Tytuł oryginału: Reborn

Published by arrangement with St. Martin’s Press, LLC. All rights reserved.

Projekt okładki: Elsie Lyons
Zdjęcia na okładce: © Shutterstock, Getty Images

Text Copyright © 2014 by Christie Craig

Przekład: Joanna Lipińska
Redakcja: Elżbieta Meissner, Agencja Wydawnicza Synergy
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Korekta: Karolina Pawlik

Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-527-9

Wydanie I, Łódź 2015

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Rozdział 1

Potwór ruszył gwałtownie w dół oświetlonego księżycem zaułka prosto na Dellę Tsang. Mimo ciemności dziewczyna widziała jego pożółkłe kły, brudne pazury i ostre, mordercze rogi. Stwór przypominał jej przerośniętego, tłustego gargulca, ale prawdę mówiąc, nie miała pojęcia, co to było.

Nie wampir. Na to był za brzydki.

Może wilkołak ze wścieklizną. Słyszała o nich, chociaż nigdy ich nie widziała.

Spojrzała na jego czoło, próbując sprawdzić, jaki ma wzór mózgu. Miał go każdy gatunek i wszystkie stworzenia nadnaturalne mogły go przeczytać, ale stwór poruszał się za szybko.

Co do jednego nie było wątpliwości – nie miał pokojowych zamiarów. Nabiegłe krwią oczy i wściekła mina mówiły jasno, że grozi jej niebezpieczeństwo.

Miała dwa wyjścia. Walczyć albo uciekać, co podpowiadał jej instynkt. Serce jej waliło. Tylko tchórze uciekają. Nabrała głęboko powietrza, wygładziła koszulkę od piżamy w smerfy i przygotowała się na atak.

„Piżama w smerfy?”, pomyślała.

Co robiła na ulicy w…

Wata w jej głowie przerzedziła się na tyle, że dotarła do niej jeszcze trzecia możliwość. Może się obudzić.

To sen. A nie rzeczywistość.

Ale nawet obudzenie się, by uciec, uważała za tchórzostwo. Della Tsang nie była tchórzem. Pozwoliła więc, by koszmar wciągnął ją bardziej. Obserwowała i czekała, aż potwór się zbliży. Miała ledwie kilka sekund.

Jedna.

Druga.

Trzecia.

Wielki stwór śmierdział śmiercią. Był już o krok od niej, gdy nagle podskoczył, obrócił się w powietrzu i wylądował za jej plecami. Nim zdążyła wykonać pełen obrót, potwór rzucił się jej na ramiona. Poczuła ból u nasady szyi, zupełnie jakby jej kręgosłup przebił szpon albo kieł. Sięgnęła za siebie, zacisnęła palce na luźnej skórze i z całą mocą przerzuciła potwora przez głowę.

– A masz, ty wstrętny tłusty dupku!

Głośne uderzenie przywróciło ją do rzeczywistości. Z bijącym mocno sercem wysunęła się ostrożnie z łóżka i zobaczyła, że jej poduszka, przedmiot, który uznała za Wstrętnego Tłustego Dupka i rzuciła nim przez pokój, częściowo wystaje z jej ściany, zrobionej z płyty kartonowo-gipsowej.

Poprawka. Nie z jej ściany. Ze ściany jej rodziców!

Była w domu podczas obowiązkowego weekendu z rodziną. „Domu?” To słowo ugodziło ją niczym drzazga.

To już nie był jej dom. Jej domem były teraz Wodospady Cienia. Obóz i szkoła z internatem, które przez zwykłych ludzi uważane były za miejsce, gdzie wysyła się dzieci z problemami, a w rzeczywistości nadnaturalne dzieciaki jechały tam, by nauczyć się, jak funkcjonować jako… nadnaturalni.

Teraz jej rodziną były Kylie, Miranda i wszyscy jej przyjaciele. To miejsce… Rozejrzała się po swoim starym pokoju pełnym starych wspomnień. Tu przyjeżdżała przypominać sobie o wszystkim, co straciła.

Znów spojrzała na poduszkę i okropną dziurę w ścianie.

„Cholera!”

Opanowała oddech i zaczęła się zastanawiać, jak wytłumaczyć to rodzicom.

Popatrzyła na stojącą pod drugą ścianą toaletkę z lustrem i coś jej przyszło do głowy. Wystarczyło trochę przestawić meble i nikt nie musi wiedzieć o istnieniu dziury. Rzuciła okiem na poduszkę i poruszając głową, poczuła ostry ból u nasady czaszki. Dokładnie w miejscu, gdzie dopadł ją potwór.

Sięgnęła, by rozmasować kark, i poczuła coś lepkiego i chłodnego. Na ręku miała krew. Co u licha?

Znów sięgnęła do karku i u samej nasady czaszki wyczuła dużego pryszcza. Może to on ją bolał i sprowadził przedziwny sen. Zapach krwi przypomniał jej, że od dwóch dni nic nie jadła. Ale nie mogła przecież ryzykować i przywieźć z obozu torebki z krwią.

Poprzednim razem, gdy tu była, przyłapała mamę na przeglądaniu jej rzeczy. Mama spojrzała na nią z miną winowajczyni i wyjaśniła:

– Przepraszam, ale chciałam się tylko upewnić, że nie ma tu żadnych… Muszę dbać o twoją siostrę.

– A o mnie już nie musisz? – zapytała Della.

Najbardziej zabolało ją nie to, że mama uważała, iż Della zażywa narkotyki, tylko że już o nią nie dba. A potem wyszła z pokoju, by nie słyszeć bicia serca mamy, gdy ta skłamie.

Odepchnęła od siebie złe wspomnienia, złapała z nocnego stolika chusteczkę i próbowała powstrzymać krwawienie. Kilka minut później wyrzuciła ją do śmietnika, wyciągnęła poduszkę ze ściany i przesunęła toaletkę na drugą stronę pokoju, by ukryć wywołaną snem katastrofę.

Cofnęła się o kilka kroków, przyjrzała nowemu położeniu mebli i westchnęła z ulgą. Nigdy się nie zorientują – a przynajmniej na razie. Pewnego dnia jej ojciec to odkryje i pewnie do niej zadzwoni i znów powie, jak bardzo się na niej zawiódł. Ale kłótnie i ból później były lepszym rozwiązaniem niż kłótnie i ból od razu.

Uniosła wzrok, spojrzała na swoje odbicie i nagle doznała olśnienia. Może i była w stanie mierzyć się z potworami – czy to w snach, czy na jawie – ale myśl o zmierzeniu się z rodzicami, o tym, że w ich oczach po raz kolejny ujrzy wyraz zawodu, sprawiała, że znów zamieniała się w małą, zagubioną dziewczynkę.

Wszystkie zmiany, jakie nastąpiły u niej po przemianie w wampira, przez rodziców postrzegane były jako przejaw buntu. Uważali, że jest niewdzięczną, nieczułą nastolatką – pewnie na prochach i może w ciąży – która robi wszystko, by utrudniać im życie. Ale lepiej było, by wierzyli w to, niż aby nabrali przekonania, że ich córka stała się potworem.

Czasami zastanawiała się, czy nie lepiej byłoby wybrać proste rozwiązanie i najzwyczajniej sfingować swoją śmierć, jak to robiła większość nastolatków w jej sytuacji. Strata rodziny okropnie by ją bolała, ale czyż teraz ich nie traciła? Dzień po dniu, kawałek po kawałku, czuła, jak odsuwają się od niej. Już prawie z nią nie rozmawiali, nie przytulali jej już od tak dawna, że nawet nie pamiętała, jakie to uczucie. I jakaś część jej tęskniła za nimi tak bardzo, że pragnęła wykrzyczeć, iż to nie jej wina. Nie prosiła o tę przemianę.

– Co robisz? – jakiś głos przerwał ponurą ciszę.

Della odwróciła się gwałtownie. Mając niezmiernie wrażliwy słuch, zwykle słyszała nawet, jak jej młodsza siostra przewraca się na łóżku. Jak to możliwe, że nie usłyszała, jak weszła do jej pokoju?

– Eee… nic – odpowiedziała Della. – A czemu ty jesteś na nogach?

– Usłyszałam cię… – Marla zrobiła wielkie oczy. – Przestawiłaś toaletkę.

Della spojrzała na mebel.

– Tak, nie mogłam spać, więc pomyślałam, że trochę odświeżę wystrój.

– Ale to jest strasznie ciężkie!

– No trochę, ale jem dużo warzyw.

Marla skrzywiła się.

– Prawie nic nie zjadłaś na kolację. Mama się o ciebie martwi.

„Nieprawda” – pomyślała Della.

Marla rozejrzała się wokół.

– Pytałaś mamę, czy możesz poprzestawiać meble?

– A co ją to obchodzi? – zapytała Della.

Marla wzruszyła ramionami.

– Nie wiem, ale pewnie należało zapytać.

Della przygryzła wargę, myśląc o tym, że przed przemianą pewnie by zapytała o zgodę nawet na coś tak banalnego. Czyli jednak są jakieś korzyści z życia w Wodospadach Cienia. Holiday i Burnett trzymali dyscyplinę, ale pozwalali uczniom igrać z ogniem z nadzieją, że albo się ogrzeją, albo sparzą. Della jeszcze się nie sparzyła. A w każdym razie nie za bardzo. A w ciągu ostatnich sześciu miesięcy polubiła swoją niezależność.

Marla podeszła bliżej. Różowa nocna koszulka sięgała jej ledwie do połowy uda. Della uświadomiła sobie, że jej siostra się zmienia. Dorasta. Miała czternaście lat i nie wyglądała już jak mała dziewczynka. Jej długie ciemne włosy były czarniejsze niż Delli. Z ich dwójki Marla wyglądała bardziej jak ojciec. Jak Azjatka. Della uznała, że to powinno się tacie podobać.

– Wszystko w porządku? – zapytała Marla.

Zanim Della się zorientowała, co planuje jej siostra, Marla jej dotknęła. Della odsunęła się, ale ona dalej trzymała ją za rękę.

– W porządku.

Marla zrobiła minę.

– Wciąż jesteś taka zimna. I nie zachowujesz się już tak jak kiedyś. Wciąż się złościsz.

„Bo jestem głodna!”

– Nic mi nie jest. Powinnaś wracać do łóżka.

Marla ani drgnęła.

– Chcę z powrotem moją dawną siostrę.

Dellę zapiekły oczy. Jakaś część jej też chciała, aby wróciła stara Della.

– Już późno. – Zamrugała, próbując się pozbyć tego mokrego dowodu słabości.

W Wodospadach Cienia rzadko płakała, ale tutaj łzy przychodziły jej z łatwością. Czy to dlatego, że tu czuła się bardziej człowiekiem? Czy raczej potworem, za którego by ją wzięli, gdyby dowiedzieli się prawdy?

– Tata tak się o ciebie martwi – mówiła dalej Marla. – Słyszałam, jak wczoraj wieczorem rozmawiał z mamą. Powiedział, że przypominasz mu jego brata. Mówił, że on też zrobił się zimny i trudny. A potem umarł. Nie umrzesz, prawda?

Della zapanowała nad emocjami, by przemyśleć słowa siostry.

– Tata nie miał brata.

– Ja też o nim nie wiedziałam. Więc zapytałam później mamę, a ona powiedziała, że tata miał brata bliźniaka, który zginął w wypadku samochodowym.

– Czemu tata nigdy o nim nie mówi? – zdziwiła się Della.

– Wiesz, jaki jest tata. Nigdy nie mówi o tym, co sprawia mu ból. Tak samo jak teraz nie mówi o tobie.

Serce się Delli ścisnęło. Wiedziała, że Marla nie powiedziała tego w złej wierze, ale i tak słowa te okropnie ją zabolały. Chciała się zwinąć w żałosną kulkę i wypłakać.

Ale nie wolno jej było tego robić. Wampiry nie były słabe ani żałosne.

* * *

Dwie godziny później, jeszcze przed wschodem słońca, Della leżała z głową na swojej poduszce-potworze i wpatrywała się w sufit. Brak snu nie był dla niej niczym nietypowym. Tyle że teraz nie wynikał z jej nocnych przyzwyczajeń. Pryszcz na szyi ją bolał. Zignorowała go. By ją pokonać, potrzeba było czegoś więcej niż pryszcza.

Przypomniała sobie stare powiedzenie mamy: słowa nie mogą mnie zranić.

Mama tak bardzo się myliła.

Wiesz, jaki jest tata. Nigdy nie mówi o tym, co sprawia mu ból. Tak samo jak teraz nie mówi o tobie. Te słowa złamały jej serce.

Leżała, czując, jak noc zbliża się ku końcowi, i nagle przypomniała sobie, co jeszcze mówiła Marla. Powiedział, że przypominasz mu jego brata. Mówił, że on też zrobił się zimny i trudny. A potem umarł. Te słowa wciąż do niej wracały, jakby były ważne. Nagle do Delli dotarło i usiadła gwałtownie. Czy chodziło o to, że zrobił się zimny w sensie dosłownym, czy po prostu przestał okazywać emocje? Czyżby jej stryj stał się wampirem? Czy sfingował swoją śmierć, by uchronić rodzinę przed poznaniem prawdy?

Podatność na wirusa wampiryzmu jest rodzinna. Della wiedziała, że wampirem był jej kuzyn Chan. Tylko że on właściwie był wyrzutkiem, trudno więc było utrzymywać z nim jakiś kontakt.

Ale brat bliźniak jej ojca… Jeśli był choć trochę podobny do taty, to musiał być poważnym człowiekiem, z zasadami. Na pewno przestrzegał zasad aż do przesady. Nie zostałby wyrzutkiem. O ile… O ile był taki jak jej ojciec.

Tylko jak to sprawdzić? Jak zdoła to odkryć, jeśli nie miała żadnych wskazówek? Tata nic jej nie powie. Mama też. Podejrzewała, że Marla podzieliła się z nią wszystkim, co wiedziała na ten temat.

Zaczęła zadawać sobie pytania. Jak miał na imię? Gdzie mieszkali, gdy zniknął albo zginął? Wiedziała, że może się mylić. Jej stryj naprawdę mógł zginąć.

Nagle o czymś sobie przypominała. Książka. Stary album z fotografiami. Wiele lat temu ojciec wyjął go, by pokazać im zdjęcie swojej prababci. Pamiętała starą skórzaną oprawę i to, że ojciec schował album w barku w swoim gabinecie.

Czy dalej tam był? A jeśli tak, to czy znajdowało się tam zdjęcie jego brata bliźniaka? Może z imieniem? Della wstała, zaciskając pięści. Musiała to sprawdzić. Spojrzała na zegarek. Była czwarta. Rodzice wstawali dopiero o szóstej.

Wzięła głęboki oddech i cicho wyszła z sypialni, zeszła po schodach i skierowała się do gabinetu ojca. To był jego pokój, jego sanktuarium. Jej ojciec był bardzo skrytą osobą.

Zawahała się i przełknęła z trudem. Nie chciała naruszać jego przestrzeni, ale jak inaczej miała się czegokolwiek dowiedzieć?

Nacisnęła klamkę i weszła. Pokój pachniał tak jak jej ojciec. Jego płynem do golenia i gorącą ziołową herbatą z nutką drogiego brandy, którą pijał w niedziele. Przez głowę przeleciały jej wspomnienia wielu godzin, które tu razem spędzili. Siedzieli przy tym biurku, gdy pomagał jej w rachunkach. Uczył grać w swoje ukochane szachy, a później, przynajmniej raz w tygodniu, zapraszał na partyjkę. Zwykle pokonywał córkę. Był naprawdę dobry, ale kilka razy chyba pozwolił jej wygrać, by sprawić jej przyjemność. Może i był surowy, a nawet twardy, ale kochał ją. Kto by pomyślał, że jego miłość wcale nie była bezwarunkowa?

Teraz nie było już gry w szachy. Nie spędzali razem czasu. Ale może, jeśli się nie myliła, zdoła znaleźć mężczyznę, który jest równie dobry jak jej ojciec? Który zrozumiałby trudności, przez jakie ona przechodzi. I któremu by na niej zależało, skoro ojciec się od niej odwrócił.

Uklękła przed barkiem. Jeśli dobrze pamiętała, album był z tyłu, tuż za ulubioną brandy ojca. Wyciągnęła ją i sięgnęła głębiej. Kiedy dotknęła gładkiej, spękanej skóry, serce zabiło jej mocniej.

Wyciągnęła album, usiadła na podłodze i otworzyła go. Potrzebowała światła, by dostrzec zdjęcia. Przypomniała sobie, że tata trzymał w biurku latarkę, na wypadek braku prądu. Wstała i cicho otworzyła szufladę.

Znalazła latarkę, ale również coś, co sprawiło, że zaparło jej dech. Zdjęcie jej i taty, zrobione podczas turnieju szachowego. Swego czasu stało na półce. Spojrzała w tamtą stronę. Miejsce, w którym kiedyś było, ziało teraz pustką. Jak jej serce.

Nagle poczuła jeszcze większą potrzebę odnalezienia stryja i szybko usiadła na podłodze.

Położyła album na kolanach i otworzyła go. Włączyła latarkę i oświetliła zdjęcia. Były stare, wyblakłe i nawet przy świetle latarki musiała mrużyć oczy, by się czegoś dopatrzeć.

Pomiędzy kartki wsunięte były stare zdjęcia rodziny jej mamy. Przeglądała album, ostrożnie przekładając strony i patrząc na osoby, które w jakiś sposób wydawały się znajome, chociaż nigdy ich nie widziała. W konturach twarzy i kształtach podbródków dostrzegała fragmenty siebie i swojej rodziny.

Prawie na samym końcu znalazła zdjęcie swojej babci z tatą i drugim chłopcem, który wyglądał tak samo jak on. Odsunęła plastikową klapkę i delikatnie je wyciągnęła. Było kruche ze starości i zdawało się ledwo trzymać. Wstrzymała oddech, modląc się, by na odwrocie znalazła imiona. Kiedy odwróciła zdjęcie, ujrzała litery. Serce jej zamarło, gdy przeczytała: Feng i Chao Tsang z matką. Jej ojciec miał na imię Chao. A więc jej stryjek musiał nazywać się Feng. Wyglądało na to, że zdjęcie zrobiono w Houston, a to by znaczyło, że jej stryj musiał tu być, gdy został przemieniony albo zginął. A jeśli rzeczywiście został przemieniony, to mógł tu wciąż przebywać. W Houston. A przynajmniej w Stanach Zjednoczonych.

Ostrożnie wsunęła zdjęcie do kieszonki piżamy. Kiedy odkładała album, zauważyła jeszcze jedno zdjęcie wsunięte za tylną okładkę. Wyciągnęła je. Przedstawiało grupę dzieci. Dwóch chłopców i dwie dziewczynki. Było niewyraźne, ale gdy się uważnie przyjrzała, uznała, że przedstawia jej ojca z bratem bliźniakiem, a w jednej z dziewczynek rozpoznała swoją ciotkę. Odwróciła fotografię, ale ta nie była podpisana. Wsunęła ją z powrotem, odłożyła album i właśnie odstawiała butelkę brandy, gdy w pokoju rozbłysło światło.

– Kurde! – jęknęła i odwróciła się, kompletnie zaskoczona tym, że już po raz drugi tej nocy ktoś ją podszedł. Co się działo z jej słuchem? Podejrzewała, a może raczej miała nadzieję, że to znów będzie Marla, ale niestety.

To ojciec. Spoglądał na nią ze złością.

– A więc teraz dobierasz się do brandy swojego ojca, tak?

Jego złość, a nawet oskarżenia, mogła znieść. Ale wyraz zawodu w jego oczach sprawił, że miała ochotę wyskoczyć oknem. Pragnęła znaleźć się jak najdalej od niego i od tego życia, które straciła.

Nie uczyniła tego jednak. Zrobiła po prostu to, co zawsze, gdy miała do czynienia z rodzicami. Wstała i pozwoliła, by myśleli o niej najgorsze rzeczy, bo prawda i tak zabolałaby ich bardziej.

* * *

– Wcześniej wróciłaś – odezwał się Burnett, który wyszedł jej na spotkanie tuż za bramą Wodospadów Cienia po tym, jak podwiozła ją tu matka. Matka, która nie odezwała się do niej przez całą drogę. Co prawda wcześniej wiele zostało powiedziane. Nic nowego. Ta sama gadka co zawsze.

– Tak – odparła, nie mając ochoty na rozmowę. Nie z nim.

Nie dość, że Burnett był komendantem obozu, to jeszcze pracował dla JBF, czegoś w rodzaju FBI, które nadzorowało społeczność istot nadnaturalnych. Della też chciała tam pracować. Wiedziała, że byłaby w tym dobra, niezależnie od tego, jak bezradnie się teraz czuła. Już raz wykonywała zlecenie dla JBF i liczyła na kolejną okazję, okazywanie słabości przy Burnetcie nie byłoby więc rozsądne. Wiedziała, z kim chciała i potrzebowała się spotkać – z pewnym zmiennokształtnym, który zawsze mówił to, co powinien. Tyle że prawdopodobnie jeszcze go tu nie było.

– Czy coś się stało? – zapytał Burnett, dopasowując krok do jej szybkiego, wściekłego marszu.

– Nie – skłamała, nie przejmując się tym, że z bicia jej serca mógł wyczytać, czy nie kłamie. Kurde, może jej serce było zbyt złamane, by dało się je odczytać. Na pewno tak się czuła.

– Dello, zatrzymaj się i porozmawiaj ze mną – odezwał się stanowczym tonem.

– O czym? – zapytała wkurzona. Przez cały weekend musiała się podlizywać i nie miała teraz cierpliwości do przesłuchań w wykonaniu komendanta obozu.

Nagle podeszła do nich Holiday, druga komendantka i żona Burnetta. Zbliżała się powoli, trzymając się za duży ciążowy brzuch.

– Co się stało?

– Nic się nie stało. Chcę po prostu iść do domku.

– Wróciłaś wcześniej – powiedziała Holiday.

– Czy to zbrodnia? Mam wyjść i wrócić za cztery godziny? Nie ma sprawy.

– Nie. Chcemy, żebyś nam powiedziała, co się stało – syknął Burnett.

– Nic się nie stało – warknęła Della.

– Więc czemu płaczesz? – zapytała Holiday.

Czyżby płakała? Dotknęła policzka. Był mokry.

– Alergia – mruknęła.

Burnett jęknął sfrustrowany.

– Nie okłamuj mnie…

– Uspokójmy się. – Holiday dotknęła przedramienia zaciętego wampira. To zadziwiające, że wystarczyło jedno dotknięcie elfki, a on się uspokoił. Oczywiście dotyk elfa może być bardzo przekonujący, ale Della podejrzewała, że na tego mężczyznę wpływała raczej miłość do Holiday.

– Wszystko w porządku. – Della zgrzytnęła zębami, widząc współczujące spojrzenie Holiday. Nienawidziła tego spojrzenia.

– Ale – rzekła Holiday – jeśli czegoś będziesz potrzebowała, to zawsze możesz do mnie zadzwonić.

Położyła dłoń na ramieniu Delli. Ciepło i spokój płynące z jej dotyku złagodziły trochę emocje, ale nie wystarczająco. Nic nie było na tyle silne.

– Dzięki – odezwała się, po czym pognała biegiem, nie czekając, aż Burnett postanowi zacząć dyskutować ze swoją żoną. I nim dostrzeże słabość Delli, a także uzna, że nie nadaje się ona do pracy w JBF.

– Pamiętaj, że jesteśmy tu, jeśli potrzebowałabyś… – Słowa Holiday umknęły z wiatrem, podczas gdy Della pędziła naprzód.

Potrzebowała tylko jednego: samotności. Przyspieszyła kroku, czując szum krwi, gdy jej stopy zaczęły się odrywać od ziemi, a ona na wpół biegła, na wpół leciała. Z rozmysłem nie rozpędziła się w pełni, by unieść się w powietrze, ponieważ uderzanie stopami o ziemię dawało jej ulgę. Nie miało znaczenia, że każdy wstrząs potęgował ból głowy, a serce bolało troszkę mocniej.

Kiedy dotarła do rozwidlenia ścieżek, z których jedna prowadziła do jej domku, postanowiła tam nie skręcać. Nie przestała jeszcze odreagowywać emocji, które w niej dudniły. Porzuciła plecak obok drzewa i ruszyła na północ przez las, odtrącając rękami gałązki i grubsze gałęzie.

Dotarła do końca posesji i już miała przeskoczyć płot, gdy przypomniała sobie, że to włączyłoby alarm i ściągnęło jej na głowę Burnetta, odwróciła się więc i ruszyła na wschód. Okrążyła teren obozu dwa razy i już miała zawrócić do swojego plecaka, gdy coś usłyszała. Odgłos innych kroków. Zbliżających się do niej. Będących blisko.

Della poczuła minimalny przypływ ulgi, wiedząc, że jej słuch znów zaczął działać. Odwróciła się w stronę dźwięku. Nie widziała właściciela kroków, ponieważ drzewa były za gęste. Uniosła odrobinę nos. To był zapach wampira, ale nie z Wodospadów Cienia. Rozpoznałaby go.

Czyżby trafiła na intruza? Jakiegoś wampira-wyrzutka, który przybył nabroić w Wodospadach Cienia? Natychmiast włączył jej się instynkt obrońcy jedynego domu, jaki miała, i poczuła, jak wysuwają jej się kły. Uradowała się na myśl o tym, że przeciwstawi się jakiemuś draniowi. W tym nastroju świetnie byłoby skopać komuś tyłek. Zwłaszcza gdyby nie musiała mieć potem z tego powodu wyrzutów sumienia.

Spostrzegła, że kroki zwalniają. Czyżby ją usłyszał? Wyczuł? Kiedy ucichły, a potem zaczęły się szybko oddalać w przeciwną stronę, wiedziała, że miała rację.

– Biegnij, ile chcesz – mruknęła. – Będzie więcej zabawy. I tak cię złapię.

Natychmiast weszła w wampirzy tryb i zaczęła lecieć nad drzewami w poszukiwaniu ofiary. Podczas gdy bieg powodował zmęczenie, lot zużywał inny rodzaj energii. Wszystkie mięśnie w jej ciele musiały być napięte i skupione.

Poruszała się z taką prędkością, że ziemia pod nią zamieniła się w rozmazaną plamę.

Nagle się zorientowała, że intruz przestał biec i skrył się. Czy ten wampir był idiotą? Nie wiedział, że ona jest wampirzycą i że może go wywąchać? Wylądowała na polanie przy jeziorze. Czuła jego zapach od strony lasu, zza drzew.

Pomyślała, że za moment powinien pojawić się Burnett. Wyrzutek musiał przeskoczyć bramę. Na pewno uruchomił alarm.

Miała tylko nadzieję, że zdąży go dopaść pierwsza, a może nawet spacyfikować, zanim pojawi się komendant obozu. Po tym, jak Burnett widział jej łzy, chciała pokazać, że nie jest beksą, że może pomagać w kolejnych sprawach JBF.

– Czuję cię – zawołała. – Wyjdź i nie rób problemów. – Była sprawiedliwa, prawda? – Albo nie wychodź, a wtedy przyjdę i skopię ci zad.

Zbliżyła się do linii drzew, rozglądając się uważnie i czekając na atak.

Mogłaby przysiąc, że słyszała pękającą gałązkę. Ruszyła biegiem, podążając za swoim nosem.

Im była bliżej, tym zapach wampira wydawał jej się bardziej znajomy. Nie, to nie był nikt z Wodospadów Cienia, ale nie po raz pierwszy czuła ten zapach. Pamiętała go. Ogarnął ją niepokój. Uczucie, że bez względu na to, kiedy zetknęła się z tym wampirem, nie były to dobre okoliczności.

Włoski stanęły jej na karku. Ból głowy powrócił. Szła dalej naprzód. Kiedy ujrzała gęste zarośla, coś powiedziało jej, że tam właśnie kryje się obcy. Trochę zaniepokojona złymi skojarzeniami, odetchnęła głęboko, dając Burnettowi jeszcze chwilę na przybycie.

Nagle, uświadamiając sobie, że ta pauza jest oznaką słabości, rzuciła się naprzód i z warkotem wylądowała w środku kępy. Nic stamtąd nie wyskoczyło. Zobaczyła jednak coś wśród kolców. Kawałek niebieskiego materiału. Koszulę. Czyżby ten drań zdjął koszulę, by ją zmylić?

Owszem. Niestety, dała się nabrać. Uniosła głowę, by wywąchać, gdzie się skrył. Jego zapach dotarł do niej w tym samym momencie co głos. Zza pleców.

– To mnie szukasz?

Rozdział 2

Della odwróciła się, czując, jak wysuwają jej się kły. Ze dwa metry od niej stał ciemnowłosy chłopak o bardzo jasnozielonych oczach. Miał na sobie dżinsy i podkoszulek, który pewnie niedawno krył się pod koszulą, wiszącą teraz w krzakach. Przesunęła wzrokiem po białej bawełnie opinającej muskularny tors i szerokie ramiona. „Nie żeby ten tors i ramiona miały jakieś znaczenie”, powiedziała sobie, przenosząc wzrok na jego twarz.

Była przekonana, że chłopak ma wampirzy zapach, ale fakt, że nie wysunął kłów ani nie lśniły mu oczy, sprawił, iż zmarszczyła brwi, by sprawdzić jego wzór. Na pewno wampir. On też sprawdził jej wzór. Nadal natomiast nie reagował na zaistniałą sytuację.

Nie wiedział, że powinien się bać?

– Wtargnąłeś na teren Wodospadów Cienia – warknęła Della.

Chłopak uniósł jedną brew.

– Tak sądzisz?

Jego przemądrzałe zachowanie tak ją wkurzyło, że wystrzeliła do przodu i pchnęła go w umięśnioną klatę. Upadł na tyłek. I to mocno. Spojrzał na nią zszokowany.

Zadowolona, przechyliła na bok głowę.

– Tak właśnie myślę.

Wampir poderwał się z ziemi, przeleciał te kilka dzielących ich kroków i wylądował tuż przed nią. Nachylił się i przysunął twarz do jej twarzy.

– Zadziorna jesteś jak na takie maleństwo, wiesz?

Musiała przyznać, że był odważny. A może głupi. Co prawda był od niej o głowę wyższy, ale jego wzrost jej nie przerażał.

I aby tego dowieść, znów go pchnęła, ale tym razem ją złapał. Zacisnął palce wokół jej nadgarstków. Próbowała się wyrwać, ale trzymał ją w żelaznym uścisku. Oczy zaczęły mu lśnić i zauważyła czubki kłów wysuwające się spod górnej wargi.

Dobrze. Przynajmniej teraz wiedział, że ona nie żartuje.

– Puść mnie! – syknęła.

Nie zareagował wystarczająco szybko, więc przeszła do ataku. Uniosła kolano, by zadać mu cios w podbrzusze. Wypuścił jedną jej rękę, by złapać ją za kolano. I na to właśnie czekała. Nie miała ochoty być tak blisko czyichś genitaliów, a już zwłaszcza jeśli nie znała tej osoby. Złapała go za rękę i rzuciła nim jakieś sześć metrów w powietrze.

Chociaż wzięła go z zaskoczenia, wylądował na nogach. Teraz miał już całkiem odsłonięte kły, a oczy świeciły mu żółto.

– Co ty chcesz mi udowodnić? – zapytał, podchodząc do niej bez lęku.

„To, że nadaję się na agenta JBF”.

– Że na terenie Wodospadów Cienia nie ma miejsca dla takiego drania jak ty – powiedziała, huśtając się na stopach i szykując się do kolejnego ataku. Tyle że tym razem zamierzała utoczyć mu krwi.

– Dello, stój! – rozległ się za nią niski głos.

Natychmiast go rozpoznała.

– Co tak długo? Ten wyrzutek wtargnął na nasz teren – powiedziała, rzucając okiem na Burnetta, zadowolona, że widział ją w akcji.

– A zapytałaś go, czy wtargnął? – warknął Burnett.

– Poniekąd. – Cholera! Della wzdrygnęła się na myśl, że chyba schrzaniła sprawę.

Burnett spojrzał stanowczo na drugiego wampira.

– A ty powiedziałeś jej, że wcale nie wtargnąłeś?

Czyli ten chłopak był nowym uczniem? Nie zadała tego pytania, bo to było jedyne rozsądne wyjaśnienie.

– No więc jak? – zapytał Burnett.

Drań, który wcale nie wtargnął na teren, wzruszył ramionami.

– Poniekąd.

Burnett załamał ręce.

– Więc wygląda na to, że poniekąd oboje jesteście winni tej sytuacji – prychnął. – Czy mogę wam zaufać na tyle, by wrócić do swoich zajęć, czy też mam niańczyć was oboje?

Spojrzał najpierw na brązowowłosego chłopca, a potem na Dellę.

Della skrzywiła się, nie chcąc brać całej winy na siebie. Spojrzała na komendanta obozu.

– Powinieneś był mi powiedzieć, że mamy na terenie kogoś nowego.

– Powiedziałbym ci, gdybyś nie uciekła. – I z tymi słowy Burnett odleciał.

Della odwróciła się do nowego. Zamierzała go jakoś przeprosić, ale potem przypomniała sobie uczucie, że już kiedyś go spotkała. Wciągnęła nosem powietrze, wiedząc, że jego zapach kryje się w jej banku danych. Ale skąd go znała? I czemu jego zapach wywoływał negatywne uczucia?

Już miała go spytać, czy się kiedyś nie spotkali, ale nagle uznała, że nie ma ochoty gadać z kimś, komu prawie skopała zadek. Bez słowa odwróciła się i ruszyła w kierunku swojego domku.

– Miło było cię poznać – krzyknął za nią, zadowolony z siebie.

Nie odwróciła się i nic nie odpowiedziała, tylko uniosła wyżej głowę i pokazała mu środkowy palec.

Jego śmiech tylko bardziej ją wkurzył.

* * *

Della od razu położyła się do łóżka. Wciąż cierpiała po wizycie u rodziny. I chociaż nie sądziła, że da radę, zasnęła. I dalej by spała, gdyby Kylie i Miranda nie wróciły i nie zaczęły walić do drzwi. Którego fragmentu informacji, że wampirom lepiej sypia się w dzień, nie rozumiały? Z drugiej strony, naprawdę chciała się z nimi zobaczyć. Dopóki miała przyjaciół, mogła nie przejmować się tym, co myślą o niej rodzice, prawda?

– Idę – zawołała, gdy znów rozległo się pukanie.

Otworzyła drzwi, a Kylie i Miranda rzuciły jej się na szyję. Chciała zaprotestować, że nie lubi się przytulać, ale tylko przewróciła oczami i pozwoliła, by zrobiły to, na co mają ochotę. Tak naprawdę jej też było przyjemnie.

– Czemu do nas nie zadzwoniłaś? – zapytała z niepokojem Kylie, blondynka będąca kameleonem, czyli rzadkim stworzeniem nadnaturalnym, które mogło się zamieniać w różne gatunki. A do tego była obrońcą, co oznaczało, że sama nie mogła się obronić, ale jeśli ktoś próbował skrzywdzić osobę, na której jej zależało, zyskiwała niesamowite moce. Naprawdę niesamowite.

– Bo komórka mi się rozładowała, a zapomniałam ładowarki – odparła Della.

– Ty nigdy nic nie zapominasz – stwierdziła Miranda, czarownica.

Miranda miała rację, Della nigdy niczego nie zapominała. Co się z nią działo? Przez ostatni tydzień źle się czuła. Dotknęła pryszcza na szyi, który wywołał ten dziwny koszmar. Paskudztwo już prawie zniknęło. I dobrze.

Della uświadomiła sobie, że przyjaciółki się na nią gapią, i wykrzywiła twarz.

– Zastrzelcie mnie za to, że raz mi się zdarzyło.

Kylie westchnęła.

– Po prostu się niepokoiłyśmy. Było bardzo źle?

– Czy znów musiałaś robić testy ciążowe? – zapytała Miranda.

– Nie – westchnęła Della. – Ale jeśli mam wam wszystko opowiedzieć, potrzebuję dietetycznej coli. – Ruszyła w stronę lodówki. – A jak wam minął weekend?

– Ja też potrzebuję dietetycznej coli – odparła Miranda. – Przysięgam, że moja mama jest najgorszą jędzą na świecie. Opowiadała tylko o tym, jak córka jej przyjaciółki wygrała wszystkie konkursy czarownic. Ja naprawdę nie chcę wygrywać wszystkich konkursów. No i co z tego, że panna Suzie potrafi zamienić konika polnego w robaczka świętojańskiego? Cieszę się, że mam dysleksję.

Della złapała właśnie trzy puszki, gdy usłyszała, jak serce czarownicy przyspiesza z powodu kłamstwa. Zacisnęła zęby i pohamowała chęć rozgniecenia puszki na miazgę. Wkurzało ją, że Miranda tak bardzo pragnęła zadowolić swoją mamę. Chciała, żeby jej przyjaciółka powiedziała swojej mamie, gdzie może sobie wsadzić miotłę.

Co tam, Della mogłaby nawet Mirandę wyręczyć. Rodzice, którzy są tobą zawiedzeni, bo nie wiedzą, że jesteś wampirem, są okropni, ale jeszcze gorsza musi być mama, która uważa po prostu, że jesteś do niczego. Della słuchała rozmów Mirandy z mamą podczas większości ich spotkań w obozie i czasami miała ochotę potrząsnąć mocno matką czarownicy i przemówić jej do rozumu.

Czy mama Mirandy naprawdę nie widziała, jak bardzo córka zabiega o jej aprobatę? A biorąc pod uwagę to, że Miranda była dyslektyczką, to naprawdę nieźle radziła sobie z opanowaniem swoich magicznych mocy. Przez ostatni miesiąc ani razu nikogo nie zamieniła przez pomyłkę w kangura czy skunksa. A jak na Mirandę, było to prawdziwe osiągnięcie.

Della podała napój drugiej przyjaciółce.

– A jak tobie minął weekend?

– Nie było źle. – Kylie otworzyła puszkę.

W pokoju rozległo się ciche syczenie. Dziwne, Della zaczęła kojarzyć ten dźwięk z ich rozmowami przy stole, które zawsze podnosiły ją na duchu. Odgłos uciekających bąbelków oznaczał relaks. Przywodził na myśl przyjaciółki, które co prawda nie orientowały się w jej przyzwyczajeniach co do snu i przytulania, ale którym na niej zależało.

– Już jej mówiłaś, że możesz się robić niewidzialna? – zapytała Della.

Kameleonka powiedziała swojej mamie, że jest człowiekiem tylko w części, ale jeszcze nie pochwaliła się wszystkimi swoimi niesamowitymi możliwościami.

– Nie. Boję się, że się przerazi – odparła Kylie. – To trochę jak z mówieniem dziecku, skąd się biorą dzieci. Musisz to robić po troszeczku.

Della się roześmiała.

– Wiesz, tak się składa, że widziałam film o porodzie. To było niczym wypadek, którego nie chcesz oglądać, ale nie możesz odwrócić wzroku. – Della podała puszkę coli Mirandzie, a potem otworzyła swoją. Pozwoliła, by syk bąbelków pochłonął ją, gdy siadała obok swoich dwóch najlepszych przyjaciółek. Rozmowy przy dietetycznych napojach i okrągłym stole były częścią ich życia. I to częścią, która była dla Delli istotniejsza, niżby chciała. Przywiązała się do swoich współlokatorek. I to bardzo. A to było niebezpieczne, bo skoro mogą się od ciebie odwrócić nawet rodzice, to co dopiero przyjaciele.

Kylie obróciła puszkę w ręku.

– Tęskniłam za wami przez cały weekend.

– Nie tęskniła za Lucasem. – Miranda otworzyła colę i zakołysała biodrami.

Czarownica zawsze aż podskakiwała z podniecenia, gdy miała jakieś nowe plotki do podzielenia się. Della ufała jednak Mirandzie. Zawarły pakt. To, co działo się podczas rozmów przy dietetycznych napojach i okrągłym stole, pozostawało między nimi.

– Jej mama zgodziła się, żeby Lucas do niej przyjechał – pisnęła Miranda.

Della spojrzała na Kylie.

– Naprawdę? A czy wcześniej zmusiła cię do przeczytania dziesięciu broszurek na temat tego, jak nie zajść w ciążę?

Kylie uśmiechnęła się od ucha do ucha.

– Tylko jednej. Wiecie, że tylko połowa nastoletnich matek kończy liceum? A ich dzieci przeważnie mają gorsze wyniki w nauce i też mogą nie skończyć liceum, mają za to więcej problemów zdrowotnych i istnieje większe zagrożenie, że trafią do więzienia jako nastolatki? Przynajmniej tym razem nie było nic o prezerwatywach.

Roześmiały się wszystkie, co było dość częstym zjawiskiem podczas tych spotkań.

– Pozwoliła ci z nim iść na prawdziwą randkę?

– Nie, wyszliśmy z mamą na obiad, a potem poszłam z Lucasem pogadać do mojego pokoju.

– Na pewno gadaliście. Języki miały co robić – zachichotała Della i ostentacyjnie oblizała wargi.

Kylie i Lucas byli prawdziwą parą, co znaczyło, że to zrobili. Choć Kylie o tym nie mówiła. No, poza tym, że powiedziała, iż było cudownie. Della rozumiała, że nie chce się tym dzielić. Temat seksu był… krępujący.

I czasami cudowny. Pomyślała o tym, jak było z Lee, jej byłym chłopakiem. A potem o tym, jak mało brakowało, by było cudownie ze Steve’em, niesamowicie seksownym zmiennokształtnym z Południa. Na szczęście ogarnęła się, nim do czegoś doszło.

– No dobra, dość już unikania tematu. Mów, co się działo – zwróciła się do Delli Miranda.

Della skrzywiła się. Nie lubiła o sobie opowiadać. Bo chociaż na koniec zawsze czuła się lepiej, to miała wrażenie, że marudzi i jest nielojalna. Nielojalna wobec swoich rodziców, a lojalność została jej wpojona przez ojca.

Przypomniała sobie o zdjęciu, które znalazła w starym albumie. I wtedy sobie uprzytomniła, że zostawiła plecak z fotografią na rozwidleniu ścieżek w lesie.

– Cholera! – Poderwała się na równe nogi.

– Co się stało? – zapytała Kylie.

– Zostawiłam plecak na ścieżce.

– Nieprawda – odparła Miranda. – Był na ganku. Wniosłam go do środka, leży na kanapie.

– Pewnie znalazł go Burnett i… – I nagle coś przyszło jej do głowy.

A jeśli to nie Burnett go znalazł? Czy mógł to zrobić ten wredny wampir? Nie wiedział, w którym domku mieszka, ale mógł tu trafić po jej zapachu.

Czy przeglądał jej rzeczy? Na myśl, że mógł to zrobić, okropnie się wkurzyła. I nie chodziło tylko o staniki z gąbką, ale o zdjęcie. Jeśli je zgiął, albo… Kurde, jak w ogóle mogła być taka nieostrożna? No jasne, była wrakiem emocjonalnym.

– Co się stało? – zapytała Kylie, odczytując uczucia Delli.

Della, którą nagle naszły podejrzenia, poderwała się od stołu, pognała do saloniku i złapała plecak.

– Jest tu nowy chłopak. Może to on przyniósł tu mój plecak.

– Owszem – odezwała się Kylie. – Lucas mówił, że pojawił się w sobotę zaraz po moim wyjeździe. Jest wampirem.

Della tylko popatrzyła.

– Jest dupkiem!

– Czemu dupkiem? – zapytała Miranda. – Skoro znalazł twój plecak i ci go przyniósł, to o co chodzi?

– Mógł przeglądać moje rzeczy – powiedziała Della, nie wierząc, że nie rozumieją, o co chodzi. Kto by chciał, żeby jakiś facet oglądał ich bieliznę i piżamę w smerfy?

Przysunęła plecak pod nos i powąchała.

– Kurde! Wszystko nim czuć!

– Już się spotkaliście? – zapytała Kylie.

– Tak. Burnett nie raczył mnie poinformować, że mamy nowego ucznia, więc kiedy go znalazłam, sądziłam, że to wyrzutek włamał się na teren.

– O rany! – zachichotała Miranda. – Skopałaś mu zadek?

– Właśnie to robiłam, kiedy pojawił się Burnett.

– Jest słodki? – zapytała Miranda. – Nie żebym miała patrzeć… No, patrzeć mogę, byle nie dotykać – rozchichotała się znowu.

– Mówiłam ci, że to dupek. – W tym momencie przypominała sobie, jak wyglądał, idąc w jej stronę bez koszuli. Otworzyła plecak w poszukiwaniu fotografii babci z jej ojcem i bratem.

– Czy ta sprawa z plecakiem to po prostu wykręt, żeby nie opowiadać nam o weekendzie? – zapytała Miranda.

– Nie – odparła Della. – Chciałam się tylko upewnić, że…

Rozpięła plecak, szukając białej koperty, którą ostrożnie wsunęła między bieliznę a piżamę. Nie było jej! Zaczęła wyrzucać wszystko ze środka, a nawet odwróciła plecak do góry dnem i potrząsnęła, modląc się, by koperta wypadła, ale nie. Fotografii nie było.

– Nieee! – jęknęła, przerażona, że może już nigdy jej nie zobaczy. To było pewnie jedyne zdjęcie brata jej ojca. Nie mogła go zgubić. Tata by ją zabił.

„Nie, nie zrobiłby tego”, przyszła jej nagle do głowy myśl. „Byłby tylko jeszcze bardziej zawiedziony”.

– To niemożliwe – rzuciła.

– Co jest niemożliwe? – zapytała Kylie.

– Zabrał ją. Po cholerę by ją zabierał?

– Ale co? – zapytała znów Kylie.

Della nie odpowiedziała. Musiała znaleźć tego idiotę i odzyskać zdjęcie. Wypadła z pokoju.

Kiedy zaczęła lecieć, uświadomiła sobie, że nie jest sama. Kylie zamieniła się w wampira i leciała tuż za nią.

– Co takiego zabrał? – zapytała, a włosy łopotały jej na wietrze.

– Zdjęcie – odparła Della, rozglądając się po ziemi w poszukiwaniu wrednego złodzieja. – Starą fotografię, która należy do mojego taty. Przysięgam, że jeśli zagiął choćby róg, to…

– Po co by zabierał to zdjęcie?

– To muszę ustalić. Nie wiem, czy chcesz być tego świadkiem, bo jeśli będzie trzeba, to zmuszę go do odpowiedzi siłą.

– Nie możesz…

– No to patrz – warknęła. I w tym momencie krew zaczęła jej się gotować, bo zauważyła idącego przez las chłopaka.

Rozdział 3

Na moment zanim Della wyładowała na ziemi, wampirzy złodziej spojrzał w górę. Della stanęła jakieś półtora metra od niego. Kylie, jak zawsze starając się łagodzić spory, wylądowała między nimi.

– Gdzie to jest? – zapytała Della, zaciskając nerwowo pięści i wychylając się w prawo, by spojrzeć na swoją potencjalną ofiarę zza Kylie.

Wampir przez moment skupiony był na Kylie, której wzór czytał, a że zamieniła się w wampira, nie wyczuł nic niepokojącego. W tym momencie Dellę naszła pewna nadzieja, że drań zaatakuje ją, a wtedy Kylie przejdzie w tryb obronny. We dwie skopałyby mu tyłek, jakby był zdechłą wiewiórką.

Nowy skierował na Dellę spojrzenie czarnych oczu.

– No proszę, kto by pomyślał, wróciła smerfowa dzieweczka. Przynajmniej na majtkach nie masz postaci Disneya.

Delli natychmiast odrobinę skoczyło ciśnienie. Albo nawet mocno.

– Co? Kręci cię przeglądanie damskich majtek? Zboczeniec – warknęła groźnie. Zrobiła krok w stronę chłopaka, bezskutecznie próbując ominąć Kylie. – Gdzie to jest? – zapytała po raz ostatni. Lepiej żeby się wytłumaczył, bo inaczej zrobi się nieprzyjemnie.

Kylie spojrzała na Dellę i uniosła dłoń, jakby chciała powiedzieć, by się uspokoiła. Della nie mogła się uspokoić. Ten chłopak ukradł zdjęcie jej taty. To, że najpierw ukradła je ona sama, nie miało znaczenia.

– Mówisz o tym? – Cwaniak wyciągnął z tylnej kieszeni złożoną kopertę.

Wyrwała mu ją z ręki.

– Czemu ją zabrałeś? – Otworzyła kopertę, by sprawdzić, czy nie zniszczył fotografii, ale wyglądało na to, że nic jej się nie stało. Wampirzyca odetchnęła z ulgą.

– Właśnie ci ją niosłem. Znalazłem twój plecak i zajrzałem do niego, by ustalić, do kogo należy. Zostawiłem go u ciebie na ganku. Dopiero w drodze powrotnej zauważyłem kopertę na ziemi, w tym miejscu, gdzie otworzyłem plecak, i pomyślałem, że musiała z niego wypaść.

– Kłamiesz – zawołała, chociaż jego serce wcale nie mówiło, że kłamie. Obiegła Kylie.

– Zwolnij – odezwała się Kylie, znów stając pomiędzy nimi i posyłając Delli błagalne spojrzenie. – Odzyskałaś zdjęcie. A ja nasłuchiwałam jego serca. Naprawdę niósł je do ciebie.

Phi, Della doskonale o tym wiedziała, ale coś jej nie pasowało.

– Skąd w ogóle wiedziałeś, że to mój plecak, skoro nie widziałeś zdjęcia z moim nazwiskiem… Skąd właściwie znałeś moje nazwisko?

Chłopak uśmiechnął się do Kylie, a potem popatrzył krzywo na Dellę.

– Pan James zwracał się do ciebie per Della. A twoja mamusia wpisała imię córeczki na przywieszce plecaka. Pewnie wtedy, kiedy pakowała ci piżamę w smerfy.

Della zgrzytnęła zębami. Ależ miała ochotę skopać temu bydlakowi tyłek. Nie przypominała sobie przywieszki ze swoim nazwiskiem, ale to pasowało do jej mamy. A raczej do czasów, kiedy jej mamie na niej zależało. Tak czy inaczej, zamierzała to sprawdzić.

– Dobra, chodźmy – odezwała się Kylie. – Mamy to, po co przyszłyśmy.

Nieprawda. Chciała komuś spuścić łomot. Znów obiegła Kylie, stanęła o kilkanaście centymetrów od chłopaka i nachyliła się do niego, by go powąchać.

– Czy myśmy się już spotkali?

Chłopak wsadził ręce do kieszeni dżinsów i odchylił się na piętach.

– Rany, już zapomniałaś? Jestem tym facetem, z którym próbowałaś wszcząć bójkę w lesie.

– Wiem, idioto! Chodziło mi o to, czy nie spotkaliśmy się wcześniej.

Pociągnął mocno nosem, jakby sprawdzał jej zapach.

– Nie sądzę.

Nasłuchiwała jego serca. Nie przyspieszyło, a to by przecież wskazywało, że kłamał. Ale słyszała, że są wampiry, które potrafią się kontrolować, a także notoryczni kłamcy, którzy nawet nie reagują na to, że mówią nieprawdę. A ten wyglądał na notorycznego kłamcę. Wysoki, pewny siebie, z tymi bladozielonymi oczami, które zdawały się nierzeczywiste.

Della wsunęła kopertę do tylnej kieszeni dżinsów. Odwróciła się na pięcie i powiedziała do Kylie:

– Chodźmy stąd.

– Cholera – odezwał się wampir. – Akurat jak zaczynało się robić ciekawie.

Della zakręciła się jak fryga i uniosła brew.

– Ciekawie? Wolałabym patrzeć, jak rosną mi paznokcie u stóp, niż się z tobą zadawać.

Roześmiał się. A ją wkurzyło, że sprawiła mu radość. Znów warknęła groźnie.

– Dobrze, powinnyśmy iść. – Kylie dotknęła ramienia Delli, a potem, jak to Kylie, która zawsze musiała znaleźć dla każdego dobre słowo, odwróciła się do nowego wampira. – Witamy w Wodospadach Cienia. Jestem Kylie.

Della przewróciła oczami. Dlaczego Kylie zawsze uważała, że trzeba być miłym?

– To ty jesteś Kylie Galen? – odezwał się zadziwiony. – Rany, słyszałem o tobie.

– Nie wierz w połowę tego, co usłyszysz – odparła Kylie nieśmiało.

– Jestem Chase Tallman – odezwał się, wyraźnie próbując zrobić na Kylie wrażenie. Nawet wypiął trochę pierś, zupełnie jak jakiś cholerny ptak podczas tańca godowego.

„Jasne, rób tak dalej, a pewien wilkołak przerobi twój tyłek na steki!” Co więcej, Della z chęcią by mu w tym pomogła… Chase Tallman. Zapamiętała na przyszłość jego nazwisko, i to ze złymi konotacjami, po czym odwróciła się i pobiegła.

Nie podobał jej się ten facet.

Nie ufała mu. I nie zamierzała, dopóki nie ustali, skąd go zna, a także jak i dlaczego kłamał.

* * *

– Nie cierpię, kiedy mi tak uciekacie! – jęknęła Miranda, gdy Della i Kylie weszły do domku. – Też chciałam iść.

Della westchnęła poirytowana. Czy to jej wina, że czarownice nie umieją latać?

– A co miałyśmy zrobić? Wziąć cię na barana?

– Na przykład – marudziła dalej czarownica. – Tracę całą zabawę.

– To nie była zabawa. Ten chłopak to przemądrzały zielonooki majtkowy zboczeniec. – Della podeszła do kanapy i sprawdziła, czy ma w plecaku przywieszkę z nazwiskiem. No i rzeczywiście. Cholerny świat, a już miała nadzieję, że przyłapie go na kłamstwie. Wróciła szybko do kuchni, odłożyła kopertę na stół i padła na krzesło.

– Nie krępuj się – zawołała Miranda.

Della zauważyła, że Miranda posłała Kylie pytające spojrzenie. Kylie wzruszyła ramionami, jakby mówiąc, że nie ma do niej siły.

– To dziwne – kontynuowała Miranda. – Po obozie krążą plotki, że on jest niesamowicie pociągający. Oczywiście nie tak jak Perry. – Uśmiechnęła się i popatrzyła na Kylie. – To jak? Przystojny?

Kylie posłała Delli przepraszające spojrzenie.

– No, właściwie tak. Ale i tak może być majtkowym zboczeńcem.

– A to nie jest tak, że wszyscy chłopcy są majtkowymi zboczeńcami? – zapytała Miranda.

– Nie, ten był odrażający – warknęła Della. – I egoistyczny. I jego zapach… jest znajomy, ale nie kojarzy mi się dobrze.

– Może po prostu pachnie jak ktoś inny? – zapytała Kylie.

Della potrząsnęła głową.

– Widać, że jeszcze nie opanowałaś swojego wampirzego nosa. Nie zapominamy zapachów. A jeśli poczujemy jakiś zapach w chwili, gdy dzieje się coś istotnego, to pozostawia on emocjonalny ślad.

– Rany, Lucas mi mówił, że wilkołaki też tak robią – powiedziała Kylie.

– Nie tak dobrze jak wampiry – prychnęła Della. – To znaczy, wiem, że to są wilki, ale dla wampira, który nie wciska nosa we wszystko, emocjonalny ślad jest silniejszy.

– No pewnie – prychnęła sarkastycznie Miranda. – Nic nie jest równie dobre jak wampiry.

Della posłała czarownicy mordercze spojrzenie, sugerujące, że powinna wynosić się do piekła, i to w szybkim tempie.

Miranda tylko uśmiechnęła się złośliwie.

Najwyraźniej zabójcze spojrzenie Delli nie działało.

– Więc jakie emocje ci przypomina? – zapytała Kylie, siadając z Mirandą do stołu.

– Niebezpieczeństwo – powiedziała Della i przyciągnęła do siebie fotografię, by lepiej jej się przyjrzeć. Jej stryj naprawdę wyglądał tak jak ojciec.

– Może to dobry rodzaj niebezpieczeństwa? – zapytała Miranda. – No wiesz, podoba ci się i martwisz się tym, co czujesz do Steve’a.

– Nic nie czuję do Steve’a – warknęła Della i skrzywiła się, słysząc, że na te słowa jej własne serce przyspieszyło. No i co z tego, że coś czuła? Nie zamierzała pozwolić, by to do czegoś doprowadziło. Przełknęła ślinę i znów skupiła się na zdjęciu.

– Domyśliłyśmy się – odezwała się Miranda. – Bo inaczej już byś zaczęła z nim chodzić.

– To brzmi tak głupio. Chodzić z kimś. Nie jesteśmy przecież psami.

Kylie uniosła dłonie w uspokajającym geście.

– Della, co się dzieje?

– Nic się nie dzieje.

– A właśnie, że tak – upierała się Kylie. – Jesteś zrzędliwa.

– Zawsze jestem zrzędliwa! – odparła wampirzyca.

– W takim razie jesteś wyjątkowo arogancka – warknęła Miranda.

– Jest różnica między arogancją a pewnością siebie – obstawała przy swoim Della, ale jej przyjaciółki nie wyglądały na przekonane.

– Co się stało w ten weekend? – zapytała Kylie.

Della poczuła, jak ogarnia ją fala emocji, ale odepchnęła je od siebie, by nie zacząć ryczeć jak mała dziewczynka. A potem monotonnym tonem opowiedziała im o weekendzie, o koszmarze, dziurze w ścianie i o tym, jak jej siostra Marla powiedziała, że ojciec w ogóle o niej nie wspomina. I o tym, że możliwe, iż ma stryja wampira. A na koniec zostawiła najlepsze – jak została przyłapana przez ojca w jego gabinecie i właściwie oskarżona o to, że jest alkoholiczką i złodziejką.

Kylie patrzyła na nią zmartwiona. Miranda siedziała nieruchomo, z ponurą miną i splecionymi dłońmi, i tylko poruszała w kółko małymi palcami u rąk.

– Przykro mi – powiedziała Kylie.

– Czemu? Przecież nic nie zrobiłaś – odparła Della, próbując zbagatelizować całą sprawę.

– Ale ja bym mogła coś zrobić – powiedziała Miranda. – Mogłabym rzucić na twojego tatę klątwę. Na przykład ciężki przypadek grzybicy. Jestem w tym dobra. W szkole był pewien piłkarz, który…

– Zostaw stopy mojego taty w spokoju!

– Chciałam tylko pomóc – powiedziała Miranda.

– To by nie pomogło – odezwała się spokojniejszym tonem Della. – Nawet nie mogę mieć do niego pretensji. Rzeczywiście wyglądało to tak, jakbym dobierała się do jego brandy.

– Czemu nie powiedziałaś mu prawdy? – rzekła ze współczuciem Kylie.

Dellę ścisnęło w piersi. Właśnie takie rzeczy, jak zainteresowanie Kylie, a nawet propozycja Mirandy, by sprezentować jej ojcu grzybicę, sprawiały, że Della kochała swoje najlepsze przyjaciółki. Była dla nich ważna. Każdy potrzebuje kogoś, dla kogo jest ważny. Dzięki Bogu, że je znalazła. Zapiekły ją oczy, ale przełknęła mocno ślinę, by pohamować łzy. Sięgnęła po kopertę, myśląc o tym, że może jednak ma kogoś z rodziny, kto ją zrozumie. A może nawet będzie dla niego ważna.

– Mogłaś mu powiedzieć, że Marla wspominała o tym, że ma brata, i to cię zaciekawiło – mówiła dalej Kylie. – Może powiedziałby ci o nim coś więcej.

– Nie znasz mojego ojca. Poza tym Marla powiedziała, że przypadkiem usłyszała, jak mówił o tym mamie, i co prawda zapytała później mamę, ale tata pewnie nie wiedział, że to usłyszała. Nie chcę, żeby jeszcze wkurzył się na Marlę. Wystarczy, że stracił jedną córkę.

– Pewnie tak – stwierdziła Kylie.

– Nadal uważam, że zachował się jak dupek – powiedziała Miranda.

– Owszem – odparła Della. – Ale gdybym zrobiła to, o co mnie posądzał, to miałby prawo zachować się jak dupek.

– Ale tego nie zrobiłaś – warknęła Miranda.

– Nie, ale wyglądałam na winną i nie mogłam się bronić. Więc jedyne, co mogę zrobić, to zaakceptować sytuację.

– To okropne – powiedziała Miranda. – Tak się cieszę, że nie muszę ukrywać przed rodzicami, że jestem istotą nadnaturalną.

„Co nie zmienia faktu, że mama Mirandy jest debilką”. Zanim Della wypowiedziała tę myśl, uznała, że może lepiej trzymać język za zębami.

Jak to ujęła Holiday? Tylko dlatego, że tu pojawiają się pierdoły – Holiday dotknęła skroni – wcale nie ma konieczności, że tędy muszą wyjść. – Dotknęła ust. Komendantka powiedziała też, że nadnaturalni badacze rozważali przeprowadzenie testów, by udowodnić, że wampiry nie mają czegoś tam w mózgu, co filtruje nieodpowiednie wypowiedzi. Della nie była pewna, czy Holiday żartowała, czy nie.

Biorąc pod uwagę, że Holiday wyszła za mąż za Burnetta, który znany jest z tego, że mówi, co myśli, Della uznała, że mogła mówić serio.

Z drugiej strony Della mówiła, co myśli, zanim jeszcze została przemieniona.

Już w przedszkolu ją zawiesili, bo powiedziała opiekunowi, że wygląda jak Yoda z Gwiezdnych Wojen, gdyby tylko Yoda był starszy, grubszy i dziwnie pachniał. Oczywiście zrobiła to zaraz po tym, jak opiekun zapytał ją, czemu ma azjatyckie nazwisko, a wcale tak bardzo na Azjatkę nie wygląda. W tamtym czasie Della miała olbrzymie kompleksy, że jest z mieszanej rodziny, ale nie wygląda tak, jak jej azjatyccy kuzyni. Zwłaszcza że nie wyglądała też jak jej mama, która była blondynką.

Kylie nachyliła się nad zdjęciem.

– Zapytałaś Burnetta, czy może ci pomóc ustalić, czy twój stryjek żyje?

Della westchnęła.

– Nie. Nie chcę mieszać w to JBF.

– Sądzisz, że twój stryjek może być wyrzutkiem? – zaniepokoiła się Kylie.

– Nie. Jeśli choć trochę przypomina mojego tatę, to jest bardzo praworządny. Ale może nie jest zarejestrowany albo coś, a nie chcę go wpakować w kłopoty.

– Burnett nie wydał mojego dziadka i cioci, gdy ich poznał – powiedziała Kylie.

– To dlatego, że oni są kameleonami. Gdyby byli czymś innym, pewnie by to zrobił. Jako agent ma obowiązek zawiadomić o nich JBF. Powiedział mi to, gdy pytał o mojego kuzyna Chana.

– To jak będziemy go szukać? – zapytała Kylie.

„My” w pytaniu Kylie znów złapało Dellę za serce. Właśnie takie miała przyjaciółki. Gdy któraś miała kłopoty, trzymały się razem. Ale te wszystkie emocje nie były typowe dla Delli. Co się z nią działo?

Znów zignorowała uczucia, tym razem bardziej stanowczo, i powiedziała:

– Pomyślałam, że można by poprosić o pomoc Dereka. Mówiłaś, że pracował kiedyś dla tego prywatnego detektywa, i wiem, że pomagał ci rozwiązywać sprawy duchów.

– To świetny pomysł. Zdaje mi się, że idąc tu, widziałam, jak gra z chłopakami w koszykówkę – powiedziała Kylie. – Może pójdziemy go poszukać?

– Musimy? – westchnęła Miranda. – Nie ma nic gorszego, niż obserwować grupę spoconych przystojnych facetów grających w piłkę. No wiecie, może nawet zdejmą koszulki! – Uśmiechnęła się od ucha do ucha. – Oczywiście żaden z nich nie może się równać z Perrym, ale przystojne ciacha to przystojne ciacha.

Chichocząc, ruszyły do wyjścia. Della, której chwilowo przeszedł ból głowy, zawróciła do stołu po fotografię, na wypadek, gdyby przydała się Derekowi. Kiedy wsuwała ją z powrotem do koperty, znów doleciał jej zapach Chase’a Tallmana, majtkowego zboczeńca. Poczucie zagrożenia i strachu uderzyło ją na nowo, niwecząc dobry nastrój.

Naprawdę musiała ustalić, gdzie i kiedy go spotkała. I to im szybciej, tym lepiej.

* * *

– Mówiłam, że mogą być bez koszulek – wyszeptała Miranda, dając Delli kuksańca w bok.

Był już październik, ale jesień jeszcze raz ustąpiła latu. O drugiej po południu na boisku przypiekało słońce. Spojrzenie Delli bezwiednie pognało w stronę pewnej konkretnej klatki piersiowej: przystojnego zmiennokształtnego Steve’a.

Ich spojrzenia spotkały się. Steve był w koszulce, ale przykleiła się do jego spoconej skóry. Mokre włosy wydawały się ciemniejsze i poskręcały się na końcach. Trzymał w rękach piłkę i uśmiechnął się szeroko do Delli. Serce jej podskoczyło i musiała się pohamować, by nie wydzielać feromonów.

– O rany, Kylie ma rację, majtkowy zboczeniec jest słodki – powiedziała Miranda. – Nie dziwię się, że cię wkurzył.

Della spanikowała i zaczęła się rozglądać za Chase’em. Chase’em bez koszulki. Teraz, gdy nie miał na sobie białej koszulki, jego klata zdawała się szersza i bardziej umięśniona. Della przełknęła, przypominając sobie słowa Mirandy o ciachach. Pozbyła się tej myśli ze swojego zaaferowanego mózgu, zdecydowana nie okazywać, jakie wrażenie zrobił na niej jego… jego brak ubrań. A potem uświadomiła sobie, że już za późno. Gapiła się o sekundę za długo, a on patrzył prosto na nią, trzymając rękę na biodrze i napawając się chwilą. Uśmiechnął się. Cholera! Czy słyszał też słowa Mirandy?

– No proszę, toż to smerfowa dziewczyna! – Przeciągnął ręką po czarnych włosach. Ledwie to powiedział, a dostał piłką w głowę.

Wszyscy się roześmiali. Nawet Della. Zwłaszcza Della. Znów spojrzała na Steve’a i posłała mu ciepły uśmiech. I wtedy usłyszała warknięcie Chase’a i zobaczyła, jak się odwraca w stronę Steve’a.

Rozdział 4

Della wyprostowała się, gotowa rzucić się do akcji, ale nim nowy wampir zrobił chociaż krok, Derek i Lucas, chłopak Kylie, stanęli między nim a Steve’em.

– Zasada numer jeden: żadnej rozróby na boisku – powiedział Lucas. – Jeśli zaczniecie się tu bić, to przez tydzień wszyscy będą mieli zakaz gry w piłkę.

Lucas podszedł do sprawy otwarcie, natomiast Derek położył rękę na ramieniu Chase’a.

– To był wypadek – stwierdził.

To nie był wypadek. Della wiedziała, że Steve zrobił to rozmyślnie, ale lepiej, żeby Chase tak myślał, skoro był taki łatwowierny.

Chase strącił rękę Dereka, chociaż elf pewnie użył swojego dotyku, by rozładować atmosferę. Co prawda Chase wydawał się już być spokojniejszy, ale mimo to posłał Steve’owi lodowate spojrzenie. Steve nie cofnął się i Della zaczęła się niepokoić, że jednak się pobiją. Nie martwiła się oczywiście, że Steve mógłby sobie nie poradzić. Widziała go w akcji, gdy byli na misji, ale nie chciała, by miał przez nią kłopoty.

Steve nie był typem, który pakuje się w tarapaty.

– Może po prostu skończmy na dziś – powiedział Lucas, a Della zauważyła, że patrzy na Kylie, jakby był spragniony, a ona była pysznym chłodnym napojem. Ta dwójka była w sobie tak zakochana, że nie mogli nawet na siebie patrzeć, by na twarzach nie pojawił im się ten głupi uśmiech.

Kolejny powód, by trzymać się z dala od miłości. Wampiry się głupio nie uśmiechają.

Lucas podniósł z ławki koszulkę i podszedł do nich.

– Cześć – powiedział, a jego wzrok i feromony skierowane były tylko na Kylie. – Chcesz się przejść?

– Chętnie, ale najpierw muszę porozmawiać z Derekiem.

– O czym? – W głosie Lucasa słychać było nutkę zazdrości.

– O pewnej sprawie Delli. Może spotkamy się za jakieś pięć minut przed biurem? – zapytała Kylie.

– Dobra. – Zmarszczył brwi, ale nachylił się, by ją pocałować.

Della odwróciła głowę. Niestety, trafiła wprost na obśliniających się Mirandę i Perry’ego.

– Moglibyśmy się pocałować i pokazać im, jak to się robi. – Przy jej uchu zabrzmiał niski głos z południowym akcentem. Głos należący do ciała, którego zbliżania się nie usłyszała. Co się działo z jej słuchem?

Odwróciła się i spojrzała na Steve’a. Był tak blisko, że jego zapach wypełniał jej nozdrza, a jego oczy, brązowe ze złotymi refleksami, zasłaniały cały świat. Nachylił się odrobinę i poczuła na ustach jego ciepły oddech.

W pierwszej chwili chciała ulec, pozwolić mu się pocałować, pocałować jego i pokazać tym amatorom, jak powinien wyglądać pocałunek. Zrobiło jej się słabo na myśl o tym, jakie by to było przyjemne. Po raz pierwszy pocałowali się, gdy byli na misji dla JBF. A później jeszcze kilka razy, wbrew jej rozsądkowi. Winiła za to tę dziwną energię, która pojawiała się zawsze, gdy byli blisko siebie. Steve wpatrywał się w nią z oczekiwaniem, a jej instynkt podpowiadał, by powiedzieć coś zniechęcającego na temat tego, że nie są parą. Ale przypomniała sobie, jak rzucił piłką w majtkowego zboczeńca. Steve nie zasługiwał na przykrości. Raczej na pocałunek, ale nie teraz. Może zrewanżuje się, gdy będą sami.

Odsunęła się.

– Cześć.

– Cześć. – Nachylił się. – Wszystko w porządku?

– Tak, a co?

– Czy ten nowy zrobił coś, co cię wkurzyło?

– Tak… Nie. To znaczy, to nie było nic ważnego.

Steve spochmurniał.

– Czemu plótł coś o tobie i smerfach?

Zwykle mówiła Steve’owi prawdę, ale uświadomiła sobie, że nie chce, aby wiedział, że nosi piżamę z smerfy.

– Myślałam, że nielegalnie wtargnął na teren i mieliśmy spięcie. – Spojrzała przez ramię Steve’a i zobaczyła, że majtkowy zboczeniec na nich patrzy.

– To zabawne – powiedział całkiem poważnie Steve. – Nie patrzyłaś na niego jak na kogoś, z kim miałaś spięcie.

Della przygryzła wargę, by się nie uśmiechnąć. Powinna czuć się zażenowana, że Steve się denerwuje, iż doceniła wygląd zboczeńca. I tak było, ale duma ustąpiła radości, że Steve’owi zależało na niej na tyle, że się zaniepokoił.

Wampirzyca odchyliła się na piętach i spojrzała Steve’owi w oczy.

– Wygląda na to, że ktoś tu jest zazdrosny, ale nie rozumiem czemu. Przecież nie chodzimy ze sobą ani nic. Jesteśmy po prostu przyjaciółmi, więc… – Wzruszyła ramionami, udając niewiniątko.

Na twarzy Steve’a pojawił się delikatny, pewny siebie uśmieszek. Podszedł bliżej. Znów pojawiła się ta energia. Stali parę centymetrów od siebie, ale Della, skupiona tylko na nim i na magii, jaką roztaczał, tym razem się nie cofnęła. Od tygodni prowadzili już tę grę – flirtowali i przekomarzali się za każdym razem, gdy się spotkali, a Della była w tym równie dobra, jak on.

– Owszem, jesteśmy tylko przyjaciółmi, ale przyjaciele opiekują się sobą wzajemnie i pilnują, żeby nie robić maślanych oczu do nowych obozowiczów, o których nic nie wiedzą.

„Maślane oczy?” Przygryzła wnętrze policzka, by się nie roześmiać.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz. Chyba coś ci się przywidziało. Wampiry nigdy nie robią maślanych oczu. Może wpadła ci do oka kropla potu.

Wyciągnęła rękę i otarła mu z kącika oka nieistniejącą kroplę. Słyszała, jak serce przyspieszyło mu w chwili, gdy dotknęła jego skóry, i zmusiła swoje, by pozostało spokojne.

Złapał ją za nadgarstek i narysował malutkie serduszko na delikatnej skórze powyżej żył.

– W tej chwili wyglądasz odrobinę maślanie, panno wkurzona.

Prawie się roześmiała. Prawie. Bo zamiast tego nagle uświadomiła sobie, że nie są sami, ale wśród mnóstwa innych obozowiczów, z których wielu ma doskonały słuch. A tę grę we flirt, w którą grała ze Steve’em, upierała się grać tylko w cztery oczy. Co też jej przyszło do głowy! A, racja, akurat panowała w niej pustka.

Cofnęła się o krok i wtedy zobaczyła, że Derek, z którym miała porozmawiać o stryju, odchodzi.

– Pogadamy później. Muszę pomówić o czymś z Derekiem.

– O czym? – zapytał, jakby w ogóle miał prawo wiedzieć.

Derek już prawie znikał jej z oczu.

– Ja… naprawdę muszę iść. Pogadamy później.

Spojrzała na przyjaciółki. Obie robiły maślane oczy do swoich chłopaków i uznała, że pogada z Derekiem sama.

Dogoniła go w chwili, gdy skręcał na ścieżkę do swojego domku.

– Derek – zawołała, otrząsając się z tego ciepłego, przyjemnego uczucia, które ogarnęło ją po spotkaniu ze Steve’em. Cholera, ten chłopak naprawdę na nią działał.

Derek zatrzymał się i odwrócił do niej.

– Tak?

– Ja… Masz chwilę?

Wyglądał, jakby chciał się skrzywić.

– Tylko minutę, umówiłem się z kimś. O co chodzi?

Czy spotykał się z Jenny? Pewnie tak. Wyglądało na to, że wszyscy albo są zakochani, albo zaraz będą. „Poza mną”, powiedziała sobie, nie chcąc przyjąć do wiadomości, że to, co czuje do Steve’a, jest czymś więcej niż tylko przelotnym zauroczeniem. I musiało przelecieć, bo tak sobie postanowiła.

Spojrzała na Dereka.

– Ja… – Jak to wyjaśnić? Zmusiła się, by powiedzieć, o co chodzi, i uświadomiła sobie przy tym, jak trudno jest prosić kogoś o pomoc. – Szukam kogoś. Chciałam, żebyś… Pomyślałam, że może byś użył swojego zmysłu detektywistycznego i pomógł mi go znaleźć.

– Zmysł detektywistyczny?

– Masz zdolności w tym kierunku – wyjaśniła. – Wiem, że pracowałeś w agencji detektywistycznej i chciałam cię prosić o pomoc.

– A kogo szukasz?

– Mojego stryja.

– Jak dawno zaginął? – zapytał Derek.

Della policzyła szybko.

– Jakieś dziewiętnaście lat temu.

Derekowi opadła szczęka.

– Co?

– Mój tata miał brata bliźniaka, o którym nigdy nie wspominał. Dopiero się o nim dowiedziałam. Podobno zginął w wypadku samochodowym.

Szczęka Dereka opadła jeszcze niżej i zaskoczony zmarszczył brwi.

– Jeśli nie żyje, to po co…

– Sądzę, że mógł zostać przemieniony i sfingować swoją śmierć, jak wiele nastoletnich wampirów.

– Jesteś pewna, że został przemieniony?

– Nie, ale wirus wampiryzmu pojawia się często w tej samej rodzinie i możliwe, że… że właśnie to się stało.

– Niekoniecznie. Powiedziałbym, że prawdopodobieństwo, iż zginął w wypadku, jest pięćdziesiąt razy większe niż to, że został przemieniony. A wirus niekoniecznie musi się pojawiać w tej samej rodzinie. To dotyczy zaledwie około trzydziestu procent wampirów – powiedział Derek. – Niedawno rozmawiałem o tym z Chrisem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki