Tytuł oryginału: Chosen at Nightfall

Published by arrangement with St. Martin’s Press, LLC. All rights reserved.

Projekt okładki: Elsie Lyons
Zdjęcia na okładce: © Alamy, Shutterstock, Getty Images

Text Copyright © 2013 by Christie Craig

Przekład: Joanna Lipińska
Redakcja: Elżbieta Meissner, Agencja Wydawnicza Synergy
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa

Wydawca dziękuje Mai Kalickiej za współpracę i inspirację.

Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-524-8

Wydanie I, Łódź 2015

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3 92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Valowi Sturmanowi.

Kiedy spotkałam cię po raz pierwszy, moje życie stało się trochę weselsze. Szedłeś przez życie z uśmiechem, miłością do opowieści i dobrym słowem dla każdego, kto chciał słuchać. Czuję się zaszczycona i wdzięczna, że byłam twoją przyjaciółką. Będzie mi ciebie brakowało.

Dziękuję:

Rose Hilliard, mojej redaktorce, która wciągnęła mnie w literaturę dla młodzieży i pomogła osiągnąć to niewiarygodne i fantastyczne wydawnicze marzenie. Jesteś niesamowita! Mojej agentce Kim Lionetti, która pomogła mi przejść przez górki, dołki i zakręty kariery. To była szalona jazda i nie mogę się doczekać, gdzie trafimy następnym razem.

Mojemu mężowi Steve’owi Craigowi, który zaczął to wszystko, mówiąc: „Jak chcesz być pisarką, to po prostu zabierz się za to”. I dzięki, że mogłam pracować, bo ty gotowałeś obiady i robiłeś pranie. A przy okazji, kochanie, staników nie wrzuca się do suszarki.

Kathleen Adey i Shawnnie Perigo za Waszą pomoc we wszystkim związanym z pisaniem. Wasza dwójka sprawia, że wyglądam dobrze, dzięki.

Moim fanom: maile, które wysyłacie, komentarze, które zamieszczacie na Facebooku, i Wasze tweety dają radość mojej pisarskiej duszy. Inspirujecie mnie.

Podziękowania należą się wszystkim rodzicom, którzy płacą za moje książki, żeby ich nastoletnie dzieci mogły zanurzyć się w moim fikcyjnym świecie, a zwłaszcza dla mam i tatusiów, którzy zabierają je na spotkania autorskie i mówią mi, jak bardzo ich dzieci lubią moje książki.

Wszystkim dorosłym, którzy przyznają się: „Nie jestem nastolatkiem, ale kocham twoje książki”.

I na koniec chcę powiedzieć tym wszystkim pisarzom, którzy z niezmienną determinacją starają się znaleźć swoje miejsce w świecie wydawniczym: ja otrzymałam tysiące odmów i uwierzcie, gdy wam mówię, żeby nigdy, przenigdy się nie poddawać!

Rozdział 1

Kylie uniosła wzrok znad leżącego na eleganckim porcelanowym talerzu kawałka pizzy pepperoni, próbując zignorować ducha, który wymachiwał zakrwawionym mieczem za plecami jej dziadka i ciotki. Jej niedawno odnalezieni krewni byli… dobrymi ludźmi, ale odrobinę nazbyt eleganckimi. A tacy raczej nie lubią, gdy nieproszony duch zachlapuje im krwią ściany jadalni.

Zjawa, kobieta o ciemnych, długich włosach, trochę po trzydziestce, znieruchomiała z uniesionym mieczem i spojrzała wprost na Kylie.

– Zabijasz albo giniesz. To raczej proste.

Słowa odbiły się echem w głowie dziewczyny. Porozumiewała się z duchem telepatycznie, a biorąc pod uwagę temat, który omawiały, był to chyba najlepszy sposób.

„To nie takie proste” – odparła. – „A poza tym, próbuję jeść, więc mogłabyś już sobie iść?”.

– To niegrzeczne! – odezwał się duch. – Masz pomagać duchom. Musisz stosować się do zasad.

Kylie zacisnęła palce na płóciennej serwetce, którą miała na kolanach. No dobrze, czy w podręczniku było coś na temat tego, że zaklinacz ma być uprzejmy wobec nieznośnych duchów?

Och, momencik, przecież nie było żadnego cholernego podręcznika ani zasad. Improwizowała. Właściwie wszystko improwizowała – zaklinanie duchów, bycie istotą nadnaturalną, czyjąś dziewczyną.

„Czyjąś byłą dziewczyną!”, pomyślała.

Ostatnio miała wrażenie, że całe jej cholerne życie było jedną olbrzymią improwizacją, i do tego niezbyt udaną. Tak jak postanowienie o opuszczeniu Wodospadów Cienia, obozu, który ostatnio został zamieniony w szkołę z internatem dla nadprzyrodzonych nastolatków. Wtedy jej się wydawało, że to dobra decyzja.

Wtedy.

Jak dotąd spędziła w obozie kameleonów niecałe dwa tygodnie i wcale nie była już tego taka pewna.

Owszem, miała powody, by tu przybyć, by dowiedzieć się więcej o swoim nadprzyrodzonym dziedzictwie. By poznać Malcolma Summersa, swojego dziadka, i jego siostrę Francyne.

Kilka miesięcy po tym, jak dowiedziała się, że nie jest człowiekiem, odkryła w końcu, że jest kameleonem, rzadkim gatunkiem, który ukrywa się, od kiedy pewien organ podlegający rządowi, Jednostka Badawcza w Fallen, JBF, wykorzystywał kameleony jako króliki doświadczalne, próbując odkryć ich zdolności. W wyniku takich eksperymentów zginęła babcia Kylie. A teraz ten sam dział JBF chciał przeprowadzić testy na niej. Lecz ona nie zamierzała do tego dopuścić!

Głównym powodem, dla którego Kylie porzuciła Wodospady Cienia nie było jednak ani JBF, ani odkrywanie swojego dziedzictwa. Nie. Chodziło o ucieczkę.

Ucieczkę od Lucasa, wilkołaka, w którym się zakochała. Wilkołaka, który obiecał swoją duszę innej wilkołaczycy i oczekiwał, że Kylie uzna to za zupełnie nieistotne. Jak mógł to zrobić? Jak przez ostatni miesiąc mógł całować ją z takim uczuciem, a równocześnie za każdym razem, gdy odwiedzał ojca, spotykać się z tamtą dziewczyną? Jak Kylie mogłaby zostać w Wodospadach Cienia i dalej się z nim widywać?

Problem polegał na tym, że choć może i zdołała uciec od Lucasa, to złamane serce zabrała ze sobą. A teraz cierpiała nie tylko z tęsknoty za wilkołakiem, ale też całą sobą tęskniła za Wodospadami Cienia. No dobrze, może nie samymi Wodospadami Cienia, ale za ludźmi. Przyjaciółmi, którzy stali jej się tak bliscy jak rodzina. Za Holiday, elfką i komendantką obozu, która była dla Kylie niczym starsza siostra. Za Burnettem, poważnym wampirem, drugim komendantem, który był przyjacielem i jednocześnie kimś na kształt ojca. Dwiema swoimi współlokatorkami, Dellą i Mirandą, które poczuły się przez nią opuszczone. I Derekiem, który wyznał jej miłość, chociaż wiedział, że ona kocha Lucasa.

O Boże, jakże za nimi wszystkimi tęskniła. Choć była ledwie kilkanaście kilometrów od Wodospadów Cienia, ukryta w ustronnej części Teksasu, nazywanej krainą pagórków, to równie dobrze mogłaby być po drugiej stronie kuli ziemskiej.

Na szczęście codziennie rozmawiała z Holiday. Na początku dziadek odmówił jej tego przywileju, ale ciotka przemówiła mu do rozumu. Zgodził się w końcu, ale tylko pod warunkiem, że będzie używała specjalnego telefonu i że rozmowy będą bardzo krótkie, by nie dało się ich wyśledzić. I pod żadnym pozorem nie wolno jej było powiedzieć, gdzie się znajduje.

Jako że obóz był związany z JBF, dziadek nie dowierzał nikomu w Wodospadach Cienia. A ten brak wiary tylko pogłębiał uczucie tęsknoty. Nawet do mamy, która zadzwoniła, by powiedzieć, że leci do Anglii ze swoim nowym facetem Johnem, który Kylie wydawał się podejrzany. Oczywiście, dziadek pozwalał jej oddzwaniać do mamy zawsze, gdy tylko dzwoniła, rozmawiały więc dwa razy. Tylko dwa.

Kylie ścisnęło się gardło, ale nie pozwoliła sobie na łzy. Musiała być silna. Wziąć się w garść i zachowywać się jak dorosła.

– Czy smakuje ci pizza? – zapytała Francyne, jej cioteczna babcia.

– Tak, jest wspaniała. – Kylie patrzyła, jak dwoje starszych ludzi zabiera się do pizzy nożem i widelcem, jakby to był stek. Wiedziała, że podali pizzę wyłącznie ze względu na nią. Przez ostatnie kilka dni zostawiała jedzenie prawie nietknięte, zapytali więc, co lubi najbardziej. Czując się w obowiązku zarówno jeść, jak i okazywać dobre maniery, zmusiła się, by ukroić kawałek pizzy i wsunąć go do ust.

Nie była teraz wampirem, powinna więc czerpać radość z jedzenia. Ale nie.

Nic nie smakowało, jak trzeba.

Nic nie było, jak trzeba.

Ani jedzenie pizzy nożem i widelcem na eleganckiej porcelanie, która wyglądała na tak starą, że powinna znajdować się w muzeum. Ani siedzenie przy eleganckim stole. A już zwłaszcza nie pasował jej duch, który zbliżył się teraz do jej dziadka i uniósł nad jego głową miecz.

Kylie spojrzała oburzona na ducha.

– „Albo powiedz mi dokładnie, czego chcesz, byle nie chodziło o morderstwo, albo odejdź” – powiedziała do niego w myślach.

Kropla krwi spadła na czoło dziadka. Co prawda on nie mógł tego widzieć ani czuć, ale Kylie owszem. Duch robił to wszystko, by ściągnąć na siebie jej uwagę.

I była to skuteczna metoda.

– „Przestań! Odejdź”. – Kylie posłała duchowi ostrzegawcze spojrzenie.

– Jesteś w marnym nastroju, co? – odezwał się duch.

Owszem, była. Musiała to przyznać. Tak to jest, kiedy ma się złamane serce. To pozbawia radości życia. A może najgorsze było to, że za wszystkimi tęskniła.

Musiała co prawda przyznać, że nie traciła tu czasu na próżno. Przez te trzynaście dni wiele się dowiedziała o sobie i o kameleonach.

Kameleony pojawiły się na świecie ledwie sto lat temu. I chociaż uważały się za oddzielny gatunek, to tak naprawdę były mieszanką różnych istot nadnaturalnych – osobami, które odziedziczyły DNA i moce wszystkich gatunków.

Rzecz w tym, że opanowanie tych mocy było prawdziwym wyzwaniem. Większość kameleonów osiągała tę umiejętność dopiero dobrze po dwudziestce. Co prawda młodych kameleonów nie było zbyt wiele. Były rzadkością. Dziadek Kylie powiedział, że na świecie istnieje około setki takich ośrodków jak ten ich, a wszystkich kameleonów jest nie więcej niż dziesięć tysięcy. I tylko jedna na dziesięć kameleonich par może mieć dzieci. Stąd tak niewielka populacja.

Kylie zastanawiała się nawet, czy w ogóle będzie mogła mieć dzieci. Ale przecież miała ledwie szesnaście lat, była zdecydowanie za młoda, by się nad tym zastanawiać.

– Jak poszły ćwiczenia? – zapytał dziadek.

Spojrzała na starszego mężczyznę. Był po siedemdziesiątce, ale w jego rudoblond włosach widać było ledwie ślady siwizny. Miał jasnoniebieskie oczy, takie jak ona i jej ojciec.

Kolejna kropla spadła mu na policzek. Kylie spojrzała groźnie na uśmiechającego się złośliwie ducha, który machnął mieczem ledwie parę centymetrów nad głową dziadka.

– „Powiedziałam, przestań!”. – Kylie zmrużyła oczy.

– A więc nie poszło najlepiej? – zapytał dziadek, wnioskując z jej miny.

– Nie, było dobrze. Ja… zdołałam zmienić wzór z wilkołaka na elfa. – Istoty nadnaturalne miały wzory, które były widoczne dla innych nadnaturalnych. Kameleony miały swój własny wzór, który zwykle ukrywały. I w odróżnieniu od pozostałych, mogły się zmieniać w inne gatunki i przyjmować moce tych, w które się zmieniły.

Kłopot w tym, że podobnie jak z innymi mocami, tę też trudno było kontrolować.

Tutejsze lekcje nie obejmowały angielskiego, matematyki czy fizyki, lecz trening kontroli mocy i ukrywania przed światem swojego właściwego wzoru.

– To wspaniale. Więc skąd ta ponura mina? – zapytał ją dziadek.

– Po prostu… – „Jest mi tu smutno. Chcę wrócić do Wodospadów Cienia”.

Miała te słowa na końcu języka, ale nie mogła ich wypowiedzieć. Musi przynajmniej spróbować. No i nie wiedziała, czy da radę stanąć twarzą w twarz z Lucasem.

– Nie krzywiłam się do was. Po prostu…

– Kylie ma towarzystwo – odezwała się Francyne.

Jej ciotka nie była zaklinaczem duchów. Twierdziła, że ich nie widzi ani nie słyszy, ale czuła, gdy się przy niej pojawiały.

Duch uniósł miecz i wycelował nim w sufit, jakby chciał coś obwieścić.

– Będziecie mieli więcej towarzystwa.

Kylie nie wiedziała, jak to rozumieć. Skupiła się na zaniepokojonym dziadku, a nie na duchu.

– Towarzystwo? – Dziadek spojrzał na swoją szwagierkę. – Och. – Zamarł, a potem zrobił wielkie oczy. – Czy to moja żona albo mój syn Daniel?

– Nie. – Kylie chciałaby, aby Daniel, jej ojciec, który zmarł, zanim się urodziła, przyszedł z wizytą. Przydałoby jej się kilka słów pocieszenia, a tata był w tym naprawdę dobry. Niestety, zużył już cały czas, jaki mógł spędzić na ziemi.

– To nie oni. To… ktoś inny – odpowiedziała.

Ktoś, kto musiał jeszcze wytłumaczyć, czego chciał albo potrzebował. Poza tym, że życzył sobie, aby Kylie kogoś dla niego zabiła. Co ten duch sobie myślał? Że ona jest jakimś płatnym mordercą?

Zjawa nachyliła się do ucha jej dziadka.

– Jaka szkoda, że mnie nie widzisz. Jesteś całkiem słodki – zaczęła zlizywać krew z jego policzka. Powoli. I wpatrywała się przy tym w Kylie.

Dziewczyna upuściła widelec.

– Natychmiast przestań lizać mojego dziadka!

Duch schował język i spojrzał na nią.

– Nie uciekaj przed swoim przeznaczeniem. Zaakceptuj to, co musisz zrobić. Pozwól, że nauczę cię, jak masz go zabić.

– Kogo zabić? – jęknęła Kylie i zadrżała, uświadomiwszy sobie, że powiedziała to głośno.

– Lizać? Zabić? Co takiego? – zapytał jej dziadek.

– Nic – odparła. – Mówiłam do…

– Wydaje mi się, że mówiła do ducha – odezwała się z niepokojem jej ciotka.

– O zabijaniu? – Dziadek spojrzał na Kylie surowo.

Kiedy nie odpowiedziała, Malcolm z obawą rozejrzał się wokół. Jego niepokój tak bardzo przypominał zachowanie innych istot nadnaturalnych z Wodospadów Cienia.

I wtedy do niej dotarło. Przybyła tu z nadzieją, że będzie tu pasować, a okazało się, że nawet gdy zamieszkała na hektarze teksańskich wzgórz z dwudziestoma pięcioma innymi kameleonami, wciąż nie pasowała. Nie chodziło tylko o zaklinanie duchów, ale i o to, że była na znacznie wyższym poziomie niż pozostała czwórka nastolatków. A ci nie byli zachwyceni, że jakaś nowa jest lepsza od nich.

Starsi grupy – do których zaliczali się jej dziadek, ciotka i cztery inne osoby – uznali, że wczesny rozwój Kylie wynikał z faktu, że była też obrońcą, istotą nadnaturalną o zadziwiającej sile. I chociaż brzmiało to nieźle, to rzeczywistość wcale nie wyglądała różowo.

Po pierwsze, mogła używać tych mocy tylko wtedy, gdy miała chronić innych, ale nie siebie. Co, zdaniem Kylie, nie miało najmniejszego sensu. Jeśli miała chronić innych, to chyba powinna utrzymywać przy życiu również siebie? Kto wymyślał te zasady?

Westchnęła ciężko. Czy jej przeznaczeniem było nigdzie nie pasować? Dziadek nachylił się, odkładając srebrne sztućce obok eleganckiego talerza.

– Kylie, nie chcę się wtrącać w twoje… sprawy duchowe, ale dlaczego duch rozmawia z tobą o zabiciu kogoś?

Przygryzła wargę, próbując znaleźć sposób, by to wyjaśnić, nie doprowadzając ich zarazem do zawału. Zwłaszcza że sama była solidnie przerażona. Otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale w ostatniej chwili została uratowana. I to przez dzwonek, a raczej coś w rodzaju syreny alarmowej. Żarówki żyrandola nad stołem zaczęły migać.

Jej dziadek, jeszcze bardziej marszcząc brwi, z idealnie wyprasowanej koszuli wyciągnął komórkę, nacisnął guzik i przyłożył telefon do ucha.

– Co się dzieje? – Zamilkł na chwilę. – Kto? – warknął i spojrzał na Kylie. – Zaraz tam będę!

Wyłączył telefon i poderwał się na równe nogi. Spojrzał na swoją szwagierkę.

– Weź Kylie i zniknijcie. Ukryjcie się w stodole. Niedługo tam przyjdę.

Mówiąc to, miał zapewne na myśli, by zrobiły się niewidzialne, jakby rozpłynęły się w powietrzu.

– Co się dzieje? – zapytała Kylie, przypomniawszy sobie, że duch mówił, iż niedługo będą mieli towarzystwo.

– Mamy nieproszonych gości – powiedział poważnie.

– Gości?

Zmarszczył brwi.

– To JBF! A teraz znikajcie.

Ciotka obeszła stół i wyciągnęła rękę do Kylie. A potem zniknęła. A gdy chwilę później Kylie spojrzała na siebie, jej nóg też już nie było widać.

Rozdział 2

Trzy minuty później ciotka zaprowadziła ją do stodoły. A przynajmniej Kylie zakładała, że to ona, bo wszyscy byli niewidzialni. Wciągając pachnące sianem powietrze, uświadomiła sobie, że poznała kolejną zdolność kameleonów. Kameleon mógł sprawić, by znikali też inni ludzie. A przynajmniej na to wyglądało, bo przecież wcale nie chciała zniknąć, a dotyk jej ciotki to sprawił.

– Czy jesteśmy wszyscy? – głos ciotki przerwał ciężką ciszę.

Kylie rozejrzała się po pustej stodole. Nie było tu żywej duszy, widziała. Co prawda siebie też nie mogła dostrzec. Usłyszała szuranie nóg.

– Odliczmy – rozległ się znów głos jej ciotki. – Raz.

– Dwa – odezwał się drugi głos.

Doliczono do dwudziestu czterech, ale było parę przerw i brakowało kilku numerów. Kylie rozpoznawała większość głosów. Zwłaszcza czworga innych kameleonów, a także sześcioletniej Suzie i jej rodziców oraz nauczycieli. Brakującymi numerami byli na pewno jej dziadek i czterej pozostali starsi.

– A ja mam Kylie – odezwała się ciotka. – Kylie, twój numer to dwadzieścia pięć. Zapamiętaj. Zawsze, gdy będziemy musieli zniknąć, masz go podać, abyśmy wiedzieli, że tu jesteś.

Kylie skinęła głową, lecz uświadomiwszy sobie, że jej nie widać, dodała:

– Dobrze. – Zaczęła rozmyślać o wszystkim, co się działo, począwszy od swojego numeru aż po niewidzialność. Zastanawiała się, czego chce JBF. Czy przybyli tu po nią? I nagle jej myśli skupiły się na jednym.

Na dziadku. Niepokoiła się o jego bezpieczeństwo i to, co JBF może zrobić jemu i innym starszym. Czy nic mu nie groziło? A może powinna go odnaleźć i… chronić?

– Może powinniśmy iść poszukać innych – powiedziała, a krew zaczęła jej szybciej krążyć w żyłach, jak zawsze, gdy czuła, że ktoś jest w niebezpieczeństwie.

– Nie – odpowiedziała stanowczo ciotka. – Czekamy. Taki był plan, a my zawsze działamy zgodnie z planem.

W głosie ciotki słychać było niepokój. Krew Kylie zabulgotała mocniej.

– Czy JBF już wcześniej tu bywało? Czy wiedzą, że możemy znikać? – zapytała Kylie.

– Tylko jeśli im powiedziałaś – warknął Brandon.

Brandon, nastolatek, który jej nie lubił. Och, na początku bardzo ją lubił, ale kiedy, nie przebierając w słowach, powiedziała mu, że traci czas, próbując ją poderwać, poczuł się obrażony. Od tej pory stroił fochy. I za każdym razem, gdy Kylie dobrze wykonała zlecone przez nauczycieli ćwiczenie, jak na przykład zmiana wzoru, wydawał się tym osobiście urażony. To nie był konkurs. Chciała po prostu nauczyć się wszystkiego i… wrócić do Wodospadów Cienia.

„Do domu”. Ta myśl błąkała się gdzieś w jej podświadomości, bliska sercu.

– Nic im nie mówiłam – odparła.

– Nie pora na kłótnie – odezwała się ciotka.

– To wszystko przez nią – warknął Brandon. – Nigdy wcześniej nie najechało nas JBF. I Bóg jeden wie, co nam zrobią, jak nas znajdą.

– Bądź cicho – nakazała ciotka Francyne.

Ale w otaczającej ciszy Kylie usłyszała to, czego nikt nie odważył się powiedzieć głośno. Pozostali zgadzali się z Brandonem. To przez nią JBF odnalazło ich kryjówkę.

Ogarnęło ją poczucie winy. Nigdy nie pomyślała, że jej przybycie może narazić kogoś na niebezpieczeństwo. A jednak tak się stało.

Jej krew zaczęła szybciej krążyć. Myśl o tym, że dziadek zostać ranny, i to z jej winy, sprawiła, że serce zaczęło jej walić jak oszalałe.

Próbowała się wyrwać z uścisku ciotki.

– Nie – odezwała się starsza kobieta. – Jeśli cię puszczę, to staniesz się widzialna.

– Muszę sprawdzić, czy są bezpieczni. I… sama mogę stać się niewidzialna.

– To niemożliwe – warknął Brandon. – Tę zdolność osiąga się po dwudziestce. Wszyscy to wiedzą.

Kylie przewróciła oczami. Miała już dość jego żałosnej zazdrości.

Rozległy się głosy. Wywołano numery. Kylie rozpoznała dziadka i innych starszych.

– Będą tu szukać – odezwał się dziadek. – Dorośli mają pilnować, by mocno trzymać swoje dzieci. Idźcie na południowy koniec terenu.

Dały się słyszeć odgłosy opuszczania stodoły.

Kylie poczuła, jak ciotka ciągnie ją za rękę, ale w tym momencie znów odezwał się dziadek.

– Wszyscy poza Francyne i Kylie. Wy idźcie na skraj lasu z tyłu.

Kylie zaczęła się zastanawiać, czemu ona i ciotka Francyne mają iść gdzie indziej.

– Czemu? – zapytała, gdy ucichły kroki innych. Wciąż czuła się dziwnie, odzywając się, gdy nikt nie mógł jej zobaczyć.

– Kiedy mamy alarm, nie zadaje się pytań – w pustej stodole rozległ się głos ciotki. A potem poczuła, jak kobieta ciągnie ją do wyjścia.

Ruszyła za nią, ale mówiła dalej:

– Co się dzieje? Czemu idziemy w inne miejsce niż pozostali? – zapytała, wychodząc na zewnątrz. Popołudniowe słońce sprawiło, że zmrużyła oczy.

– Dlatego, że szukają ciebie – odpowiedział dziadek. Musiał być blisko, ale wciąż był niewidoczny.

– Ale jestem obrońcą – odparła Kylie. – Powinnam być blisko na wypadek, gdyby ktoś potrzebował mojej pomocy.

– Czuję cię. Cholera! Gdzie jesteś? – zza jej pleców dobiegł znajomy głos, nienależący ani do dziadka, ani do cioci.

Dech jej zaparło, gdy spojrzała przez ramię. Jakieś półtora metra dalej stał w wysokiej trawie ktoś, komu na niej zależało.

– Derek! – zawołała.

A potem przypomniała sobie, że nikt, poza innymi niewidzialnymi w danym momencie kameleonami, nie może jej usłyszeć.

– Powinniśmy iść. – Ciotka pociągnęła Kylie za rękę, ale dziewczyna ani drgnęła. Stojąc nieruchomo, wpatrywała się w Dereka, stęskniona za wszystkim, co wiązało się z jej życiem w Wodospadach Cienia.

Jasnobrązowe włosy chłopaka rozwiewał wiatr, nadając mu niefrasobliwy wygląd, ale w jego zielonych oczach widać było niepokój. Co on tu robił?

– Gdzie jesteś, Kylie? – zawołał, a wiatr porwał jego słowa.

Przypomniała sobie, co mówił dziadek, ale przecież to nie było JBF.

– Idźcie nad strumień! – zażądał dziadek. – Nie powinnaś była im mówić, gdzie jesteś.

To oskarżenie i ton głosu sprawiły, że Kylie się nastroszyła. Nie widziała go co prawda, ale wyobrażała sobie jego minę, stanowczą i ponurą.

Odwróciła się w stronę jego głosu.

– Nie powiedziałam im nic i nie zamierzam nigdzie iść. Skłamałeś. To nie jest JBF. – Czuła się zdradzona.

– Powiedziałem, że to JBF, ponieważ tak zostałem poinformowany przez strażników. A poza tym to nie kłamstwo. Obaj pracują dla JBF.

„Obaj? To kto jeszcze tu był?”. Usłyszała dochodzące od strony domu kroki. W pierwszej chwili pomyślała, że to Lucas. Serce ścisnęło jej się na myśl, że go zobaczy. Wciąż bolała ją jego zdrada. Jednak nie była w stanie odwrócić głowy.

Jej oczom ukazał się Burnett James, jeden z komendantów obozu. Nie Lucas. Poczuła się zawiedziona, ale nie chciała przyznać, że to dlatego, że nie było tu Lucasa. Nie chciała, by tu przychodził. Nie chciała go widzieć ani teraz, ani już chyba nigdy więcej. Jednak ledwie o tym pomyślała, poczuła, że okłamuje samą siebie.

Część zawodu wynikała jednak z tego, co czuła do Burnetta. Nie pożegnała się z nim, wiedząc, że będzie usiłował ją powstrzymać. A teraz pragnęła do niego podejść i się przytulić. Przeprosić za to, że odmówiła mu tak podstawowej rzeczy, jaką jest pożegnanie.

– Kylie – znów odezwała się ciotka i pociągnęła ją lekko za rękę. – Twój dziadek wie, co jest dla nas najlepsze. Posłuchaj go. Musimy iść.

Kylie westchnęła, próbując opanować emocje. Ale wyglądało na to, że jest już za późno. W głowie huczało jej od sprzecznych uczuć. Samotności, żalu i złości, że została okłamana.

– Wie, co jest najlepsze dla niego, ale wcale niekoniecznie dla mnie.

– Musisz mu zaufać – powiedziała ciotka, zaciskając mocniej dłoń na ręce Kylie. – Proszę, chodź. Chcemy cię tylko chronić.

– Ale ja nie potrzebuję ochrony przed Burnettem i Derekiem – odparła spokojnie. – I wydaje mi się, że dziadek powinien też spróbować zaufać mnie. Nie mówiłam nikomu, że tu jestem. Dałam słowo i nie złamałam go. – W jej głosie słychać było żal.

– To nieistotne – odpowiedział dziadek, ale Kylie się z nim nie zgadzała. Zanim jednak zdążyła coś powiedzieć, Malcolm dodał: – Ważne jest to, że będą próbowali zmusić cię do powrotu. Jeśli teraz odejdziemy, to unikniemy konfrontacji.

– Ona musi gdzieś tu być – zawołał Derek do Burnetta. – Czuję ją. Naprawdę, gdzieś tu jest.

Kylie skupiła się na miejscu, w którym, jak jej się wydawało, stał jej dziadek.

– Nikt nie zmusi mnie do zrobienia tego, czego nie chcę. Ani oni… ani wy – dodała. – Od początku planowałam wrócić do Wodospadów Cienia. Od początku wam to mówiłam.

– Z tym planem, jak już wspomniałem, się nie zgadzam – dziadek podniósł trochę głos.

Kylie znów spojrzała przez ramię. Burnett coraz bardziej się zbliżał. Dumny, silny, trochę zbyt uparty. Pod wieloma względami przypominał jej dziadka. Westchnęła i znów spojrzała w miejsce, gdzie powinien stać dziadek.

– Przyszłam tu z własnej woli i jeśli uznam, że chcę odejść, to tak zrobię.

– Twój upór tylko ci zaszkodzi – zadudnił głos dziadka.

– Mam wrażenie, że odziedziczyłam go po dziadku – warknęła Kylie. A potem znów spojrzała na Dereka i Burnetta.

– Chodź ze mną, Kylie – poprosiła ją ciotka, trzymając ją mocno za rękę.

– Nie – odpowiedziała Kylie, wciąż obserwując Burnetta.

Wampir stanął obok Dereka, ledwie pięć metrów od niej. Chciała do niego podbiec i rzucić mu się na szyję.

– Pizza w jadalni była jeszcze ciepła – odezwał się Burnett. – Jesteś pewien, że ona tu jest?

– Tak – odpowiedział Derek. – I coś ją zdenerwowało.

Nie było jej widać ani słychać, ale wciąż ją czuł. Czy to nie dziwne? Ciotka zaczęła ją głaskać po dłoni, licząc chyba, że delikatny dotyk ją przekona, ale Kylie nie można już było przekonać.

– Proszę, puść mnie – zwróciła się do ciotki, ale ta trzymała ją mocno.

– Czy jest w niebezpieczeństwie? – warknął Burnett.

Derek zamknął oczy, jakby próbował dotknąć psychiką jej emocji. A kiedy je otworzył, spojrzał na Burnetta.

– Nie sądzę – stwierdził. – Jest sfrustrowana i czuje… osamotnienie. I… coś jakby rozdarcie pomiędzy zobowiązaniami wobec dwóch różnych stron.

W oczach Kylie zalśniły łzy. Derek zawsze doskonale odczytywał jej emocje. Wiedziała, że dziadkowi i ciotce zależy na niej, że pragnęli dla niej jak najlepiej, ale jak mogła się nie pokazać Burnettowi i Derekowi? I czemu czuła, że takie zachowanie byłoby nielojalne wobec jej dziadka?

Próbowała stosować się do ich zasad, naprawdę. Ale dość tego. Burnett rozejrzał się wokół, a Kylie mogłaby przysiąc, że spojrzał wprost na nią.

– Inni też tu są?

– Nie jestem pewien – odparł Derek. – Czuję Kylie, ponieważ…

Nie dokończył, ale znała odpowiedź. Wyczuwał ją tak dobrze, ponieważ ją kochał.

Burnett się wyprostował.

– Panie Summers, musimy porozmawiać. Natychmiast!

– Skąd wiesz, że on tu jest? – zapytał Derek.

– Jeśli Kylie tu jest, to i on musi być niedaleko. – Burnett rozglądał się wokół. – Proszę się pokazać.

Kylie poczuła, że dziadek podszedł bliżej niej.

– Twoje miejsce jest z nami, dziecko. Pozwól im odejść – odezwał się.

Jego niewidzialne ramię otarło się o jej rękę. I chociaż była na niego zła, to jego dotyk i ton głosu przypominał jej ojca. Nie dało się zaprzeczyć ich powiązaniom rodzinnym.

– Nie mogę – powiedziała.

– Niech odejdą, a potem porozmawiamy o tym w rozsądny sposób – zaproponował dziadek, starając się zapanować nad głosem.

– Jestem rozsądna – odparła. Ciotka mocniej zacisnęła rękę na jej przedramieniu i Kylie z trudem opanowała chęć wyrwania się.

– Nieprawda – odparł.

Nagle Kylie poczuła, że nie jest w stanie zapanować nad sobą. Może i nie okłamał jej, mówiąc, że to JBF ich najechało, ale chciał ją stąd zabrać, żeby nie wiedziała, kto przybył. Od kiedy to mógł decydować, z kim Kylie będzie się spotykać, a z kim nie?

Odpowiedź pojawiła się natychmiast: od kiedy tu przyjechała. Nie dało się nie zauważyć, jak mało wolno jej się było kontaktować ze światem zewnętrznym. Żadnych telefonów ani komputerów. I nie chodziło tylko o nią. W życiu kameleonów nalegano na izolację.

– Nie. – Dotknęła dłoni ciotki. – Puść mnie.

Mówiła powoli, ale tonem, który – miała nadzieję – zostanie uznany za poważny.

– Zrób, jak sobie życzy – odezwał się dziadek, zrezygnowany.

Ledwie Kylie zamrugała, jego postać zaczęła się przed nią materializować. To nie wyglądało jak objawienie ducha. Było inaczej. Jakby powietrze się rozdzieliło, a on został wciągnięty z powrotem do tego świata.

Gdy ciotka wypuściła jej rękę, Kylie poczuła lekkie mrowienie w stopach. Spuściła wzrok i zobaczyła, jak pojawiają się jej stopy i nogi.

– Rany – jęknął Derek.

Kylie uniosła głowę i ujrzała, jak chłopak się w nią wpatruje. Z trudem opanowała chęć rzucenia mu się na szyję.

Spojrzała na Burnetta. W jego oczach też było widać zaskoczenie. Ich spojrzenia spotkały się na moment, a potem wampir znów skupił się na jej dziadku, który stał niczym obrońca u jej boku.

– Czemu tu przyszliście? – zapytał dziadek ponurym, groźnym tonem. Wiedziała, że robi to, bo chce ją chronić.

– Życie Kylie jest w niebezpieczeństwie, a skoro ja mogę ją znaleźć, to tym bardziej wyrzutek, który chce ją dopaść.

– To nie wyrzutka boję się najbardziej – odparł dziadek, nie pozostawiając wątpliwości, że za największe zagrożenie uznaje JBF i Burnetta.

– Przeszłość zaślepia pana tak, że nie widzi pan prawdy – odparł Burnett. – Owszem, JBF chciałoby przeprowadzić na Kylie testy, ale postanowiliśmy tego nie robić, natomiast Mario i jego drużyna nie cofnęli się przed morderstwem, próbując ją dopaść.

– Będę chronił swoich – odparł dziadek, prostując się jeszcze bardziej.

– Jak? Robiąc się niewidzialnym? Czy wie pan, że Kylie już raz została przez tego wyrzutka porwana? Ustaliła, że Mario jest takim samym kameleonem jak pan. A to znaczy, że zna te sztuczki. W związku z tym jesteście znacznie bardziej narażeni, niż wam się wydawało.

– Wiem o tym – odparł dziadek.

– Więc wie pan dość dużo, by się niepokoić. W odróżnieniu od pana i pana przyjaciół Mario nie spędził ostatnich pięćdziesięciu lat, przenosząc się z jednej kryjówki do drugiej. Zabijał niewinnych. Nauczył się, jak wykorzystać wasze moce, by mordować. Nawet jego własny wnuk zginął z jego rąk, na oczach Kylie, bo próbował ją chronić. Skoro Mario może poświęcić własną rodzinę, to tym bardziej nie będzie miał skrupułów przed zabijaniem własnego gatunku.

– Chwileczkę – odezwała się Kylie, próbując za tym wszystkim nadążyć. – Skąd wiecie, że Mario wrócił?

Burnett spojrzał na Kylie.

– Widziano go.

– Kto? – odezwał się lekceważąco dziadek. – JBF? I mamy im wierzyć?

– Wiem, że ma pan obiekcje – odezwał się Burnett, z trudem panując nad złością. – Ale musi pan zrozumieć…

– Jak śmiesz prosić o moje zrozumienie? – Twarz dziadka zrobiła się czerwona z wściekłości. – Rozumiem, że ty i tobie podobni zamordowali moją żonę. To przez was nigdy nie poznałem mojego syna. Rozumiem, że… – uderzył pięścią w pierś – że teraz chcecie to samo zrobić z moją wnuczką!

Kylie wiedziała, że Burnett próbuje nad sobą panować, ale nie mógł skryć gniewu, którym pałały jego oczy. Musiała zareagować. Ale jak? Niestety, nie miała czasu na rozważania. Jej dziadek postąpił krok w stronę Burnetta.

– Dość! – Próbowała stanąć między mężczyznami, ale było za późno.

Nikt się nie zatrzymał. Dziadek zamachnął się i przyłożył pięścią Burnettowi w szczękę. Chociaż nie był tak młody jak tamten, nie brakowało mu jednak siły i wampir padł jak długi na ziemię. Rozległ się ryk furii, który najprawdopodobniej wydał Burnett. Zanim ktokolwiek się zorientował, dziadek Kylie rzucił się na Burnetta i zaczęli się szamotać.

Derek chciał mu pomóc, ale nagle znikąd pojawiło się dwóch innych kameleonów i złapali chłopaka za ramiona.

Jak to się stało, że w tak krótkim czasie sprawy potoczyły się w tak złym kierunku?

Rozdział 3

Przestańcie! – Kylie poczuła, jak znów ogarnia ją potrzeba ochrony. Jak krew zaczyna jej szumieć w żyłach, ale za nic nie wiedziała, wobec kogo ma użyć swojej siły. Rozdarta pomiędzy zobowiązaniami wobec dwóch różnych stron. Przypomniała sobie słowa Dereka. Należała do rodziny kameleonów. To był jej rodzony dziadek. Ale Burnett i Derek… oni też byli rodziną.

Nagle pojawiła się kolejna postać, próbująca w bardzo brutalny sposób ściągnąć jej dziadka z Burnetta. Starszy pan zdołał utrzymać się na nogach, ale zamachnął się na nowoprzybyłego.

Kylie czuła, że musi działać. Zanim zdołała się zastanowić, złapała przybysza za koszulkę i odrzuciła go od swojego dziadka. Bezradna istota przeleciała ze trzy metry w powietrzu i szybko zbliżała się do ziemi, gdy jej niebieskie oczy spojrzały na Kylie. I w tym momencie uświadomiła sobie, kto to był.

Lucas.

A więc przybył.

Przed oczami stanęło jej wspomnienie, jak całował swoją narzeczoną, i serce ścisnęło jej się boleśnie. Przez moment żałowała, że nie rzuciła go jeszcze dalej.

Odwróciła się, z trudem łapiąc oddech, i ujrzała, jak Derek próbuje się wyrwać dwóm kameleonom.

– Puśćcie go – syknęła.

Rozpoznała w nich pomocników dziadka, ale to nie miało znaczenia. Nie zamierzała pozwalać, by skrzywdzili Dereka.

Ledwie wypowiedziała te słowa, mężczyźni trzymający Dereka bezwładnie padli na ziemię. Derek z wyższością spojrzał na ich ciała i wyprostował się, jakby z dumy, że coś osiągnął.

Na widok nieruchomych ciał ogarnęła ją panika. Co on zrobił? Chciała, by wypuścili Dereka, ale nie chciała, żeby… Przypomniała sobie o zdolności Dereka do ogłuszania siłą psychiki, bez powodowania jakiegokolwiek uszczerbku na zdrowiu. A przynajmniej miała nadzieję, że bez uszczerbku.

Odwracając się znów na prawo, nie spojrzała nawet na Lucasa, ale słyszała, że podnosi się na nogi, i wyczuwała, że na nią patrzy. Czuła, jak ją błaga, by zaszczyciła go chociaż jednym spojrzeniem. Mógł błagać, ile wlezie. I tak nic z tego.

A przecież niecałe dwa tygodnie temu była gotowa oddać mu serce. Kogo próbowała okłamywać? Ona oddała mu serce. I dlatego tak bardzo bolało.

Zamrugała i znów skupiła się na dziadku, który zdawał się gotować do kolejnego ataku na Burnetta.

Burnett, z rozbitą wargą, podnosił się z ziemi. Był wściekły i chętnie wyrównałby rachunki, ale uniósł rękę w geście pokoju. Na szczęście ktoś wykazał się odrobiną rozsądku, bo Kylie była zbyt ogłuszona bólem złamanego serca, by zapanować nad sytuacją.

Kiedy dziadek postąpił o krok do Burnetta, wampir rzekł:

– My dwaj nie mamy powodów do walki. Powstrzymajmy to, nim komuś stanie się krzywda.

Czując, że musi zareagować, Kylie podbiegła do dziadka.

– On ma rację – powiedziała. – Proszę, przestańcie!

Ujęła w dłonie jego rękę. Poczuła, jak wypełnia ją ciepło, płynie wzdłuż ramienia, do dłoni, aż w końcu pod jej dotykiem do dziadka. Instynktownie wiedziała, że przekazała mu uspokajające emocje. I najwyraźniej to działało, bo opuścił głowę i odetchnął głęboko, by się uspokoić. Najwyraźniej zauważył ludzi, których ogłuszył Derek, bo ruszył w ich kierunku.

– Nic im nie jest – powiedział Derek, ale na wszelki wypadek odsunął się od dziadka Kylie, jakby w obawie, że może zostać zaatakowany. Jednak cała agresja, którą Malcolm przed chwilą wykazywał, zniknęła. Kylie przypomniała sobie swój uspokajający dotyk. Czyżby odruchowo przemieniła się w elfa? Musiała, bo jak inaczej to wytłumaczyć?

Lucas postąpił krok w jej stronę. Nie patrzyła na niego, ale dostrzegła to kątem oka. Próbowała skorzystać z tego spokoju, który przed chwilą przekazała dziadkowi, ale bezskutecznie. Ból z powodu zdrady Lucasa zaciskał się na jej sercu, utrudniał ocenę sytuacji i dusił w gardle.

– Wszyscy poza Kylie i panem Jamesem mają odejść – odezwał się dziadek.

– Żebyś znów go zaatakował? – rzucił rozzłoszczony Lucas, ale Kylie była przekonana, że w jego głosie usłyszała też poczucie winy. Wyobraziła sobie jego minę, oczy przepełnione żalem, ale nie spojrzała na niego.

– Zróbcie, jak mówi – zarządził Burnett. Kylie wiedziała, że podobnie jak ona, Burnett zorientował się, iż dziadek postanowił zachować rozsądek.

Ludzie zaczęli się rozchodzić. Kylie znów poczuła, że Lucas ruszył z miejsca, ale jego kroki zatrzymały się tuż za nią. Powietrze wypełnił jego zapach, a on wyszeptał pytanie, które ledwie dotarło do jej uszu:

– Naprawdę nienawidzisz mnie tak bardzo, że nie możesz nawet na mnie spojrzeć?

„Gdybym tylko mogła nienawidzić”, pomyślała Kylie.

– Nigdy mi na niej nie zależało. Zawsze zależało mi wyłącznie na tobie – dodał.

Odgłos jego oddalających się kroków brzmiał niczym ostatnie akordy smutnej piosenki.

I chociaż odszedł, jego słowa wciąż brzmiały jej w uszach. Zalewały ją od nich kolejne fale emocji. Wiedziała, że Lucas mówił prawdę. Wciąż będąc elfem, odbierała jego uczucia, które wciskały się pod jej skórę, do serca, aż puchło do granic bólu. Ale świadomość, że mówił prawdę, nic nie zmieniała.

Nie miało znaczenia, czy skrzywdził ją rozmyślnie, czy nie. Jak mógł nie wiedzieć, że będzie zrozpaczona, gdy się dowie, że obiecał siebie komu innemu? Czy nie rozumiał, jak bardzo bolała świadomość, że przez te wszystkie miesiące, gdy byli razem, on spotykał się z inną dziewczyną i przynajmniej udawał, że mu na niej zależy?

W tym momencie usłyszała za sobą czyjeś kroki. Poczuła muśnięcie palców na plecach. Delikatny dotyk, nie mający na celu jej uwieść ani zwrócić na siebie jej uwagi, a tylko pocieszyć.

Ciepły spokój tego dotyku nie pozostawiał wątpliwości co do jego właściciela. Derek.

Ból w piersi Kylie zmniejszył się i powstrzymała napływające do oczu łzy. Próbując opanować emocje, stała tak z zamkniętymi oczami, skupiając się na słońcu rozgrzewającym jej skórę i wiaterku na policzkach.

– Kylie? – z zamyślenia wyrwał ją głos Burnetta.

Wampir i dziadek stanęli przed Kylie. Obaj patrzyli na nią z niepokojem.

– Wszystko w porządku? – zapytał dziadek.

– Jasne. – Zmusiła się do uśmiechu, który pewnie był równie żałosny jak jej zapewnienie.

– W takim razie chodźmy – odezwał się dziadek. – Musimy porozmawiać. W domu, przy herbacie.

Kiedy ruszyła za nimi, zauważyła, że Burnett przygląda jej się uważnie. Wiedziała, że usłyszał kłamstwo w jej słowach. Wcale nie było w porządku. Ani nawet znośnie. A potem zauważyła w jego spojrzeniu coś jeszcze. A może odczytała jego emocje? To był strach. Wielka obawa przed wypowiedzeniem tego, co pewnie jej się nie spodoba.

Nie wiedział, że od jakiegoś czasu nie usłyszała prawie nic, co by jej się podobało. I nagle uświadomiła sobie, że ostatnio myśli wyłącznie o sobie. Samolubnie skupiła się tylko na własnym bólu. Burnett pojawił się tu nie bez przyczyny i możliwe, że wcale nie chodziło o nią.

Zatrzymała się gwałtownie i złapała wampira za łokieć.

– Czy nikomu nic nie jest? Co… co się stało?

Pięć minut później Kylie siedziała w jadalni przy stole i czekała, aż ciotka poczęstuje ich mrożoną herbatą, by zacząć rozmowę. Modliła się tylko, by nie doszło do kolejnej bijatyki. Pomiędzy Burnettem i jej dziadkiem znów rosło napięcie. Natomiast ona sama już była zdenerwowana do granic możliwości. Lepiej żeby ktoś zaczął mówić, bo inaczej wybuchnie. A tym kimś był Burnett.

Nie odpowiedział jej na pytanie, wykręcając się, że najpierw muszą dotrzeć w miejsce, gdzie będzie można… rozmawiać. Co sprawiło, że Kylie tylko utwierdziła się w przekonaniu, że coś się stało. I że nie chodzi tylko o Mario. Że raczej coś się komuś stało.

W drodze do domu wyobrażała sobie najgorsze możliwe scenariusze. A teraz, siedząc przy stole, z zimną pizzą przed nosem, próbowała opanować mdłości, a przed oczami stawały jej kolejne upiorne wizje. Wiedziała, że Derekowi i Lucasowi nic nie jest. No owszem, nie powinno jej już zależeć na Lucasie, ale jednak się o niego martwiła.

Holiday też nie mogło nic grozić, bo inaczej Burnett nie byłby w stanie funkcjonować. Zbyt ją kochał, by się nie rozsypać, gdyby coś jej się stało. Czyli zostali jej…

Pomyślała o swoich najlepszych przyjaciółkach, do których dziadek zabronił jej dzwonić. Zgodziła się na to, bo pozwolił jej na rozmowy z Holiday. A teraz… jeśli coś im się stało? O Boże! Mimo że nie znała odpowiedzi, poczuła, jak do oczu napływają jej łzy. Najpierw pomyślała o Delli. Uparta wampirzyca była na tajnej misji dla JBF. Czy coś poszło nie tak? Czy nic jej nie jest?

Przypomniała sobie, jak mówiła Delli, że nie podoba jej się, że wampirzyca będzie pracować dla JBF, ale gdy Della zapytała, czy ma w takim razie zrezygnować ze współpracy, Kylie odparła, że nie. Wiedziała, jak bardzo przyjaciółka chciała pracować dla agencji.

A teraz… jeśli coś stało się Delli, to Kylie już zawsze będzie żałować tej decyzji.

Niepokój zżerał ją od środka.

– Czy to Della? – wyjąkała w końcu, gdy ciotka postawiła przed nią szklankę z mrożoną herbatą i wyszła z pokoju. – Czy z nią wszystko dobrze?

Burnett spojrzał na nią.

– U Delli wszystko w porządku… z tego, co wiem. Wciąż jest na misji.

– W takim razie, kto… Co się dzieje?

Burnett ujął w dłoń chłodną szklankę, ale nie pił. To nie była krew, a rzadko pijał co innego, może poza mocną kawą, którą czasem pił o poranku.

– Po tym, jak w Fallen zauważono Maria, nastąpił wypadek. Nie jesteśmy pewni, czy te dwie sprawy się łączą.

– Czy ktoś został ranny? – z trudem wypowiedziała te słowa, ale była pewna, że ten ktoś nie wyszedł bez szwanku.

Burnett kilka razy obrócił szklankę w dłoniach.

– Zaatakowano Helen.

Kylie zaparło dech. Helen, półelfka, była najbardziej nieśmiałą i potulną osobą w całych Wodospadach Cienia. Kto, u licha, chciałby ją skrzywdzić? Natychmiast nasunęła jej się odpowiedź. Mario.

– Czy… nic jej nie jest? – Chciała zapytać, czy żyje, ale bała się wypowiedzieć te słowa, bo zbyt by ją zabolały.

– Nie – odparł. – Nic jej nie będzie. I nie wiemy, czy to ma jakiś związek.

– A więc to nie był ten Mario, który poszukuje Kylie – odezwał się dziadek.

Kylie spojrzała na niego i powiedziała to, co było oczywiste:

– Burnetta nie byłoby tutaj, gdyby tego nie podejrzewał.

Burnett ponuro skinął głową.

– Takie mamy podejrzenia. – Rzucił okiem na Kylie. – Ale nie mamy żadnych dowodów na poparcie tego przypuszczenia. Została zaatakowana od tyłu. Nie pamięta, co się stało.

– Czy została ciężko ranna? – zapytała Kylie, modląc się, by Helen nie pozostały żadne blizny, ani fizyczne, ani psychiczne.

– Jest silniejsza, niż moglibyśmy sądzić. – Zawahał się. – Jej rany były poważne, ale nie zagrażały życiu. I, jak się pewnie domyślasz, Jonathon nie opuszcza jej na krok. Jej rodzice są u niej w szpitalu i były pewne trudne sytuacje. Wygląda na to, że Helen nie powiedziała im o swojej nowej miłości.

Kylie wyobraziła sobie wysokiego, tyczkowatego wampira z licznymi kolczykami, trzymającego Helen za rękę, i wchodzących na tę scenę rodziców dziewczyny.

– Domyślam się też, że jest potwornie wkurzony i chce się zemścić.

– Widzę, że dobrze znasz Jonathona. – Po twarzy Burnetta przemknął uśmiech. – W szpitalu są straże, na wypadek gdyby napastnik postanowił wrócić.

– Czy powinnam tam pojechać? – zapytała Kylie.

– Nie – powiedzieli chórem Burnett i jej dziadek.

– Jeśli to Mario, to możliwe, że właśnie planuje zwabić cię do szpitala – dodał Burnett.

Myśl, że to właśnie ona jest powodem, dla którego Helen została zaatakowana, przyprawiła Kylie o dreszcze. Ogarnął ją też gniew. Miała już serdecznie dość tego, że z jej powodu ludzie cierpieli z rąk Mario. Ale jak miała to przerwać? Ot, pytanie za milion dolców, na które musiała znaleźć odpowiedź. A im szybciej, tym lepiej. Burnett wyprostował się na krześle i znów skupił na dziadku Kylie.

– Po ataku na Helen zacząłem się niepokoić o bezpieczeństwo Kylie. Uznałem, że jeśli ja będę w stanie was odnaleźć, to on tym bardziej. Sądzę, że Kylie byłaby bezpieczniejsza w Wodospadach Cienia.

– Nie zgadzam się z tą opinią – odparł dziadek.

– Jak to nie? – syknął Burnett. – Mario dał jasno do zrozumienia, że Kylie ma wybór – albo przyłączy się do jego bandy kameleonów wyrzutków, albo zginie. Obawia się jej mocy obrońcy.

– Owszem, wiem o tym – stwierdził dziadek. – Kylie nie tylko panu się zwierza. Ale jeśli atak na tę dziewczynkę miał na celu wywabienie Kylie z kryjówki, to znaczy, że Mario nie wie, gdzie ona jest.

– Pytanie, jak długo jeszcze? – odezwał się Burnett. – Mario nie odpuści.

– Możliwe, ale skoro już raz zdołał dostać się do obozu, to skąd pomysł, że nie zrobi tego ponownie?

– Ale… – odezwała się Kylie, lecz Burnett posłał jej stanowcze spojrzenie, mówiące, że to on ma się zająć tą sprawą. Zamknęła usta, chociaż wcale nie miała na to ochoty.

– Rozumiem pana obawy – odezwał się Burnett. – Rzecz w tym, że atak nie nastąpił na terenie obozu.

Znów zakręcił herbatą w szklance i spojrzał na bursztynowy płyn, jakby się zastanawiał, czy go nie spróbować, po czym podniósł wzrok.

– Kolejnym czynnikiem wartym rozważenia jest fakt, że dysponujemy większą liczbą ludzi do walki z Mariem i jego towarzyszami. I chociaż ta informacja się panu nie spodoba, to mam też pomoc z JBF. Dzięki temu, że biuro jest w Fallen, w ciągu kilku minut możemy mieć na terenie obozu stu wyszkolonych ludzi.

Dziadek się skrzywił.

– Owszem, ta informacja mi się nie podoba. – Zacisnął zęby. – Jedynym powodem, dla którego siedzimy teraz przy jednym stole jest fakt, że moja wnuczka ma o panu tak dobre zdanie. W związku ze stratą prawdziwego ojca i sytuacją w jej domu rodzinnym, niejako stał się pan dla niej niczym przybrany ojciec.

Burnett przesunął palcem po oszronionej szklance, zupełnie jakby zmieszały go słowa dziadka o tym, kim jest dla Kylie.

– Mam nadzieję, że zasługuje pan na tę opinię – westchnął dziadek. – Natomiast pana logika mnie zaskakuje. Z jednej strony twierdzi pan, że chce uchronić moją wnuczkę przed JBF, a z drugiej mówi, że wezwie ich dla jej ochrony? Czy to w ogóle wykonalne?

– Pilnuję, by nie poddano jej testom, ponieważ nie jestem pewien, czy są w pełni bezpieczne. Podejrzewam, że chęć uzyskania odpowiedzi może sprawić, iż nasi badacze zapomną o nadrzędnym bezpieczeństwie Kylie. Proszę jednak nie sądzić, że byliby skłonni powtórzyć to, co robiono w przeszłości. JBF nie jest idealne, panie Summers, tak jak każda instytucja, i nigdy nie będzie, ale to nie ta sama organizacja, co kilkadziesiąt lat temu.

Zapadła cisza. W powietrzu czuło się napięcie.

– Proszę pozwolić mi zabrać Kylie do Wodospadów Cienia, gdzie moim zdaniem będzie najbezpieczniejsza – mówił dalej Burnett. – Będę miał strażników monitorujących sytuację i czekających na ruch Maria. Będziemy na niego przygotowani. Złapiemy go i powstrzymamy raz na zawsze.

– My możemy zrobić to samo – odparł stanowczo dziadek.

Burnett zrobił kwaśną minę.

– Proszę mi spojrzeć w oczy i powiedzieć szczerze, że wierzy pan, iż wraz ze swoimi ludźmi jest pan w stanie to zrobić.

Dziadek Kylie splótł mocno palce i oparł dłonie na stole. A potem zapatrzył się w nie, rozważając słowa Burnetta.

Kiedy uniósł głowę, spojrzał Kylie w oczy, a potem odwrócił się do Burnetta.

– Nie zgadzam się z pana planem ani pana oceną zdolności moich ludzi do obrony swoich bliskich. Możliwe jednak, że po prostu kierują mną uprzedzenia z przeszłości, które najprawdopodobniej nie opuszczą mnie aż do śmierci.

Odchrząknął i westchnął.

– Natomiast muszę też dodać, że moja wnuczka dała mi do zrozumienia jedno: sama decyduje o swoim losie. I chociaż mam nadzieję, że posłucha mojej rady, to wiem, że sama podejmie decyzję. Zbyt wiele rodziny już straciłem i za bardzo mi na niej zależy, by zrażać ją do siebie, zbyt krótko ją trzymając.

Kylie łzy napłynęły do oczu. Wyciągnęła rękę i dotknęła dłoni dziadka. Ujął jej rękę i spojrzał jej w oczy.

– Zostań tu, Kylie. Zostań i ucz się dalej, kim jesteś i gdzie jest twoje miejsce. – Jego dotyk, tak podobny do dotyku jej ojca, sprawił, że zrobiło jej się cieplej.

Jakaś część jej pragnęła mu ulec. Ale za jaką cenę?

Rozdział 4

Zanim jeszcze się odezwała, w oczach dziadka dostrzegła, że on już zna jej decyzję. Zobaczyła też ból, jaki mu sprawia. Ona też go czuła.

– Nie stracisz mnie. To, gdzie mieszkam, niczego nie zmienia. Zawsze będę twoją wnuczką. Ale sądzę, że Burnett ma rację. Powinnam wrócić. – To było jedyne wyjście.

Wodospady Cienia były jej domem. Ale to nie był jedyny powód. W głębi serca wiedziała, że Burnett ma rację. Chociaż dziadek i jego towarzysze byli bardzo zdolni, większość życia spędzili na unikaniu konfrontacji, a nie na szykowaniu się do nich. Nie mogli się mierzyć z Mariem i jego morderczymi kumplami.

Problem w tym, że Kylie nie była pewna, czy Wodospady Cienia dadzą sobie radę z Mariem. A nawet jeśli tak, to ile osób, podobnie jak Helen, zostanie przy tym rannych albo, co gorsza, zginie? Przecież takie sytuacje już się zdarzały.

Odprowadziła Burnetta do bramy. Szli w milczeniu. Nadchodziła noc. Niebo na zachodzie się zaróżowiło. Kiedy zatrzymali się przy bramie, wampir spojrzał na nią.

– Zadzwonię do twojego dziadka i ustalimy, o której cię jutro odbiorę.

Skinęła głową. Uparła się, że potrzebuje czasu, by pożegnać się z dziadkiem. Ale teraz nie chciała, by odjeżdżał. Nie mieli okazji porządnie porozmawiać. Przez ostatni kwadrans jej dziadek wypytywał Burnetta, jak ich znalazł. Wampir wyjaśnił, że przez biuro pośrednictwa nieruchomościami: ustalił, kto zajmował się sprzedażą domu jej dziadka i przez rejestr transakcji odnalazł drugą należącą do niego nieruchomość.

A teraz nie była gotowa się rozstać.

– Powiedz, że Helen naprawdę nie jest nic poważnego.

– Mówiłem już, że wyzdrowieje.

– A z misją Delli wszystko w porządku? Nie grozi jej niebezpieczeństwo?

– Podczas naszego ostatniego kontaktu wszystko było okej.

Kylie skinęła głową.

– A Holiday?

– Martwi się. Ale ona zawsze się o was martwi. To jej naturalne zachowanie.

– Ale między wami jest… dobrze?

Burnett się uśmiechnął.

– Tak. Bardzo dobrze.

Burnett rzadko się uśmiechał, więc uznała, że naprawdę było dobrze.

– A Miranda? – zapytała.

– Samotna – odparł. – Nie ma obu jej współlokatorek i czuje się dość opuszczona. Na pewno ona i wielu innych ucieszy się, gdy się dowiedzą, że wracasz.

– Jasne. Jak nie ma nikogo, komu by się zmieniał wzór, to na pewno im się nudzi.

Burnett wzruszył ramionami.

– Zdziwiłabyś się, ile osób o ciebie pyta. Nie jesteś tak nieakceptowana, jak by ci się wydawało, Kylie.

– Ja też za wszystkimi tęsknię – przyznała. – Mogę cię uściskać na pożegnanie?

Wampir uniósł brew i od razu wiedziała, co jest nie tak. Jeszcze jej nie odpuścił.

– Nie przypominam sobie, abym się zgadzał na pożegnalny uścisk – odparł, przypominając jej, że nie pożegnała się z nim, opuszczając obóz.

– Myliłam się – odparła, zdając sobie sprawę, że należała jej się reprymenda. – Wiedziałam po prostu, że będziesz próbował odwieść mnie od tego pomysłu. A to by mi tylko jeszcze bardziej utrudniło odejście.

– Oczywiście, że próbowałbym cię przekonać, że to zły pomysł – odparł. – I miałbym rację.

– Może nie do końca. Nauczyłam się tu paru rzeczy. Poza tym to mój dziadek i ciotka. Mój pobyt tutaj nie był kompletną pomyłką.

– Rozumiem, że wiele musisz się o sobie dowiedzieć i zgadzam się, że należy poznać rodzinę, ale nie w momencie, kiedy istnieje zagrożenie życia.

Kylie spojrzała na niego.

– A więc czyjeś dobro jest ważniejsze niż… rodzina. A Holiday jest twoją rodziną? – Wiedziała, że go zagięła.

Nawet nie próbował się wykręcać.

– Poddaję się.

– Rany, to rzadkość! – Uśmiechnęła się.

– Korzystaj – odparł. – Z drugiej strony, znasz moją jedyną słabość i wykorzystałaś ją przeciwko mnie.

– Kochanie kogoś to nie słabość – stwierdziła. A potem chwila beztroski prysła. – Jak bardzo jesteś przekonany o tym, że to Mario zaatakował Helen?

– Na tyle, by tu przybyć – odrzekł. – I by zostawić tu na noc strażników. Mario widział twoją moc, Kylie. Zagrażasz jego istnieniu.

A ona, mimo to, miała wrażenie, że jest bezbronna. Spojrzała za bramę i dostrzegła dwie postaci. Rozpoznała w nich Lucasa i Dereka. Stali jakieś półtora metra od siebie, zupełnie jakby nie byli tam razem. Albo jakby… jakby stali… Czyżby to oni stali na warcie? Myśl, że Lucas mógłby stać na jej straży, chociaż tak bardzo ją skrzywdził, sprawiła, że zakłuło ją w piersiach.

– Nie Lucas – wyszeptała.

– Co nie Lucas? – zapytał Burnett.

Kylie czuła się dziecinnie, myśląc w ten sposób, a już tym bardziej mówiąc o tym, ale nie chciała, by tej nocy był tak blisko niej. Będzie musiała się zmierzyć z jego obecnością od jutra, gdy wróci do Wodospadów Cienia, ale jeszcze nie dziś.

– Nie chcę, aby pilnował mnie Lucas.

Burnett otworzył usta, aby coś powiedzieć, a potem jakby coś przemyślał i zrezygnował. Po czym zmarszczył brwi i skinął głową.

Kylie zignorowała jego niezadowolenie i przytuliła go.

Uścisk Burnetta, chociaż chłodny z powodu temperatury jego ciała, sprawił, że zrobiło jej się cieplej. Świadomość, że następnego dnia będzie w domu, ułatwiła jej pożegnanie, ale fakt, że będzie musiała przebywać w obecności Lucasa powodował, że myśl o powrocie miała słodko-gorzki smak.

Kylie znów spojrzała na dom, ale gdy podeszła bliżej, poczuła, że nie jest jeszcze gotowa na rozmowę, którą miała odbyć. Potrzebowała kilku minut, by wymyślić, jak pomóc dziadkowi i ciotce zrozumieć, co musi zrobić. Minęła budynek i skierowała się do altanki. Niebo poczerwieniało, a zachodzące słońce nadawało wszystkiemu złocisty odcień. Weszła pomiędzy dęby. Liście drżały na lekkim wietrze. Zaczęła się zastanawiać, czy teraz, kiedy Burnett pokazał mu, jak łatwo ich znaleźć, jej dziadek postanowi znów się przenieść. Miała nadzieję, że nie. Chociaż przez ostatni tydzień nie była tu szczęśliwa, to nie dało się nie zauważyć piękna tego miejsca. Odgłosy natury mówiły o nadciągającej nocy – zaśpiewał jakiś ptak, a w trawie odezwały się świerszcze.

Zmierzch jakby wstrzymał oddech i na moment zapadł idealny spokój, który przerwał trzask pękającej gałązki. Kylie zamarło serce, gdy spojrzała w stronę, z której dobiegł odgłos. Nie wiedziała, czemu ten dźwięk wydał jej się taki podejrzany. Przecież mogła go wywołać jakaś niewinna istota, wracająca przed nocą do domu. Ale to nie brzmiało niewinnie.

Nagle pomiędzy drzewami ujrzała przemykający cień. Nie potrafiła tego wyjaśnić, ale zamiast uciekać, poczuła, że musi pobiec w tamtą stronę.

Ruszyła do drzew i znów coś ujrzała. To była kobieca postać, co chwila znikająca w cieniu drzew. Przez moment Kylie się wydawało, że ją rozpoznała.

Zatrzymała się gwałtownie.

Jak to możliwe. Jak mogła się tu znaleźć? Co ona by tu robiła?

Musiała go śledzić. Musiała przyjść tu za Lucasem. Jak inaczej wytłumaczyć pojawienie się tu jego narzeczonej?

Niepewna, czy chce się z nią spotkać, Kylie odwróciła się w stronę domu. Postąpiła jeszcze trochę w tę stronę, gdy usłyszała czyjeś kroki.

– Czego chcesz? – warknęła, nie podnosząc wzroku na intruza.

– Porozmawiać – usłyszała w odpowiedzi, ale to nie był ten głos. To nie był ten kwiecisty ton, który obiecywał swoją duszę osobie, którą Kylie kochała. To nie była Monique.

Kylie zatrzymała się i spojrzała na Jenny, siedemnastoletnią kameleonkę z tutejszej kryjówki. Miała ciemne włosy i odpowiedni wzrost. Czyżby Kylie pomyliła ją z…?

– To byłaś ty?

– Co byłam ja? – zapytała Jenny.

Kylie znów spojrzała na Jenny – prosty nos, kwadratowy podbródek, szarozielone, jasne oczy. Od jakiegoś czasu miała wrażenie, że z kimś jej się kojarzy. Była podobna do kogoś, kogo znała.

– Czy to ty byłaś w lesie?

– No… pewnie tak. Szłam od strony domu.

Kylie wyobraziła sobie postać, którą wzięła za Monique. To nie była Jenny. A może?

– Widziałaś kogoś?

– Nie. Czemu? Był tu ktoś jeszcze?

Kylie znów spojrzała na las.

– Pewnie nie. – Ale nie była do końca przekonana. Jako wilkołak Monique mogła być bardzo cicha. A także bardzo szybka. Kylie znów ruszyła przed siebie, myśląc intensywnie.

– No więc mogę? – zapytała Jenny.

Zamyślona Kylie podniosła głowę.

– Co takiego?

– Porozmawiać z tobą – odparła Jenny i zacisnęła dłonie, jakby się czymś martwiła.

– Ja… – Kylie spojrzała w stronę domu. – Muszę teraz porozmawiać z dziadkiem i ciotką, ale może zajrzysz za chwilę?

Kylie znów zauważyła zaniepokojoną minę Jenny. Zdziwiła się, że dziewczyna w ogóle z nią rozmawia. Jenny nie była wobec Kylie niegrzeczna, ale też nie próbowała się zaprzyjaźnić.

– Czy coś się stało?

– Podobno odchodzisz. To prawda?

Kylie skinęła głową.

– Tak, a co?

Jenny przygryzła wargę.

– Kiedy?

– Jutro – odpowiedziała Kylie.

Od strony domu dobiegły jakieś głosy. Kylie spojrzała w tamtą stronę.

– Ja… muszę lecieć – rzuciła Jenny i pobiegła.

Kylie spojrzała w kierunku domu i zauważyła, że na ganku stoi czterech starszych, zupełnie jakby szykowali się do odejścia. Odwróciła się z powrotem i próbowała przekonać samą siebie, że widziała Jenny, nie Monique. Ale jakoś nie mogła.

W drodze do domu minęli ją starsi. Skinęli jej na powitanie i szli dalej, ale miała wrażenie, że są dziwnie spięci. Czuła, że rozmawiali o niej z dziadkiem. Cieszyła się, że pogodził się jakoś z Burnettem, ale to wcale nie oznaczało, że pozostali podzielali jego zdanie. A to mogło oznaczać problemy. Jeśli nie dla niej, to dla dziadka.

Kylie zawahała się przed wejściem do domu. Chociaż spędziła tu już trzynaście dni, to przez cały czas miała wrażenie, że wchodząc, powinna zapukać. Nie chodziło o to, że jej dziadek czy ciotka dawali jej do zrozumienia, że nie jest mile widziana. Po prostu czuła, że to nie jest jej miejsce. Może dlatego, że tu nie pasowała. Jej miejsce było w Wodospadach Cienia. Przypomniała sobie, jak Burnett stwierdził, że jej przybycie tu było pomyłką. Sama jednak nie zdecydowałaby się na takie stwierdzenie, nawet jeśli nie czuła się tu dobrze.

Z jadalni dobiegały jakieś głosy, skierowała się więc w tamtą stronę. Kiedy weszła do korytarza, ucichły. Zbyt szybko, zupełnie jakby ktoś wiedział, że ona tu jest, i nie chciał, aby go usłyszano. Kylie stanęła w progu. Jej ciotka i dziadek siedzieli przy stole i spoglądali na nią. Żałowała, że nie wie, co powiedzieć. Co prawda w głębi duszy czuła, że bez względu na to, co powie, i tak ich zrani. Może Burnett miał rację i przybycie tu było jednak błędem. Choćby z powodu bólu, jaki sprawiała dziadkowi i ciotce.

– Przepraszam, że narobiłam problemów. Przepraszam, że…

– Nie martw się, dziecko. Usiądź – odezwała się ciotka. – Chcesz, żebym podgrzała ci pizzę?

– Nie, nie jestem głodna. – Kylie usiadła i popatrzyła na dziadka.

– Czy starsi denerwują się tym, co się wydarzyło? Są źli na mnie albo na ciebie?

Dziadek westchnął.

– Owszem, są zdenerwowani, ale nie z jakiegoś konkretnego powodu. Nie lubią zmian, a ostatnio było ich mnóstwo.

„Głównie z mojego powodu”. Kylie przygryzła wargę.

– Znam kogoś, kto twierdzi, że dopiero kiedy nic się nie zmienia, należy zacząć się martwić.

– Jestem pewien, że to nie był kameleon – odparł jej dziadek.

– Nie.

Starszy mężczyzna skinął głową.

– Nie wiem, czy to dobrze, ale zazwyczaj lubimy to, do czego jesteśmy przyzwyczajeni.

– Czy mogę coś zrobić? – zapytała Kylie.

Zmarszczki na czole dziadka się pogłębiły.

– Zostań z nami i ucz się dalej tego, co oznacza twoje dziedzictwo – odparł. – Poznałaś ledwie podstawy.

– Malcolmie – odezwała się ciotka. – Nie stawiaj dziewczyny w trudnej sytuacji.

– Martwię się, że jej powrót tam oznaczać będzie trudną sytuację.

– Zrobię prawie wszystko, by ją poprawić, ale nie mogę zostać. – Kylie czuła, jak ściska jej się gardło.

– Przepraszam. – Dziadek uniósł dłoń. – Twoja ciotka ma rację, naciskam na ciebie, a nie powinienem. Powiedziałem już, co myślę. Ale dodam jeszcze, że będę za tobą tęsknił.

– A ja za wami – odparła Kylie. – Czy będziecie tu dalej mieszkać?

Wzruszył ramionami.

– Jeśli pozostali starsi postawią na swoim, to odejdziemy stąd.

– Bo nie ufają Burnettowi? – zapytała Kylie.

– Jestem pewien, że to jedna z przyczyn.

– Jak będę się mogła z wami skontaktować?

– Hayden Yates dalej pracuje w twojej szkole.

Hayden był kameleonem, którego jej dziadek zatrudnił, by miał oko na Kylie. Zakładała, że Hayden opuści szkołę wraz z nią.

– Dalej uczy?

Dziadek skinął głową.

– Przekonał ich, że namówiłaś go, by wyprowadził cię poza teren obozu. Wciąż nie wiedzą, kim jest, i tak musi zostać.

Kylie skinęła głową, ale nie mogła się pozbyć pewnych podejrzeń. Burnetta nie dało się łatwo oszukać.

– Prawdę mówiąc, Hayden wyraża się bardzo dobrze o sposobie prowadzenia szkoły.

– Widzisz? To wcale nie jest złe miejsce.

* * *

Wieczorem Kylie spakowała rzeczy, ponieważ nie wiedziała, o której spodziewać się Burnetta. A potem położyła się w najmiększej pościeli, jaką kiedykolwiek miała, i zaczęła przeglądać zdjęcia swojego taty. Można by sądzić, że przebywanie z dziadkiem sprawi, iż będzie mniej tęskniła za ojcem, ale nie. Wręcz przeciwnie. Widok mężczyzny, który wyglądał jak starsza wersja jej taty, tylko pogarszał sprawę.

W końcu, spędziwszy zdecydowanie za dużo czasu na zamartwianiu się sprawami, na które i tak nie miała wpływu, zapatrzyła się w sufit. Martwiła się, że odchodząc stąd, skrzywdzi dziadka. Martwiła się o Dellę, a nawet trochę o Mirandę, która czuła się opuszczona. Martwiła się o mamę w Anglii, zabawiającą się pewnie teraz z facetem, który przyprawiał Kylie o dreszcze.

O zgrozo, musiała pozbyć się tej wizji i to szybko, inaczej groziła jej utrata tego kawałka pizzy, który zjadła.

Martwiła się tym, jak sobie poradzi z Lucasem.

– A o mnie się nie martwisz?

Chłód zaatakował tak gwałtownie, że Kylie zaparło dech w piersiach. Złapała kołdrę i podciągnęła pod samą brodę.

– „A powinnam się o ciebie martwić?” – zapytała i spojrzała na ducha. Kobieta miała rozpuszczone włosy, sięgające prawie do pasa. Wciąż była w białej sukni, zachlapanej krwią. I wyglądała… martwo. Bardziej niż wcześniej.

Kylie nie mogła tego zrozumieć. Jeśli duch mógł wyglądać martwo albo mniej martwo, to czemu nie decydował się za każdym razem na tę drugą opcję?

Nie, o mnie się nie martw. W końcu ja już nie żyję. Widzisz? Wyprostowała się, ukazując z tuzin krwawych dziur w staniku białej sukni. Wyglądało to tak, jakby ktoś rzucił się na nią z nożem i nie wiedział, kiedy przestać.

– „To okropne – Kylie odwróciła się na moment. – Kto ci to zrobił?”.

Zjawa nie odpowiedziała. Wciąż wpatrywała się w dziury w sukni.

– Właściwie to wcale nie jest takie okropne. I prawdę mówiąc, to o siebie powinnaś się martwić. Bo jeśli nie zaczniesz mnie słuchać, to skończysz martwa. Tak jak ja.

– „Ale czego mam słuchać? Tego, jak opowiadasz o zabiciu kogoś?” – Kylie się skrzywiła.

– Właśnie. – Duch wciąż wpatrywał się w dziury w sukni. – I nie mów tego tak, jakby to było coś strasznego. Odebranie życia nie jest najgorszą rzeczą na świecie.

„No dobra, zaciekawiłaś mnie. Ilu ludzi zabiłaś?”

Duch zamyślił się. I trwało to zdecydowanie za długo. Jakby naprawdę musiał policzyć.

– „Naprawdę to zrobiłaś, co? Zabiłaś więcej niż jedną osobę?”.

– Doliczyłam się dwudziestu kilku, ale na pewno kogoś pominęłam. Niektórzy nie wydawali się warci liczenia.

– „Kim ty byłaś? Płatnym… Płatną zabójczynią?”.

– Nie. To znaczy, niejako. Nie czerpałam z tego korzyści majątkowych. Po prostu rozwiązywałam problemy innych. I czasem swoje. – Nagle na jej dłoniach pojawiła się krew. Uniosła je i zaczęła się im przyglądać. Z jej palców kapały czerwone krople. Część spłynęła na zakrwawioną suknię, a trochę na beżowy dywan. W powietrzu zaczął się unosić metaliczny zapach, przyprawiając Kylie o mdłości. Pomyślała, że powinna się cieszyć, iż w tym momencie zapach nie jest dla niej atrakcyjny.

– „Chcesz mnie zabrać ze sobą do piekła? Czy o to chodzi? Słyszałam, że niektóre dusze piekielne próbują to robić. Ale ja się tam nie wybieram i odmawiam pomocy w zabijaniu, więc po prostu sobie daruj. Jasne?”.

Kylie zamknęła oczy i próbowała pomyśleć o czymś miłym, tak jak uczyła ją Holiday, która mówiła, że dzięki temu duch nie będzie mógł przejąć nad tobą kontroli i zabrać tam, gdzie nie chcesz iść. Poczuła, że chłód się oddala, ale w myślach usłyszała słowa ducha.

– Nie chcę cię zabierać do piekła. Chcę, żebyś wysłała tam kogoś innego.

– Odejdź! Odejdź! Odejdź! – zawołała Kylie i w swojej głowie, i na głos. – Nikogo dla ciebie nie zabiję. Nie. Nie. Nie ja.

Chłód zniknął, a ona odetchnęła głęboko. Jednak stuk w okno sprawił, że aż pisnęła i podskoczyła na łóżku.

Spojrzała w stronę okna, ale nie zdołała nic wypatrzeć. Kiedy opanowała panikę, pomyślała, że to pewnie sójka, którą przywróciła do życia. Czyżby ptaszek przyleciał za nią aż tutaj?

Wstała z łóżka, podeszła do okna i wciąż mając w pamięci ducha, ostrożnie odsunęła koronkowe firanki. Za szybą ujrzała wykrzywioną twarz.

Wrzasnęła.

Rozdział 5

Wszystko w porządku, Kylie? – zza drzwi sypialni rozległ się głos dziadka, akurat w chwili, gdy Kylie rozpoznała twarz.

„Jenny”. Młoda kameleonka, która chciała wcześniej porozmawiać z Kylie i była zdenerwowana. Ta, którą posądziła o bycie Monique. Co ona robi za oknem? Czego chce o tak później porze? Jenny spojrzała na drzwi sypialni i potrząsnęła głową.

Jej twarz zdradzała panikę. Spojrzeniem błagała Kylie, by nie mówiła dziadkowi o tych odwiedzinach.

– Tak, nic mi nie jest. To musiał być sen – skłamała Kylie z nadzieją, że dziadek nie jest teraz wampirem i nie może słyszeć bicia jej serca. Znów spojrzała na okno i w zielonych oczach dziewczyny dostrzegła wyraz ulgi.

– To śpij dobrze – odezwał się zza drzwi dziadek.

– Dziękuję – odparła Kylie.

Zaczekała, aż kroki mężczyzny ucichną, a potem podkradła się do okna i otworzyła je.

Jenny przycisnęła palec do ust i skinęła, by Kylie wyszła na zewnątrz.

Wysunęła głowę i rozejrzała się wokół. Nie wiedziała, czego się spodziewać, ale wolała nie ryzykować. Starczyło jej wrażeń, które zapewniła Jenny.

Gdy zaczęła wychodzić, Jenny powstrzymała ją i spojrzała do środka.

– Spakowałaś się?

Kylie popatrzyła na leżącą na krześle walizkę.

– Tak.

– Weź walizkę – odszepnęła Jenny.

Kylie zaparło dech.

– Po co?

– Muszę cię stąd zabrać.

„Co takiego?”.

– Nie. – Kylie potrząsnęła głową. – Wyjeżdżam jutro.

– Nieprawda. A przynajmniej nie tam, gdzie ci się wydaje.

– O czym ty mówisz? – zapytała Kylie, mając ochotę zatrzasnąć okno, bo instynktownie czuła, że bez względu na to, co chce jej powiedzieć Jenny, nie będzie to dobra wiadomość.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki