Tytuł oryginału: Dangerous Deception

Copyright © 2015 by KAMI GARCIA, LLC AND MARGARET STOHL, INC.
By arrangement with the Proprietors. All rights reserved.

Przekład: Jarosław Irzykowski
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Redakcja: Elżbieta Derelkowska

Zdjęcie na okładce: @ Shutterstock

Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-522-4

Wydanie I, Łódź 2015

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Floyd i Noxowi,
gdyż niełatwo jest kochać kogoś,
kogo się nie ma dla siebie.
I naszym Czytelnikom,
którzy też ich tak pokochali.

To, jak głęboko można zstąpić w mrok i przeżyć, miarę dokładną wyznacza temu, jakie osiągnąć można wyżyny.

– Pliniusz Starszy

PRZEDTEM

Link

Miłość to wariactwo razy dziesięć, racja?

Zwłaszcza wtedy, gdy osobę, z którą chcesz spędzić resztę życia, spotykasz jeszcze w szkole średniej. Dziewczynę, która zajmie więcej miejsca w twojej autobiografii niż twoi starzy, twoja bryka i twój najlepszy przyjaciel. Taką, która na szybkim wybieraniu ma Szatana, przynajmniej jeśli wierzyć wszystkim z komitetu rodzicielskiego liceum Stonewall Jackson.

Ridley Duchannes to zły sen każdej matki – oraz innego rodzaju koszmar dla ich synów. Ujmijmy to tak: jeśli możesz wiać, to pędem. Nie spacerkiem. Bo raz się odsłonisz, a syreny już nigdy nie wybijesz sobie z głowy.

Jeśli kiedyś wynajdą szczepionkę przeciwko Ridley Duchannes, będę pierwszy w kolejce.

Jak tylko się odsłonisz, sprawy jeszcze bardziej się skomplikują. Rid jest jak te zabójcze wirusy, o których się gada na kanale Discovery. Przemieni wszystko – łącznie z tobą.

Staram się tu powiedzieć, że dla mnie już za późno. Zasuwam pod prąd jednokierunkową, bez świateł i hamulców. A najbardziej wariackie jest to, że nie chcę zawrócić, tak jak ty byś nie chciał. Nie musiałby ci tego mówić żaden pierścień nastroju, dany Obdarzonym.

Bo na tym świecie są trzy rodzaje dziewczyn.

Dobre dziewczyny.

Złe dziewczyny.

I Ridley Duchannes.

Rid jest kategorią samą w sobie – i możesz mi wierzyć, zasługuje na to. Pozwoli ci zajrzeć w okno, a potem zatrzaśnie drzwi przed nosem. Robi, co chce, mówi, co chce, a zakochani goście jak ja i tak piszą o niej piosenki.

Pewnie, że wrobiła mnie w wyjazd z nią do Nowego Jorku i granie w kapeli Istot Ciemności. Udawała nawet, że jedziemy tam spełnić moje marzenia, a nie spłacić jej dług u Lennoxa Gatesa. Na bank, nie każda dziewczyna, grając w karty z Obdarzonymi, wrzuca do puli przyszłość swojego chłopaka. Jak powiedziałem, szaleństwo razy dziesięć.

A co jest jeszcze bardziej szalone? To poczucie, że życie przecieka ci przez palce, bo zabrakło tej, która wywraca je do góry nogami.

Ale wyprzedzam fakty.

Wszystko zaczęło się w ogniu.

ROZDZIAŁ 1: NOX

Ring of Fire¹

Nox ocknął się na podłodze z tyłu SUV-a. Ostatnie, co pamiętał, to jak ten samochód oddalał się od pozostałości po jego klubie Syrena… Bo potem oprychy Silasa tak go zaczęły tłuc, że stracił przytomność.

Nie żeby to było ważne.

Biorąc pod uwagę cały ten dym, jakiego się nawdychał w płonącym klubie, i dwie Istoty Ciemności gotowe skopać go na miazgę, nie był pewien, jak wiele jeszcze zdoła znieść. Wyglądało na to, że nie tylko śmiertelnicy mają granice wytrzymałości.

Samochód się zatrzymał, a chwilę później, gdy szofer otworzył drzwiczki, oślepił Noxa blask słońca.

Z auta wygramolił się Silas Ravenwood i stał teraz nad nim, kopcąc cygaro.

– Chciałbym powiedzieć, że to była frajda, dzieciaku. Głównie jednak marnowałem przez ciebie czas. – Pstryknął cygarem w Noxa, mijając jego twarz o kilka centymetrów. – I zmarnuje się też Istota Ciemności. Nie żebym spodziewał się czegoś więcej po takim skurwysynu.

– Dobre. Czegoś takiego jeszcze nie słyszałem.

Silas rąbnął go w twarz i krew obryzgała policzek.

Nox zacisnął pięści, ale się nie poruszył. Nie miałoby to sensu. Dał Ridley bezpiecznie uciec, a teraz po męsku zniesie bicie. Wiedział już, że może się tego spodziewać, podkładając ogień pod Syrenę zamiast zgodnie z obietnicą wydać Silasowi Ravenwoodowi Ridley i ćwierćinkuba.

Ale pewnego dnia cię zabiję, Silasie. Klnę się na Boga. Żebyś gnił w zaświatach razem z Abrahamem.

Silas cofnął się w cień zaułka.

– Do zobaczenia w następnym życiu, dzieciaku. Bo pewne jak diabli, że z tym się już żegnasz. – Zatrzasnął drzwiczki i szofer oddalił się od krawężnika.

Gdy już nie było Silasa, zaczęło się prawdziwe bicie. Dość ciosów w głowę, by Nox ledwie pamiętał, jak się nazywa. Co gorsza, pojęcia nie miał, gdzie się znajduje ani dokąd go zabierają.

Stawiał na rzekę. Może cisną go do niej jak worek kociąt.

Będę miał szczęście, jeśli do tego rzecz się sprowadzi.

Wtedy SUV stanął na czerwonym świetle.

Nox w oddali widział kłęby dymu nad klubem. I wciąż jeszcze otępiały wpatrywał się w ten dym, gdy okienko obok niego się rozprysło.

W głąb wnętrza zanurkowała dłoń wielkości talerza.

Sampson wywlókł przez to okno jednego z ludzi Silasa i otworzył drzwi, zanim kierowca zdołał się połapać, co jest grane. Na dodatek ten idiota, zamiast depnąć na gaz, wysiadł i spróbował stawić czoło rozwścieczonemu Ciemnorodzonemu dwumetrowcowi.

Kiepski ruch, gościu.

Drugi sługus Silasa, siedzący z Noxem z tyłu, wyskoczył pomóc tamtemu. Sampson pchnął go głową w sygnalizator, kalecząc tym facetowi twarz nie gorzej niż sobie przedtem rękę. Nox wyczołgał się z samochodu i jakoś tam wstał, ale było już po walce. Szoferowi i pierwszemu z oprychów Silasa film już się urwał, a Sampson mocnym przydepnięciem glanem red wings rozmiar czterdzieści dziewięć i pół kończył właśnie z drugim, tym krwawiącym pod sygnalizatorem.

Ciemnorodzony złapał Noxa pod ramię i wepchnął do SUV-a, na miejsce dla pasażera.

– Witam pana. Pakuj tyłek do fury.

– Sam, spójrz na swoją rękę. – Noxowi ciężko było wydusić choćby słowo, ale wskazał pokaleczoną dłoń przyjaciela i krew spływającą mu na przedramię.

Sampson szarpnął nad głowę koszulkę bez rękawów i zerwał postrzępiony T-shirt Sex Pistols, który pod nią nosił.

– Owiń mi nim palce, ale nie za ciasno. Potem się tym zajmę. Jak się stąd zabierzemy.

* * *

– Mam u ciebie dług – powiedział Nox, wyciągając pęsetą okruchy szkła z dłoni Samsona. Do rozbitego nosa napchał sobie tyle gazy, że nie był pewien, czy Sampson w ogóle go rozumie.

Po tym, jak pozbyli się ludzi Silasa, Nox w najbliższej aptece sieci Duane Reade kupił zestaw pierwszej pomocy. Zajechali na obskurny parking w pobliżu Penn Station. Nox pierwszy raz tego dnia czuł się dość dobrze. Na jedno oko prawie widział, a oprychom Silasa nie udało się wybić mu nawet jednego zęba.

Małe, a cieszy.

– Jeden? – Sampson skrzywił się, gdy Nox wyciągał mu jeden z większych kawałków szkła. – Na tę chwilę wisisz mi trzy lub cztery, szefie – stwierdził Ciemnorodzony olbrzym.

– Nie musisz się tak do mnie zwracać. Klub się spalił, a otwarcie następnego byłoby zaproszeniem dla Silasa, żeby mnie zabić.

– Chyba kolejnym zaproszeniem? – Sampson nawet się nie uśmiechnął.

Nox zignorował go, rzucając kawałek szkła na deskę rozdzielczą.

– Mam nadzieję, że nie ryzykowałeś życia dla roboty.

Sampson zacisnął szczęki.

– Są jeszcze inne miasta. A jeśli myślisz, że uratowałem ci dupę i rąbnąłem jedną z bryczek Silasa Ravenwooda z powodu gównianej roboty, to mało o mnie wiesz.

Noxowi zrobiło się głupio.

– Przepraszam, Sam.

– Daj spokój. Twoje szczęście, że te typy nie zabiły cię, zanim tam dotarłem.

Nox wiedział, że Sampson ma rację, ale szczęściarzem się nie czuł. Ujść z życiem i mieć szczęście to nie zawsze to samo, a trzeba mieć wyjątkowego pecha, żeby stracić jedyną dziewczynę, na jakiej człowiekowi w życiu zależało.

Wytrząsnął na sękatą pięść Sampsona buteleczkę wody utlenionej.

– Sądzę, że wszystkie wyjęte.

– Tylko ją owiń – odparł Sampson. – Ciemnorodzonym goi się diabelnie szybko.

Nox zużył na owinięcie dłoni przyjaciela całą rolkę bandaża, tak że wyglądała teraz jak rękawica bokserska.

Sampson wskazał jego twarz.

– Lepiej przemyj sobie to rozcięcie na policzku i je zszyj. Ładnym chłopcom nieładnie jest z bliznami.

– Serio? – Nox opuścił osłonę przeciwsłoneczną z lusterkiem i aż nim zatrzęsło. Wyglądał jak nieszczęście. Pięść Silasa rozjechała mu policzek. – No nie wiem, myślę, że nieźle to wygląda. Zważywszy na okoliczności.

– Nieźle jak na hamburger, co najwyżej. Taki krwisty. A teraz pora zaszyć. – Sampson odkręcił butelkę spirytusu medycznego. – Woda utleniona się skończyła. Pora załatwić to po męsku.

Nox znalazł w zestawie odpowiednią igłę i oblał spirytusem. Nastawił się na ból.

Ale jak tylko Sampson zapalił zapalniczkę i Nox zobaczył płomień, odczuł coś całkiem innego. Alkohol ukąsił go w skórę, a potem cały świat odpłynął…

* * *

Widok ognia uruchomił w umyśle Noxa dar widzenia, a zaraz potem z impetem pojawiła się wizja.

Ogień…

Wrzaski Ridley…

Strach.

Tym razem usłyszał uderzenie.

Trzask zgniatanego metalu.

Pisk hamulców.

Ale to ostatnie dźwięki były jak kop w brzuch. Piosenka – Stairway to Heaven.

Nox oglądał już w wizjach skrawki tej sceny, jeszcze nigdy jednak szczegóły nie były tak wyraźne. Dotąd zawsze stanowiła odległą przyszłość. Teraz stała się faktem.

To tego rezultatu tak desperacko pragnął uniknąć. Gdyby wcześniej poskładał wszystko w całość.

A zatem nie uchronił Ridley przed śmiercią w ogniu. Uratował ją przed jednym konkretnym pożarem – tym w klubie Syrena – tylko po to, by wydać na śmierć w innym, w płonącym samochodzie. Zrobił wszystko, co mógł, żeby uchronić ją przed losem, który pisały dla niej jego sny, ale i tak zawiódł.

Zbyt łatwo się poddałem. Nie powinienem był pozwolić jej odejść z tą przygłupią hybrydą. Należało poprosić, żeby postawiła na mnie.

Dla ratowania Ridley poświęcił wszystko – swój klub, własne bezpieczeństwo, a nawet serce. I wszystko to na próżno. Przed niczym jej nie uchronił.

Do tego pchnąłem ją prosto w ramiona innego faceta.

Myślałem, że ją ochroni. Że z nim jej będzie lepiej. Bezpieczniej.

I kto tu wyszedł na idiotę?

– Coś nie tak, Nox? – spytał Sampson.

– Wszystko. – Nox ledwie mógł ruszyć szczęką, ale jakoś wymusił na sobie te słowa. – Ona ma kłopoty, Sam. Musimy ruszać. Natychmiast.

* * *

Odszukanie miejsca wypadku stanowiło łatwiejszą część zadania; w wizji Noxa ogień dopiero zaczynał topić drogowskazy, dzięki czemu miał okazję się im dobrze przyjrzeć.

– Gazu, Sam. Czasu mamy niewiele.

A jeśli już jest za późno? ‒ zapytał sam siebie Nox.

Nadal oszołomiony patrzył w okno, starając się wymazać z głowy obrazy ognia i krzyki Ridley. Przycisnął szwy, starając się wywołać ból. Ten jego ból przynajmniej odwracał uwagę od jej cierpienia.

Nie umarła. Wiedziałbym o tym. Poczułbym.

Prawda?

Wzmocnił ucisk.

Sampson nic nie mówił, ale wskaźnik prędkościomierza minął 140, a w niecałą godzinę przejechali 160 kilometrów.

Od chwili, gdy Nox zobaczył chmurę czarnego dymu, po prostu wychodził z siebie. Wiatr wdmuchnął przez rozbite okno spaliny, bo dojeżdżali już do migających świateł – dwóch wozów policyjnych, straży pożarnej i karetki pogotowia, stojących na poboczu autostrady – za obwarowaniem z pomarańczowych pachołków i świateł odblaskowych. Jeden z policjantów stał na drodze, kierując nadjeżdżających tak, by omijali miejsce wypadku. Ruch był tu wolniejszy, bo kierowcy, przejeżdżając obok, niczego nie chcieli przegapić.

Nox rozglądał się, czy nie zobaczy gdzieś Ridley albo niebiesko-białej furgonetki nowojorskiego koronera.

Nie ma go tu. Jeszcze nie.

Sampson pokręcił głową.

– Niedobrze to wygląda.

Z bliska wyglądało jeszcze gorzej. Nie dość, że to, co zostało z gruchota Linka, było sprasowane niczym puszka po napoju, to te pozostałości po Rzęchu strażacy właśnie dogaszali.

Kiedy Sampson podprowadził SUV-a na pobocze, Nox wyskoczył i pognał do karetki. Wstrzymując oddech, rozejrzał się po zgliszczach. Żadnych ciał ani worków na zwłoki. Jedynie mnóstwo osmalonego i powgniatanego metalu. Zwęglona tapicerka. Potrzaskane szkło.

Gdzie ona jest?

Za karetką stało dwóch sanitariuszy.

– Co z nią? – spytał Nox prawie bez tchu.

Jeden z nich popatrzył na niego zdezorientowany.

– Słucham?

– Dziewczyna z tego samochodu? – uściślił Nox. – Co z nią?

Sanitariusze wymienili zdziwione spojrzenia.

– Jak tu dojechaliśmy, w samochodzie nikogo nie było. Typowa ucieczka z miejsca wypadku. Policja sprawdziła okolicę, ale ślad po kierowcy zaginął. Wie pan, czyje to auto?

– Tak. Należy do naszego znajomego – oznajmił Nox, gdy dołączył do niego Sampson.

Na widok Ciemnorodzonego jeden z sanitariuszy cofnął się o krok. Tak się reagowało na Sampsona. Przy swoich prawie dwóch metrach wyglądał na napastnika z drużyny futbolowej.

– Policja usiłuje ustalić, co się stało z kierowcą – powiedział sanitariusz. – Zapewne będą chcieli z panami pogadać. – Uważniej przyjrzał się Noxowi. – A panu co się stało w twarz?

Nox zesztywniał.

– Biłem się.

We wzroku sanitariusza dostrzegł sceptycyzm.

– Nie raz – dodał. – A pan co, moja matka?

Sanitariusz obejrzał się na najbliższy wóz policyjny.

– Panowie tu zaczekają.

Jak tylko odwrócił się do nich plecami, Sampson pchnął Noxa w stronę SUV-a.

– Zmywamy się. Śmiertelników nie znoszę, a już glin to nienawidzę.

Nox przystał na to, bo po obejrzeniu miejsca wypadku w jakimś stopniu odczuł ulgę, że nie znaleźli tu Ridley.

Nie umarła. Byłoby tu jej ciało.

Nadal jednak miał złe przeczucia.

Nie oszukuj siebie. Po takim wypadku nikt by się stąd nie oddalił. Rzęch wygląda jak spalony precel.

Gdy szło o Ridley Duchannes, uczuć Lennoxa Gatesa nigdy nie można było nazwać prostymi. Trudno wobec tego oczekiwać, by tym razem straciły coś ze swej złożoności. Wspiął się więc do samochodu i zatrzasnął drzwiczki.

– Musimy dojść, gdzie się podziała. I to szybko.

– Popracuję nad tym, jak tylko nas stąd wywiozę. – Sampson wyprowadził SUV-a na wstecznym, wycofując się z pobocza, a potem zawrócił. Gazu dodał dopiero wtedy, gdy migoczące światła znikły z pola widzenia.

– Spokojnie. Z nikim się nie ścigamy. – Nox przytrzymał się drzwiczek.

Ciemnorodzony zerknął w lusterko wsteczne.

– Jeszcze nie.

– Niczego nie mamy na sumieniu – przypomniał Nox jakoś tak niepewnie.

– Serio? Sam oceń. – Sampson nie odrywał oczu od drogi. – Ja mam rozwaloną dłoń. Szyba w oknie wybita. A ty wyglądasz, jakbyś przegrał walkę w klatce.

– Pomyśl lepiej, czy to możliwe, że poszła sobie z miejsca wypadku? – zaapelował Nox, zły na siebie, że zabrzmiało to dość desperacko. Wolałby nie wyrażać na głos takich nadziei.

– No, nie wiem. – Sampson zdawał się w to wątpić. – Z tylnej części auta została miazga. – Zerknął na Noxa. – Ale racja, niczego nie można wykluczyć.

Gdy Sampson wjeżdżał na autostradę, Nox zauważył coś na jej skraju. Coś małego, futrzastego i bardzo tam nie na miejscu.

Zwierzątko.

Kot.

Lucille Ball. Siedziała na poboczu, jakby na nich czekała.

– Zjedź tam. To kotka Linka.

– Ciekawe, jak się tu dostała. – Sampson zatrzymał samochód jakiś metr od Lucille.

Kotka nie ruszyła się, dopóki nie wysiedli. Potem potruchtała pod drzewa.

Nox ruszył za nią.

– Zdaje się, że chce, byśmy za nią poszli.

Sampson potrząsnął głową.

– Bardziej wygląda na to, że przed nami ucieka.

– Tylko dokąd? – spytał Nox. Ridley opowiedziała mu, jak to kiedyś, gdy jej kuzynka Lena zaginęła, Lucille praktycznie zaprowadziła do niej Rid i jej przyjaciół. Pojęcia nie miał, ile było w tym prawdy, ale ta kotka zdecydowanie różniła się od innych.

Lucille wybiegła naprzód, od czasu do czasu przystając, by się upewnić, że za nią idą. I choć Noxa nie kręciło uganianie się po krzakach za kociskami, szedł jednak jej tropem.

Skoro ta durna kotka była z nimi w samochodzie… możliwe, że prowadzi nas do Rid.

Nox nie był już tego taki pewien, gdy kotka wprowadziła ich między drzewa i zobaczył Linka opartego o pień jednego z nich.Tych absurdalnie sterczących blond włosów i znoszonej koszulki Black Sabbath z niczym nie dałoby się pomylić. Gałęzie nad Linkiem były połamane i roztrzaskane, jakby przez nie wszystkie przeleciał, zanim rąbnął o ziemię.

Znając go, głową w dół.

– Link, skąd ty się tu wziąłeś? – zapytał Sampson, gdy przedarli się przez krzaki.

Link ledwie się poruszył. Skórę miał osmaloną, a jeden z rękawów był przypalony tuż nad oparzeniami biegnącymi wzdłuż ręki.

Nox nachylił się nad nim i chwycił w garść resztki tej postrzępionej koszulki.

– Hej. Pobudka.

Wyrazu twarzy Linka nie sposób byłoby oddać pojęciem zdezorientowany. Otworzył oczy i zaraz zamknął, na widok Noxa potrząsając głową.

– Rewelacja. Trafiłem do piekła. Mama miała rację.

– Nie jesteś w piekle. Ani nawet w New Jersey. – Nox przysiadł przed nim. – A gdzie jest Ridley?

Link, słysząc jej imię, gwałtownie podniósł głowę.

– Czekaj no. Wy też nie wiecie, gdzie się podziała?

Nox zamarł. To było pytanie za milion, a Link jak widać też nie potrafił na nie odpowiedzieć.

– Mieliśmy nadzieję, że ty wiesz – stwierdził Sampson.

Link potarł oczy, krzywiąc się przy podnoszeniu ręki.

– To wszystko stało się tak szybko. Z radia leciało Stairway to Heaven. To pamiętam, a potem już czarna ciężarówa przejechała na czerwonym świetle i wryła się w tył Rzęcha. – Spochmurniał, uświadamiając sobie, co mówi. – Rany, facet. Rzęch.

– Skasowany – rzekł Nox z cieniem satysfakcji.

– Nie chciałbyś go widzieć – potwierdził Sampson.

Link zacisnął dłonie na skroniach.

– Tamten kierowca nawet nie próbował skręcić. Zupełnie, jakby jechał prosto na nas. – Tarł oczy, jakby walczył z największym bólem głowy w swoim życiu. – Jedyne, co potem zapamiętałem, to zgrzyt zgniatanego metalu i krzycząca Ridley. Tyle tam się zrobiło dymu, że jej nie widziałem. Wołałem ją, ale nie odpowiadała. Potem Rzęch stanął w ogniu.

Sampson badawczo wpatrywał mu się w oczy.

– Pamiętasz, jak się tu dostałeś? Jesteś dosyć daleko od miejsca wypadku. Wątpliwe, żebyś tu doszedł.

Link zmrużył oczy, chyba próbując sobie wszystko w myślach poukładać.

– Nie szedłem. Odbyłem podróż.

– I nie zabrałeś w nią Ridley? – warknął Nox. Nawet się nie starał ukryć wściekłości.

Czemu w ogóle pojechała z tym pajacem?

Link potrząsnął głową.

– To nie tak. Sięgnąłem, by ją chwycić, ale jej nie było na miejscu dla pasażera. Ogień robił się coraz większy i nawet moja koszulka zaczęła się palić. Nie wiem, co się stało. Nawet nie myślałem o podróżowaniu, a potem zrozumiałem, że jestem tutaj.

Sampson zerknął na Noxa.

– Idę o zakład, że to jakiś mechanizm obronny. Właściwa inkubom reakcja na dylemat lać czy wiać.

– Tchórzowska – wymamrotał Nox. – Miałeś ją tylko stąd wywieźć. Ile czasu byliście w drodze, dwie godziny? I lepiej nie umiałeś sobie z tym poradzić?

– Tak jakbym miał jakiś wybór. – Link usilnie starał się skupić wzrok, ale wszystko mu się rozmazywało. Poleciał w tył, łapiąc się za skronie.

Nox złapał go za rękę i pociągnął mocno. Zobaczył to, czego się spodziewał. Pierścień Więzi – ten, który powinien był zadziałać jak trzyfazowy alarm przeciwpożarowy.

Był teraz całkowicie ciemny.

Wszyscy trzej wpatrywali się weń ze zgrozą. Link nawet zdawał się bliski ciśnięcia go w krzaki.

– Możliwe, że się zepsuł.

– Możliwe, że urodziłeś się kompletnym idiotą. – W głosie Noxa nie było litości.

Link przetoczył się na bok.

– Za pierwszym razem to ja miałem rację. Gdybym ciebie posłuchał, dziany koleżko, równie dobrze mógłbym skończyć w piekle. – Skrzywił się, przez co zabrzmiało to żałośniej, niż chciał.

– Ależ to produktywne – odezwał się Sampson. Już wszyscy trzej byli wkurzeni.

I chociaż wszystko popsuła ta hybryda, Nox wiedział, że sprawa nie jest aż tak prosta.

Link nie miał wyboru, ale ja tak. I wybrałem niepodejmowanie walki. Wybrałem poddanie się – rezygnację ze wszystkiego, żeby miała większą szansę na znalezienie szczęścia.

A przynajmniej na przeżycie.

Nox westchnął i nachylił się nad Linkiem.

– Zastanów się. Przypominasz sobie coś więcej? Były może wokół was jakieś inne samochody albo ludzie mogący widzieć ten wypadek?

Link potrząsnął głową przecząco.

– Nie. Jedynym samochodem, jaki widziałem, była ta ciężarówka, która w nas rąbnęła. Nie była to marna półciężarówka z tych, jakimi u nas w Gatlin jeżdżą złomiarze. To był jeden z tych bajeranckich czarnych raptorów z wielkimi oponami i całym tym picem.

Czarny raptor.

Sampson patrzył teraz na Noxa.

– Ty wiesz, co to oznacza?

Nox skinął głową, nie ufając swojej zdolności mówienia.

– Co mi umyka? – spytał Link, próbując się podnieść.

Sampson chwycił go za rękę i pociągnął tak szybko, że nogi Linka na moment zawisły nad ziemią.

– Pamiętasz, czy na masce tej ciężarówki był wielki ptak?

– Owszem – przyznał Link. – Wielgaśny ptaszor. Skąd wiesz?

Sampson go puścił. Link się zatoczył, jakby kolana odmówiły mu posłuszeństwa, ale Nox go podtrzymał, nie pozwalając upaść.

– Czyli kruk. – Nox wolał nie myśleć o tym wszystkim, co mogła teraz przechodzić Ridley. – Była to więc jedna z ciężarówek Silasa Ravenwooda.

Podobnie jak w Niebezpiecznych istotach, także w tym tomie wszystkie rozdziały opatrzono tytułami pochodzącymi z płyt głównie gwiazd rocka (choć w tym wypadku akurat country & western). Zgodnie z przyjętymi zasadami pozostawione zostały w brzmieniu oryginalnym (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza). [wróć]

ROZDZIAŁ 2: LINK

Don’t Know What You Got (Till It’s Gone)

Silas Ravenwood. Sama myśl o tym mało nie posłała Linka na glebę. Była jak cios w bebech, wzmocniony stokrotnie.

A jeśli jej się nie udało?

Nie rób mi tego, Rid. Zwyczajnie muszę cię odzyskać.

– To mnie chcieli dorwać. To wszystko moja wina. – Gdy przeszukiwali okolicę, Link nawet nie śmiał podnieść wzroku na Sampsona czy też Noxa. Odkąd przestał być stuprocentowym śmiertelnikiem, nigdy nie był tak pokiereszowany. Jeszcze gorzej czuł się w środku, jakby nawet jego serce kuśtykało.

W głowie miał tylko Ridley. Wyciągnął rękę z kieszeni i przyjrzał się martwemu pierścieniowi na swym palcu.

Rid, gdzieś się podziała?

– Masz rację. To twoja wina. Nikt nie zaprzeczy – przyznał Nox idący teraz przed nimi. Nie raczył się odwrócić.

Link go zignorował.

– Musiała się wydostać z samochodu. Mówiłem wam, wyciągnąłem do niej rękę, a jej już nie było.

– Albo porwał ją ten, kto prowadził ciężarówkę Silasa Ravenwooda – zgasił go Nox. – Choć przyszło ci to do głowy?

Link się zasępił.

– Pewni jesteście, że to był wóz Silasa?

– Te ciężarówki każdy zna – stwierdził Sampson.

Link stanął jak wryty.

– To ja, a nie Rid, zabiłem Abrahama Ravenwooda. Jego praprawnuk-psychopata mnie powinien zgarnąć.

– Tu się możemy zgodzić – zauważył Nox.

Spojrzenie Linka stwardniało.

– Skończ z robieniem z siebie wielkiego bohatera. Po mojemu zawiedliśmy ją obaj. Ja przynajmniej tyle mam z mężczyzny, że umiem się do tego przyznać.

Oczy Noxa zwęziły się w szparki.

– To nie ja siedziałem za kółkiem.

Link zbliżył się do niego o krok.

– A też mogłeś.

Dłonie Noxa zacisnęły się w pięści.

– Nie masz pojęcia, jak żałuję, że mnie tam nie było. Przynajmniej mógłbym coś zrobić. W odróżnieniu od niektórych.

Sampson wszedł między nich.

– Weźmiecie się do bitki, jak już ją znajdziemy.

– Jak już znajdziemy, zabiorę ją w tak bezpieczne miejsce, że już jej nie zobaczysz. – Nox wciąż nie spuszczał Linka z oczu.

Link ledwie się powstrzymał od przywalenia mu w twarz.

– Chętnie bym zobaczył, jak próbujesz.

– A ja chętnie bym obu wam przetrzepał skórę. Niestety, jak mawia Mick Jagger, nie zawsze się ma, co się chce. – Sam odsunął ich obu od siebie. – A teraz maszerować.

* * *

Linkowi wisiało to, że Lennox Gates w Syrenie uratował im życie. Według niego ten gość nadal był tylko kołkiem. Kolejną miernotą z podziemia, za bogatą i za śliską, by komukolwiek to posłużyło. Pomijając nawet to, co było.

Kołkiem, który ostatnie kilka miesięcy poświęcił na podstępne odebranie mi dziewczyny. Który pragnie odnaleźć ją tylko po to, by móc znów ją odebrać.

O ile ona jeszcze żyje.

Link starał się o tym nie myśleć. Zwłaszcza teraz, gdy we trzech zabunkrowali się w jakiejś knajpce z dala od autostrady, ze wszystkich sił próbując znaleźć sposób na odnalezienie Rid, zanim się pozabijają. Przed czym powstrzymywało ich na razie jedynie zmęczenie.

We trzech – czy raczej we czworo, jeśli liczyć Lucille – godzinami przeczesywali las, wypatrując jakiegokolwiek śladu Ridley, chociaż wiele wskazywało na to, że ukrył ją gdzieś Silas lub któryś z jego pomagierów.

Albo jej ciało.

O tym jednak woleli głośno nie mówić.

Sytuacja robiła się beznadziejna.

Ja jestem beznadziejny.

Link tym też nie zamierzał się dzielić z innymi. Przesuwał po talerzu frytki, nawet nie biorąc pod uwagę ich zjedzenia. Jedzenie śmiertelników smakiem przypominało mu karton, co stanowiło jedną z negatywnych stron losu ćwierćinkuba. Choć w takich okolicznościach pewnie i tak nic by nie przełknął.

– Serio myślisz, że mogła wpaść w łapy Silasa?

Nox nie spieszył się z odpowiedzią. Zamiast tego, zagapił się na kubek z kawą, który trzymał w ręku.

Zły znak.

– O ile jeszcze żyje – powiedział w końcu Nox.

– Nie mów takich rzeczy. – Link rzuciłby się na niego przez stolik, gdyby go Sampson nie powstrzymał. – Nigdy więcej tak nie mów. Ona żyje. Musimy po prostu ją odnaleźć.

– Twój pierścień… – Nox wbił w niego wzrok.

– Uszkodził się. – Link też spiorunował go spojrzeniem.

– Dorośnij – skontrował Nox. – To się nazywa rzeczywistość. Dopuściliśmy, by ją dopadł.

Link znów się rzucił i Sampson podniósł go za kark, jakby miał do czynienia z bezbronnym kociakiem, a nie z całkiem postawną hybrydą.

– Niczego jeszcze nie wiemy na pewno. – Odciągnął Linka z powrotem na jego miejsce. – I nie wydaje mi się, by Ridley Duchannes pozwoliła komukolwiek na coś takiego. Spuśćmy więc wszyscy trochę pary. Do niczego nie dojdziemy, jeśli nie uda się nam współpracować.

Dzwonki u drzwi się rozbrzęczały i wparowały Necro oraz Floyd, omiatając wzrokiem restauracyjkę. Sampson zadzwonił do nich, jak tylko tu weszli. Dziewczyny zadekowały się w podławym Motelu 6 pod Brooklynem, czekając, by Sam uwolnił Noxa z rąk zbirów Silasa, a kapela, zgodnie z planem, mogła ruszyć na podbój Los Angeles. Kiedy Sam zadzwonił do nich, powiadamiając o wypadku, jak przystało na kumpele Linka z jednej kapeli, zjawiły się tu, nie zwlekając.

Strąkowate jasne włosy Floyd przeskakiwały z jednego ramienia na drugie, rozglądała się bowiem za Linkiem. Gdy go wypatrzyła, jej twarz niemal zmieniła się w łamigłówkę z tysiąca elementów, niepewną, czy się ułożyć w śmiech, czy w szloch. Link też nie wiedział, czego się spodziewać. Pędem dopadła ich boksu w tych swoich dziurawych dżinsach i wyblakłej koszulce z koncertu Dark Side of the Moon, rzucając się Linkowi na szyję.

– Nic ci nie jest? Tak się martwiłyśmy.

Link też ją uściskał. Wiedział, że Floyd jeszcze go sobie nie odpuściła, w tej chwili jednak tak się cieszył z widoku przyjaciół, że nic go to nie obchodziło. Zresztą ona przynajmniej nie obwiniała go o wszystko, co się wydarzyło, w odróżnieniu od niektórych tutaj.

Łącznie ze mną samym, pomyślał ze smutkiem.

Ktoś odchrząknął i za Floyd pojawiła się Necro, posyłając Linkowi kolczykowy uśmiech. Jej krótki irokez wydał mu się jeszcze bardziej błękitny niż zwykle, a futurystyczna skórzana kurtka jeszcze bardziej w stylu Mad Maxa. Możliwe, że gdy uniknie się śmierci, wszystko wydaje się trochę wyrazistsze.

– Hej, babo. – Link wyciągnął ręce, by ją uściskać, ona jednak wysunęła pięść.

– Żółwik – powiedziała, uśmiechając się.

Ta sama stara Nec. Bogu dziękować, że są tutaj.

Necro wcisnęła się obok Sampsona, naprzeciw Floyd i Linka. Nox siedział po drugiej stronie Sama, choć Ciemnorodzony zajmował w boksie więcej miejsca, niż przewidywała norma.

– Szybko się uwinęłyście – zauważył Sampson.

– Wskoczyłyśmy w pierwszą taksówkę, jaką złapałyśmy – potwierdziła Necro.

– Przejażdżka za pięć dych. Nie zachowuj się tak, jakbyśmy cię nie kochały. – Wyrzuciwszy z siebie ostatnie z tych słów, Floyd poczerwieniała.

– A wy nie zachowujcie się tak, jakbyście naprawdę zapłaciły taksówkarzowi – skontrował Nox.

– To co się stało? – zapytała Necro.

– Silas Ravenwood. Lub ktoś inny, prowadzący jedną z jego ciężarówek. Oto, co się stało. – Link wzruszył ramionami. – Rzęch zarzęził po raz ostatni, a Rid… – Głos mu się załamał. Nie był w stanie po raz kolejny opowiedzieć tej historii.

Nie bez porzygania się.

Floyd ścisnęła go za ramię.

– Sampson przekazał nam już przez telefon to, co najważniejsze. Powiedział, że Ridley zniknęła. – I choć swoje uczucia wiązała z Linkiem, w jej słowach niemal wyczuwało się przygnębienie.

– Szukaliśmy wszędzie i ślad po niej zaginął – powiedział Nox. – Przypuszczamy, że jest w rękach Silasa, nie wiemy jednak, dokąd ją zabrał.

Sampson wypił duszkiem piątą, jak się okazało, szklankę mleka. Ten facet jadł więcej niż Link, gdy jeszcze był śmiertelnikiem. Ciężko było się połapać, jak to właściwie jest z Ciemnorodzonymi, gdyż pojawili się na świecie, dopiero gdy w minionym roku został obalony Porządek Rzeczy. Wszyscy jeszcze się nad tym głowili, łącznie z Sampsonem.

– Silas stoi na czele Syndykatu. Takich operacji nie da się prowadzić, nie mając miejsca na spotkania z szumowinami, z którymi się współpracuje. Mało prawdopodobne, żeby wynajmował w tym celu powierzchnie biurowe.

– Syndykat? – Link nigdy przedtem o nim nie słyszał. – Coś jak syndykat zbrodni?

– Podziemie kryje w sobie nawet więcej zorganizowanej przestępczości niż świat śmiertelników – wyjaśniła Floyd. – Hazard, narkotyki, lewy handel mocami… Co tylko chcesz. A większością tego kieruje Syndykat.

– Mówicie więc, że Silas jest szefem mafii? – Ta myśl wyraźnie zaniepokoiła Linka. – Kimś takim jak don Corleone, ten grubawy gość z Ojca chrzestnego?

Sampson pchnął przez stół pustą szklankę po mleku.

– Przy Syndykacie mafia wygląda na organizację charytatywną.

Link już był bliski zażartowania ze spotkań swojej matki i reszty bezwzględnych Cór Amerykańskiej Rewolucji: że CAR mogłoby nauczyć mafię, jak urządzać zbiórki pieniężne w każdy dzień tygodnia. Uświadomił sobie jednak, że skoro nie ma z nim Ridley, żarty na temat Gatlin nikogo tu nie rozbawią.

Bez niej nic nie jest takie samo.

I wtedy przyszło mu do głowy coś jeszcze.

CAR. Moja mama.

I Link aż usiadł prosto.

– Słodki jeżu. Muszę zadzwonić do mamy.

– Jeszcze do niej nie dzwoniłeś? – Sam potrząsnął głową. – Gliny pewnie już poszły śladem tablic rejestracyjnych Rzęcha. Idę o zakład, że się z nią skontaktowały.

Link najszybciej, jak się dało, wystukał numer domowego telefonu. Matka zabije go za to, że nie dzwonił. Pewnie w domu jest teraz kaznodzieja i wszystkie jej przyjaciółki z CAR w ramach kolejnego spotkania ich kółka modlitewnego.

Mama odebrała już po pierwszym dzwonku. Po pociąganiu nosem poznał, że płakała.

– Mama? Tu Link. Znaczy Wesley…

– Wesley! – Dźwięki zrobiły się głuche, jakby zakryła mikrofon. – To Wesley. Dobry Pan Bóg Wszechmogący odpowiedział na moje modlitwy.

Link mógł sobie wyobrazić następujący po tym chór różnych alleluja przerywanych wielkimi kęsami tekstów w stylu: Mówiłam, że ten chłopak to istne żaroodporne naczynie zgryzoty i Mam nadzieję, że twój syn nie pali (po)trawy.

Po chwili mama znów była na linii.

– Co się dzieje? Dzwonili tu z policji, że znaleziono twój samochód rozbity na autostradzie, a po tobie ślad zaginął. Na Północy. – Powiedziała to takim tonem, jakim ktoś mógłby oznajmić: na „Titanicu”. I zaraz mówiła dalej. – Nic ci nie jest? Masz zanik pamięci? Panie, nie dopuść, by doznał zaniku pamięci.

– Mamo, uspokój się. Gdybym miał zanik pamięci, nie pamiętałbym naszego numeru telefonu. Nic mi się nie stało. Nawet mnie nie było wtedy w samochodzie. – Link dopracował szczegóły ledwie chwilę wcześniej i był z siebie bardzo dumny. – To wszystko to nieporozumienie. Ktoś ukradł Rzęcha, a że jeszcze tego nie zgłosiłem, to kiedy zajechali na miejsce wypadku, uznali, że to ja prowadziłem.

– I tak sobie teraz dzwonisz? – Gniew w głosie mamy wręcz kipiał. – Czy ty chociaż masz pojęcie, jak się zamartwiałam? Już zadzwoniłam do starego Bucka Petty’ego i poprosiłam, żeby pakował swoje psy!

Link westchnął, drapiąc się po sterczącej czuprynie.

– I co zamierzałaś zrobić? Zajechać do Georgia College pod wezwaniem Odkupiciela ciężarówką pełną psów myśliwskich? – Dumą napełniło go też to, że zapamiętał nazwę szkoły, do której jakoby uczęszczał.

– Właśnie tak postępują dobre matki, dowiedziawszy się, że ich synowie zaginęli, Wesleyu Jeffersonie Lincolnie! Już absolutnie wychodziłam z siebie. Czyżbyś zapomniał, jak się telefonuje na koszt rozmówcy? Ćwiczyliśmy to przed twoim wyjazdem.

– Przepraszam, mamo. Dopiero niedawno się dowiedziałem, co się stało, i nie mogę teraz rozmawiać, bo policja potrzebuje, bym wypełnił protokół. – A mama uważała wszystkie te godziny, które spędził na oglądaniu Matlocka¹, za marnowanie czasu.

– Czemu ktoś miałby kraść samochód z Georgia College i jechać nim aż na autostradę w New Jersey?

– Nie wiem, ale lepiej uaktywnij swoje drzewko kontaktów i obdzwoń wszystkich, zanim panie z CAR wybiorą się do Georgii i zaczną wieszać moje podobizny na słupach telegraficznych.

– Zadzwoń do mnie później, Wesleyu – mruknęła pod nosem matka Linka. – Ta rozmowa jeszcze się nie zakończyła.

– W porządku, mamo. Muszę kończyć, zanikasz mi. – Link dla potwierdzenia tego zmiął tuż przy mikrofonie serwetkę, po czym się rozłączył.

Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają, choćby nie wiadomo jak się tego chciało.

Kiedy odwracał się do stołu, wszyscy powstrzymywali uśmiechy – poza dzianym koleżką.

– Wystarczy. Przedstawienie skończone – oznajmił Link. – To gdzie znajdziemy Silasa?

– Kiedy Silas nie obnosi się ze swoją władzą, lubi się przyczaić – odparł Sampson. – Prawdopodobnie więc prowadzi swoje interesy, zniknąwszy gdzieś na uboczu.

– Czai się tak, jak wymaga tego sytuacja – zauważyła Necro, odwracając się do Noxa. – Znasz Silasa lepiej niż ktokolwiek z nas. Gdyby miał Ridley, gdzie by ją zabrał?

– Nie znam go aż tak dobrze, jak sądzisz – zirytował się Nox. – Nie jestem u niego na liście płac. Silas pojawia się i sprawia kłopoty, potem znika. Jeśli przemieszcza się tunelami, co ja bym na jego miejscu robił. Może być gdziekolwiek. – Tunele Obdarzonych rozciągały się pod całym światem śmiertelników, a czas i przestrzeń w nich nie rządziły się tymi samymi prawidłami, co na górze.

Floyd też na niego spojrzała.

– A Abraham, kiedy – zawahała się – kiedy go widywałeś, o niczym takim nie wspominał?

Nox podwinął rękawy czegoś, co Linkowi wyglądało na kolejną z jego przesadnie drogich hipsterskich koszul.

– Jak już mówiłem, niewiele czasu spędzaliśmy razem. Bądź co bądź uprowadził mi mamę. Gdy byłem mały, zaledwie kilka razy pozwolił mi ją odwiedzić. – Nox umilkł i zapatrzył się w sufit. – Resztę czasu spędzał w swych laboratoriach.

Wygląda na to, że pan Goguś też ma uczucia, pomyślał Link. Co zabawne, nie odebrało mu to chęci, by kiedyś tamtemu przylać.

– Okej. Jest przynajmniej jakiś punkt wyjścia. Słyszałeś kiedyś, jak mówił o tych laboratoriach? – zapytał Sampson.

– Pewnie. Abraham miał obsesję na ich punkcie i na punkcie swoich projektów, bo tak właśnie je nazywał. Nigdy jednak nie zaprosił mnie na ich zwiedzanie. Znajdowały się gdzieś za jego domem.

– Wiesz to na pewno? – Link był podejrzliwy.

– Powiedziałem już, że spędziłem w jego domu trochę czasu. Tak samo Silas. On nawet miał tam swój pokój. Kiedyś popełniłem ten błąd, że przypadkowo do niego zaszedłem. – Nox potrząsnął głową, sięgając w głąb pamięci. – W jednej z sypialni zauważyłem stary gramofon i chciałem się przekonać, jak takie coś działało. Kiedy wracałem, Abraham stał w hallu. Nigdy nie zapomnę tego, co powiedział. Ja toleruję to, że myszkujesz po moim domu, chłopcze. Jeśli jednak Silas cię przyłapie w pobliżu swojego pokoju, może uznać za złodzieja i uciąć ci rękę.

– Dzięki za podzielenie się upiornymi wspomnieniami z dzieciństwa – powiedział Link. – Na pewno pomoże mi to zasnąć.

Nox zmarszczył brwi.

– O ile mi wiadomo, Silas, podobnie jak jego przodek, nigdy na dłużej nie oddalał się od laboratoriów. Założę się, że jeśli znajdziemy te laboratoria, znajdziemy też jego.

– To gdzie jest ten dom? – spytał Sampson.

Nox pokręcił głową.

– Nie wiem. Ludzie Abrahama, ilekroć zabierali mnie tunelami na wizytę u mamy, zawiązywali mi oczy. Na to miejsce nałożone też zostało jakieś zaklęcie przesłaniające, tak że śmiertelnicy go nie widzą.

Kolejny ślepy zaułek, pomyślał Link. Rewelacja.

Zastanowił się, czy nie zadzwonić do Ethana, po tysiąckroć od niego bystrzejszego. Dla Ethana jednak wciągnięcie w sprawę z Silasem Ravenwoodem zakrawałoby na misję samobójczą. A Link nie mógł pozwolić, by coś się przytrafiło jego najlepszemu przyjacielowi, zważywszy, że Ethan kiedyś już umarł, i to dwukrotnie.

– Na pewno istnieje ktoś, kto wie, jak znaleźć te laboratoria – stwierdził Sampson.

W głowie Linka wzbierała pewna myśl, powoli niczym syrop wylewany z butelki.

– Istnieje. Gość, który tam wyrósł. – Podniósł wzrok. – John Breed.

– Kto taki? – W głosie Sampsona zadźwięczała nieufność, wpisana chyba w jego naturę Ciemnorodzonego.

– To jeden z tych dobrych – powiedział Link. – Przedtem jednak, przez długi czas, był ciemnym typem. Dlatego jest taką moją Wikipedią Istot Ciemności.

Nox skrzyżował ręce na piersi.

– Nie jestem pewien, czy ktoś z tych dobrych zechce wejść w taką sytuację.

– Wejdzie i nie tylko. Zaufaj mi.

Nox milczał.

– Skąd ta pewność? – spytała Necro.

– Bo to Abraham Ravenwood ukształtował go w jednym ze swych upiornych laboratoriów. – Link uśmiechnął się szeroko. – I to John pomógł mi go zabić.

– Chcesz powiedzieć, że jeden z eksperymentów naukowych Abrahama się zbuntował? – upewnił się Sampson.

– Mówimy o tym, jak Frankenstein spotyka RoboCopa – oznajmił z dumą Link.

Pominął takie szczegóły jak to, że John Breed był tym hybrydowym inkubem, który go ukąsił, przemieniając w ćwierćinkuba, jakim jest obecnie. Dziwnie byłoby o tym mówić, zupełnie jakby stał przed nimi wszystkimi w samej bieliźnie. Ciężko też było coś takiego wybaczyć, ale wina nie leżała po stronie Johna; Abraham solidnie w nim namącił. Zresztą, gdy było trzeba, John stanął po stronie jego i jego przyjaciół – i to razem z Johnem zabili Abrahama. Tego rodzaju więzi nie sposób zerwać.

Zamiast tego Link opowiedział im, jak Abraham Ravenwood dobrał rodziców Johna, inkuba krwi oraz evos – czyli jedną z tych potężnych Obdarzonych, które poprzez dotknięcie pożyczają sobie moce innych Obdarzonych. Abraham wykorzystał tych dwoje, by stworzyć doskonałą hybrydę: o pełni sił inkuba, za to bez żadnych jego słabości.

John potrafił podróżować, miał też nadnaturalną siłę, właściwą tradycyjnym inkubom, ale i moce evos. Był także w stanie dokonać czegoś, czego nie potrafił żaden inny inkub, poza Linkiem: mógł wychodzić na słońce.

Jeśli ktoś miał odnaleźć laboratoria, to właśnie John.

– To na co czekamy? – spytała Floyd. – Dzwoń do niego.

– Jego nie ma w Gatlin – westchnął Link. – Jest w Oksfordzie ze swoją dziewczyną, Liv.

– Po to też jest telefon. – Floyd nie ustępowała.

– Nie łapiesz. Liv to taka zwariowana geniuszka, co całe życie spędza w bibliotece. W Gatlin nigdy nie nosiła przy sobie telefonu, a i John nie jest od niej lepszy. Masę razy próbowałam dodzwonić się na numer, jaki mi podał i zawsze przerzucało mnie na pocztę głosową.

– Okej – powiedziała Floyd. – No to zabierz nas w podróż.

– Ja nie latam. – Sampson rozparł się w boksie, krzyżując ręce na piersi.

– Serio? – Necro, wyraźnie rozbawiona, szturchnęła go łokciem. – Ty?

Sampson wepchnął dłonie do kieszeni, wyglądał na zakłopotanego.

– Podróżowanie nie bardzo przypomina latanie – stwierdził Link. – To coś jak bycie wsysanym przez odkurzacz.

Ciemnorodzony popatrzył na niego.

– Chociaż przedstawiasz to tak zachęcająco, jednak sobie odpuszczę.

– Żal się przyznać, ale zostaję z Sampsonem – powiedziała Necro. – Dość, że i tak opuszczam ciało i do niego wracam.

Nox odwrócił wzrok. Necro ledwie doszła do siebie po tym, jak wykorzystał jej moce nekromantki, dopuszczając, by Abraham nie tylko zajął jej ciało, ale i je zatruł. Link nawet teraz widział, że cienie pod jej oczami są głębsze niż przedtem.

Oni wszyscy wiele przeszli, przez Rid i przeze mnie.

Nox zresztą też – tyle że on sporo kłopotu też narobił.

Ale Floyd, Necro i Sampson? Pomyśleć, o ileż łatwiej by się im żyło, gdyby Abraham i Silas dostali to, czego zażądali.

Jak mógłbym ich teraz prosić, by zapisali się na rundę drugą nawalanki Obdarzonych?

– Ja się zabiorę – oznajmiła natychmiast Floyd.

Link był jej wdzięczny, ale miał też poczucie winy.

– Nie musisz robić niczego wbrew sobie. – Ostatecznie, serce Linka od zawsze należało do pewnej konkretnej syreny, którą za wszelką cenę zamierzał odnaleźć.

– Dzięki za wyjaśnienie – odparła Floyd z uśmiechem.

– Ja też jadę – oświadczył Nox zza stołu.

– Nie wydaje mi się, że to dobry pomysł – powiedział Link. – John jest trochę jak nasz Sammy Boy. Trochę mu zajmuje przekonywanie się do ludzi. A wy dwaj niewiele macie wspólnego.

– Jadę. – Nox już się podnosił, ale Necro go przytrzymała.

– Pozwól, że ujmę to inaczej – rzekł Link. – Nie jedziesz. Jeśli więc nie podróżujesz, masz pecha. A jeżeli naprawdę ci zależy na Ridley, przestań się tu ciskać i marnować czas.

Zarzuty były raczej trafione, bo Nox się wycofał.

– Nox, głowa do góry – pocieszyła go Floyd. – Znajdziemy tego Johna Breeda.

Wszyscy wyszli za Linkiem na zewnątrz. Poprowadził ich za restaurację, żeby mogli się z Floyd zdematerializować, nie budząc sensacji.

Wyciągnął do niej rękę.

– Gotowa?

Floyd skinęła głową i chwyciła jego dłoń.

Necro uściskała ją szybko.

– Powodzenia.

– Nie będzie nam potrzebne. – Ledwie Floyd zdążyła to powiedzieć, zniknęli.

Amerykański telewizyjny serial sensacyjny (1986-1995). W Polsce emitowany bywa na kanale CBS Action. [wróć]

ROZDZIAŁ 3: NOX

Street of Dreams

Newark? Czyli New Jersey? Nadal tego nie łapię. Wiecie przecież, że Obszar Trzech Stanów¹ nie jest dla nas przyjazny. – Necro, idąc za Noxem i Samem wzdłuż ulicy, dawała wyraz swemu wzburzeniu. – Czy tylko ja mam stąd niezbyt miłe wspomnienia?

– Będzie dobrze – zapewnił ją Nox. – Ze względu na piłkarskie mamy² i mafię śmiertelników nawet oprychy Silasa unikają Stanu Ogrodów jak zarazy.

– Czy po pożarze w Syrenie to trochę nie za blisko domu? – Necro nie uwolniła się jeszcze od wątpliwości. – Bo wówczas roiło się od ludzi Silasa. Może nie pamiętasz, ale ja tam byłam.

– I właśnie dlatego w Jersey będzie bezpiecznie. Klub padł. Silas ma teraz na głowie większe sprawy.

To określenie odnosi się do obszaru metropolitalnego Nowego Jorku, leżącego na terenie trzech stanów: Nowego Jorku, New Jersey i Connecticut. [wróć]

Tak miło nazywa się w USA przedstawicielki wyższej klasy średniej, mieszkające zwykle na przedmieściach i raczej niepracujące, których głównym zajęciem wydaje się dowożenie ich dzieci na liczne zajęcia pozalekcyjne (oraz oczywiście odwożenie z nich). Szczególnie wyróżnia się tu szkółki piłkarskie, stąd taki właśnie przydomek. Generalnie, określenie matek łaknących dla swych pociech aktywnego życia i starających się im to zapewnić za każdą cenę, niekiedy wręcz przebojem. [wróć]

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki