Tytuł oryginału: Shame

Przekład: Jarosław Irzykowski
Redakcja: Katarzyna Nawrocka
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Korekta: Karolina Pawlik

Copyright © 2014 RACHEL VAN DYKEN
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-525-5

Wydanie I, Łódź 2015

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Prolog

Nadzieja to pewna postać szczęścia, może największego, jakie daje świat. Ale cieszyć się nią trzeba – jak wszystkimi przyjemnościami – z umiarem, nadmiar nadziei bowiem okupuje się bólem. – Samuel Johnson

Lisa

– Powiedz mi, że mnie kochasz! – krzyknął, zaciskając pięści. Całkiem odjechał po tych prochach, zresztą zawsze po nich odjeżdżał.

– Tay – oblizałam wargi, starając się zachować spokój – zejdź na dół.

Odrzucił głowę w tył i wybuchnął śmiechem.

– Nie, nie i nie. Niedoczekanie twoje, nie zejdę, dopóki mi tego nie powiesz! – Przełożył nogi na drugą stronę barierki i odchylił się z głośnym śmiechem, huśtając się i opuszczając stopy poniżej krawędzi. Najwyraźniej bawiło go igranie ze śmiercią. Tak szybko się odwrócił, że niewiele brakowało, a rzeczywiście by spadł. Dech mi zaparło, on zaś złapał równowagę i wpatrywał się we mnie z twarzą wykrzywioną wściekłością. – Powiedz to.

– Tay…

– Cholera, powiedz to! Powiedz, że mnie kochasz! Powiedz to teraz, natychmiast! – Tak zachrypł od krzyku, że walnął się w pierś.

Nie zawsze tak było.

Myślałam, że się kochamy.

Myślałam, że nasz związek jest… po prostu ognisty.

– Skoczę, jeśli tego nie powiesz, Mel. – Uśmiech miał okrutny. – Naprawdę chcesz mnie mieć na sumieniu przez resztę swojego wspaniałego życia? Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę, kim dla ciebie jestem? Jak wpłynęłaby na ciebie moja śmierć? – Znowu się śmiał, aż łzy płynęły mu po twarzy. – Równie dobrze mogłabyś nazywać mnie bogiem, w takim stopniu do mnie należysz. I zawsze będziesz należała.

– Tay – podeszłam bliżej, pod obcasami zgrzytnął cement – kocham cię, tak bardzo cię kocham, proszę więc… – Głos mi drżał. – Proszę, zejdź na dół.

– Zawsze wiedziałem, że ta chwila kiedyś nadejdzie. – Całkiem znieruchomiał, a wiatr zwiewał mu na czoło ciemne, faliste włosy. – Chwila, gdy nie będę miał już nad tym kontroli, gdy ty w końcu spróbujesz odejść – szydził. – Gdy skłamiesz mi prosto w oczy!

Potrząsnęłam głową, czując narastającą panikę. Od zawsze miał manię władzy i uwielbiał zmieniać życie w teatr, ostatnio jednak coraz częściej groził, że się zabije. Przed miesiącem prawie mu się udało.

– Taylor, skarbie, proszę. Kocham cię. Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie. – Wyciągnęłam ręce. – Tylko zejdź z tej krawędzi.

Odrzucił głowę w tył i parsknął takim śmiechem, że o mało się nie zsunął.

– To przezabawne, jak bardzo nad tobą panuję. Zrujnuję ci życie, wiesz?

– Taylor! – krzyknęłam. – To nie jest śmieszne! To nie zabawa, więc już złaź!

Zatańczył na tej krawędzi, jeszcze bardziej zanosząc się śmiechem.

– Zatroszczyłem się o wszystko, wiesz… Dowiedzą się, wszystko zapisywałem. To było aż za łatwe… Za łatwo było cię zdobyć. Tyle tylko, że przez ciebie zacząłem coś czuć, a ja nie chcę nic czuć, Mel. Już nie. To za bardzo boli. Ale wiesz co? Za chwilę przestanie boleć i pozostanie już tylko radość z tego, że całe twoje życie będzie naznaczone piętnem mojej obecności. Bo widzisz, nawet, kiedy umrę, twoja dusza będzie moją własnością. Twoje ciało już do mnie należy. – Okrutny miał ten uśmiech. Każde jego słowo, odbijając się w mojej głowie, przyprawiało o mdłości… swoją bezwzględną prawdą.

– Należysz do mnie – szepnął. – Jeszcze jedna szansa, Mel. Kochasz mnie? – Tak bardzo przekrzywił głowę w prawo, że miałam wrażenie, iż straci równowagę.

Na tę krótką chwilę nienawiść wzięła górę nad lękiem. Wykańczał mnie strach, dobijała świadomość, że jestem od niego zależna, byłam tym wszystkim za bardzo zmęczona.

– Nie – wyszeptałam. – Nienawidzę cię.

Zamknął oczy i mruknął:

– Nareszcie.

Tuż potem oderwał się od mostu.

* * *

Strzępy mojego życia sypią się powoli, boleśnie, padają niczym śnieg na ziemię. Zamarznięte roztapiają się bez śladu, bo ziemia chłonie całą wodę, i proces zaczyna się od nowa.

Sypie się coraz więcej śniegu.

Coraz więcej wody wsiąka.

A potem śnieg przestaje padać.

Ziemia też się już nasyciła wodą.

Na koniec zostaje krajobraz urzekający w swej bieli, w takiej bieli, jakiej, będąc dziećmi, nie mogliśmy się doczekać, marząc, by wybiec i się w niej pobawić.

Znałam ten rodzaj ekscytacji. Wyobrażałam sobie, że moje życie jest jak śniegowa pierzynka. Zawsze liczyłam się z mamą, ona zaś, ilekroć zaczynał padać śnieg, uwielbiała droczyć się ze mną, powstrzymując przed wyjściem na dwór. Mówiła, że muszę być cierpliwa i pozwolić reszcie świata dostrzec piękno śniegu. Czekałam więc, tupałam, dalej czekałam, wylewałam swe żale i wreszcie mama, ze śmiechem, wypuszczała mnie w tę doskonałą biel.

Któregoś dnia mama mnie zatrzymała. Wskazała śnieg i powiedziała:

– Skarbie, twoje życie wygląda jak czyste płótno, podążaj więc za swoim przeznaczeniem i wiedz, że każdy krok, który zrobisz, pozostawi na śniegu kolejny ślad. Jeśli chcesz, żeby te ślady dokądś cię doprowadziły, dbaj, by były wyraźne. Dopilnuj, żeby twoje ślady miały znaczenie.

Niewiele uwagi poświęciłam wtedy jej słowom – byłam dzieckiem, obchodziło mnie tylko robienie orłów na śniegu.

Z wiekiem straciłam zainteresowanie śniegiem… Już nie biel mnie intrygowała, a mrok.

Puścili mnie wolno.

Pozwolili pobiec w przeciwnym kierunku.

To zabawne, ponieważ tak trafiłam na niego. Obiecał towarzyszyć mi w tej wędrówce przez ciemność, obiecał mnie zabawiać i nie odstępować ani na krok. A ja ufałam mu, również wtedy, kiedy namawiał mnie do robienia rzeczy, o których wiedziałam, że są dla mnie niewłaściwe.

I je robiłam.

Kiedy zapragnęłam uciec znów na śnieg, kiedy poczułam potrzebę powrotu do tamtej ekscytacji z dzieciństwa – pokazał mi coś jeszcze, co przeciągnęło mnie na tamtą stronę.

Ciągnął mnie.

Pchał.

Aż wreszcie nic mi nie zostało.

I w końcu… uciekłam. Uciekłam z mroku, obiecując sobie zacząć wszystko na nowo.

Pomógł mi w tym Gabe, mój najlepszy przyjaciel. Zrobiłam co w mojej mocy, by go ratować – bo w końcu ratując jego, ratowałam siebie.

Niestety, ta sprawa z ucieczką, z rozpoczęciem wszystkiego na nowo… Nadzieja koniec końców znika, kiedy dosięga nas przeszłość, trawiąc wszystko niczym ognie piekielne.

Moja przeszłość upomniała się o mnie wcześniej, niż mogłam to sobie wyobrazić.

Pod postacią ducha.

Osoby, o której istnieniu nie miałam pojęcia.

Osoby, która wiedziała o moim wstydzie.

Osoby, w której się zakochałam.

Mojego profesora z uczelni.

Nie przewracaj oczami. Nic nie wiesz o moim bólu. Nie znasz mojej historii. Nie wiesz o nadziei, którą latami nosiłam w sercu. Nadziei, że pewnego dnia będę inna. Nadziei, że pewnego dnia osoba, której postanowię oddać serce, zobaczy mnie piękną, czystą jak śnieg. Że nie ujrzy mroku i nie odejdzie w inną stronę.

– Tristan? – Pociągnęłam nosem. – Powiedz coś!

– Naprawdę chcesz, żebym coś powiedział? – zadrwił. Te swoje niebieskie oczy równie dobrze mógł mieć ze stali, bo przewiercał nimi każdy centymetr mojego ciała. – Proszę bardzo.

Przygotowałam się na cios.

– Nienawidzę cię – wymówił to powoli, jakby zależało mu, bym usłyszała i zapisała sobie w pamięci każdą sylabę. – Kocham cię.

– Co takiego? – Na wargi spłynęły mi łzy. – Co powiedziałeś?

– I jedno, i drugie. – Oparł dłonie na udach. – Czuję jedno i drugie.

Niepewnie zbliżyłam się do niego.

– Co bierze górę?

– To, czemu pozwalasz wziąć górę – odpowiedział z powagą. – To, czemu zdecydowałem się podporządkować.

– Miłość? – spytałam błagalnie, a raczej wychrypiałam.

Tristan ze smutnym uśmiechem cofnął się o krok i stanowczo pokręcił głową.

– Nie, kochanie, przykro mi, ale nie.

Wyszedł.

Nadzieja we mnie umarła.

Gapiłam się w ziemię z zamkniętymi oczami, marząc o śniegu, marząc o tym, żeby możliwe były powtórki. Marząc o możliwości powrotu i pozostawienia w śniegu wyraźnych śladów. Marząc o tym, żeby dało się cofnąć wybór, który okazał się zabójczy.

Ale tak to już jest z wyborami, że żałuje się ich dopiero po powzięciu decyzji. Może w sekundę później, może po roku.

Wstydu się nie uniknie.

A teraz poznasz mój…

Rozdział 1

Krótka informacja na mój temat: szybko się nudzę, a ją dało się łatwo złowić. Młoda, piękna, o ognistych oczach kusicielki. „Zrób na mnie wrażenie”, powiedziałem tylko, a ona roześmiała się i spełniła moją prośbę. Mojemu ciału się to podobało, a umysł wprost tego łaknął. Poskramiała demony lepiej niż jakikolwiek narkotyk i wariacko ją za to wielbiłem. – Z dziennika Taylora B.

Lisa

Pobiegłam z powrotem do akademika i prawie zderzyłam się z drzwiami. Nie znosiłam przekopywania torebki w poszukiwaniu karty magnetycznej. Wydawało się, jakby z premedytacją przez co najmniej dziesięć minut się przede mną chowała, dając mi czas na wyjęcie kluczy, portfela, gumy, komórki i breloczka z motywem posążka tiki, którego wciąż jeszcze jakoś nie doczepiłam do kółka z kluczami – tę wyliczankę zresztą można by ciągnąć jeszcze długo. W końcu uświadomiłam sobie, że sterczę w deszczu pod tymi przeklętymi drzwiami z kartą magnetyczną w tylnej kieszeni!

Ech. College.

Pognałam na górę, biorąc po dwa schodki naraz, i wreszcie znalazłam się w pokoju.

– Ofiara losu – rzucił Gabe z kanapy, nie podnosząc wzroku. – Znów zostawiłaś otwarte drzwi.

– Dałam ci klucz. – Przewróciłam oczami.

– Klucz dałaś Saylor – wypomniał mi. – Musiałem go bezczelnie wykraść, dorobić siedem egzemplarzy i z powrotem podrzucić.

– Siedem? – Położywszy torebkę na blacie, przeszłam do maleńkiej kuchni i wzięłam z lodówki butelkę wody. – Dlaczego siedem?

– Uroki małżeństwa. – Gabe podniósł palec, jakby chciał mnie uprzedzić, że wygłosi mowę. A jako że jego przemowy zazwyczaj balansowały na granicy niestosowności, już zaczynałam się obawiać, co powie. – Saylor o wszystkim potrafi zapomnieć, zupełnie jak wtedy, gdy chodzi o seks… – Zawahał się. – Seks ze mną, podkreślam, a nie z jakimś byle kolesiem, bo bądźmy szczerzy, gdy o mnie chodzi, to po prostu…

– Gabe – westchnęłam. – Do rzeczy.

– Racja.

Wyłączył telewizor i odwrócił się do mnie. Boże, wciąż dziwnie było go oglądać w wersji blond. Kilka miesięcy temu wyszła na jaw ta cała jego „sekretna” tożsamość. Oto Ashton Parker Hyde, gwiazda popu i aktor, przed pięcioma laty obiekt marzeń wszystkich nastolatek, kilka lat temu zszedł do podziemia, a ja jako jego najbliższa przyjaciółka podążyłam za nim. Z innych przyczyn, oczywiście. On uciekał przed bolesną przeszłością. Ja o swojej starałam się zapomnieć.

Oboje byliśmy kiedyś sławni, ale ja jako dziecięca modelka, a o takich szybko się zapomina. On był bogiem. Serio, poszukajcie w kolorowych pisemkach, bez przerwy go tropią. Pomyśleć by można, że przydałoby mu się przefarbowanie znów włosów na czarno, by mógł choć trochę odetchnąć, ale nie, on chciał już pozostać Ashtonem, tyle tylko że pod imieniem Gabe. Dowodził, że tak będzie łatwiej jego wykładowcom i nowo poślubionej żonie, Saylor, która z powodu tej jego tajnej tożsamości omal go kiedyś nie wykastrowała.

Ale to inna historia. Potrząsnęłam głową, bo oczy mi się kleiły, i rzuciłam mu wodę.

– Coś mówiłeś?

Uśmiechnął się szeroko. Musiałam odwrócić głowę. Był aż za ładny, a ja w pewnym sensie nie mogłam znieść tego, że on i Wes – jeszcze jedno wcielenie księcia z bajki – byli najszczęśliwszymi ludźmi na tej planecie, podczas gdy ja żyłam zdana na siebie i otrzymywałam pełne nienawiści listy od nieznanego prześladowcy.

– O wszystkim zapomina. – Wzruszył ramionami. – Dlatego dbam, żeby każda rzecz była w siedmiu egzemplarzach.

– Raz jeszcze, dlaczego siedem?

– To liczba oznaczająca pełnię i doskonałość. – Przewrócił oczami. – Dlatego.

– Istnieje jakiś powód tego, że jesteś tutaj, a nie w domu? Z Saylor?

Cokolwiek zmieszany spuścił wzrok na kanapę.

– Hmm, kablówka wysiadła? – podrzucił.

– Lepiej się postaraj.

Spojrzał za moje plecy i coś tam wskazał.

– Trzeba było wymienić lampkę w lodówce.

Uśmiechnęłam się.

– To jest dobre.

– Poza tym – wystrzelił z kanapy i podbiegł do drzwi, żeby otworzyć je i zamknąć – trzeba w nich nasmarować te tam… – podrapał się w głowę – zawiasy.

– Nieźle! – Aż dwukrotnie klasnęłam. – Wiesz, co to zawiasy.

Pokazał mi środkowy palec.

A ja jemu język.

Dwóch kroków trzeba było, bym znalazła się w jego ramionach, opierając głowę na umięśnionej piersi. Dwa wytatuowane bicepsy ciasno mnie objęły, a gdy oparł podbródek o moją głowę, dodał mi otuchy samym swoim uściskiem.

Brakowało mi go.

Całe lata się nie rozstawaliśmy. Zawsze we dwoje stawialiśmy czoło światu. Potem on wziął i się ożenił, a ja po raz pierwszy od wyjazdu z Los Angeles poczułam się naprawdę samotna.

– Niepokoję się o ciebie – szepnął Gabe, odchylając się i biorąc moją twarz w dłonie. – Potrzeba ci… ochroniarza czy kogoś w tym guście.

Zamknęłam oczy i pokręciłam głową.

– Nie, jest dobrze.

– Za ładna jesteś.

– Jest dobrze! – znów się zaśmiałam i uwolniłam z jego objęć. Nie chciałam, by wiedział, że przez ostatni tydzień odchodziłam od zmysłów. Nienawistne listy, zwane też korespondencją od wielbicieli, robiły się coraz paskudniejsze. Ciągle zmieniałam skrytki pocztowe, ale ludzie i tak je odkrywali. W listach pojawiały się typowe teksty w stylu: Jesteś taka ładniutka, mam cię na oku, którymi się nie przejmowałam – ale nie tylko. W kilku znalazły się zdjęcia przedstawiające Taylora. Nie mogłam sobie z tym poradzić.

Gdyby Gabe się dowiedział, wpadłby w szał.

– Nie od rzeczy byłoby wyposażenie w GPS-y wszystkich twoich ubrań, łącznie z ulubionymi sandałami od Donalda Plinera. – Skrzyżował muskularne ramiona i odchylił się na oparcie kanapy.

Westchnąwszy, podniosłam rękę, podeszłam do stolika i przeszukałam torebkę, żeby wyjąć paralizator i gaz.

– Zadowolony?

– Żyleta. – Pokiwał głową z uznaniem. – Twój paralizator jest różowy.

– Jestem dziewczyną. – Wzruszyłam ramionami. – Wydawał mi się… radośniejszy.

Prychnął, przewracając oczami.

– Żeby osoba, którą nim potraktujesz, pękła ze śmiechu, zamiast zlać się w gacie? Naprawdę nieźle kombinujesz.

– Gabe – zgarnęłam wszystko z powrotem do torebki i zagryzłam wargi – przysięgam, że czuję się najzupełniej dobrze. Denerwuję się tylko początkiem drugiego roku, to wszystko.

Zmrużył swoje niebieskie oczy.

– Kiedy ścięłaś włosy?

Moje ręce mimo woli podążyły ku nowej fryzurze. Niedawno przycięłam swoje czarne włosy równo z podbródkiem w nadziei, że będę wyglądała inaczej niż na ostatnich zdjęciach. Dodałam też z przodu kilka niebieskich pasemek. Cholera! Zaczynałam świrować na punkcie swojego bezpieczeństwa jak świadek objęty programem ochrony.

– Potrzebowałam odmiany – skłamałam. – To chyba nic złego, prawda, Gabe? Ty przez cały czas miałeś przefarbowane włosy.

– Ja się ukrywałem. – Przesunął palcami po moich kosmykach. – Pasują ci.

– Dzięki. – Poczułam, że twarz mnie pali. – Czy mogę jeszcze coś dla ciebie zrobić, tatusiu, czy wolno mi już wziąć prysznic i pobiec do biura spraw studenckich po podręczniki?

– Zajęcia zaczęły się w zeszłym tygodniu – rozeźlił się Gabe. – Czemu, u diabła, nie masz jeszcze podręczników? Jeśli zawalisz szkołę, szlag mnie trafi. – Zaczął chodzić wte i wewte. – Tu chodzi o twoją przyszłość i…

Choć skrzyżowałam ręce na piersi, nie mogłam powstrzymać uśmiechu.

– A niech to, gadam jak twój stary.

– Niedługo będziesz warował ze strzelbą na tej kanapie, czekając na mój powrót z randki – wymknęło mi się.

– CO TAKIEGO? Ty się z kimś spotykasz!?

– Hej! – Podniosłam ręce w obronnym geście. – Spokojnie! Z nikim się nie spotykam na poważnie, ale naprawdę myślisz, że kogoś takiego powinnam ci najpierw przedstawić? Prawdopodobnie zemdlałby ze strachu!

– Bez przesady, aż tak nie onieśmielam.

Omiotłam wzrokiem jego złociste włosy, wytatuowane ciało i świdrujące niebieskie oczy.

– Nie, pewnie, że nie. Jak coś takiego mogło mi w ogóle wpaść do głowy?

– Zołza. – Mrugnął do mnie. – A jeśli upatrzysz sobie kogoś na randki, daj znać Wesowi, żebyśmy go najpierw dokładnie sprawdzili.

Potrząsnęłam głową.

– Jeśli napuszczę was obu na tego gościa, zaraz da w długą, a przecież chodzi o to, żebym utrzymała go przy sobie, skoro wpadł mi w oko w tej diabelnej szkole. – Kłamstwo przyszło mi łatwo. Nikogo nie miałam na oku. Nie miałam do tego głowy. Już nie.

– Oczarowanie – zachęcił Gabe. – To jedyny sposób.

– A przypadkiem przed chwilą nie groziłeś, że go ukatrupisz za to, że się ze mną spotka?

– Celny strzał – przyznał. – Jestem rozdarty pomiędzy byciem twoim przyjacielem i twoim tatą. To się nie sprawdza, Liso. To się kompletnie nie sprawdza. – W oczach mu zaiskrzyło. – Ale jeśli mogę coś naprawić, zrobić albo kupić, albo…

– Wracaj do domu, do żony. – Pchnęłam go w stronę drzwi. – Pozdrów ode mnie Saylor i pamiętaj, że na niedzielę jesteśmy umówieni na kolację, dobra?

Głośno jęknął.

– Durny Wes i jego bale dobroczynne.

– Durny Wes i jego bale dobroczynne, które przysparzają pieniędzy twojemu Pacific Northwest Group Home?

Gabe zamilkł.

– W porządku, to do zobaczenia. Całusy. – Odwrócił się szybko i pocałował mnie w policzek.

Zamknęłam za nim drzwi i oparłam się o nie. Później rozdygotana podeszłam do plecaka i wygarnęłam ze środka korespondencję. Drżącymi rękoma rozerwałam jedną z kopert.

Pokaż się, pokaż się, gdziekolwiek jesteś! Znam twoją tajemnicę. Chcesz poznać moją? – Anonim.

– Debilne sukinsyny. – Przedarłam list na pół i chwyciwszy batonik musli, ruszyłam do biura spraw studenckich. Prysznic mógł zaczekać. Potrzebowałam książek.

Gdy poprzednim razem byłam w tym biurze, kątem oka spostrzegłam faceta łudząco podobnego do kogoś z mojej przeszłości.

Przez cały ostatni tydzień nie natknęłam się jednak na niego, co utwierdziło mnie w przekonaniu, że to był wytwór mojej wyobraźni. Bo skąd tu… Taylor? Ten Taylor, którego znałam, już nie żył.

Tego mogłam… być pewna.

To ja go zabiłam.

Rozdział 2

Któregoś wieczoru poprosiłem ją, by podstawiła nogę innej modelce, a potem rzuciła jej w twarz jedzeniem. Mel wahała się tylko chwilę, ale zaraz wypełniła wszystko co do joty, i jeszcze się przy tym śmiała. Następnie zamieściła zdjęcie na Facebooku i na stronie. Gdy po powrocie spytała: „Jak mi poszło?”, obdarzyłem ją pełnym zadowolenia uśmiechem i odpowiedziałem: „Stać cię na wiele więcej”. A potem ją pocałowałem. Było w tym pocałunku mnóstwo głodu, zachłanności, demony w mojej głowie śmiały się, gdy obejmowała mnie za szyję, a ja brałem wszystko, co ochoczo oddawała. Do. Ostatniej. Kropli. – Z dziennika Taylora B.

Tristan

Bębniąc palcami w deskę rozdzielczą furgonetki, czekałem pod biurem spraw studenckich na jej nadejście. Roiło się tam od studentów, przeważnie roześmianych, rozmawiających przez telefony komórkowe, wyraźnie zaaferowanych rozpoczęciem roku. Niedługo miały się zacząć zajęcia, więc w kampusie było wyjątkowo tłoczno. Zapewne czekanie na nią nie miało głębszego sensu. Ilekroć ktoś się zbliżał, nachylałem się nad kierownicą, by lepiej mu się przyjrzeć, i zawsze kończyło się to rozczarowaniem. Zirytowany kręciłem nosem na własne pomysły. Już by się przecież zgłosiła po swoje książki. Gdybym jej na początku tygodnia nie wystraszył, obserwując ją i o nią rozpytując. Dobre wieści? Należałem do kadry nauczycielskiej, więc wbrew pozorom nie było powodu do obaw.

Jęknąłem.

Jako że uniwersytet dał mi tydzień na zaaklimatyzowanie się w nowym miejscu po nagłej przeprowadzce, nie miałem na razie żadnych zajęć. Prawdopodobnie należało zacząć się przygotowywać do pracy, ale nie mogłem się do tego zabrać, nie ujrzawszy jej wcześniej po raz drugi, nie upewniwszy się, że to ona. Czy powinienem warować tu w furgonetce jak jakiś szaleniec? W żadnym wypadku. Powinienem właśnie kończyć program zajęć dla pierwszego semestru.

Zawsze jednak miałem w sobie coś z prokrastynatora, choć studentom się tym nie chwaliłem, zwłaszcza że z miejsca zakładali, iż ktoś tak młody, a jednak z doktoratem, będzie szalenie mądry i perfekcyjnie poukładany.

Gdyby tylko znali prawdę.

Sprawdziłem komórkę. Może nie przyszła. Mogłem też ją przegapić. Potarłem twarz dłońmi i skląłem siebie piąty raz w tym tygodniu.

Powinienem był trzymać gębę na kłódkę, a zamiast tego zawołałem ją po imieniu, cholernie wystraszyłem, aż się o mało nie przewróciła, a potem uciekła w przeciwnym kierunku.

Szczerze mówiąc, był to pierwszy raz, kiedy dziewczyna przede mną uciekła, a ja nawet nie byłem pewny, co poczułem w związku z tą reakcją. Wypadało przynajmniej przeprosić.

Prychnąłem. No bo jak by to miało wyglądać? „Hej, przepraszam, że taki jestem do niego podobny”? A może: „To przez ciebie jestem tutaj”?

Dobre.

To zabrzmiałoby całkiem sensownie. Pośmiałaby się, ja bym się pośmiał. Zaprosiłbym ją na kawę, ona przyjęłaby zaproszenie. Wyłożyłbym jej wszystko, powiedział, co o niej myślę – co naprawdę o niej myślę – i poszedł w swoją stronę.

Trzymaj się planu, Tristan.

Plan zakładał jedynie semestr na uniwersytecie.

Semestr na odkrycie prawdy.

Nawet gdyby miało ją to zaboleć.

W końcu w tym bajzlu, w który zmienił swoje życie, odgrywała większą rolę, niż początkowo sądziłem – dopóki granice nie zostały przekroczone.

Nieświadomie doprowadziła do tego, że coś w nim ostatecznie pękło i postradał zmysły. Kiedy o nim myślę, wciąż jeszcze ogarnia mnie przemożne poczucie winy. Był przecież jedynie dzieciakiem – oboje byli dzieciakami.

Pewne sprawy jednak czułem. Zdawałem sobie sprawę, że rodził się w nim potwór. Jeśli wziąć pod uwagę jego zapiski, ona powinna była od niego wiać, a nie jeszcze to podsycać. Co to musiała być za dziewczyna, żeby pozostawać w tak szkodliwym dla siebie związku? Moim zdaniem powinna była zauważyć, co się kroi. Mnie do tego wystarczył sam dziennik… Dziennik szaleńca. A przecież jak dotąd przebrnąłem zaledwie przez połowę tego szczególnego dowodu rzeczowego.

– No i znowu nie przyszła – powiedziałem do siebie, potem odpaliłem furgonetkę i w tym samym momencie mignęły mi ciemne włosy. Skamieniałem wpatrzony przed siebie, modląc się, żeby się odwróciła.

A gdy to zrobiła, słowo daję, o mało mnie nie zatkało.

Urzekająca.

Była wprost urzekająca.

Tamtego dnia, kiedy uciekła, niewątpliwie wyglądała na trochę zestresowaną, a włosy miała dłuższe. Krótka fryzura przydawała jej szyi smukłości, odsłaniała nieco spiczasty podbródek, pełne wargi i zachwycające kości policzkowe.

Serce zaczęło mi łomotać jak szalone, ręka zawisła nad stacyjką. Zbliżyć się teraz do niej? Przygotować grunt? Czy to złagodziłoby cios? Plan zakładał, że co najmniej się zaznajomimy. Byłem rozdarty pomiędzy wściekłością a pragnieniem, by chwycić ją w ramiona i pocałować.

Hej! A skąd się wzięła ta zwariowana myśl? Nie oczekiwałem tego rodzaju reakcji. Pojawiła się znikąd, ta szczególna opiekuńczość, domagająca się, bym wyskoczył z furgonetki i dotknął jej twarzy.

Obróciła się i poprawiała sandał, kucając tuż przed moim miejscem parkingowym.

Jęknąłem głośno.

Nie była po prostu urzekająca – była obłędnie zachwycająca, piękna, modelka najwyższej próby na tle morza nudnych twarzy.

Od razu zapragnąłem, żeby na mnie spojrzała. Desperacko.

Nie zrobiła tego.

Poprawiła tylko but i poszła swoją drogą.

Obserwowałem ją przez pięć sekund, płynących jednak powoli niczym minuty. Przez ten czas oblizała wargi, poprawiła włosy i kilkakrotnie obejrzała się za siebie, jakby sprawdzając, czy nikt jej nie śledzi. Potem popatrzyła w moją stronę, jednak nie na tyle długo, by nawiązać kontakt wzrokowy.

O to przecież chodziło, ale jednocześnie czułem, że muszę tego doświadczyć jeszcze raz. Nie dlatego, by poznać dziewczynę odpowiedzialną za to wszystko, ale dlatego, że gdy odzyskałem ostrość widzenia, a jej nie było już w zasięgu wzroku, poczułem, jakbym coś utracił.

Co, szczerze mówiąc, było najbardziej porąbaną myślą, jaka kiedykolwiek przyszła mi do głowy. Zakrawającą na zdradę, jawną i jednoznaczną. Ona nigdy nie należała do mnie.

Cała była jego.

Ostatnie, czego mi było trzeba, to zatracić się w takim samym upadku.

Rozdział 3

Demony wydrapywały szponami drogę na zewnątrz, śmiertelnie złaknione wolności. Co prawda zajęła je na jakiś czas, dostarczając im rozrywki, i mnie też zabawiła, uczucie niedosytu jednak nie zniknęło. Gdy po raz pierwszy powiedziałem jej, że potrzebuję czegoś więcej, spanikowała. Wyjaśniłem, że człowiek o moich upodobaniach nie może się ograniczać do jednej tylko dziewczyny. Dostrzeżone w jej oczach przerażenie tak mnie podnieciło, że niemal się za to znienawidziłem, czym prędzej więc poleciłem jej, żeby się na moich oczach rozebrała, a potem obeszła hotel nago, w samych szpilkach. Gdy skończyła, nakazałem, żeby zrobiła sobie zdjęcia i rozesłała do trzech z zadurzonych we mnie dziewczyn, dając im wyraźnie do zrozumienia, że skoro mam coś takiego, nimi nie jestem zainteresowany. Zrobiła i to. Wykonała każde z moich poleceń. A ja w końcu ją za to wynagrodziłem. Pustka jednak pozostała i nawet gdy moje ciało się syciło, umysł nie zaznawał wolności. Nigdy nie byłem wolny. – Z dziennika Taylora B.

Lisa

Byłam już spóźniona na zajęcia z powodu kolejnego obłąkanego listu w mojej skrytce pocztowej. Gdy poszłam do biura spraw studenckich, żeby znów zmienić skrzynkę, jego pracowniczka przewróciła oczami i zasugerowała, żebym po prostu zrezygnowała z posiadania skrytki.

Pewnie.

Zrezygnować ze skrytki?

A czy ja jestem samotnikiem żyjącym w lesie i polującym na króliki? Obdarzyłam ją najpiękniejszym uśmiechem, na jaki było mnie stać, a gdy to nie podziałało, uciekłam się do błagania. Przez cały czas miałam serce w gardle, a ręce mi się trzęsły. Dla niej byłam jednak tylko utrapieniem. Gdyby wiedziała, jak bardzo się bałam.

Jak bardzo wciąż się bałam.

Kiedy udało się nam wreszcie dojść do porozumienia w sprawie skrytki, byłam już spóźniona na zajęcia z psychologii emocji. To były zajęcia dla drugiego roku, obowiązkowe na moim nauczycielskim kierunku. Teoretycznie miało to sens, że na nauczaniu początkowym było mnóstwo psychologii, nie oznaczało to jednak, że takie rozwiązanie musi mi się podobać.

Psychologia bowiem przypominała mi, jak bardzo byłam porąbana – i jak bardzo on był porąbany.

Wyjęłam z kieszeni swój baton i trzymając go w garści, pognałam prosto do budynku nauk społecznych. Kiedy dotarłam na miejsce, miałam sześć minut w plecy, cała byłam spocona i przeświadczona, że po drodze połknęłam co najmniej dwie muszki. Ściskany kurczowo baton zmiękł. Zdarłam papierek, pochłonęłam jego zawartość kilkoma gryzami i niespokojnie rozejrzałam się po budynku.

Wypatrywałam na kolejnych drzwiach tabliczki z numerem 202, aż w końcu zatrzymałam się pod właściwą salą. Odetchnąwszy z ulgą, otworzyłam drzwi na oścież i zamarłam.

Oczy wszystkich skupiły się na mnie. Przełykając ślinę, zatknęłam za prawe ucho krótszy kosmyk włosów, pozwalając, by reszta opadła mi na rozgrzane biegiem policzki.

– Spóźniłaś się – powiedział miły dla ucha głos.

Zagryzłam wargi i ruszyłam prosto ku wolnemu stolikowi.

– Przepraszam – wymamrotałam, przesuwając się między dwiema studentkami i wreszcie przystając, żeby się odwrócić. – To się już nie pow…

Profesor przekrzywił głowę.

Słowa uwięzły mi w gardle. Nie byłam w stanie mówić. Nawet nabranie tchu sprawiało mi trudności i choć przekonywałam swoje ciało, że powinnam usiąść i przestać robić z siebie pośmiewisko, mogłam jedynie się gapić.

Profesor odchrząknął, a jego jabłko Adama poruszyło się przy tym w górę i w dół. Jednocześnie mierzył mnie badawczym spojrzeniem chłodnych szarych oczu.

– Coś zaczęłaś mówić?

Włosy miał ciemnobrązowe, przetykane pasemkami miedzi, był opalony i… za młody na wykładowcę oraz zbyt przystojny. Co więcej, był to ten sam gość, na którego wpadłam przed tygodniem, i całkiem wytrąciło mnie to z równowagi. Czy mogło się zdarzyć coś gorszego? Gdy go zobaczyłam po raz pierwszy, zdecydowanie zbyt ostro zareagowałam, bo wcale nie był aż tak podobny do Taylora. Taylor miał ciemniejsze włosy i ostrzejsze rysy twarzy.

– To się już nie powtórzy – zapewniłam piskliwym głosem.

– Miło mi to słyszeć – uciął, odwracając się ode mnie i chwytając za książkę. – To na czym stanęliśmy, zanim nam przerwano?

Mądralińska obok mnie podniosła rękę, rzucając mi wyniosłe spojrzenie.

Zmąciło to resztki mojego spokoju.

Nabrawszy powietrza, wydęłam usta i zrobiłam powolny wydech, starając się choć trochę uspokoić. Wyjęłam też podręcznik i ostrożnie położyłam go na blacie.

– Doktorze Blake – tak wychyliła się do przodu, że cycki wręcz wyskakiwały z jej obcisłego czarnego topu – wydaje mi się, że omawiał pan część programu poświęconą namiętności.

– O! – Pstryknął palcami. – Masz rację. – Opuścił wzrok, żeby przyjrzeć się leżącej przed nim kartce, a potem, krzywiąc usta w uśmiechu, podniósł oczy. – Sophie, zgadza się?

Dałabym głowę, że dziewczyna westchnęła głośno, ochoczo potakując. Zauważyłam z niesmakiem, że większość dziewcząt tutaj reaguje podobnie. I niby czemu? Bo młody i atrakcyjny? Wielkie rzeczy. A jak to się ma do zdania egzaminów i wpłynięcia na ludzkie losy?

– Namiętność… – powiedział tym samym niskim, kojącym głosem, którym zdążył mnie z lekka zahipnotyzować, zanim potrząsnęłam głową – omówimy po klasyfikacji emocji. Te zajęcia służą przekazaniu podstawowej wiedzy na temat emocji i działania mózgu. Czemu robimy to, co robimy? Czy podejmujemy decyzje pod wpływem uczuć? A może ich wpływ na dokonywane przez nas wybory pozostaje bez znaczenia? Te zajęcia pomogą wam rozszyfrować relacje pomiędzy logiką a uczuciem. Miejmy nadzieję, że pod koniec tego semestru będziecie lepiej rozumieć swoje emocje i znać swoje mózgi. – Tu głos mu zadrżał. – Tego przynajmniej bym pragnął.

Tak wymówił to „pragnął”, że głowa sama mi się poderwała.

Patrzył prosto na mnie. Czując się nieswojo, wbiłam wzrok w widoczną za nim tablicę.

– Nie będę was dziś trzymał do końca zajęć. – Odchrząknął. – Mam bowiem dla was zadanie.

– Oczywiście, że ma – wymamrotał koleś po mojej lewej.

Posłałam mu szybki uśmiech.

Doktor Blake wręczył plik kartek studentowi siedzącemu z przodu.

– Puść to po sali.

Prawie jęknęłam, kiedy kartka trafiła na mój stolik.

– O nie, tortury od pierwszego dnia. Ale mamy szczęście, co? – szepnął ten sam chłopak.

Jakby czytał mi w myślach. Nie widziałam jego twarzy, ponieważ nie chciałam przyglądać mu się na tyle długo, by uznał, że wzbudził moje zainteresowanie. Dlatego też oczy wbijałam w kartkę.

– Studium twarzy – przeczytał na głos pan Blake. – Chcę, żebyście zaobserwowali reakcje waszych rówieśników. Na kartce znajdziecie wymienione wszystkie emocje. Chcę, by pojawił się tam opis zauważonych przez was sygnałów niewerbalnych. Jeśli osoba badana wyrazi zgodę, zróbcie jej zdjęcie i na koniec dołączcie do dokumentacji. Panowie, to nie ma być pretekst do naprzykrzania się paniom.

Koleś zarechotał.

– A szkoda – powiedział pod nosem, ja zaś cała stężałam.

Nie uważałam, żeby to był temat do żartów, i byłam zła, że tylko mnie na tej sali nie jest do śmiechu, choć w założeniu miało to być dowcipne. Oddech miałam przyspieszony i kurczowo trzymałam się blatu.

– Pracę należy przesłać dziś do północy. Koniec zajęć.

Studenci przepychali się koło mnie, ja zaś wciąż twardo nie ruszałam tyłka z siedzenia.

– Hej. – Siedzący obok koleś wstał i nachylił się nad moim stolikiem. – Wszystko gra?

Powoli podniosłam wzrok. Wyglądał dość niegroźnie. Muskularną pierś okrywała smoliście czarna bluza z kapturem. Spod wyjątkowo gęstych rzęs i lśniącej ciemnej czupryny zerkały jasnoniebieskie oczy.

Zmarszczyłam brwi.

– Tak, tak, w porządku, zapomniałam tylko zjeść śniadania.

Uśmiechnął się.

– Znam ten ból. Tak przy okazji, jestem Jack. – Wyciągnął rękę.

Nie bardzo wiedząc, co innego mogłabym zrobić, uścisnęłam ją i szepnęłam:

– Lisa.

– Fajnie. – Kiwnął głową. – No to chyba jeszcze się zobaczymy, czeka nas odrabianie pracy domowej! – Wspomniał o niej na tyle głośno, że profesor Blake podniósł głowę i zgromił go wzrokiem.

Jak tylko Jack wyszedł z sali, napięcie wzrosło, topiąc resztki otuchy, której dodały mi jego słowa. Pozbierawszy się, szybko chwyciłam swoje rzeczy i ruszyłam do drzwi. Byłam już bliska odzyskania wolności, gdy usłyszałam chrząknięcie.

– Liso, pozwól tu na chwileczkę.

Zabawne, jak niewinnie brzmią niektóre zdania, prawda? Chwileczkę? Czyż chwileczka – odrobina czasu na rozmowę z profesorem, na którego zajęcia się spóźniło – nie jest czymś całkiem normalnym? Ale to akurat zdanie normalne nie było. Gdybym wówczas wiedziała, jak wiele w nim odbiegało od normy, nigdy bym nie zawróciła.

To był mój pierwszy błąd.

To, że się odwróciłam i natrafiłam na jego stalowe spojrzenie.

To, że wykonałam krok w jego kierunku, nie mając jeszcze świadomości, że za kilka krótkich miesięcy będę bezsilna wobec jego oddziaływania. Bezbronna.

Zatrzymałam się przed stołem stojącym frontem do sali i westchnęłam:

– Słucham?

Z bliska wydawał się jeszcze piękniejszy niż z daleka. Mimo że byłam nieprzytomna ze zdenerwowania, spojrzałam mu prosto w oczy w taki sposób, jakbym nie widziała jego urody i jakby mnie nie przerażała nie tylko ona sama, lecz także jej moc.

– Usiądź – polecił.

Gdyby nie było koło mnie krzesła, upadłabym na podłogę. Żądał posłuszeństwa, a ja z jakichś przyczyn… czułam, że jestem mu to winna.

Nie miałam jeszcze pojęcia, ile w tym było prawdy.

Że winna mu byłam nie tylko posłuszeństwo, ale całą swoją duszę.

– Od studentów oczekuję punktualności. – Skrzyżował ręce na piersi i nachylił się nad biurkiem, z głową przekrzywioną na bok i uśmiechem przyjaznym, a zarazem… narzucającym dystans. – Czy będzie to trudne do osiągnięcia? – Jego uśmiech momentalnie zgasł, a wzrok uciekł w bok, niemal z niesmakiem. – Dla kogoś takiego jak ty? – Znów patrzył na mnie, najpierw z ogniem w oczach, a za chwilę wręcz lodowato.

W odpowiedzi mogłam się tylko gapić na niego ogłupiała. Czy on mówi serio? Ktoś taki jaki ja? Co to niby miało znaczyć? Odzyskawszy głos, odpowiedziałam pytaniem:

– Ma pan na myśli takiego jak ja studenta drugiego roku?

– Nie. – Zacisnął szczęki. – Miałem na myśli dokładnie to, co wyraziłem.

– Rozumiem. – Odchrząknęłam i sięgnęłam do najgłębszych pokładów pewności siebie, zapewne ostatnich jej pozostałości, z których mogłabym dziś skorzystać, zanim się załamię i rozpłaczę. – Zabrzmiało to tak, jakby pan uznał, że czymś różnię się od innych studentów, zapewniam więc pana, że nie odbiegam tu od normy.

– Przykro mi, że to ja jako jedyny jestem gotów powiedzieć ci prawdę – wycedził, układając pełne wargi w kolejny uśmiech, jednak nie serdeczny, a drwiący.

Znacie to uczucie, gdy ktoś patrzy na was tak, jakbyście byli prawie nadzy? I gdy w tym spojrzeniu nie ma nic z pożądania – jedynie kompletny niesmak? Tak właśnie on na mnie patrzył, jakby nie widział powodu, dla którego miałabym chodzić do tej szkoły, dla którego miałabym oddychać tym samym powietrzem, co on. Nigdy jeszcze nie czułam się tak mało warta, a byłam ubrana od stóp do głów, co w mojej dawnej profesji zdarzało się nieczęsto. Projektanci mody dbali, bym się czuła piękna, wśród przyjaciół robiłam wrażenie nienagannej, a ten tutaj jednym kpiarskim uśmiechem odarł mnie z całej pewności siebie.

– Jesteś tu swego rodzaju celebrytką, Liso.

Opuściłam wzrok.

– A zatem… – Prawą stopą stukał w podłogę. – Wyobrażam sobie, że komuś takiemu jak ty pewnie trudno się dopasować, ale im bardziej się spóźniasz, tym bardziej zwracasz uwagę, o ile rozumiesz, co chcę powiedzieć. Jeśli naprawdę chciałabyś się wtopić… – Zawiesił głos.

– Będę na czas. – Głos mi zadrżał, bo walczyłam z łzami. – Przysięgam, że to się nie powtórzy. – Podniosłam głowę. – Znowu miałam kłopoty ze swoją skrytką pocztową, a potem nie mogłam się dogadać z dziewczyną w biurze, a jeszcze zapomniałam o śniadaniu i…

Podniósł dłoń.

– Nie potrzebuję żadnych wyjaśnień czy usprawiedliwień. Wymagam jedynie twojej obecności i skupienia w tym semestrze. Sądzisz, że stać cię na to?

Cofnęłam się o krok i kiwnęłam głową.

– Dobrze. – Stanął, górując nade mną, a kiedy odrobinę rozluźnił ramiona, rudawy kosmyk spadł mu na czoło, trochę tak po chłopięcemu. Mimo to nadal budził we mnie wyłącznie złość i podniecenie. Choć do tego ostatniego wstyd było się przyznać, taki był z niego dupek. – Możesz już odejść.

Gdyby był tu Gabe, prawdopodobnie przywaliłby profesorkowi. Pewnie i Wes nie ustałby spokojnie, chociaż mierziło go nawet zabijanie pająków. Uważali, że szacunek to podstawa w relacjach międzyludzkich, a ten gość całkiem niewłaściwie korzystał ze swojej władzy, rządził się tu i traktował mnie jak najgorsze zło.

– Liso? – Brwi profesora Blake’a podjechały do góry. – Nie musisz przypadkiem iść na zajęcia?

– Racja. – Miałam ochotę powiedzieć coś więcej, ale ugryzłam się w język. Ostatnie, czego potrzebowałam, to narazić się na kłopoty lub nie zaliczyć którychś zajęć, skoro tylko na nich mi zależało. Odpuszczając sobie szkołę, musiałabym bowiem skupić się na stalkerze lub nawet na swojej przeszłości, a jedno i drugie odpadało. Nie mogłabym tego zrobić, nie chciałam nawet o tym myśleć. – Dziękuję, panie profesorze, za pańską… hmm, radę.

Chyba się zdziwił, bo jego twarz wygięła się w szczególnym grymasie, po czym zakasłał w dłoń i się odwrócił. Z jakiegoś powodu moja odpowiedź nie przypadła mu do gustu. Nie miałam pojęcia, z jakiego.

Wychodząc na korytarz, zerknęłam na zegarek i aż jęknęłam. Należało pędzić, żeby uniknąć spóźnienia. Kolejnego.

Rozdział 4

Nigdy nie miałem żadnego zwierzaka, za to miałem Mel. Cholera, ależ to był charakter. Uwielbiałem łamać w niej tego ducha, rozkoszowałem się złem, do którego ją zmuszałem, a wręcz śmiałem się, gdy zaczynała się do mnie dostrajać i już nie musiałem naciskać, by gnębiła słabszych – moim największym osiągnięciem był dzień, gdy wyszła z pomysłem, który mógł położyć kres wszystkim pomysłom. Ze śmiertelnym wyzwaniem dla wszystkich kandydatów do naszej grupy przyjaciół. To właśnie tej nocy powiedziałem jej, że ją kocham – naprawdę jednak jej nie kochałem. Kochałem to, co dzięki niej czułem. Kochałem to, że zamiast bać się mnie, jeszcze dokarmiała bestię, dawała więcej niż heroina, od której byłem uzależniony, więcej niż koka, niż dziewczyny i szybkie samochody. Syciła mnie, jak na razie, ale wiedziałem, że to się pewnego dnia skończy. Miała sumienie, którego ja nie posiadałem, będzie musiał więc nastąpić koniec i zmiana taktyki względem niej. – Z dziennika Taylora B.

Tristan

Nie spodziewałem się po niej takiej ustępliwości. Kompletnie kłóciło się to z obrazem wyłaniającym się z dziennika Taylora. Przez chwilę, a może jej ułamek, zaczęły rosnąć we mnie wątpliwości, ale je zdusiłem. Robiłem to dla siebie, dla swojej rodziny. Dowodu, że była tą dziewczyną, o której pisał Taylor, nie miałem, a tylko podejrzenie, oparte na zbieżności nazwisk, zgodności z opisem i kilku przedstawiających ją zdjęciach, znalezionych w tymże dzienniku.

Co się tam stało? Jak go doprowadziła do ostateczności? Czemu nikomu nic nie powedziała? Była taka młoda, on także. Przyznaję, czułem, że należały się jej przeprosiny, za cholerę nie wiedziałbym jednak, za co przepraszam ani jak mam to zrobić. Byłem rozdarty pomiędzy poczuciem winy za to, jak ją najprawdopodobniej traktował, a wściekłością, bo przecież odpowiadała za to, że skoczył z tamtego urwiska.

Aż się odruchowo wzdrygnąłem, co już całkiem wytrąciło mnie z równowagi. To nie ja byłem tym gościem ze świrem na punkcie zemsty. Już nawet nie dostrzegałem tego obcego dla siebie uczucia. Na zewnątrz byłem taki jak zawsze, ale wciąż we mnie wrzało, by w końcu rozsadzić mnie od środka. Zacisnąłem ręce na skraju blatu i kilkakroć odetchnąłem dla uspokojenia, zamykając oczy, skupiając się znów na tamtych stronicach, na słowach, które przypieczętowały nie tylko mój, lecz także jej los.

Przyczyniła się do jego zagłady.

Miałem więc pełne prawo doprowadzić ją do zguby. Takie zasady rządzą życiem, jin i jang.

Gdyby moi rodzice mnie teraz widzieli… Cóż, powodu do dumy może nie było, ale przecież oni sami w żaden sposób nie pomogli. Jeśli już, to podziałali jak pierwszy katalizator, jeszcze przed nią.

Przed oczami znów mignęły mi jej jasne, błękitne oczy.

Pasowały do niebieskich pasemek w jej włosach.

Tych, na które nie mogłem przestać się gapić. Tych, których widok przeszkadzał mi w prowadzeniu zajęć. Nie planowałem zakończyć ich tak wcześnie, ale ta dziewczyna zanadto mnie rozpraszała. Jedno spojrzenie i zatracałem się niemal tak jak on wcześniej – ona była niczym trucizna, którą należało wyssać z rany, zniszczyć.

Łatwo byłoby się poddać jej urokowi.

Trudniej sprawić, by to ona się we mnie zadurzyła. Związki buduje się na ufności, zamierzałem więc pozyskać jej zaufanie. A co na początek? Solidna dawka lęku i szacunku. Wiedziałem wszak, jak funkcjonuje jej umysł. Wyzwania popychały ją do czynu, a strach dodawał odwagi, postanowiłem więc wejść w rolę wzbudzającego lęk nauczyciela – mając nadzieję, że otrzymam w zamian jej miłość.

Wciąż gryzło mnie sumienie za surowe słowa, które przyszły mi do głowy, gdy pojawiła się w moim polu widzenia – jeśli to, co o niej napisał, odpowiadało prawdzie, przeszła z nim piekło.

Czym prędzej odsunąłem od siebie poczucie winy.

Nie byłem już porządnym facetem, takim, co to nigdy nie przeklina, nie pije ani nie zażywa narkotyków. Zamierzałem stać się tamtym, choćby na semestr. Planowałem wykorzystać jego dziennik jako przewodnik i w końcu, jeśli Bóg pozwoli, odnaleźć ukojenie.

Poklepałem schowany w kieszeni marynarki dziennik.

– Jest dobrze, zaznasz wreszcie spokoju. – Zamierzałem odkryć, co się naprawdę stało, choćby miało mnie to zabić. Byłem mu to winien.

Wyrzuty sumienia znów dały o sobie znać… Zdławiłem je, nie chcąc przyznać, że za wszystkim, co robiłem, stał strach. W kieszeni zagrzechotała mi buteleczka z pigułkami. Przycisnąłem ją dłonią i zakląłem głośno.

On widział tylko jeden sposób na osiągnięcie wolności.

Nie chciałem podzielić jego losu.

Rozdział 5

– Kochasz mnie jeszcze? – spytała pewnej nocy, gdy leżeliśmy w łóżku. Ją zawsze zabierałem do hoteli, nigdy do domu. Nie chciałem mieszać interesu z przyjemnością. – Oczywiście, że tak, kochanie. – Kłamstwo przyszło gładko, bez wysiłku. – Czemu pytasz? – Wydajesz się trzymać dystans. Bo przecież trzymałem. Nic dla mnie nie znaczyła, tyle co ciało, zabawka, zwierzaczek, eksperyment, relaks. Jeszcze to do niej nie dotarło? Ja nic nie odczuwałem. Przeżywanie czegokolwiek uniemożliwiały mi wszystkie te prochy, które brałem z powodu mojej „choroby”, czy jak to tam, u diabła, nazywali moi rodzice. Darujcie, nie byłem socjopatą, bo podkładałbym bomby. Ja zamiast tego dręczyłem dzieciaki, bawiłem się i ćpałem. Bywają gorsze rzeczy. Prawda? – Z dziennika Taylora B.

Lisa

– Nie ruszaj się! – wrzasnęłam, podnosząc telefon, a Gabe pokazał mi środkowy palec. Skrzywiłam się i odsunęłam aparat od oczu. – Dzięki, bardzo to było miłe.

– Nie ma za co – zadrwił.

Saylor, jego żona, walnęła go w ramię i przewróciła oczami.

– Auć.

Aż mnie skręciło, kiedy nachylił się do Saylor i przycisnął swoje usta do jej, całując ją do nieprzytomności, tak jakby w tutejszym Starbucksie kręcono właśnie scenę miłosną. Zakasłałam.

Nie rozdzielili się.

Pstryknęłam więc im fotkę.

Znów zapracowałam na środkowy palec, choć Gabe pozostawał wciąż przyklejony do swojej żony.

– Oho! – rozległ się za mną głos Wesa. – Długo to trwa?

– Czy wszyscy nowożeńcy budzą taki niesmak? – zapytałam donośnie.

Wes, wraz ze swą żoną Kiersten, obszedł stół i znienacka mnie przytulił. Już chciałam przewrócić oczami, ale się powstrzymałam. Zanadto był słodki i gorący, z naciskiem na to drugie. Wyglądali z Gabe’em niczym żywe reklamy magazynu „GQ”. Obaj mieli blond włosy. Po tym jak Gabe zdecydował się przywrócić swojej czuprynie naturalny kolor, patrzyło się na nich jak na dwie olśniewające supergwiazdy.

Równie dobrze można byłoby nienawidzić wielkanocnego zajączka. Rób, człowieku, co chcesz, ale i tak nie minie chwilka, a zjesz wszystkie czekoladki z jego koszyka.

– Jak tam zajęcia? – Kiersten nachyliła się do mnie. – Słyszałam, że wylądowałaś u tego nowego gorącego ciacha od psychologii.

Wes zawarczał głucho.

– Spoko, spoko. – Splotłam dłonie na blacie i roześmiałam się. – Poza tym nie takie znów z niego ciacho.

– Jedna dziewczyna zemdlała. – Brwi Kiersten podjechały do góry. – Podobno na zajęciach.

– Odwodnienie? – Wzruszyłam ramionami, biorąc łyk kawy.

– Albo coś innego… – Jeszcze bardziej się nachyliła – Krążą pewne pogłoski.

– W pogłoskach – Gabe oderwał swoje opuchnięte wargi od Saylor – zawsze jest ziarno prawdy.

– A więc faktycznie w zeszłym tygodniu pijany odstawiłeś na targowisku taniec w samej bieliźnie? – Przekrzywiłam głowę, czekając, aż Gabe wytrzeszczy oczy i zacznie sobie wyłamywać palce. – Idealnie.

Rozdziawił usta.

Pstryknęłam mu fotkę.

Krzywiąc się, odebrał mi telefon.

– Nie sądziłem, że będę cię kiedyś zniechęcał do fotografowania, panno paparazzi.

Rozparłam się na siedzeniu.

– To za uwagi na temat ciacha od psychologii.

– Aha! – Kiersten dźgnęła mnie palcem. – Wiedziałam.

Usadziłam ją wzrokiem.

– Sarkazm, koleżanko, sarkazm.

– Przez chłopców dziewczynki zachodzą w ciążę – podsunął Gabe, a Wes zakrztusił się kawą, którą właśnie mi zwinął. I bardzo dobrze! – Nie spotykaj się z nimi.

– Wspaniały będzie z ciebie tato. – Uśmiechnęłam się słodko. – No co? Będziesz zamykał swoje córeczki w pokojach i im klarował… – Zaczęłam naśladować jego głos: – Bo wiecie, ci chłopcy od randek są be, robią dziewczynkom dzidziusie, jak króliki, a wiecie przecież, jak króliki działają waszemu tacie na nerwy i…

– Przezabawne. – Oczy Gabe’a zwęziły się. – I bądź łaskawa nie mówić tu o dzieciach, bo…

Siedząca obok niego Saylor zaśmiała się cicho i ścisnęła go za rękę.

Zakłuło mnie w sercu.

Bardzo dawno temu to ja chciałam być dla Gabe’a kimś takim. Potem przytrafił się Taylor i cóż… Wzdrygnęłam się, odsuwając bolesne wspomnienia rzeczy, do których się posuwałam, tych, które on wyprawiał, i naszych wspólnych wyczynów.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki