Spis treści

Mapa

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

Od Autorki

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału:
The Winner’s Curse

Przekład: Joanna Wasilewska
Redakcja: Marta Stęplewska
Opieka redakcyjna: Maria Zalasa
Korekta: Karolina Pawlik, Katarzyna Nawrocka
Adaptacja okładki i stron tytułowych na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak

Text copyright @ 2014 by Marie Rutkoski
Published by arrangement with Charlotte Sheedy Literary Agency.
Copyright for Polish edition and translation @ Wydawnictwo JK, 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-532-3

Wydanie I, Łódź 2015

Wydawnictwo JK,
ul. Krokusowa 1-3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Raz jeszcze Thomasowi

Słowniczek do mapy:

The Frozen Wastes – Mroźne Pustkowia
Tundra – tundra
Sulfur Mines – kopalnie siarki
Work Camp – obóz pracy
Plateau – płaskowyż
The Plains – Wielka Równina
Capital – stolica
City – miasto
Queen’s City – Miasto Królowej
Tath – Thath
Lahirrin – Lahirrin
Val – Val
Taratanir – Taratanir
Valoria – Valoria
Dacra – Dacra
Herran – Herran
Equator – równik
The Empty Islands – Wyspy Bezludne
Ithrya Island – wyspa Ithrya
Southern Isles – Wyspy Południowe
Temple Island – Wyspa Świątynna

1

„NIE POWINNAM BYŁA ULEGAĆ POKUSIE” – POMYŚLAŁA Kestrel, zgarniając z zaimprowizowanego stolika do gry na targowisku garść srebra.

– Zostań – powiedział jeden z marynarzy.

– No właśnie, zostań – zawtórował mu drugi.

Kestrel pokręciła głową i zawiązała przypiętą do nadgarstka sakiewkę. Słońce stało nisko nad horyzontem, oblewając okolicę karmelowym blaskiem, a to oznaczało, że grała w karty wystarczająco długo, by zauważył ją ktoś znaczący.

Ktoś, kto o wszystkim powie jej ojcu. Karty nigdy nie były jej ulubioną grą, a srebro, które wygrała, na pewno nie wystarczy na naprawę jedwabnej sukni pozaciąganej drzazgami wystającymi ze skrzynek służących za stołki. Jednak marynarze byli o wiele bardziej wymagającymi przeciwnikami niż leniwi arystokraci. Znali rozmaite sztuczki, klęli, gdy przegrywali, klęli, gdy wygrywali, i nie cofali się przed oskubaniem przyjaciela z ostatniego srebrnego zwornika. No i kantowali. Kestrel uwielbiała, gdy to robili, bo to czyniło grę jeszcze trudniejszą.

Opuściła ich z szerokim uśmiechem, który jednak szybko zbladł. Ta godzina ryzykownej zabawy na pewno będzie ją drogo kosztować. Nie chodziło o hazard czy o towarzystwo, w którym przebywała. Bynajmniej. Generał Trajan wścieknie się, ponieważ jego córka znalazła się na targowisku sama, i będzie chciał wiedzieć, jak to się stało.

Inni ludzie bez wątpienia również się nad tym zastanawiali. Idąc pomiędzy stoiskami, na których piętrzyły się worki z przyprawami, i wdychając przesycone ich wonią morskie powietrze, Kestrel dostrzegała w oczach handlarzy nieme pytanie i bez trudu odgadywała, o czym myślą. Oczywiście nikt nie dał upustu swej ciekawości. Wiedzieli, kim jest, ona zaś wiedziała, jakie pytania cisną im się na usta.

Gdzie jest eskorta lady Kestrel?

A jeśli nie ma z nią żadnego znajomego arystokraty ani członka rodziny, to gdzie się podziewa jej niewolnik? Niewolnicy zostali w willi, bo Kestrel nie czuła najmniejszej potrzeby, by zabierać ich ze sobą. Co do eskorty zaś… No właśnie. Sama zastanawiała się nad tym, gdzie się ona podziewa.

Jess zostawiła przyjaciółkę, by pomyszkować wśród sprzedawanych na targowisku towarów. Po raz ostatni Kestrel widziała ją, gdy przemykała pomiędzy stoiskami niczym pijana od nektaru pszczoła. W palącym słońcu jej jasne włosy wydawały się prawie białe. Teoretycznie Jess mogła wpakować się w kłopoty tak samo jak Kestrel, bo młode Valorianki, które nie należały do sił zbrojnych, absolutnie nie powinny spacerować bez opieki, jednak jej rodzice nie przykładali zbyt wielkiej wagi do konwenansów i pozwalali córce robić to, na co miała ochotę. Co innego ojciec Kestrel… Najbardziej poważany generał valoriańskiej armii wysoce cenił sobie dyscyplinę.

Dziewczyna chodziła od stoiska do stoiska, aż wreszcie dojrzała ufryzowaną według najnowszej mody głowę przyjaciółki. Jess rozmawiała ze sprzedawczynią biżuterii, która unosiła właśnie parę kolczyków. Przejrzyste złociste krople skrzyły się w promieniach słońca.

Kestrel podeszła bliżej.

– Topaz – zwracała się do Jess starsza kobieta – pięknie podkreśli twoje brązowe oczy. Tylko dziesięć zworników.

Usta sprzedawczyni zaciśnięte były w wąską linię, a z pooranej zmarszczkami, ogorzałej od lat pracy na dworze twarzy patrzyły chmurne, szare jak burzowe niebo oczy. Kestrel z zaskoczeniem skonstatowała, że Herranka ma na nadgarstku piętno świadczące o tym, że jej pan wyzwolił ją z niewolnictwa. Rzadkie i dziwne. Ciekawe, jakim sposobem kobieta odzyskała wolność.

– Och, Kestrel – westchnęła Jess, unosząc wzrok. – Czyż nie są wspaniałe?

Może gdyby wygrane srebro nie ciążyło jej na nadgarstku, Kestrel zachowałaby milczenie. Może gdyby jego ciężar nie napawał dziewczyny strachem przed tym, co stanie się po powrocie do domu, zastanowiłaby się nad tym, co ma zamiar powiedzieć. Niestety, brzemię okazało się nie do zniesienia i zamiast ugryźć się w język, Kestrel oznajmiła coś, co było oczywiste dla wszystkich poza jej przyjaciółką.

– To nie topazy. To szkło.

Wokół zapadła cisza. Kolejni ludzie milkli i obracali się w stronę stoiska. Nasłuchiwali. Kolczyki drżały lekko w gasnącym blasku słońca.

Drżały, bo drżała również dłoń sprzedawczyni.

Drżały, bo Kestrel właśnie oskarżyła kobietę o próbę oszukania Valorianki.

To wszystko mogło się zakończyć tylko w jeden sposób. Bo co innego mogłoby się stać z wyzwoloną Herranką? Tłum będzie świadkiem.

Niebawem zjawi się oficer straży, który zignoruje zapewnienia starej kobiety o niewinności. Jej ręce zostaną przywiązane do słupa, a w powietrze uniesie się bat. Chłosta potrwa aż do chwili, gdy ziemia u stóp handlarki zamieni się w szkarłatny dywan.

– Niech spojrzę – powiedziała Kestrel władczym głosem. W tym była niezła. Sięgnęła po kolczyki i przyjrzała im się z fałszywą wnikliwością. – Och. Pomyliłam się – mruknęła. – To rzeczywiście topazy.

– Weź je – wyszeptała chrapliwie sprzedawczyni.

– Nie jesteśmy biedni. Nie potrzebujemy podarunków od kogoś takiego jak ty. – Kestrel rzuciła na stragan monety. Pełna napięcia cisza rozprysnęła się jak uderzona kamieniem tafla szkła. Kupujący wrócili do targowania się z handlarzami.

Kestrel podała kolczyki Jess i odciągnęła przyjaciółkę od stoiska.

Kiedy szły przez targowisko, Jess uniosła jeden z kolczyków i przyglądała mu się pod słońce.

– No dobrze, więc są prawdziwe? – zapytała.

– Nie.

– Skąd wiesz?

– Są zbyt przejrzyste – wyjaśniła Kestrel. – Ani jednej skazy. A poza tym dziesięć zworników to za mało za topazy takiej jakości.

Jess mogłaby skomentować, że dziesięć zworników to horrendalna cena za kawałki szkła, ale powiedziała tylko:

– Herrańczycy uznaliby, że ich bóg kłamstw musi cię kochać. Nie sposób cię oszukać.

Kestrel przypomniała sobie chmurne spojrzenie handlarki.

– Herrańczycy opowiadają za dużo historii – mruknęła.

Szaleni marzyciele. Jej ojciec często powtarzał, że właśnie dlatego tak łatwo było ich podbić.

– Wszyscy lubią opowieści – zaoponowała Jess.

Kestrel przystanęła, wzięła kolczyki od przyjaciółki i wpięła jej w uszy.

– Skoro tak, to załóż je na kolejną proszoną kolację. Powiedz wszystkim, że zapłaciłaś za nie małą fortunę, a uwierzą, że to prawdziwe klejnoty. Czyż nie na tym właśnie polegają opowieści? Na zamienianiu prawdy w kłamstwo i kłamstwa w prawdę?

Jess uśmiechnęła się szeroko i potrząsnęła głową, wprawiając kolczyki w ruch.

– No i jak? Jestem ładna?

– Wdzięczysz się. Przecież wiesz, że jesteś.

Tym razem to Jess pociągnęła za sobą Kestrel.

– Moja kolej, by ci coś kupić – oznajmiła radośnie, gdy mijały stragany zastawione miedzianymi dzbanami pełnymi sproszkowanych barwników.

– Mam wszystko, czego potrzebuję.

– Och, daj spokój! Mówisz jak staruszka. Masz siedemnaście, a nie siedemdziesiąt lat!

Tłum stał się gęstszy i mniej zróżnicowany. Przeważać zaczęły w nim właściwe rodowitym Valorianom złociste odcienie jasnej skóry, blond włosów i oczu w barwach od miodu do jasnego brązu. Jeśli gdzieś w ciżbie zamajaczyła ciemna głowa, to należała ona do dostatnio odzianego domowego niewolnika, który nie odstępował na krok swego właściciela.

– Nie rób takiej zmartwionej miny – zakomenderowała Jess. – Chodź, na pewno znajdę coś, co poprawi ci humor. Bransoletka?

Bransoletka przypomniała Kestrel o sprzedawczyni biżuterii.

– Powinnyśmy wracać.

– Nowe nuty?

Kestrel zaczęła się wahać.

– Ach! – Na twarzy Jess pojawił się domyślny uśmiech. Chwyciła przyjaciółkę za rękę. – Nie puszczaj mnie.

To była stara gra. Kestrel zamknęła oczy i pozwoliła się prowadzić przyjaciółce. Jess roześmiała się głośno, zaraźliwym śmiechem i już po chwili również Kestrel nie umiała pohamować wesołości. Zupełnie jak wtedy, gdy spotkały się po raz pierwszy dziesięć lat temu.

Generał nie miał cierpliwości do smutku córki.

– Twoja matka nie żyje od pół roku – powiedział. – Wystarczy.

W końcu, nie mogąc już ścierpieć żałoby Kestrel, skłonił mieszkającego nieopodal senatora, by na kolejne spotkanie zabrał ze sobą swą ośmioletnią córkę. Mężczyznę zaproszono do willi, dziewczęta miały zostać na zewnątrz.

– Bawcie się – rozkazał generał.

Jess mówiła i mówiła, ale Kestrel zawzięcie ignorowała jej szczebiot, pogrążona we własnym świecie. Z otępienia wyrwała ją dopiero prośba dziewczyny.

– Zamknij oczy.

Zaciekawiona posłuchała. Jess chwyciła ją za rękę.

– Nie puszczaj! – przykazała, po czym powlokła Kestrel za sobą. Niedługo później obydwie ślizgały się na wilgotnej trawie, potykały o kamienie, przewracały na nierównościach terenu i śmiały aż do utraty tchu.

Zupełnie jak teraz, tyle że wówczas rozległy ogród wokół willi był pusty, a teraz na targu kłębili się ludzie.

Jess zwolniła kroku.

– Och – mruknęła, przystając.

Kestrel otworzyła oczy.

Stały nieopodal sięgającej pasa drewnianej barierki okalającej znajdującą się za nią arenę.

– Przyprowadziłaś mnie tutaj? – zapytała z niedowierzaniem Kestrel.

– Zupełnie niechcący – usprawiedliwiła się Jess. – Zobaczyłam kobietę w niesamowitym kapeluszu i… Wiedziałaś, że kapelusze są w modzie? Chyba mi to umknęło. No więc chciałam bliżej się jej przyjrzeć i…

– I trafiłyśmy na targ niewolników.

Tłum za ich plecami zgęstniał. W powietrzu czuć było niecierpliwe wyczekiwanie. Niebawem miała się zacząć licytacja.

Kestrel cofnęła się i usłyszała stłumione syknięcie. Nastąpiła komuś na stopę.

– Nie wyjdziemy teraz – zauważyła Jess. – Za tłoczno. Poczekajmy na koniec aukcji.

Na barierkę napierały setki Valorian, wszyscy w jedwabiach z nieodłącznymi sztyletami na biodrach. Broń niektórych, tak samo jak ta wisząca u boku Jess, sprawiała wrażenie raczej szykownego dodatku niż służącego do walki narzędzia.

Plac wciąż jeszcze był pusty, jeśli nie liczyć niewielkiego drewnianego postumentu.

– No cóż, przynajmniej mamy niezły widok – stwierdziła Jess, wzruszając ramionami.

Bez wątpienia zrozumiała, dlaczego Kestrel tak ostro i bezpardonowo wyraziła swoją opinię na temat prawdziwości kamieni w kolczykach. Pojęła też zapewne, dlaczego przyjaciółka je kupiła. Wymowne wzruszenie ramion przypomniało jednak Kestrel, że na temat pewnych rzeczy nie ma sensu dyskutować.

– Ach – westchnęła stojąca obok kobieta. – Nareszcie. – Zmrużonymi oczyma śledziła wchodzącego na arenę ciemnowłosego mężczyznę.

Był Herrańczykiem, ale jego brak opalenizny wskazywał, że wiedzie dostatnie życie. Zapewne jakieś zasługi nie tylko uwolniły go od wyczerpującej pracy na świeżym powietrzu, ale dały mu również całkiem intratną posadę. Niektórzy z miejscowych wiedzieli, jak zaspokajać potrzeby valoriańskich najeźdźców.

Mężczyzna stanął przed podwyższeniem.

– Najpierw dziewczynę! – krzyknęła kobieta donośnym, a jednocześnie zblazowanym głosem.

Za jej przykładem poszli kolejni, każdy z przybyłych zdawał się mieć jakieś życzenia. Kestrel miała wrażenie, że za chwilę się udusi.

– Dziewczynę! – ryknęła nieznajoma, tym razem znacznie głośniej.

Herrańczyk zastygł z dłońmi wyciągniętymi przed siebie, jakby chciał zanurzyć je w krzykach i rozgorączkowaniu tłumu, po czym uniósł wzrok. Spojrzał na kobietę, której napastliwy ton przebił się ponad hałas, a później na Kestrel i przez jego twarz przemknął cień zdumienia. A może nie? Może tylko się jej wydawało? Jego zainteresowanie trwało ledwie moment, po chwili przeniósł spojrzenie na Jess, a potem potoczył wzrokiem po otaczających go, górujących nad nim Valorianach.

Uniósł dłoń i tłum natychmiast zamilkł.

– Mam dla was coś wyjątkowego.

Dzięki akustyce areny szept docierał nawet do najdalej stojących klientów. Herrańczyk znał się na swojej robocie. Jego miękki, nieco przyciszony głos sprawił, że wszyscy kupujący nachylili się w jego stronę, by lepiej słyszeć.

Mężczyzna wyciągnął rękę w kierunku ukrytej w cieniu, zadaszonej budowli umieszczonej na jednym z krańców placu. Pstryknął dwukrotnie palcami. Coś poruszyło się w ciemnościach.

Na arenę wyszedł młody mężczyzna.

Tłum zaszemrał zdumiony. W miarę jak niewolnik zbliżał się niespiesznie do licytatora, protesty stawały się coraz głośniejsze. Stopy młodzieńca zostawiały wyraźne ślady w złotawym piachu. Wreszcie wspiął się na podwyższenie i znieruchomiał.

Nic specjalnego.

– Dziewiętnaście lat, znakomita kondycja. – Licytator poklepał mężczyznę po plecach. – Ten oto egzemplarz znakomicie sprawdzi się w domu.

Kilka osób parsknęło śmiechem. Valorianie trącali się łokciami i kiwali głowami, doceniając dowcip. Herrańczyk naprawdę wiedział, jak zapewnić zebranym godziwą rozrywkę.

Niewolnik wyglądał na trefny towar. Kestrel uznała, że najbardziej przypomina ulicznego zabijakę. Fioletowy siniec na policzku, świadczący o tym, że mężczyzna stoczył niedawno jakąś walkę, pozwalał wysnuć przypuszczenie, że niełatwo będzie go kontrolować. Odkryte ramiona młodzieńca były muskularne, co tylko utwierdziło tłum w przekonaniu, że do poskromienia go będzie potrzebny nadzorca z batem. Być może w jakimś innym życiu dałoby się przystosować tego niewolnika do pracy w domu. Włosy miał wystarczająco jasne, by spodobały się Valorianom, i trzymał się, na ile Kestrel mogła z tej odległości ocenić, prosto, z pewnego rodzaju dumą. Niestety, ogorzała cera świadczyła o tym, że wiele godzin spędził, pracując na dworze. I zapewne tak pozostanie… Byłby sensownym nabytkiem dla kogoś, kto szuka pracownika doku albo kamieniarza.

Herrańczyk nie wyczerpał jeszcze puli dowcipów.

– Mógłby podawać do stołu – zasugerował.

Kolejny wybuch śmiechu.

– Albo zostać kamerdynerem.

Tłum zafalował, krztusząc się z wesołości. Kilka osób błagało licytatora, by przestał, bo to takie zabawne, takie strasznie zabawne, że za chwilę zaczną płakać ze śmiechu i…

– Chcę stąd wyjść – oznajmiła Kestrel.

Jess udawała, że nie słyszy.

– No dobrze już, dobrze. – Licytator wyszczerzył zęby. – Ten oto młodzieniec posiada parę przydatnych umiejętności. Klnę się na mój honor. – Położył dłoń na sercu. Kilka osób znów zaniosło się chichotem, wszyscy bowiem wiedzieli, że nie ma czegoś takiego jak herrański honor. – Ten niewolnik jest zdolnym kowalem. Będzie znakomitym nabytkiem dla jakiegoś żołnierza, a zwłaszcza dla oficera posiadającego własny oddział i zbrojownię, którą musi utrzymać w należytym porządku.

Nareszcie zebrani wykazali zainteresowanie. Herrańscy kowale byli rzadkością. Gdyby ojciec Kestrel był tutaj, zapewne włączyłby się do licytacji. Jego straż już od dawna narzekała na poziom usług świadczonych przez miejscowego kowala.

– Możemy zacząć? – upewnił się licytator. – Pięć pilastrów. Czy słyszę pięć brązowych pilastrów? Panie i panowie, przypominam, że za tę kwotę nie wynajmiecie sobie kowala.

– Pięć! – krzyknął ktoś.

– Sześć.

Aukcja zaczęła się na poważnie.

Ciała za plecami Kestrel tworzyły zwarty mur. Nie mogła się ruszyć ani obrócić, by spojrzeć na twarze otaczających ją ludzi. Nie mogła też zwrócić na siebie uwagi Jess ani gapić się we wciąż zbyt jasne niebo. To właśnie dlatego, nie z innych powodów, jak uznała, patrzyła na niewolnika.

– Och, proszę państwa, tak nie może być! – wykrzyknął Herrańczyk. – Ten chłopak jest wart przynajmniej dziesięć pilastrów.

Niewolnik drgnął, jego mięśnie wyraźnie się napięły. Licytacja trwała.

Kestrel zamknęła oczy. Kiedy cena osiągnęła dwadzieścia pięć pilastrów, Jess wreszcie spostrzegła, że z przyjaciółką coś jest nie tak.

– Źle się czujesz? – zapytała.

– Tak.

– Wyjdziemy zaraz po zakończeniu. To nie powinno potrwać długo.

Grono chętnych do zakupu się wykruszyło i wszystko wskazywało na to, że kowal zostanie sprzedany za dwadzieścia pięć pilastrów. Żałosna suma, jednak czy warto wydawać więcej na kogoś, kto i tak niebawem stanie się całkowicie bezużyteczny? Praca ponad siły nikogo nie oszczędza.

– Drodzy Valorianie – licytator wyraźnie próbował podgrzać atmosferę – zapomniałem o pewnym drobiazgu. Jesteście pewni, że nie potrzebujecie służby domowej? Bo tak się składa, że ten tutaj młodzieniec potrafi śpiewać.

Kestrel otworzyła oczy.

– Wyobraźcie sobie, proszę, upojną muzykę w trakcie kolacji. Wasi goście będą pod wrażeniem. – Herrańczyk spojrzał na górującego nad nim niewolnika. – No już. Zaśpiewaj dla nich.

Dopiero wtedy mężczyzna się poruszył. Była to ledwie nieznaczna zmiana pozycji, jednak Jess cofnęła się odruchowo i ze świstem wciągnęła powietrze w płuca. Kestrel domyśliła się dlaczego. Sama również spodziewała się, że za chwilę dojdzie do walki.

Mistrz aukcji wysyczał coś do niewolnika po herrańsku. Mówił zbyt szybko, by Kestrel mogła go zrozumieć.

Kowal odpowiedział w tym samym języku niskim, gardłowym głosem:

– Nie.

Być może nie zdawał sobie sprawy z akustyki tego miejsca. A może wcale go to nie obchodziło albo nie przejmował się, że ktoś z Valorian może znać jakieś słowa w jego języku. Ta odpowiedź przypieczętowała jego los. Teraz nikt go nie zechce kupić. Najpewniej osoba, która gotowa była zapłacić dwadzieścia pięć pilastrów, już pożałowała zakupu kogoś tak upartego, że nie słucha nawet własnego pobratymcy.

Bunt niewolnika poruszył Kestrel. Jego dumna postawa wzbudziła skojarzenia z własną. Dokładnie tak zachowywała się i wyglądała, gdy ojciec żądał od niej czegoś, czego nie chciała zrobić.

Mistrz aukcji stracił rezon i pozwolił sobie na gniew. Powinien był natychmiast zakończyć licytację albo spróbować obrócić wszystko w żart i zachęcać zebranych do podbicia stawki, ale tego nie zrobił. Stał naprzeciwko niewolnika z dłońmi zaciśniętymi w pięści i milczał, jakby zastanawiał się, w jaki sposób ukarać mężczyznę, nim odda go komuś, kto zamieni jego życie w piekło, wysyłając do pracy w kamieniołomie albo zmuszając go do niekończącej się harówki w niewyobrażalnym gorącu kuźni.

Kestrel uniosła rękę.

– Zwornik – krzyknęła.

Mistrz aukcji obrócił się powoli. Kiedy odnalazł ją wzrokiem w tłumie, krzywy uśmiech na jego twarzy poszerzył się i przemienił w grymas zachwytu.

– Och! A więc jest tu ktoś, kto wie, co dobre.

– Kestrel! – Jess pociągnęła ją za rękaw. – Co ty wyprawiasz?

Herrańczyk podniósł głos.

– Po raz pierwszy, po raz drugi…

– Dwanaście zworników – wykrzyknął mężczyzna opierający się o barierkę po drugiej stronie areny.

Licytatorowi opadła szczęka. Dosłownie. Kestrel widziała, jak rozluźniły się mięśnie podtrzymujące jego żuchwę.

– Dwanaście?

– Trzynaście! – krzyknął ktoś z tłumu.

Kestrel nieomal zamrugała z zaskoczenia. Dobrze, liczyła się z tym, że będzie musiała przebić stawkę, ale nie z tym, że kwota będzie aż tak wysoka. Wszyscy ludzie stojący przy barierce wbijali w nią spojrzenia, w końcu była córką generała, barwnym ptaszkiem latającym z jednego arystokratycznego domu do drugiego. Myśleli, że…

– Czternaście!

Myśleli, że jeśli chciała kupić tego niewolnika, to musi on być wart każdych pieniędzy. Samo jej zainteresowanie przydało mu atrakcyjności.

– Piętnaście!

Ten nieznany powód, dla którego Kestrel zdecydowała się licytować, ta nieuchwytna tajemnica sprawiły, że kolejni Valorianie oferowali coraz wyższe sumy.

Niewolnik patrzył wprost na nią, zapewne dlatego, że to ona rozpętała całe to szaleństwo. Miała wrażenie, jakby ten moment był niezwykle ważny. Jakby stała na rozstaju dróg. Jakby miała wybrać między wolną wolą a przeznaczeniem.

Uniosła dłoń.

– Dwadzieścia zworników.

– Na niebiosa, dziewczyno – prychnęła spiczastobroda kobieta po lewej. – Daj spokój. Po co ci ktoś taki? Bo umie śpiewać? Pewnie zresztą zna tylko pijackie herrańskie przyśpiewki, jeśli w ogóle cokolwiek.

Kestrel nie zwróciła na nią uwagi. Nie spojrzała również na Jess, choć wiedziała, że jej przyjaciółka z nerwów wyłamuje sobie palce. Nie spuszczała wzroku z niewolnika.

– Dwadzieścia pięć – wykrzyknął ktoś z tyłu.

Kestrel nie miała przy sobie tylu pieniędzy. Licytator rozglądał się wokół z miną, jakby nie wiedział, co ze sobą począć. Wciąż i wciąż padały kolejne kwoty. Podekscytowani aukcją Valorianie krzyczeli jeden przez drugiego, zupełnie jakby coś zmuszało ich, by przebijać, wciąż przebijać.

Głos Kestrel zabrzmiał dziwnie głucho.

– Pięćdziesiąt zworników.

W ciszy, która zapadła nagle nad areną, westchnienie Jess zdawało się głośne niczym wystrzał.

– Sprzedany! – wrzasnął mistrz aukcji z twarzą wykrzywioną w grymasie dzikiej radości. – Sprzedany lady Kestrel za pięćdziesiąt zworników!

Dopiero kiedy dość brutalnie ściągnął niewolnika z podwyższenia, młody mężczyzna odwrócił wzrok od Kestrel. Wpatrywał się w złocisty w blasku słońca piach, jakby chciał z niego wyczytać swoją przyszłość. Po chwili wraz z Herrańczykiem opuścili arenę.

Kestrel wypuściła wstrzymywane w płucach powietrze i przytrzymała się barierki. Miała wrażenie, że uginają się pod nią kolana. Co ona najlepszego zrobiła?

Jess wsunęła jej dłoń pod ramię.

– Naprawdę źle się czujesz – mruknęła.

– Źle i wydaje się jakaś taka zbiedniała – wcięła się spiczastobroda dama. – Wygląda na to, że kogoś dotknęło przekleństwo zwycięzcy.

Kestrel obróciła się w jej stronę.

– Co masz na myśli?

– Niezbyt często tu bywasz, prawda? Wygrałaś, ale tylko dlatego, że zaoferowałaś zaporową cenę. To właśnie przekleństwo zwycięzcy. Płacisz więcej, niż towar jest wart.

Tłum zaczął się przerzedzać. Herrańczyk wprowadził na arenę kolejnego niewolnika, ale ekscytacja już opadła i większość Valorian straciła zainteresowanie aukcją. Przedstawienie dobiegło końca. Nikt już nie blokował Kestrel drogi, a jednak dziewczyna nie mogła się ruszyć.

– Nie rozumiem – powiedziała Jess.

Kestrel też nie rozumiała. O czym myślała, licytując? Co takiego chciała udowodnić?

Zupełnie nic, powiedziała sobie, odwracając się plecami do tego, co uczyniła.

Zupełnie nic.

2

DO POCZEKALNI DOMU AUKCYJNEGO WCHODZIŁO SIĘ PROSTO z ulicy. Kestrel od razu poczuła wewnątrz kwaśny zapach niemytych ciał. Jess trzymała się blisko niej, raz po raz spoglądając w stronę zatrzaśniętych na głucho żelaznych drzwi prowadzących do dalszych pomieszczeń. Kestrel starała się tego nie robić. Była tu po raz pierwszy. Niewolników dla jej rodziny kupował zazwyczaj ojciec, a jeśli nie miał czasu, zadanie to spadało na zarządcę, który nadzorował służbę.

Licytator czekał na nią nieopodal obitych miękką tkaniną krzeseł przeznaczonych dla oczekujących na finalizację transakcji Valorian.

– Och! – Rozpromienił się, widząc Kestrel. – Oto i zwyciężczyni. Miałem nadzieję, że znajdę się tu przed tobą. Opuściłem arenę najszybciej, jak się dało.

– Zawsze osobiście witasz klientów? – zapytała Kestrel, zdumiona jego gorliwością.

– Tylko tych najlepszych.

W żelaznych drzwiach było niewielkie, zakratowane okienko. Kestrel przelotnie zastanowiła się, jak wiele przez nie słychać.

– W większości wypadków – ciągnął Herrańczyk – formalności załatwia moja asystentka. Teraz prowadzi kolejną aukcję. Usiłuje opchnąć komuś bliźnięta. – Przewrócił oczyma, jakby chciał podkreślić bezsensowność jej wysiłków. – No cóż. – Wzruszył ramionami. – Może ktoś zapragnie uroczej parki.

Do poczekalni weszło dwoje Valorian, mąż i żona. Licytator poprosił ich, by usiedli na chwilę, i zapewnił, że niebawem się nimi zajmie. Jess zapytała szeptem, czy Kestrel nie miałaby nic przeciwko, gdyby przyjaciółka do nich dołączyła. Byli znajomymi jej rodziców.

– Nie – mruknęła Kestrel. – Idź.

Nie mogła winić Jess za to, że ta czuła się nieswojo, widząc prozaiczną i zdecydowanie nieprzyjemną stronę handlu ludźmi. Niewolnicy towarzyszyli jej od rana do nocy, od czasu porannej kąpieli aż po rozczesywanie jej włosów przed snem, a jednak dziewczyna nie była gotowa na konfrontację z rzeczywistością.

Gdy Jess dołączyła do pary Valorian, Kestrel posłała Herrańczykowi ponaglające spojrzenie. Skinął głową, po czym wydobył z kieszeni klucz i otworzył żelazne drzwi.

– Ty – rzucił, wchodząc do pomieszczenia. – Zbieraj się.

Zza drzwi dał się słyszeć szmer. Po chwili licytator wrócił do poczekalni, prowadząc niewolnika.

Kiedy ten podniósł wzrok, by popatrzeć na nową właścicielkę, Kestrel dostrzegła, że jego oczy są szare i dziwnie przejrzyste. Przypominały kamienie na dnie strumienia.

Poczuła się nieswojo.

Herrańczycy miewali jasne tęczówki, nie powinna więc być zaskoczona. A jednak była. To z powodu sińców, przekonywała samą siebie, to dlatego patrzył takim wzrokiem. Zmusiła się, by nie okazać po sobie zakłopotania. Po chwili niewolnik opuścił powieki i wpatrzył się w ziemię. Długie włosy opadły mu na twarz i skryły jej opuchniętą stronę w cieniu. Albo brał udział w bójce, albo ktoś wymierzył mu karę.

Mężczyzna zdawał się zupełnie zobojętniały, jakby świat wokół niego przestał istnieć. Nie istniała Kestrel, nie istniał Herrańczyk, który go sprzedał. Być może on sam również nie istniał.

Licytator zamknął żelazne drzwi.

– A teraz – klasnął w ręce – pozostaje nam kwestia płatności.

Kestrel podała mu sakiewkę.

– Tu są dwadzieścia cztery zworniki.

Herrańczyk zamrugał, wyraźnie zbity z tropu.

– Dwadzieścia cztery to nie pięćdziesiąt, moja pani.

– Jeszcze dzisiaj przyślę zarządcę z resztą.

– Och, a co, jeśli zgubi się gdzieś po drodze?

– Jestem córką generała Trajana.

Licytator się uśmiechnął.

– Wiem o tym.

– Taka kwota nie jest dla nas żadnym problemem – oznajmiła Kestrel. – Po prostu nie uznałam za stosowne nosić przy sobie takiej sumy pieniędzy. Dotrzymam słowa.

– Jestem tego pewny.

Nie zasugerował, że Kestrel mogłaby udać się do domu i wrócić później z pełną kwotą, ona sama zaś nie wspomniała o złości, którą dojrzała w jego oczach, gdy niewolnik odmówił mu posłuszeństwa. Im dłużej jej nowy nabytek tu zostanie, tym bardziej prawdopodobne, że poniesie karę.

Kestrel przyglądała się zamyślonemu Herrańczykowi. Mógł nalegać, by przywiozła pięćdziesiąt zworników, ryzykując, że ją obrazi i niczego nie zarobi. Mógł również przyjąć połowę tej kwoty i być może nigdy nie otrzymać reszty.

Nie był głupi.

– Czy mógłbym odeskortować cię do domu, pani? – zapytał. – Chciałbym się upewnić, że Kowal dotrze na miejsce zgodnie z umową. Na miejscu zarządca wypłaci mi pieniądze.

Kestrel spojrzała na niewolnika. Zamrugał, słysząc imię, którego użył Herrańczyk, nie uniósł jednak głowy.

– Dobrze – oznajmiła.

Podeszła do siedzącej pod ścianą Jess i poprosiła parę Valorian, by odprowadzili jej przyjaciółkę do domu.

– Oczywiście – powiedział mężczyzna. Senator Nicon, jak przypomniała sobie Kestrel. – A co z tobą?

Wskazała brodą licytatora i Kowala.

– Wrócę z nimi.

Jess zdawała sobie sprawę, że herrański sprzedawca i okazujący nieposłuszeństwo niewolnik nie są wymarzoną eskortą. Kestrel też to wiedziała, jednak rozgoryczenie sytuacją, do której zresztą sama doprowadziła, sprawiło, że na myśl o zasadach rządzących światem Valorian zaczęło ją mdlić.

– Jesteś pewna? – zapytała przyjaciółka.

– Tak.

Małżonkowie zgodnie unieśli brwi, nie oponowali jednak. Widocznie uznali, że to nie ich sprawa. Wygodne. Pozwolą Kestrel robić, co się jej podoba, a potem puszczą w obieg smakowitą plotkę.

Kestrel przemaszerowała przez targ niewolników zdecydowanym krokiem, nie oglądając się, czy licytator i Kowal idą za nią.

Odetchnęła, gdy opuściła ponurą okolicę dzielącą targ od Dzielnicy Ogrodów i znalazła się w znajomym, bezpiecznym świecie, gdzie ulice krzyżowały się ze sobą pod właściwym kątem i wszystko nosiło znamiona valoriańskiej ręki. Dobrze znała drogę, a jednak czuła się dziwnie zagubiona. Tego dnia wszystko wyglądało jakoś inaczej. Kiedy przechodziła przez Kwartał Wojowników, patrzyła na baraki, w których bawiła się jako dziecko, wyobrażając sobie, że zgromadzeni w nich żołnierze występują przeciwko niej.

Absurdalne. Każdy wojownik z chęcią oddałby swe życie, by ją bronić. Każdy oczekiwał, że pewnego dnia Kestrel do nich dołączy. Ojciec też. Powinna wypełnić jego wolę i zaciągnąć się do armii.

Wreszcie uliczki zaczęły wić się i splatać jak leśne strumienie i Kestrel poczuła prawdziwą ulgę. Idąc pod baldachimem zielonych liści, słyszała szemrzące za wysokim murem fontanny. Kiedy podeszła do masywnych odrzwi, jeden ze strażników jej ojca wyjrzał przez judasz i otwarł dla niej bramę.

Nie powitała go ani słowem, milczała również, mijając kolejnych strażników. Żaden się nie odezwał. Nieniepokojona przez nikogo szła w kierunku willi, a za nią podążała jej nietypowa eskorta.

Była w domu, ale odgłos kroków za plecami, odgłos podeszew na kamiennej ścieżce, przypominał jej, że to miejsce nie zawsze należało do niej. Ta willa, posiadłość, cała Dzielnica Ogrodów, wszystko to zostało stworzone przez Herrańczyków i w ich języku nosiło zupełnie inną nazwę.

Zirytowana, zeszła na trawnik. Odgłos kroków umilkł, wytłumiony przez trawę.

Niewielki żółty ptaszek wyśpiewywał swoje trele, skacząc z gałęzi na gałąź. Kestrel przystanęła, nasłuchując. Kiedy odleciał, ruszyła w kierunku domu.

Szuranie jej sandałów na marmurowej posadzce niosło się echem po budynku. Dźwięk odbijał się od ścian pomalowanych w obce jej wzory, od dziwnych postaci, kwiatów, bóstw, których nie znała, i mieszał się ze szmerem wody w płytkiej, wmurowanej w podłogę sadzawce.

– Piękny dom – zauważył licytator.

Rzuciła mu ostre spojrzenie, choć w jego głosie nie usłyszała nuty goryczy. Przez chwilę szukała jakiegoś znaku, że Herrańczyk rozpoznaje willę, że kiedyś w niej był, może jako gość honorowy albo członek rodziny. Sama siebie skarciła za podejrzliwość. Przed wojną herrańską domy w Dzielnicy Ogrodów należały do miejscowej arystokracji. Gdyby sprzedawca urodził się w arystokratycznej rodzinie, nie zajmowałby się aukcjami. Zostałby domowym niewolnikiem, może nauczycielem valoriańskich dzieci. Jeśli naprawdę kojarzył to miejsce, to zapewne dlatego, że dostarczał niewolników jej ojcu.

Z pewnym wahaniem spojrzała na Kowala. Mężczyzna nie uniósł głowy.

Na spotkanie im wyszła ochmistrzyni. Kestrel przyglądała się kobiecie, gdy ta szła długim korytarzem, a potem kazała jej znaleźć zarządcę i sprowadzić go tutaj wraz z brakującymi dwudziestoma sześcioma zwornikami. Zarządca, mężczyzna o schludnie ułożonych jasnobrązowych włosach, przybył niedługo później, ściskając niewielką szkatułkę. Kiedy dojrzał licytatora i Kowala, jego dłonie mocniej zacisnęły się na skrzynce.

Kestrel odliczyła monety i podała je sprzedawcy. Licytator schował pieniądze do kieszeni, później zaś opróżnił sakiewkę, którą dała mu dziewczyna. Z lekkim ukłonem zwrócił jej skórzany mieszek.

– To był dla mnie zaszczyt, pani – oznajmił, odwracając się, by odejść.

– Mam nadzieję, że nie znajdę na nim świeżego piętna – powiedziała sucho Kestrel.

Licytator spojrzał z ukosa na niewolnika i musnął palcami jego odziane w szmaty, pobliźnione ramiona.

– Proszę sprawdzić – zaproponował.

Kestrel wzdrygnęła się na samą myśl. Nie wyobrażała sobie, by mogła obejrzeć jak przedmiot jakiegokolwiek człowieka, a co dopiero tego mężczyznę. Nim zdobyła się na odpowiedź, Herrańczyk znikł za drzwiami willi.

– Ile? – zapytał Harman cierpkim głosem. – Ile w sumie kosztował?

Powiedziała mu prawdę.

Mężczyzna głęboko zaczerpnął tchu.

– Twój ojciec…

– Sama mu powiem.

– Dobrze. A co mam zrobić z tym tu?

Kestrel spojrzała na niewolnika. Stał niczym kamienny posąg, wciąż na tej samej płycie czarnego marmuru, równie nieruchomy i obojętny jak w trakcie aukcji. Ignorował toczącą się tuż obok rozmowę, albo może nie rozumiał po valoriańsku. Z wielką uwagą studiował malunek słowika wzbijającego się do lotu na odległej ścianie.

– To Kowal – wyjaśniła Kestrel.

Irytacja Harmana wyraźnie osłabła.

– Naprawdę? – Niewolnicy często nosili imiona związane z ich specjalnością. – Przyda nam się. Wyślę go do kuźni.

– Poczekaj. Nie jestem pewna, co chcę z nim zrobić. – Obróciła się w stronę Kowala i zapytała po herrańsku: – Umiesz śpiewać?

Spojrzał na nią i Kestrel ujrzała w jego oczach ten sam wyraz co w poczekalni domu aukcyjnego. Szare spojrzenie było zimne jak lód.

– Nie.

Niewolnik odpowiedział po valoriańsku prawie bez śladu obcego akcentu.

Odwrócił się i jego twarz znów skryła się za kurtyną włosów. Miał ostry, wyrazisty profil.

Kestrel zacisnęła dłonie w pięści, aż paznokcie wbiły się jej w skórę.

– Zadbaj o to, żeby trafił do łaźni – powiedziała do Harmana, mając nadzieję, że jej głos wyraża zdecydowanie, a nie frustrację. – I ubierz go.

Ruszyła korytarzem, ale po kilku krokach przystanęła.

– I obetnij mu włosy – dodała płaskim, pozbawionym emocji tonem.

Oddalając się, czuła na plecach spojrzenie Kowala. Teraz wreszcie wiedziała, co kryło się za jego wzrokiem.

To była pogarda.

3

KESTREL NIE MIAŁA POJĘCIA, CO POWIEDZIEĆ.

Jej ojciec, świeżo po kąpieli, w której zmył z siebie znój dnia spędzonego na trenowaniu żołnierzy, zmieszał wino z wodą. Zaserwowano już trzecie danie, małe kurczaki nadziewane ostro przyprawionymi rodzynkami i siekanymi migdałami. Kestrel uznała, że mięso jest zbyt suche.

– Ćwiczyłaś? – zapytał ojciec.

– Nie.

Jego duże dłonie zastygły w bezruchu.

– Ale poćwiczę – powiedziała. – Później. – Upiła łyk lekkiego wina i przesunęła kciukiem po brzegu kielicha. Przydymione ciemnozielone szkło było najwyższej jakości. Jak wszystko w tym domu. – Jak się sprawują nowi rekruci?

– Mają mleko pod nosem, ale będą z nich ludzie. – Ojciec wzruszył ramionami. – Potrzebujemy ich.

Kestrel pokiwała głową ze zrozumieniem. Valorianie nieustannie zmagali się z barbarzyńcami, którzy atakowali przygraniczne prowincje. W miarę jak imperium rosło w siłę i zagarniało kolejne terytoria, mnożyły się ataki. Barbarzyńcy nie zagrażali co prawda Półwyspowi Herrańskiemu, ale generał Trajan szkolił bataliony, które później miały zostać wysłane na granice kraju.

Ojciec nabił na widelec glazurowaną marchewkę. Patrząc, jak metal odbija blask świec, Kestrel pomyślała, że nawet sztućce to wynalazek Herrańczyków. Valorianie przejęli go tak dawno temu, że łatwo było zapomnieć, że kiedyś jedli palcami.

– Myślałem, że wybrałaś się na targ z Jess – rzucił generał. – Dlaczego nie zaprosiłaś jej na kolację?

– Nie wróciła ze mną.

Ojciec odłożył widelec.

– To kto ci towarzyszył?

Kestrel wzięła głęboki oddech.

– Ojcze, wydałam dzisiaj pięćdziesiąt zworników.

Machnął ręką, jednoznacznie dając do zrozumienia, że nie robi to na nim wrażenia. Gdy się odezwał, jego głos był zwodniczo spokojny.

– Jeśli po raz kolejny chodziłaś po mieście sama…

– Nie byłam sama.

W oszczędnych słowach wyjaśniła mu, kto jej towarzyszył i dlaczego.

Generał potarł w roztargnieniu brew i zacisnął mocno powieki.

– To była twoja eskorta? – zapytał.

– Nie potrzebuję eskorty.

– Nie potrzebowałabyś jej, gdybyś się zaciągnęła.

Czyli znów utknęli w martwym punkcie. Odbywali tę dyskusję setki razy i, jak dotąd, nie doszli do porozumienia.

– Nigdy nie będę żołnierzem – oznajmiła Kestrel.

– Już mi to mówiłaś.

– Jeśli kobiecie wolno walczyć i umrzeć za imperium, to dlaczego nie wolno jej spacerować samej?

– O to właśnie chodzi. Żołnierka jest silna i nie potrzebuje ochrony.

– Ja również nie.

Generał położył dłonie płasko na stole. Gdy do pokoju weszła niewolnica, by sprzątnąć nakrycia, warknął na nią, życząc sobie, by natychmiast znikła.

– Przecież tak naprawdę nie wierzysz w to, że Jess mogłaby mnie w jakikolwiek sposób ochronić – zauważyła Kestrel.

– Kobiety, które nie są żołnierzami, nie chodzą same. Taki jest zwyczaj.

– Nasze zwyczaje są absurdalne. Valorianie szczycą się tym, że w razie konieczności mogą wytrzymać wieczność bez jedzenia, są jednak urażeni, jeśli obiad nie składa się z przynajmniej siedmiu dań. Potrafię walczyć na tyle zręcznie, by o siebie zadbać, ale jeśli nie jestem żołnierką, to równie dobrze mogłabym w ogóle nie trenować.

Ojciec obrzucił ją poważnym spojrzeniem.

– Nigdy nie sprawdziłaś się w rzeczywistej walce – przypomniał. Tak naprawdę oznaczało to, że jest wyjątkowo kiepska w posługiwaniu się bronią. – Jesteś strategiem – dodał łagodniejszym tonem.

Kestrel wzruszyła ramionami.

– Kto zasugerował, żebym odciągnął w góry dakrańskich barbarzyńców atakujących naszą wschodnią granicę?

Kestrel jedynie wskazała oczywistość. Wszyscy wiedzieli, że wrogowie nazbyt polegają na kawalerii. Wiedzieli również, że wschodnie góry są suche jak pieprz i Dakrańczycy nie znajdą w nich dość wody dla swoich wierzchowców. Jeśli ktoś był strategiem, to jej ojciec. Nawet w tej chwili starał się ją podejść. Używał pochlebstw, by osiągnąć upragniony cel.

– Wyobraź sobie, jak bardzo imperium skorzysta na naszej współpracy – powiedział. – Powinnaś użyć swoich talentów, by pomóc nam utrzymać zdobyte terytoria, a nie do analizowania zwyczajów, które scalają nasze społeczeństwo.

– Nasze zwyczaje to bujda. – Kestrel zacisnęła palce na kruchej nóżce kielicha.

Spojrzenie ojca ześlizgnęło się na jej napiętą dłoń. Wyciągnął rękę i pogłaskał ją delikatnie.

– To nie są moje zwyczaje – przypomniał łagodnie. – To są imperialne zwyczaje. Zaciągnij się, a będziesz wolna. Zostań w cywilu i zaakceptuj swoje ograniczenia. Nieważne, co zrobisz, i tak będziesz trzymać się zasad. – Uniósł palec. – I nie narzekaj.

„A więc nie powiem niczego” – uznała Kestrel. Wysunęła dłoń z uścisku ojca i wstała. Pamiętała, w jaki sposób niewolnik użył ciszy jako broni. Ubezwłasnowolniony, pozbawiony praw, popychany z miejsca na miejsce, nie poddał się. Niebawem zostanie wyszorowany, uczesany i odziany… Czy to cokolwiek zmieni? Nie.

Kestrel potrafiła rozpoznać siłę, gdy się z nią zetknęła.

Jej ojciec również. Spojrzenie jego jasnobrązowych oczu stwardniało.

Nie odwracając się, wyszła z jadalni i pomaszerowała w stronę północnego skrzydła willi. Pchnęła podwójne drzwi i rozejrzała się po ciemnym pomieszczeniu w poszukiwaniu srebrnego pudełka i oliwnej lampy. Nie musiała tego robić. Znała ten rytuał na pamięć, wiedziała, gdzie znajdują się przedmioty i jak odpalić knot. Tak naprawdę mogłaby grać w ciemnościach, nie chciała jednak ryzykować, że zafałszuje którąś nutę. Nie teraz, nie w dniu, który spędziła na miotaniu się i popełnianiu błędów.

Otworzyła klapę stojącego na środku komnaty fortepianu i przesunęła palcem po jego gładkiej powierzchni. Instrument był jedną z niewielu rzeczy, które jej rodzina sprowadziła tutaj aż ze stolicy. Kiedyś należał do jej matki.

Kestrel otwarła kilka skrzydeł przeszklonych drzwi prowadzących do ogrodu i głęboko zaczerpnęła w płuca nocnego powietrza. Wyczuła w nim jaśmin i wyobraziła sobie niewielkie kwiatki bielejące w mroku, nieco sztywne płatki o wydłużonym kształcie, na swój sposób doskonałe. Z jakiegoś powodu przywiodły jej na myśl kupionego dziś niewolnika.

Spojrzała na swoją zdradziecką rękę, tę, która uniosła się, by zwrócić na nią uwagę licytatora, i z westchnieniem pokręciła głową. Nie będzie więcej myśleć o Kowalu.

Usiadła przed instrumentem, podziwiając przez chwilę czarne i białe klawisze. Była ich prawie setka.

Nie takie ćwiczenia miał na myśli ojciec, ale nie dbała o to. Zależało mu tylko na tym, by Kestrel trenowała pod okiem kapitana jego straży. Cóż, nie miała na to ochoty. Ani na trening z igłami, ani na cokolwiek, co wymyśliłby dla niej generał, a co zapewne wypadałoby opanować.

Położyła dłonie na klawiszach. Ugięły się pod lekkim naciskiem jej palców, nie na tyle jednak, by z instrumentu dobył się dźwięk. Młoteczki i metalowe struny czekały…

Wzięła głęboki oddech i zaczęła grać.

4

ZAPOMNIAŁA O NIM.

Minęły trzy dni, a pani tego domu wciąż ignorowała fakt, że nabyła niewolnika, który dołączył do liczącej czterdzieści osiem osób kolekcji generała.

Nie był pewien, czy czuje z tego powodu ulgę.

Pierwsze dwa dni były naprawdę rozkoszne. Kowal nie pamiętał, kiedy ostatnio pozwolono mu się obijać. Kąpiel, której zażył, była cudownie gorąca. Spoglądając na świat przez kłęby pary, wdychał słodkawy zapach mydła, przywodzący mu na myśl dom. Od lat takiego nie używał.

Aromat zdążył się już ulotnić z jego skóry, wspomnienie jednak pozostało. Od czasu do czasu łapał się na tym, że próbuje odgarniać z twarzy włosy, które jednak zostały krótko przycięte przez herrańskiego niewolnika. Myślał, że będzie mu ich brakowało, i w trakcie zabiegu był spięty, ale okazało się, że sytuacja ma również swoje plusy. Teraz nic nie zasłaniało mu widoku.

Trzeciego dnia przyszedł po niego zarządca.

Nie mając nic konkretnego do roboty, Kowal poznawał posiadłość. Nie mógł wejść do samej willi, zadowolił się więc poznaniem jej od zewnątrz. Policzył wszystkie okna i drzwi. Kładł się na trawie, pozwalając, by łaskotała wnętrza jego dłoni, i cieszył się, że szorstka, zgrubiała od pracy skóra wciąż reaguje na dotyk. Żółtobrunatne ściany budynku jaśniały w blasku słońca, a gdy zapadał zmierzch, niewolnik z uwagą patrzył, w których oknach i o jakiej porze gaśnie światło. Często spoglądał na pomarańczowe drzewa. Czasem spał.

Inni niewolnicy uparcie go ignorowali, niektórzy patrzyli na niego z niechęcią, inni ze zdumieniem, a jeszcze inni wyraźnie zazdrościli mu swobody. Nie przejmował się tym. Kiedy skierowano go do przypominających stajnie kwater niewolników, zrozumiał, że wśród należących do generała Herrańczyków panuje ścisła hierarchia. On był najniżej.

Spożywał posiłki wraz z innymi i wzruszeniem ramion kwitował nagabywania o przyczynę, dla której nie został przydzielony do żadnej pracy. Na zadane wprost pytania odpowiadał oszczędnymi słowami. Głównie słuchał.

Trzeciego dnia kreślił w pamięci mapę całej posiadłości. Oglądał kwatery służby, stajnie, baraki straży generała, kuźnię, szopy i niewielką chatkę położoną nieopodal ogrodu. Teren wokół willi był spory, zwłaszcza że włości Trajana leżały w granicach miasta. Kowal cieszył się, że ma tak wiele czasu, by dokładnie poznać okolicę.

Siedział właśnie na łagodnym wzniesieniu nieopodal sadu, dlatego zauważył zmierzającego w jego stronę zarządcę na długo przed tym, nim Valorianin znalazł się w zasięgu głosu. Pokiwał głową z zadowoleniem, gdyż potwierdziły się jego przypuszczenia. Posiadłość byłaby trudna do obrony, gdyby atakujący wybrali odpowiednią taktykę. Najprawdopodobniej generał otrzymał te włości dlatego, że były największe i najbardziej reprezentacyjne, znakomite dla kogoś, kto ma osobistą straż i konie, którym trzeba przestrzeni. Porośnięte drzewami wzgórza, choć piękne, dadzą przewagę wrogim siłom. Kowal zastanawiał się, czy generał naprawdę tego nie dostrzegał, czy po prostu uznał, że ryzyko ataku jest znikome. Cóż, jak dotąd Valorianie nigdy nie musieli bronić swoich domostw.

Niewolnik zmusił się do porzucenia tych rozważań. Za bardzo trąciły przeszłością. Wolał, by jego umysł na powrót stał się podobny do zmrożonej ziemi, twardy i jałowy.

Skoncentrował się na idącym w jego stronę i oddychającym coraz ciężej zarządcy. Jego funkcji, podobnie jak funkcji ochmistrzyni, nie mógł pełnić żaden Herrańczyk, była zbyt ważna. Kowal podejrzewał, że mężczyzna otrzymuje za swą pracę całkiem niezłe pieniądze. Był dobrze ubrany – skrojony na valoriańską modłę strój uszyto z tak lubianego przez najeźdźców połyskliwego materiału. Delikatne jasne włosy mężczyzny rozwiewał lekki wiatr. Gdy Valorianin podszedł bliżej, kowal usłyszał, że mruczy coś pod nosem we własnym języku. Powód jego irytacji mógł być tylko jeden.

– Ty – warknął po herrańsku z wyraźnym akcentem. – Tu jesteś, ty leniwy skurczygnacie.

Kowal pamiętał, że zarządca ma na imię Harman, nie uznał jednak za stosowne głośno się do tego przyznawać. Milczał, pozwalając mężczyźnie wyrzucić z siebie złość. Poza tym rozbawiło go słuchanie, jak Valorianin kaleczy herrański język. Akcent Harmana był śmiechu warty, a znajomość gramatyki żałosna. Nadrabiał za to wyzwiskami.

– Ty iść – oznajmił wreszcie zarządca, gestem pokazując, że niewolnik ma podążyć za nim.

Kowal szybko zorientował się, że zmierzają do kuźni.

Przed budynkiem czekała na nich urodziwa dziewczyna. Herranka. Niewolnik kojarzył ją ze wspólnych posiłków i baraku, do którego trafił. Nazywała się Lirah i pracowała w domu. Musiała być o kilka lat młodsza od niego, a więc zapewne nie pamiętała wojny.

Harman zaczął do niej mówić do valoriańsku. Kowal starał się być cierpliwy, gdy dziewczyna tłumaczyła słowo za słowem.

– Lady Kestrel ma ważniejsze zajęcia niż zajmowanie się tobą, więc to ja… – zarumieniła się – to znaczy on – wskazała brodą zarządcę – postanowił przydzielić ci pracę. Zazwyczaj straż generała sama zajmuje się naprawami broni. Produkcją nowej trudni się wynajęty valoriański kowal.

Niewolnik pokiwał głową. Valorianie dobrze wiedzieli, co robią, starając się trzymać Herrańczyków z dala od kuźni. Wystarczyło rozejrzeć się po pomieszczeniu, by to zrozumieć. Posługiwanie się narzędziami wymagało siły, a silny niewolnik był groźnym niewolnikiem. Zwłaszcza uzbrojony.

– Tym właśnie będziesz się zajmował – ciągnęła Lirah za Harmanem. – O ile wykażesz się wystarczającymi umiejętnościami.

Harman uznał milczenie dziewczyny za sygnał do kontynuowania wykładu.

– Dziś zrobisz podkowy – przetłumaczyła Lirah.

– Podkowy? – To było aż za proste.

Dziewczyna rzuciła mu współczujący uśmiech, a kiedy się odezwała, powiedziała od siebie zamiast tłumaczyć dokładnie słowa zarządcy:

– To sprawdzian. Do wieczora masz zrobić tyle podków, ile tylko dasz radę. Umiesz podkuć konia?

– Tak.

Lirah sprawiała wrażenie, jakby żałowała, że musi przetłumaczyć tę informację, przekazała ją jednak Harmanowi.

– A więc to będzie robił jutro – oznajmił zarządca po valoriańsku. – Trzeba podkuć wszystkie konie w stajni. Zobaczymy, jak to zwierzę poradzi sobie z innymi – prychnął pogardliwie.

Przed wojną Valorianie podziwiali Herrańczyków, a nawet im zazdrościli. Po wojnie sytuacja całkowicie się odmieniła. Prysł jeden czar, rzucony został zaś inny. Niewolnik wciąż nie mógł w to uwierzyć. Jakim cudem nagle stał się zwierzęciem? Od tej szokującej zmiany minęło dziesięć lat, a on nadal się do tego nie przyzwyczaił. Wielokrotnie nazywano go w ten sposób i wyzwisko, choćby przez tę powtarzalność, powinno stracić swą raniącą siłę i nie ciąć aż do kości. A jednak cięło. Ilekroć je słyszał, czuł się tak samo zaskoczony, jak za pierwszym razem. I tak samo wściekły.

Maska uprzejmej obojętności ani na chwilę nie spadła z twarzy Lirah. Dziewczyna wskazała kosz z węglem, palenisko i sztaby żelaza. Zarządca położył na kowadle pudełko zapałek.

Chwilę później obydwoje odeszli.

Niewolnik rozejrzał się po kuźni, zastanawiając się, czy powinien zdać egzamin, czy też z kretesem go oblać.

Westchnął ciężko i rozpalił ogień.

Jego wolność dobiegła końca. Pierwszego dnia w pracy wykuł nieco ponad pięćdziesiąt podków, dość, by wykazać się umiejętnościami i zapałem, ale nie tyle dużo, by wzbudziło to czyjeś zainteresowanie. Kolejnego dnia podkuł wszystkie konie, nawet te, które miały świeże podkowy. Stajenny ostrzegał, że część zwierząt jest dość narowista, zwłaszcza ogiery generała, Kowal nie miał jednak z nimi najmniejszych problemów. Postarał się za to, by praca zajęła mu cały dzień. Lubił przebywać w stajniach, słuchać końskiego parskania i czuć na plecach ciepły oddech. Poza tym stajnie były wymarzonym miejscem, by posłuchać wieści. A raczej byłyby, gdyby odwiedził je bodaj jeden żołnierz.

Albo dziewczyna.

Niewolnika oceniono jako całkiem dobry nabytek. Harman z niechęcią przyznał, że lady Kestrel ma dobre oko, i zlecił mu naprawę kilku sztuk broni oraz wykucie nowych.

Każdego wieczora, gdy zmęczony przemierzał posiadłość w drodze do kwater niewolników, willa emanowała światłem. Dla ciężko pracujących była to najwyższa pora, by iść spać, jednak Valorianie częstokroć siedzieli do późna. Szczycili się tym, że są w stanie długo wytrzymać bez snu i dobrze funkcjonować, odpoczywając mniej niż sześć godzin na dobę. Między innymi dlatego bez trudu wygrali wojnę.

Kowal jako pierwszy wyciągał się na przeznaczonym dla niego barłogu. Każdej nocy starał się przypomnieć sobie wszystko, co wydarzyło się za dnia, i wychwycić wszelkie przydatne informacje, jakie usłyszał bądź zobaczył. Bez skutku. Jedynym, co pamiętał, była harówka.

Zmęczony i zniechęcony, zamykał oczy, zastanawiając się, czy te dwa dni beztroski nie uczyniły przypadkiem więcej złego niż dobrego. Zapomniał, kim był. Stracił koncentrację i poczucie celu.

Czasem, w półśnie, wydawało mu się, że słyszy muzykę.

5

ZAZWYCZAJ KESTREL UWAŻAŁA WILLĘ ZA CICHE MIEJSCE, w którym głos niesie się echem w pustych korytarzach i pięknych, choć niezamieszkanych w większości pokojach. Również teren posiadłości był spokojny; ciszę przerywały tylko dźwięki uderzających o ziemię narzędzi ogrodników, stukot końskich podków na położonym za domem padoku i szum wiatru w koronach drzew. Dotąd kochała ten spokój. Bezgłos i przestrzeń wyostrzały jej zmysły. Ostatnio jednak nie mogła zaznać ukojenia. Starała się zająć myśli muzyką, ale wkrótce odkryła, że gra tylko najtrudniejsze utwory, a jej palce biegają po klawiaturze jak oszalałe. Od patrzenia na ciasno zbite nuty bolały ją oczy. Każda kolejna godzina przy fortepianie odejmowała jej sił. Czuła zmęczenie, sztywność w nadgarstkach i krzyżu. Trudno jej było zignorować ból. Każdego ranka obiecywała sobie, że tym razem nie będzie szukać wyzwań, że pozwoli sobie po prostu cieszyć się muzyką. Nie mogła. Ze wszystkich sił starała się zwalczyć niepokój, pozbyć się wrażenia, że ukrywa się we własnym domu, a potem znów sięgała po utwory, którym nie mogła sprostać.

Któregoś popołudnia, jakieś osiem dni po aukcji, przyszedł liścik od Jess. Kestrel, szczęśliwa, że coś wyrywa ją z dziwnego poczucia osaczenia, natychmiast go otworzyła. Przyjaciółka w typowy dla siebie oszczędny sposób pytała, dlaczego Kestrel się przed nią chowa i czy mogłaby w swojej łaskawości przyjechać i doradzić Jess w sprawie wyboru sukni na piknik u lady Faris. Poniżej skreślonego eleganckim pismem tekstu widniało pospiesznie nasmarowane postscriptum, zupełnie jakby autorka wiadomości bardzo chciała coś napisać, a jednocześnie obawiała się, że zirytuje tym adresatkę. Tak przy okazji, mój brat o ciebie pytał.

Kestrel sięgnęła po buty do konnej jazdy.

Kiedy przechodziła przez swoje apartamenty, kątem oka dostrzegła przez okno chatkę nieopodal ogrodu. Przystanęła, pozwalając trzymanym w ręce butom uderzać o jej udo. Domek znajdował się niedaleko prawie z tego miejsca niewidocznych kwater niewolników. Z jakiegoś powodu poczuła ukłucie zakłopotania.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki