Tytuł oryginału: Did I Mention I Love You?

Copyright © Estelle Maskame 2015

Przekład: Anna Dobrzańska
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Redakcja: Elżbieta Meissner, Agencja Wydawnicza Synergy
Korekta: Ewa Różycka, Katarzyna Nawrocka
Skład i adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak
Konsultacja graficzna okładki: Maja Mogilewska
Zdjęcia na okładce: © iStock by Getty Images

Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-530-9
Wydanie I, Łódź 2015

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla moich czytelników, którzy są ze mną od samego początku,
ponieważ ta książka nie jest moja – jest nasza

Podziękowania

Pragnę podziękować czytelnikom, którzy są ze mną od samego początku i patrzyli, jak książka ta nabiera realnych kształtów. Dzięki wam pisanie było przyjemnością. Dziękuję również, że wytrzymaliście ze mną tak długo. Pragnę podziękować wszystkim pracownikom Black & White Publishing za to, że wierzyli w tę książkę równie mocno jak ja. Jestem dozgonnie wdzięczna Janne, że zechciała przejąć kontrolę nad światem, Karyn – za jej kompetentne uwagi, a także Laurze – za to, że zawsze się mną opiekuje. Dziękuję swojej rodzinie za wsparcie i słowa zachęty, zwłaszcza mojej mamie, Fenelli, za to, że gdy byłam mała, zabierała mnie do biblioteki i zarażała miłością do książek. Mojemu tacie, Stuartowi, który zachęcał mnie, żebym została pisarką, i dziadkowi, George’owi Westowi, który zawsze we mnie wierzył. Dziękuję Heather Allen i Shannon Kinnear, że wysłuchiwały moich pomysłów i pozwalały rozwodzić się nad tą książką i nigdy, przenigdy nie kazały mi się zamknąć, choć moja paplanina musiała doprowadzać je do szału. Dziękuję Neilowi Drysdale’owi, bo to on pomógł mi dotrzeć do miejsca, w którym jestem teraz. Dziękuję, dziękuję, dziękuję. Na koniec pragnę podziękować Danice Proe, która była moją nauczycielką, gdy miałam jedenaście lat. Ona pierwsza powiedziała mi, iż piszę jak prawdziwa pisarka, i to ona uświadomiła mi, że właśnie tym chcę się zajmować.

1

Jeśli czegoś nauczyłam się z filmów i książek, to tego, że Los Angeles jest najwspanialszym miastem, z najwspanialszymi ludźmi i najwspanialszymi plażami. I, jak każda dziewczyna na ziemi, marzyłam o tym, żeby odwiedzić Kalifornię. Chciałam biec po złocistym piasku Venice Beach, dotknąć gwiazd z nazwiskami swoich idoli na Hollywoodzkiej Alei Sław, stanąć za białym napisem HOLLYWOOD na wzgórzach Los Angeles i spojrzeć z góry na to bajeczne miasto.

To, plus inne nudne rzeczy, które robią turyści.

Z jedną słuchawką w uchu, dzieląc uwagę między muzykę i lotniskowy taśmociąg, który przesuwa mi się przed nosem, próbuję znaleźć kawałek wolnej przestrzeni, żeby zdjąć swój bagaż. Podczas gdy ludzie wokół mnie przepychają się i krzyczą do swoich towarzyszy, że ich walizki właśnie odjechały, a tamci odkrzykują, że wcale nie były ich, ja przewracam oczami i skupiam się na nadjeżdżającej walizce koloru khaki. Poznaję, że jest moja, po zapisanym na boku tekście piosenki, łapię więc za uchwyt i najszybciej, jak mogę, zdejmuję ją z taśmy.

– Tutaj! – woła znajomy głos. Zdumiewająco głęboki głos ojca tonie w dźwiękach muzyki, ale bez względu na to, jak bardzo podkręciłabym głośność, pewnie i tak słyszałabym go na kilometr. Jest nazbyt boleśnie irytujący, żeby go ignorować.

Kiedy mama poinformowała mnie, że ojciec chce, abym spędziła z nim lato, obie uznałyśmy, że to szaleństwo, i dostałyśmy ataku śmiechu.

– Wcale nie musisz się z nim spotykać – przypominała mi codziennie.

Trzy lata bez żadnego kontaktu i nagle zapragnął, żebym pojechała do niego na całe wakacje? Nie byłybyśmy aż tak zaskoczone, gdyby nie fakt, że pomysł był dość radykalny. A przecież wystarczyło od czasu do czasu zatelefonować, zapytać, jak się miewam, stopniowo wkupić się w moje łaski. Ale nie. On postanowił chwycić byka za rogi i zaprosić mnie do siebie na osiem tygodni. Mama była zdecydowanie przeciwna temu pomysłowi. Po tym, jak przez trzy lata nie dawał znaku życia, uważała, że nie zasługuje na to, by spędzić ze mną całe lato. Twierdziła, że nic nie wynagrodzi mi straconego czasu. Tymczasem ojciec robił się coraz bardziej uparty i zdeterminowany, żeby przekonać mnie, że pokocham południową Kalifornię. Nie wiem, dlaczego tak nagle postanowił się z nami skontaktować. Może miał nadzieję, że uda mu się naprawić naszą relację, którą zniszczył w dniu, kiedy tak po prostu wstał i wyszedł? Wątpiłam, by tak się stało, ale pewnego dnia ugięłam się i zadzwoniłam do niego, żeby powiedzieć, że przyjadę. Podejmując decyzję, nie myślałam o ojcu. Myślałam o gorących letnich dniach, boskich plażach i o tym, że być może zakocham się – z wzajemnością – w opalonym, umięśnionym modelu od Abercrombie & Fitch. Poza tym miałam własne racje, żeby chcieć się wyrwać jak najdalej od Portland.

Tym bardziej nie mam powodów, żeby cieszyć się na widok osoby, która idzie w moją stronę.

To zrozumiałe, że w ciągu trzech lat ludzie się zmieniają. Trzy lata temu byłam o osiem centymetrów niższa. Trzy lata temu mój ojciec nie miał włosów poprzetykanych siwizną. Trzy lata temu nie czułabym się tak niezręcznie.

Próbowałam się uśmiechnąć. Rozciągnąć usta jak najszerzej, żebym nie musiała tłumaczyć, dlaczego się krzywię. Zawsze łatwiej się uśmiechnąć.

– A oto i moja mała dziewczynka! – mówi ojciec. Patrzy na mnie zdumiony i kręci głową z niedowierzaniem, zaskoczony, że nie wyglądam jak wtedy, gdy miałam trzynaście lat. To niesamowite, gdy człowiek uświadamia sobie, że szesnastolatki nie wyglądają tak samo jak wtedy, gdy chodziły do szóstej klasy.

– Jasne – rzucam, wyciągając z ucha słuchawkę. Kabel dynda mi w dłoni; dźwięki muzyki wprawiają go w delikatne drżenie.

– Tęskniłem za tobą, Eden – mówi, jakbym miała być przeszczęśliwa, że człowiek, który zostawił mnie i mamę, za mną tęskni. Może jeszcze powinnam rzucić mu się w ramiona i wybaczyć? Niestety, to nie działa w ten sposób. Wybaczenie to nie jest coś, czego należy oczekiwać. Na to trzeba sobie zapracować.

No, ale skoro mam mieszkać z nim przez kolejne osiem tygodni, może powinnam schować wrogość do kieszeni.

– Ja też za tobą tęskniłam.

Patrzy na mnie rozpromieniony. Dołeczki wwiercają się w jego policzki jak kret w pulchną ziemię.

– Daj, wezmę bagaż – mówi. Sięga po walizkę i stawia ją na kółkach.

Wychodzę za nim z lotniska. Nie byle jakiego – ze słynnego LAX. Strzelam oczami, próbując wypatrzeć w tłumie gwiazdy filmowe albo słynne modelki, ale nie widzę żadnych znajomych osób.

Przecinając rozległy parking, czuję na twarzy przyjemne ciepło. Słońce pieści moją skórę, a leciutki wietrzyk bawi się moimi włosami. Niebo jest czyste, jeśli nie liczyć kilku chmur.

– Myślałam, że będzie tu cieplej – mówię wkurzona, gdy uświadamiam sobie, że wbrew temu, w co wierzyłam, Kalifornia nie jest wolna od wiatru, chmur i deszczu. Do głowy mi nie przyszło, że nudne Portland jest latem cieplejsze od słonecznego Miasta Aniołów. Jestem srodze zawiedziona i chociaż Oregon jest nudny jak flaki z olejem, najchętniej wróciłabym do domu.

– I tak jest tu gorąco. – Ojciec wzrusza ramionami, jakby chciał mnie przeprosić w imieniu pogody. Zerkam na niego kątem oka i widzę, że zastanawia się, co by tu powiedzieć. Niezręczność sytuacji potęguje to, że nie bardzo mamy o czym ze sobą rozmawiać.

Stawia walizkę przy czarnym lexusie, a ja patrzę podejrzliwie na lśniący lakier. Przed rozwodem rodzice jeździli badziewiastym volvo, które – w najlepszym wypadku – co cztery tygodnie lądowało u mechanika. Albo więc nowa praca ojca była wyjątkowo dobrze płatna, albo oszczędzał na nas, gdy byliśmy rodziną. Może uznał, że nie warto na nas wydawać?

– Jest otwarty – mówi, wskazując głową samochód, a sam pakuje do bagażnika moją walizkę.

Okrążam auto, zdejmuję z ramienia plecak, otwieram drzwi i siadam na fotelu pasażera. Nagrzana skórzana tapicerka parzy mnie w gołe uda. Czekam w milczeniu, aż ojciec usiądzie za kierownicą.

– Miałaś dobry lot? – zagaduje. Uruchamia silnik i wyjeżdża tyłem z parkingu.

– Tak, w porządku. – Naciągam pas bezpieczeństwa i zapinam go. Kładę plecak na kolanach i tępym wzrokiem wyglądam przez przednią szybę. Słońce świeci mi prosto w oczy, otwieram więc przegródkę, wyciągam okulary przeciwsłoneczne i zakładam je na nos. Wzdycham.

Niemal słyszę, jak ojciec przełyka ślinę. Chwilę później bierze głęboki oddech i pyta:

– Jak tam mama?

– Świetnie – odpowiadam zbyt szybko i entuzjastycznie, żeby mu pokazać, jak dobrze radzimy sobie bez niego. Nie do końca jest to prawda. Mama radzi sobie. Nie najlepiej, ale i nie najgorzej. Przez ostatnie parę lat próbowała przekonać samą siebie, że rozwód był lekcją, z której wiele się nauczyła. Chce wierzyć, że była to afirmująca życie wiadomość od losu, dzięki której spłynęła na nią mądrość, choć tak naprawdę doprowadziła wyłącznie do tego, że zaczęła gardzić mężczyznami. – Nigdy nie czuła się lepiej.

Tata kiwa głową i zaciska palce na kierownicy. Wyjeżdżamy z parkingu na szeroki bulwar. Na wielopasmowej drodze panuje znaczny ruch, ale samochody mijają się z dużą prędkością. Otacza nas otwarta przestrzeń. Nie ma tu drapaczy chmur jak w Nowym Jorku ani rzędów drzew jak w moim rodzinnym Portland. Jedyne, co mnie cieszy, to fakt, że naprawdę mają tu palmy. W głębi duszy zastanawiałam się, czy to nie mit.

Przejeżdżamy pod skupiskiem znaków drogowych, po jednym nad każdym pasem ruchu, informujących o okolicznych miastach i dzielnicach. Słowa rozmazują się, gdy mijamy je w zawrotnym tempie. Zapada niezręczna cisza i ojciec odchrząkuje, próbując po raz kolejny nawiązać rozmowę.

– Spodoba ci się w Santa Monica – mówi z przelotnym uśmiechem. – To piękne miasto.

– Tak, sprawdzałam – odpowiadam, opierając się na łokciu i patrząc na bulwar. Tymczasem Los Angeles nie wygląda tak olśniewająco jak na zdjęciach, które widziałam w internecie. – Macie tam to swoje słynne molo, tak?

– Tak, Pacific Park. – Kiedy snop światła pada na jego ręce, moją uwagę przykuwa złota obrączka na palcu serdecznym. Wydaję z siebie stłumiony jęk.

Zauważa moje spojrzenie i mówi:

– Ella nie może się doczekać, kiedy cię pozna.

– Ja też nie mogę się doczekać – kłamię.

Ella. Niedawno ojciec poinformował mnie o swojej nowej żonie, następczyni mojej mamy: czymś nowszym i lepszym. Nie potrafię tego zrozumieć. Co takiego ma ta Ella, czego nie ma moja mama? Lepiej szoruje gary? Robi lepsze klopsiki?

– Mam nadzieję, że się dogadacie – dodaje po chwili nieznośnej ciszy. Zjeżdża na skrajny prawy pas. – Naprawdę chcę, żeby wszystko było jak należy.

Może i chce, żeby wszystko było jak należy, ale ja wcale nie jestem zachwycona perspektywą mieszkania pod jednym dachem z jego nową rodziną. Nie podoba mi się myśl, że mam macochę. Chcę mieć zwyczajną rodzinę, składającą się z mojej mamy, mojego taty i mnie. Nie lubię się przystosowywać. Nie lubię zmian.

– Ile ma dzieci? – pytam z pogardą. Nie tylko zostałam pobłogosławiona macochą, ale mam też przyrodnich braci.

– Troje – warczy ojciec. Najwyraźniej moja niechęć zaczyna działać mu na nerwy. – Tylera, Jamiego i Chase’a.

– Dobrze – mówię. – Ile mają lat?

Skupiony na drodze, zauważa znak STOP i przyhamowuje.

– Tyler niedawno skończył siedemnaście lat, Jamie ma czternaście, a Chase… Chase jedenaście. Proszę, skarbie, spróbuj się z nimi dogadać. – Jego piwne oczy patrzą na mnie błagalnie.

– Och – wzdycham. Aż do dziś zakładałam, że przyjdzie mi poznać maluchy, które ledwo potrafią sklecić sensowne zdanie. – W porządku.

Pół godziny później jedziemy wijącą się drogą w kierunku czegoś, co przypomina obrzeża miasta. Rzędy wysokich drzew ciągną się wzdłuż chodników po obu stronach ulicy. Ich grube pnie i rozłożyste gałęzie dają wytchnienie od upału. Domy są tu większe niż ten, w którym mieszkam z mamą. Każdy z nich jest inny od poprzedniego i wyjątkowy. Nie ma dwóch takich samych: różnią się od siebie kształtem, wielkością i kolorem. Lexus taty zatrzymuje się przed domem z białego kamienia.

– Tutaj mieszkasz? – Deidre Avenue wygląda zbyt pospolicie, jak jedna z ulic w Północnej Karolinie. A przecież Los Angeles nie ma być zwyczajne. Ma być krzykliwe, nie z tego świata i kompletnie surrealistyczne. Ale nie jest.

Ojciec kiwa głową, gasi silnik i podnosi osłonę przeciwsłoneczną.

– Widzisz tamto okno? – Mówiąc to, wskazuje okno na drugim piętrze, zupełnie pośrodku.

– Tak?

– To twój pokój.

– O. – Nie spodziewałam się, że na osiem tygodni, które przyjdzie mi tu spędzić, dostanę własny pokój. Jednak z zewnątrz dom wydaje się całkiem duży, więc wolnych pokoi mają tu pewnie pod dostatkiem. Cieszę się, że nie będę spać na dmuchanym materacu, na środku pokoju gościnnego. – Dzięki, tato. – Kiedy próbuję wysiąść z samochodu, dociera do mnie, że noszenie szortów ma swoje dobre i złe strony. Dobra jest taka, że skórę na nogach mam chłodną i suchą, a zła, że uda przykleiły mi się do skórzanej tapicerki. W efekcie potrzebuję dobrej minuty, żeby wygramolić się na zewnątrz.

Ojciec otwiera bagażnik, wyciąga moją walizkę i stawia ją na chodniku.

– Lepiej wejdźmy do środka – mówi. Wysuwa uchwyt i ciągnąc walizkę za sobą, kieruje się w stronę domu.

Przeskakuję nad pasem parkingowym i idę za nim wykładaną kamieniami ścieżką, która prowadzi do drzwi frontowych: ciężkich, mahoniowych, dokładnie takich, jakie powinni mieć w swoich domach bogaci ludzie. Przez cały czas gapię się na trampki Converse, które mam na nogach, i nabazgrane na białej gumie słowa. To słowa piosenki, podobnie jak te na walizce, napisane czarnym markerem Sharpie. Patrzenie na nie uspokaja mnie. Przynajmniej do chwili, gdy stajemy przed drzwiami.

Sam dom – mimo ohydnych oznak konsumpcjonizmu – jest bardzo ładny. W porównaniu z budynkiem, w którym obudziłam się dziś rano, przypomina pięciogwiazdkowy pensjonat. Na podjeździe stoi zaparkowany range rover. „Niezły wypas”, myślę.

– Zdenerwowana? – Ojciec zatrzymuje się przed drzwiami i posyła mi krzepiący uśmiech.

– Tak jakby – przyznaję. Próbowałam nie myśleć o tych wszystkich rzeczach, które mogą pójść nie tak, ale w głębi duszy czuję strach. A co jeśli mnie znienawidzą?

– Niepotrzebnie. – Otwiera drzwi i wchodzimy do środka. Kółka walizki drapią drewnianą podłogę.

Tuż za progiem uderza nas przytłaczający zapach lawendy. Przede mną znajdują się schody na górę, a po prawej stronie widzę drzwi, które – z tego, co udaje mi się zobaczyć przez szparę – prowadzą do pokoju gościnnego. Za widocznym na wprost, sklepionym przejściem znajduje się kuchnia – kuchnia, z której idzie w moją stronę kobieta.

– Eden! – woła. Zamyka mnie w uścisku, w czym trochę przeszkadza jej obfity biust, a zaraz potem odsuwa się nieco, żeby lepiej mi się przyjrzeć. Ja robię to samo. Ma jasne włosy i szczupłą figurę. Nie wiedzieć czemu, spodziewałam się, że będzie podobna do mamy, ale najwyraźniej ojciec zmienił gust nie tylko wobec domów, ale i wobec kobiet. – Jak miło w końcu cię poznać!

Odsuwam się od niej i siłą woli powstrzymuję się, żeby nie przewrócić oczami albo nie zrobić głupiej miny. Tata zawlókłby mnie z powrotem na lotnisko, gdybym okazała brak szacunku.

– Dzień dobry – mówię.

– Boże, masz oczy Dave’a! – To najgorsza rzecz, jaką mogłam usłyszeć, zwłaszcza że dużo bardziej wolałabym mieć oczy mamy. Ona mnie nie zostawiła.

– Moje są ciemniejsze – mruczę z pogardą.

Ella nie drąży tematu i kieruje rozmowę na zupełnie inne tory.

– Musisz poznać resztę rodziny. Jamie, Chase, zejdźcie tu! – woła, zadzierając głowę, i zaraz potem znów patrzy na mnie. – Dave powiedział ci o spotkaniu, które organizujemy dziś wieczorem?

– Spotkaniu? – powtarzam. Na mojej liście rzeczy, które muszę zrobić, będąc w Kalifornii, z całą pewnością nie było spotkań towarzyskich. Zwłaszcza tych organizowanych przez obcych ludzi. – Tato? – Zerkam na niego. Mam ochotę spiorunować go wzrokiem, ale tego nie robię. Zamiast tego unoszę pytająco brwi.

– Organizujemy grilla dla sąsiadów – tłumaczy. – Nie ma lepszego sposobu na rozpoczęcie lata niż dobry stary grill.

Marzę o tym, żeby przestał gadać.

Jeśli mam być szczera, nienawidzę tłumów i grillowania.

– Świetnie – rzucam.

Słyszę głuchy łomot i widzę dwóch chłopców, którzy zbiegają po schodach. Ich kroki dudnią na dębowych deskach, kiedy pokonują po dwa stopnie naraz.

– To jest Eden? – Starszy pyta szeptem Ellę, ale i tak go słyszę. To na pewno Jamie. Młodszy, z dużymi oczami, to pewnie Chase.

– Cześć – mówię i rozciągam usta w promiennym uśmiechu. Z tego, co pamiętam, Jamie ma czternaście lat. Choć jest ode mnie o dwa lata młodszy, niemal dorównuje mi wzrostem. – Co słychać?

– Nic ciekawego – odpowiada. To wykapana Ella. Te same błyszczące niebieskie oczy i kudłate jasne włosy. – Napijesz się czegoś?

– Nie, dzięki. – Ze swoją wyprostowaną sylwetką i dobrymi manierami wydaje się starszy, niż jest w rzeczywistości. Może jednak się dogadamy.

– Chase, przywitasz się z Eden? – Ella zwraca się do młodszego.

Dzieciak wydaje się bardzo skryty. On również odziedziczył doskonałe geny swojej matki.

– Cześć – mruczy pod nosem, nawet na mnie nie patrząc. – Mamo, mogę iść do Matta?

– Oczywiście, skarbie, tylko wróć przed dziewiętnastą – mówi Ella. Zastanawiam się, czy jest typem matki, która nakłada szlaban za zostawienie okruchów na dywanie w pokoju gościnnym, czy taką, która nie przejmuje się, jeśli przez dwa dni nie będzie cię w domu. – Organizujemy dziś grilla, pamiętasz?

Chase kiwa głową, mija mnie i bez słowa błyskawicznie znika za drzwiami.

– Mamo, chcesz, żebym pokazał jej dom? – pyta Jamie.

– Byłoby super – odpowiadam, zanim Ella zdąży cokolwiek powiedzieć. Wolę spędzić czas z nim niż z ojcem, macochą albo – nie daj Boże – z obojgiem. Nie rozumiem, po co miałabym przebywać w towarzystwie ludzi, których wolę omijać szerokim łukiem. Tak więc na razie będę trzymała się moich cudownych przyrodnich braci. Założę się, że dla nich cała ta sytuacja jest równie dziwaczna jak dla mnie.

– To miło z twojej strony, Jay – mówi Ella. W jej głosie wyczuwam ulgę, że to nie ona będzie musiała pokazywać mi, gdzie jest łazienka. – Pokaż Eden jej pokój.

Tata uśmiecha się i kiwa głową.

– Gdybyś czegoś potrzebowała, będziemy w kuchni.

Powstrzymuję się, żeby nie parsknąć, kiedy Jamie sięga po moją walizkę i zaczyna taszczyć ją po schodach. Jedyne, czego potrzeba mi w tej chwili, to opalone nogi i świeże powietrze, a siedząc w domu, zarówno o jednym, jak i o drugim mogę tylko pomarzyć.

Kiedy wchodzę na schody, dociera do mnie syk ojca:

– Gdzie jest Tyler?

– Nie wiem – odpowiada Ella.

Z każdym kolejnym krokiem ich głosy stają się coraz bardziej przytłumione, mimo to słyszę, jak pyta:

– I tak po prostu pozwoliłaś mu wyjść?

– Tak – mówi Ella.

– Zamieszkasz w pokoju naprzeciwko mojego – informuje mnie Jamie na półpiętrze. – To najfajniejszy pokój. Z najlepszym widokiem.

– Przepraszam. – Pilnuję, żeby uśmiech nie schodził mi z twarzy, kiedy zbliżamy się do jednych z pięciorga drzwi. W pewnej chwili spoglądam na dół i widzę tył głowy Elli, która znika w kuchni.

Dochodzę do wniosku, że jest typem matki, która niespecjalnie przejęłaby się zniknięciem dziecka.

2

Gdybym miała jednym słowem opisać swój nowy pokój, wybrałabym słowo „skromny”. Jak żadne inne pasuje do łóżka, jasnych ścian i prostej komody. Bo to wszystko, co znajduje się w moim pokoju. No i panuje tu straszny upał.

– Ładny widok – zwracam się do Jamiego, choć nawet nie zdążyłam podejść do okna.

Jamie się śmieje.

– Twój tata powiedział, że możesz urządzić go, jak chcesz.

Chodzę po pokoju, okrążam beżowy dywan i zaglądam do wbudowanej szafy z przesuwnymi lustrzanymi drzwiami. Jest dużo fajniejsza od maleńkiej szafy, którą mam w domu. No i mam własną, przylegającą do pokoju łazienkę. Uchylam drzwi, zerkam do środka i zachwycona unoszę brwi. Prysznic wygląda jak nowy.

– Podoba ci się? – pyta zza moich pleców tata. Odwracam się na dźwięk jego głosu. Uśmiecha się do mnie promiennie. Nie słyszałam, kiedy wszedł do pokoju. – Przepraszam, trochę tu gorąco. Zaraz włączę klimatyzację. Daj jej pięć minut.

– Nie ma problemu – mówię. – Ładny pokój. – Jest prawie dwukrotnie większy od mojej sypialni w Portland i mimo skromnego wystroju nie może się nie podobać.

– Głodna? – Mam wrażenie, że zadawanie pytań to jedyne, w czym jest dobry. – Po takiej podróży pewnie konasz z głodu. Co byś zjadła?

– Nie jestem głodna – mówię. – Chyba pójdę pobiegać. Rozprostuję trochę nogi. – Nie chcę rezygnować z codziennej przebieżki; poza tym jogging to doskonała okazja, żeby się przyjrzeć okolicy.

Na starzejącej się twarzy ojca maluje się niezdecydowanie. Przez chwilę marszczy brwi i wzdycha, jakbym go poprosiła, żeby kupił mi trawkę.

– Tato – mówię stanowczo. Przechylam głowę i udaję rozbawioną. – Mam szesnaście lat. Mogę wychodzić sama. Chcę się tylko rozejrzeć.

– To chociaż weź z sobą Jamiego – upiera się. Jamie unosi brwi. Nie wiem, czy jest bardziej zaciekawiony, czy zaskoczony. – Jamie – zwraca się do niego ojciec. – Lubisz biegać, prawda? Pójdziesz z Eden i dopilnujesz, żeby się nie zgubiła?

Jamie zerka w moją stronę i posyła mi pełen współczucia, porozumiewawczy uśmiech.

– Jasne – mówi. – Tylko się przebiorę.

Myślę, że doskonale wie, jak to jest mieć nadopiekuńczych rodziców, którzy traktują cię jak pięciolatka.

Patrząc na to, co wydarzyło się do tej pory, pobyt w Santa Monica zapowiada się doskonale. Nie minął dzień, a napięcie między mną a ojcem staje się nie do wytrzymania. Nie minął dzień, a ja muszę iść na grilla z obcymi ludźmi. Nie minął dzień, a przydzielono mi eskortę do zwykłej czynności, jaką jest bieganie.

Nie minął dzień, a ja żałuję, że w ogóle tu przyjechałam.

– Nie oddalajcie się zbytnio od domu – mówi ojciec i wychodzi z pokoju, zostawiając za sobą otwarte drzwi, chociaż proszę go głośno o zamknięcie.

Jamie opiera się o futrynę i pyta:

– Chcesz iść teraz?

Wzruszam ramionami.

– Jeśli nie masz nic przeciwko.

Pospiesznie kiwa głową i wychodzi z pokoju, pamiętając, żeby zamknąć drzwi.

Wolę nie marnować czasu na siedzenie w domu, zwłaszcza że w pokoju jest duszno, a klimatyzacja chyba nie działa, więc kładę walizkę na miękkim materacu i otwieram ją. Cieszę się, widząc, że moje rzeczy – począwszy od laptopa, a skończywszy na ulubionej bieliźnie – dotarły na miejsce w jednym kawałku. Zwykle, gdy otwieram walizkę, połowa jej zawartości wysypuje się na podłogę, bo obsługa obchodzi sie z bagażem jak z workiem kartofli. Tak więc przetrząsam zawartość walizki aż do dna, bo strój do joggingu był jedną z pierwszych rzeczy, jakie spakowałam.

Kiedy idę do wypasionej łazienki, żeby się odświeżyć i przebrać, mój telefon wibruje, uprzejmie dając znać, że lada chwila się rozładuje. Przypominam sobie, że Amelia prosiła, żebym zadzwoniła, jak tylko dotrę na miejsce. Kładę szorty i biustonosz do biegania na desce sedesowej i krzyżuję nogi. Numer mojej najlepszej przyjaciółki jest przypisany do klawisza szybkiego wybierania, więc połączenie się z nią to kwestia nanosekund.

– No cześć – odzywa się głupkowatym głosem, który brzmi jak skrzyżowanie głosów bohatera kreskówki i komentatora sportowego.

– Cześć – odpowiadam, naśladując jej ton. Śmieję się i wzdycham. – To miejsce jest koszmarne. Pozwól mi wrócić i spędzić lato z tobą.

– Też bym chciała! Dziwnie tu bez ciebie.

– Tak dziwnie, jak spotkać się z nową macochą?

– Może nie aż tak – odpowiada. – Jest w porządku? Chyba nie jest tak straszna jak ta macocha z Kopciuszka, co? A twoi bracia przyrodni? Zadebiutowałaś już w roli opiekunki do dzieci?

Kręcę głową, chociaż zdaję sobie sprawę, że mnie nie widzi. Gdyby tylko wiedziała, że jest wręcz odwrotnie.

– Tak naprawdę to wcale nie są dzieciaki.

– Jak to?

– To nastolatkowie.

– Nastolatkowie? – powtarza. Przez ostatnie dwa tygodnie musiała wysłuchiwać, jak bardzo boję się spotkania z przyrodnimi braćmi, bo nie mam cierpliwości do dzieci poniżej szóstego roku życia. I nagle okazuje się, że moi przyrodni bracia są dużo starsi.

– Tak – odpowiadam. – Są w porządku. Jeden jest trochę nieśmiały, ale to najmłodszy, więc można takie zachowanie zrozumieć. Myślę, że dogadam się z tym trochę starszym. Zresztą nie wiem. Ma na imię Jamie.

– Myślałam, że masz trzech braci – stwierdza Amelia. – Mówiłaś o trójce.

– Cóż, nie poznałam jeszcze trzeciego – tłumaczę. Aż do tej chwili zapomniałam, że mam nie dwóch, a trzech przyrodnich braci, którzy będą mnie oceniać. – Pewnie poznam go później. Idę pobiegać z Jamiem.

– Eden. – Głos Amelii jest pełen powagi, ale łagodny. – Dopiero przyjechałaś. Wyluzuj. Wyglądasz dobrze.

– Nie. – Ramieniem przyciskam telefon do ucha i jednocześnie ściągam buty. – Mówili coś jeszcze na mój temat? – pytam ostrożnie, choć wolałabym nie wiedzieć. Wszystko przez ciekawość, która zżera człowieka od środka, i fakt, że nie można jej się oprzeć. Ja zawsze się poddaję.

Cisza po drugiej stronie zdaje się nie mieć końca.

– Nie myśl o tym, Eden.

– A więc, tak – mówię bardziej do siebie niż do niej. Mój głos brzmi niczym szept i nie sądzę, żeby Amelia mnie usłyszała. Telefon wibruje po raz kolejny. – Posłuchaj, bateria zaraz mi padnie. Wieczorem idę na jakiegoś przeklętego grilla. Jeśli zrobi się naprawdę źle, będę pisała do ciebie przez cały czas, żeby wiedzieli, że mam przyjaciół.

Amelia śmieje się i niemal widzę, jak przewraca oczami tak, że widać jej tylko białka.

– Jasne. Informuj mnie na bieżąco.

Telefon rozładowuje się, zanim zdążam bąknąć coś na pożegnanie, więc odkładam go na blat i sięgam po ubrania. Bieganie pomaga oczyścić umysł, a tego właśnie mi trzeba. Przebieram się w strój do joggingu – robię to tak często, że potrafiłabym się ubrać nawet we śnie – i idę nadół. W kuchni witają mnie czarne lśniące blaty, białe lakierowane szafki i równie lśniąca czarna podłoga. Wszystko tu jest bardzo, bardzo lśniące.

– O kurczę – mówię. Zerkam na butelkę wody w mojej dłoni i na nieskazitelnie czysty zlew pod oknem. Aż boję się go używać.

– Podoba ci się? – pyta ojciec i dopiero teraz zauważam jego obecność. Pojawia się znikąd, jakby chodził za mną krok w krok.

– Montowaliście go wczoraj czy co?

Śmieje się, kręcąc głową, i odkręca kran.

– Proszę bardzo – mówi. – Jamie czeka na ciebie przed domem. Rozciąga się.

Mijam kuchenną wyspę i napełniam butelkę wodą. Kiedy zaczyna się przelewać, zakręcam nakrętkę i wynoszę się stamtąd, zanim ojciec znowu coś powie. Nie mam pojęcia, jak przetrwam z tym człowiekiem osiem tygodni.

Jamie chodzi w tę i z powrotem po podjeździe. Widząc mnie, zatrzymuje się i uśmiecha.

– Rozgrzewam się – oświadcza.

– Mogę się przyłączyć?

Kiedy kiwa głową, upijam łyk wody i robimy kilka okrążeń dokoła trawnika. W końcu niespiesznie wybiegamy na ulicę. Wokół jest bardzo ładnie.

Pierwszy raz od dawna biegnę bez muzyki; uważam, że byłoby niegrzecznie tak po prostu odciąć się do Jamiego. Biegniemy w milczeniu, tylko od czasu do czasu zamienimy kilka słów albo któreś z nas rzuci: „zwolnijmy trochę”. Nie przeszkadza mi to jednak. Z nieba leje się na nas żar, jakby w ciągu godziny temperatura podskoczyła o kilkanaście stopni. Okolica rzeczywiście jest urocza. Mieszkańcy spacerują z psami, jeżdżą na rowerach albo pchają przed sobą wózki dziecięce. Może jednak zakocham się w tym mieście?

– Nienawidzisz swojego ojca? – pyta nagle Jamie, kiedy zawracamy w stronę domu. Jestem tak zaskoczona, że omal nie potykam się o własne nogi.

– Co takiego? – To jedyna odpowiedź, jaką mogę z siebie wydusić. Próbuję zebrać myśli i wbijam wzrok w chodnik. – To nie takie proste.

– A ja go lubię – mówi albo raczej dyszy Jamie. Aż dziw bierze, że nadal dotrzymuje mi tempa.

– Och.

– Tak. Ale między wami sytuacja jest dość napięta.

– Rzeczywiście – przyznaję. Zagryzam wargę i zastanawiam się, jak by tu zmienić temat. – Świetny dom, co nie? – stwierdzam, wskazując pierwszy lepszy budynek.

Jamie kompletnie mnie ignoruje.

– Czemu tak jest? – pyta.

– Bo jest beznadziejny – odpowiadam w końcu. To prawda: mój ojciec jest beznadziejny. – Jest beznadziejny, bo zostawił mnie i mamę. Bo nie dzwoni. Jest beznadziejny, bo jest beznadziejny.

– Rozumiem.

Na tym kończy się nasza rozmowa. Resztę drogi pokonujemy w milczeniu, potem rozciągamy się na trawniku i wchodzimy do domu, żeby wziąć prysznic. Tata nie omieszkał przypomnieć nam o grillu, który ma się rozpocząć za dwie godziny. Rozchodzimy się do swoich pokoi.

Jestem spocona i czuję się obrzydliwie, podłączam więc telefon do ładowarki i zaraz potem wchodzę do cudownie czystej kabiny prysznicowej. W strumieniach wody czuję się wspaniale, dlatego przez kolejne pół godziny siedzę pod prysznicem, rozkoszując się gorącą parą, która otacza mnie ze wszystkich stron. Prysznic w domu nigdy nie był taki przyjemny.

Pozostałe półtorej godziny poświęcam na przygotowania. Gdybym mogła, wyszłabym na patio w dresie, ale nie sądzę, żeby Ella była zachwycona tym pomysłem. Dlatego przetrząsam zawartość walizki i wyciągam obcisłe spodnie oraz sportową marynarkę. Swobodnie, ale z klasą. To powinno wystarczyć.

Ubieram się, suszę włosy, układam je w luźne loki i robię makijaż. Spryskuję skórę mgiełką do ciała, kiedy dolatuje do mnie zapach… grilla. Widać dochodzi już siódma.

Idę na dół i kierując się zapachem, wchodzę do kuchni. Prowadzące na patio, rozsuwane szklane drzwi są otwarte i dociera do mnie, że impreza trwa już w najlepsze. Małe sprostowanie: a więc jest już po siódmej. Jest muzyka, która sączy się z głośników gdzieś w tle, grupki snujących się z kąta w kąt dorosłych i wszystko, co sprawia, że tak bardzo nie lubię takich spotkań. Widzę Chase’a, pluskającego się w basenie z innymi dzieciakami w jego wieku. Dostrzegam też ojca, który obraca akurat hamburgery na ruszcie grilla i, kręcąc biodrami, naśladuje jakiś taniec z lat osiemdziesiątych. Wygląda po prostu beznadziejnie.

– Eden! – słyszę czyjś głos. Odwracam się i poirytowana odkrywam, że należy do Elli. – Chodź do nas!

Może jeśli udam, że mam jakiś atak, będę mogła wrócić do pokoju albo jeszcze lepiej do domu.

– Przepraszam za spóźnienie. Nie spojrzałam na zegarek.

– Nie, nie, nic się nie stało – mówi Ella. Przesuwa okulary przeciwsłoneczne na czubek głowy i wchodzi do kuchni, żeby mnie z niej wyciągnąć. – Mam nadzieję, że jesteś głodna.

– Właściwie to ja…

– To nasi sąsiedzi z naprzeciwka – przerywa mi, wskazując głową stojącą przed nami parę w średnim wieku. – Dawn i Philip.

– Miło cię poznać, Eden – mówi Dawn. Wygląda na to, że albo ojciec, albo Ella zdążyli poinformować wszystkich o moim przyjeździe. Philip uśmiecha się półgębkiem.

– Mnie również miło państwa poznać – odpowiadam. Nie wiem, co jeszcze mogłabym dodać. Opowiedzcie mi historię swojego życia? Jakie macie plany na przyszłość? Zamiast tego się uśmiecham.

– Nasza córka też przyjdzie – ciągnie Dawn, a ja od razu robię się nerwowa. – Dotrzyma ci towarzystwa.

– Świetnie – mówię i odwracam wzrok. Dogadywanie się z innymi dziewczynami nigdy nie było moją mocną stroną. Dziewczyny są przerażające. A poznawanie nowych jest jeszcze gorsze. – Miło było państwa poznać – powtarzam z uśmiechem.

Uwalniam się od nich i od Elli, z nadzieją, że uda mi się uniknąć kolejnych niezręcznych prezentacji. Przez pierwsze czterdzieści minut idzie mi naprawdę dobrze. Stoję pod płotem i kręcę nosem na koszmarną muzykę, która dobiega z głośników w drugim końcu ogrodu. Czuję się zażenowana już samą swoją obecnością w tym miejscu. Kiedy mięso jest gotowe i wszyscy zaczynają jeść, ich głosy zagłuszają wreszcie tę koszmarną popową papkę. Przez kilka minut skubię bułkę hamburgera, po czym wyrzucam wszystko do kosza. I gdy już mi się wydaje, że przez resztę wieczoru będę miała święty spokój, Ella postanawia przedstawić mnie każdemu z osobna jako swoją pasierbicę.

– A oto i Rachael! – mówi, prowadząc mnie w stronę kolejnej grupy sąsiadów.

– Rachael? – powtarzam. Może to ktoś, kogo już poznałam, ale nie pamiętam. W ciągu ostatniej godziny usiłowałam spamiętać tak wiele imion, że w efekcie wszystko zamazało mi się w pamięci.

– Córka Dawn i Philipa – tłumaczy Ella. Spogląda ponad moim ramieniem, kiwa głową i zanim się odwracam, woła: – Tutaj, Rachael!

No to pięknie. Biorę głęboki oddech, przekonuję w duchu samą siebie, że potrafię być naprawdę sympatyczna, i rozciągam usta w najbardziej sztucznym uśmiechu, jaki można sobie wyobrazić. Dziewczyna podchodzi do nas i zatrzymuje się obok mnie.

– Och, eee, cześć – mówię.

Ella obdarza nas promiennym uśmiechem.

– Eden, to jest Rachael.

Rachael uśmiecha się do mnie i wyglądamy teraz jak trzy seryjne morderczynie.

– Cześć. – Posyła Elli wymowny uśmiech.

Ella rozumie aluzję.

– Zostawię was. – Śmieje się i odchodzi, by wdać się w kolejną nudną rozmowę z nudnymi ludźmi.

– Rodzice wszystko komplikują – oświadcza Rachael. To wystarczy, żebym zaczęła ją lubić. – Byłaś tu przez cały czas?

Chciałabym móc zaprzeczyć.

– Niestety.

Ma długie jasne włosy, których odcień z całą pewnością nie jest naturalny. Nie obchodzi mnie to, bo nie zdążyła mnie jeszcze znienawidzić.

– Mieszkam naprzeciwko, a ty pewnie nikogo tu nie znasz, więc jeśli chcesz, możemy trzymać się razem. Poważnie, wpadaj, kiedy tylko chcesz.

Jestem zaskoczona i jednocześnie wdzięczna za tę propozycję. Nie ma mowy, żebym spędziła najbliższe osiem tygodni w domu, z ojcem i jego nową rodziną.

– Brzmi nieźle… – Milknę, bo moją uwagę przykuwa coś innego.

Przez szpary w płocie widzę drogę i mrużę oczy, żeby mieć lepszy widok. Gra muzyka. Choć „gra” to za mało powiedziane. Raczej ryczy na cały regulator. Słyszę ją ponad gównianymi dźwiękami, które zalewają ogród. Pod dom podjeżdża elegancki biały samochód, aż tylne koło odbija się od krawężnika. Widząc to, krzywię się z obrzydzeniem. Z chwilą gdy kierowca gasi silnik, muzyka milknie.

– Na co patrzysz? – pyta Rachael, ale ja jestem tak zaabsorbowana tym, co dzieje się na ulicy, że nie odpowiadam.

Drzwi samochodu otwierają się z taką siłą, że aż dziw bierze, że nie wypadają z zawiasów. Nie widzę wyraźnie, ale z samochodu wysiada wysoki chłopak i zatrzaskuje drzwi z taką samą siłą, z jaką je otworzył. Waha się przez chwilę, patrzy na dom i przeczesuje dłonią włosy. Kimkolwiek jest, wydaje się przygnębiony. Wygląda, jakby właśnie stracił oszczędności całego życia albo jak ktoś, komu zdechł ukochany pies. Chwilę później rusza w stronę furtki.

– Co to za dupek? – mruczę do Rachael, a koleś już kieruje się w naszą stronę.

Zanim jednak którakolwiek z nas zdąży się odezwać, Dupek otwiera furtkę, waląc w nią pięścią i ściągając na siebie uwagę gości. Zupełnie jakby zależało mu na tym, żeby cały świat go nienawidził. Domyślam się, że to jeden z tych, którymi wszyscy w sąsiedztwie pogardzają. Facet wpadł w szał, bo nie został zaproszony na najgorszego grilla, jakiego zorganizowano w okolicy.

– Przepraszam za spóźnienie – rzuca sarkastycznie i na tyle głośno, żeby go wszyscy usłyszeli. Uśmiecha się z wyższością. Oczy ma zielone i błyszczące jak szmaragdy. – Ominęło mnie coś oprócz zarzynania zwierząt? – Mówiąc to, wyciąga środkowy palec w stronę grilla. – Mam nadzieję, że krowa, którą właśnie zjedliście, wam smakowała. – Po tych słowach wybucha śmiechem. Śmieje się tak, jakby malujący się na twarzach gości wyraz odrazy był najzabawniejszą rzeczą na świecie.

– Ktoś jeszcze ma ochotę na piwo? – Niezręczną ciszę przerywa głos ojca. Kiedy zdumieni sąsiedzi chichoczą i wracają do przerwanych rozmów, Dupek kieruje się w stronę domu. Zatrzaskuje drzwi z taką siłą, że widzę, jak drżą szyby.

Stoję oniemiała. Nie wiem, co to było i kim był ten człowiek, który właśnie wszedł do domu. Kiedy dociera do mnie, że ze zdumienia otworzyłam usta, zamykam je pospiesznie i odwracam się w stronę Rachael.

Zagryza wargę i opuszcza na nos okulary.

– Domyślam się, że nie poznałaś jeszcze swojego przyrodniego brata.

3

Właściwie nie wiem, czego się spodziewałam przed przyjazdem do Los Angeles, ale jedno jest pewne: do głowy mi nie przyszło, że mój przyrodni brat okaże się szaleńcem.

– To ten trzeci? – pytam, podczas gdy goście ignorują to, co wydarzyło się chwilę temu. Nie wiedzieć czemu, nie potrafię przestać o tym myśleć. Za kogo on się uważa?

– No… tak – mówi Rachael i wybucha śmiechem. – Współczuję ci. I mam szczerą nadzieję, że masz pokój z dala od niego.

– Dlaczego?

Nagle robi się podenerwowana, jakbym odkryła jej najgłębszy i najmroczniejszy sekret, który jest również najbardziej wstydliwą rzeczą na świecie.

– Potrafi być naprawdę irytujący, ale nie powinnam ci o tym mówić. W końcu to nie moja sprawa. – Rumieni się, posyła mi krzywy uśmiech i pospiesznie zmienia temat. – Jesteś jutro zajęta?

Nadal mam w głowie to, co powiedziała o moim pokoju.

– Tak… to znaczy, nie. Przepraszam, nie wiem, dlaczego tak powiedziałam.

Nie ma co, Eden, świetna robota.

Na szczęście Rachael wciąż jeszcze nie spisała mnie na straty jako kompletną idiotkę. Zamiast tego się śmieje.

– Chcesz gdzieś wyskoczyć? Mogłybyśmy pójść na promenadę albo porobić coś innego.

– Chętnie – mówię. Nadal jestem trochę zdenerwowana, trochę zmieszana i trochę poirytowana gwałtownym wtargnięciem Dupka. Jakby nie mógł wejść do domu frontowymi drzwiami. I w ogóle musiał się odzywać?

– To cudowne miejsce na zakupy! – Rachael zaczyna się nad tym rozwodzić, od czasu do czasu zarzucając włosami; jasne kosmyki za każdym razem chłoszczą mnie po twarzy. W końcu przestaje paplać o promenadzie. – Mam trochę roboty. Lepiej już pójdę. Przepraszam, że nie mogę zostać dłużej. Mama chciała, żebym wpadła tu w drodze do domu i się przywitała. Tak więc, cześć.

– Cześć – odpowiadam.

Obiecuje, że spotkamy się jutro, i znika równie szybko, jak się pojawiła, zostawiając mnie w towarzystwie podchmielonych dorosłych. I Chase’a.

– Eden – mówi jedenastolatek, idąc w moją stronę. Wymawia moje imię ostrożnie i powoli, jakby chciał się z nim oswoić. – Eden – powtarza, tym razem nieco szybciej i mniej uważnie – gdzie są napoje gazowane? Jego przyjaciele trzymają się nieco z tyłu. W ich niewinnych oczach czai się niepokój. „Jasne”, myślę, „w końcu jestem taaaka przerażająca”.

– Pewnie na stole – odpowiadam. – Zapytaj mamę.

– Jest w domu – mówi Chase. W tej samej chwili jeden z jego kolegów popycha go i wybucha śmiechem, jakby zrobił mu najlepszy kawał świata. Chase wpada na mnie z miękkim plaśnięciem i zawstydzony zatacza się do tyłu. Dopiero po chwili zauważam, że przód koszulki mam kompletnie mokry.

– Przepraszam – bąka. Wbija wzrok w pusty plastikowy kubek, który jeszcze przed chwilą był w połowie pełny.

– Nic się nie stało – mówię. Nawet się cieszę. Mam pretekst, żeby wejść do domu i wyrwać się z tej koszmarnej imprezy. Uradowana idę w stronę drzwi. Mam nadzieję, że ojciec wypije o jedno piwo za dużo i nie zauważy, że zniknęłam na resztę wieczoru. Posiedzę w swoim skromnie umeblowanym pokoju, zadzwonię do mamy, porozmawiam na wideoczacie z Amelią, a może połamię obie nogi. Każda z tych możliwości wydaje się lepsza, niż gdybym miała stać sama wśród obcych ludzi.

Wzdycham głęboko – to był cholernie męczący dzień – i kieruję się w stronę schodów. Kiedy stawiam stopę na najniższym stopniu, słyszę dochodzący z pokoju gościnnego wrzask, który odbija się echem od ścian domu. Jestem zbyt ciekawska i zbyt zaintrygowana, żeby go zignorować. Najciszej jak mogę podkradam się do drzwi.

Są uchylone i przez wąską szczelinę widzę Ellę, która zamyka oczy i, masując skronie, kryje twarz w dłoniach.

– Nawet się nie spóźniłem – mówi męski głos gdzieś z drugiego końca pokoju. W ostrym tonie natychmiast rozpoznaję Dupka.

– Spóźniłeś się dwie godziny! – krzyczy Ella. Kiedy otwiera oczy, robię krok w tył. Boję się, że mnie zauważy.

Dupek się śmieje.

– Naprawdę myślisz, że wrócę do domu, żeby patrzeć na cholernego grilla?

– O co ci chodzi tym razem? To nie ma związku z grillem – mówi Ella i zaczyna spacerować w tę i z powrotem po kremowym dywanie. – Zachowywałeś się jak dzieciak, zanim jeszcze wysiadłeś z samochodu. Co się dzieje?

Chłopak zaciska szczęki i przechyla głowę.

– Nic – cedzi, zgrzytając zębami.

– Chyba jednak o coś ci chodzi. – W pełnym wzburzenia, surowym głosie Elli próżno doszukiwać się słodyczy, z którą zwracała się do mnie niespełna kwadrans temu. – Właśnie upokorzyłeś mnie na oczach połowy sąsiadów.

– I co z tego?

– Nie powinnam była cię puszczać – ciągnie Ella, tym razem trochę ciszej, jakby to na siebie była zła. – Powinnam była kazać ci zostać, ale nie, nie zrobiłam tego, bo chciałam dać ci trochę luzu, a ty, jak zwykle, tak mi się odpłacasz.

– I tak bym pojechał – ripostuje Dupek. Widzę, jak kręci głową i śmieje się pod nosem. Odwraca się do mnie plecami i mam okazję lepiej mu się przyjrzeć. Za pierwszym razem minął mnie tak szybko, że nie zdążyłam niczego zauważyć. – I co zrobisz? Znowu dasz mi szlaban? – Ma głęboki, schrypnięty głos i zmierzwione czarne włosy. Jest szeroki w ramionach i wysoki. Bardzo wysoki. Wyższy od matki o kilka centymetrów.

– Jesteś nieznośny – cedzi Ella przez zaciśnięte zęby. Mówiąc to, patrzy ponad jego ramieniem i przez ułamek sekundy jej wzrok spoczywa na mnie.

Oddech więźnie mi w gardle. Pospiesznie odsuwam się z nadzieją, że mnie jednak nie widziała, że patrzyła na drzwi, a nie na osobę, która kryje się za nimi. Nic z tego. Sekundę później, zanim zdążyłam się ukryć, drzwi się otwierają.

– Eden? – Ella wychodzi na korytarz i przyłapuje mnie na wpół stojącą, na wpół leżącą na schodach. Moja żałosna próba ucieczki na piętro zakończyła się fiaskiem.

– Ja… – mamroczę. Gdyby nie to, że nie mogę się poruszyć, ukryłabym twarz w dłoniach.

I wtedy dzieje się najgorsze. Dupek wychyla się zza drzwi i wychodzi na korytarz. Po raz pierwszy mogę przyjrzeć mu się z bliska. Ma szmaragdowe oczy – zbyt błyszczące, by nazwać je zielonymi, i zbyt pełne życia, by określić je mianem „zwyczajnych” – które mruży na mój widok, aż ciarki przechodzą mi po plecach. Znowu zaciska zęby, jednak kpiarski uśmiech na dobre znika z jego twarzy.

– A kim, u diabła, jest ta lalunia? – pyta, kątem oka zerkając na Ellę, jakby czekał, aż wyjaśni mu, skąd na schodach jego domu wzięła się obca dziewczyna.

Ella nie spieszy się z odpowiedzią, najwyraźniej zastanawia się nad doborem odpowiednich słów. W końcu dotyka ramienia syna.

– Tylerze – mówi – to Eden. Córka Dave’a.

– Dzieciak Dave’a? – parska Dupek, zwany inaczej Tylerem.

Wstaję i prostuję się, ale on patrzy w bok.

– Cześć – zagaduję. Zamierzam wyciągnąć rękę, ale dociera do mnie, jak idiotycznie wyglądam, i zamiast tego splatam palce.

W końcu spogląda na mnie. Gapi się. Świdruje mnie wzrokiem. Zupełnie jakby nigdy dotąd nie widział człowieka. Wydaje się zmieszany, zaraz potem zły, a później znowu zakłopotany. Ma przenikliwe spojrzenie, które sprawia, że czuję się niezręcznie, opuszczam więc wzrok i przez krótką chwilę patrzę na jego brązowe buty. Kiedy zerkam na niego ukradkiem, przełyka z trudem i patrzy na Ellę.

– Dzieciak Dave’a? – powtarza. Głos ma cichy, podszyty niedowierzaniem.

– Tak, Tylerze – wzdycha Ella. – Mówiłam ci, że przyjeżdża. Nie udawaj, że nie wiedziałeś.

Stoi twarzą do matki, ale przez cały czas zerka w moją stronę.

– W którym pokoju?

– Słucham?

– W którym pokoju będzie mieszkała?

Czuję się dziwnie, kiedy mówi o mnie, jakby mnie tu nie było, i sądząc po jego reakcji, chciałby, żeby to była prawda.

– Obok twojego.

Jęczy, żeby pokazać mi, jak bardzo nie podoba mu się, że będziemy sąsiadami, i odwraca się w moją stronę. Patrzy na mnie wściekłym wzrokiem. Może myśli, że chcę zamieszkać w tym domu z tą żałosną namiastką rodziny? Jeśli tak, to bardzo się myli.

Kiedy uznaje, że gapił się na mnie wystarczająco długo, żebym zrozumiała, co chce mi powiedzieć, odpycha Ellę na bok, mija mnie i wbiega po schodach na górę.

Mija kilka sekund, zanim słyszymy trzask zamykanych drzwi. Do tego czasu stoimy w milczeniu. Czekanie, aż trzaśnie drzwiami, żeby znowu można było normalnie rozmawiać, wydaje się w tym domu czymś normalnym.

– Przepraszam – mówi Ella. Wydaje się szczerze przejęta i zawstydzona. Do tego stopnia, że zaczynam jej współczuć. Gdybym codziennie musiała użerać się z takim kretynem, trzy razy dziennie przechodziłabym załamanie nerwowe. – On tylko… Wyjdźmy na zewnątrz.

Nic z tego, odpowiadam w myślach.

– Chase wylał na mnie napój, muszę się przebrać.

– Och – mówi. Unosi brwi i krzywiąc się, patrzy na mokrą plamę na koszulce. – Mam nadzieję, że cię przeprosił.

Kiedy wraca do ogrodu, wbiegam po schodach – tym razem szybko, bez żadnych akrobacji – wpadam do pokoju, zamykam drzwi i oddycham z ulgą. W końcu jestem sama i nikt nie będzie mnie irytował.

Dokładnie osiem sekund później w pokoju obok następuje eksplozja dźwięków, od której zaczynają drżeć ściany. Teraz rozumiem, co miała na myśli Rachael, mówiąc, że ma nadzieję, iż dostanę pokój z dala od niego. Jakie z dala? Jesteśmy sąsiadami, dokładnie tak, jak powiedziała Ella. Brak mi słów. Jestem wkurzona i zmęczona, stoję na środku pokoju i gapię się w ścianę. Wiem, że po drugiej stronie mieszka kretyn.

Na szczęście pięć minut później muzyka milknie i jedyne, co słyszę, to szczęk otwieranych drzwi. Może do tego czasu mój przyrodni brat zdążył już ochłonąć. Z tą nadzieją wychylam się na korytarz i napotykam spojrzenie, któremu daleko do spokoju.

– Cześć – mówię raz jeszcze. Skoro ten człowiek jest stałym elementem mojej nowej „rodziny”, muszę przynajmniej spróbować. – Wszystko w porządku?

Szmaragdowe oczy Tylera śmieją się ze mnie.

– Na razie – rzuca. Ubrany w tę samą czerwoną flanelową koszulę i brązowe buty zbiega ze schodów i kieruje się do wyjścia. Nikt poza mną nie widzi, jak wychodzi z domu. Ma szlaban, ale najwyraźniej niewiele go to obchodzi.

Wzdycham i powłócząc nogami, wracam do pokoju. Przynajmniej próbowałam, czego nie można powiedzieć o moim przyrodnim bracie. Zdejmuję marynarkę, ściągam koszulkę i ciskam ją na podłogę. Po raz pierwszy kładę się na łóżku. Zapadam się w miękki piankowy materac. Ignorując muzykę oraz wybuchy pijackiego śmiechu, patrzę w sufit i po prostu oddycham. Nie przestaję oddychać nawet wtedy, gdy silnik z rykiem budzi się do życia, a samochód odjeżdża spod domu. To pewnie Tyler.

Przez następną godzinę opowiadam Amelii o koszmarnym grillu, o tym, jak beznadziejny jest mój ojciec i jakim dupkiem okazał się Tyler. Mniej więcej to samo powtarzam mamie.

– Eden. – Przysypiam już, gdy nagle dociera do mnie dobiegający zza drzwi głos taty. Zanim zdążę cokolwiek powiedzieć, otwiera je i wchodzi do pokoju. – Sąsiedzi rozeszli się do domów – mówi. Pachnie pieczonym mięsem i piwem. – Idziemy spać. Dość mam tego dnia.

Życzę mu dobrej nocy, odwracam się do ściany i kiedy wychodzi, chowam twarz w poduszce. Mówi się, że zasnąć na nowym miejscu jest albo bardzo łatwo, albo bardzo trudno. Kiedy tak leżę, mimo zmęczenia, które leniwie rozlewa się po całym moim ciele, uświadamiam sobie, że prawdą jest to drugie. Przewracam się na plecy i kładę rękę na czole. Może za dnia w Portland jest nieco cieplej, ale noce w Santa Monica są zdecydowanie bardziej parne. Co gorsza, klimatyzacja nadal nie działa. Nie wiem, czy jest zepsuta, czy ojciec kompletnie o niej zapomniał. Tak czy siak, rano muszę mu o tym przypomnieć.

Po godzinie wiercenia się i przewracania z boku na bok, w końcu udaje mi się zasnąć. Dokładnie na czterdzieści siedem minut. Mam wrażenie, że w tym domu nic nie trwa długo.

Kiedy zasypiałam, wydawało mi się, że jedyną rzeczą, która może mnie obudzić, jest zaduch. Nie sądziłam, że będzie to pijackie zawodzenie pod moim oknem. Jęki, stęknięcia i rzucane od czasu do czasu przekleństwa wwiercają się w moje uszy i sprawiają, że chcąc nie chcąc, otwieram oczy. Powoli, na kolanach, podchodzę do okna i wyglądam poza krawędź parapetu. Rześkie nocne powietrze przyjemnie muska moją twarz.

– Nie – mruczy pod nosem pijany Tyler. – Nie. – Na jego twarzy maluje się powaga. Opiera dłoń na równo skoszonej trawie. – Co się dzieje, do jasnej cholery? – mówi do siebie ściszonym głosem. Domyślam się, że wrócił do domu pieszo, bo nigdzie nie widzę samochodu, a to znaczy, że została mu jeszcze odrobina zdrowego rozsądku. Najwyraźniej nawet ktoś taki jak on uważa jazdę na podwójnym gazie za głupotę. – Kiedy minęła północ? – Śmieje się jak obłąkany.

– Hej – ni to szepczę, ni to wołam, podnosząc się z podłogi i nieco szerzej otwierając okno. – Tutaj.

Potrzebuje kilku sekund, żeby ustalić, skąd dobiega głos, a kiedy w końcu dostrzega mnie na drugim piętrze, rzuca mi wściekłe spojrzenie.

– Czego chcesz, do cholery?

– Wszystko w porządku? – Z chwilą, gdy wypowiadam te słowa, uświadamiam sobie, jak bezsensowne jest to pytanie. To oczywiste, że nic nie jest w porządku.

– Otwórz drzwi – mówi bełkotliwym głosem. Kiwa głową i chwiejąc się na nogach, znika pod spadzistym dachem domu.

Ponieważ położyłam się spać w samej bieliźnie, czym prędzej coś na siebie narzucam i zbiegam na dół. Uważam, żeby nie narobić hałasu. Nie zapalam świateł i idę na palcach. Jego sylwetka maluje się wyraźnie na tle przeszklonych drzwi.

– Co ja wyprawiam? – szepczę do siebie, majstrując przy zamku. Dupek, który przez cały wieczór działał mi na nerwy, prosi, żebym wpuściła go do domu, a ja robię, co mi każe? A jednak gdy tylko słyszę szczęk zamka, otwieram drzwi.

– Nie spieszyłaś się specjalnie, co? – mruczy, pakując się do domu. Cuchnie alkoholem i papierosami.

Zamykam drzwi i przekręcam klucz.

– Jesteś pijany? – pytam.

– Nie – rzuca. Szeroki uśmiech na jego twarzy zmienia się w złośliwy uśmieszek. – Już rano?

– Trzecia – odpowiadam.

Chichocze pod nosem i próbuje wejść po schodach, ale zatacza się i potyka. – Skąd one się tu wzięły? – pyta, poklepując jeden ze stopni. – Wcześniej ich tu nie było.

Ignoruję go.

– Chcesz wody albo co? – pytam.

– Przynieś mi piwa – bełkocze. W ciemności widzę, że dociera na górę i znika w swoim pokoju. Na szczęście tym razem obeszło się bez trzaskania drzwiami. Gdyby Ella zobaczyła go w takim stanie, pijanego i ledwo trzymającego się na nogach, chybaby go zamordowała.

Ja również wracam do swojego pokoju, zdejmuję ubranie i niedbale rzucam je na podłogę. Upał jest nie do wytrzymania, więc zamiast kłaść się do łóżka i konać z przegrzania, siadam na oknie. Przyciskam policzek do chłodnej szyby i oddycham nocnym powietrzem. Obok skrzynki na listy leży zgnieciona puszka po piwie.

Dupek.

4

Rachael co prawda obiecywała, że porozmawiamy rano, ale nie spodziewałam się, że cztery minuty po dziesiątej pojawi się pod drzwiami domu mojego ojca. Budzenie się przed południem w wakacje, nie mówiąc o udzielaniu się towarzysko, to jakiś absurd. Każdy nastolatek przy zdrowych zmysłach potwierdzi, że to wbrew normom społecznym. Schodząc po schodach, posyłam jej pełne wyrzutu spojrzenie.

Ojciec jedną ręką przytrzymuje otwarte drzwi, w drugiej ma kubek z gorącą kawą.

– Oto i ona. – Uśmiecha się od ucha do ucha.

– Pa, tato – mówię i przewracam oczami. On jednak nie przestaje się uśmiechać, zupełnie jakbym była w przedszkolu i właśnie poznała swoją pierwszą przyjaciółkę. W końcu jednak idzie do salonu. – Jest żenujący.

– Mój też. – Śmieje się Rachael. – Chyba wszyscy ojcowie są beznadziejni.

– Taa – mówię. Jestem rozespana i dziwię się, że umiem sklecić sensowne zdanie. – Nie sądziłam, że pójdziemy tak wcześnie.

Rachael patrzy na mnie zdumiona i posyła mi uśmiech w stylu „jakaś ty głupiutka”.

– Jest sobota. Skoro mamy iść na promenadę, musimy wyjść jak najwcześniej, bo będą tłumy!

Nie wiem nawet, czym jest promenada.

– Oooch. – Przez sekundę (albo cztery) taksuję wzrokiem strój Rachael. Ma na sobie słodkie szorty, kremową bluzkę z dopinanym kołnierzykiem, lustrzane okulary przeciwsłoneczne i całe mnóstwo biżuterii. Ja jestem ubrana w przydużą koszulkę w kreskówkowe alpaki.

– Muszę się przygotować. Wejdziesz i zaczekasz czy…?

– Wpadnij do mnie, jak będziesz gotowa – mówi Rachael. Po czym dodaje dla pewności: – To tamten dom. – Wskazuje budynek po drugiej stronie ulicy. Przed odejściem prosi mnie grzecznie, żebym się pospieszyła.

Przygotowanie się do wyjścia zabiera mi pół godziny. Odpuszczam sobie śniadanie, na sześć minut wskakuję pod prysznic, ubieram się podobnie do Rachael, rozpuszczam włosy i nakładam lekki makijaż. Nic zbyt skomplikowanego i zbyt czasochłonnego.

– Wychodzę – oświadczam, zaglądając do kuchni, skąd dobiega głos ojca.

Na dźwięk moich słów przerywa rozmowę z Ellą.

– Uważaj na siebie i nie wracaj późno. Dokąd się wybieracie?

Wzruszam ramionami.

– Na jakąś promenadę czy coś w tym stylu.

– O! Tyler też poszedł na promenadę – odzywa się Ella. Aż do tej chwili nie pamiętałam o Dupku.

Ojciec odwraca się i wbija w nią spojrzenie.

– Czy on przypadkiem nie ma szlabanu? – pyta odrobinę za ostro. Wygląda na to, że ojciec również za nim nie przepada, i nie mogę go winić. Tyler nie jest szczególnie sympatyczny. – Przestań mu na wszystko pozwalać. Na każdym kroku mu ulegasz.

– Bawcie się dobrze – mówi z uśmiechem Ella. Kompletnie ignoruje ojca, jakby jego słowa nie robiły na niej żadnego wrażenia.

Sytuacja staje się niezręczna, więc czym prędzej wynoszę się z domu. Nie chcę, żeby Rachael na mnie czekała. Znamy się dopiero drugi dzień i nie zamierzam jej wkurzać. Na szczęście, kiedy o dziesiątej trzydzieści siedem pojawiam się na podjeździe przed jej domem, nie wygląda na zdenerwowaną długim oczekiwaniem, choć pewnie jest – o tej godzinie nikt nie wybiega z domu bez powodu.

– Zapowiada się upalny dzień – mówi. Spogląda w niebo i wypuszcza powietrze. Rzeczywiście, jest dużo cieplej niż wczoraj. A nie ma nawet jedenastej. – Dobra, chodźmy. – Na podjeździe stoi zaparkowany czerwony volkswagen beetle. Rachael wyciąga kluczyki i otwiera samochód.

– Od kiedy masz prawo jazdy? – pytam nie bez obawy, nieumyślnie opóźniając naszą podróż na promenadę.

Rachael unosi brew i wzdycha.

– Od listopada – mówi, kiedy tak stoję naprzeciwko, wciąż się w nią wpatrując. – Wiem, co sobie myślisz: nie minął nawet rok. Ale tu nikt nie przestrzega tych głupich przepisów, więc daj spokój i wsiadaj.

Ignorując fakt, że nie mam dwudziestu lat i nie powinnam wsiadać z nią do samochodu, sadowię się na fotelu pasażera. Sprawdzam, czy pas bezpieczeństwa na pewno jest dobrze zapięty.

Robię w głowie szybki rachunek.

– Czyli masz siedemnaście lat – mówię.

Rachael wyjeżdża tyłem na ulicę.

– Tak, w tym roku kończę szkołę – odpowiada, ale skupia się na drodze i z piskiem opon rusza sprzed domu. – Tak jak Tyler. Chodzimy do tej samej szkoły. A ty?

– Jestem w trzeciej klasie. Jeszcze dwa lata i mam nadzieję, że dostanę się na uniwersytet w Chicago. To czekanie ciągnie się w nieskończoność. Zaczęłam już wypełniać podanie umożliwiające złożenie aplikacji w trybie przyspieszonym, bo bardzo zależy mi, żeby się tam dostać. Już w pierwszej klasie uparłam się na Uniwersytet Chicagowski i chociaż mama wolałaby, żebym zdawała na Uniwersytet Stanowy w Portland, czuję, że psychologia w Chicago stoi na wyższym poziomie. Zawsze chciałam studiować psychologię. Interesują mnie ludzie.

– Trzecia klasa jest najgorsza – mówi Rachael. – Zobaczysz, będziesz miała dość. – Włącza radio i zaczyna śpiewać. Przy ogłuszających dźwiękach muzyki skręcamy w lewo i wjeżdżamy w Deidre Avenue.

Po pięciu minutach robi mi się niedobrze i nie wiem, czy to dlatego, że Rachael jest takim strasznym kierowcą, czy przyczną jest to, że zbliżamy się do popularnego miejsca spotkań towarzyskich, gdzie będzie całe mnóstwo ludzi. A wśród nich Tyler.

– Zabierze się z nami Meghan – mówi Rachael, ściszając muzykę. Podjeżdża pod dom z jasnej cegły na rogu ulicy i trąbi. Ja tymczasem nerwowo bawię się palcami.

Chwilę później do samochodu podbiega dziewczyna pochodzenia azjatyckiego o lśniących czarnych włosach.

– Cześć, dziewczyny! – rzuca cichym, łagodnym głosem i siada na tylnym siedzeniu.

Rachael uruchamia silnik.

– Hej, Meg. To jest Eden, siostra Tylera.

– Przyrodnia siostra – poprawiam ją. – Spoglądam przez ramię i patrzę w oczy Meghan. – Miło cię poznać.

– Ciebie też – odpowiada z szerokim uśmiechem i zapina pas. – Przyjechałaś na wakacje, tak?

– Tak.

Jestem wdzięczna, bo z głośników znów płynie głośna muzyka, która nie pozwala na swobodną rozmowę. Wyjeżdżamy z dzielnicy mieszkalnej i kierujemy się w stronę strefy przemysłowej, mijając po drodze motele, kafejki i biurowce. Z czasem ruch robi się coraz większy i stajemy w korku.

– Nienawidzę szukać miejsca do parkowania – skarży się Rachael, wjeżdżając na trzeci poziom parkingu i parkując ukośnie na pierwszym wolnym miejscu. – A teraz chodźmy do sklepów!

Wciąż nie wiem, czym jest promenada.

Kiedy schodzimy na parter, zostaję nieco z tyłu. Rachael i Meghan idą zdecydowanie za szybko, podczas gdy ja wlokę się za nimi, chłonąc każdy szczegół nowego otoczenia. Skręcam za rogiem i wychodzę na ulicę. I wtedy dowiaduję się, czym jest promenada – to szeroka ulica tylko dla pieszych, przy której znajdują się sklepy z markowymi produktami, drogie restauracje i kina. Jeden z tych przereklamowanych kompleksów rozrywkowych, których zwykle nienawidzę.

– Eden, poznaj Third Street Promenade! – mówi Rachael. Słysząc to, wzdrygam się. – Moje ulubione miejsce w Los Angeles. Nic go nie przebije.

– Zgadzam się – dodaje Meghan.

Albo obie są szalone, albo mają fioła na punkcie wszystkiego, co mainstreamowe i oklepane. Oczywiście, że kochają tę cudowną, fantastyczną promenadę, bo są dziewczynami. Do tego ładnymi. To naturalne, że przywiązały się do tego miejsca i że stało się ono dla nich bezpieczną przystanią.

– Fajnie tu – mówię bez przekonania i od razu wiadomo, że kłamię. Próbuję to ukryć, więc odchrząkuję. – Jak daleko się ciągnie? – dodaję pospiesznie.

– Zajmuje powierzchnię trzech kwartałów! – Rachael zerka na zegarek i wymachuje ręką. – Chodźcie, tracimy czas!

Chryste. Zakupy to jedna z najgorszych form rozrywki, chyba że chodzi o myszkowanie w księgarni. Nie sądzę jednak, żeby to miały na myśli moje towarzyszki. Moje obawy potwierdzają się, kiedy obie ciągną mnie do American Apparel.

– Jesteś turystką – mówi Rachael – więc pewnie dostaniesz zawrotów głowy. Idę rozejrzeć się za spodniami.

– Ja potrzebuję stanika – dodaje Meghan.

Po tych słowach zostawiają mnie samą na środku ogromnego sklepu, żebym robiła coś, czego nienawidzę – zakupy. Szczerze mówiąc, przydałoby mi się kilka nowych ciuchów, tak więc zbieram się na odwagę i zaczynam przeglądać wieszaki i półki pełne ubrań. Ostatecznie znajduję uroczą spódniczkę i bluzkę w azteckie wzory, które są całkiem do rzeczy. Chcę je przymierzyć, ale kiedy widzę kolejkę do przebieralni, opuszczają mnie resztki sił.

– Eden. – Rachael pojawia się dosłownie znikąd. – Wyjdź z tej kolejki.

– Jak to? – Przyglądam się jej z uwagą.

– Bo… – Przerywa, gdy stojąca przede mną kobieta odwraca się i mierzy ją wzrokiem. Rachael chwyta mnie za łokieć i odciąga na bok. – Bo – powtarza – na tyłach sklepu są zamknięte przymierzalnie, z których zawsze korzystamy. To lepsze niż stanie w kolejce. Chodź, pokażę ci. – Z przewieszoną przez ramię stertą spodni prowadzi mnie na drugi koniec sklepu. – Ja jeszcze się rozejrzę, więc kiedy skończysz, poszukaj nas albo coś.

Obraca się na pięcie, a ja stoję przed białymi drzwiami z tabliczką informującą, że klienci sklepu nie mają tu wstępu. Nie wiem, czy Rachael żartuje sobie ze mnie, ale na wszelki wypadek rozglądam się dokoła, żeby się upewnić, że nikt nie patrzy i wślizguję się do środka. Czuję się, jakbym robiła coś gorszącego. Przymierzę ubrania najszybciej, jak się da, i wyjdę stąd, zanim ktoś mnie nakryje. Panuje tu spokój, jeśli nie liczyć płynącej z głośników spokojnej muzyki. Wchodzę do pierwszej lepszej przebieralni. Nie wiedzieć czemu, serce wali mi jak szalone. Już mam zdjąć koszulkę, kiedy słyszę dobiegający z sąsiedniej kabiny chichot. Już mam bez ruchu, oddech więźnie mi w gardle.

– Przestań – ni to chichocze, ni to szepcze głos. Jest tak cichy, że ledwie go słyszę. Z całą pewnością należy do dziewczyny.

– Skarbie – odzywa się niski męski głos. Ktoś cmoka. Albo pieści ustami czyjąś skórę. Nie potrafię stwierdzić.

– Co to za zapach? – pyta dziewczyna. Znowu to cmokanie. – To Mont Blanc? Pachnie jak Mont Blanc.

– Nie, Bentley – odpowiada chłopak. Pociągam nosem. W powietrzu unosi się cudowny zapach wody kolońskiej. – Chodź tu. – Ktoś znowu cmoka. Czyjeś ciało obija się o ściankę mojej kabiny i zamieram z rękami w powietrzu.

Dziewczyna się śmieje.

– Co robisz?

– O co ci chodzi?

– Nie wiem, co robisz, ale to jest przyjemne.

– Pewnie, że tak.

Krzywię się z odrazą, zakrywam usta ręką i kręcę głową. To najbardziej niezręczna sytuacja, w jakiej zdarzyło mi się znaleźć. W obawie, że któreś z nich spojrzy w dół i zobaczy moje stopy, najciszej jak mogę staję na taborecie. Spróbowałabym wyjść, nie zwracając na siebie ich uwagi, ale myśl o tym, że narobię hałasu i odkryją moją obecność, odbiera mi władzę w nogach. Przechylam głowę i wbijam wzrok w podłogę. Może oni nie zobaczą moich stóp, ale ja z całą pewnością widzę ich. Błękitne buty na płaskim obcasie i brązowe botki.

– Tyler – dyszy dziewczyna w przerwie między pocałunkami – nie zrobimy tego tutaj.

Nie wiem, czego nie zamierzają tutaj robić, ale wiem, że brązowe buty, głos i imię mogą znaczyć tylko jedno. Proszę, Boże, nie.

Czuję, że zaraz zwymiotuję, i w tej samej chwili słyszę głos Rachael:

– Eden, jesteś tu jeszcze?

Nie czekając ani chwili dłużej, chwytam ubrania, zeskakuję z taboretu, szarpnięciem odsłaniam zasłonkę i posyłam Rachael oszalałe spojrzenie. Podbiegam do niej i macham ręką, dając znak, że musimy się stąd wynosić.

– Ćśśś – mówi dziewczyna. – Kto tam? – pyta, tym razem nieco ostrzej.

Próbuję wypchnąć Rachael przez drzwi, ale ona stoi jak wryta.

– Tiffani?

– Rachael?

Zasłonka sąsiedniej przebieralni rozsuwa się i z kabiny wychodzi wysoka platynowa blondynka. Policzki ma zaróżowione i nerwowo zagryza wargę. Połowa guzików jej bluzki jest rozpięta.

– Ja… nie miałam pojęcia, że ktoś tu jest.

„Pewnie”, myślę sobie.

– Co tu robisz? – pyta Rachael i podejrzliwie unosi brwi. – Ty też tu jesteś, Tyler? – Czekamy na odpowiedź.

– Taa. – Tyler wychodzi z przebieralni, obciąga spłowiałą szarą koszulkę i przeczesuje włosy palcami. Muszę przyznać, że wygląda dużo lepiej niż kilka godzin temu. – Słyszałyście o prywatności?

– A ty o niemigdaleniu się w samym środku American Apparel? – rzuca Rachael, marszcząc nos. – To obrzydliwe.

Idealnie wyskubane brwi Tiffani, jej wysokie kości policzkowe i kąciki pełnych ust opadają. Z początku wydaje się zawstydzona faktem, że została nakryta, ale chwilę później jej twarz nabiera hardości, a ona sama pospiesznie zapina guziki bluzki. Tym razem to ja odwracam wzrok.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki