeśli jeszcze raz spojrzę w te oczy, jeśli jeszcze raz usłyszę ten głos, zemdleję.

Zabębniłam palcami w klamkę, zastanawiając się, co powiedzieć.

– Mowę ci odjęło?

– Tak – warknęłam odrobinę za ostro i się odwróciłam. Miałam ochotę spiorunować go wzrokiem, bo wkurzało mnie to, jak na mnie działał. – Nic mi nie jest.

Odchylił głowę i się roześmiał. Jego śmiech odbił się echem od pustych ścian.

– A więc jednak masz charakterek. Dobrze wiedzieć.

Spojrzałam na niego spod przymrużonych powiek. Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale mnie uprzedził.

– Nie popsuj mi zabawy i nie próbuj się bronić. Jesteś groupie?

– Groupie… – powtórzyłam. Skąd on to wytrzasnął? Czyżby wehikuł czasu przeniósł mnie z powrotem do liceum? Czy ktoś jeszcze w ogóle tak mówił?

Wskazał głową moją bluzę.

Spuściłam wzrok. Rzeczywiście miałam na sobie starą bluzę zespołu, którego słuchałam w liceum. Czy to możliwe? Założyłam najbardziej obrzydliwą szarą bluzę ze swojej garderoby. A niech to.

– Jasne – wychrypiałam. – To znaczy, kiedyś byłam, ale…

– Tak myślałem. – Pokiwał głową. – Chcesz wiedzieć, skąd mi to przyszło do głowy?

– Muszę poćwiczyć. – Zmieniłam pospiesznie temat i wskazałam na drzwi. Miałam ochotę krzyczeć na całe gardło, choć nie wiedziałam, czy powodował mną strach, czy może coś innego. Coś, co sprawiało, że serce biło mi szybciej niż zwykle, a dłonie zaczynały się pocić.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki