Tytuł oryginału: Eternal

Przekład: Joanna Lipińska
Redakcja: Elżbieta Meissner
Korekta: Karolina Pawlik
Skład i adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Norbert Młyńczak

Projekt okładki: Elsie Lyons
Zdjęcia na okładce: © Shutterstock

Text Copyright © 2014 by Christie Craig
Published by arrangement with St. Martin’s Press, LLC. All rights reserved.
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-553-8 Wydanie I, Łódź 2016

Wydawnictwo JK
ul. Krokusowa 1-3
92-101 Łódź
tel. 42 676 49 69
fax 42 646 49 69 w. 44
www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Lily, która tyle razy zwracała się do mnie z prośbą:
„Mamusiu, opowiedz mi bajkę”.

Młoda damo, nie mogę się doczekać,
kiedy przeczytasz opowieści o Kylie i Delli.

Podziękowania

Wszystkim moim fanom, którzy piszą do mnie, by powiedzieć, że zarywają noce dla moich powieści i że dzięki nim na nowo zaczynają zastanawiać się nad wartością przyjaźni, miłości i radości. Dziękuję, że je czytacie.

Mojej rodzinie i przyjaciołom, bo sprawiają, że moje życie jest kompletne.

Wiecie, kogo mam na myśli. Każde z was stanowi fundament mojego życia.

Mojej agentce Kim Lionetti, która zachęca mnie, bym słuchała swojego instynktu. I mojej redaktor Rose Hillard, której wiara we mnie jest dla mnie inspiracją.

Dziękuję.

Rozdział 1

Della Tsang przerzuciła nogę przez parapet okna swojej sypialni. Słońce wznosiło się już nisko nad horyzontem, dając akurat tyle światła, by niebo przybrało barwę krwawej czerwieni. Ten kolor przyprawił Dellę o ślinotok.

Zaburczało jej w brzuchu. Potrzebowała krwi. Później. Najpierw musiała się zająć poważniejszymi sprawami. Wiedziała, co trzeba zrobić – nie spała z tego powodu przez pół nocy. Podmuch późnopaździernikowego wiatru sprawił, że czarne włosy zasłoniły jej oczy. Wiatr był zimny, ale nie tak jak wtedy, gdy miała gorączkę.

Po tym, jak ocknęła się z dwudniowej śpiączki po tym, jak się odrodziła, co oznaczało rzadko spotykaną drugą przemianę w wampira, wszystkie objawy grypy jej przeszły.

Zsunęła się z parapetu, a jej buty mlasnęły o wilgotną ziemię. Zatrzymała się przed domkiem, nasłuchując, czy nie obudziła swoich współlokatorek Mirandy i Kylie. Miała wręcz nadzieję, że ktoś jej będzie towarzyszył.

Odpowiedziała jej tylko cisza.

Obie bardzo późno wróciły do domku po spotkaniach ze swoimi chłopakami. Della widziała się ze Steve’em, ale powiedziała, że jest zmęczona, i wcześnie poszła spać. Zrobiła krok, wciąż nasłuchując, czy któraś z przyjaciółek się nie obudziła.

„Nie potrzebuję ich. Naprawdę”. Della musiała to zrobić sama.

Powtarzała to sobie przez cały poprzedni tydzień. No, może nie dokładnie to, raczej: „nie z Chase’em”. Kłamliwym, przebiegłym wampirem, z którym została związana wbrew swojej woli, po tym, jak zdołał przekonać Steve’a, jej prawie chłopaka, by wymieszać swoją krew z jej krwią, dzięki czemu miała się zwiększyć szansa na to, że Della przetrwa tak zwane odrodzenie.

Związani. Pamiętała, co na ten temat powiedział jej Chase. To łączy dwa wampiry. Stają się nawzajem prawie częścią siebie. Ich relacja jest porównywalna do związku bliźniąt jednojajowych albo bratnich dusz.

Starając się o tym nie myśleć, Della rozejrzała się po ciemnym lesie. Czuła, że coś na nią czeka… Wzywa ją. Nie było już odwrotu.

Zamknęła za sobą okno sypialni. Z lasu dobiegł odgłos pękającej gałązki. Odwróciła się w stronę drzew i pociągnęła nosem.

Czuła tylko wilgotny, piżmowy zapach oposa.

Ruszyła przed siebie. Gdy tylko zagłębiła się w las, wszystko ucichło. Nawet drzewa zdawały się wstrzymywać oddech.

Della była nosicielką wirusa wampiryzmu i została przemieniona prawie rok temu. Druga przemiana, niezwykle rzadka, oznaczała, że teraz stała się jeszcze szybsza i silniejsza – innymi słowy, mogła najpierw bić, a pytania zadawać potem.

Oddałaby tę moc natychmiast, gdyby tylko mogło to przywrócić do życia Chana.

Może i powinna doceniać to, co zrobił Chase. Że dopilnował, by przeżyła. Ale wolałaby, aby zrobił to dla jej ciotecznego brata. Burnett, komendant obozu, także odrodzony wampir, przetrwał ten proces bez transfuzji. Ona pewnie też by przeżyła. Poza tym Chase zrobił to po kryjomu i okłamywał ją aż do samego końca.

A najgorsze było to, że kłamie dalej.

Wysłała mu esemesa z pytaniem:

Kto cię przysłał do opieki nade mną i Chanem?

Odpowiedź:

Nie wiem. Wykonuję tylko rozkazy. – To przecież wierutne kłamstwo.

Poprzedniego wieczoru dostała od niego takiego esemesa:

Pięć minut… Daj mi pięć minut. Jestem przy bramie.

Odpisała:

Dopóki nie uzyskam odpowiedzi, nie mam dla ciebie pięciu minut.

Aż się wytłumaczy. Ten facet miał więcej tajemnic niż wilkołak wyrzutek pcheł.

Jeśli jej podejrzenia były słuszne, a mogłaby się założyć o swoje kły, że były, to Chase miał informacje na temat jej zaginionego stryja, który został przemieniony i jako nastolatek sfingował własną śmierć. Komu innemu mogło na niej zależeć? Kto jeszcze wiedział, że Chan był jej ciotecznym bratem? A jeśli to był jej stryj, to czemu nie zależało mu na tyle, by uratować także i Chana?

Myśl o stryju sprawiła, że zaczęła myśleć o ojcu i o tym, jak łatwo się od niej odwrócił. A do tego bolało ją odkrycie, że był podejrzewany o zabójstwo własnej siostry.

Nie mogła tego zrozumieć. Jej ojciec nie mógł tego zrobić. Nie był zdolny do czegoś takiego.

Szła dalej, a jej buty zapadały się w błotnistej ścieżce. Tej nocy sporo padało. Leżała w łóżku i słuchała uderzeń kropli o blaszany dach domku. Nie był to jednak jedyny odgłos wody, jaki słyszała.

W oddali szumiały wodospady. Nawet z jej wampirzym słuchem nie miała szans dosłyszeć ich z domku. A to znaczyło, że wodospady ją wzywają.

Wodospady były magicznym, a zarazem niepokojącym miejscem, gdzie podobno lubiły przebywać anioły śmierci – mityczne stworzenia, które sprawowały sądy nad wszystkimi istotami nadnaturalnymi.

Odgłos wodospadów stał się wyraźniejszy.

– Bez obaw. Idę. – Della nie zamierzała się cofać nie tylko dlatego, że wodospady ją wzywały. Nigdy nie należała do osób, które przychodzą na wołanie. Zdecydowała się na tę wyprawę, ponieważ pamiętała coś, co powiedziała jej kiedyś Kylie: Chodzę nad wodospady w poszukiwaniu odpowiedzi.

Jeśli te anioły śmierci mogły odpowiedzieć na pytania Kylie, to – do cholery – mogły też odpowiedzieć na pytania Delli. I co z tego, że gdy poszła tam za wezwaniem ostatnim razem, to ktoś… na przykład same anioły śmierci… przywalił jej kamieniem w głowę. Przeszedł ją nerwowy dreszcz, ale wędrowała dalej. Była gotowa zaryzykować, byle tylko uzyskać odpowiedź.

Ale jeśli to anioły śmierci walnęły ją w głowę, to lepiej, żeby uważały. Tym razem będzie ją znacznie trudniej unieszkodliwić.

Im była bliżej wodospadów, tym mniej czuła niepokoju, za to ogarniało ją poczucie ciepła.

Wyszła spomiędzy drzew i ujrzała kaskadę wody. Rozejrzała się wokół. Całość otaczały drzewa, których gałęzie wznosiły się wysoko, jakby obejmując wodospady i nadając temu miejscu wrażenie przytulności.

Słońce, wciąż jeszcze wiszące nisko nad horyzontem, nadawało wszystkiemu złoty odcień. Powietrze było świeże, przesiąknięte zapachem natury i spokoju. Nigdy wcześniej nie zastanawiała się, jak pachnie spokój, ale teraz wiedziała.

Atmosfera przypominała Delli nastrój buddyjskiej świątyni, którą zwiedzała w Chinach, gdy miała dwanaście lat. Nagle, bez żadnych wyjaśnień, zyskała pewność, że to nie anioły śmierci uderzyły ją wtedy w głowę.

– Więc kto? – powiedziała na głos i nie czuła się wcale głupio, zadając to pytanie lasowi. To, że ich nie widziała, nie znaczyło, że ich tu nie ma.

Nie była sama.

Czuła to. Po raz pierwszy, od kiedy zbudziła się ze śpiączki po odrodzeniu, czuła się… mniej samotnie. Czuła się kompletna.

– Kto to był? – Szum wodospadu zmieszał się z czyimś głosem.

Serce Delli podskoczyło. Uniosła wzrok i ujrzała wynurzającą się zza zasłony wodospadu postać.

Kiedy go rozpoznała, cały spokój zniknął.

– Co ty tu robisz? – zapytała.

– Pewnie to samo, co ty. – Chase obrzucił ją spojrzeniem. – Słyszałem je całą noc.

– Śledziłeś mnie – zawołała.

Uśmiechnął się złośliwie.

– Przecież to kompletnie nielogiczne. Byłem tu pierwszy. Jeśli już, to ty śledziłaś mnie.

– Nieprawda. – Miotały nią sprzeczne uczucia, aż zaczęła zaciskać pięści.

Czy powinna sobie stąd iść, by nie złamać słowa i dalej z nim nie rozmawiać, dopóki nie powie jej, kto go tu przysłał? Czy raczej przejść przez wodę i skopać mu tyłek, by wydusić z niego prawdę?

Wiedziała, na co ma ochotę. Co dziwne, skopanie tyłka w miejscu, które aż pachniało spokojem, wydawało jej się nieodpowiednie. Podjąwszy decyzję, obróciła się na pięcie i ruszyła przed siebie. Miała nadzieję, że wampir pójdzie za nią do jakiegoś mniej uświęconego miejsca i tam będzie mogła mu nawtykać.

– Hej! Zaczekaj! – zawołał.

Zignorowała go. Zignorowała odgłos wodospadów. Szła dalej, skupiając wzrok na ziemi. Na tym, jak mlaskała pod jej stopami. Nagle na linii wzroku pojawiła się druga para obuwia.

Della zatrzymała się, ale nie podniosła oczu. Nie musiała. Wiedziała, że to buty Chase’a. Serce znów jej podskoczyło. Wciąż zadziwiała ją jego prędkość.

„Czy ja też jestem teraz taka szybka?”

Nie miała okazji przetestować swoich możliwości. Zwłaszcza przy Burnecie, przyglądającym się uważnie jej mocom, i przy tych wszystkich sprawach, które miała na głowie. Ale te sprawy nie wymagały jej natychmiastowej uwagi, więc postanowiła skupić się na obecnej kwestii. Chase. Uniosła wzrok, a szczegóły jego postaci – szczegóły Chase’a – znów ją uderzyły. Gapiła się na niego, wchłaniając je niczym gąbka.

Patrzyła, jak mokre czarne włosy oblepiają mu czoło. Jak biała koszulka opina jego tors, podkreślając każdy mięsień. O ileż wydawał się potężniejszy. A może po prostu zapomniała, jak idealna jest jego sylwetka. Nienawidziła ideałów!

– Hej. – Cichy głos Chase’a zdawał się płynąć w powietrzu, gdy wampir się do niej zbliżał. Skóra Delli wyjątkowo reagowała na tę bliskość. Może wcale nie nienawidziła ideałów aż tak bardzo. Czy on zawsze miał na nią taki wpływ, czy to tylko efekt tego głupiego związania?

Warknęła, wkurzona na własną słabość. Ale za nic na świecie nie potrafiła się zmusić, by się cofnąć. „Patrz, ale nie dotykaj” – narzuciła sobie zasadę.

Chase uśmiechnął się szeroko, zupełnie jakby czytał w jej myślach.

Warknęła głośniej.

– Twój widok to balsam dla zmęczonych oczu. – Wyciągnął rękę, by ją przytulić.

Della zebrała się w sobie i cofnęła się tak gwałtownie, że na ziemi zostały koleiny.

Nie zamierzała łamać zasady „patrz, ale nie dotykaj”.

Podszedł bliżej. Ogarnął ją jego piżmowo-miętowy zapach. Uniósł rękę.

Zassała przez zęby chłodne powietrze i powiedziała:

– Jeśli mnie dotkniesz, to nie tylko z oczami będziesz miał problem!

Chase uniósł dłonie w geście poddania, ale jego seksowny uśmiech zwiastował kłopoty. Nie zamierzała, nie mogła poddać się tym szalonym uczuciom. Przecież część jej serca należała do kogoś innego.

– Dobra, będę trzymał łapy przy sobie. – Spojrzał jej przez ramię na wodospady, a potem znów na nią. – Ale nie widzisz, że to przeznaczenie?

Promień słońca przebił się przez liście drzew i rzucił na jego twarz wirujące cienie. Wtedy zauważyła, że Chase ma podbite oko. Biorąc pod uwagę, jak trudno jest nabić siniaka wampirowi, musiał to być potężny cios.

– Jakie przeznaczenie? – zapytała, próbując nie przejmować się tym, że ktoś go uderzył. Zranił. Że Chase mógł zginąć.

Związani…

– To – powiedział, wskazując na ich oboje.

– Jakie to? – zapytała.

– My.

– Co my?

– My. Tu.

Zmierzyła go wzrokiem.

– Zapomniałeś, jak się mówi pełnymi zdaniami? – prychnęła.

Roześmiał się.

– No wiesz. Czy to nie dziwne, że oboje zostaliśmy tu zwabieni? – Przesunął się odrobinę, a złote światło padło mu na twarz. Jego włosy, wciąż mokre po wizycie pod wodospadem, wydawały się prawie czarne, a jasnozielone oczy lśniły w słońcu. Ale widząc znów sińca, Della poczuła ból współczucia pod swoim lewym okiem.

Musiała uważać, by się nie zapomnieć i nie utonąć w tych oczach, w uczuciach, których nie potrafiła wyjaśnić.

– Ja nie zostałam zwabiona. – Jej serce zatrzepotało przy tej półprawdzie, a w oddali zaszumiał wodospad. – Przyszłam tu w konkretnym celu. – To była prawda. Wyprostowała się.

– W jakim? – zapytał.

– Znaleźć odpowiedzi. Odpowiedzi, których ty nie chcesz mi udzielić – powiedziała oskarżycielskim tonem. Położyła ręce na biodrach i spojrzała na niego. Co dziwne, zapomniała, jaki był wysoki. Górował nad nią. Nie była przyzwyczajona do tego, by czuć się małą albo kobiecą, ale w jego obecności tak właśnie było.

Wsunął ręce do kieszeni dżinsów i zakołysał się na piętach.

– Jakich odpowiedzi?

Uniosła podbródek i przyjrzała mu się uważnie, próbując nie zwracać uwagi na siniec pod okiem ani nie martwić się, co robił, by go zdobyć.

– Kto cię wysłał, żebyś sprawdził mnie i Chana?

Przez moment wahał się, po czym stwierdził.

– Już ci mówiłem. Rada Wampirów. – Ale gdy tylko wypowiedział te słowa, odwrócił wzrok, a Della wiedziała, że robił tak zawsze, gdy kłamał.

– Bzdura! – odparła. – Wciąż coś przede mną ukrywasz.

Spojrzał na nią.

– To nie kłamstwo. Rozkazy dostałem od rady.

Przyjrzała mu się uważnie. Tym razem nie odwrócił się ani nie zamrugał. Czy to znaczyło, że mówił prawdę?

Nie, wciąż mu nie ufała. Jeśli zdołał się nauczyć, jak kontrolować bicie serca, gdy kłamał – a przyznał, że to potrafi – to mógł też nauczyć się panować nad twarzą. Na pewno już odkrył, czemu Della ciągle podważa jego słowa.

– Czy rada rozkazała ci, byś pozwolił umrzeć Chanowi? – Gdy tylko to powiedziała, poczuła, jak wraca jej pewność siebie. Nawet jeśli ta siła brała się z jej własnego poczucia winy, to i tak zamierzała z niej skorzystać.

Chase westchnął, spuścił wzrok i wbił czubek buta w wilgotną ziemię. Kiedy znów podniósł głowę, w jego oczach mignął smutek.

– Nie. To ja postanowiłem, że Chan sam będzie się musiał zmierzyć z odrodzeniem. Mówiłem ci. Podejrzewałem, że nie przeżyje. A gdybym próbował go uratować, nie mógłbym uratować ciebie.

– Zdajesz sobie w ogóle sprawę, jak się czuję z tą świadomością? – Coś złapało ją za gardło. Chase pozwolił umrzeć Chanowi, by uratować ją.

Opadły mu ramiona. W jego oczach pojawiło się współczucie.

Nienawidziła współczucia. Tak samo jak litości.

Odwróciła się, a on złapał ją delikatnie. Przesuwał lekko kciukiem po jej łokciu.

– Przykro mi. Ale za jego śmierć nie jestem ani trochę bardziej odpowiedzialny od ciebie. To nie my do niej doprowadziliśmy. I zrobiłem to, co uznałem za słuszne. Dla mnie też nie było to łatwe. Lubiłem Chana, ale był po prostu zbyt słaby.

Skóra mrowiła ją w miejscu, gdzie jej dotykał. Przypomniawszy sobie o swojej zasadzie niedotykania, strząsnęła jego rękę.

– I właśnie dlatego powinieneś był mu pomóc. Jeśli w rzece są dwie osoby, to ratuje się tę, która nie umie pływać.

– I miałem pozwolić ci utonąć? – zapytał.

– Może by mi się udało. Burnett przeżył. – Gdy tylko to powiedziała, przyszło jej do głowy, że Chase może nie wiedzieć o tym, że Burnett jest odrodzonym, ale jego brak zaskoczenia ją uspokoił.

Chase zmarszczył brwi.

– Burnett jest wyjątkiem. Przemianę przeżywa niecałe trzy procent odrodzonych. Miałaś nikłe szanse.

– Mimo to zaryzykowałabym, gdybym tylko miała taką możliwość, ale jej nie miałam! Nie powiedziałeś mi nawet, że Chan nie żyje. A wiedziałeś! Nie raczyłeś mnie poinformować o całej tej kwestii odrodzenia i o tym, że jesteś tu, by mi pomóc. A czemu? Bo wiedziałeś, że się na to nie zgodzę.

Chase kopnął leżący na ziemi kamień, który przeleciał kilka metrów i z łoskotem uderzył w drzewo.

– Czyli jestem niedobry, bo chciałem ci ocalić życie?

Nachyliła się do niego.

– Jesteś niedobry, bo nie byłeś szczery. Nadal nie jesteś.

Zacisnął usta i skrzyżował ramiona na piersi.

– No dobra. Nie powiedziałem ci wszystkiego. Możesz się o to na mnie złościć. Ale nie możesz zignorować tego, że jesteśmy związani. Czujesz to. Ja to czuję. Nie zaprzeczysz.

– To patrz! Doskonale sobie radzę z zaprzeczaniem idiotyzmom! – syknęła, obiegła go i ruszyła przez las.

– Boże, aleś ty uparta! – zawołał, a potem znów pojawił się tuż przed nią.

Zatrzymała się gwałtownie i oparła o jego pierś, by nie upaść. Złapał ją w talii. Delikatnie. Jego dotyk sprawił, że serce zaczęło jej mocniej bić.

– Powiedz mi prawdę albo odejdź – stwierdziła, cofając się. Dawała mu ostatnią szansę. – Dla kogo pracujesz, poza Radą Wampirów? I nie mów, że dla nikogo, bo mój detektor wciskania kitu uruchamia się za każdym razem, gdy tak twierdzisz.

Rozdział 2

Chase stał tak, wpatrując się w Dellę. Żałowała, że nie może mu czytać w myślach.

W końcu jej cierpliwość się skończyła.

– Odejdź! Jeśli Burnett odkryje, że tu jesteś, to… – I nagle uświadomiła sobie, że Burnett już dawno powinien był to odkryć. Uruchomiłby się alarm. Więc czemu komendant obozu nie zmywał teraz Chase’owi głowy i go nie przesłuchiwał? Coś tu nie grało.

Spokojna mina Chase’a potwierdzała to.

– Wie, że tu jestem. Widziałem się z nim. – W jego głosie słychać było szczerość.

Della próbowała nie okazywać zawodu, ale zmarszczyła brwi. Czyżby Burnett znów zakumplował się z Chase’em? Przecież był na niego równie wkurzony jak ona, gdy młody wampir zebrał manatki i zniknął.

– Kiedy skończyliśmy, poprosiłem, by pozwolił mi iść do wodospadów. Powiedziałem mu, że wciąż je słyszę. – Chase wzruszył ramionami. – Burnett powiedział tylko, że nie wolno mi się zbliżać do twojego domku, a tego nie zrobiłem. – Znów wzruszył ramionami, jakby z poczuciem winy. – W każdym razie jeszcze nie. Ale pewnie przed odejściem i tak bym tam poszedł. Musiałem cię zobaczyć. Jak chce, to może się na mnie wściekać.

Podszedł bliżej.

Della cofnęła się o krok.

– Po co spotkałeś się z Burnettem?

– Rada mnie przysłała.

– Dlaczego?

Nie odpowiedział.

Della miała już dość tych gierek, więc okrążyła go i pobiegła najszybciej, jak umiała, byle tylko się od niego oddalić. Odsunąć się od pokusy, by się do niego przytulić i odkryć, co tak naprawdę oznaczało związanie.

„A może nic nie znaczyło”, zastanowiła się, pragnąc, by właśnie tak było.

Tym razem jej nie gonił. „Dobrze”, pomyślała, nachylając się, by ominąć gałęzie, i popędziła dalej. Tego właśnie chciała. Więc czemu nie czuła radości? Czemu teraz wyraźniej słyszała wodospady? Czy to wodospady ją wabiły? Czy Chase?

Wysłali go po ciebie – usłyszała głos.

Zatrzymała się gwałtownie.

Skąd się wziął ten cholerny głos? Rozglądała się wokół.

Słyszysz mnie?

Tym razem była pewna, że głos nie dobiegał ani z lewej, ani z prawej, ale z jej wnętrza. Już wcześniej słyszała taki wewnętrzny głos. Chan? Ale przecież on przeszedł na drugą stronę. Tego była pewna. A może czekał, aż JBF, drużyna z Jednostki Badawczej w Fallen – organ FBI zajmujący się istotami nadnaturalnymi – odda jego ciało, by je pochować?

Słuchasz mnie?

– Tak – odpowiedziała Della, uświadamiając sobie, że to głos kobiecy. – Lorraine? – wyszeptała imię zamordowanej dziewczyny, ducha, którego słyszała w swojej głowie ostatnio.

Holiday zapewniała ją co prawda, że Lorraine już przeszła na drugą stronę…

Więc kto to, do cholery, był?

Czyżby kręcił się przy niej jakiś nowy duch?

– Cholera! – mruknęła.

Słyszysz mnie? – powtórzył głos, jakby się z niej naśmiewał.

– Wolałabym nie słyszeć. – Serce Delli zaczęło bić mocniej. Próbowała opanować ogarniającą ją panikę. Odetchnęła głęboko, starając się zachować spokój. Już kiedyś zajmowała się duchami. Najpierw kontaktowała się z Chanem, a potem z Lorraine. To nie powinno jej przerażać.

Kogo próbowała oszukać? Komunikowanie się z duchami było rzadką umiejętnością, która przerażała większość istot nadnaturalnych. Ją także. Adrenalina przyprawiła ją o gęsią skórkę na karku, która szybko rozprzestrzeniła się aż do palców u stóp.

Rada Wampirów wysłała go po ciebie – powtórzył głos. – Nie jesteś ciekawa?

Po raz pierwszy naprawdę zrozumiała, co mówił głos.

– Czego chce ode mnie Rada Wampirów? – powiedziała głośno. I nagle niepokój zastąpiła…

„Kurde, pewnie, że jestem ciekawa”. Musiało chodzić o jej stryja, do cholery!

Odwróciła się na pięcie i pognała przed siebie. Pędziła na złamanie karku, ale liczyła, że nic sobie nie zrobi.

Odgłos butów uderzających o mokrą ziemię był tłem dla szumu wodospadów. Kiedy się do nich zbliżyła, zobaczyła, jak postać Chase’a znika za ścianą wody. A przynajmniej sądziła, że to on. W gruncie rzeczy to mógł być każdy.

Nic jej to nie obchodziło. Ciekawość i coś jeszcze… Coś, czego nie potrafiła wyjaśnić, pchało ją naprzód.

„Związani”. To słowo odezwało się w jej sercu niczym wytłumaczenie, ale nie chciała w to wierzyć.

Biegła dalej, rozchlapując wodę strumienia. Wbiegła pod ścianę wody, chłodną, ale nie zimną. Rzęsiste krople oblały jej twarz i spłynęły po ramionach, przemaczając ubranie. Gdy tylko znalazła się po drugiej stronie, przestała cokolwiek widzieć. Pochłonęła ją kompletna ciemność. Zamrugała, by oczy przyzwyczaiły się do mroku.

Sekunda.

Dwie.

Zero światła. Nic. Ucichł nawet odgłos wodospadu.

Coś tu było nie tak.

Rozdział 3

Uwięziona. Skurczona. Głodna. Della siedziała na zimnej ziemi.

Te emocje ogarnęły ją niczym ogień naftę.

Wtedy to usłyszała. Czyjś oddech.

Wdech.

Wydech.

Powietrze wciągane w czyjeś płuca.

Przypomniała sobie, że nie jest sama.

– Chase? – Wyszeptała jego imię, ale wymawiając je, wiedziała, że to nie on.

To był Liam.

Ale kim, do cholery, był Liam? Nie znała żadnego Liama, więc skąd wiedziała, jak ma na imię? Serce zabiło jej mocniej. Poczuła na języku krew.

No kurde! Co się działo?

– Wszystko w porządku? – odezwał się jakiś głos, głos Liama.

– Nie – odparła Della. „Jestem prawie pewna, że tracę rozum”.

– Masz, napij się jeszcze trochę.

Wyczuła innego wampira. Liam był wampirem. Ale już to wiedziała. Skąd mogła coś wiedzieć i nie wiedzieć zarazem? Ramię, silne ramię z krwi i kości, przysunęło się do jej ust.

– No masz, napij się jeszcze trochę.

Podciągnęła kolana pod brodę, a jej pusty żołądek skręcił się, gdy zrozumiała, co jej proponuje. Wampiry nie pijały krwi innych wampirów. Przynajmniej te, które znała.

– Nie. – Della odsunęła jego ramię, ale dotykając go, poczuła pod palcami malutkie ranki… Zupełnie jakby to były ślady po zębach.

Kiedy oparła rękę na nagim kolanie, poczuła takie same ranki na swoim nadgarstku.

– Zrób to, Natasho. Proszę, nic mi nie jest. – Znów przysunął rękę do jej ust, a ona odsunęła ją delikatnie, w pragnieniu bliskości przytrzymując jego dłoń odrobinę dłużej, niż było trzeba.

Chciała mu powiedzieć, że nie jest Natashą, ale byłoby to kłamstwo. Byłą Natashą. W jakiś dziwny sposób znalazła się w Natashy. A potem przypomniała sobie, że już kiedyś jej się to przydarzyło, z Lorraine.

Ale Lorraine nie żyła. A ta dwójka… Zamrugała, próbując się zorientować, gdzie się znajduje. Widziała tylko ciemność. Była zamknięta z chłopakiem o imieniu Liam w ciemnym, wilgotnym miejscu, które pachniało mokrą ziemią. Na ustach czuła smak krwi. I wtedy coś do niej dotarło. Nie byli martwi. Nie czuła się martwa. Oni próbowali przetrwać. A w tym celu żywili się sobą wzajemnie.

– Naprawdę, nic mi nie jest – powtórzył Liam.

– Nie jestem głodna – skłamała.

Ledwie zauważyła zatrzepotanie serca, wsłuchując się w swój własny głos. Nie Delli, ale Natashy.

Kim była Natasha?

Zaczęła ją ogarniać panika. Wbiła palce w mokrą ziemię, na której siedziała, i prawie krzyknęła z bólu. Najwyraźniej już próbowała wykopać się spod ziemi gołymi rękami.

I się nie udało.

Nie mogli się ciągle żywić sobą wzajemnie. Ona i Liam umrą.

Nie, to Natasha i Liam umrą.

Ta świadomość wcale nie poprawiła Delli samopoczucia. Ogarnęło ją pragnienie, potrzeba uratowania Natashy i Liama. Miała wrażenie, że ta potrzeba wytatuowała się w jej duszy, jakby była częścią jej przeznaczenia. I jeśli tego nie zrobi, to umrze nie tylko Natasha i Liam, lecz także jakaś część niej. Część jej duszy.

Uratuj ją! Uratuj ją! – rozległy się w oddali słowa. Ten sam głos, który słyszała, nim dotarła do wodospadów. Duch?

Może.

– Wszystko w porządku? – dał się słyszeć inny głos, głęboki, męski. Wdarł się w jej myśli.

– Wszystko w porządku? – powtórzył ten sam głos.

Tym razem to nie był Liam.

Głęboki tenor przepełniony był pewnością siebie, którą rozpoznawała. Tonem, który wbrew sobie podziwiała. Pojawiło się jeszcze inne uczucie i w jej sercu rozbrzmiało jedno słowo.

Związani.

Chase.

Wyrwała się z tego dziwnego stanu, przypominającego sen. Chase trzymał ją za ramiona i delikatnie nią potrząsał.

– Hej. Co się dzieje? – zapytał, marszcząc brwi. Usta zbielały mu od zaciskania. – Odpowiedz. – Dotknął jej twarzy. Przesunął dłońmi wzdłuż jej ramion. A jego dotyk był… taki przyjemny.

A nie powinien być.

– Dello?

– Przestań mnie głaskać. – Pacnęła go w rękę i cofnęła się o krok, rozglądając się po jaskini.

– Ja cię nie… Co się stało? – zapytał.

Dech jej zaparło, gdy zastanawiała się, jak długo tak stała, zagubiona w tym innym miejscu. No, może nie tyle zagubiona, co uwięziona. Uwięziona jak Natasha.

Nagle przypomniała sobie, co duch, czy co to tam było, mówił o Chasie.

Rada Wampirów przysłała tu Chase’a z jej powodu.

– Czego chce ode mnie Rada Wampirów? – zapytała.