Spis treści

Dedykacja

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

Epilog

Podziekowania

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Free to Fall

Copyright © 2014 by Lauren Miller

Tłumaczenie: Jarosław Irzykowski Opieka redakcyjna: Maria Zalasa Redakcja: Elżbieta Derelkowska Korekta: Grzegorz Krzymianowski Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Copyright for the Polish translation © Wydawnictwo JK, 2015

ISBN 978-83-7229-528-6

Wydanie I, Łódź 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Pamięci mojej babci Bei,
u której na pewno
zdiagnozowano by AZP.

ROZDZIAŁ 1

Przyszło w zwykłej białej kopercie, co jednocześnie podkreślało i umniejszało znaczenie jej zawartości. Podkreślało ‒ gdyż decyzję wydrukowano tuszem na grubym papierze czerpanym, trochę więc tak, jakby wyryto ją w kamieniu. Umniejszało ‒ ponieważ nic w tym zwyczajnym prostokącie nie sugerowało, że kryje on w sobie wiadomość, mającą odmienić życie. Tę kopertę przysłano w kwietniu, miesiąc po moich szesnastych urodzinach, w jakieś zwyczajne pod innymi względami środowe popołudnie. Dziewiętnaście i pół godziny później koperta miała na sobie efektowną plamę po kawie i wciąż pozostawała nierozcięta.

– Weź przeczytaj – powiedział Beck zza swojego aparatu.

Gdy, przytrzymując spust, wycelował obiektyw w stronę skośnego szklanego dachu, usłyszałam raptowny terkot migawki. Był czwartek, przerwa obiadowa, a my jak zawsze przeczekiwaliśmy ją w saloniku biblioteki publicznej, który w niczym nie przypominał ani saloniku, ani biblioteki, prędzej skrzyżowanie szklarni ze stalową klatką. Dochodziło już piętnaście po pierwszej, co oznaczało, że zapewne znów spóźnimy się na piątą lekcję, ale żadnemu z nas się nie spieszyło. Beck chciał porobić więcej zdjęć, ja byłam zbyt rozkojarzona, by myśleć o fakultecie z psychologii.

– I tak wiem, co napisali – odparłam, obracając w rękach kopertę. – Jest cienka[1]. Nie dostałam się.

– Tym bardziej trzeba otworzyć.

Beck skierował aparat ku dziewczynie za kasą stoiska z kawą. Obiektyw się wydłużył, bo robił zbliżenie jej twarzy. Mój najlepszy przyjaciel miał lekką obsesję na punkcie tej dziewczyny, mimo że jej najwyraźniej nie interesował patykowaty i trochę namolny nastolatek.

– Skoro wiem, co napisali, to nie ma takiej potrzeby – powiedziałam zirytowana.

– Poważnie? – spytał Beck, wreszcie patrząc mi w oczy.

Wzruszyłam ramionami. Wyszarpnął mi kopertę z rąk i rozerwał.

– Hej! ‒ krzyknęłam, sięgając po nią.

Beck już rozkładał list. Wypadł z niego na podłogę znaczek do wpięcia w klapę, wielkości guzika. Patrzyłam, jak toczy się kilkanaście centymetrów, a potem przewraca. Po co mieliby wysyłać znaczek, skoro nie…

– Szanowna Pani Vaughn – usłyszałam głos Becka – z przyjemnością informujemy, że została Pani przyjęta do Akademii Theden, rocznik 2032. Bla, bla, bla, reszta się nie liczy, bo SIĘ DOSTAŁAŚ!

– Ćśśś – syknęła kobieta z naprzeciwka, o twarzy wykrzywionej złością. Wskazała swój tablet. – Jesteśmy w bibliotece.

Beck, nie patrząc na nią, skierował obiektyw w jej stronę i zwolnił migawkę.

– Przestań! – warknęła.

Sięgnęłam po znaczek. Był okrągły i złoty; i wyglądał jak coś, co mógłby nosić mój dziadek. Z drugiej strony, nigdy nie poznałam moich dziadków, nie mogę więc uchodzić za znawczynię ich gustów. Schowałam znaczek do kieszeni żakietu, dla pewności zaciskając na nim palce. Beck wciąż pstrykał foty.

– Przepraszam za mojego kolegę – pokajałam się przed kobietą, podając Beckowi jego torbę. – Nie wziął dziś swoich leków.

– Najszczersza prawda – przyznał z powagą Beck.

Złapałam go za ramię i pociągnęłam do wyjścia.

Dopiero kiedy byliśmy na zewnątrz i staliśmy pod zadaszeniem na Piątej Alei, czując na twarzach podmuchy zimnej deszczowej mgiełki, dotarło do mnie: dostałam się, a to znaczyło, że tam idę. Proces rekrutacji do Theden był rygorystyczny, za to uczęszczanie nie wiązało się z wydatkami. Jeśli już przyznali ci miejsce na roku, sami troszczyli się o całą resztę. O przejazd, zakwaterowanie, czesne, wyżywienie. Wszystko to opłacane z wynoszącego trzydzieści miliardów dolarów funduszu Theden.

– Daj mi go – powiedziałam, zabierając list Beckowi. Musiałam to sama zobaczyć.

– Wiedziałem, że się dostaniesz.

– Akurat.

– Rory, od ósmej klasy chodzisz na kursy do college’u. Edytujesz hasła w Panoptikonie[2], bo wkurzają cię nieścisłości historyczne.

– Raz tak zrobiłam!

Beck uniósł brew.

– Zlinkowane strony liczą się za jeden wpis – zaprotestowałam.

– Nieważne. Mówię tylko, że jeśli jest gdzieś jakiś pewniak do szkoły dla bystrzaków, to przede wszystkim ty.

Theden jednak oznaczało o wiele więcej niż tylko szkołę dla bystrzaków. Dwuletni program przygotowawczy – jedyny taki w całym kraju – gwarantował absolwentom dostanie się z marszu do wybranego przez nich college’u, a zaraz potem pracę na szczeblu kierowniczym. Wystarczyło ukończyć szkołę. Co, jak czytałam, było nie lada wyczynem. I to nawet dla tych, którym udało się do niej dostać. Cała szkoła, mająca tylko dwustu osiemdziesięciu ośmiu uczniów, zajmowała dwadzieścia cztery hektary w małej mieścinie w zachodnim Massachusetts. Tę broszurę znałam praktycznie na pamięć. „Uczeń Theden winien mieć niezachwianą pewność, że nasz program stworzony jest dla osoby takiej jak on – głosiła pierwsza strona – ale i rozsądną świadomość, iż sam nie jest w stanie obiektywnie ocenić swoich zdolności. Dlatego uczeń Theden chętnie podporządkowuje się rygorowi naszego procesu aplikacyjnego”. Rygor to było właściwe słowo. Cztery eseje po tysiąc słów z limitem czasu, test na inteligencję, dwa badania u psychologa, rekomendacje od trojga nauczycieli i jedna do bólu pokrętna rozmowa kwalifikacyjna z członkiem komisji rekrutacyjnej. Ciężka sprawa, ale przecież dostanie się tam było jak złota przepustka do życia. Gdyby egzaminy nie były darmowe, nie mogłabym się ubiegać o przyjęcie, ale że były ‒ zrobiłam to bez skrępowania, nie mówiąc o tym nikomu poza tatą i Beckiem. Nie miałam „niezachwianej pewności”, że pasuję do Theden, jedynie drażniące poczucie, że może akurat.

– Twój parasol – przypomniałam Beckowi, gdy wyszedł na deszcz.

– E tam! Daj spokój. I tak był rozwalony.

– Beck, nie możesz tak po prostu zostawić parasola.

– Czemu nie? Czy posiadanie parasola za cztery dolary, z dwoma złamanymi drutami jest absolutną koniecznością? – Odchylił głowę i wystawił język. – Zresztą, nie jestem pewien, czy to, czym pluje ta chmura, liczy się jako deszcz.

– Jesteś za leniwy, by tam wrócić.

Beck wyjął swój handheld, zregenerowane Gemini 4.

– Lux, czy ja teraz jestem leniwy?

– Nie wiem – odrzekł Lux głosem Becka.

Ta aplikacja do podejmowania decyzji weszła na rynek z fabrycznie zainstalowanym głosem, nikt jednak z niego nie korzystał. O wiele bardziej czadersko było słuchać własnego.

– Wiem, że twój parasol jest zlokalizowany u wylotu Czwartej Alei. Przy twojej średniej prędkości chodu odzyskanie go zajęłoby w przybliżeniu dwie minuty i dwadzieścia sekund. Chciałbyś pójść tam teraz?

– Nie – powiedział radośnie Beck i schowawszy gemini, wyszedł na deszcz.

– Ja przyniosę – mruknęłam.

Wsunęłam list do kieszeni i pognałam w dół Madison Avenue. Nie ruszyło mnie specjalnie to, że Beck zostawił parasol. Rzecz w tym, że skoro Lux wiedział, jak tani był ten parasol, jak blisko byliśmy szkoły i jak bardzo się spóźnimy na piątą lekcję, a jednak zasugerował, że Beck powinien zawrócić i go przynieść – mogło to być naprawdę ważne.

Rzecz jasna, ten przypał nie zaczekał na mnie, a w czterdzieści pięć sekund, bo tyle zajął mi powrót po jego parasol, mżawka ustała. Pomyślałam, czy nie pobiec za nim, ale na nogach miałam tomsy o gównianej przyczepności, a nie chciałam zrujnować radości z Theden wyłożeniem się na chodniku. Wetknęłam więc w uszy słuchaweczki i wystukałam swoją playlistę, zostawiając Luxowi wybór tracków.

Złapałam Becka kilka przecznic od szkoły, stał na chodniku, szczerząc się do obrazu na wizjerze. Podsunął mi aparat, żebym też zobaczyła. To była kobieta, najwyraźniej bezdomna, o zapadniętych oczach. Patrzyła prosto w obiektyw. Nie chcę twoich pieniędzy, mówił napis na jej kartonie. Tylko na mnie spójrz, żebym wiedziała, że istnieję. Te słowa i jej wygląd już same w sobie poruszały, nie przez to jednak zdjęcie było tak przejmujące. Także przez ludzi w tle, przechodniów, z oczyma wlepionymi w telefony, spieszących gdzieś na lunch, w ogóle niedostrzegających kobiety z napisem.

– Chwilę później przegonił ją gliniarz – powiedział Beck. Szturchnął mnie łokciem, przechodząc do puenty: – Warto było odpuścić sobie ten parasol, nie?

– Niska cena za takie zdjęcie – przyznałam.

– Mógłbym zrobić całą serię takich fotografii – oznajmił podekscytowany, gdy przyspieszaliśmy kroku. Byliśmy już dwie minuty spóźnieni na zajęcia. Wyjęłam gemini, żeby sprawdzić przewidywany czas przybycia. Dziewięćdziesiąt dwie sekundy na dojście na kampus, kolejne trzydzieści trzy, żebym dotarła na fakultet.

Patrzyłam jeszcze na wyświetlacz, kiedy usłyszałam, jak Beck mówi:

– Chodzi mi o to, że nietrudno byłoby znaleźć ludzi ignorowanych przez bandę idiotów z handheldami.

Jak na zawołanie, potknęłam się o wystający kawałek chodnika. Obrzucił mnie zdziwionym spojrzeniem.

– Serio? Musisz śledzić swoje kroki z dokładnością do milisekundy? Dojdziemy, kiedy dojdziemy, Rory. Albo nie.

Beck miał bardzo ambiwalentny stosunek do swojego handheldu. Naturalnie, używał go, ale tylko do dzwonienia i pisania. Mnie natomiast gemini służyło do wszystkiego. Mój kalendarz, moje plany, mój profil na Forum, playlisty i książki – wszystko to pragnęłam mieć pod ręką, zawsze. Potrzebny był mi też, oczywiście, Lux, dzięki któremu moje życie szło gładko. Radziłam się tej apki co najmniej tysiąc razy na dzień. W co powinnam się ubrać? Gdzie usiąść? Kogo zaprosić na połowinki? Wszystkie decyzje, które wydawały się ważne, i pewnie całe mnóstwo nieistotnych. Z wyjątkiem Theden. Nie zapytałam Luxa, czy powinnam tam zdawać, bo za bardzo się bałam, że zaprzeczy.

Po powrocie do szkoły rozdzieliliśmy się i poszłam na fakultet. Idąc, przewijałam listę aktualności, dlatego Hershey Clements zauważyłam dopiero, kiedy niemal na nią wpadłam.

– Ty jesteś Rory, tak?

Stała pod moją klasą, ciemne włosy miała ściągnięte i skręcone w jeden z tych artystycznych węzłów, które ogląda się w pismach kobiecych, lecz nigdy nie udaje się ich odtworzyć. Używała cieni do powiek, ale zero maskary, na ustach ‒ ciemnoróżowy błyszczyk. Akurat tyle makijażu, żeby onieśmielić, nie kryjąc przy tym faktu, że właściwie to się go nie potrzebuje. Była olśniewająca. I naturalnie opalona. Rodzice Hershey na wiosenne ferie zabrali ją do Dubaju (o czym wiedziałam, bo choć w realu nigdy nawet nie rozmawiałyśmy, z niewyjaśnionych przyczyn zaprzyjaźniła się ze mną na Forum, skazując na znoszenie bezustannych aktualizacji jej statusu, kiedy bawiła za granicą) i wróciła w miniony poniedziałek z tatuażem z henny wokół kostki i karmelowym połyskiem na skórze, przypominając całej reszcie, jakie jesteśmy blade, biedne i nieobyte.

– Hm, cześć – odpowiedziałam.

Przyglądała mi się badawczo, a raczej mierzyła wzrokiem. Czego chciała? Czegoś chcieć musiała. Hershey Clements nie czekałaby na mnie na korytarzu, gdyby nie miała w tym interesu. Dziewczyny takie jak ona nie rozmawiały z takimi jak ja. U Roosevelta była szkolną gwiazdą, czego ja o sobie nie mogłam powiedzieć. Nie to, że byłam jakimś tam wyrzutkiem czy kimś w tym guście, ale mając za najlepszego przyjaciela chłopaka typu „jestem za bardzo cool, żeby być cool” i zero rzeczywistych przyjaciółek (śmierć mamy i brak sióstr sprawiły, że moje więzi z kobietami przestały istnieć), nie pretendowałam do tytułu królowej szkoły. A już to całe „nie jestem pewna, czy cię znam” było totalną żenadą. Znała mnie. Od szóstej klasy, rok w rok, spotykałyśmy się na co najmniej dwóch zajęciach.

– Przyznam, że to był mały szok, kiedy zobaczyłam twoje nazwisko – powiedziała.

Hę?

– To znaczy, wiem, że się wymądrzałaś i w ogóle, ale sądziłam, że to przez to, że masz jakby obsesję na punkcie nauki i całego tego kitu.

Pogubiłam się, więc Hershey mogła coś jeszcze dodać.

– Widziałam, że dostałaś się do Theden – oznajmiła, przewracając oczami, jakbym była niełapiącą jej aluzji idiotką.

– Widziałaś?

Otworzyłam list dopiero dwadzieścia minut temu i nigdzie jeszcze o nim nie napisałam. Czyżby Beck wstawił to na Forum?

– No! Apka aktualizuje się codziennie. Po tygodniu od wysłania listu umieszczają twoje nazwisko na liście przyjętych.

– Jaka apka?

Hershey ciężko westchnęła, jakby męczyła ją interakcja z takim imbecylem. Z tylnej kieszonki dżinsowej miniówy wyciągnęła handheld.

– Aplikacja Theden – wyjaśniła, stukając w ikonkę drzewa, odpowiadającą wzorowi na znaczku w mojej kieszeni.

Podsunęła mi telefon, żebym sama zobaczyła.

– Czekaj, czemu ty masz…?

Po wewnętrznej stronie jej przegubu coś błysnęło złotem. Znaczek Theden. Wpięła go w mankiet kaszmirowego sweterka.

Nagle zrozumiałam. Spojrzałam jej w oczy.

– Też się dostałaś.

– Daruj sobie to zdziwienie – odparła.

– Nie jestem zdziwiona – skłamałam.

– Nieważne. W porządku. I tak mi się zdaje, że to babcia kupiła mi wjazd. Tak się dostał mój tato. Ej, pokaż mi swój telefon.

Sięgnęła mi za plecy, wyjęła gemini z kieszeni moich dżinsów. Przytknęła guzik udostępniania do swojego.

– I już – powiedziała, oddając mi telefon. – Masz mój numer. Powinnyśmy się teraz przyjaźnić.

Już brała za pewnik, że chcę być jej przyjaciółką. Potem obróciła się na pięcie, otworzyła drzwi i wkroczyła do klasy.

1. W Ameryce list informujący kandydata o przyjęciu bądź nieprzyjęciu na uczelnię czy do innej prestiżowej szkoły jest z reguły stosunkowo gruby, gdy decyzja jest pozytywna (zawiera od razu różne formularze i informatory), natomiast cienki, jeśli tylko powiadamia o odrzuceniu (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza). ↩

2. Nazwa tego następcy Wikipedii może stanowić nawiązanie do idealnego więzienia, wymyślonego przez Jeremy’ego Benthama (1748-1832), angielskiego prawnika i filozofa utylitarystę. Konstrukcja Panoptikonu miała pozwalać strażnikom na pełną swobodę w obserwowaniu nieświadomych tego więźniów, stąd zapewne skojarzenia ze swobodnym dostępem do haseł w sieciowej encyklopedii. To również, wg Michela Foucaulta, symbol permanentnej inwigilacji. ↩

ROZDZIAŁ 2

Na sierpień czekałam całą wieczność. Czasem wydawało mi się, że nigdy nie nadejdzie, że czas zwalnia i w końcu się zatrzyma. Co gorsza, tak zazwyczaj pogodny tato stał się przesadnie melancholijny i sentymentalny; wpatrywał się we mnie nad stołem nakrytym do kolacji jak tatuś z ckliwej telenoweli. Macoszka nie była lepsza.

Na szczęście oboje pracowali na pełny etat, tato na swojej najnowszej budowie, a przybrana matka w sklepie z czekoladą w Beacon Hill, całe dni więc miałam dla siebie. Niemal każde popołudnie spędzałam z Beckiem, towarzysząc mu przy wszelkich zadaniach fotograficznych wyznaczanych przez aktualnego mentora. Beck uczestniczył w krajowym programie szkoleń, w ramach którego po dwóch letnich praktykach w wybranej dziedzinie miał pójść do pracy od razu po szkole, zastępując college dwuletnim stażem, subsydiowanym przez państwo. Otrzymawszy końcowe tego lata zadanie – udokumentowanie jednego dnia z życia jakiegoś mieszkańca Nickelsville, ostatniego namiotowiska spod Seattle – Beck wręcz pękał z radości.

Był to wieczór przed moim wyjazdem i mieliśmy za sobą cały dzień pośród plandek w kolorze fuksji. Dochodziła siódma, a Beck zrobił już tysiące zdjęć swojego bohatera, niejakiego Ala, którego lewa noga kończyła się tuż nad kolanem. Zaczynało się zmierzchać, nie czułam się więc tak swobodnie jak w ciągu dnia. Wyciszyłam Luxa, ale na wyświetlaczu wciąż migotało: ZNAJDŹ BEZPIECZNIEJSZĄ OKOLICĘ.

– Chyba miałeś zrobić dzień z życia? ‒ spytałam cicho Becka. – Nie noc z życia? Powinniśmy już wracać.

– Podczas złotej godziny[1]? – Beck miał aparat przy oku i robił serię fotek, jak Al rozpala małe ognisko w wiadrze koło swego namiotu. – Rory, przyjrzyj się niebu. To mokry sen fotografa.

Skrzywiłam się.

– Fuj!

– Wracaj, jeśli musisz – powiedział, nadal schowany za obiektywem. – Wiem, że idziesz na kolację kolację z ojcem.

Miałam wyjechać wczesnym rankiem i tato zaprosił mnie do pizzerii Serious Pie na pożegnalną kolację tylko we dwoje. Powiedziałam mu, że lepiej byłoby zabrać jeszcze przybraną matkę, uparł się jednak, że pójdziemy sami, zapewniając, że nie poczuje się urażona. Szczerze w to wątpiłam, cieszyło mnie jednak, że w ostatni wieczór przed wyjazdem będę go mieć tylko dla siebie. Kari do taty świetnie pasowała, ale moje relacje z nią były gorsze niż z nim, rzec można, żadne.

– Nie chcę zostawiać cię tu samego – powiedziałam Beckowi jeszcze ciszej niż przedtem.

– Nic mi nie będzie – odpowiedział, wreszcie opuszczając aparat i spoglądając na mnie. – Za jakieś pół godziny i tak się ściemni. No i jest jeszcze ten tam. – Wskazał umundurowanego policjanta siedzącego w samochodzie po drugiej stronie ulicy.

– Okej – zgodziłam się, wciąż niepewna. Takich jak my Lux nie bez powodu trzymał z dala od podobnych okolic (o ile osiedle dla bezdomnych można nazwać „okolicą”). – Ale choć odpal Luxa. Lepiej się poczuję, wiedząc, że jest włączony.

– Nie – odparł przemiło Beck, znów podnosząc do oczu aparat.

Westchnęłam, wiedząc, że tego sporu nie wygram. Nie warto było nawet prosić.

Taki właśnie był Beck. Nieufny wobec techniki. Lubił zawierzać instynktowi, kierować się przeczuciem. Mówił, że właśnie to czyni z niego artystę. Ja jednak wiedziałam swoje. To, czemu Beck ufał, nie miało nic wspólnego z przeczuciem. Kierował się Zwątpieniem.

Byliśmy jeszcze dziećmi, gdy zaczął słyszeć ten głos. Wielu z nas go słyszało. Szept w głowie, który nas pouczał, dodawał pewności i przekonywał do wiary w niemożliwe, ponaglając, by iść w przeciwną stronę, niż wskazywał rozum. Ten „wewnętrzny głos” nie był zjawiskiem nowym – towarzyszył ludziom od zawsze – ale neurobiologia rozpracowała go dopiero niedawno, Przez całe stulecia ludzie uważali, że jest dobry, że to przejaw intuicji. Niektórzy nawet nazywali go „głosem bożym”. Teraz już wiedzieliśmy, że ten „wewnętrzny szept” to nic innego jak spięcie w obwodach mózgu, coś związanego z „przycinaniem synaps” i rozwojem płatu czołowego. Przemianowanie go na Zwątpienie było elementem strategii marketingowej, cząstką wielkiej kampanii służb publicznych, sponsorowanej przez przedsiębiorstwo farmaceutyczne, które wyprodukowało tłumiącą go pigułkę. Ta nazwa miała przypominać ludziom, czym ten głos naprawdę jest. Że to wróg rozsądku. W przypadku dzieci nie budził niepokoju, był efektem ubocznym kluczowej fazy rozwoju mózgu, ustępującym, jak tylko osiągnęło się wiek umożliwiający jego ignorowanie. U dorosłych natomiast stanowił objaw choroby neurologicznej, która, nieleczona, uniemożliwiała podejmowanie racjonalnych decyzji.

Według mnie ‒ kampania marketingowa zrobiła swoje. Ludzie, zgodnie z oczekiwaniami, wystraszyli się. Byłam wówczas w piątej klasie i jeszcze słyszałam ten głos. Odkąd zaczęliśmy się uczyć technik tłumienia – zagłuszania Zwątpienia hałasem i rozrywką, kierowania mózgu ku innym myślom, takich tam sposobów – docierał do mnie jednak coraz rzadziej, aż w końcu na dobre umilkł. Tak było z większością dzieciaków. Wyrastały z niego jak z jąkania lub lęku przed ciemnością.

Czasem jednak działo się inaczej i wówczas dostawało się etykietkę „nadkreatywny” oraz niską dawkę leków przeciwpsychotycznych, dopóki głos nie przestał być słyszalny. No, chyba że się było Beckiem i odmawiało przyjęcia zarówno etykietki, jak i tego farmaceutycznego antidotum. Wtedy Zwątpienie trzymało się mocno, a nawet ni stąd, ni zowąd pobrzękiwało tak, że pozornie racjonalny mózg przeczył sobie, żeby tylko spełnić jego życzenie. Martwiłam się o Becka, o przyszłość, jaka go czeka, jeśli uznają go za przypadek nieuleczalny, ale i znałam jego upór. Beckowi nie sposób było przemówić do rozumu. A już na pewno nie wtedy, gdy robił zdjęcia.

– Hej, zaczekaj sekundę – usłyszałam go, ruszając na przystanek autobusowy po drugiej stronie ulicy. Kiedy się odwróciłam, szukał czegoś w kieszeni.

– To prezent na drogę – powiedział, wyjmując plastikowe pudełeczko z zatrzaskiwanym wieczkiem.

Rozpoznałam zdobiące je charakterystyczne G. Logo Gnosis. Miałam małego fioła na punkcie Gnosis i gadżetów tej firmy, które nie dość, że były markowe, stylowe i pod względem technicznym niedoścignione, to jeszcze wykonywano je z materiałów z odzysku i były całkowicie biodegradowalne.

– To żelowe słuchawki, o których marzyłaś – wyjaśnił Beck, gdy z cichym trzaskiem otworzyłam pudełeczko. Wgapiałam się w te słuchawki od miesięcy, nie mogąc samej siebie przekonać do zmarnowania stu dolarów na ten sprzęt.

– I nie mów, że nie powinienem tyle wydawać, bo nie wydałem – dodał, zanim zdążyłam zaprotestować. – To część łupu z sesji modowej, przy której w zeszłym tygodniu pomagałem.

Uśmiechnęłam się szeroko.

– Najlepszy prezent, jaki w życiu dostałam – wyznałam, uściskawszy go.

– Teraz możesz mieć jeszcze większą jazdę na punkcie playlist – drażnił się ze mną. Sam też jarał się muzyką, choć nie do tego stopnia co ja.

– I lepiej cię będę słyszeć, jak do mnie zadzwonisz – stwierdziłam, wtykając prezenty w uszy. Słuchawki spłynęły w głąb kanalików usznych jak stopiony wosk. Już prawie ich nie czułam.

– Zakładając, że nie będziesz zbyt zajęta, żeby odpowiedzieć – skontrował Beck.

– Hej, dla ciebie zawsze znajdę czas.

Uśmiechnął się.

– Nie daj się, Ro – powiedział jeszcze, obejmując mnie. – I pamiętaj, jeśli wylecisz, zawsze możesz wrócić i zostać moją asystentką.

– Och, dzięki. – Szturchnęłam go łokciem w brzuch. – A już się bałam, że się za tobą stęsknię.

Kiedy spotkaliśmy się wzrokiem, w oczach miał smutek.

– Ro, mnie też będzie cię brakowało.

Uwiesiłam mu się na szyi i mocno przytuliłam, a potem znów ruszyłam na przystanek, mruganiem tłumiąc łzy.

– Wykrztuś to wreszcie – powiedziałam do taty. – Wyraźnie szykujesz jakąś mowę z okazji opuszczenia gniazda rodzinnego przez córkę. No to jej wysłuchajmy.

Właśnie wykończyliśmy ostatni kawałek pizzy z kiełbasą i koprem włoskim i teraz przeglądałam menu pod kątem deserów, medytując nad piwem korzennym z lodami, które Lux niewątpliwie zaraz by mi odradził. Po drugiej stronie stołu tato, wyraźnie czymś zdenerwowany, miął czerwoną serwetkę. Przygotowałam się na długą i ckliwą przemowę o zbyt szybkim dorastaniu. Sięgnął po coś, co leżało obok niego.

– To od twojej matki – usłyszałam, gdy kładł przed mną małe pudełeczko i jeszcze mniejszą kopertę. Jak tylko zobaczyłam prezent, desery poszły w zapomnienie.

Jedyną rzeczą, jaką miałam po mamie, był koc. Według taty pracowała nad nim codziennie przez cały okres ciąży, zdeterminowana, by skończyć go przed porodem. Za wzór, ręcznie wyhaftowany różową nicią, wzięła prostokąt Fibonacciego – serię różnej wielkości kwadratów uporządkowanych według określonego ciągu matematycznego, a zarazem współtworzących prostokąt. Kwadraty te połączone były żółtymi ćwiartkami okręgów, wyszytymi jeszcze cieńszą nicią i zbiegającymi się w złotą spiralę, wykraczającą poza boki prostokąta. Na obu krańcach spirali widniały maleńkie pomarańczowe krzyżyki wyznaczające początek i koniec. Dziwny to był wzór na koc dla małej dziewczynki, z drugiej strony jednak, nigdy nie tęskniłam za kwiatkami lub motylkami. Może moja matka to przewidziała? Może jakoś przeczuła, że jej córeczka przedłoży nad nie strukturę, przewidywalność i matematyczną kompletność wzorów Fibonacciego?

Nigdy jej o to nie zapytałam, ponieważ zmarła, ledwie się urodziłam, na dwa dni przed jej dziewiętnastymi urodzinami. Byłam wcześniakiem i wystąpiły komplikacje, więc lekarze musieli wykonać cesarskie cięcie i chyba doszło do zakrzepicy żyły w nodze, a skrzep dostał się do płuc. „Zatorowość płucna”, takie sformułowanie widniało na akcie zgonu, który jako dziewięciolatka znalazłam w pudełku w szafie taty, gdy w Wigilię szukałam prezentów.

Popatrzyłam na pudełko, a potem na niego.

– Co to znaczy, że od mamy?

– Prosiła, żebym ci to dał. – Tarmosił brodę, wyraźnie czuł się niezręcznie.

– Kiedy powiedziała, że masz mi to wręczyć? – Chodziło mi o to, kiedy wystąpiła z tą prośbą, tato jednak zrozumiał inaczej.

– W dniu twojego wyjazdu do Theden – powiedział, ważąc słowa.

– Co? Nie rozumiem. Skąd mogłaby wiedzieć, że ja…?

– Też tam poszła, Rory.

– Czekaj, co takiego? Mama była w Theden? – Gapiłam się osłupiała, gdy przytakiwał. – Przecież chodziliście do tej samej szkoły. Pobraliście się w dniu, w którym ją ukończyliście. Zawsze mówiłeś…

– Wiem, kochanie. Tego pragnęła twoja mama. Nie chciała, żebyś wiedziała o Theden, dopóki sama nie zdecydujesz, że tam pójdziesz.

– A co z tym czymś w pudełku?

– Gdybyś tam nie poszła, miałem je zniszczyć, tak samo tę kopertę.

Siadłam wyprostowana, ze wzrokiem wbitym w pudełko. Było jasnoniebieskie z białą pokrywką i nie wyglądało na nowe. Jeden z rogów był wgnieciony i karton w kilku miejscach się strzępił. Koperta, niewiele większa od wizytówki, przypominała te dołączane do bukietów.

– Co w nim jest? – zapytałam.

– Nie wiem – odpowiedział tato. – Prosiła, żebym nie otwierał, więc tego nie zrobiłem. Dwa dni po twoich narodzinach trafiły do skrytki w banku Northwest.

Najpierw sięgnęłam po kopertę. Z przodu była czysta, lecz kiedy ją podniosłam, zobaczyłam na odwrocie odręczne pismo. Było tam moje imię, niebieskim atramentem, dokładnie w miejscu zaklejenia. Rozpoznałam pismo mamy dzięki wizytówce, którą przypięła do koca, przechowywanego teraz w zapinanej na zamek saszetce w moim stoliku nocnym. Aurora. Nie znosiłam mojego imienia, tych twardych r, jednak napisane pętlistym pismem mamy wydawało się kobiece i delikatne, tak odmienne od jego drukowanej postaci. Zwilżyłam językiem palec, a potem przycisnęłam go do wierzchołka pochylonego A. Atrament nieco się rozpuścił, bo kiedy cofnęłam rękę, na skórze pozostała bladoniebieska plamka. Aż niemożliwe, że był to ten sam niebieski kolor, który znajdował się w piórze mojej matki, w piórze, które one trzymała w ręku i którym pisała, gdy była jeszcze tak pełna życia. Poczułam, jak w kącikach oczu zbierają mi się łzy, i przegnałam je mruganiem.

Atramentowe litery w miejscu zaklejenia koperty przypomina zapieczętowanie jej woskiem. Można stwierdzić, czy była otwierana, bo górne części liter niedokładnie zbiegają się wówczas z dolnymi. Tu litery były nienaruszone. Czy mama umieściła moje imię właśnie tam, żeby dać mi do zrozumienia, że słowa w kopercie przeznaczone są tylko dla mnie? Na myśl o tym serce mi nieco zatrzepotało.

– Otworzysz ją? – zapytał tato.

Uświadomiłam sobie, że jest nie mniej ode mnie ciekaw zawartości. Wsunęłam kopertę do torebki.

– Nie teraz – odpowiedziałam i sięgnęłam po pudełko. Teraz otworzę prezent; kopertę zachowam, by rozkoszować się nią na osobności.

Pudełko okazało się lżejsze, niż się spodziewałam, a kiedy podniosłam je ze stołu, zagrzechotało, jakby jego zawartość zsunęła się na bok. Nabrałam tchu i podniosłam pokrywkę. W środku był prostokątny wisiorek na srebrnym łańcuszku. Gdy wyjmowałam go z pudełka, tato się uśmiechnął.

– Tak myślałem, że to może być właśnie to – powiedział. – Nie miała go na sobie, kiedy u… – Coś trochę go zdławiło, wbił wzrok w blat stołu. – Kiedy się rodziłaś. Zawsze byłem ciekaw, co z nim zrobiła.

– To jej? – spytałam.

Potwierdził skinieniem.

– Przywiozła go z Theden – dodał.

Zważyłam wisiorek w dłoni, wpatrując się w wyryty na nim dziwny symbol. Przypominał trochę haczyk na ryby, a pod nim widniała trzynastka. Rok, w którym ukończyła szkołę.

– Co oznacza? – zapytałam.

Tato wzruszył ramionami.

– Zawsze miałem wrażenie, że coś związanego ze szkołą – oznajmił. – Twoja mama nigdy tego nie wyjawiła. Ale ceniła ten naszyjnik. Chyba nie widziałem, żeby go kiedykolwiek zdejmowała.

Odłożyłam wisior do pudełka.

– Nic nie rozumiem, tato. Dlaczego mama prosiła, żebyś mnie okłamywał?

Zbyt długo się wahał. Zastanawiałam się, czy kiedykolwiek odpowie.

– W Theden coś się stało z twoją mamą – powiedział wreszcie. – Wróciła jakaś inna.

– Jak to inna?

– Przede wszystkim ta Aviana, z którą dorastałem, była ambitna. Nie chorobliwie. Po prostu miała wielkie marzenia, rozumiesz? Kiedy dostała się do Theden, myślałem, że o to właśnie chodziło. Że pójdzie tam i już nie wróci. I to było okej. Kochałem ją. Chciałem, żeby była szczęśliwa.

– I była? – spytałam. – Szczęśliwa?

– Tak myślałem. Miała tych wszystkich nowych przyjaciół i wciąż rozprawiała o wykładach. Kiedy na drugim roku nie przyjechała do domu na święta, pogodziłem się z faktem, że pewnie już jej nie zobaczę. Twoi dziadkowie nie żyli, nie bardzo więc miała do czego wracać. – Na jego czole pojawiły się zmarszczki. – A jednak wtedy, mniej więcej na tydzień przed zakończeniem nauki, pojawiła się u mnie w domu i powiedziała, że rzuciła szkołę. Stwierdziła, że zmieniła zdanie na temat college’u. Nie chciała się już uczyć. Powiedziała, że pragnie zamiast tego założyć rodzinę. Potem poprosiła, żebym się z nią ożenił.

Nie spuszczałam z niego wzroku. To w niczym nie przypominało historii miłosnej, której wysłuchiwałam, dorastając. O szkolnej parze, która w dniu zakończenia nauki uciekła do gmachu sądu hrabstwa Kings, a miesiąc miodowy spędziła pod namiotem. Tamta wersja miała jakiś sens. Ta tutaj ‒ żadnego. Tato rozumiał, o czym myślę.

– Twoja matka była impulsywna – odpowiedział. – Nieodparcie impulsywna. A ja nie byłem w stanie jej odmówić.

Uśmiechnął się i skinął na kelnera. Nie udzielił odpowiedzi, której poszukiwałam. Wyjaśnił może, dlaczego ożenił się jako osiemnastolatek, ale nie zdradził mi, czemu chciała tego moja matka, ani ‒ co było jeszcze ważniejsze ‒ czemu porzuciła najbardziej prestiżową szkołę w kraju, i to pod sam koniec nauki. Dlaczego miałaby rezygnować z przyszłości w imię czegoś, co mogło zaczekać?

– I to wszystko? To już cała historia?

Tato chyba się wahał, jakby nie chciał potwierdzić, ale i nie mógł z czystym sumieniem zaprzeczyć.

– Twoja mama nie przypominała nikogo, kogo znałem – powiedział w końcu. – Miała w sobie… klasę. Wewnętrzny spokój. Nawet kiedy jeszcze byliśmy dziećmi. Niczym nie przejmowała się tak bardzo, jak my wszyscy. Tak jakby była na to odporna.

Umilkł, a mnie przez głowę przemknęła myśl, że tej cechy po niej nie odziedziczyłam. Kiedy znów podjął wątek, w oczach miał smutek.

– Tego dnia, gdy pojawiła się u mnie w domu, wydawała się… wstrząśnięta. Ale gdy o to zapytałem, zamknęła się w sobie.

– O co mogło chodzić? – chciałam wiedzieć.

– Sam po tysiąckroć zadawałem sobie to pytanie – wyznał tato. – Żałując, że nie naciskałem na nią mocniej, by się tego dowiedzieć. Myślałem jednak, że starczy mi czasu. Nie przypuszczałem, że…

To niewypowiedziane słowo zawisło między nami. Nie przypuszczał, że ona umrze. A przecież umarła, zaledwie osiem miesięcy później.

– Coś się jednak stało – powiedziałam. – Coś musiało się stać.

Tato skinął głową.

– Coś musiało się stać – powtórzył.

1. W fotografii pora dnia po wschodzie lub przed zachodem słońca, gdy emituje ono charakterystyczne złotawe światło. ↩

ROZDZIAŁ 3

Orzeszki czy precelki?

– Precelki.

Hershey wyciągnęła po nie rękę, nie podnosząc wzroku. Lot już trwał, a my siedziałyśmy ramię w ramię w pierwszej klasie (dziękuję, Theden!) i czekałam, aż ona zaśnie, żebym wreszcie mogła otworzyć liścik od mamy. Niestety, moją towarzyszkę podróży całkowicie pochłonęło jedno z wielu pism plotkarskich ściągniętych przez nią na tablet.

Ja tej nocy nie spałam, wciąż myśląc o małej prostokątnej kopercie, o tym, co zawiera i czy da odpowiedzi, które rozwieją cholerną burzę pytań w mojej głowie.

– A pan? Orzeszki czy precelki? – Stewardessa odwróciła się do pasażera po drugiej stronie przejścia.

– Orzeszki – wymamrotał tamten, i stewardessa nachyliła się nad wózkiem.

– Och, przepraszam, czy nie wybrałby pan jednak precelków? – Pasażer, Hershey i stewardessa zgodnie utkwili we mnie wzrok. – Mam uczulenie na orzeszki – wyjaśniłam.

– Na liście pasażerów nie ma informacji o uczuleniu – zarzuciła mi stewardessa. – Cindy! – krzyknęła w głąb przejścia. – Masz na liście jakąś alergię?

Cindy sprawdziła swój tablet i przybiegła do nas, potykając się przy tym o nogę pasażera i o mało nie padając na twarz. Usłyszałam parsknięcie Hershey.

– Aurora Vaughn, 3B. Orzeszki ziemne.

Wyraz twarzy obsługującej nas stewardessy przestawił się z oskarżycielskiego na piąty stopień alarmu pożarowego. Zaczęła wyrywać pobliskim pasażerom paczki z orzeszkami.

– Przepraszam – powiedziałam do sąsiada z drugiej strony przejścia.

– Co by się stało, gdybyś jakiegoś zjadła? – zapytała Hershey, gdy stewardessa wręczyła mi torebkę precelków.

– Nie jestem pewna – przyznałam. – Jako trzylatka bardzo źle zareagowałam na krakersa z masłem orzechowym. Pani z pogotowia musiała użyć EpiPenu[1].

– Świrujesz przez to? – dociekała dalej Hershey. – Skoro wiesz, że tylko jakiś tam wybór przekąski dzieli cię od śmierci?

Popatrzyłam na nią. Mówi poważnie? Kto palnąłby coś takiego?

– Nie – stwierdziłam, sięgając po słuchawki. – Nawet o tym nie myślę.

Nie musiałam. Lux analizował skład pokarmów, śledził reakcje alergiczne i dolegliwości na tle żywieniowym u innych konsumentów tego samego jedzenia i uprzedzał, że w pobliżu jest ktoś uczulony na to, co akurat jem, albo że jedzą coś, co może mi zaszkodzić. Uważać musiałam tylko w zamkniętych przestrzeniach, bez dostępu do Sieci. Słowem, w samolotach. Włożyłam słuchawki i podkręciłam głośność.

Po kilku minutach Hershey odpięła pas bezpieczeństwa i wstała.

‒ Muszę siku – oznajmiła i rzuciwszy mi na kolana swój tablet, przecisnęła się ku przejściu.

Jak tylko poszła, wyciągnęłam słuchawki i sięgnęłam do torebki po kopertę. Uważając, by nie uszkodzić papieru, wsunęłam paznokieć pod klapkę i delikatnie ją podważyłam.

Wewnątrz znajdował się arkusik cieniutkiego papieru welinowego, jakiego dziś już się nie produkuje. Mózg policzył napisane odręcznie wersy szybciej, niż zrobiło to serce, serce zaś, ledwie się z nim zrównało, poczuło, że mu ciężko. Były tylko trzy.

Bom ich wolnymi stworzył i wolni zostaną,
Mimo niewolę grzechu przez siebie obraną,
Inaczej musiałbym ich zmienić w ich przyrodzie[2].

Odwróciłam arkusik, lecz druga strona była czysta. Tyle w kwestii odpowiedzi na moje pytania. Doszła jeszcze setka nowych.

– Co to takiego? – Nie zauważyłam, że Hershey już wróciła.

– Nic – powiedziałam szybko, próbując schować arkusik w torebce. Hershey jednak mi go wyrwała. Przebiegła oczyma słowa.

– Dziwaczne – oświadczyła, oddając mi kartkę, gdy usadowiła się w fotelu. – Z czego to cytat?

– Nie wiem – przyznałam. – To od mojej mamy. – Od razu pożałowałam, że to powiedziałam. Nie miałam ochoty rozmawiać o mamie z Hershey.

‒ Przyszła z listem?

Potrząsnęłam głową przecząco. Sama stanowiła list. Odruchowo dotknęłam wisiorka na szyi. Zaskakująco mi ciążył.

Przez ramię zobaczyłam, że Hershey otwiera swoją wyszukiwarkę GoSearch.

– Przeczytaj to jeszcze raz – poleciła.

– Bom ich wolnymi stworzył… – powtórzyłam i umilkłam, zastanawiając się nad przeczytanymi właśnie słowami, podczas gdy Hershey je wpisywała. Kto kogo stworzył wolnym? – Mimo niewolę grzechu, przez siebie obraną…

– To z Raju utraconego – przerwała mi Hershey. – Księga trzecia, wiersze od sto dwudziestego czwartego do sto dwudziestego szóstego.

– To jakaś sztuka? – Słyszałam o Raju utraconym, ale nic bliższego.

– Poemat – odpowiedziała Hershey. – Superdługi i supernudny poemat wydany w 1667 roku. – Przebiegła wzrokiem tekst na ekranie. – O rany, zastrzelcie mnie. To ma być angielski?

– Kto go napisał?

– John Milton – powiedziała, stukając paznokciem kciuka w zdjęcie autora, żeby je powiększyć. Obejrzała dokładniej jego powieki. – Człowiek desperacko potrzebujący blefaroplastyki.

Hershey, już znudzona, znów doklikała się do swoich pisemek. Ja na tablecie znalazłam w Panoptikonie wpis o Raju utraconym i zaczęłam czytać. Poemat ten, zaliczany do arcydzieł literatury anglojęzycznej, reinterpretuje biblijną opowieść o wygnaniu Adama i Ewy z rajskiego ogrodu. Stuknęłam w link do pełnego tekstu poematu i oczy mi się zaszkliły niemal równie szybko, jak wcześniej Hershey. Żadna z książek, które czytaliśmy w szkole, nie przypominała tego tutaj. Program szkolny skupiał się na literaturze współczesnej, na powieściach napisanych w przeciągu minionych dwudziestu lat. Czy takie rzeczy czytało się w Theden? Paniczny lęk odebrał mi oddech. Co będzie, jeśli nie dam rady?

Zamknęłam oczy i oparłam się o zagłówek. Boże, proszę, niech nie zawiodę.

Nie zawiedziesz.

Aż mną rzuciło. Ostatni raz słyszałam Zwątpienie latem przed siódmą klasą. Wciąż pamiętałam, co się wtedy ze mną działo; to poczucie spokoju, które na mnie spływało, ilekroć głos przemówił. Teraz doświadczyłam czegoś zupełnie odmiennego. Byłam roztrzęsiona, niespokojna i jakich tam jeszcze określeń można użyć, żeby powiedzieć, że nie jest ze mną okej. Zwątpienie mogło dotykać ludzi niezrównoważonych, artystów i dzieciaków. Jak jednoznacznie wynikało z wymagań pakietu aplikacyjnego, na pewno nie uczniów Theden. Oceniająca mnie psycholog co najmniej trzy razy pytała, kiedy ostatnio słyszałam ten głos, a odpuściła dopiero, gdy zadowoliła ją odpowiedź, że ponad trzy lata temu. Gdyby członkowie komisji rekrutacyjnej wiedzieli, co przed chwilą usłyszałam, mój pobyt w Theden skończyłby się jeszcze przed jego rozpoczęciem. To, między innymi, wyróżniało moją nową szkołę. Nie wystarczało być bystrzakiem. Musiałeś być „odporny psychicznie”. Uodporniony na obłęd.

To tylko nerwy, powiedziałam sobie. Całe tłumy idealnie zdrowych dorosłych w chwili stresu słyszały Zwątpienie. Niestety, powtarzanie sobie tego tylko potęgowało mój niepokój.

– Powinnyśmy zamówić pasujące do siebie kołdry – powiedziała Hershey. Uporała się już z magazynami i przewijała teraz katalog Anthropologie. – Inaczej skończymy w tym całym koszmarnym miszmaszu udającym eklektyczny wystrój klasycznej akademickiej sypialni. Co sądzisz o tej?

Nadal nie pojmowałam, jak to się stało, że zamieszkamy razem. Według naszych pakietów akceptacyjnych doboru współlokatorów dokonywał program komputerowy, dopasowujący uczniów w oparciu o ich osobowości i zainteresowania. Jako że Hershey i mnie kompletnie nic nie łączyło, uznałam, że program działa wadliwie.

Zmrużyłam oczy i spróbowałam skupić się na neonowym tureckim wzorze na jej ekranie. Był okropny.

– Może warto zaczekać, aż zobaczymy, jak wygląda nasz pokój? – zasugerowałam.

Hershey popatrzyła na mnie z politowaniem.

– Nie każę ci za to płacić, jeśli to cię martwi.

– Nie o to chodzi – powiedziałam spokojnie. – Po prostu wolałabym coś, przez co nie będę mieć wrażenia, że ktoś potraktował mi oczy wybielaczem.

– To może wziąć stary dżins z odzysku i pozszywać jutą?

Zignorowałam jej złośliwostkę i znów zajęłam się tabletem.

Wciąż miałam na ekranie Raj utracony, toteż przewinęłam go do początku i zaczęłam przedzierać się przez tekst, zmuszając się do czytania wszystkich słów. Nic do mnie nie docierało, ale byłam chociaż czymś zajęta aż do końca lotu. Tej sztuczki nauczyłam się w podstawówce. Dopóki mózg pracuje, Zwątpienie nie przemówi.

Wylądowaliśmy w Bostonie kwadrans przed czasem. Gdybyśmy się pospieszyły, mogłybyśmy jeszcze złapać wcześniejszy autobus na kampus, o ile nie będzie trzeba czekać na walizy. Kiedy gnałyśmy na stanowisko odbioru bagażu, odpaliłam monitorowanie podróży i śledziłam wędrówkę naszych walizek z samolotowej ładowni na karuzelę. Przyszły trzydzieści sekund po nas.

Moja kłódeczka w kształcie serduszka była rozwalona, bo ktoś sprawdzający bagaż nie raczył zadać sobie trudu sięgnięcia po wiszący obok kluczyk. Nie zamykałabym walizki, ale zamek błyskawiczny był skrzywiony i ząbki się rozchodziły. Przez tę szparę wyłaził teraz rękaw koszulki, brudny po spotkaniu z pasem taśmociągu. Lux radził, bym użyła drucika w osłonce, wybrałam jednak kłódeczkę. Dostałam ją od Becka na trzynaste urodziny, wraz z pamiętnikiem w stylu retro. Notesik nie doczekał się żadnego wpisu, za to kłódeczkę w kształcie serca wprost uwielbiałam. Westchnęłam więc i schowałam jej resztki do kieszeni, podczas gdy Hershey mocowała się ze swoją gigantyczną walizą od Louisa Vuittona, usiłując ją ściągnąć z karuzeli. Dostało mi się za zlekceważenie Luxa.

– Wahadłowiec czternasta trzydzieści na kampus Akademii Theden odchodzi za trzy minuty – oznajmiły chórem nasze handheldy. Pobiegłyśmy na punkt zborny. Kierowca już na nas machał.

– Najwyższy czas – powiedział, gdy wsiadałyśmy, po czym zaznaczył nasze nazwiska na swym tablecie.

Hershey natychmiast wyjęła gemini, żeby wysłać na Forum aktualizację statusu. Wiedziałam, że Beck czeka na wiadomość ode mnie, ale zbyt dużo myśli kotłowało mi się w głowie, bym mogła sformułować w miarę sensowny wpis. Rozejrzałam się po ludziach z mojej nowej klasy. Nic w nich nie krzyczało, że są specjalnie utalentowani. Zwykła grupa szesnastolatków z handheldami w łapkach. Poczułam się rozczarowana. Tak się zamartwiałam, że nie będę miała z czym do nich wystartować, że nie wzięłam pod uwagę gorszej alternatywy.

Przez większą część naszej dwugodzinnej jazdy na kampus Hershey siedziała na Forum. Ja włożyłam słuchawki i spoglądałam w okno, słuchając na okrągło Same Day Yesterday i patrząc, jak budynków coraz bardziej ubywa i w końcu ustępują miejsca drzewom oraz skałom. Drogę wyznaczały wielkie bryły granitu, jakbyśmy przecinali środek góry, zaś tak niezwykle złotej poświaty słonecznej w życiu nie widziałam. Poza masztami sieci – udającymi drzewa, lecz zbyt doskonale dopracowanymi, by mogły kogokolwiek zwieść – nie widziało się tu oznak nowoczesności, z których słynęły parki przyrodnicze Seattle. Zero ułatwień na ścieżkach. Zero tramwajów napędzanych energią słoneczną. Wydawało się, że czas odpuścił sobie te ostępy lub przystał na to, że jest niekonsekwentny. Z policzkiem przyciśniętym do szyby, pozwalałam obrazom rozjeżdżać się i rozmywać. Gdy zjeżdżaliśmy w dolinę rzeki Connecticut, już spałam.

– Rory – Hershey szturchnęła mnie łokciem. – Jesteśmy na miejscu.

Natychmiast otworzyłam oczy. Autobus wjechał właśnie na kampus. Odwróciłam się, żeby zobaczyć, jak brama z kutego żelaza zamyka się za nami, odcinając nas od reszty świata. Było to bardziej na pokaz niż dla bezpieczeństwa; kamienne mury przy bramie kończyły się już po kilku metrach. Ale i tak wyglądało to imponująco: gładkie kamienne kolumny i żelazna brama pod wysokim łukiem ozdobionym spiralnymi ornamentami. A na środku tego łuku godło Theden, wizerunek drzewa, identyczny z tym na znaczku, wpiętym teraz w język mojego trampka.

Podjazd był długi, wyłożony czymś gładkim i szarym, co na pewno nie było asfaltem. Górujące nad nim wiązy, rosnące po obu stronach drogi, tworzyły wysoko nad nią zielony baldachim. Dalej wznosiły się stoki porośnięte lasem tak gęstym, że aż ginęło w nim światło.

Droga skręciła w lewo i właśnie wtedy ją zobaczyłam: Akademię Theden. Tuzin budynków z czerwonej cegły okalających wciąż jeszcze niewidoczny wewnętrzny dziedziniec. Wiedziałam z Panoptikonu, że były to oryginalne budowle wzniesione przez założycieli Theden w 1781 roku i że architekturę akademii uznawano za jeden z najlepszych przykładów stylu federalnego. Nie miałam za to pojęcia, jak wielkie wrażenie zrobi to wszystko na mnie, gdy tylko miniemy zakręt i ‒ podobnie jak wcześniej budynki ‒ pojawią się Appalachy, góry spowite lasem niczym jakimś kokonem.

– Łał – szepnęła Hershey, nietypowo zapominając o zblazowaniu.

Milczałyśmy, gdy autobus zjeżdżał na rozległy parking, oznaczony napisem KADRA, i zaparkował na drugiego za rzędem beemek. Przy miejscach parkingowych, umieszczone na grubych słupkach z kutego żelaza, znajdowały się grawerowane tabliczki z brązu. – To dziekan Atwater – powiedziała Hershey, wskazując na wysokiego, siwowłosego mężczyznę zamaszyście idącego przez parking z rękami spoczywającymi swobodnie w kieszeniach odprasowanych spodni khaki. – Znam go ze zdjęć taty.

Nasz kierowca zgasił silnik, gdy dziekan Atwater wszedł do autobusu. Miał w sobie coś z dobrodusznego dziadka, a zarazem z wymagającego przełożonego prywatnej szkoły. Witając nas szerokim uśmiechem, przyglądał się otaczającym go twarzom. Na mojej jego wzrok zastygł na kilka sekund, a w oczach mu coś błysnęło, jakby mnie rozpoznał. Serce mi zabiło. Czyżby znał moją mamę? Wiedziałam, że bardzo ją przypominam. Choć całkowicie różniłyśmy się karnacją, obie miałyśmy niemalże kręcone włosy, piegi na policzkach, twarze w kształcie serca i migdałowe oczy. Tato mówił, że jestem od niej wyższa, na podstawie zdjęć nie sposób jednak było tego potwierdzić. Do niego tak bardzo byłam niepodobna, że macoszka zażartowała kiedyś, iż jestem klonem swojej mamy. Ale tato zaraz wsiadł na nią, że brak jej wrażliwości i nie powinna już nigdy tak mówić.

– Oto jesteście! – ogłosił dziekan Atwater, rytmicznie unosząc pięść. Wokół mnie eksplodowały wiwaty i gwizdy aprobaty. Roześmiał się. – Od dnia, w którym otrzymaliście listy akceptacyjne, na pewno każdemu z was dłużył się czas. Mogę was zapewnić, że teraz przyspieszy. Ani się obejrzycie, a będziecie kończyć szkołę i zadawać sobie pytanie, gdzie się podziały ostatnie dwa lata. – Uśmiechnął się. – Lub, tak jak w moim przypadku, ostatnie dwadzieścia pięć.

Dwadzieścia pięć lat. On musiał znać moją mamę. Dotknęłam jej wisiorka, czując pod opuszkami palców wyryty na nim ornament.

– Starszoroczniacy w zeszłym tygodniu wrócili na kampus – kontynuował dziekan. – Wszyscy więc spotkamy się dziś o szóstej w rotundzie, na zebraniu inauguracyjnym, po którym nastąpi nasza doroczna uroczysta kolacja powitalna. Do tej godziny będziecie mieć czas dla siebie. Informacje na temat przydziału pokojów znajdziecie pod zakładką „zakwaterowanie” w waszej aplikacji Theden. Tam też znajdziecie listę ważnych na tym kampusie numerów telefonicznych – sekretariatu, mojego biura, infolinii pomocy psychologicznej… – Infolinii pomocy psychologicznej. – Jeszcze wasze klucze do kampusu. Nasze zamki powiązaliśmy z waszymi handheldami – wyjaśnił. – Klucz, który otrzymaliście, zapewni dostęp do głównych wejść wszystkich domów akademickich i przypisanych wam pokojów. – Wszyscy wokół mnie łapali za telefony. ‒ Sugeruję, byście najbliższe kilka godzin poświęcili na zapoznawanie się ze sobą nawzajem i z naszym kampusem. Ja spotkam się z wami wszystkimi o szóstej. – Lekko nam pomachał i opuścił autobus.

– Tato powiedział mi, że tak tu będzie – szepnęła Hershey, wylogowując się z Forum i stukając w ikonkę Theden na pulpicie. Dzieciaki wokół nas sprawdzały swoje kwatery i podekscytowane rozmawiały. Nikt jeszcze nie wstawał.

– To znaczy jak? – zapytałam.

– Totalna swoboda. Superpóźne zamykanie drzwi na noc, żadnych inspekcji w pokojach, żadnych obowiązkowych ubiorów. Zasadniczo, żadnych regulaminów. Można robić prawie wszystko, co się zamarzy.

– Serio?

Prywatne szkoły słynęły z regulaminów. Spodziewałam się nawet, że w Theden będą szczególnie surowe.

– Aha. „Przywilej roztropności” czy inna ściema.

Oparła się o mnie i podniosła gemini, by pstryknąć nam słit focię.

– Ideał – stwierdziła, ledwie ją obejrzała, po czym pospiesznie umieściła zdjęcie na Forum. Moje gemini zabrzęczało.

Zdjęcie „ze współspaczką, PNZ[3]” zostało dodane do twojej osi czasu przez @HersheyClements.

To zdjęcie było okropne. Czoło mi się świeciło, grzywka rozjechała się dokładnie pośrodku, a mój uśmiech bardziej przypominał grymas. Skoro jednak już zostało wysłane, nie sposób było go usunąć ani mnie z niego odznaczyć.

– Uroczo – wymamrotałam, zbierając swoje rzeczy. Mój handheld znów się rozbzyczał.

@BeckAmbrose: miałem koszmarny sen, że przejechałaś 5000 km, żeby się stać „współspaczką PNZ” HC.

Hershey usłyszana, że się śmieję.

– Masz coś śmiesznego? – spytała.

– Nie – skłamałam, wrzucając handheld do torby. – Chodźmy, współspaczko – dodałam, lekko ją popychając. – Poszukajmy naszego pokoju.

Wszyscy uczniowie Theden, cała dwustuosiemdziesięcioośmioosobowa ekipa, mieszkali w tym samym budynku, Domu Ateńskim, zajmującej północny kraniec kampusu budowli w kształcie litery V. Nasz pokój znajdował się na piętrze skrzydła dla dziewcząt i bardziej kojarzył się z wypasionym hotelem niż z akademikiem. Były w nim dwa podwójne łóżka, dopasowane do nich mahoniowe biurka oraz szafki, dwie szafy ścienne i elektroniczny kominek. Zabrakło natomiast widocznej instalacji świetlnej. Kiedy niczego takiego nie znalazłam na suficie, rozejrzałam się za lampami bocznymi. Światło w pokoju musiało się skądś brać, tym bardziej że nie było tu okien. Nie doszukałam się jednak ani jednego źródła tego światła.

Hershey podniosła małego czarnego pilota leżącego na wybranym przez nią łóżku. Identyczny był na moim, z trzema rzędami guzików na froncie i charakterystycznym logo Gnosis z tyłu. Hershey zaczęła od góry i ruszyła do samego dołu, nie pomijając żadnego guzika. W pokoju najpierw robiło się jaśniej, potem ściemniało aż do stanu, gdy kompletną ciemność łagodziła tylko ciepłą bursztynową poświatą ściana z drzwiami. Hershey promieniała.

– Tapety PHOLED[4]!

Nacisnęła inny guzik i ściana zmieniła się w ekran telewizyjny. Następny ‒ i oto patrzyłyśmy na pulpit jej gemini. Po kolejnym ekran podzielił się na dwa.

– Włącz swoją stronę – powiedziała, wskazując pilota na moim łóżku. – Guzik z napisem LINK.

Ledwie go przycisnęłam, obok jej pulpitu wyskoczył ten z mojego gemini.

Słyszałam, że Gnosis opracowało tapetę wykorzystującą PHOLED – technologię wyświetlania obrazu stosowaną w większości ich urządzeń – ale nie przypuszczałam, że już ją wprowadziło na rynek. Podeszłam do tapety i dotknęłam jej koniuszkami palców. Była gładka i chłodna, a gdy cofnęłam rękę, pozostały na niej nikłe ślady opuszków. Starłam je rąbkiem T-shirta.

Hershey rzuciła pilota na łóżko.

– Chodźmy się przejść. Mam ochotę na kawę.

– Dobry plan. W jadalni mają całodzienne stoisko z przekąskami. Widziałam na nim…

– Lamerskie – oznajmiła Hershey. – Jesteśmy o dziesięć minut spaceru od miasteczka. Osiem, jeśli wybierzemy nieautoryzowany szlak turystyczny, co właśnie zrobimy.

Wyjęła z torby tubkę błyszczyka i puderniczkę z lusterkiem. Przejechała tubką po wargach, po czym zmysłowo wydęła usta.

– Rusz się – ponagliła, zatrzaskując puderniczkę. – Idziemy.

„Nieautoryzowany szlak turystyczny” wymagał przejścia przez prywatny cmentarz na wschód od kampusu, prawidłowo oznakowany ostrzeżeniami TEREN PRYWATNY – ZAKAZ WSTĘPU. Mimo popołudniowego słońca miałam dreszcze. Za duże były te omszałe nagrobki podniszczone upływem stuleci. Przez wilgotną duchotę dygotałam.

‒ Jak dalej? – zapytałam niecierpliwie, pragnąc się stąd wydostać.

Ktokolwiek był właścicielem tego terenu, nie bez powodu wywiesił zakaz wstępu. Wagę tego ostrzeżenia potwierdzał ustawiony na samym środku cmentarza ogromny posąg: bardzo gniewnie wyglądający anioł wskazujący wyjście długim kamiennym palcem.

– Nie wiem – odpowiedziała Hershey, zezując na gemini. – Rozłączyło się.

– Możemy zawrócić? Wolałabym uniknąć aresztowania pierwszego dnia. – Starałam się wyglądać na zirytowaną, nie na wystraszoną, choć w rzeczywistości odczuwałam i jedno, i drugie.

Hershey przewróciła oczami.

– Spoko. Po drugiej stronie tego lasku jest park miejski. – Przyjrzała się drzewom. – Tak sądzę.

Uniosła gemini, szukając zasięgu.

– Tyle w temacie „wszechobecnej sieci” – powiedziała.

– To żaden skrót, skoro błądzimy – zaoponowałam.

– Rany, Rory, wyluzuj. Trzymaj! – Sięgnęła do torby, wyjęła dwie zabrane z samolotu buteleczki baileysa i rzuciła mi jedną. – To pomoże.

Zdjęła nakrętkę z drugiej i wypiła wszystko duszkiem.

‒ Uch. – Wzdrygnęła się, wycierając usta grzbietem dłoni. – Nie cierpię baileysa. Niestety, wódki nie udało mi się dosięgnąć.

– Nie będę tego piła – stwierdziłam, oddając jej butelkę. – Do zebrania została godzina.

Hershey westchnęła.

– Słuchaj, Rory. Nie sugeruję przecież, żebyś nawalona szła na egzamin. To nasz pierwszy dzień tutaj i nie czeka nas nic poza wysłuchiwaniem kupy pełnych samozachwytu mów nie do zapamiętania, o tym, jacy to jesteśmy wielcy, jak wielka jest akademia Theden i o ile więksi będziemy, jak ją ukończymy. Mamy obowiązek żyć pełnią życia i wysysać z niego całą kwintesencję[5]. Nikt za nas tego nie zrobi.

Ponownie wyciągnęła buteleczkę, lekko nią wymachując, dopóki jej nie wzięłam. Nie jestem pewna, czemu to zrobiłam; może zaszokowana tym, że Hershey tak użyła pojęcia „obowiązek”, a może tym, że od niechcenia zacytowała Thoreau? A może ‒ po prostu ‒ jej słowa poruszyły we mnie jakąś strunę. Zdawałam do Theden, bo chciałam zmienić swe życie, a na razie udało mi się zmienić jedynie miejsce pobytu. To nie wystarczało.

Odkręciłam nakrętkę i upiłam łyczek. Hershey, szeroko uśmiechnięta, pokazała swoją pustą butelkę.

– Wysysać z życia całą kwintesencję – przypomniała.

– I doprawiać irlandzką śmietanką. – Przepiłam do niej.

Było nam do śmiechu, ale gdy się stuknęłyśmy, mój wzrok padł na epitafium na pobliskim nagrobku i ten śmiech stanął mi w gardle.

Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie!
Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży
szukając kogo pożreć. – I P 5,8[6].

Włos mi się zjeżył na głowie. Znów przytknęłam buteleczkę do ust, ale tym razem tylko udawałam, że piję. Hershey już się odwróciła i zmierzała ku drzewom, więc szybko wylałam resztę w trawę i podbiegłam do niej.

– To dokąd idziemy? – zapytałam, dotrzymując jej kroku.

– Do Café Paradiso – odpowiedziała. – To nad rzeką. Był tam młyn czy coś w ten deseń.

Wyjęłam gemini, żeby sprawdzić opinie na Forum, ale zasięgu nadal nie było.

– Cała ta okolica to martwa strefa – stwierdziłam.

Idąca obok Hershey zachichotała.

– Pasuje tutaj, nie?

Przerzuciła torbę nad ogrodzeniem z pordzewiałego drutu, dzielącym nas od drzew, i zaczęła się wspinać.

– Auć! – Pęknięty drut przebił skraj jej sukienki i zadrapał udo.

– W porządku?

– Nic się nie stało. – Przeszła przez płot i zeskoczyła. – Wchodzisz?

Też się wspięłam, starając się uniknąć tamtego drutu. Za ogrodzeniem był wzgórek porośnięty dość gęstym laskiem. Hershey wspięła się na trawiasty stok i zniknęła wśród drzew.

– Widzę domy – zawołała. – To już blisko.

Poszłam w jej ślady, ślizgając się nieco w sandałach. Na górze było o kilka stopni chłodniej, gęste listowie nie dopuszczało słońca. Kilka kroków dalej doleciał do mnie gdzieś z przodu huk rzeki.

Café Paradiso mieściła się w drewnianym budynku na rogu Main i State, pomalowanym strażacką czerwienią i oddalonym od innych. Znów miałam zasięg, sprawdziłam więc tę kawiarnię na Forum. Jej rating wynosił półtorej gwiazdki.

– Kilka przecznic dalej jest inna kawiarnia – powiedziałam, przesuwając stronę ku River City Beans, docenionej przez „Berkshire Gazette” za „Najlepszą kawę w Dolinie”. Nie byłam snobką, ale przecież mieszkałam w wielkim Seattle. – Ma o wiele lepsze recenzje.

– Tak, to właśnie ją Lux polecał – powiedziała Hershey, krocząc w stronę Paradiso.

Westchnęłam i poszłam w jej ślady.

Gdy wchodziłyśmy do środka, nad drzwiami zadźwięczał dzwonek. Wnętrze było dwupoziomowe, z barem na parterze i przestrzenią do siedzenia na poddaszu, z widokiem na rzekę. Jak na lokal o tysiącach złych recenzji było tu okropnie tłoczno. Nie widziałam ani jednego wolnego stolika. Gdy podeszłyśmy do baru, zrozumiałam dlaczego. Nad kasą przybity był laminowany napis: JEŚLI NAS LUBISZ, WYSTAW NAM NA FORUM JAK NAJPASKUDNIEJSZĄ OPINIĘ. POKAŻ JĄ NAM, A TWÓJ NASTĘPNY NAPÓJ BĘDZIE NA NASZ KOSZT.

– Nie dajcie się nabrać – usłyszałam męski głos. – Chyba że lubicie gównianą kawę.

Podniosłam wzrok. Gość za barem był mniej więcej w moim wieku i mógłby nawet uchodzić za ciacho, gdyby nie tatuaże pokrywające mu odsłonięte ramiona i wyglądające zza trójkątnego wycięcia T-shirta. Generalnie nie mam nic przeciwko tatuażom – Beck ma za lewym uchem koreański ideogram hanja – od tego gościa jednak aż krzyczało: „Mój wszechobecny BodyArt czyni mnie uosobieniem kontrkultury i przez to jestem bardziej cool od was wszystkich”. Irokez na głowie też mu nie pomagał.

– Sprowadzono mnie tu wbrew mej woli – powiedziałam, a chłopak się uśmiechnął. Oczy, utkwione teraz w moich, miał ciemnobrązowe, prawie czarne, o źrenicach błyszczących jak mokra farba.

– Niech zgadnę, – pierwszy rok akademii? – W jego tonie było coś z lekceważenia, jakby przynależność do Theden źle o nas świadczyła.

– Ja jestem Hershey, a to Rory ‒ przedstawiła nas Hershey, podchodząc do baru. – Może kiedyś pokażesz nam okolicę?

Chłopak nie zareagował.

– Czaderskie dziary – zagruchała, dotykając palcami jego przedramienia. Miał tam wytatuowane wersy jakichś tekstów, każdy innym charakterem pisma. Wyglądały na fragmenty wierszy lub cytaty z książek. Litery jednak były małe, a skoro w żadnym wypadku nie zamierzałam się nachylać, by przyjrzeć się im z bliska, trudno byłoby mi to potwierdzić.

– A ty jak masz na imię? – zapytała Hershey.

– North.

Wciąż nie odrywał ode mnie oczu. Krążyły dynamicznie tu i tam, jak to zwykle oczy, kiedy coś studiują. Lub ‒ jak w tym przypadku ‒ kogoś. Poczułam, że policzki mi płoną. Odchrząknęłam i przeniosłam wzrok na wypisane kredą menu za jego plecami. Stojąca obok mnie Hershey wyjęła gemini.

– Nie mów, że dasz temu czemuś zamówić coś dla ciebie – powiedział, wreszcie patrząc już nie na mnie, a na Hershey.

– W życiu – odpowiedziała.

Przewinęła do końca listę rekomendacji Luxa.

– Wezmę kokosowe latte – ogłosiła. – Lux zapewnia, że je znienawidzę.

Pojęłam, że to jej patent. Robić to, co odradza Lux.

– Eksperymentuję – dodała i uśmiechnęła się. North stłumił śmiech. Odwrócił się do mnie.

– A co z tobą? – zapytał. Jakby się ze mną drażnił. – Też lubisz eksperymentować?

Zarumieniłam się i znienawidziłam się za to.

– Dla mnie waniliowe cappuccino – powiedziałam, z przyzwyczajenia zerkając na telefon, choć i bez niego wiedziałam, czego chciałby dla mnie Lux. Chciał zawsze tego samego.

– Okej, po pierwsze, gorzej nie mogłaś zamówić – stwierdził North. – Sami palimy swoje ziarna i wszystkie są jednorodne, jeśli więc masz ochotę na kawę, nie zabijaj jej wanilią. Po drugie, jeżeli lubisz słodkości, nasze korzenne matcha latte będzie o wiele lepszym wyborem.

– Dla mnie waniliowe cappuccino – powtórzyłam. – Nie lubię herbaty.

North wzruszył ramionami.

– Twój wybór – powiedział, nabijając nasze zamówienia. Zapłaciłyśmy, skanując nasze handheldy, i przeszłyśmy na drugi koniec baru, by tam zaczekać na napoje.

– Nie ma bata, będę z nim kręcić – szepnęła Hershey, jak tylko wyszłyśmy poza zasięg słuchu Northa.

– Iii…

Skrzywiłam się, w środku jednak poczułam zazdrość. Nie żebym miała chęć kręcić z tym zachwyconym sobą wytatuowanym baristą, ale dlatego że dla takich dziewczyn jak Hershey było to możliwe. Zerknęłam na Northa, który spieniał dla nas mleko. Używany przez niego ekspres wyglądał na antyk. Trudno byłoby o bardziej hałaśliwą i mniej efektywną metodę robienia cappuccino.

– Jedno kokosowe latte i jedno waniliowe cappuccino – ogłosił North, stawiając na barze dwa papierowe kubki.

Z jego twarzy nie można było nic wyczytać, ale zabawnie krzywił usta, jakby wgryzał się od środka w policzki, by powstrzymać uśmiech. Ja uśmiechnęłam się uprzejmie i sięgnęłam po kubek, na którym czarnym markerem nakreślono WC. Zero drukowanych naklejek na napoje. Czułam się jak przeniesiona w czasie. Hershey wypiła łyk i aż nią wstrząsnęło.

– Uch. Ohyda. – Obdarzyła Northa uśmiechem. – Idealna.

– Miło, że nie smakuje – odparł, potem spojrzał na mnie. – A twoja okej?

– Na pewno jest świetna – powiedziałam i odrobinę łyknęłam.

Jak tylko dotknęłam tego językiem, wiedziałam, co zrobił. Ogniste dźgnięcie cayenne splecione z imbirem. Przyrządził mi tamtą matcha. Nie żartowałam; nie lubię herbaty. I nienawidzę imbiru. To tutaj jednak w niczym nie przypominało żadnej herbaty, jaką zdarzyło mi się pić, a imbir, zmieszany z całą resztą składników, sprawiał, że czegoś lepszego chyba nie spotkałam. Dopiero po kolejnym łyku uświadomiłam sobie, że North mnie obserwuje. Za późno było, żeby udawać, że mi nie smakuje. Mimo to nie mogłam się zgodzić na to „a nie mówiłem?” widoczne na jego twarzy.

– I jak? – ponaglił.

– To naprawdę badziewne cappuccino – palnęłam.

North parsknął śmiechem, od którego rozpromieniła mu się cała twarz.

– Żeby była jasność, fakt, że to piję, jeszcze nie dowodzi twojej racji – oświadczyłam.

– Mojej racji?

Przewróciłam oczami.

– Że nie powinnam pozwalać handheldowi decydować za mnie. Sądziłeś, że umknie mi ten niezbyt subtelny podtekst?

– Dziewczynie z Akademii? Tak nisko bym cię nie ocenił. – Nie byłam pewna, czy drwi, czy jest szczery. Wyczuwałam po trosze jedno i drugie.

– Nawet bez Luxa nigdy bym tego nie zamówiła – zaznaczyłam. – Nie znoszę dwóch z czterech składników.

– Składników jest siedem. I co, jeśli dwóch z nich tak nie znosisz? Fakt, że nie cierpię sosu rosyjskiego, nie pozbawia mnie frajdy z dobrej kanapki Reubena[7]. Przy okazji, nasza to sam zachwyt.

– To teraz rozmawiamy o kanapkach?

North przycisnął guzik na ekspresie i na moment tak buchnęło gorącym powietrzem, że jeden z kosmyków zjechał mi na twarz. Odgarnęłam go ze złością. Coś w tym chłopaku wytrącało mnie z równowagi, a ja takiego stanu nie trawiłam. Czekałam, aż coś powie, lecz tylko stał, patrząc na mnie, a w oczach migały mu iskierki.

– A morał tej historii to… – podpowiedziałam mu.

– Nie zamawiaj nic spoza menu – dokończył. Chciałam coś jeszcze powiedzieć, ale się odwrócił i poszedł w stronę kasy.

– Jak tam flirt?

Drgnęłam. Całkiem zapomniałam o Hershey.

– Nie flirtowałam z nim – obruszyłam się, zerkając przez ramię, czy North tego nie usłyszał. Zajmował się już następnym klientem.

– Skoro tak mówisz. Możemy już iść? Chcę się jeszcze przebrać przed zebraniem.

Zamierzałam przypomnieć, że ten mały wypad to jej pomysł, ale była już w połowie drogi do drzwi.

1. Jednorazowa ampułko-strzykawka ze środkiem pobudzającym, stosowana w celu domięśniowego podania roztworu w przypadku wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego, np. reakcji alergicznej. ↩

2. Wszystkie cytaty z Raju utraconego pochodzą z XVIII-wiecznego przekładu autorstwa Jacka Idziego Przybylskiego. Za wydaniem: Miltona Ray utracony. Ksiąg dwanaście. Z angielskiego przekładania Jacka Przybylskiego; w Krakowie, 1791, w drukarni Antoniego Grębla. ↩

3. Popularny skrót, oznaczający „przyjaciółki na zawsze”. ↩

4. Technologia oparta na fosforescencyjnych diodach organicznych (PHOLED – Phosphorescent Organic Light Emitting Diode), w której przykładane do materiału organicznego napięcie zamieniane jest w światło przez substancje fosforescencyjne. ↩

5. Henry David Thoreau, Walden czyli życie w lesie, przeł. Halina Cieplińska. ↩

6. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Poznań – Warszawa 1971, Wydawnictwo Pallotinum. ↩

7. Grillowana kanapka z chleba żytniego z konserwową wołowiną, serem szwajcarskim, kapustą i sosem rosyjskim. ↩

ROZDZIAŁ 4

W naszym pokoju Hershey przebrała się w minisukienkę koloru złamanej bieli i całkiem płaskie brązowe pantofle, włosy zaś sczesała gładko w niski koński ogon. Przy niej, w mojej granatowej sukience na ramiączkach i espadrylach, wyglądałam na dwunastolatkę. Usilnie walczyłam z narastającym rozczarowaniem, ściskającym mnie jak obręczą. Że też ze wszystkich możliwych współlokatorek musieli mi wybrać właśnie ją.

Zdążyłyśmy do audytorium na kilka minut przed planowanym początkiem zebrania. Podczas gdy Hershey szła odebrać nasze identyfikatory, ja stałam przy wejściu, przypatrując się wszystkiemu. Zdjęcia, które oglądałam, nie oddawały należycie wyglądu tej sali. Sufit pomalowany tak, by przypominał letnie niebo, wznosił się dość stromą kopułą. W posadzkę z polerowanego marmuru wstawiono logo Theden.

Obok mnie pojawił się tyczkowaty blondas w bawełnianych spodniach i granatowym blezerze. Włosy miał gładko przyczesane, z przedziałkiem pośrodku, a na stopach pensówki[1]. Oczywiście, z monetami.

– Cześć – powiedział, wyciągając rękę. – Jestem Liam.

Choć przez taki styl ucznia prywatnej szkółki w rodzinnych stronach pewnie lądował na towarzyskim marginesie, tutaj wydał mi się osobą popularną. Może przez sposób bycia lub uśmiech świadczący o pewności siebie. A może przez fakt, że ludzie witali go po imieniu, a przechodząc, poklepywali po plecach.

– A ja Rory – odpowiedziałam, speszona i tym, że zwrócił na mnie uwagę, i podaniem ręki. Z żadnym z moich rówieśników jeszcze się tak nie witałam. Ani też nie przebywałam nigdy w sali takiej jak ta tutaj. Skóra dłoni Liama była szorstka, wyczułam też odciski, za to paznokcie miał starannie przycięte i wypolerowane do połysku, jakby po manikiurze. Cały jego wygląd opierał się na tym zderzeniu szorstkości z ogładą. Ubrany był jak na jacht, ale na linii włosów miał bliznę, a pod prawym okiem niebieskawo-żółte pozostałości po sińcu. Uznałam, że to obrażenia sportowca, bo wpiął w blezer znaczki drużyn waterpolo i rugby.

– I co sądzisz o Theden, tak na szybko? – zapytał. – Odrobinę surrealistyczne, prawda?

– Totalnie – odpowiedziałam, z miejsca rozluźniona.

– Łatwiej się przyzwyczaić, niż myślisz – stwierdził Liam i się uśmiechnął. – Wychowałem się na południu Bostonu. Niecałe sto sześćdziesiąt kilometrów stąd, a wydaje się, że świat drogi.

Na południu Bostonu? Spodziewałam się raczej, że wymieni Nantucket, Martha’s Vineyard czy jakąś inną wylęgarnię i hodowlę bogatych dzieciaków.

– Nie jesteś tu przez tradycję rodzinną?

– W żadnym razie. Jeśli istnieje przeciwieństwo tradycji rodzinnej, ja nim jestem. A ty?

– Moja mama tu chodziła – powiedziałam, czując się jak oszustka.

Mówiłam prawdę, ale nie taką, jak mu się zdawało. Z tym miejscem wiązała mnie jedynie kobieta, której nigdy nie poznałam i która, z niezrozumiałych dla mnie przyczyn, nie chciała, żebym wiedziała, iż tu chodziła.

Hershey zakradła się od tyłu i wsunęła mi rękę pod ramię.

– Kim jest twój przyjaciel? – spytała, lustrując Liama od stóp do głów.

– Jestem Liam – oznajmił. Wyciągając rękę, przyjrzał się jej nogom.

‒ Hershey – zrewanżowała się, nie zważając na to powitanie. Odwróciła się do mnie.

– Powinnyśmy wchodzić – powiedziała. – Nie chcę siedzieć z tyłu.

– Jeśli chcecie, możecie siedzieć ze mną – zaproponował Liam. – Mam miejsca na samym przedzie.

– Świetnie. – Hershey błysnęła plastikowym uśmiechem. – Prowadź.

– Co to za koleś? – szepnęła, gdy szłyśmy do audytorium. – Taki nudziarz, na jakiego wygląda?

– Jest miły – syknęłam.

– Możemy przejść tędy – powiedział Liam, jak tylko weszliśmy na salę.

Rotunda robiła wrażenie, ale to tutaj zapierało dech w piersiach. Siedmiokątną salę oświetlały kryształowe żyrandole, a marmurowe ściany ze wszystkich stron obramowane były licznymi rzędami złotych piszczałek. Czytałam, że było ich tu przeszło czternaście tysięcy, co pozwalało zaliczyć Organy Theden do największych na świecie, a były też jedynymi tej wielkości, które wciąż działały.

Kiedy wykręcałam głowę, żeby ogarnąć to wszystko, zeszliśmy skrajnym lewym przejściem prawie na sam dół, do drugiego rzędu, wydzielonego pomarańczową taśmą i napisem ZAREZERWOWANE DLA CZŁONKÓW RADY UCZNIOWSKIEJ. Liam podniósł taśmę i skinął w kierunku foteli.

– Pewien jesteś, że będzie okej, jak tu usiądziemy? – zapytałam.

– Korzyść z bycia starostą – stwierdził, mnąc w rękach powiadomienie o rezerwacji.

Rząd przed nami zajmowała kadra uczelni. Kiedy siadałyśmy, jakaś kobieta na jego końcu odwróciła głowę. Miała całkowicie czarną skórę i stylowe afro, takie, na które mogą sobie pozwolić tylko osoby wyjątkowo atrakcyjne. Była uderzająco piękna, o mocno zaznaczonych kościach policzkowych i głęboko osadzonych czarnych oczach, które przyciągnęły moje spojrzenie i nie odpuszczały. Uśmiechnęłam się do niej. Nie odpowiedziała tym samym.

– W samą porę – rzekł Liam.

Podniosłam wzrok i zobaczyłam, że dziekan Atwater wchodzi na mównicę. Nie czekał, aż sala się uciszy, od razu zaczął przemowę.

– Jesteście tutaj, ponieważ macie dwie cechy, których nie mają inni wasi rówieśnicy – oznajmił, a jego słowa odbijały się od wyłożonych piszczałkami ścian. – Przymioty znane starożytnym Grekom jako ethos i egkrateia. – Te greckie terminy wypowiedział z naciskiem. – Charakter i siłę woli. Tutaj zaprzęgniecie te przymioty do pracy nad poszukiwaniem czegoś jeszcze szlachetniejszego. Tym czymś jest sophia. Mądrość. – Przytrzymał się mównicy, lekko pochylony. – Mądrość jednak nie jest dla ludzi wątłego serca. Nie wszyscy z was przejdą nasz program. Nie wszystkim jest to pisane.

Spojrzałam na swoje ręce; niepokój, który czułam w samolocie, powracał z impetem. Moja matka nie miała w sobie tego, co trzeba. Może i ja nie mam. Byłam córką kobiety, która porzuciła szkołę, i budowlańca. Czemu sobie uroiłam, że dam radę?

– Wiem, co teraz myślicie – powiedział dziekan Atwater, jakby czytał mi w myślach. Ale patrzył gdzieś dalej, w środek tłumu. – Rozważacie, czy ten program jest dla was. Kwestionujecie nasze decyzje, dzięki którym się tu znaleźliście. Czy komisja rekrutacyjna mogła się pomylić? – Przez zebranych przeszedł nerwowy śmiech. Dziekan Atwater ciepło się uśmiechnął. – Pozwólcie, że o jednym was zapewnię, uczniowie. – Patrzył dokładnie na mnie. – Nie trafiliście tutaj przez przypadek.

To miało nam dodać otuchy, mnie jednak nie pomagało.

Dziekan znów przeniósł wzrok gdzieś indziej.

– Przejdźmy do kilku spraw organizacyjnych. Każde z was zostało przypisane do jednej z dwunastu mniejszych sekcji. Członkowie każdej sekcji mają do dyspozycji opiekuna z ramienia kadry i codziennie spotykać się będą na intensywnym kursie logicznego myślenia, o którym więcej dowiecie się jutro. Wasze przydziały do sekcji pojawią się wraz z planem zajęć pod zakładką „edukacja” w aplikacji Theden. – Podniósł się szum, bo ludzie zaczęli grzebać w torbach i kieszeniach w poszukiwaniu handheldów. – Powiedziałem, że się pojawią – przypomniał dziekan Atwater z wyrozumiałym uśmiechem. – Kiedy zwolnimy was na kolację. Przedtem mamy jeszcze jedno obwieszczenie. Powitajcie, proszę, przewodniczącego samorządu uczniowskiego, Liama Stone’a.

Gdy Liam dołączył do dziekana Atwatera na mównicy, salę przepełniły entuzjastyczne gwizdy i oklaski.

– W imieniu rady uczniowskiej – zagrzmiał głos Liama za sprawą mikrofonu – z radością ogłaszam, że wyznaczyliśmy datę naszej dorocznej Maskarady. Zaznaczcie sobie w kalendarzach siódmy września. – Sala buchnęła głośnymi owacjami. – Do waszej wiadomości, pierwszoroczniacy: Maskarada to galowy bal dobroczynny dla wszystkich absolwentów i uczniów. Zgodnie z tradycją sklep w miasteczku zapewnia smokingi i suknie, wszyscy też dostaniemy maski. Właściwie, co jako drugi rok możemy potwierdzić, pojęcie „maski” jest nieco mylące – stwierdził ze śmiechem. – To raczej olbrzymie głowy z masy papierowej, przeważnie przeszło trzystuletnie i warte tyle, że nie byłoby na nie stać waszych rodziców. Innymi słowy, ludzie, niech to będzie wieczór bez wygłupów.

1. Wsuwane półbuty zawdzięczające nazwę studentom elitarnych szkół amerykańskich, którzy mają zwyczaj wsuwać pod zewnętrzny pasek butów jednego centa (zwanego też pensem) na szczęście. ↩

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki