Kiedy ludzie pokazują ci,
kim są, uwierz im.
– Maya Angelou
serce
Książkę dedykuję mężczyźnie,
który jest inspiracją dla moich powieści,
jednak nigdy ich nie czyta.

Rozdział 1

Jax

Gdy wracam do mojego apartamentu w hotelu, od razu udaję się do łazienki. Pod prysznicem pozwalam, by gorąca woda rozluźniła moje obolałe mięśnie. W końcu wróciłem na siłownię po dwóch tygodniach przerwy, chociaż czuję się, jakbym nie był tam co najmniej rok. Zakwasy są bardzo dokuczliwe. Tak naprawdę moje ciało rewanżuje się nie tylko za tę przerwę w treningach.

W ciągu ostatnich kilku miesięcy nadwyrężyłem swoją wytrzymałość. Pół roku temu życie mojej rodziny zaczęło przypominać istny cyrk, a ja próbowałem się od tego odciąć. Ukrywałem się przed reporterami, no i piłem, żeby o wszystkim zapomnieć. Koniec końców dziennikarze mnie dopadli. Są nieustępliwi. Przebierali się za biegaczy, gdy ja biegałem wokół cmentarza Arlington, a następnie ni stąd, ni zowąd zastępowali mi drogę i robili zdjęcia. Zapewne im bardziej mnie wkurzyli, tym więcej dostawali za to kasy.

Przez ostatnie dwa tygodnie dwukrotnie zmieniałem hotele, a mimo to za każdym razem udało im się mnie znaleźć w jeden dzień. Ciągną do mnie jak myszy do sera, zupełnie jakby wyczuwali moją osobę po zapachu, jeszcze zanim się rozpakuję w nowym miejscu. Ludzie w Waszyngtonie wiedzą, kim jestem, i znają mojego ojca. Wystarczy dać w łapę recepcjoniście w hotelu i nagle dziennikarze mogą wkraść się do środka, udając obsługę hotelową. Jeśli jutro uda mi się dotrzeć na lotnisko i nie być śledzonym, może w końcu zaznam trochę spokoju w Nowym Jorku. Tam nikogo nie będzie obchodzić, kim jestem. Wiadomości w mediach mają krótki żywot i zazwyczaj znikają w ciągu dwóch tygodni. Oby w moim przypadku było podobnie.

Kończę prysznic i zaczynam się wycierać. Włączam płaski telewizor w łazience. Mam nadzieję, że nadrobię zaległości w raporcie giełdowym. Jednak to był błąd. W lustrze widzę odbicie ekranu wiszącego na ścianie za mną, na którym pojawia się zdjęcie mojego ojca. Wyłączam szybko telewizor, bo dłużej nie jestem w stanie znieść widoku jego żałosnej, fałszywej twarzy. Nie mam zamiaru słuchać kolejnej przemowy, która zapewne została przygotowana dla niego przez jakiegoś dwudziestodwuletniego studenta Harvardu i – o czym jestem przekonany – ma na celu uratowanie jego kariery.

Okazało się, że mój ojciec, senator Preston Knight, niegdyś podpora społeczeństwa i przykładny obywatel, jest zupełnym przeciwieństwem tego obrazu. Gdy dorastałem, podziwiałem go za szczerość i ciężką pracę – teraz dał się poznać jako zwykły oszust. Kłamca. Jest sztuczny. Stanowi zaprzeczenie wszystkiego, co sobą reprezentuje przed publiką.

Kiedyś byłem zbyt wpatrzony w swego ojca, by widzieć to, co miałem tuż przed nosem. Usprawiedliwiałem wiele jego zachowań – niewracanie do domu, nieco zbyt przyjazne nastawienie do swych stażystek, to, że czasem jego garnitury pachniały damskimi perfumami, gdy rano wkradał się tylnymi drzwiami do domu, nadal mając na sobie ubrania z zeszłego wieczoru. Wmawiałem sobie, że czasem chcę mieć ojca dla siebie, że chcę żyć w jego świetle, być blisko prawego, bogobojnego senatora. W rzeczywistości to on chciał mieć wszystkich dla siebie. W szczególności kobiety.

A podobno wyznawał chrześcijańskie wartości. Tak, jasne. Sześć miesięcy temu dowiedziałem się, że mam brata, który w dodatku jest tylko kilka tygodni młodszy ode mnie. To owoc miłości przyszłego senatora i uzależnionej od narkotyków striptizerki. A co najlepsze – mój przyrodni brat, kolejny szatański pomiot, jest bokserem, który niedawno został mistrzem wagi półciężkiej. Marzyłem o tym, odkąd byłem dzieciakiem, ale cały czas wmawiano mi, że nie byłbym wtedy poważanym człowiekiem, że to kariera nie dla mnie. Ironia to suka.

Czasami żałuję, że ta historia nie kończy się w tym miejscu. Gdy wieści o niewierności mojego ojca ujrzały światło dzienne, tłum kobiet wprost nie mógł się doczekać, by podzielić się swoją historią dotyczącą relacji między nimi a senatorem. To były chore informacje, których żadne dziecko nie powinno poznać, jeśli dotyczą jego ojca, bez względu na wiek. A to jeszcze nie jest najgorsze. Kiedy jego romanse dobiegały końca, traktował te kobiety jak śmieci i wykorzystywał swoją władzę, by im grozić. Żeby przypadkiem czegoś nie powiedziały. Mój ojciec to kłamca, zdrajca, a w dodatku tyran.

Wyglądam zupełnie jak on. Szczęściarz ze mnie.

Otaczam się ręcznikiem w talii i idę do telefonu, który właśnie zaczął dzwonić. Odbieram go, chociaż niechętnie.

– Matko – odzywam się poważnym tonem.

– Jacksonie, gdzie ty jesteś? – Ona nie zrobiła nic złego, jednak nie mam wpływu na to, że czuję do niej żal. Dlaczego nadal trzyma jego stronę?

– Nic mi nie jest. Wyjeżdżam na jakiś czas z miasta. – Celowo nie mówię, dokąd się wybieram. Nie chcę ryzykować, że mu o tym powie, nawet jeślibym jej tego zabronił.

– Twój ojciec i ja bardzo się o ciebie martwimy. – Na wspomnienie wspaniałego ojczulka wszystkie moje mięśnie znów się napinają. Ten prysznic był na nic.

– Może powinien był o nas pomyśleć, zanim postanowił pieprzyć się ze wszystkimi kobietami na obszarze od Waszyngtonu do Kalifornii.

– Nie możesz tak mówić, Jacksonie. To nie fair.

Naprawdę? A ja myślałem, że i tak byłem milszy, niż on na to zasługiwał. Cały ten czas hamowałem swoje uczucia ze względu na matkę i mój szacunek do niej.

– Muszę kończyć.

– Kiedy masz zamiar wrócić?

– Nie wiem – odpowiadam.

Mama milczy przez chwilę. Zastanawiam się, czy w końcu do niej dotarło, że w tej całej sytuacji nie chodzi tylko o tatę. To dotyczy też nas. Mama przez całe życie martwiła się o jego karierę. Jego reputację. Jego sukcesy. Czasami wydaje mi się, że zapomniała przez to, kim ona sama tak naprawdę jest.

– Twój ojciec nas potrzebuje, Jacksonie – mówi. – Bardziej niż kiedykolwiek. – Milknie na chwilę, po czym kontynuuje: – Media muszą zobaczyć, że mu wybaczyliśmy, jeśli w ogóle ma mieć szanse na to, że świat mu wybaczy.

– Do widzenia, matko – odpowiadam. Kończę połączenie, nie dając jej czasu na to, by powiedziała coś więcej. Rzucam telefon na szafkę nocną.

Po zakończeniu rozmowy czuję rozżalenie, ale nie gniew. Postanawiam spakować walizki, po czym nadal nieubrany kładę się na miękkie łóżko i nawet nie przykrywam się kołdrą. Jutro ruszę dalej. Na moich warunkach. Mam własne plany. Nie będę patrzeć za siebie, skupiać się na życiu, które miałem. Kiedyś myślałem, że naprawdę chcę tak żyć. To on przekonał mnie do tego, przez niego uważałem, że tak powinno wyglądać moje życie. Ale wiecie co? Pieprzyć go.

Od wielu tygodni nie spałem tak dobrze, jak tego dnia. Gdy samolot ląduje bez opóźnienia, mam nawet ochotę odwiedzić dzisiaj nową siłownię. Po drodze telefonuję do dyrektora finansowego i mojej asystentki. Na szczęście w moim życiu nadal jest obecny Brady Carlson – nie tylko dyrektor finansowy założonej przeze mnie firmy, lecz także mój najstarszy przyjaciel. W ciągu ostatnich kilku tygodni radził sobie ze wszystkim, nie tylko z tą niegdyś prosperującą firmą inwestycyjną. Dziennikarze otoczyli nasz budynek, klienci ciągle wydzwaniają, pytając, czy zła reputacja mojego ojca nie wpłynie negatywnie na ich interesy. Wygląda na to, że gnój ojca na dobre przywarł do mojej firmy. W głosie przyjaciela słyszę napięcie. Pewnie nie spał od tygodnia. W tym roku jestem mu winny sześciocyfrową premię.

Informuje mnie o tym, kto zrezygnował dzisiaj ze współpracy z nami. Brady jest tym zmartwiony bardziej niż ja. Szczerze mówiąc, nie obeszłoby mnie nawet to, gdyby nikt już nie chciał korzystać z usług naszej firmy, a nawet gdyby ona całkowicie upadła. Staram się zapewnić przyjaciela, że wszystko będzie dobrze. Jest to jednak trudne, bo sam nie wierzę w swoje słowa.

W Nowym Jorku łatwo się wtopić w tłum. Hordy pieszych przechodzą obok siebie chodnikiem, a większość z nich unika kontaktu wzrokowego. Dla mnie to idealne rozwiązanie po chaosie, który przeżyłem w Waszyngtonie. Teraz mogę iść pieszo wszędzie. Nie muszę się chować w samochodzie o przyciemnianych szybach, bo właśnie w ten sposób przemieszczałem się wcześniej z miejsca na miejsce.

Otwieram drzwi siłowni. Za biurkiem w recepcji dostrzegam napakowanego faceta. Kiedy wchodzę, patrzy z wyczekiwaniem w stronę wejścia, po czym prycha. Chyba spodziewał się kogoś innego.

Podchodzę do biurka i czekam, aż podniesie wzrok, jednak on udaje, że mnie nie widzi, mimo iż stoję bliżej niż pół metra od niego. Obsługa klienta jest tutaj kiepska, jak widzę.

– Czy możesz powiedzieć mi, gdzie znajdę trenera Marca? Mam się z nim tu spotkać.

Mięśniak wskazuje głową w głąb siłowni, nie zaszczycając mnie nawet spojrzeniem.

„Witamy w Nowym Jorku” – myślę.

Marco jest kuzynem mojego trenera z Waszyngtonu. Nigdy wcześniej go nie spotkałem, lecz poznałbym go wszędzie. On i jego kuzyn Mario są jak dwie krople wody, chociaż czarne, gęste, połyskujące włosy Marca lekko przyprószyła siwizna. Jego fryzura jest idealnie zaczesana do tyłu, dzięki czemu on sam wygląda jak włoski mafioso. Tylko niektórzy potrafią uzyskać taki efekt, nie wkładając żadnego kostiumu. Ten facet nie prezentowałby się dobrze w innej stylizacji. Trenujemy przez blisko trzy godziny, a mimo to każdy jego włos jest na swoim miejscu.

– Jak długo masz zamiar tutaj zostać? Mario pytał, czy mógłbym zapisać cię na jakiejś lokalne zawody. – Marco zatrzymuje mnie, gdy wychodzę z szatni. Woda kapie mi z włosów, bo nadal są mokre po prysznicu.

Śmieję się sam do siebie, chociaż Marco nie widzi w tym nic zabawnego. Jego kuzyn od lat próbował namówić mnie na prawdziwe walki na ringu. W ciągu ośmiu lat nie było ani jednego dnia, w którym po treningu nie zapytałby: „Chcesz, bym zapisał cię na walkę? Wiesz, że już jesteś gotowy”.

Trenuję od dziecka. Trenerzy zawsze mi powtarzali, że jestem wystarczająco dobry, by zacząć walczyć w zawodach, jednak ja nigdy nie brałem takiej możliwości pod uwagę. Zawsze oczekiwano ode mnie, że będę robić coś stosownego, by zarobić na życie. „Mimo wszystko jesteś z rodziny Knightów” – powtarzał ojciec.

– Jeszcze nie wiem, jak długo tu zostanę – odpowiadam. Po raz pierwszy, odkąd byłem dzieckiem i zacząłem marzyć, pozwalam sobie na poważnie zastanowić się nad prawdziwym pojedynkiem. Nie planowałem rozpoczynać profesjonalnych walk, ale właśnie na tym polega piękno posiadania własnych planów na życie. Nie muszę się starać sprostać czyimś oczekiwaniom. Moje plany mogą się zmieniać… bo są tylko moje. – Wiesz co – dodaję po chwili – pomyślę o tym, Marco. – I po raz pierwszy czuję, że mówię serio.

Marco kiwa głową.

– Zahacz jeszcze o recepcję i weź mój plan na cały tydzień. Tak na wszelki wypadek.

Zakładam torbę na ramię i żegnam się z gościem, z którym miałem sparing, po czym udaję się do wyjścia. Spodziewam się znaleźć tam przyjemniaczka, którego spotkałem rano, jednak za biurkiem są lepsze widoki. W recepcji siedzi piękna kobieta, całkowicie skupiona na tym, co robi. W przeciwieństwie do dupka, który rano totalnie i celowo mnie olał, ona chyba naprawdę nie ma pojęcia, że stoję przed nią. Uśmiecham się, gdy widzę, jak szkicuje coś zaciekle na papierze, a ręce ma całe ubrudzone grafitem ołówka. Na jej twarzy dostrzegam lekki uśmiech, sugerujący, że dziewczyna znajduje się myślami w innym miejscu. Lepszym. Takim, który zapewne jest jej azylem. Nie potrafię oderwać od niej wzroku, gdy przygląda się szkicowi. Patrzy na niego z szerokim uśmiechem. To, co widnieje na kartce, podoba jej się prawie tak samo, jak mnie spodobał się jej widok.

Górna część długich, falowanych blond włosów dziewczyny jest niedbale związana w węzeł na czubku głowy, podczas gdy reszta układa się miękko wokół porcelanowej twarzy. Jej oczy są jasne, niebieskozielone. Mam ochotę się pochylić i przyjrzeć się im lepiej, by zdecydować, jaki to tak naprawdę kolor. Ma gładką skórę i nie widzę na niej śladu makijażu. Większość równie ładnych kobiet sądzi, że makijaż je upiększa, lecz przy takiej twarzy jest wręcz odwrotnie. Ciemne, gęste rzęsy okalają oczy w kształcie migdałów. Usta są pełne i mają różowy odcień. Dziewczyna zagryza dolną wargę, koncentrując się na rysunku. Jest piękna. Jaka szkoda, że muszę jej przerwać.

– Hej – mówię w końcu. Czuję się winny, że przyglądałem się jej tak dokładnie. Dziewczyna powoli unosi głowę i patrzy mi w twarz. Przez chwilę mam wrażenie, jakby nic nie widziała, chociaż wzrok skierowała wprost na mnie. Wybudza się z zamyślenia i nasze oczy się spotykają. Rozchyla usta i spada z krzesła, zaskoczona moim widokiem.

Rozdział 2

Lily

Wiem, co oznacza spóźnienie się do pracy. Caden dostanie szału, chociaż to nie miałoby nic wspólnego z tym, że musiałby siedzieć za biurkiem za mnie przez dodatkową godzinę. Chyba jest chory na umyśle, bo wydaje mu się, że jedynym powodem, dla którego miałabym się spóźnić do pracy pięćdziesiąt minut w piątek rano, jest fakt, że z kimś spałam. Nieważne z kim. Z kelnerem z jakiejś knajpy, z facetem, który był tak uprzejmy i otworzył dla mnie drzwi w kawiarni, a być może nawet z kasjerem w banku, gdzie poprzedniego dnia wpłacałam pieniądze i zajęło mi to więcej czasu niż zazwyczaj.

Nie pamiętam, kiedy dokładnie zaczęły się jego napady zazdrości i apodyktyczność. Może zawsze taki był, tylko ja byłam zbyt zdesperowana, by to dostrzec. Gdy już przejrzałam na oczy, takie oskarżenia stały się naszą rutyną. Nie pomaga też fakt, że jestem właścicielką siłowni – miejsca wypełnionego facetami z nadmiarem testosteronu. I że to tutaj Caden spędza większość dni, trenując do nadchodzącej walki podczas zawodów MMA Open.

Ralley’s Gyms zostało założone przez mojego ojca i jego wspólnika Joego Ralleya, który jest również wujkiem Cadena. Tata i Joe byli najlepszymi przyjaciółmi od dzieciństwa. Obaj lubili sporty walki. Ojciec został bokserem, a Joe profesjonalnym trenerem. Piętnaście lat temu tata, znany wszystkim pod bokserskim pseudonimem „Święty”, odszedł ze świata sportu z tytułem mistrza wagi średniej. Wykorzystując jego sławę i talent Joego do trenowania, postanowili otworzyć siłownię poświęconą treningowi mieszanych sztuk walki. W tamtych czasach ten sport dopiero stawał się popularny w naszym kraju i nie było wielu miejsc, gdzie można by trenować MMA. Siłownia wystartowała w chwili, gdy zainteresowanie tym sportem rosło. Po jej otwarciu szybko powstały dwie kolejne, potem cztery, a następnie było ich już osiemnaście. I to wszystko w zaledwie trzy lata. Dzisiaj nazwisko Ralley jest liderem na rynku, a liczba siłowni na wschodnim wybrzeżu wynosi sześćdziesiąt dwa.

Niechętnie zaglądam przez szklane frontowe drzwi siłowni. Czuję ulgę, gdy go tam nie dostrzegam. Nie siedzi, nie gotuje się ze złości, nie czeka, by zamienić się w inkwizycję. Niestety te przeklęte dzwonki umieszczone nad drzwiami odzywają się, mimo że bardzo starałam się wejść do środka najciszej, jak się dało. Cholera, muszę się ich pozbyć.

– Gdzie byłaś? – wypytuje Caden, zanim w ogóle zdążyłam się rozebrać.

– Zaspałam. Przepraszam, że musiałeś mnie kryć – mówię i silę się na niepewny uśmiech. Wzruszam ramionami, próbując sprawiać wrażenie wyluzowanej, po czym chwytam pocztę leżącą na biurku w recepcji.

– To dlaczego nie odbierałaś telefonu? Dzwoniłem do ciebie. Musiałaś być niezwykle zajęta, skoro nie odbierałaś. – W jego głosie słychać gniew i sarkazm, gdy sugeruje, jak bardzo coś mogło pochłonąć dziś rano moją uwagę.

Wyjmuję telefon z torebki i zauważam na wyświetlaczu jedenaście nieodebranych połączeń. Wszystkie od Cadena. Patrzę na godziny połączeń i widzę, że bardzo szybko robił się niecierpliwy. Na początku dzwonił co pięć minut… pod koniec co minutę.

– Przepraszam. Zasypiając wczoraj, nie pomyślałam o włączeniu dźwięku w telefonie. Byłam na zajęciach, a potem od razu położyłam się do łóżka.

– Coś za często dzisiaj przepraszasz, nie sądzisz?

Ściszam głos, bo nie chcę, by doszło między nami do sceny. Po raz kolejny.

– Proszę, nie rób tego teraz, Caden. Poszłam na zajęcia, a później prosto do domu. Nie słyszałam nawet budzika w telefonie, tak samo jak tego, że dzwoniłeś. Mówiłam ci, że zapomniałam włączyć dźwięk w komórce. Nie rób z igły wideł – tłumaczę, po czym milknę, zastanawiając się nad kolejnymi słowami. – I musisz przestać się zachowywać tak, jakbyśmy nadal byli razem, Caden. – Nie chcę go ranić, ale on potrzebuje czegoś więcej niż subtelne przypomnienie o tym, że już nie jesteśmy parą i nie ma prawa mnie tak sprawdzać. Wiem, że denerwuje się nadchodzącą walką, więc traktowałam go do tej pory łagodnie. Najwyraźniej to nie jest odpowiednia taktyka.

Nagle Pete, sparingpartner Cadena, gwiżdże z oddali, przyciągając tym jego uwagę. Caden wygląda na rozdartego. Nie wie, czy powinien wrócić na trening, czy dalej mnie przesłuchiwać. Na szczęście zniecierpliwiony Pete krzyczy w jego stronę i to pomaga mu podjąć decyzję. Dzięki temu mam spokój. Przynajmniej na razie.

Caden wygląda na wkurzonego. Odchodząc od biurka, celuje we mnie palcem i ostrzega:

– To jeszcze nie koniec tej rozmowy.

Dla mnie to definitywny koniec.

Mimo spóźnienia nadrabiam całą swoją pracę wczesnym popołudniem. Może i Caden nie jest dla mnie odpowiednim facetem, ale w ciągu ostatnich dziewięciu miesięcy wiele zrobił, aby usprawnić zarządzanie siłownią. Gdy mój ojciec zmarł na zawał serca, nie byłam w stanie normalnie funkcjonować, a już na pewno nie mogłam zarządzać sześćdziesięcioma dwoma niezależnymi siłowniami. Wujek Cadena to świetny gość, ale utrzymywanie biznesu stanowiło zajęcie taty. Dla Joego księgowość była równoznaczna z wrzucaniem paragonów do pudełka na buty. I to wcale nie jest przenośnia.

Gdy przeżywałam śmierć jedynego rodzica, jakiego znałam, miałam szczęście, że był przy mnie Caden. Skomputeryzował księgowość, opracował system wynagrodzeń, a nawet zadbał o grafik trenerów online, dzięki czemu klienci sami mogli umawiać się z nimi na spotkania. Zrobił to wszystko, podczas gdy ja byłam nie do życia po niespodziewanej śmierci ojca. Naprawdę nie wiem, co bym bez niego zrobiła. Żałuję tylko, że nasza relacja nie pozostała bardziej profesjonalna. Ten romans po prostu wynikł sam z siebie. Caden nie krył się z tym, że chciał ze mną być, a ja… Cóż, nie odmówiłam. Byłam zdruzgotana po śmierci człowieka, który uchodził za centrum mojego wszechświata, i desperacko pragnęłam wypełnić po nim pustkę. Myślałam wtedy, że Caden był odpowiedzią na mój ból. Rany, jak ja się myliłam.

Caden zniknął na kilka godzin, by spotkać się ze swoim agentem i sponsorem. Poza tym telefony dla odmiany milczą, więc mam godzinę dla siebie i mogę się skupić na szkicowaniu. Przynajmniej do czasu. Jestem totalnie pochłonięta rysowaniem, gdy nagle słyszę głęboki, zachrypnięty głos. Prawie spadam z krzesła. Niestety, prawie nie oznacza, że udaje mi się zachować pozycję siedzącą. Po prostu ląduję na podłodze razem z krzesłem. Siedziałam po turecku, więc gdy podskakuję przestraszona, tracę równowagę i zahaczam nogą o podłokietnik. Próbuję się ratować, jednak skutek jest przeciwny do zamierzonego. Siedzenie przechyla się do tyłu i ciągnie za moją nogę, w wyniku czego upadam na plecy. Nawet nie zauważam, kiedy krzesło przygniata mnie do podłogi.

– Wszystko w porządku? Nie chciałem cię przestraszyć – mówi głębokim głosem facet, który jest odpowiedzialny za całą tę sytuację. Zabiera ze mnie krzesło i wyciąga rękę w moim kierunku, oferując pomoc. Ujmuję jego dłoń, choć jestem strasznie zawstydzona swoją niezdarnością.

Gdy już stoję o własnych siłach, zaczynam poprawiać ubranie. Najwyraźniej podczas upadku bluzka podjechała mi do góry, więc obciągam ją pośpiesznie. W końcu spoglądam na właściciela głębokiego głosu. Mężczyzna jest wysoki, szeroki w barach i niesamowicie przystojny. Jestem speszona, że tak niezgrabnie spadłam z krzesła, a ponadto zagapiłam się na szokująco pięknego faceta, więc gdy zauważam moje rysunki na podłodze, z ulgą pochylam się, by je pozbierać. Dzięki temu mam chwilę, żeby się ogarnąć. Na moje nieszczęście przystojniak okazuje się również dżentelmenem. Przyklęka i pomaga mi w zbieraniu luźnych kartek, które wypadły ze szkicownika.

– Przepraszam, nie słyszałam, jak wchodzisz. – Oczywiście teraz, gdy okazuje się, że dzwonki przy drzwiach są potrzebne, już ich tam nie ma. Odwiązałam je, kiedy Caden zostawił mnie w spokoju i poszedł na trening. Możliwe, że jednak były przydatne, i to nie tylko po to, by informować Cadena o moim przybyciu.

Przystojniak się uśmiecha.

– Nie przyszedłem teraz. Ja tu jestem już od kilku godzin. Trenowałem z Markiem.

– Och.

Wyciąga papiery w moją stronę i pyta:

– Ty to narysowałaś?

Kiwam głową.

– Wszystkie? – Przystojniak wskazuje ruchem głowy na jakieś pół tuzina szkiców, które zebrał z podłogi.

Znowu potakuję.

– Mogę obejrzeć?

Kręcę przecząco głową. Parska śmiechem, pewnie dlatego, że bawi go moja nieumiejętność mówienia. Co, u diabła? Czy mój upadek zrobił ze mnie niemowę?

Nieznajomy powoli zaczyna oglądać rysunki, a ja przyglądam się jemu. Ma włosy w kolorze ciemnego blondu, jeszcze mokre od niedawnego prysznica. Są obcięte na krótko, wystylizowane na niedbałą seksowną fryzurę, na którą laski z pewnością lecą. Następnie zwracam uwagę na mocno zarysowaną szczękę. Nawet sam Michał Anioł nie mógłby stworzyć doskonalszego męskiego profilu. Nie potrafiąc się powstrzymać, spoglądam niżej. Ma na sobie zwykłą białą koszulkę. Jego ciało wygląda na wysportowane, a ramiona są szerokie.

Z wysiłkiem, do którego wcale nie chcę się przyznać, ponownie skupiam spojrzenie na jego twarzy. Spod ciemnych, gęstych rzęs spoglądają na mnie jasnoniebieskie oczy. Ich piękno sprawia, że tracę dech w piersiach. Żaden mężczyzna nie może być aż tak zachwycający. Powinien dawać jakieś ostrzeżenie, nim wejdzie do pomieszczenia.

Widzę, jak kącik jego ust unosi się bardzo delikatnie. Najwyraźniej zdaje sobie sprawę, jaki ma na mnie wpływ. Dlaczego niby miałby tego nie wiedzieć? Na jakiej kobiecie ten przystojniak nie zrobiłby wrażenia?

– Niezła jesteś – mówi aksamitnym głosem.

Marszczę brwi, bo nie mam pojęcia, o co mu chodzi. Przystojniak śmieje się pod nosem, gdy dociera do niego, że się pogubiłam.

– Twoje rysunki są naprawdę niezłe.

– Dziękuję – odpowiadam.

– Wystawiasz gdzieś swoje prace? – pyta.

– Nie. To tylko hobby. Chodzę na zajęcia z rysowania – dodaję.

– Cóż, jesteś zbyt dobra, by to było tylko hobby.

– Och, dziękuję. – Uśmiecham się. – Z chęcią narysowałabym ciebie – dorzucam bez zastanowienia. Dopiero po chwili dociera do mnie sens tych słów. Zakrywam usta ręką z głośnym plaśnięciem. To bardzo kiepska próba powstrzymania się od mówienia, bo słowa już zostały wypowiedziane. Już za późno.

Uśmiecha się, wygląda na rozbawionego moją reakcją. Unosi jedną brew zaintrygowany.

– Z miłą chęcią.

– Co byś zrobił z miłą chęcią? – Słyszę głos Cadena dobiegający zza Przystojniaka. Usunięcie tego dzwonka naprawdę było błędem. Najwyraźniej nie jestem przez to świadoma, kto wchodzi na siłownię lub kto z niej wychodzi.

– Eeee…

Przystojniak odwraca się i dostrzega gniew na twarzy Cadena. Od razu postanawia mi pomóc.

– Będę w mieście przez kilka tygodni. Mam interesy z Joem Ralleyem. I potrzebuję grafik Marca, żeby móc się z nim umówić jeszcze kilka razy. Pani… – Obraca się do mnie, czekając, aż podsunę mu nazwisko.

– Wystarczy Lily.

– Lily. – Kiwa głową, a kącik jego ust unosi się lekko, jednak i tak to zauważam. – Lily miała przygotować dla mnie ten grafik. – Przekrzywia głowę, mrużąc oczy, po czym uśmiecha się, jakby coś właśnie do niego dotarło. – Nie jesteś przypadkiem córką „Świętego”, co?

– To ja – potwierdzam zdezorientowana. Skąd on to wie?

Caden patrzy na nas, oceniając sytuację, po czym postanawia się wtrącić.

– Ja przygotuję dla ciebie grafik twojego trenera. Lily ma teraz ważniejsze sprawy, którymi musi się zająć – mówi stanowczym tonem. To zdecydowanie nie była sugestia.

– Nie ma nic ważniejszego niż pomaganie klientom – odpowiadam karcąco, spoglądając na Cadena, który zaciska szczękę i wygląda, jakby zaraz miał eksplodować. Mruży oczy, a żyła na jego szyi pulsuje niebezpiecznie. Patrzymy na siebie przez kilka sekund, po czym sfrustrowana poddaję się, wzdychając. – Dobra – stwierdzam, a następnie zwracam się do Przystojniaka. – Caden przygotuje dla ciebie grafik. Jeśli jeszcze czegoś będziesz potrzebować, daj mi znać.

– Świetnie. – Przystojniak wyciąga rękę w kierunku Cadena. – Jestem Jackson. – Mimo że przedstawia się Cadenowi, patrzy na mnie i się uśmiecha.

Caden waha się przez chwilę, lecz w końcu ściska dłoń mężczyzny i kiwa lekko głową.

– Caden Ralley.

Miałam być w restauracji pięć minut temu, a mimo to stoję przed lustrem i obrysowuję oczy grafitową kredką, jakbym miała jeszcze co najmniej godzinę do spotkania. Dokańczam makijaż, przyglądam się swojemu odbiciu i stwierdzam, że podoba mi się rezultat. Minęło sporo czasu, odkąd wystroiłam się po raz ostatni. Zawsze lubiłam ładne ubrania, a odpowiednia spódniczka i sandały z paseczkami potrafiły poprawić mi humor. Dzięki nim czułam się jak piękna kobieta, a nie szara mysz z siłowni, którą byłam od wielu miesięcy.

Uśmiecham się do swojego odbicia, przypominając sobie ostatni raz, gdy byłam na spotkaniu biznesowym wraz z moim ojcem i Joem. Zaprosił nas facet, który sprzedawał produkty białkowe w proszku. Liczył, że w ten sposób uda mu się nakłonić nas do zakupu. Wszystko szło dobrze do czasu, gdy ten biedny sprzedawca nie zaczął prawić mi komplementów.

– Wyglądasz zupełnie inaczej niż podczas spotkania na siłowni – powiedział, a jego ton sugerował, że podobało mu się to, co widział.

– Dziękuję. – Wskazałam na moje boskie buty na niebezpiecznie wysokiej szpilce. – Joe i tata nie lubią, jak wbijam szpilki w matę na podłodze siłowni.

– Cóż, zawsze wyglądasz pięknie. Ale te buty… – Sprzedawca zagwizdał cicho. – Te buty są cholernie seksowne.

Następnego ranka tata podpisał kontrakt z konkurencyjną firmą sprzedającą białko w proszku.

Jestem spóźniona już ponad pół godziny, gdy w końcu udaje mi się dotrzeć do Osteria Madena, ulubionej włoskiej knajpy Joego. To tak ciasne i małe miejsce, że kelnerzy muszą być bardzo szczupli, aby mogli się przeciskać między stolikami. Rozglądam się po pomieszczeniu. Nigdzie nie widzę Joego ani faceta, z którym mieliśmy się spotkać. Sprawdzam godzinę, mając nadzieję, że nie wyszli. Spóźniłam się, ale Joe jest do tego przyzwyczajony.

– Ach… Piękna Bambina. Oto i ona – komentuje Fredo, właściciel restauracji, po czym całuje mnie w oba policzki. W ciągu ostatnich lat tata, Joe i ja przychodziliśmy tu bardzo często. Nad barem wiszą nawet zdjęcia z autografem taty. Dobrze się prezentują. Fredo klaszcze w dłonie i robi krok do tyłu, by mi się przyjrzeć. – Jesteś za chuda, moja bella donna! Dzisiaj… dzisiaj nakarmimy cię wielkim talerzem pasty, no? Fredo musi cię trochę podtuczyć, prawda?

Uśmiecham się, bo wiem, że nawet jeśli zamówię kurczaka, to i tak dostanę makaron.

– Czy Joe już jest? Mam się tu z nim spotkać, ale nigdzie go nie widzę.

– Tak, tak, pan Joe jest przy barze, czeka na ciebie. Chodź – nakazuje Fredo i ciągnie mnie za rękę na drugi koniec baru, którego nie widziałam wcześniej ze swojej pozycji.

Joe wstaje, gdy mnie dostrzega.

– Wyglądasz cudownie – mówi i całuje mnie w policzek, po czym kręci głową. – Nie dziwię się, że tyle kazałaś nam czekać.

– Przepraszam. Straciłam poczucie czasu – usprawiedliwiam się, po czym zauważam puste miejsce obok niego. – Czy minęłam się z maklerem giełdowym?

– Nie – odpowiada. – Wyszedł na chwilę, żeby zadzwonić. O, właściwie to już wraca. – Joe wskazuje ręką za mnie.

Odwracam się, gotowa, by przeprosić za moje spóźnienie, ale gdy widzę Przystojniaka z siłowni, staję jak wryta.

– Jacksonie Knight, to moja współpracownica, Lily St. Claire – przedstawia mnie Joe.

Jackson unosi brew i uśmiecha się kącikiem ust.

– Już się spotkaliśmy. – Ujmuje moją dłoń i mierzy mnie spojrzeniem od stóp do głów. Gdy w końcu patrzy w moje oczy, unoszę brew, dając mu tym samym do zrozumienia, że widziałam, jak mnie zlustrował. Jednak on wcale nie jest zawstydzony faktem, że został przyłapany. Zamiast tego posyła mi zachwycający uśmiech. Świetnie. Jest przystojny, a do tego jeszcze zarozumiały.

– Przepraszam, że się spóźniłam – mówię z wysiłkiem, gdy on w końcu puszcza moją dłoń.

– Żaden problem. Jestem pewny, że miałaś coś pilnego do zrobienia. – Z uśmiechem odnosi się do komentarza Cadena, który słyszał wcześniej.

– Nie wiedziałem, że już się znacie – wtrąca się Joe.

– Spotkaliśmy się dzisiaj na siłowni – wyjaśniam mu, nawet na chwilę nie odwróciwszy spojrzenia od Jacksona. – Ale pan Knight zapomniał dodać, że jest twoim maklerem giełdowym.

– Naprawdę zapomniałem? – pyta Jackson tonem, który sugeruje flirt.

– Jestem pewna, że tak. – Ponownie unoszę brew i się uśmiecham.

– Hmm, możliwe. Teraz sobie przypominam, że nam przerwano.

Nagle pojawia się Fredo i bierze mnie za rękę.

– Chodź. Musimy cię nakarmić. Si? – Gdy idziemy, skupia spojrzenie na Jacksonie. – Ona jest molto bella, prawda?

– Dokładnie tak. Bardzo – odpowiada na komentarz Freda, który oznaczał „bardzo piękna”.

– Ale jest za chuda, si? Pomyślałem, że możemy podtuczyć ją domowym makaronem. Tak? – Nie czekając na odpowiedź, wskazuje nasz stolik. To najlepsze miejsce w tej restauracji. Znajduje się w odległym kącie i dzięki temu jest nieco oddalone od innych stolików.

Jackson odsuwa dla mnie krzesło i czeka. Siada na swoim miejscu dopiero, gdy ja zajmuję moje.

– Przyniosę więcej wina i zrobimy specjalne dania dla naszych specjalnych gości – mówi Fredo.

– Chyba nie musimy nawet patrzeć w menu – stwierdza Jackson rozbawiony.

– Możesz, jeśli chcesz. Ale gdy nie spodoba mu się to, co zamówiłeś, i tak poda ci inne danie.

Piętnaście minut później Fredo przynosi więcej jedzenia, niż trzy osoby są w stanie przejeść. Jak obiecał, stawia przede mną talerz pełen makaronu carbonara. Zaczynamy kolację. Nasza rozmowa toczy się gładko, w miarę, jak ubywa wina w butelkach.

Jackson Knight jest właścicielem firmy Knight Investments, która zebrała grupę inwestorów mających wykupić połowę udziałów w Ralley’s Gyms. Dzięki temu Joe może odejść na emeryturę. Śmierć mojego ojca dotknęła go prawie tak bardzo jak mnie. Zaczął przez to myśleć o tym, ile czasu spędza w pracy, a ile ze swoją rodziną. Cieszę cię, że odchodzi na zasłużony odpoczynek, jednak boję cię zostać sama ze wszystkim.

Jęczę, przerażona, gdy Fredo pojawia się przy naszym stoliku z tacą pełną deserów. Jestem już pełna, ale wiem, że w tej knajpie mają najlepsze ciasto czekoladowe na świecie. Nie mogę się powstrzymać i muszę spróbować chociaż trochę.

– Chyba bardzo zależy mu na tym, aby cię podtuczyć.

– Według niego straciłam jakieś dwa kilogramy i teraz koniecznie chce naprawić moje ciało.

Joe jest zbyt zajęty rozmową z Fredem, więc nie dociera do niego odpowiedź Jacksona, który mówi:

– Jak dla mnie wyglądasz idealnie. – Patrzy mi przy tym prosto w oczy, po czym lustruje moją sylwetkę. Gdy kończy, oznajmia: – Nie widzę niczego, co wymagałoby poprawy.

Rumienię się, więc postanawiam zmienić temat.

– A dlaczego nie wspomniałeś, że dzisiaj pojawisz się na spotkaniu? – Nabieram na widelec kawałek ciasta czekoladowego.

– Pomyślałem, że najpierw ocenię sytuację, gdy nikt mnie jeszcze nie pilnuje. – Milknie na chwilę, po czym dodaje: – To trik na potrzeby inwestorów. Można się wiele dowiedzieć, kiedy wpadasz na luzie do danej firmy i zostajesz potraktowany jak normalny klient. A skoro fundusze pochodzą od grupy anonimowych inwestorów o ograniczonych prawach głosowania, to ja muszę się wykazać należytą starannością i zdać raport. – Unosi widelec i wskazuje na moje ciasto. – Mogę spróbować?

– Proszę bardzo, częstuj się. Będę mieć mniej kalorii do spalenia podczas jutrzejszego biegania – stwierdzam. Uśmiecha się do mnie i bierze na widelec kawałek ciasta leżącego przede mną. Przypatruję się, jak przeżuwa i połyka, skupiona na ruchu jego szczęki i gardła.

– Są rzeczy, których wystarczy spróbować i od razu ma się ochotę zjeść wszystko. – Seksowny głos Jacksona sprowadza mnie na ziemię, więc szybko przenoszę wzrok na jego oczy.

Odpowiadam, nie patrząc w jego kierunku.

– Tak, ich ciasto czekoladowe jest niesamowite.

– To też – potwierdza z błyskiem w oku.

Po deserze mężczyźni zaczynają się kłócić o to, kto ma zapłacić rachunek. Nasza rozmowa przenosi się na tematy służbowe.

– Lily, powiedz mi, co cię najbardziej martwi w kwestii wykupienia połowy udziałów siłowni przez grupę inwestycyjną? – pyta Jackson.

Zastanawiam się nad tym przez chwilę.

– Najważniejsze, żeby utrzymać wizję siłowni, jaką stworzył tata. Nie chciał, żeby zmieniły się w pospolite siłownie tylko po to, by móc więcej zarobić. Należy się skupić na zawodnikach. Myślę, że inwestorzy nie będą chcieli się koncentrować wyłącznie na tym. Wiem, że są anonimowi i mają ograniczone prawa głosowania, więc tak naprawdę pozostają tylko akcjonariuszami, ale i tak obawiam się osób z zewnątrz.

Jackson kiwa głową.

– Dobrze wiedzieć. Od wielu lat trenuję w Ralley’s Gym w Waszyngtonie. Dzięki temu, że skupia się głównie na bokserach, wyróżnia się spośród wielu takich samych siłowni. Zmiana nie wyszłaby w tym wypadku na dobre. Na rynku pojawia się sporo podobnych ośrodków, które bardzo szybko znikają. Siłownie Rilley’s są inne i jeśli tak pozostanie, dalej będą się rozwijać. Joe i ja rozmawialiśmy niedawno o problemach finansowych tej firmy. To normalne. Wiele szybko rozwijających się przedsiębiorstw doświadcza podobnego kryzysu. Mam nadzieję, że inwestorzy z głębokimi kieszeniami wspomogą was nieco i nie będzie trzeba polegać na bankach.

Czuję ulgę, bo przynajmniej jedna osoba rozumie, o co chodzi w tej siłowni. Jest wyjątkowa. Tak się tym martwiłam, że nie mogłam spać po nocach.

– Cieszę się, że rozumiesz filozofię firmy. Dla mnie to coś więcej niż biznes. Dla nas.

Jackson kiwa głową.

– Zadbałaś o kogoś, kto zajmie się zarządzaniem? Jednym z minusów cichych inwestorów jest to, że nowy partner nie przejmuje żadnych codziennych obowiązków.

– Nadal zastanawiam się nad tą kwestią – mówię sceptycznie. Joe i ja musimy jeszcze odbyć poważną rozmowę dotyczącą zaangażowania Cadena w pracy. Nie jestem pewna, czy on się nadaje na to stanowisko. Jest nieco zbyt porywczy, a ponadto kiepsko radzi sobie z pracą z ludźmi. Łagodnie mówiąc.

Przez jakiś czas rozmawiamy o naszej długoterminowej wizji dotyczącej siłowni Ralley’s. Jestem zaskoczona tym, ile Jackson wie i z jaką łatwością przyjmuje do wiadomości moje obawy. W końcu żegnamy się z właścicielem lokalu i wychodzimy. Na zewnątrz zastaje nas ciepły letni wieczór.

– Jak długo zostajesz w mieście, Jacksonie? – pyta Joe, próbując złapać dla nas taksówkę. Mieszkam tylko kilka przecznic stąd, ale z doświadczenia wiem, że Joe nigdy nie pozwoliłby mi iść samej do domu, gdy jest ciemno.

– Jeszcze nie wiem. W następnym tygodniu bank przyjrzy się księgom rachunkowym, więc zabawię tu przynajmniej dwa tygodnie.

Taksówka parkuje niedaleko nas.

– Niedługo muszę wyjechać z miasta na parę dni. Ale Lily z pewnością dobrze się tobą zajmie – stwierdza Joe, po czym mężczyźni wymieniają uścisk dłoni.

Jackson patrzy na mnie, uśmiechając się uwodzicielsko, przez co od razu czuję ciepło rozchodzące się po moim ciele. Pochyla się, by pożegnać się ze mną, podczas gdy Joe otwiera drzwi taksówki i rozmawia z taksówkarzem.

– Mam nadzieję, że dobrze się mną zajmiesz – mówi szeptem Jackson i całuje mój policzek. Szybko wsiadam do samochodu, dzięki czemu nie mógł dostrzec rumieńców, które wykwitły na mojej twarzy.

Gdy następnego dnia wchodzę na siłownię, rozglądam się dyskretnie, bo nie chcę, aby zauważono, że kogoś szukam. Kiedy w końcu dostrzegam mężczyznę, którego usiłowałam wypatrzeć, widzę, że skacze na skakance z zawrotną prędkością, a jego wzrok jest skupiony na mnie. Czerwienię się, bo zostaję przyłapana na gapieniu się na niego. Od razu biegnę do biurka w recepcji. W ciągu dnia zerkam kilkakrotnie na ćwiczącego Jacksona. Parę razy dostrzega mój wzrok i się uśmiecha. Na szczęście Caden tego nie zauważa. Nie potrzebuję kolejnej sceny na siłowni.

Gdy Przystojniak świeżo po wyjściu spod prysznica staje przy moim biurku, czuję ulgę, wiedząc, że Caden już wyszedł. Włosy Jacksona są ciągle mokre, a ręcznik zwisa z jego szyi. To po prostu uczta dla oczu. Mimo że jego ciało jest niewątpliwie wyrzeźbione, mam wrażenie, że on nie jest jak inni faceci, którzy odwiedzają tę siłownię. I nie chodzi tylko o to, że jego ramiona nie są pokryte tatuażami, a na twarzy nie ma żadnej blizny. Raczej mam na myśli sposób mówienia i bycia, który tak wyróżnia go od innych bokserów.

– Cóż, sądząc po mailach, które wymieniliśmy w ciągu ostatnich kilku miesięcy, muszę przyznać, że spodziewałam się kogoś zupełnie innego – mówię do Jacksona, próbując zignorować reakcję mojego ciała na jego widok. Pisaliśmy do siebie maile, lecz to była korespondencja stricte profesjonalna. Przesyłałam mu raporty, o które prosił, i odpowiadałam na pytania związane z siecią siłowni, tak by mógł zebrać odpowiednich inwestorów.

– A czego się po mnie spodziewałaś? – pyta, odkładając torbę na podłogę.

– Nie wiem. Że będziesz inny. Może starszy – odpowiadam z uśmiechem. – I bardziej przyjacielski niż w mailach.

– A więc moje maile są staroświeckie i nieprzyjacielskie? – droczy się ze mną.

– Tego nie powiedziałam. Po prostu były bardzo formalne. I to pewnie dlatego uważałam cię za starszego.

– Cóż, mam nadzieję, że w rzeczywistości podobam ci się bardziej niż w twojej wyobraźni.

Śmieję się.

– Tak, zdecydowanie.

– To dobrze. Czy wyobrażałaś sobie coś jeszcze na mój temat? Chętnie wyprowadzę cię z błędu. Po raz kolejny.

Rumienię się. Wyobrażałam sobie znacznie więcej, niż jestem skłonna się do tego przyznać. Ten facet nawiedza moje myśli, odkąd tylko ujrzałam go po raz pierwszy.

– Zawsze tak otwarcie flirtujesz? – pytam nieco nieśmiało, przechylając głowę na bok.

– To nie jest flirt – odpowiada i uśmiecha się seksownie.

– Nie? Wobec tego jak byś to nazwał?

W jego oczach pojawiają się iskierki.

– To gra wstępna.

Wywracam oczami i śmieję się z tego zabawnego komentarza. Ale żar w jego spojrzeniu sugeruje, że on tak naprawdę nie żartował. Nagle czuję motylki w brzuchu, a moje dłonie zaczynają się pocić. Dorastałam wśród samców alfa, którzy mówili to, co mieli na myśli, więc na ogół niewiele rzeczy potrafi mnie zawstydzić. A jednak gdy na niego patrzę i słyszę jego głos, czuję się jak nastolatka.

Staram się skierować naszą rozmowę ponownie na temat siłowni. Wcześniej już mieszałam interesy z przyjemnościami i źle na tym wyszłam.

– A więc jak ci się podoba ta siłownia, Jacksonie? – pytam, patrząc mu w oczy i jednocześnie starając się nie utonąć w błękicie jego tęczówek. On jest już wystarczająco pewny siebie, nie muszę dawać mu ku temu więcej powodów.

– Myślę, że będzie mi się tu podobać. – Mówiąc to, uśmiecha się szeroko, przez co mam wrażenie, że wcale nie odnosił się do treningów. – A tak przy okazji, ludzie mówią na mnie Jax.

– A nie Jackson?

– Nie, przyjaciele nazywają mnie Jax.

– A więc jesteśmy przyjaciółmi? – droczę się z nim.

– Mam taką nadzieję – odpowiada z szerokim uśmiechem.

– Zauważyłam, że wczoraj nie powiedziałeś Cadenowi, żeby używał tego zdrobnienia – stwierdzam.

– Coś czuję, że Caden i ja nie zostaniemy przyjaciółmi. – Mój nowy przyjaciel unosi brwi i uśmiecha się złośliwie. Zakłada torbę na ramię i dodaje: – Muszę spadać, bo jestem umówiony na wideokonferencję. Będziesz tutaj jutro?

– Jestem tu prawie każdego dnia – oznajmiam.

– A więc do zobaczenia jutro, Lily – żegna się z uśmiechem, po czym wychodzi.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

TYTUŁ ORYGINAŁU:

Worth Forgiving

Redaktor prowadząca: Aneta Bujno

Redakcja: Ewa Kosiba

Korekta: Ewa Popielarz

Opracowanie graficzne okładki: Łukasz Werpachowski

Cover model:  Jamie Dominic

Photographer: Jamie Dominic Photography

Worth Forgiving © Vi Keeland 2014

Copyright © 2017 for Polish edition by Wydawnictwo Kobiece,

an imprint of ILLUMINATIO Łukasz Kierus

Copyright © for Polish translation by Sylwia Chojnacka

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2017

ISBN 978-83-65506-75-7

Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku:

www.facebook.com/kobiece

Wydawnictwo Kobiece

E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl

Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie www.wydawnictwokobiece.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com