Tytuł oryginału: Witching Savannah. The Source

Przekład: Jerzy Bandel
Redakcja: Elżbieta Meissner, Agencja Wydawnicza Synergy
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Projekt okładki i stron tytułowych: Joanna Wasilewska

Text copyright © 2014 by J.D. Horn
Published in the United Stated by Amazon Publishing, 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-523-1

Wydanie I, Łódź 2015

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Pamięci Quentina Comforta Horna,
źródła wielu radości

Rozdział 1

Utrzymaj ogień w ręce, dziewczyno. – Napłynął do mnie szept Jilo. – Nie daj się zwieść. Panuj nad nim tym razem. Nie wchodź do jego świata, dopóki nie będziesz gotowa kontrolować tam swojego czasu.

Mały płomień nie parzył mnie, choć wiedziałam, że musi być gorący. Tańczył na dłoni, starając się zwrócić moją uwagę z powrotem na wspomnienie moje i mojej siostry. To Maisie dała mi te zaczarowane płomyki, języczki ognia, które pozwalały mi jeszcze raz, ze wszystkimi szczegółami, przeżywać wydarzenia z naszego dzieciństwa. Teraz Maisie była dla mnie stracona, wydarta nie tylko z tego świata, lecz z całej naszej rzeczywistości. Nikt nie wiedział, gdzie jest, jeśli w ogóle gdzieś była.

Te jasne iskierki były ostatnim śladem jej magii pozostawionym w naszym świecie i starały się dosięgnąć źródła tak jak opiłki żelaza wyciągające się w stronę magnesu. Były moją jedyną nadzieją na znalezienie siostry. Walczyłam z ich wolą, starając się krok po kroku zstępować do przeszłości, nie zatracając się całkowicie we wspomnieniach. Zużyłyśmy już z tuzin płomieni: światełka oddawały życie jedno po drugim, starając się zaprowadzić mnie do Maisie. Paliły się jasno, lecz znikały zbyt szybko, zanim zdążyłam znaleźć połączenie, zrozumieć, dokąd jestem prowadzona. Wliczając ten, który migotał mi na ręce, zostało pięć płomieni.

– Skup się na świetle w prawej dłoni i słuchaj głosu Jilo, jasne? – Starucha chwyciła moją wolną rękę i ścisnęła ją mocno. – Pozwól, żeby głos Jilo był twoją kotwicą w tym świecie. Nie ma się po co śpieszyć, moja droga, nie ma się po co śpieszyć.

Język Jilo i jej upór, by mówić o sobie w trzeciej osobie, przeczyły jej wykształceniu. Wiedziałam, że ukończyła chemię na Spelman College, ale biorąc pod uwagę jej płeć i kolor skóry, urodziła się jakieś dwadzieścia lat za wcześnie, żeby spełnić marzenie o zostaniu w przyszłości lekarzem medycyny. Zamiast tego stała się doktorem korzeni hoodoo i stworzyła własną postać na miarę oczekiwań tych, którzy szukali jej usług. Byłam jedną z niewielu osób, które mogły zajrzeć pod tę maskę.

Jilo powoli wzięła głęboki wdech, przypominając mi gestem, żebym ją naśladowała. Fale mocy napływały z naprzeciwka w moim kierunku, za każdym razem stawały się jednak coraz słabsze i pojawiały się coraz rzadziej. Stawiłam opór sile grawitacji, która rosła przede mną, starając się zmienić energię zaklęcia Maisie, odwrócić ją i wykorzystać do własnych celów. Energia zwolniła, zaczęła się naciągać i wyginać. Zniechęcona moim oporem, próbowała się odwrócić i rozciągnąć, świeciła jak kometa zbliżająca się do słońca. Dokładnie tak, jak zamierzałam, magia chciała szukać swojego źródła, sięgając we wszystkich kierunkach w poszukiwaniu Maisie. Wyostrzyłam świadomość, podążając szlakiem płomyka, ale było za późno. Ogień rozjarzył się, powiększył i zajaśniał jak nowa gwiazda. A więc sprzeciwianie się sile płomyka powoduje, że szybciej gaśnie… Tym razem nie mogłam się nawet nacieszyć radosnym wspomnieniem z dzieciństwa. Zobaczyłam jedynie ciemność.

– Tym razem byłyśmy bliżej – stwierdziła Jilo, chociaż obie wiedziałyśmy, że to kłamstwo. Wcześniej dotarłyśmy do tego etapu już dwa razy. Wstała i pochyliwszy się nad stołem, szczelnie zamknęła pokrywką słoik skrywający pozostałe cztery wspomnienia. – Dziś już nic więcej nie zrobię. Nie jestem taka młoda jak ty – oznajmiła, ale cały czas nie spuszczała wzroku z mojego brzucha. Bała się, że zbyt dużo tego wędrowania pomiędzy światami może zaszkodzić dziecku, które we mnie rosło. Zresztą i ja czułam taką obawę, ale martwiłam się też, że tracę czas, w którym mogłabym znaleźć Maisie.

– Doceniam to, co dla mnie robisz – powiedziałam, dotykając dłonią całkiem sporego brzucha. Minęło zaledwie trzy i pół miesiąca ciąży, ale już mogłam stwierdzić, że Colin będzie naprawdę dużym chłopcem.

– Jilo o tym wie, dziewczyno – powiedziała, po czym dodała bardziej czułym głosem. – Wie o tym. – Położyła dłoń na biodrze i potarła je lekko, jakby coś ją zabolało. – Ale Jilo wciąż uważa, że powinnaś powiedzieć swojej rodzinie, co zamierzasz. To wiedźmy, im będzie dużo łatwiej pomóc ci znaleźć siostrę niż Jilo.

– Nie chcę ich angażować. Pozostałe rody wiedźm nie chcą nawet słyszeć o próbach ściągnięcia Maisie do naszego wymiaru. Mówią, że uszkodziła granicę, osłabiła ją.

Tysiące lat temu potężne wiedźmy, wśród nich moi przodkowie, rozciągnęły sieć magicznej energii, żeby chronić nasz świat. Nazywamy ją „granicą”. Istoty, które kiedyś rządziły światem – możecie nazywać je demonami, jeśli jesteście religijni, albo istotami spomiędzy wymiarów, jeśli wolicie polegać na nauce – postawiły się na miejscu bogów, mieszały w ewolucji, może nawet bardziej w sprawach wiedźm niż zwykłych ludzi. W końcu my, rody wiedźm, zbuntowaliśmy się i wygoniliśmy węże z Edenu. Granica chroniła nas przed ich powrotem.

– Moje ciotki i wujek też będą próbowali mnie powstrzymać. Będą się czuli do tego zobligowani. – Bałam się, że nie pomogliby mi, nawet gdyby pozostałe rody nie miały nic przeciwko temu.

Podczas gdy ciocia Iris nie chciała mieć już więcej do czynienia z Maisie, twierdząc, że zasłużyła na karę, którą otrzymała, Ellen zrobiła się absolutnie posłuszna zjednoczonym rodom. Nie chciała ryzykować, robiąc zamieszanie. Wujek Oliver nie był specjalnie przeciwny szukaniu Maisie, ale uważał, że raczej nie ma już czego szukać. Spędził mnóstwo czasu na wyrywaniu trawy z miejsca, w którym stała Maisie, zanim moc wściekłej granicy wyrzuciła ją z naszego świata. Twierdził, że ziemia jest tam przepalona na kilkadziesiąt centymetrów w głąb i nie ma sensu niczego tam sadzić. Nawiózł kompostu na miejsce wypalonej gleby, wybrukował ten skrawek ziemi i umieścił tam zegar słoneczny. Wydaje mi się, że to miał być jego pomysł na pomnik. Wiedziałam, że rodzina nie poprze moich zakonspirowanych wysiłków, a nawet jeśli to zrobi, inni kotwiczący – wiedźmy, które tak jak ja zostały wybrane, by chronić i utrzymywać granicę – powstrzymaliby próby sprowadzenia Maisie do naszej rzeczywistości w obawie, że jeszcze bardziej zagrozi granicy.

– Jilo myśli, że może oni powinni cię zatrzymać. To twoja siostra, ona próbowała cię zabić.

– Nie wiedziała, co robi – zaprzeczyłam. – Była pod wpływem demona, boo haga. Tego samego, którego ty wykarmiłaś i nasłałaś, by szpiegował naszą rodzinę. – Maisie była nie tylko moją siostrą, była bliźniaczką. Dwujajową, owszem, ale jednak oznaczało to, że przyszłyśmy na świat w tym samym momencie. Jeśli ja jej nie przebaczę, to kto mógłby to zrobić?

– Jilo już ci mówiła, że przykro jej z tego powodu. Nie miała pojęcia, że twoja siostra tak namiesza.

Wciąż byłam chora na samą myśl, że Maisie nadała formę tej istocie z cienia. Nazwała ją Jacksonem i zrobiła z niej swojego ukochanego. Pozwoliła mu pociąć mnie i pić moją krew. Jeszcze gorzej się czułam na myśl, jak sama zakochałam się w Jacksonie. Po kręgosłupie przebiegł mi dreszcz.

– No właśnie. – Jilo jakby czytała mi w myślach. – To jest twoja siostra, którą właśnie próbujesz odnaleźć. Jilo ci radzi, żebyś zostawiła sukę tam, gdzie wylądowała. Kiedyś w końcu przetniesz tę pępowinę, z bólem czy bez.

– Cóż, na pewno tak się nie stanie – zaprzeczyłam ostro, ale zaraz pożałowałam swojego tonu. – Nie uda mi się bez twojej pomocy, Matko.

Zbyła moją frustrację bez zmrużenia oka.

– Rody wciąż ograniczają ci dostęp do mocy?

– Tak. Uważają, że nie byłabym jeszcze w stanie jej kontrolować.

– I wciąż są wściekłe, że podzieliłaś się małą częścią z Jilo.

– Tak, nie były zbyt zadowolone, gdy się dowiedziały. – Pozostałe rody wyreżyserowały sfingowany proces, by rozsądzić, czy jestem gotowa przyjąć pełnię swojej mocy. Fakt, że dałam Jilo tę odrobinę, by mogła dalej prowadzić swój biznes, został użyty jako dowód przeciwko mnie, ale nie zamierzałam jej tym obciążać. Dałam jej swoją moc i zrobiłam to z własnej woli. – Twierdzą, że chcą mnie w ten sposób chronić przede mną samą, że nie wiem, jak utrzymać moc, że jeszcze nie jestem dość dojrzała. – Odhaczałam w myślach kolejne zarzuty z ich listy. – I jeszcze, że za bardzo myślę sercem zamiast głową, przedkładając własne dobro nad dobro ogółu.

– Kim oni są, do diabła, żeby cię osądzać? – zapytała. Była zła jak kwoka broniąca swoich piskląt. – Granica cię wybrała, chociaż nie miałaś magii. Znała cię. Wybrała.

– Twierdzą, że danie mi dostępu do całej mocy byłoby jak zostawienie sześciolatka bawiącego się bombą atomową. Muszę ją obłaskawić, tak jak musiałabym to zrobić, gdybym dostała ją przy narodzinach.

– A co z granicą? Jak masz kotwiczyć tę cholerną granicę, skoro nie masz pełni mocy?

– Nie kotwiczę teraz. Jestem połączona z jej mocą. Muszę, bo granica mnie wybrała, ale część jej energii przeznaczoną dla mnie dzieli między sobą dziewięcioro pozostałych kotwiczących, podobnie jak ciężar wspierania jej. Jestem pewna, że gdyby mogli powierzyć mi granicę bez narażania jej, zrobiliby to.

– Och, tak twierdzą. Mogliby cię zabić, dokładnie tak, jak zabita została twoja Ginny.

Przed oczyma wyobraźni natychmiast stanął mi tamten letni dzień. Moja cioteczna babka Ginny leżąca w kałuży krwi. Zabita łyżką do opon.

– Nie zrobiliby tego – prychnęłam, modląc się, żeby to była prawda.

– Jesteś pewna? – zapytała Jilo.

Nie odpowiedziałam, wiedząc, że przejrzy każde kłamstwo, które spróbuję jej wcisnąć. A nie byłam pewna. Morderstwo Ginny rozpoczęło lawinę zdarzeń, która doprowadziła do wybrania mnie na kotwiczącą. Nieraz przychodziło mi na myśl, że powinnam bardzo uważać, zanim zrobię kolejny krok. Zamordowanie mnie było najłatwiejszym sposobem na zwolnienie etatu.

W głębi duszy podejrzewałam, że gdybym okazała się nieodpowiednia, zbyt niesforna, rody mogłyby podjąć decyzję o usunięciu mnie ze sceny, żeby następnie pogratulować sobie podjęcia decyzji w stanie wyższej konieczności. Wiedziałam, że ciocie i wujek zrobią wszystko, żeby mnie chronić, ale niektórzy członkowie mojej dalszej rodziny mogliby nawet wyrazić aprobatę dla takiego rozwiązania. To dlatego zgadzałam się na wszystko, czego chciały rody, na wszystko poza poddaniem się w sprawie Maisie.

– Jilo tego nie łapie – mówiła dalej, wyrywając mnie z ponurych myśli. – W jaki sposób to, co oni ci robią, różni się od działań starej Ginny? Kradną to, co należy do ciebie. Wiedzą, że za kradzież mocy wiedźmy istnieje kara.

– Tak naprawdę to nie jest kradzież…

– Zabierają ci coś bez twojej zgody – stwierdziła, po czym nagle zrozumiała moje milczenie. – Ach, Jilo już rozumie. Ty się zgodziłaś, tak?

– Zrobiłam to, co musiałam. Może mają rację. Nie wiem, co mam robić. Nigdy nie miałam szansy się nauczyć. Muszę dopiero to załapać.

– Co ty opowiadasz, do diabła. Nie widzisz, dziewczyno? Granica uznała, że jesteś gotowa. To inni kotwiczący, inne rody, przestraszyły cię przed przejęciem twojej własnej mocy.

Wiedziałam, że ma rację, ale prawdę mówiąc, byłam przerażona. Bałam się nie tylko rodów, ale też siebie samej. Nie wierzyłam, że będę umiała kontrolować choćby połowę swojej mocy, a co dopiero całą. Przegapiłam lata nauki magii, a teraz stawiałam w tej dziedzinie pierwsze małe kroczki. Magiczne dziecko, które wywraca się na swój magiczny tyłek. Rody nakazały Emmetowi zająć się moją edukacją. Emmet rozpoczął życie jako golem, wspólna świadomość reprezentantów wszystkich rodów w naszym domu. Ale ta sama energia, która zamknęła Maisie w miejscu, w którym wylądowała, zmieszała wszystkie osobowości w Emmecie w uciążliwą i marudną.

Na szczęście ci, którzy oddali mu swoją energię, wyszli z tego bez szwanku – to, co stracili na rzecz golema, specjalnie ich nie osłabiło. Emmet wciąż dzielił większość ich wiedzy i zatrzymał część mocy. Skoro posiadał i magię, i mądrość, rody zadecydowały, że nadaje się na mojego nauczyciela i że pokaże mi, jak wykorzystać moc. Chociaż Emmet potrafił być irytujący, czułam do niego sympatię. Mieliśmy ze sobą coś wspólnego. Rody i jego próbowały stłamsić, nie pytając, co chce zrobić ze swoim życiem, nawet gdy miał własne pomysły. Po prostu pchnęli go w moim kierunku i powiedzieli, co ma robić. Ale nawet mając tak dobrego przewodnika jak Emmet, udało mi się uzyskać zaledwie częściową kontrolę nad tą małą częścią mocy, którą dostałam. Wzruszyłam ramionami.

– W porządku. Więc dalej będziemy razem szukać twojej szalonej siostry. Jutro – oznajmiła Jilo, podnosząc czerwoną lodówkę turystyczną, którą zawsze zabierała ze sobą na Colonial Cemetery, gdzie spotykała się z klientami. Umieściła w niej słoik. Poprosiłam ją, żeby się nim zaopiekowała, chcąc mieć pewność, że zawartości nie użyje nikt, kto miałby zamiar ukarać Maisie.

– Lepiej się zastanów, co planujesz z nią zrobić, gdy już ją znajdziemy, bo Jilo nie zamierza jej niańczyć. – Promyk słońca znalazł drogę przez jeden z kwadratowych, szerokich na trzydzieści centymetrów otworów w ścianie. Widziałam tylko sylwetkę starej kobiety ze skrzyżowania, jej rysy zatarło jasne światło. – Wiem, że jesteś zdeterminowana, dlatego ci pomagam. Ale nic nie jesteś winna swojej siostrze. To o dziecko, które nosisz, powinnaś się troszczyć. – Otworzyła ciężkie drzwi machnięciem ręki. – Nie będziesz już mogła przyjeżdżać tu na tym swoim rowerze. Jeśli mamy dalej działać, Jilo uważa, że powinnaś znaleźć jakieś inne miejsce, czystsze i położone bliżej domu. – Jej słowa podkreślił trzask metalu uderzającego o metal, gdy pozwoliła drzwiom się zatrzasnąć.

Rozejrzałam się po nieużywanym pomieszczeniu w opuszczonej prochowni, gdzie się spotykałyśmy. Proch strzelniczy już dawno stąd wyniesiono, ale wokół wciąż walały się różne ostre i zardzewiałe przedmioty, pokryte zbierającą się od dziesięcioleci warstwą kurzu. Góry śmieci leżące na zewnątrz ceglanej twierdzy sięgały aż do średniowiecznej, pięknej jak z bajki linii dachu, zwieńczonego blankami. Zdecydowanie powinnam znaleźć bardziej sterylne warunki dla mojego nienarodzonego dziecka.

– Ona chyba ma rację, Colin – odezwałam się do chłopca. Wiedziałam że to będzie chłopiec, nie było sensu nawet robić badania USG, ciocia Ellen była ekspertem w tej dziedzinie. I wiedziałam, że będzie miał na imię Colin, po ojcu swojego taty.

Ciocia Iris naciskała mnie, żebym poślubiła Petera Tierneya i żeby to odbyło się oficjalnie przed narodzinami dziecka. Bardzo chciałam za niego wyjść. Nawet przyjęłam oświadczyny, ale nie nosiłam jeszcze pierścionka. Trzymałam go, jak serce rosyjskiej matrioszki, w wyłożonym niebieskim aksamitem pudełeczku w szufladzie na biżuterię mojej toaletki. Kochałam Petera, ale za każdym razem, gdy wyobrażałam sobie, że stajemy przed Bogiem i światem, by powiedzieć sakramentalne „tak”, przypominało mi się, jak poszedł do Jilo i zapłacił jej za to, by rzuciła na mnie zaklęcie miłosne. Był zdesperowany i przerażony, że zostawię go dla Jacksona. Najbardziej dokuczała mi myśl, że rzeczywiście to rozważałam. Wybaczyłam Jilo i, przynajmniej pozornie, wybaczyłam Peterowi, ale zdrada była tak głęboka, tak nieoczekiwana, że jakaś część mnie wciąż się zastanawiała, jak Peter zachowa się w innych sytuacjach. Gdy będzie jeszcze bardziej zdesperowany.

Ta myśl wywołała we mnie ukłucie winy. Peter tak bardzo się starał być dobrym ojcem i żywicielem rodziny. Poza normalną pracą nocami dorabiał w tawernie rodziców, a dodatkowo robił, co mógł, żeby rozkręcić własny biznes budowlany – brał małe prace weekendowe z kilkoma kolegami ze swojej ekipy. Mówiłam mu, że pieniądze to nie problem – od kiedy skończyłam dwadzieścia jeden lat, dostawałam stałą wypłatę z rodzinnego funduszu – ale nie chciał nawet o tym słyszeć.

– Nie – odmówił, unosząc ręce w obronnym geście. – Nie mogę brać od ciebie pieniędzy. Nie chcę brać od ciebie pieniędzy. Chcę być pewien, że mogę zadbać o żonę, czy też przyszłą żonę, i o moje dziecko. Bez twoich pieniędzy i twojej magii.

Był to jedynie pokaz nieco staroświeckiej już męskiej dumy, ale instynkt i przeczucie podpowiedziały mi, żeby mu się w tym nie sprzeciwiać. Przytaknęłam i uśmiechnęłam się.

– W porządku, rozumiem – zapewniłam go po prostu, dając za wygraną. Ale po kilku tygodniach, gdy to przemyślałam, zdałam sobie sprawę, jak bardzo go szanuję.

– Jesteś szczęściarzem, mając takiego tatę – oznajmiłam Colinowi, gładząc małe wybrzuszenie pod bluzką.

Podeszłam do ogromnych wrót i pchnęłam je. Dwumetrowe stalowe płyty zaskrzypiały i rozsunęły się. Gdy byłam mała, komuś udało się te masywne drzwi ukraść. Daleko ich jednak nie zabrał, bo z powodu ciężaru musiał je zostawić na skraju polnej drogi, zmuszając miasto Savannah do zawieszenia ich z powrotem.

Rozważałam przez chwilę, czy nie otworzyć ich za pomocą magii, jak zrobiła to Jilo, ale zamiast rozhuśtać drzwi, mogłam wyrwać je z zawiasów i posłać do sąsiedniego stanu. Zdecydowałam się więc użyć rąk. Wychyliłam się i niemal oślepiło mnie jaskrawe światło, które wdarło się do środka, zalewając ciemną przestrzeń wokół mnie.

Dzień był jak materiał utkany z gorąca i wilgoci, odgłosów przyrody i szumu aut sunących Ogeechee Road. Rower stał tam, gdzie go zostawiłam, oparty o ścianę budynku. Mogłam użyć magii, żeby przenieść się do prochowni, ale nie chciałam. Jedynym „zaklęciem”, nazwijmy to tak z braku lepszego słowa, które byłam w stanie świetnie wyćwiczyć, była teleportacja na krótkie odległości. Nie wszystkie wiedźmy to umiały, a ja owszem, i to całkiem dobrze. Ale nie lubiłam tego uczucia. Za każdym razem miałam dziwne wrażenie, że osoba, którą byłam w punkcie A, nie jest tą samą, która ląduje w punkcie B.

– Mama musi ćwiczyć magię, ale musi też potrenować – rzekłam głośno do mojego synka. Przeszedł mnie dreszcz, gdy po raz pierwszy wyczułam inteligencję u mojego interlokutora. Colin tam był, złączony ze mną. Poczułam miłość, inną niż kiedykolwiek wcześniej. Zdałam sobie sprawę, że zrobiłabym wszystko, by chronić moje dziecko. Wszystko. Chciałabym, żeby to „wszystko” znaczyło także porzucenie poszukiwań Maisie. Zdecydowałam, że na razie pozostanie to kwestią otwartą, ale stanowczo zdecydowałam, że muszę znaleźć czystsze, bezpieczniejsze miejsce na spotkania z Jilo.

Ruszyłam w stronę roweru, gdy nagle usłyszałam za sobą hałas. Gdzieś blisko. Odwróciłam się. Po prawej stronie zobaczyłem kępę sosen, między którymi stał starszy – nie, niesamowicie stary – mężczyzna. Słaniał się na nogach i niemal upadł, po czym nagle się wyprostował. Obrócił się dokoła własnej osi, jakby próbując się zorientować, gdzie jest. Było zbyt gorąco i wilgotno jak na płaszcz, który miał na sobie, zwłaszcza że okrycie było o kilka rozmiarów za duże i niemal zamiatał nim ziemię. Zaniepokoiło mnie to, że wyglądał jakby na skurczonego. Coś było nie w porządku.

Ten strach przed obcymi powrócił do mnie od niedawna, bo nie chroniły mnie już żadne zaklęcia. Gdy granica mnie wybrała, jej moc zmieszała się z moją, cofając wszystkie ochronne czary, które rzucili na mnie Emmet i moja rodzina. Zwykłe wiedźmy nie mogły rzucać zaklęć na kotwiczących – ani dobrych, ani złych. Musiałam polegać tylko na sobie.

– Dzień dobry! – zawołałam do mężczyzny, ale chyba mnie nie usłyszał.

– Ta me ar strae. Ta me ar strae – powtarzał. Obrócił się raz jeszcze, zanim zauważył moją obecność. Wtedy ruszył pędem w moją stronę. Oddech mi przyśpieszył, gdy adrenalina wyzwoliła w moim organizmie reakcję „walcz lub uciekaj”. W pośpiechu niemal upadł, ale w ostatniej chwili udało mu się złapać równowagę. Zatrzymał się i spojrzał na mnie. Miał najbardziej niewinną twarz, jaką w życiu widziałam, a jego oczy były duże i pełne ufności. Łysiał, a kępki włosów, które jeszcze pozostały mu na skroniach, były białe jak śnieg. Jego twarz pokrywały głębokie zmarszczki, ale były to zmarszczki od śmiechu.

– Witam – odezwałam się ponownie. – Potrzebuje pan pomocy? – Miałam nadzieję, że rozumie po angielsku.

– Musisz być aniołem – stwierdził, a mocny irlandzki akcent nadawał jego słowom śpiewności. – Mówili, że w końcu do mnie przyjdziesz. – Wyciągnął ręce w geście powitania.

Strach przed tym człowiekiem zniknął. Postąpiłam kilka kroków w jego kierunku.

– Przykro mi – odparłam. – Nie ma tu żadnych aniołów. – Czy to, co dostrzegłam w jego oczach, było rozczarowaniem?

– Też dobrze – odparł. Zadarł płaszcz, żeby nie zamiatać nim po ziemi i znów się zachwiał.

– Czy wszystko w porządku? Mogę jakoś pomóc?

Znów zwrócił ku mnie swoją uroczą twarz. Było w nim coś magicznego. Promieniował jakby delikatnym światłem, nie miałam jednak pewności, czy byłabym w stanie je dostrzec, gdybym nie była wiedźmą. Złapałam się na tym, że zastanawiam się, czy on rzeczywiście jest mężczyzną, czy może jakimś tworem, który tylko go udaje. Po ostatnich wydarzeniach nie oceniałam już rzeczy tak łatwo na pierwszy rzut oka.

Ponownie uniósł płaszcz i zrobił krok w moją stronę. Potarł sobie lewe ramię prawą dłonią.

– Chodzi o to, że nie do końca jestem pewien, gdzie się znajduję – wyznał.

– Przy Ogeechee Road – wyjaśniłam. – Mieszka pan w okolicy?

W odpowiedzi zaśmiał się krótkim, ostrym śmiechem. Śmiech urwał się jednak tak szybko, jak się pojawił.

– Nie wiem. – Kolana się pod nim ugięły i upadł na ziemię. Podbiegłam, omal potykając się o własne nogi, i przyklęknęłam przy boku mężczyzny. Delikatnie nim potrząsnęłam. Nie odpowiedział. Z niejakim trudem przewróciłam go na plecy. Miał niebieskawą skórę, a blask, który wcześniej zauważyłam, zniknął. Jeżeli była w nim jakaś magia, to teraz go opuściła.

– Wszystko będzie w porządku.

Rozpięłam płaszcz, zdziwiona, jak drobne ciało skrywał. Mężczyzna uśmiechnął się do mnie, ale po chwili oczy nagle mu się zaszkliły. Próbowałam wyczuć puls. Nie udało się. Kilka lat temu zrobiłam kurs resuscytacji krążeniowo-oddechowej i starałam się przypomnieć sobie, co mam robić. Ułożyłam prawą rękę na jego klatce piersiowej, a lewą na swojej prawej, i zaczęłam uciskać. Sto uciśnięć na minutę, na dwa i pół centymetra w głąb.

– Pomocy! – krzyknęłam, licząc na to, że ktoś pracujący w najbliższej okolicy mnie usłyszy. – Niech ktoś wezwie karetkę!

Dalej uciskałam, czekając na jakąś odpowiedź. Nie doczekałam się. Znów zawołałam. Wybrałam to miejsce na spotkania z Jilo, bo hałas z ruchliwej ulicy zagłuszał większość innych dźwięków, i chociaż w pobliżu miały swoje siedziby jakieś firmy, starą prochownię dokładnie zasłaniały wielkie drzewa.Teraz przeklęłam i hałas, i drzewa. Nawet mimo pierwszej pomocy miał jakieś sześć minut. Jak długo już uciskałam jego klatkę piersiową? Może minęło zaledwie trzydzieści sekund, ale wydawało mi się, jakby to trwało wieczność. Powinnam przerwać resuscytację i zadzwonić na pogotowie?

Jęknęłam, gdy nagle dotarło do mnie, że jestem wiedźmą, a myślę jak zwykły człowiek. Co zrobiłaby wiedźma? Wiedziałam, że moja pierwsza pomoc go nie uratuje. Resuscytacja w najlepszym wypadku pozwala dostarczać tlen do mózgu do czasu użycia defibrylatora. Serce mężczyzny musi zostać pobudzone prądem.

W momencie, gdy przyszło mi to do głowy, wzdłuż mojego ramienia przebiegł świetlny impuls, jasny i niebieskawy jak błyskawica. Nie wywołałam go świadomie. Moc odczytała moje myśli i przejęła nade mną kontrolę. Strzał uderzył w ciało mężczyzny, który natychmiast otworzył pełne zdziwienia oczy. Jego ciało uniosło się na kilkanaście centymetrów nad ziemię, a gdy próbowałam oderwać dłonie, podążyło za nimi; elektryczność przyciągała je jak magnes. W końcu połączenie się zerwało, a on opadł na ziemię, zatrzepotał powiekami i w końcu zamknął oczy na zawsze. Swąd spalonego mięsa uderzył mi w nozdrza, aż mnie zemdliło. Obszar na jego klatce piersiowej, przez który przepłynęła energia, był czarny, ział w nim tunel aż do miejsca, gdzie kiedyś znajdowało się serce.

Co ja zrobiłam? Szorowałam dłońmi o piaszczystą glebę, chcąc zedrzeć resztki, które do nich przywarły. Oddech oszukiwał mnie, krótkie hausty powietrza, które mogłam zaczerpnąć, nie pozwalały mi napełnić płuc. Nagle zza moich pleców wyciągnęły się czyjeś ręce i objęły mnie. Spokojny kobiecy głos powiedział:

– W porządku, kochanie. Już w porządku. Ale musisz pójść ze mną. Musimy cię stąd zabrać.

Nigdy wcześniej nie słyszałam tego głosu, ale znałam go całe życie. Zaczęłam się trząść, dostałam dreszczy. Światło, które ujrzałam, zmieniało się z przygaszonego w oślepiająco jasne. Wydawało mi się, że ziemia usuwa mi się spod nóg. Musiałam mieć halucynacje. Uniosłam wzrok ponad zwęglonymi zwłokami. Powoli odwróciłam głowę, wiedząc, że jeśli na nią spojrzę, nic już nie będzie takie samo. Spojrzałam. Uśmiech. Zielone oczy przepełnione miłością. Twarz tak podobna do mojej.

– Mama? – Wydobyłam z siebie głos, balansując między zdumieniem a niedowierzaniem.

– Tak, kochanie. To ja – odparła i jakby odczytując kolejne myśli przelatujące przez moją głowę, powtórzyła: – To ja. Żyję.

Rozdział 2

Matka poprowadziła mnie przez porośnięty krzakami parów oddzielający magazyn od parkingu dla pracowników pobliskich firm. Czekała tam limuzyna – kierowca w liberii stał przy samochodzie, obserwując wszystko uważnie. Matka z jego pomocą zapakowała mnie do klimatyzowanego kokonu, po czym wślizgnęła się obok mnie. Szyba z przyciemnianego szkła odgradzała nas od kierowcy, a jeszcze ciemniejsze, niemalże czarne okna – od świata zewnętrznego. Samochód ruszył, ale nie miałam pojęcia, dokąd jedziemy. I szczerze mówiąc, nie obchodziło mnie to. Ściskałam dłonie matki tak mocno, że musiało ją to boleć. Nie mogłam oderwać wzroku od jej twarzy. Tak bardzo przypominała moją, pomijając fakt, że nosiła znamiona kilkudziesięciu lat doświadczeń i smutku.

– Wiem, że masz mnóstwo pytań. – Jej słowa jakby torowały sobie drogę przez mgłę. – I tak wiele rzeczy muszę ci wyjaśnić – dodała, głaszcząc mnie wzrokiem. – Ale teraz nie ma na to czasu. – Na jej twarzy pojawił się bolesny uśmiech. Wysunęła dłoń z moich rąk i przeczesała mi włosy palcami. – Nie chciałam, by nasze spotkanie tak wyglądało. Nie chciałam tak wpaść do twojego życia, ale gdy odnalazłam cię w tej prochowni, musiałam chociaż na ciebie popatrzeć. – Przytuliła moją głowę do piersi i przycisnęła chłodną dłoń do mojego policzka. – Gdybym pojawiła się kilka chwil wcześniej, mogłabym pomóc, ale znalazłam cię za późno. Ten starszy mężczyzna już… nie żył. Byłaś taka zrozpaczona, nie mogłam się zmusić, by cię tam zostawić.

– Ale jak mogłaś? – zapytałam. – To znaczy, jak mogłaś wcześniej mnie zostawić? Zostawić Maisie. – Odsunęłam się od niej, czując ukłucie nagłej i piekącej złości. – Jak mogłaś pozwolić nam dorastać w przekonaniu, że nie żyjesz?

– Nie miałam wyboru. Nie pozwoliła mi być blisko ciebie. Knuła przeciwko mnie, zanim jeszcze zaczęła działać przeciwko tobie.

Nie musiała nawet wymawiać imienia.

– Ginny – stwierdziłam. Lekkim skinieniem potwierdziła moje przypuszczenia. – Ale dlaczego?

– Powiem ci. Wszystko ci wyjaśnię. Tylko nie teraz. Czekałam całe twoje życie, by móc z tobą porozmawiać. Nie da się opowiedzieć tej historii w pośpiechu. – Wyciągnęła ręce i znów mnie przytuliła. Byłam odurzona jej zapachem, jakbym cofnęła się o wiele lat i wróciła do kołyski. Na chwilę odsunęłam od siebie wszystkie myśli i pozwoliłam jej się przytrzymać. – Na razie muszę odejść – wyszeptała. – Ale będę w pobliżu i wkrótce porozmawiamy. Niedługo. Obiecuję.

– Nie. – Spojrzałam na nią, a serce podeszło mi do gardła. – Nie, musisz wrócić do domu – poprosiłam. – Wróć. Musimy powiedzieć Iris, Ellen i Oliverowi, że żyjesz. Będą tacy…

Poczułam, że jej ciało się napina. Zmrużyła oczy i na jej twarzy pojawiły się drobne zmarszczki. Zaczerpnęła powietrza, rozluźniając ramiona.

– Nie – zaprotestowała spokojnie. Puściła mnie delikatnie, ale chwyciła moje dłonie. – Nie mogą wiedzieć, że wróciłam. Jeszcze nie.

– Ale muszą… – Moje słowa rozpłynęły się w powietrzu, gdy spojrzałam na jej twarz, która powiedziała mi więcej, niż chciałam wiedzieć.

Miała przybite i jakby odległe spojrzenie, jak gdyby wspominała jakieś nieprzyjemne chwile. Kącik jej ust zadrżał i zacisnęła szczęki, żeby powstrzymać tik.

– One wiedzą, kochanie. Moje siostry doskonale wiedzą, że żyję. – Głos jej się załamał i odchrząknęła. – Nie jestem pewna, co powiedziały Oliverowi, ale twoje ciotki o wszystkim wiedzą. – Nachyliła się i przyszpiliła mnie spojrzeniem. – Iris i Ellen zabrały mi ciebie i Maisie na polecenie Ginny.

– Nie mogę uwierzyć, że zrobiły coś takiego. – Mój głos brzmiał tak, jakbym próbowała ją przekonać. – Dlaczego miałyby to zrobić?

– Z tego samego powodu, dla którego Ginny ukradła twoją moc i próbowała nastawić twoją siostrę przeciwko tobie. Tak, wiem o tym wszystkim. Granica. Ginny usprawiedliwiała wszystkie swoje postępki tym, że musi chronić granicę. A jeśli chodzi o rozdzielenie mnie i moich dzieci, to Iris i Ellen były współwinne.

Potrząsnęłam głową. Nie chciałam w to wierzyć, ale w głosie mojej matki było coś przekonującego.

Mówiła dalej.

– Myślisz, że je znasz, ale tak nie jest. Naprawdę. Widzisz tylko tę stronę, którą chcą pokazać. Jeśli dowiedzą się, że o tym wiesz… Jeśli dowiedzą się, że wróciłam, będę się obawiać o twoje bezpieczeństwo. – Zaczęłam protestować, że nigdy nie zrobiłyby mi nic złego, ale mama uniosła rękę, uciszając mnie. – Zawsze stawiały granicę na pierwszym miejscu i tak będzie dalej. Gdzieś w głębi serca o tym wiesz, bo inaczej nie spotykałabyś się z lekarką korzeni, starając się dowiedzieć, co granica zrobiła z Maisie. Jeśli moje siostry się dowiedzą, że znasz prawdę, nie będą się dwa razy zastanawiać, czy zaalarmować rody. Pozostali kotwiczący będą chcieli ci zaszkodzić tylko dlatego, że jesteś moją córką. Jeśli dowiedzą się, że nawiązałam z tobą kontakt, zrobią jakiś ruch przeciwko tobie. Boję się, że mogliby cię spętać.

Poczekała, aż jej ostrzeżenie w pełni do mnie dotrze. Teraz, gdy byłam kotwiczącą, spętanie nie tylko pozbawiłoby mnie mocy. Resztę życia musiałabym spędzić, wegetując – moc granicy pochłonęłaby mnie, pozostawiając zaledwie pustą skorupę.

– Nie musisz nic mówić. Nikomu nie mów. Jeśli to zrobisz, znów stracimy się nawzajem, lecz tym razem na zawsze.

– Co zrobiłaś, że byłaś takim zagrożeniem dla Ginny? Nie rozumiem.

– Wiem – odparła i postukała w szybkę oddzielającą nas od kierowcy. – Wybacz mi, ale nie mogę już dłużej zwlekać, to niebezpieczne. Wszystko ci wyjaśnię, gdy się znów zobaczymy. Na razie obiecaj mi, że zatrzymasz to dla siebie, dla swojego własnego bezpieczeństwa. Dla bezpieczeństwa mojego wnuka. – Uśmiechnęła się na myśl o Colinie. – Obiecaj mi. – Ujęła mnie pod brodę swoją gładką, chłodną dłonią i uniosła mi głowę tak, by nasze spojrzenia się spotkały. Usłyszałam, że bagażnik auta się otwiera. Zdałam sobie sprawę, że się zatrzymaliśmy.

Nie mogłam jej odmówić.

– Przyrzekam – powiedziałam, a ona ucałowała mnie w czoło. – Ale skąd wiesz, co się stało z Maisie?

– Mam… przyjaciół, którzy informowali mnie o wszystkim, co dotyczyło moich córek. Żałuję tylko, że nie udało mi się zapobiec temu, co się stało.

– Okej, ale możesz mi pomóc znaleźć Maisie?

Uśmiechnęła się do mnie po raz ostatni.

– Tak, kochanie.

Drzwi obok mnie otworzyły się, ukazując szofera. Odsunął się na bok. Wiedziałam, że czeka, aż wysiądę, ale nie mogłam się do tego zmusić. Mama musnęła mój policzek, a potem zdjęła naszyjnik i zapięła go na mojej szyi. Świadomość, że noszę jej medalion, dała mi poczucie bezpieczeństwa i miłości. Potem lekko mnie popchnęła.

– Idź już. Niedługo znów mnie zobaczysz. Obiecuję.

Wysiadłam z auta i dopiero wtedy się zorientowałam, że stanęliśmy niedaleko południowego krańca Forsyth Park. Mój rower, który przyjechał w bagażniku samochodu, już czekał przy krawężniku. Nagle uderzyła mnie jeszcze jedna myśl i chwyciłam rękę kierowcy, który już zamykał drzwi.

– Ten starszy mężczyzna… – Uprzytomniłam sobie, że zostawiliśmy zwłoki leżące w trawie.

Mama lekko się wychyliła.

– Ktoś już się nim zajął – zapewniła.

Kierowca zamknął drzwi. Wsparta na rowerze, obserwowałam, jak limuzyna odjeżdża, starając się ze wszystkich sił nie pobiec za nią. Usłyszałam ryk syren i po chwili minęły mnie karetka i wóz policyjny; wiedziałam, że jadą do starej prochowni. Jakaś minutę później przejechał kolejny wóz policyjny. On także miał włączone światła i syreny, ale jechał jakby wolniej. Gdy mnie mijał, siedzący w środku mężczyzna obrócił się, by na mnie spojrzeć. Wyraz twarzy inspektora Adama Cooka powiedział mi, że mnie rozpoznał.

Rozdział 3

Gdy wprowadziłam rower na podjazd, uderzyła mnie myśl, że dom, w którym dorastałam, jest niczym innym jak sceną. Teatr kłamstw. Może i był zbudowany z drewna i cegieł, lecz wszystko inne było w nim nieprawdziwe. Wciąż czułam zapach perfum mojej matki. Ona żyła! Żyła! T o było realne. T o była prawda. Wszystko, w co wierzyłam, jeśli chodzi o moją matkę, rodzinę, o całe moje życie, okazało się kłamstwem. Ciemność objęła moje serce; nienawiść do Ginny wzrosła w nim na nowo. Starałam się puścić w niepamięć złość na cioteczną babkę, ale teraz wszelkie myśli o przebaczeniu wyparowały. Do diabła z przebaczeniem. Jutro pójdę i zatańczę na jej grobie. Ukradła moją moc. Mogłam to przeboleć. Ale odebrać matkę mnie i Maisie? Tego nigdy jej nie zapomnę. Modliłam się, żeby wieczność nie dała Ginny ani chwili spokoju, bez względu na to, gdzie wylądowała po śmierci.

Jak ona mogła usprawiedliwić zabranie mi matki? I co chciała osiągnąć, odgradzając mnie od mocy, która należała mi się z racji urodzenia? Mogła twierdzić, że spełnia obowiązek kotwiczącej. Chroni granicę. Chroni ją przed moją matką. Przede mną. Ale granica i tak wybrała mnie. Nie przerażała mnie – ona mnie przyjęła. Ginny musiała się też pomylić co do mojej matki. Po prostu musiała.

Dotknęłam medalionu, który mama założyła mi na szyję. Dotknięcie szlachetnego metalu upewniło mnie, że to nie był wytwór mojej wyobraźni. Odstawiłam rower pod ścianę garażu i zaczęłam się mocować z zapięciem medalionu. Klapka odskoczyła, ukazując dwa małe zdjęcia: Maisie i moje. Byłyśmy malutkie – na głowie miałyśmy tylko tyle włosków, żeby kokardki, które ktoś nam zawiązał, miały się na czym utrzymać. Skąd miała te zdjęcia? Czy Ellen albo Iris wysłały je, żeby uspokoić sumienie?

To, że ciotki okłamywały mnie do tej pory, było oczywiste. Moja matka wciąż była na tym świecie, podczas gdy one przez dwadzieścia jeden lat przypominały mi o zanoszeniu kwiatów na jej grób. Mama twierdziła wprost, że Iris, Ellen i Ginny współpracowały ze sobą, żeby ukryć prawdę o mnie i o Maisie, ale znałam je i serce kazało mi wierzyć, że stały się jedynie ofiarami Ginny. Musiałam się dowiedzieć, dlaczego zdecydowały się mnie okłamywać. Na pewno istniał jakiś powód – dobry, mocny, wybaczalny – i tylko znajdując go, mogłam znaleźć sposób na ponowne pojednanie mojej rodziny. Nie byliśmy w stanie cofnąć straconych lat, ale wciąż mogliśmy odzyskać i zbudować wspólną przyszłość. Razem uda nam się dogadać z rodami. Razem ściągniemy Maisie z powrotem.

Skręciłam do domu, ale nagle zamarłam, gdy uderzyła mnie pewna myśl. Czy tylko ja żyłam dotąd w niewiedzy? Jeszcze kilka miesięcy temu wszyscy byli przekonani, że nie mam mocy. Czy Maisie znała prawdę?

Rok temu, a nawet jeszcze kilka miesięcy temu, nigdy nie uwierzyłabym w oskarżenia mamy. Popędziłabym do domu i na jednym oddechu opowiedziała wszystko Iris. Ale to było, zanim się dowiedziałam, że ciotki ukrywają, iż moim ojcem był Erik, mąż Ellen, zanim Connor, mąż Iris, zostawił mnie, żebym spłonęła w domu Ginny, i zanim moja ukochana siostra zostawiła mnie w rękach demona. Teraz, gdy granica wybrała mnie na kotwiczącą, wszyscy uważnie mnie obserwowali. Czułam w kościach, że jest wiele wiedźm, także w mojej dalszej rodzinie, które wykorzystałyby każdy pretekst, by zastąpić mnie w tej roli. Dotrzymam obietnicy, którą dałam matce. Nic nie wspomnę o jej powrocie do Savannah. Ale tylko do czasu, gdy przejrzę tę śliską tajemnicę.

Musiałam całą siłą woli zapanować nad sobą, by nie wpaść do domu z krzykiem i nie domagać się odpowiedzi. Ukryłam medalion pod koszulką i wzięłam głęboki oddech. Modliłam się, żebym miała wystarczająco dużo siły i rozsądku, by trzymać buzię na kłódkę. Dłoń mi drżała, gdy otwierałam drzwi do kuchni.

– Spóźniłaś się – stwierdził Emmet, nawet na mnie nie patrząc. Siedział przy stole, wpatrując się w jabłko wiszące przed nim w powietrzu. Obracało się wolno, obierając się przy tym w jedną, prostą obierkę.

– Tak, wybacz. Coś mnie rozproszyło – odparłam.

Okręciłam się i zajęłam miejsce naprzeciwko niego, nie mogąc się oprzeć jego sile przyciągania. Emmet był taki mroczny, taki spięty. Taki zagubiony. Kilka miesięcy temu mężczyzna siedzący przede mną był jedynie kurzem z naszego podjazdu. Jako golem był przystojny, może aż za bardzo, i z pewnością zbyt pewny siebie. Po kilku miesiącach bycia człowiekiem przybrał trochę bardziej dziki wygląd. Jego policzki zacieniał świeży zarost, a początkowo przycięte czarne włosy urosły i opadały w gęstych, niechlujnych lokach. Gdy odgarnął je z czoła, zauważyłam, jak kiepsko wyglądają jego dłonie, odkąd weszło mu w nawyk obgryzanie paznokci.

– Łatwo cię rozproszyć – mruknął, a jabłko przestało wirować i poleciało w kierunku mojej twarzy. Podniosłam rękę, żeby je odepchnąć, a owoc w mgnieniu oka stanął w ogniu i zamienił się w popiół. Emmet spojrzał na mnie nieporuszony. – Czy to było konieczne? Zużyłaś tak wiele mocy na tak małe zagrożenie.

– Nie zaczynaj. Nie jestem w nastroju. – W gruncie rzeczy trafił w sedno. Dym unoszący się z resztek jabłka przypomniał mi zapach nadpalonego ciała starszego mężczyzny.

– Jesteś nieposłuszna – ciągnął, ignorując moje słowa. – Uparta. Nie potrafisz się skupić. Rody pytały mnie, kiedy będziesz gotowa do przejęcia swojej części granicy. Będę musiał im powiedzieć, że nie wiem. Że nie widzę tego w najbliższej przyszłości. Że nie widzę twojej magii w najbliższej przyszłości.

Poczułam, że w środku zaczynam się gotować, temperatura wokół nas wzrosła. Za plecami usłyszałam brzęk – to naczynia w szafce zaczęły drżeć.

– W porządku. W porządku – krzyknął Emmet, odpychając się od stołu. – Jesteś pełna mocy. Pełna emocji. Zacznij panować chociaż nad jedną z tych rzeczy. – Podszedł do mnie i zatrzymał się tuż przede mną. Zacisnęłam dłonie, czując, że rodzi się w nich ogień jak po wyładowaniu elektrycznym. Drzwi szafek otworzyły się i zatrzasnęły. Szklanki spadały na ziemię i tłukąc się, wysyłały w powietrze drobiny szkła, które zawisały na podobieństwo malutkich pryzmatów. Zaczynałam się bać własnej wściekłości. W przeszłości, zanim jeszcze moc do mnie powróciła, nigdy nie pozwalałam sobie na takie zachowanie.

Emmet chwycił mnie za nadgarstki. Patrzył na mnie z góry. Jego czarne oczy były pełne… czego? Złości? Przysunął się bliżej.

– Co tu się dzieje? – W kuchni rozległ się okrzyk.

Odwróciłam się i zobaczyłam, że w drzwiach stoi Peter. Odłamki szkła spadły na ziemię niczym kropelki deszczu. Naczynia przestały drżeć. Zapadła cisza.

Emmet puścił mnie i odparł:

– Ćwiczymy. Nie powinno cię tu być.

Peter wkroczył do kuchni i chwycił mnie za ramię.

– Nie mów mi, gdzie powinienem być, a gdzie nie, i nie wmawiaj mi, że to były „ćwiczenia”. Znam Mercy i wiem, kiedy jest wściekła. Nie muszę do tego widzieć, jak roznosi kuchnię.

– Musi się nauczyć kontrolować swoją magię. Żeby tego dokonać, musi nauczyć się kontrolować swoje uczucia.

– Ona jest w ciąży. Nie powinna być narażona na taki stres.

– Ona – odezwałam się – wciąż tu siedzi. I może mówić za siebie.

Mówiłam to do Petera, ale jednocześnie głaskałam jego dłoń. Uwielbiałam, gdy tak mnie bronił, zwłaszcza przed kimś, kogo ja sama nie byłam jeszcze w stanie zrozumieć ani kontrolować. W głębi duszy wiedziałam, że Emmet ma rację. Musiałam nauczyć się panować nad energią, która przeze mnie przepływa. Dziura, którą zrobiłam w klatce piersiowej tamtego biednego starszego mężczyzny, była tego najlepszym dowodem. Chciałabym porozmawiać z Emmetem o tym, co się stało, ale jego dezaprobata by mnie przytłoczyła. Mogłabym podzielić się tym z Peterem, ale on z kolei tylko by się zamartwiał.

– Wszystko jedno. Zabieram cię stąd. – Puścił krzesło i pomógł mi wstać.

– Jeszcze nie skończyliśmy. W zasadzie nawet nie zaczęliśmy – stwierdził Emmet. Skrzyżował ręce i oparł się lekko o lodówkę. Wydawał się zupełnie opanowany. Irytująco zrelaksowany.

– Ależ skończyliście. – Peter poprowadził mnie do drzwi.

Gdy byliśmy na progu, odwróciłam się i pochwyciłam spojrzenie Emmeta. Gdybym nie wiedziała, że to niemożliwe, powiedziałabym, że dostrzegłam w tym spojrzeniu odrobinę zazdrości.

– Będę musiała się z nim dogadać prędzej czy później – powiedziałam.

– Ale nie teraz. Nie wiem, o co tu chodzi, ale nie chcę, żebyś spędzała czas z tym kolesiem. To nie służy ani tobie, ani dziecku.

– Rody chcą, żeby ze mną ćwiczył. Nauczył, jak korzystać z magii. Jak inaczej miałabym przejąć obowiązki kotwiczącej?

– Nie dbam o to, czego chcą rody, Mercy. – Zatrzymał się i spojrzał na mnie. – Dbam o naszą rodzinę. O ciebie, o nasze dziecko i o siebie. Tylko to mnie interesuje.

– Mnie też. – Pocałowałam go. Jego oczy zalśniły, ciepłe i kochające, jedno zielone, drugie niebieskie. – Ale muszę wiedzieć, jak kontrolować moją magię. Widziałeś, co się stało. Muszę się wysilić i spełnić swój obowiązek. Granica na mnie czeka. Wiem, że to brzmi idiotycznie, ale ona we mnie wierzy, a w całym moim życiu mało kto we mnie wierzył.

– Ja zawsze będę wierzył, Mercy. Z magią czy bez. Zawsze w ciebie wierzyłem i zawsze będę.

– Wiem o tym.

– To dobrze. – Umilkł na chwilę. – Posłuchaj, może to nie jest najlepszy moment, żeby o tym mówić, ale nie przyjechałem bez powodu. – Zawahał się, szukając odpowiednich słów.

– Dalej. Wyduś to z siebie.

Skinął głową.

– Mój szef się dowiedział, że dorabiałem w weekendy, i powiedział, że muszę wybrać. I zrobiłem to. Odejdę z pracy i poświęcę się swojemu biznesowi. Chcę budować naszą przyszłość, Mercy, gromadzić majątek dla Colina. Nie chcę, żeby ktoś się mną dłużej wysługiwał.

– To wspaniale. – Czułabym się lepiej, gdyby najpierw przedyskutował tę decyzję ze mną, ale gdyby mnie spytał, radziłabym mu zrobić to samo.

– Poczekaj, to nie takie proste. – Cofnął się kilka kroków i oparł o swoją furgonetkę. – Mogę sam zgromadzić część materiałów, ale nie jestem na tyle dobrze sytuowany, żeby wnieść odpowiedni wkład na początek. I nie mam pieniędzy, żeby kupić sprzęt i zatrudnić ludzi.

– To nie problem, mówiłam ci. Teraz, kiedy uzyskałam dostęp do rodzinnych funduszy, mam dość pieniędzy. – Nie mogłam uwierzyć w wysokość moich miesięcznych dochodów. Kiedy pierwszy raz dostałam pieniądze, myślałam, że to wypłata za cały rok. Dorastając, nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak bogata jest moja rodzina. Może to i dobrze.

– O nie. – Peter wycelował we mnie palec wskazujący. – Mówiłem ci, co myślę o braniu od ciebie pieniędzy. Zrozum, chcę, żebyś we mnie wierzyła i wspierała mnie, ale muszę stanąć na własnych nogach.

– Okej, rozumiem. Przynajmniej tak myślę. – Nie mogłam powstrzymać uśmiechu.

Fala ulgi zalała jego twarz, ale zaraz potem znów zmarszczył brwi.

– Znalazłem wspólnika. Kogoś, kto wspomoże mnie finansowo, ale, co ważniejsze, ma projekt, duży, który chce jak najszybciej skończyć.

Jego wahanie było ostrzeżeniem. T o był powód, dla którego nie spytał mnie o zdanie.

– I kto to taki?

– Tucker – odparł, a mnie opadła szczęka. – Tucker Perry.

– Chyba żartujesz. – Obróciłam się, zdecydowana wrócić do domu, lecz przypomniałam sobie, że tam wciąż czeka na mnie Emmet, i prawdopodobnie cieszy się każdą chwilą tego spektaklu. – Ten facet jest jak wrzód na dupie. – Tym stwierdzeniem wywołałam na twarzy Petera cień uśmiechu. Rzuciłam mu spojrzenie, które natychmiast starło ten uśmiech z jego ust.

Tucker był facetem mojej ciotki Ellen – od czasu do czasu. Akurat teraz nim nie był i modliłam się do Stwórcy, żeby tak pozostało. Zbyt milutki, zbyt pewny siebie. A przy tym był prawnikiem i naprawdę majętnym deweloperem. Tak, Tucker był profesjonalnym uwodzicielem. Zaciągnął do łóżka znaczną część żeńskiej populacji Savannah, ale też całkiem wielu chłopaków. Kiedyś uderzał nawet do mnie i mojego narzeczonego, aż Ellen musiała zagrozić, że jeśli się nie odczepi, to zamieni go w kapłona. Tucker to drapieżnik, gładki i śliski jak wąż. Prawdę mówiąc, nie darzyłam go specjalnie miłymi uczuciami. Myśl, że Peter wybrał go na wspólnika, przekraczała moje zdolności pojmowania świata.

– Nie, posłuchaj. – Peter chwycił mnie za rękę. – To nie jest takie głupie, na jakie wygląda. Nie ma zbyt wielu ludzi, którzy chcą tu teraz budować, a zwłaszcza dać szansę komuś nowemu w branży. Tucker może i jest kretynem, ale ma pieniądze i projekty. Proszę, zgódź się. Proszę.

Myśl o tym, że Emmet nas obserwuje, sprawiła, że skapitulowałam dużo szybciej, niż zrobiłabym to w innych okolicznościach.

– W porządku. Niech będzie, że się zgadzam. Ale nie jestem przekonana co do tego pomysłu. A na razie zabierz mnie stąd. – Podeszłam do furgonetki i pozwoliłam, by otworzył przede mną drzwi.

– A dokąd?

– Nieważne. Dokądkolwiek.

Rozdział 4

Powiedziałaś „dokądkolwiek”. – Peter wyłączył zapłon. – Poza tym mama bardzo chciała się z tobą zobaczyć.

Podniosłam wzrok na irlandzką flagę, która dumnie powiewała nad rzeką. Była jedynym znakiem Magh Meall, ale to nie miało znaczenia. Pszeniczne miodowe piwo z małego browaru i scena, na której mogły się produkować lokalne talenty, uczyniły tawernę rodziców Petera popularną zarówno wśród turystów, jak i miejscowych. W sezonie sam szef służb przeciwpożarowych rozdawał turystyczne kubki, żeby być pewnym, iż nikt nie będzie oszukiwał na objętości napojów.

Wciąż nie byłam w nastroju po tej całej bombie z Tuckerem, że nie wspomnę o tym, co stało się wcześniej. Biorąc pod uwagę tamto, powiązania Petera z Tuckerem wzbudziły we mnie co najwyżej lekką irytację. Tucker umiał zarabiać pieniądze i byłam pewna, że wie, jak się zakręcić, żeby je zdobyć. Nie byłam zadowolona, ale też nie wydawało mi się, że to się może skończyć katastrofą. Poczułam, że ramiona mi się rozluźniają.

– W porządku, ale mam nadzieję, że twoja mama nie spędzi całej naszej wizyty na mówieniu do mojego brzucha jak ostatnio.

W pierwszej chwili Peter się roześmiał, ale zaraz wziął się w garść i uniósł ręce w obronnym geście.

– Wybacz. – Pochylił się niepewnie, żeby mnie pocałować. – Rozmawiałem z nią o tym. Nie może się już doczekać dziecka.

– Cóż, za jakieś pięć miesięcy będzie mogła mówić do Colina całymi dniami, ale na razie…

– Jasne. – Peter wyskoczył z wozu, obszedł go, otworzył drzwi i pomógł mi wysiąść; niepotrzebny, ale bardzo miły gest. Zamknął za mną i chwycił mnie za rękę.

– Jesteś takim gentlemanem tylko dlatego, że się boisz, że mama cię obserwuje.

– Jasne. – Klepnął mnie w ramię i przepuścił w drzwiach.

Roześmiałam się wbrew sobie, po czym wspięłam się na palce i pocałowałam go.

Ledwo przekroczyliśmy próg, a już biegła ku nam matka Petera.

– Mercy, moja piękna, jak miło cię widzieć! – Zmusiła się, żeby spojrzeć mi w oczy, zanim przeniosła wzrok na dół.

– Dalej, proszę – odezwałam się, a ona w odpowiedzi położyła obie ręce na moim brzuchu.

– Ciebie też dobrze widzieć, mały Colinie. Babcia bardzo cię kocha, maluchu.

– Już, mamo. Wystarczy – odezwał się Peter. Oczy lśniły mu z radości i na ten widok moje serce aż podskoczyło w piersi. Kochałam go. I kochałam moje dziecko.

– Usiądź – poprosiła mnie, po czym zwróciła się do Petera. – A ty idź się przejść. Muszę tu obgadać babskie sprawy z twoją ukochaną.

Peter zerknął na mnie. Pytanie, czy powinien nas zostawić, miał wypisane na twarzy literami wielkimi jak z billboardu.

– Z przyjemnością. – Uśmiechnęłam się.

– Nie męcz jej – powiedział do matki.

– No już, zmykaj stąd – odparła. Mówiła żartobliwym tonem, ale za nim krył się oczywisty rozkaz.

– Będę za godzinę – zapowiedział mi, wychodząc.

Pani Tierney zamknęła za nim drzwi.

– Musimy mieć chwilę dla siebie. Zrobię herbaty.

Właściwie nie miałam ochoty na herbatę, ale pomyślałam, że filiżanka pomoże mi zająć czymś ręce. Naprawdę uwielbiałam matkę Petera. Znałam ją właściwie od zawsze, ale czułam się przy niej trochę spięta. Miała sprecyzowane opinie na temat tego, co uważa za słuszne, a co nie, i broniła ich zawzięcie. Może rozwinęła w sobie tę cechę, użerając się przez wiele lat z pijanymi klientami, ale dla mnie zawsze było to trochę niepokojące.

– Dziękuję.

Wróciła po kilku minutach z dzbankiem herbaty i dwoma dużymi kubkami. Mój żołądek skręcił się trochę, gdy poczułam zapach mięty, ale postanowiłam nic nie mówić. Ona też milczała, nalewając herbatę, ale oczy miała utkwione we mnie. Podała mi kubek, a ja chwyciłam go i poczułam w dłoniach przyjemne ciepło.

Zanim zaczęła, wzięła łyk herbaty i odstawiła kubek na stół.

– Posłuchaj, moja droga. Ostatnio wiele się zmieniło w twoim życiu. – Sama nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo miała rację. Nic nie mówiąc, pokiwałam głową na znak zgody. – Miałaś jakieś wieści od siostry? Podoba jej się w Kalifornii?

Wymyśliliśmy historię na temat zniknięcia Maisie. Według tej historii po rozstaniu z Jacksonem moja siostra postanowiła spróbować życia na Zachodnim Wybrzeżu. Nawet Peter nie znał prawdy. Podtrzymywaliśmy tę dobrze obmyśloną wersję wydarzeń razem z Iris, Ellen i Oliverem. Zgodziliśmy się, że lepiej będzie trzymać Petera w nieświadomości dla jego bezpieczeństwa. Chciałabym, żeby moja rodzina wymyśliła coś podobnego dwadzieścia lat temu, żeby zapewnić mnie, że moja mama wciąż żyje.

– Wszystko w porządku – zapewniłam ją. – Jeszcze nie wie, czy chce zostać w San Francisco, czy może przeniesie się w okolice Los Angeles.

– Wiesz, to takie dziwne, że gdy w końcu twój wujek wrócił z Kalifornii, zaraz przepadła tam twoja siostra.

– Prawo miejskie w Savannah określa liczbę Taylorów, którzy mogą tu mieszkać w jednym czasie – zażartowałam.

Uniosła kąciki ust w uśmiechu.

– No cóż, już niedługo nie będziesz Taylor, prawda? Będziesz jedną z nas, Tierneyów.

Poczułam się trochę zażenowana. Ciotka Iris i mama Petera zmówiły się, żeby zmusić nas do małżeństwa. Nie chciały, żeby Colin był nieślubnym dzieckiem, ale myśl o organizowaniu ślubu wciąż była dla mnie przytłaczająca.

– Pani Tierney… – zaczęłam.

– Nie chcę, żebyś tak do mnie mówiła. Jesteś dorosłą kobietą, nie dwunastoletnią dziewczynką. Nie musisz nazywać mnie mamą, ale możesz po prostu mówić mi po imieniu.

Gdy tylko powiedziała słowo „mama”, przed oczami stanęła mi twarz mojej matki. Czy będzie z nami w czasie narodzin mojego syna? Bardzo chciałam znów ją zobaczyć. Byłam pewna, że gdybym namówiła ją do powrotu do domu i spotkania z ciotkami, udałoby nam się dogadać. Wyjaśnić, w co Ginny – zgodnie ze swoją pokręconą intrygą – je wkręciła, czy też do czego je przymusiła.

Odsunęłam na razie myśli o mamie i skupiłam się na troszkę skomplikowanej sytuacji, której musiałam stawić czoło.

– W porządku, Claire – niepewnie spróbowałam użyć jej imienia. Brzmiało dziwnie, ale jakoś się do tego zmusiłam.

– Widzisz, to nie było takie trudne, prawda?

– Nie, tyle tylko, że…

– Tyle tylko, że nie chcesz, żeby twoja przyszła teściowa wtrącała się do twoich planów ślubnych. Rozumiem. Nie martw się. Nie ma dla mnie znaczenia, gdzie urządzicie wesele. Ani kto je poprowadzi. Nie dbam o sukienkę, kwiaty czy tort. Chcę tylko, by ślub odbył się szybko. Niedługo ciąża zacznie być widoczna.

– Nie wiem, czemu to miałoby mieć znaczenie.

– Z powodu zdjęć – oświadczyła takim tonem, jakby musiała wyjaśniać coś oczywistego. – Może to nie ma znaczenia dla ciebie. Może nie ma dla Petera. Ale na pewno będzie miało znaczenie dla małego Colina za parę lat. – Nie odezwałam się, ale odczytała moją reakcję. – Chcesz poślubić mojego syna, prawda?

– Oczywiście że tak. – Zawahałam się. – Ale czuję, jakby moje życie trochę wymykało mi się spod kontroli. Chciałabym trochę zwolnić. Nadać sprawom mój własny rytm.

– Wybacz, kochanie, ale witamy w świecie rodziców. Twój czas już nigdy nie będzie należał tylko do ciebie. W takim razie nie będę cię naciskać. No, może przez jakiś tydzień czy dwa. – Mrugnęła do mnie.

Wzięłam łyk herbaty i natychmiast tego pożałowałam. Smak dokuczał mi jeszcze bardziej niż zapach. Zwalczyłam falę mdłości. Pani Tierney – Claire – zabrała mi kubek.

– Spokojnie. Gdy ja byłam w ciąży, nie znosiłam cynamonu. – Odniosła kubki do baru, po czym wróciła z poważniejszą miną. – Jak dziecko? Jest zdrowe, tak? Nic niezwykłego?

– Nie, lekarz mówi, że wszystko przebiega bardzo dobrze – zapewniłam najbardziej uspokajającym tonem, na jaki mogłam się zdobyć.

– Nie obchodzi mnie, co mówi lekarz. Co mówi Ellen?

Wzięłam ją za rękę.

– Ellen mówi, że wszystko w porządku. Twierdzi, że słyszy, jak mały śpiewa.

Myślałam, że rozbawi ją to, ale Claire tylko zmarszczyła brwi.

– Wdał się w ojca. To dobrze. W takim razie powiedz mi – zmieniła temat – coś o tym wysokim facecie, który teraz z wami mieszka. Taki czarnowłosy gbur, który bez przerwy patrzy spode łba.

– Emmet? – spytałam, choć wiedziałam, że tylko on pasuje do tego opisu.

– No właśnie, Emmet. Jest waszym krewnym?

– Nie, raczej przyjacielem rodziny. – Pomyślałam, że ta odpowiedź jest całkiem szczera.

– Więc znasz go od niedawna.

– Właściwie od paru miesięcy. A o co chodzi?

– Po prostu dużo czasu spędza ostatnio w tawernie. Sączy drinki i rozpytuje o naszą rodzinę… to znaczy o Colina, Petera i o mnie. Jak poznałam Colina. Jak długo byliśmy małżeństwem, zanim urodził się Peter. – Umilkła na chwilę. – Czy w naszej rodzinie są jeszcze jacyś przerośnięci rudzielcy. Tym ostatnim o mało nie zarobił śliwy pod okiem.

– Obraził Colina?

– Nie, obraził mnie. Nawet jeśli nie miał nic złego na myśli, zadaje zbyt dużo pytań, by go uznać za dobrze wychowanego.

– Trochę brakuje mu wyrobienia towarzyskiego, ale jest nieszkodliwy.

– Nieważne. Nie podoba mi się to, i on też mi się nie podoba. – Oczy zalśniły jej złością.

– Porozmawiam z nim. Powiem, żeby…

– Nie, to było głupie – wycofała się nagle, machnąwszy ręką. – Nie wspominaj mu o tym.

Ktoś załomotał do drzwi.

– Zamknięte. Proszę przyjść o piątej! – zawołała mama Petera, nie ruszając się z krzesła. W odpowiedzi natarczywe pukanie powtórzyło się.

Po chwili rozległo się znowu, tym razem głośniejsze, a w oknie pojawiła się postać umundurowanego policjanta. Serce podeszło mi do gardła, gdy wymieniłyśmy z Claire krótkie spojrzenie. Matka Petera była drobną osobą, ale zerwała się od stołu, jakby nie dotyczyła jej siła grawitacji. Chwilę szarpała się z zamkiem, aż w końcu drzwi się otworzyły. Za nimi stał skąpany w blasku słońca inspektor Cook.

– Pani Tierney, czy jest pani mąż? Chciałbym z państwem porozmawiać.

– Chodzi o Petera? – Podskoczyłam i ruszyłam do drzwi. – Czy wszystko z nim w porządku?

– Witam, panienko. – Najwyraźniej nie był szczęśliwy, widząc mnie tam. – Proszę się nie martwić, nie chodzi o Petera.

Claire odetchnęła.

– Zapraszam, inspektorze.

Cook wszedł do środka, a za nim inni, w tym policjant, który zaglądał przez okno.

– Czy jest pani mąż?

– Colina nie ma. Negocjuje ceny z dostawcą. Wróci przed otwarciem lokalu. A o co chodzi? – Cook zerknął na mnie, a Claire domyśliła się, o czym myśli. – Proszę mówić. To rodzina.

Zdałam sobie sprawę, że inspektor uważa mnie za tak samo zakłopotaną i niepewną, jak ja jego. Poczułam się lekko upokorzona, chociaż wcale nie miałam powodu. Adam patrzył na mnie, ciekaw, w jaki sposób z tak-jakby-dziewczyny-Petera stałam się częścią klanu Tierneyów. Nie obwieściliśmy oficjalnie, że jestem w ciąży, i nie było jeszcze oficjalnych planów co do ślubu.

– W porządku. – Z kieszeni płaszcza wyciągnął stare polaroidowe zdjęcie. Było w przezroczystej torebce na dowody. – Rozpoznaje pani to zdjęcie?

Claire wzięła torebkę i przyjrzała się fotografii. Nogi ugięły się pod nią i usiadła ciężko. Przysunęłam się do niej z krzesłem i bez pozwolenia wyjęłam zdjęcie z jej rąk. Folia zniekształcała nieco obrazek, ale dało się wszystko rozpoznać. Zdjęcie przedstawiało Colina, ojca Petera, i Claire trzymającą dziecko. To musiał być Peter, ale niemowlę wyglądało na tak chuderlawe i chore, że ledwo mogłam w to uwierzyć. Spojrzałam na tło i zorientowałam się, że zdjęcie zostało zrobione w miejscu, w którym się właśnie znajdowaliśmy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki