Redakcja stylistyczna

Anna Tłuchowska

Korekta

Barbara Cywińska

Renata Kuk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok na podstawie pomysłu Pan Macmillan

Zdjęcia na okładce

© Shutterstock: TravnikovStudio; Kinga; Andrey_Popov;

Syda Productions; Sergey Nivens; Matej Kastelic; Pammy Studio

Tytuł oryginału

Against All Odds

AGAINST ALL ODDS

Copyright © 2017 by Danielle Steel

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6401-1

Warszawa 2017. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Moim ukochanym dzieciom,

Beatie, Trevorowi, Toddowi, Nickowi, Sam,

Victorii, Vanessie, Maxxowi i Zarze.

Bądźcie zawsze szczęśliwi,

mądrzy i mocno kochani,

tak mocno, jak kocham was ja!

Z miłością

mama D.S.

Jeżeli przyjdzie takie jutro

Jeżeli przyjdzie takie jutro,

że nie będziemy razem,

to musisz o czymś pamiętać.

Jesteś odważny jak lew,

silny jak słoń

i mądrzejszy od sowy.

Ale najważniejsze jest to, że nawet osobno

i tak będę z tobą.

Zawsze będę z tobą.

z filmu Niezwykła Przygoda Kubusia Puchatka,

Walt Disney Pictures

Przedmowa Danielle Steel

Droga Czytelniczko,

Kiedy moje dzieci – a mam ich dziewięcioro – były małe, powtarzałam, że moją największą troską jest po pierwsze ich bezpieczeństwo, a po drugie (zaraz potem) – ich szczęście. Bo po pierwsze chcesz dopilnować, żeby dzieci nie rozbiły sobie głowy, nie spadły ze schodów, nie poparzyły palca i nie wybiegły na jezdnię. Wypadki zdarzają się wszystkim, ale jeśli dobrze pilnujesz swoich małych dzieci, zazwyczaj zapewniasz im bezpieczeństwo. A wtedy możesz skupić się na ich szczęściu – przyjęciach urodzinowych, na które chcą iść, filmach, które chcą obejrzeć, lalkach, które chcą dostać pod choinkę – i dbać o to, żeby czuły się bezpieczne, kochane i szczęśliwe.

Gdy dorastają, misja, jaką jest ich bezpieczeństwo i szczęście, staje się o wiele bardziej skomplikowana. Zawody, które wybierają, ludzie, w których się zakochują, ekscytujące podróże, jakie chcą odbyć (do miejsc, które naprawdę cię przerażają)… Masz mniejszą kontrolę, o ile w ogóle ją masz, mniejszy wpływ, niżbyś chciała. Czasami patrzysz, jak dorastają, jakbyś patrzyła na straszny film, który już kiedyś widziałaś. Wiesz, gdzie czają się wszystkie smoki i w którym momencie wyskoczą, ale nie możesz zrobić nic, żeby je powstrzymać – i tak samo niewiele możesz zrobić, żeby przekonać dzieci, że wiesz, o czym mówisz. (Każdy rodzic to zna). Jedna z moich przyjaciółek powiedziała, że mieć dorosłe dzieci to tak, jakby obserwować je przez szklaną ścianę – ty widzisz, co one robią, ale one cię nie słyszą. Najprawdziwsza prawda.

Życie nauczyło mnie, że są przeciwności, których nie można pokonać. Jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że coś skończy się katastrofą, to masz małe szanse zostać szczęściarzem, który pokonał przeciwności losu. Niektórzy wygrywają sto milionów na loterii, ale ja nigdy kogoś takiego nie spotkałam. Bardzo niewielu ludzi jest w stanie wygrać z przeciwnościami i wyjść zwycięsko z sytuacji bez wyjścia. A ja nie potrafię patrzeć, jak moje dzieci cierpią, nieważne ile mają lat. To przeraża mnie najbardziej, jak większość z nas. Nie chcę, żeby były smutne albo zostały zranione w jakikolwiek sposób.

Wszystkie te życiowe lekcje zainspirowały mnie do napisania Wbrew przeciwnościom, bo w pewnym momencie wszystkie nasze dzieci, albo większość z nich, próbuje pokonać przeciwności, nie zważając na to, co mówimy – tak jak my, gdy byliśmy młodzi. (Aż mnie ciarki przechodzą, kiedy pomyślę, jakie głupstwa robiłam! Na szczęście moje dzieci są o wiele bardziej rozsądne niż ja w ich wieku!). Ale młodość ma swoje prawa i wszyscy podejmujemy ryzyko, nasze dzieci też. I bardzo trudno być tylko bezradnym obserwatorem, kiedy się je kocha i chce chronić, bez względu na ich wiek.

Wbrew przeciwnościom pokazuje właśnie takie sytuacje, którymi się przejmujemy, które przyprawiają nas o bezsenne noce – w trosce o nasze dzieci. I jakimś cudem zazwyczaj jakiemuś aniołowi stróżowi udaje się pomóc im wybrnąć z sytuacji (albo nasze dzieci są bystrzejsze, niż myślimy), i zwykle unikają strasznego losu, którego się boimy. Być rodzicem to największa radość na ziemi, przejażdżka rollercoasterem – czasami bardziej przerażająca niż najstraszniejszy film. Tak więc ta książka jest fikcją, ale sytuacje w niej przedstawione mogą wydać się aż zanadto prawdziwe. Niech anioł stróż chroni Wasze dzieci i Waszych bliskich, małych i dorosłych – trzymajcie się i ruszamy! Warto, choć na pewno zajmie to sporo czasu i czasem trzeba będzie się mocno trzymać, żeby nie spaść z krzeseł. Powodzenia! I mam nadzieję, że książka Wam się spodoba.

Uściski, Danielle

1

W upalny słoneczny czerwcowy dzień Kate Madison jechała swoim dziesięcioletnim mercedesem kombi przez Greenwich w Connecticut, aż dotarła do Mead Point Drive i zgodnie ze wskazówkami skierowała się do wysokiej żelaznej bramy. Nacisnęła dzwonek i przedstawiła się, gdy odezwał się męski głos. Po chwili brama się otworzyła, a ona wjechała powoli na teren posiadłości. Ogrody były imponujące, wzdłuż podjazdu rósł szpaler pięknych starych drzew. W tej okolicy była już wiele razy, ale nie w tej posiadłości. Jej właścicielka była znana w towarzystwie i przestała się udzielać dopiero tuż przed śmiercią, w wieku dziewięćdziesięciu dwóch lat. Wcześniej była jedną z wielkich nowojorskich dam i hojną filantropką. Nie miała dzieci, od lat figurowała na liście najlepiej ubranych, głównie za sprawą francuskiej kolekcji haute couture, której modele prezentowały się na niej zjawiskowo mimo jej podeszłego wieku.

Kolekcję ubrań likwidowały jej dwie siostrzenice, które stwierdziły, że zadanie jest o wiele bardziej męczące, niż się spodziewały. Obie miały koło sześćdziesiątki, mieszkały w innych miastach, a ich mężowie byli wykonawcami testamentu. Poczynili już uzgodnienia z Sotheby’s w sprawie sprzedaży biżuterii, meble przeznaczyli na licytacje w Christie’s, a kilka najcenniejszych dzieł sztuki zatrzymali. Pozostała część miała zostać ofiarowana muzeom albo sprzedana prywatnie przez marszanda z Nowego Jorku. Należało się jeszcze uporać z garderobą ciotki, zajmującą trzy wielkie pomieszczenia, które wcześniej były sypialniami w jej wspaniałym domu. Zmarła była drobną, bardzo szczupłą i elegancką kobietą i jej siostrzenice nie mogły sobie wyobrazić, na kogo pasowałyby jej ubrania. Płaszcze, to jeszcze możliwe – było wiele luźnych, i miała kilka przepięknych futer, ale suknie były wąziutkie. Siostrzenice skontaktowały się ze sklepem Kate, Still Fabulous, o którym przeczytały w Internecie, gdy poleciła im go przyjaciółka z Nowego Jorku. Kate likwidowała wcześniej garderobę matki tej przyjaciółki, a ona była bardzo zadowolona z rezultatu. Sama Kate i jej Still Fabulous w SoHo cieszyły się w Nowym Jorku renomą najbardziej eleganckiego butiku z używaną odzieżą. Ubrania, które kupowała, sprzedawała od razu – czasami na aukcjach, czasem sprowadzała je na zamówienie, nie ponosiła więc kosztów. Sprzedawała jedynie ubrania w nieskazitelnym stanie albo zupełnie nowe. Miała kilka wspaniałych okazów vintage, ale handlowała głównie ubraniami współczesnymi i nadal modnymi. Klienci uwielbiali jej butik. Jego otwarcie było spełnieniem marzeń, jakimi Kate żyła przez wiele lat, zanim w końcu mogła to zrobić. Miała doświadczenie w przeczesywaniu second-handów i uwielbiała polować na piękne rzeczy. Jej mąż zmarł, gdy miała dwadzieścia dziewięć lat, zostawiając ją z czwórką małych dzieci. Pracowała w Bergdorf Goodman przez pięć lat, najpierw jako sprzedawczyni, potem jako marszand markowych ubrań. Orientowała się w twórczości młodych projektantów, ale emocjonowało ją wynajdywanie wyjątkowych okazów, po części vintage, po części współczesnych. W ciągu osiemnastu lat, odkąd została właścicielką Still Fabulous, wiele razy jeździła do Paryża, żeby na aukcjach kupować wyjątkowe stroje, które inni często przegapiali. Wybierała wyłącznie rzeczy nieskazitelne, w doskonałym stanie, takie, które nadal nadawały się do noszenia i wyglądały szykownie. Lubiła też starsze, zabytkowe stroje, ale kupowała je rozważnie lub na zamówienie, na wypadek gdyby się nie sprzedały. Jeżeli wyglądały śmiesznie, były niemodne albo w kiepskim stanie, nie chciała ich w swoim sklepie. Pamiętała, skąd pochodziło wiele naprawdę pięknych i wyjątkowych rzeczy, które sprzedała, i prowadziła dokładną ewidencję osób, do których trafiły. Ceny na ubrania od najbardziej znanych projektantów miała wysokie, ale korzystne.

Wysiadła z samochodu w Greenwich, energicznie zapukała ciężką mosiężną kołatką i po chwili lokaj w sztywnej białej liberii otworzył drzwi. Kate poczuła uderzenie chłodnego powietrza od środka i ulżyło jej, gdy się zorientowała, że dom jest klimatyzowany. Inaczej byłoby zbyt gorąco na przeglądanie szaf, oglądanie ciężkich zimowych ubrań, futer i całej reszty. Widać było, że na nią czekano, lokaj z powagą zaprowadził ją do wyłożonej drewnianą boazerią biblioteki. Wystarczyło zerknięcie, żeby się zorientować, że rzędy książek na ścianach są rzadkimi, oprawionymi w skórę okazami, a wiele z nich to pewnie pierwsze wydania, warte fortunę. Rodzina również sprzedawała je do Christie’s. Zatrzymywali niewiele z majątku ciotki. Kate, stojąc przy otwartym francuskim oknie z widokiem na nienagannie wypielęgnowane ogrody, z przyjemnością i dyskretnie się rozglądała. Nie po raz pierwszy była w takim domu, żeby wycenić i kupić ubrania.

Kilka minut później zjawiła się sekretarka, przeprosiła za spóźnienie i zaprowadziła ją do zamkniętych pokojów, w których znajdowały się ubrania. Były marzeniem każdej kobiety, było na co popatrzeć, gdy dziewczyna włączyła światło. Rzędy starannie powieszonych ubrań, wiele w pokrowcach, i kilka rzędów zjawiskowych futer. Były też specjalnie zbudowane szafki na kapelusze, torebki, buty i szuflady na szytą na miarę bieliznę, satynowe koszule nocne, apaszki i rękawiczki. Jedną całą szafę zajmowały suknie wieczorowe, ale Kate wiedziała, że wielu z nich nie może wykorzystać. Teraz większość jej klientek, nawet tych najbardziej towarzyskich, prowadziła życie bardziej nieformalne. Może uda jej się wybrać z tuzin pięknych sukien, ale było ich co najmniej dwieście – czarnych, pastelowych i lśniących, każda z dopasowaną torebką i butami. W jednej z szaf znajdowały się głównie francuskie stroje haute couture znanych marek, z których wiele już nie istniało. Kolekcja była warta fortunę, a kosztowała jeszcze większą, gdy właścicielka kupowała te ubrania. Widok wspaniałych strojów był ucztą dla oczu. Kate spytała sekretarkę, czy może zrobić kilka zdjęć. Ta zgodziła się bez problemu i powiedziała Kate, że może tu być tak długo, jak tylko zechce. Kate uśmiechnęła się, słysząc te słowa. Z przyjemnością spędziłaby tu tydzień, nie tylko kilka godzin, ale nie mogła sobie pozwolić na taki kaprys. Musi wybrać rzeczy, które będzie w stanie sprzedać, z myślą o swoich najważniejszych klientkach i o tym, co chciałaby mieć w sklepie. Jej butik był też cennym archiwum dla sławnych projektantów, którzy czasami przychodzili zbierać materiały, szukając inspiracji do swojej następnej kolekcji.

Sklep Kate od dawna przyciągał również gwiazdy filmowe i celebrytki, które wypożyczały wieczorowe suknie na imprezy prasowe, premiery i ceremonie wręczania nagród, takie jak Oscary. Suknie wieczorowe będą dla nich odpowiednie. Parę razy w ciągu tych lat wypożyczała też ubrania jako kostiumy do filmów.

Na bardziej przyziemnym gruncie, kiedy pracowała jeszcze w Bergdorfie, zdobyła klientów, którym doradzała, pomagając im tworzyć garderobę, albo wyszukiwała dla nich specjalne egzemplarze. Miała z tego dodatkowe pieniądze, których potrzebowała dla dzieci, i to zainspirowało ją do tego, żeby otworzyć własny sklep. Stały dodatkowy dochód z doradztwa w zakresie mody zapewnił jej kapitał na otwarcie Still Fabulous, wraz z pożyczką, jaką jej przyjaciel, Liam, pomógł jej uzyskać w banku, w którym pracował. Sukces Still Fabulous przerósł oczekiwania i w ciągu trzech lat Kate spłaciła wszystkie pożyczki. Rozpoczęła interes ze skromnym budżetem i bardzo go pilnowała, a on urósł szybko w stosunkowo krótkim czasie.

Sama Kate była nad wyraz elegancka i zawsze ubierała się skromnie. Miała na sobie czarną lnianą garsonkę od Chanel z białym pikowanym kołnierzem i mankietami z pasującą białą kamelią w klapie. Wyglądała schludnie i elegancko jak zawsze, a wrodzony zmysł stylistki wykorzystywała, ubierając siebie i innych. Była wysoka, szczupła, długie proste blond włosy nosiła zaczesane w gładki koński ogon albo w kok. W wieku pięćdziesięciu trzech lat wyglądała o dziesięć lat młodziej i chodziła na siłownię pięć razy w tygodniu, żeby utrzymać figurę. Sekretarka w Connecticut była pod wrażeniem, gdy ją zobaczyła, ale nie zdziwiła się. Kate Madison była przecież najlepsza w branży sprzedaży z drugiej ręki i miała podobno niezawodne oko do tego, co będzie się sprzedawać i co kobiety nadal chcą nosić. Nigdy nie wybierała ubrań modnych, które były jak meteor i wychodziły z mody niemal od razu po uszyciu. Jej klientki uwielbiały ubrania, które mogłyby nosić przez długie lata – niektóre z tych strojów były sztandarowymi modelami ich twórców.

Kate miała w sklepie dużo ubrań Chanel, Yves Saint Laurenta z Paryża i Diora z czasów, gdy projektował u niego Gianfranco Ferré w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Miała też Balmaina z czasów, gdy Oscar de la Renta projektował dla nich haute couture, i Christiana Lacroix sprzed zamknięcia, zarówno haute couture, jak i prêt-à-porter. I Givenchy’ego – z czasów samego wielkiego projektanta i ostatnie projekty Alexandra McQueena i Riccarda Tisciego. Miała też projekty zapomnianych, wielu młodych twórców, którzy zmarli w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, i paru późniejszych, którzy odeszli w szczycie formy, jak Patrick Kelly i Stephen Sprouse. Sprzedawała też popularne amerykańskie marki, którzy wszyscy kochali, takie jak Donna Karan, Calvin Klein, Michael Kors, Oscar de la Renta, Carolina Herrera, sporadycznie trafiała się nieznana marka, którą kupowała nie z powodu metki, ale dlatego, że miała styl, czy też gueule albo chien, jak mawiali Francuzi. To ulotne coś, czego nie można nazwać, co sprawia, że kobieta wygląda zjawiskowo, jeśli odważy się włożyć ten strój. Kate wynajdowała też wspaniałe pewniki – krótkie czarne płaszcze, palta, profesjonalnie skrojoną Pradę – ponadczasowe spódnice, spodnie i swetry.

Sekretarka zajrzała do niej, kiedy Kate fotografowała kilka pięknych wieczorowych sukien z Paryża. Przejrzała już pierwszą garderobę i zostały jej jeszcze dwie.

Do trzeciej po południu zobaczyła wszystko, co ją interesowało, i sfotografowała większość najważniejszych strojów. Podziękowała sekretarce i obiecała listę proponowanych cen w ciągu kilku dni. Przy takiej ilości strojów musiała zgadywać, ile kiedyś kosztowały, ale doskonale znała rynek. Z zasady brała od klientów połowę oryginalnej wartości ubrania i dzieliła się po połowie ze sprzedającym. Sprzedający dostawał dwadzieścia pięć procent oryginalnej ceny zakupu, Kate również. W przypadku unikatowych egzemplarzy albo prawdziwych perełek, czasami brała więcej, a cena sprzedaży zawsze podlegała negocjacji. Był to bardzo elastyczny interes, w przypadku rzadkich i ważnych okazów Kate zalecała podarowanie ich muzeom, żeby darczyńca otrzymał zwrot podatku. Uwielbiała wyszukiwać wyjątkowe egzemplarze dla swoich klientek, a towar często trafiał się jej w niezwykły sposób, czasami z posiadłości takich jak ta w Connecticut. Tego dnia zobaczyła imponującą kolekcję i dokładnie wiedziała, które stroje jej klientki będą chciały nosić i które dobrze się sprzedadzą. Pewna redaktorka „Harper’s Bazaar” miała słabość do pięknych futer, a tych w tej posiadłości nie brakowało. Elegancka wdowa z Connecticut uszczęśliwi kilka osób skarbami, które zostawiła.

Kate odniosła bajeczny sukces, zaczynając od małego niepozornego sklepiku w SoHo. Z czasem przejęła piekarnię po jednej stronie i małą restaurację po drugiej, i butik miał teraz spore rozmiary. Wynajmowała trzy mieszkania nad nim na magazyn dla ubrań, które nie mieściły się w sklepie, albo takich, których wolała nie pokazywać przypadkowym klientom i odkładała dla wyjątkowych osób na szczególne okazje.

W drugim roku działania sklep odkryła redaktorka „Vogue’a”, co bardzo jej pomogło. Stopniowo zyskiwała renomę dzięki czasopismom i poczcie pantoflowej. Jej sklep stał się jednym z najlepszych w Nowym Jorku butików z modowymi perełkami.

W ten sposób zapewniła czworgu dzieciom wyższe wykształcenie z pomocą stypendiów, bez pożyczek studenckich, a wcześniej posłała je do prywatnych liceów, również ze stypendiami. Jej matka była nauczycielką angielskiego w liceum, wiedziała, jak zdobyć stypendia, i pomagała dzieciom w nauce, gdy było trzeba. Kate zawsze chciała, żeby jej dzieci zdobyły dobre wykształcenie, które da im mocny fundament w życiu. Wszystkie skończyły dobre szkoły i miały dobrą pracę.

Sama Kate rzuciła studia na pierwszym roku, żeby wyjść za Toma Madisona. Jej rodzice na próżno protestowali, kiedy przerwała naukę. Była uparta, zawzięta, pewna tego, co robi, i do szaleństwa zakochana w Tomie. Miał wtedy dwadzieścia sześć lat i studiował prawo, nie mieli pieniędzy na życie, więc Kate poszła do pierwszej pracy w Bergdorfie sprzedawać markowe ubrania. Pracowała do dnia, w którym urodziła Isabelle, ich pierwsze dziecko, i wróciła do pracy cztery tygodnie później. Jej pensja z trudem wystarczała na wyżywienie dla nich trojga, opłacenie czynszu i opieki nad Izzie, kiedy Kate pracowała. Zaczęła przeczesywać second-handy, szukając ubrań, które mogłaby nosić w pracy.

Dwa lata po urodzeniu Izzie, w wieku dwudziestu trzech lat, urodziła bliźniaki, Justina i Julie. Zrezygnowała z pracy w Bergdorfie, żeby zostać z nimi w domu, a rodzinny budżet uzupełniała dzięki prywatnym poradom dla klientek. Tom skończył prawo, kiedy urodziły się bliźniaki, i dostał dobrą pracę w dużej kancelarii prawniczej. Zaczął utrzymywać rodzinę po trzech latach ciężkiej pracy Kate, a pieniądze z konsultacji, jakie nadal zarabiała, pomagały im związać koniec z końcem. Nie opływali w luksusy, ale dawali sobie radę i jakoś zawsze im wystarczało. Kate umiała mądrze gospodarować pieniędzmi, była pomysłowa i zaradna, a Tom ciężko pracował i dobrze sobie radził w kancelarii. Żyli w ciasnym mieszkaniu w Village, troje dzieci w jednym pokoju, a Tom i Kate w drugiej maleńkiej sypialni, ale byli szczęśliwi i czuli się uprzywilejowani.

Doczekali się jeszcze jednego dziecka, Williama, sześć lat po narodzinach bliźniaków, kiedy powodziło się im już trochę lepiej. Ale w połowie ciąży Kate Tom zaczął mieć tajemnicze objawy, których przez kilka miesięcy nikt nie potrafił rozpoznać. Zdiagnozowano u niego rzadką, wyjątkowo agresywną odmianę raka trzustki na tydzień przed narodzinami Williego. Przez trzy miesiące przeżywał piekielne męczarnie i zmarł, gdy Willie miał trzy miesiące, bliźniaki sześć lat, a Izzie – osiem. Śmierć Toma zupełnie ich zaskoczyła, mieli nadzieję do samego końca, a tymczasem Kate w wieku dwudziestu dziewięciu lat została nagle wdową z czwórką dzieci. Tom miał trzydzieści pięć lat, gdy zmarł, i pieniądze z ubezpieczenia, jakie zostawił, pozwoliły im utrzymać się przez rok, potem Kate musiała wrócić do pracy na pełny etat w Bergdorfie, jako sprzedawczyni. Szybko awansowała na marszanda, przepracowując wiele dodatkowych godzin, jej matka pilnowała dzieci, a reszta była historią.

Po pięciu latach w Bergdorfie zaryzykowała i otworzyła Still Fabulous. Miała trzydzieści pięć lat i była bardzo odważna, a dzięki płatnym poradom i pensji z Bergdorfa, odłożyła tyle, że mogła zacząć prawie od zera, z pożyczkami. Brała wtedy jedynie egzemplarze na zamówienie i nie mogła sobie pozwolić na zakup czegokolwiek. Czasami, z perspektywy czasu, nie wiedziała, jak to zrobiła ani skąd wzięła odwagę, ale zaryzykowała i udało się. Nigdy nie zapomniała tych trudnych lat, kiedy rozwijała firmę i jednocześnie wychowywała dzieci.

Ale dzieciom nigdy niczego nie brakowało, a teraz były już dorosłe, wykształcone i miały dobrą pracę. Dla Kate to jej dzieci były prawdziwym sukcesem, była z nich bardzo dumna.

Izzie poszła w ślady ojca. Dostała się na Uniwersytet Nowojorski z pełnym stypendium i mieszkała w domu, bo nie mogli sobie pozwolić na akademik, potem skończyła prawo na Uniwersytecie Columbia, a teraz, w wieku trzydziestu dwóch lat, pracowała w prestiżowej kancelarii prawniczej na Wall Street.

Justin skończył Brown, również ze stypendium, i był wolnym strzelcem, pisał artykuły do prasy i powieść. Miał trzydzieści lat i mieszkał w Vermont. On i Izzie pracowali przez całe studia. Julie, siostra bliźniaczka Justina, gorzej radziła sobie w szkole niż jej rodzeństwo. Miała umiarkowaną dysleksję, i babcia torturowała ją przez całą szkołę i pomagała jej podciągać się w nauce. Julie miała nadzwyczajny talent artystyczny, tak jak matka kochała modę i skończyła Parsons School of Design. Pracowała dla wschodzącej młodej projektantki, która dobrze jej płaciła. Nie zbierała laurów z tytułu zaprojektowanych przez siebie ubrań, ale zarabiała przyzwoitą pensję, z której mogła się utrzymać. Na początku nauki w Parsons mieszkała z czterema współlokatorkami, ale w wieku trzydziestu lat mogła sobie w końcu pozwolić na samodzielny loft, który kochała.

Dwudziestoczteroletni najmłodszy syn Kate, Willie, był rodzinnym pasjonatem nowoczesnych technologii, wszyscy się z nim droczyli i nazywali komputerowym świrem. Poszedł na UCLA, ale po skończeniu studiów wrócił do Nowego Jorku. Miał świetną pracę w internetowym start-upie – wszyscy liczyli na to, że strona okaże się wielkim sukcesem.

Żadne z dzieci Kate nie założyło rodziny. Izzie dwa lata wcześniej przeżyła miłosny zawód. Narzeczony rzucił ją dla debiutantki z nowojorskiej rodziny z wyższych sfer i niedawno się z nią ożenił. Izzie jeszcze się po tym nie otrząsnęła, była w niej gorycz, której nigdy wcześniej nie miała, ale Kate miała nadzieję, że z czasem się od niej uwolni. Od tamtej pory nie spotykała z się z nikim na poważnie i ciężko pracowała w kancelarii. Miała nadzieję, że szybko zostanie młodszym wspólnikiem.

Justin był gejem i mieszkał ze swoim partnerem, który uczył historii i łaciny w miejscowej szkole średniej w Vermont. Richard miał trzydzieści sześć lat, poznali się na warsztatach pisarskich cztery lata wcześniej. Kate zorientowała się, że Justin jest prawdopodobnie gejem, kiedy miał jedenaście lat, i wspierała go, gdy się ujawnił jako szesnastolatek. Konserwatywna rodzina Richarda z Południa nadal nie przyjmowała tego do wiadomości, nie aprobowała jego stylu życia, w odróżnieniu od Kate, która okazywała im obu pełną miłości akceptację.

Julie miała na koncie kilka związków, ale żaden nie był poważny. Twierdziła, że większość facetów w branży mody to geje oraz że pracuje tak ciężko, że nie ma czasu na randki. Zawsze była nieśmiała i spędzanie czasu w samotności jej nie przeszkadzało. Była łagodna, z wielkim talentem. Cały swój czas poświęcała na projektowanie czterech kolekcji w roku, nie na romanse. W wieku trzydziestu lat nie zaprzątała sobie głowy zamążpójściem.

Willie, „beniaminek”, był nieoficjalnie rodzinnym „łajdakiem”, zdaniem sióstr. Umawiał się z jedną dziewczyną po drugiej, z tyloma, z iloma się tylko dało. Miał dwadzieścia cztery lata i liczyła się dla niego tylko zabawa, nie chciał poważnego związku i stawiał sprawę uczciwie wobec dziewczyn, z którymi się spotykał.

Justin i Willie cierpieli, wychowując się bez ojca, mimo wysiłków Kate, która chciała być dla nich ojcem i matką. Ale z chłopakami jest trudniej. Od czasu do czasu słyszała od nauczycieli, że kłamią na temat śmierci ojca i udają przed kolegami, że ich tata pracuje w innym mieście albo jest w podróży. Justin cierpiał z tego powodu mniej niż Willie i nawet prosił, żeby Kate chodziła z nim na kolacje ojców z synami w szkole. Pamiętał ojca, ale wspomnienia zdążyły wyblaknąć. Willie nie pamiętał go, bo miał tylko trzy miesiące, kiedy Tom zmarł, ale chłopcy mieli jego zdjęcia i Kate często o nim opowiadała, żeby jego wspomnienie pozostało żywe.

Kate pogodziła się z tym, że jest wdową, dzieci zapewniały jej zajęcie przez wiele lat, póki nie dorosły i nie wyjechały na studia. Miała kilka romansów, ale była zbyt zaangażowana w walkę o przetrwanie dla nich wszystkich, żeby wiązać się z kimś poważnie na dłużej. Większość poznawanych mężczyzn nie chciała obarczać się czworgiem cudzych dzieci. A tych niewielu, którym ta myśl się podobała, nie pociągało Kate. Zawsze powtarzała, że jej i dzieciom niczego nie brakuje, i w zasadzie miała rację. Ale teraz czasami czuła się samotna, gdy dzieci były już samodzielne i żyły własnym życiem. W ostatnich latach zdarzały jej się jedynie sporadyczne randki. Często myślała o ironii losu, który sprawił, że teraz, gdy dzieci są dorosłe i nieźle sobie radzą, a ona ma czas dla mężczyzny, nie może poznać nikogo, kto by ją zainteresował. Mężczyźni, na których trafiała teraz, byli żonaci albo unikali zobowiązań. A ona była zajęta sklepem i uwielbiała to, co robi. Dni takie jak ten w posiadłości w Connecticut nadal sprawiały jej przyjemność. Ekscytowało ją wynajdywanie pięknych ubrań, często znała ich pochodzenie i wiedziała, kto je nosił. Ubrania, które widziała i sprzedawała przez lata swojej działalności, były okazami historii mody i nadal zachwycała się wyjątkowymi odkryciami.

Rodzina była dla niej najważniejsza, a dzieci stanowiły radość jej życia. A Still Fabulous nie tylko dawało jej satysfakcję i było jej dumą, ale też zapewniło im niezły byt.

Nie mogła się doczekać powrotu do sklepu i do zastanawiania się, co uda jej się kupić z likwidowanego majątku i które rzeczy kupi od razu i zachowa dla specjalnych klientów.

Isabelle Madison w pośpiechu wychodziła z gabinetu. Musiała przełożyć wszystkie swoje spotkania na popołudnie, żeby obsłużyć urzędowe zlecenie, które jej przydzielono. Zawsze uważała za niewłaściwe to, że prawnicy w jej kancelarii muszą przyjmować pracę pro bono w ramach odwdzięczania się społeczeństwu. Odbywała praktyki w biurze prokuratora okręgowego kilka lat wcześniej, kiedy studiowała prawo, i przekonała się, jak bardzo nie cierpi pracy z przestępcami. Była radcą prawnym specjalizującym się w fuzjach i przejęciach, ale zamierzała rzetelnie podejść do sprawy. Znała tylko ogólny zarys zarzutów. Przestępcę, Zacha Holbrooka, oskarżono o posiadanie dużej ilości marihuany i kokainy z zamiarem sprzedaży. Nie był wcześniej notowany, a jego nazwisko nosiła szanowana rodzina z Nowego Jorku, ale Isabelle nie miała pojęcia, czy jest z nią spokrewniony, czy to tylko zbieg okoliczności. Wyglądało na to, że przestępca źle się zachowywał. Był pijany, niechlujny i opierał się w czasie aresztowania. Musiała się upomnieć, gdy wysiadała z taksówki przed obskurnym barem, w którym zaproponował spotkanie. Nie chciała, żeby przychodził do kancelarii, dlatego zgodziła się na spotkanie w barze. Nie miała pojęcia, że będzie tak wyglądał.

Holbrook został już oskarżony i wypuszczony za kaucją, uznano widać, że nie ma ryzyka, że ucieknie. Izzie spotkała się z nim w barze, który zaproponował. Przy przedstawianiu zarzutów był obecny obrońca z urzędu, zanim ją wyznaczono do sprawy. Już planowała, że poprosi o odroczenie postępowania, aby móc zapoznać się z aktami. Ale zgodnie z raportem policyjnym Holbrook został złapany na gorącym uczynku, z dość dużą ilością kokainy, i ewidentnie był winny. Trudno będzie wymyślić wiarygodną linię obrony.

Dotarła na spotkanie pięć minut przed czasem, jej klient spóźnił się pół godziny i nie wyglądał tak, jak się spodziewała. Myślała, że mimo nazwiska będzie zaniedbanym narkomanem. A on miał trzydzieści pięć lat, był oszałamiająco przystojny, miał na sobie śnieżnobiałą koszulkę, czarne dżinsy, czarną skórzaną kamizelkę motocyklową i motocyklowe buty. Widać było, że kamizelka jest droga, a on cały był wytatuowany, nawet na grzbiecie dłoni i na karku. Włosy sięgały mu do ramion, ale były czyste, nosił kilkudniowy zarost. Wyglądał seksownie i stylowo, był przyjacielski i rozluźniony, gdy usiadł przy jej stoliku. Bez trudu mógł zgadnąć, że jest jego prawniczką. Zadbała o to. Poczuła ulgę, widząc, że nie ma w nim niczego złowróżbnego. Przeciwnie, był czarujący, czym ją rozzłościł, kiedy tłumaczył, że przeprasza za spóźnienie, ale dopiero co przyleciał z Miami, gdzie spędził weekend, co ją zaniepokoiło, bo nie była pewna, czy wolno mu opuszczać terytorium stanu. A gdyby samolot się spóźnił albo lot został odwołany? Sprawiał wrażenie, jakby zbytnio nie przejmował się zarzutami, jakie na nim ciążą. Izzie nie sądziła, żeby z zarzutami dotyczącymi marihuany ciężko było się uporać, ale duża ilość kokainy w jego posiadaniu, owszem, była problemem. Powiedziała, że może trafić do więzienia, ale on stwierdził, że to mało prawdopodobne, bo nigdy wcześniej nie był aresztowany. Wyglądał tak, jakby się zupełnie nie przejmował, siedział rozwalony na krześle naprzeciwko niej i pił piwo, a Izzie wodę.

Zastanawiała się, czy jest w stanie go namówić, żeby do sądu przyszedł w garniturze czy choćby w sportowej marynarce, żeby nie wyglądać jak bogaty chłopak z filmu o Hells Angels. Miał bardzo dopracowany wygląd niegrzecznego chłopaka. Było w nim coś teatralnego, coś za bardzo wymuskanego. Żartował w czasie spotkania, ale Izzie to nie bawiło. Przyznał się jej, chroniony tajemnicą adwokacką, że naprawdę sprzedawał kokainę i marihuanę. Nie był to pierwszy raz, ale do tej pory go nie złapano. Nie była zadowolona z tego, że go reprezentuje. Uważała, że to strata czasu. Miała lepsze rzeczy do roboty niż obrona czarnej owcy z bogatej rodziny. Na samym początku powiedział jej, że jest z rodziny, o której myślała, jakby to miało jakieś znaczenie.

– Dlaczego poprosił pan o adwokata z urzędu? – spytała obcesowo. – Zamiast opłacić jakiegoś? – Była zaskoczona, że zakwalifikował się jako ubogi. Wyglądał, jakby stać go było na wynajęcie adwokata, a jego rodzina z całą pewnością mogłaby to opłacić. Biuro prokuratora okręgowego miało prawo wnioskować do sędziego o adwokata pro bono, żeby nadać tok sprawie, bo wszyscy obrońcy z urzędu byli w tej chwili zawaleni pracą, a sędzia zgodził się na to.

– Jestem spłukany. Nie mam kasy – oznajmił swobodnie. – Rodzina mnie odcięła od kasy, jak skończyłem trzy dychy. Nie pochwalają mojego stylu życia. – Uśmiechnął się szeroko, najwyraźniej wcale tym niezrażony. Z dalszej rozmowy dowiedziała się, że nigdy nie pracował i pracować nie chce. Nie rozumiał, dlaczego powinien pracować, skoro nikt inny z jego rodziny tego nie robi. Porzucił naukę w liceum, kiedy wyrzucono go ze wszystkich najlepszych szkół z internatem na wschodzie. – Czasami handluję koką, jak jestem spłukany – oznajmił z niewinną miną, jakby była to akceptowana forma dorywczej pracy. I dodał, że jego rodzina ma za swoje za to, że go nie wspiera. Wyjaśnił, że wszyscy jego krewni żyją z rodzinnego funduszu powierniczego, ale zarządcy nie chcą mu już wypłacać pieniędzy, na prośbę ojca, odkąd wpakował się w narkotyki. Więc nie ma pieniędzy, ale nie pracuje. Isabelle zastanawiała się, z czego żyje poza okazjonalną sprzedażą koki. Twierdził, że żyje z dnia na dzień, ale przecież dopiero co wybrał się do Miami. Ciekawe, jak za to zapłacił. Z całą pewnością jest zaradny.

Holbrook sam z siebie poinformował ją, że ojciec ma piątą żonę, dwadzieścia dwa lata, a matka – czwartego męża i mieszka w Europie. Jego rodzice rozwiedli się, kiedy miał pięć lat, i od tamtej pory pobierają się z kolejnymi partnerami. Matka mieszka w Monte Carlo i się z nią nie widuje, a ojciec kursuje pomiędzy kilkoma domami w Aspen, LA i Palm Beach, i stamtąd prowadzi rodzinne inwestycje.

– Jestem czarną owcą – oznajmił z dumą. Miał siostrę, która co jakiś czas trafiała na odwyk i mieszkała w Meksyku, i tabun przyrodniego rodzeństwa, którego Izzie nie była w stanie zapamiętać, a on nie trzymał się z nimi blisko. Był lekkoduchem z dysfunkcyjnej rodziny z pieniędzmi. Wydawało się, że brak mu fundamentów, że zachowuje się jak dzieciak, nie jak dorosły, i że najwyraźniej nigdy nie dorósł. A najbardziej z tego wszystkiego, poza oczywistą nieodpowiedzialnością, niepokoiło Izzie to, że jest taki atrakcyjny, a chwilami zabawny, że nawet uśmiechnęła się kilka razy, słuchając jego słów. Nie miał najmniejszych wyrzutów sumienia, ale uroku nie można było mu odmówić. Z całą pewnością był inteligentny. Ciężko było nie dać mu się w pewnym sensie uwieść, i chociaż bardzo się opierała, oczarował ją, ale nie dała tego po sobie poznać.

Próbowała wymyślić dla niego linię obrony i miała nadzieję, że doszło do jakichś nieprawidłowości w czasie aresztowania albo przedstawiania zarzutów, które mogłaby wykorzystać, żeby sprawa została umorzona. Inaczej on pójdzie siedzieć. Powiedziała mu, żeby na rozprawę w sądzie nie wkładał skórzanej kurtki motocyklowej, tylko odpowiednią koszulę, poszedł do fryzjera i się ogolił. Roześmiał się i wyraźnie nie potraktował serio tego, co powiedziała, a ona usiłowała nie zwracać uwagi na jego szerokie barki i umięśnione ciało pod skórzaną kurtką. Był wyraźnie rozbawiony tymi pouczeniami i groźnym spojrzeniem.

– Chce mnie pani przerobić? – spytał.

– Próbuję – odparła krótko. – Sędziowie nie lubią takiego wyglądu.

Nie chciała, żeby wyglądał i zachowywał się jak młodociany przestępca ani marnował jej czas, jeżeli chce, żeby wygrała jego sprawę. Nie przyznał się do winy podczas przedstawiania zarzutów i sprawa została odroczona na trzy miesiące, a on czekał na wyznaczenie adwokata pro bono – miała zamiar przedłużyć odroczenie, żeby zapoznać się z aktami. Zrobiła w barze wszystkie notatki, jakich potrzebowała, a on uśmiechnął się do niej, kiedy stali na ulicy przez minutę. Jego zuchwałość ją irytowała. Był arogancki, chociaż historia rodzinna, którą jej opowiedział, brzmiała smutno. Właściwie mimo woli było go jej żal, a on ewidentnie nie robił nic ze swoim życiem, teraz ani nigdy wcześniej. Zaliczał się do tych ludzi, którym wszystko potoczyło się źle od samego początku i nadal tak się toczyło. Sprawiał wrażenie niemądrego i niedojrzałego, ale nie złego człowieka.

– Mogę panią kiedyś zaprosić na kolację? – spytał z szelmowską miną, a Izzie zmarszczyła czoło. Była jego adwokatem, a nie kandydatką do randki.

– Nie, nie może pan. Ciążą na panu bardzo poważne zarzuty, panie Holbrook, i dobrze panu radzę, żeby nie zrobił pan niczego głupiego, zanim sprawa nie zostanie rozwiązana. Gdzie pan mieszka, tak w ogóle? Ma pan mieszkanie?

– Pomieszkiwałem u kumpli, ale mnie wywalili – powiedział, uśmiechając się potulnie, przez co wyglądał młodziej. – Babcia pozwala mi mieszkać w swoim letnim domu w Hamptons, kiedy jestem w Nowym Jorku. Ale dziś wieczorem wracam do Miami.

– Jestem pewna, że nie wolno panu opuszczać stanu do czasu rozpatrzenia sprawy. – Zastanawiała się też, jak zapłaci za bilet na samolot, skoro nie ma pieniędzy, ale nie spytała.

– Pewnie nie, ale babcia ma też dom w Palm Beach, więc mogę się tam zatrzymać, jak będzie trzeba. – Wyglądało na to, że ma wygodne lokum w snobistycznych miejscach, nie ma tylko ochoty pracować ani świadomości, że za to, co zrobił, może trafić do więzienia. Było to dla niego trywialne. I usprawiedliwione brakiem finansowego wsparcia rodziny, które, jego zdaniem, mu się należało.

– Odezwę się – powiedziała poważnie. Podał jej wcześniej numer komórkowy i adres mejlowy. – Chcę się przyjrzeć szczegółom aresztowania i sprawdzić, czy coś się da zrobić, może nawet wyciągnąć pana z powodu formalnych uchybień. – To jedyna szansa na uratowanie go przed więzieniem.

– Na pewno coś pani znajdzie. – Sprawiał wrażenie pewnego siebie. – Zadzwonię do pani, gdy wrócę do Nowego Jorku. – Dała mu wcześniej swoją wizytówkę i następnym razem miała zamiar się z nim spotkać w swojej kancelarii. Nie chciała sprowadzać do niej przestępców, ale on wyglądał w miarę porządnie, mimo motocyklowej kurtki i tatuaży. Będą mieli trzy miesiące do następnej rozprawy w sądzie. Miała nadzieję, że wtedy uda jej się doprowadzić do kolejnego odroczenia, przeciągnąć sprawę i zyskać czas do przygotowania się do rozprawy głównej. – Umówimy się na lunch – dodał i zatrzymał taksówkę.

Stała i patrzyła, jak odjeżdża, nadal oszołomiona tą nonszalancją. Nigdy nie widziała nikogo równie zuchwałego, ale to, co opowiedział jej o swoim dzieciństwie, rozwiedzionych rodzicach, ich wielokrotnych kolejnych małżeństwach, dorastaniu w kilku szkołach z internatami, bez zaangażowania rodziców w młodości, bez ochoty na pracę w dorosłym życiu, pewnie jakoś wyjaśniało to zachowanie. Był to prosty przepis na katastrofę, do której zmierzał, o czym chyba nie wiedział albo czym się nie przejmował. Nie wyobrażała sobie, jak przeżyje w więzieniu. Był za bardzo rozpuszczony. I widać było, że jest przyzwyczajony do tego, że dostaje to, co chce, i jakoś sobie radzi w życiu. Nie przejmował się tym, że to wszystko jest doraźne. Praktycznie rozbierał ją wzrokiem, a jednak miał w sobie jakąś niewinność. Ale nie miała zamiaru umawiać się z nim na lunch ani ulegać jego urokowi. Jest na to za mądra, myślała, wsiadając do taksówki, żeby wrócić do kancelarii i prawdziwego świata. Świat Zacha Holbrooka ją brzydził. Zmarnowane życie. Dwie godziny później do gabinetu Izzie weszła asystentka z ogromnym wazonem z trzema tuzinami długich jaskraworóżowych róż i liścikiem: „Dzięki za wszystko. Do zobaczenia. Uściski, Zach”.

Izzie omal nie jęknęła, czytając liścik. To nie była zażyłość, jakiej chciała.

– Nowy wielbiciel? – spytała z uśmiechem asystentka, a Izzie skrzywiła się i pokręciła głową.

– Nie. Nowy klient. – Nie wyjaśniała nic więcej, ale nie była z tego powodu szczęśliwa. Asystentka wyszła z gabinetu bez komentarza, gdy już postawiła róże na stole za biurkiem Izzie. Izzie nie patrzyła na nie, wściekła na Zacha Holbrooka. Zachowywał się niestosownie pod każdym względem, choć kwiaty były piękne, a on atrakcyjny. Wolałaby już mieć tę sprawę z głowy. I miała nadzieję, że jakoś się go pozbędzie albo załatwi sprawę tak, że nie będzie musiała go widywać przez kilka kolejnych miesięcy. Nie potrzebowała problemów. W jej życiu nie było miejsca na czarującą, krnąbrną czarną owcę.

2

Dwie siostrzenice zmarłej wdowy z Connecticut były zachwycone cenami, jakie Kate zaproponowała za stroje, i ubrania zostały dostarczone do Still Fabulous w następnym tygodniu. Kate była na miejscu, kiedy przywiózł je kierowca. Ona i Jessica, jej asystentka, jeszcze raz je obejrzały, wprowadziły do ewidencji i wniosły na górę, żeby pokazać je wybranym klientkom. Kate już skontaktowała się z niektórymi, a redaktorka „Harper’s Bazaar” powiedziała, że kupi dwa futrzane płaszcze. Były to futra z firmy Braci Revillon w doskonałym stanie. Jedno z krótko strzyżonych granatowych norek, włożone tylko kilka razy, a drugie – z niewiarygodnie eleganckich tchórzy. Miała je odebrać za kilka dni. Kate wybrała cały wieszak garsonek od Chanel, kilka egzemplarzy haute couture, parę sukienek koktajlowych Oscara de la Renty i tuzin torebek z aligatora w różnych kolorach, które wyglądały jak nowe. Wdowa zachowała ubrania w nieskazitelnym stanie, a Kate zawsze była podekscytowana, gdy sprowadzała rzeczy tak wysokiej jakości. Była pewna, że wszystko bardzo szybko się sprzeda. Była to jedna z najlepszych kolekcji od lat.

Córka Kate, Julie, wpadła z wizytą kilka dni później, po pracy. Uwielbiała oglądać to, co znalazła matka. Łączyła je pasja do znakomicie uszytych ubrań, szczególnie haute couture, i Julie sporo nauczyła się na temat projektowania dzięki temu, co oglądała w sklepie matki, odkąd skończyła dwanaście lat. Sama wolała styl nowoczesny, bardziej odważny i modny, ale zawsze twierdziła, że na jej projekty duży wpływ ma to, co przez lata pokazała jej i czego ją nauczyła matka. Obejrzały wszystko przez godzinę, a potem Kate zaprosiła córkę na kolację do pobliskiej restauracji. Okolica znacznie wyładniała, odkąd Kate otworzyła butik. Sklepy i restauracje dookoła były teraz modniejsze i bardziej eleganckie, w wielu miejscach mogła dobrze spędzić czas z dziećmi, kiedy do niej wpadały.

Poszły do restauracji słynącej ze zdrowej żywności, świeżych warzyw, domowej roboty makaronów i sałatek. Julie lubiła tu jadać lunch, rozmawiały o najnowszej kolekcji, nad którą pracowała. Była trochę sfrustrowana, bo chciała projektować bardziej ekstrawaganckie ubrania w swojej linii, ale projektantka, dla której pracowała, chciała zachować wizerunek i styl domu mody. Julie lubiła swoją pracę i ludzi, z którymi pracowała, i zarabiała teraz całkiem dobrze. Praca była świetna, prestiżowa – została kierownikiem działu projektów wschodzącego domu mody. Nauka przychodziła jej ciężko i w szkole zmagała się z problemami, ale też przejawiała niezwykły talent do wszystkiego, co związane ze sztuką i dizajnem.

– Powinnaś zostać projektantką, mamo – powiedziała z uśmiechem, kiedy jadły sałatkę śródziemnomorską.

Julie nie była podobna do matki. Miała ciemne oczy i włosy po ojcu i była niższa od matki i starszej siostry – one obie, wysokie, szczupłe blondynki, wyglądały raczej jak siostry, a nie jak matka z córką.

– Wolę podziwiać projekty innych – odpowiedziała Kate z uśmiechem. Uwielbiała spędzać czas z Julie, zawsze dobrze się rozumiały. Izzie miała silniejszą osobowość, była bardziej krytyczna, zwłaszcza od czasu zerwanych zaręczyn. Przez ostatnie dwa lata stała się zgorzkniała i często obcesowa wobec mężczyzn. Kate miała nadzieję, że to przejściowe i że minie, gdy pozna mężczyznę, na którym będzie jej zależało, ale na razie tak się nie stało. – Lepiej się sprawdzam w kupowaniu – przyznała, śmiejąc się z siebie szczerze.

– Co u babci? – spytała Julie. – Nie rozmawiałam z nią od paru tygodni. Dokąd teraz leci? – Wszystkie dzieci lubiły babcię, wyjątkowo niezależną kobietę. Uwielbiała podróżować i przyjaciółkę, również wdowę, mniej więcej w swoim wieku, ciągała przez pół świata przy każdej okazji. Uwielbiała wyjeżdżać z Frances w egzotyczne miejsca. Obie były nauczycielkami, zanim przeszły na emeryturę. Babcia Lou, jak ją nazywali, zabrała każde z wnucząt na wyprawę, kiedy kończyło dwadzieścia jeden lat. Z Julią dziewięć lat wcześniej wybrała się na wspaniałą wycieczkę do Indii, której dziewczyna nigdy nie zapomniała. Wyprawa wpłynęła na to, jakie tkaniny pociągały ją przez kilka lat. A trzy lata temu z Williem, najmłodszym wnukiem, wybrała się do Dubaju. Izzie uparła się na wyjazd do Szkocji i Irlandii, co babcia Lou uznała za banalne. Dołożyła cztery dni w Wenecji i weekend w Paryżu i dopiero wtedy przywiozła ją do domu. Izzie była zachwycona. Z Justinem pojechała na wycieczkę trekkingową do Nepalu, co było bardziej w jej stylu. Była dla dzieci ważną osobą, wprowadzała w ich życie koloryt i przygodę czy to w czasie weekendowej wycieczki do Quebecu, wyprawy na pole walki na Południu, czy wycieczki do Parku Narodowego Yellowstone i Wielkiego Kanionu, kiedy były małe. Kupowała im ciekawe książki i opowiadała historie własnych podróży do Afryki i Azji. Zawsze była otwarta na naukę nowych rzeczy i ostatnio zaczęła brać lekcje mandaryńskiego, przygotowując się do wyprawy do Pekinu, zaplanowanej za rok. Trudno było za nią nadążyć.

– W te wakacje wybiera się chyba do Australii, na jakąś wycieczkę po muzeach. Już planuje wyjazd do Chin na następne lato. Uczy się mandaryńskiego, żeby się przygotować. I jedzie do Argentyny po świętach.

Hiszpański już znała. Matka Kate była dla nich osobą ekscytującą, silną i wytrwałą. I nieocenioną pomocą dla Kate, wychowującej samotnie czworo dzieci. Nie miały ojca, ale miały babcię, która wnosiła do ich życia ogromnie dużo i która chciała zobaczyć wszystko na własne oczy. Niczego się nie bała. W wieku siedemdziesięciu ośmiu lat nie zwalniała tempa. Jej towarzyszom podróży trudno było za nią nadążyć. Swoją doskonałą formę zawdzięczała jodze. Usiłowała namówić na nią Kate od lat, ale Kate była mniej wysportowana niż matka i tłumaczyła, że nie ma czasu. Chodziła na siłownię i na trening rowerowy raz w tygodniu i te ćwiczenia jej wystarczały.

Kate i Julie zjadły razem miłą kolację, a potem Julie wróciła do swojego mieszkania. Kate nie pytała jej, czy się z kimś spotyka, bo znała odpowiedź na to pytanie. Julie nie umawiała się z nikim od miesięcy. Kiedy wracała do domu późnym wieczorem, była za bardzo zmęczona, żeby gdziekolwiek wychodzić, i z przyjemnością zostawała w swoim lofcie w East Village. Jej rodzeństwo było o wiele bardziej towarzyskie. Julie nie przeszkadzało siedzenie w domu i nie czuła presji, żeby poznać jakiegoś mężczyznę. Kiedy miała wolny czas, jechała na parę dni do Vermont do brata bliźniaka i jego partnera, zwykle pomiędzy kolekcjami. Było im zawsze wesoło, gdy byli razem. Kate cieszyła się, że dzieci są ze sobą zżyte, bardziej nawet niż z nią, chociaż z nią też lubiły spędzać czas. A i babcia Lou była zapraszana na rodzinne posiłki i włączana w ich plany. Najprzyjemniej spędzali czas na wakacjach wszyscy razem, a cztery lata temu do rodziny został z radością przyjęty partner Justina, Richard.

Nikt z rodzeństwa poza Justinem nie miał na razie swojej drugiej połówki, Kate też nie, ale jej wieloletni przyjaciel Liam, najlepszy przyjaciel od czasów studiów, czasami do nich dołączał. Był dla Kate jak brat, a dzieci traktowały go jak wujka. Jego żoną była spokojna kobieta, która nie lubiła wieczornych wyjść, dwie córki studiowały w Europie, zawsze więc cieszył się, że może być z Kate i z jej dziećmi. Pracował w banku i prowadził poważne, spokojne życie, był też dla Kate wielką podporą po śmierci Toma. Przyjaźnili się od ponad trzydziestu lat.

Liam doradzał jej przy zdobywaniu pieniędzy, kiedy zakładała interes, i parę razy na początku pomógł jej dostać kredyt. Mówiła, że bez niego by sobie nie poradziła, a on zawsze służył jej radą, nawet w sprawie dzieci. Mówił, że jego małżeństwo jest udane, ale choć Kate kochała go jak brata, nigdy nie przekonała się do jego żony ani Maureen do niej, więc jej przyjaźń z Liamem kwitła niezależnie od reszty jego życia. Kate zawsze zapraszała ich jako parę, kiedy urządzała bankiety, albo całą ich rodzinę na przyjęcia dzieci, ale Maureen rzadko przychodziła. Była kobietą nieśmiałą i wstydliwą i wolała pozwalać Liamowi spotykać się z Kate samemu. Nie była o nią zazdrosna. Po prostu nie miała nic do powiedzenia, gdy były razem. Maureen pochodziła z Maine, przysłowiowej krainy milczków. Pełna życia rodzina Kate, jej styl i entuzjazm życiowy, to było dla niej zbyt wiele. Ale była silnym wsparciem dla męża i dobrą matką dla dzieci. A barw i radości nadawała życiu Liama Kate i jej hałaśliwa banda. Zawsze mówił, że jest zakochany w babci Lou. Dzwonił do niej czasem, żeby się dowiedzieć, co u niej słychać, i spytać, co planuje. Odpowiedź na to pytanie była zawsze interesująca i zaskakująca. Louise była jedyną podróżniczką, jaką znał, która miała prawie osiemdziesiąt lat.

Babcia Lou spędziła swoje siedemdziesiąte piąte urodziny na safari w Afryce i wróciła z niesamowitymi zdjęciami. Kate czasami czuła się zawstydzona tym, że matka jest o wiele bardziej przebojowa niż ona. Ona była szczęśliwa blisko domu, firmy i dzieci, nawet teraz, kiedy były już dorosłe. Jej matka zawsze była niezależna, nawet w młodości i w czasie małżeństwa, a jej mąż podziwiał ją za to. Gdy owdowiała, postanowiła robić wszystko to, o czym marzyła od lat, a nie mogła zrobić, mając męża. I otworzyła świat przed wnukami. Uwielbiały spędzać z nią czas i słuchać o jej podróżach. Zwierzały się jej ze swoich tajemnic, prosiły o radę. Była dla nich zawsze dobra, nawet gdy nie zgadzała się z ich matką, Uważała, że Kate jest wspaniałą matką, lepszą niż ona sama była dla swojego jedynego dziecka, ale czasami uważała, że córka za bardzo chroni swoje dzieci. Babcia Lou twierdziła, że muszą odebrać własną lekcję od życia. Kate nie chciała, żeby cierpiały, ale, jak zauważyła ich babcia, czasami tylko w ten sposób można się czegoś nauczyć. Był to powód wielu kłótni pomiędzy Kate a jej matką, do jakiego stopnia można chronić własne dzieci przed trudnymi życiowymi lekcjami. Na to pytanie stare jak świat nie było odpowiedzi.

Liam przychylał się do zdania Kate, sam miał tendencję do nadmiernej opiekuńczości wobec swoich córek. Kosztowało go wiele samozaparcia to, żeby puścić je obie na studia do Europy. A trzymane w domu pod kloszem były spragnione świata. Penny studiowała na uniwersytecie w Edynburgu, a Elizabeth w Madrycie. Zdążył je już odwiedzić kilka razy, chociaż Maureen nie lubiła podróżować i nie pojechała z nim. Dziewczyny były zachwycone, że są tam, gdzie są, z daleka od domu, choć kochały rodziców.

Matka Kate wpadła do sklepu następnego dnia. Wracała przez SoHo spacerem do domu po jodze.

– Cześć, mamo. Mam coś dla ciebie. – Była to piękna granatowa garsonka od Chanel z ostatniej dostawy, w idealnym rozmiarze na matkę, i Kate pomyślała, że jej się przyda. Miała jeszcze metki, nigdy nie była noszona. Wyniosła ją z zamkniętej szafy, w której trzymała specjalne znaleziska, czekające na specjalnych klientów, którym je obiecała albo do których dzwoniła w tej sprawie. Garsonkę odłożyła dla matki. Babcia Lou przyglądała jej się przez chwilę, mrużąc oczy. Jej proste siwe włosy były ścięte na boba, którego nosiła przez całe życie. Włosy miała bujne i gęste, niebieskie oczy lśniące i żywe. Miała na sobie legginsy, różową koszulkę Lacoste i adidasy, które wkładała na swoje wyprawy. Jej sylwetka nadal była zgrabna, a twarz zaskakująco pozbawiona zmarszczek. Nawet chód przypominał ruchy o wiele młodszej kobiety, zwłaszcza gdy przyspieszała na spacerze. Nie zawracała sobie głowy torebką, klucze i portfel nosiła w kieszeni. Nie cierpiała, jak coś ją krępowało, i nie przejmowała się tym, czy wygląda elegancko, czy nie. Dla niej ubrania musiały być wygodne, inaczej niż dla Kate, która pasjonowała się modą przez całe życie.

– Naprawdę myślisz, że to ja? – spytała Louise, wyraźnie zmartwiona, a córka się uśmiechnęła. – Strasznie poważnie wygląda, co? – Była mniej przejęta garsonką, niż liczyła Kate.

– Możesz ją włożyć na kolację w restauracji albo do teatru. – Louise nie wyglądała na przekonaną. Swobodniej czuła się w niekrępujących ubraniach, które nosiła w podróży. Wygoda była dla niej najważniejsza. A Kate zawsze wyglądała stylowo, cokolwiek na siebie włożyła, nawet w dżinsach. Nigdy nie wyszłaby z domu bez torebki, zwykle Chanel albo Hermès sprzed paru dobrych sezonów, który przewinął się przez jej sklep. I uwielbiała szpilki. Louise zawsze wolała buty na płaskiej podeszwie. – Może ją przymierzysz? – zachęcała Kate. To była klasyka i wiedziała, że matka będzie w niej świetnie wyglądać, o ile uda jej się ją przekonać, żeby włożyła garsonkę. – Zrób mi przyjemność.

Matka roześmiała się, zniknęła w przymierzalni i wyłoniła się po kilku minutach w swojej koszulce Lacoste pod żakietem, legginsach wystających spod spódnicy i w znoszonych adidasach. Kate roześmiała się.

– To się nazywa stylizacja, mamo. – Obie przyjrzały się jej odbiciu w lustrze, a matka Kate wyciągnęła ręce jak dziecko w ubraniu, w które na siłę wbiła je matka, ale którego nie chce nosić.

– Nie wiem, czy to mój styl – powiedziała ostrożnie. Rzeczywiście, to nie był jej styl. Ale Kate miała nadzieję, że może się nim stać, jeżeli tylko matka zechce. – Gdzie miałabym to nosić?

– Na kolację ze mną czasami. – Kate starała się ją przekonać, ale matka roześmiała się.

– Muszę? Zrobię to, jak chcesz. Zawsze wiedziałam, że chcesz mieć matkę, która się tak ubiera. – Odkąd Kate sięgała pamięcią, matka zawsze nosiła dżinsy, podczas gdy inne mamy ubierały się w kopertowe spódnice, ładne sukienki i szpilki. Matka Kate nie cierpiała się stroić, a dla ojca Kate nigdy nie miało to znaczenia, uważał, że cokolwiek włoży, wygląda pięknie. Ich małżeństwo było wspaniałe, akceptowali się takimi, jacy byli. On był właścicielem odnoszącej sukcesy firmy budowlanej, dobrze im się żyło i Kate była w dzieciństwie szczęśliwa. Zawsze czuła się bezpieczna i chroniona w świecie rodziców i chciała, żeby jej dzieci miały takie samo poczucie bezpieczeństwa, nawet bez ojca, po śmierci Toma.

Sytuacja finansowa Kate była o wiele mniej pewna niż położenie jej rodziców, musiała utrzymać dzieci sama, ale zawsze dawała sobie radę i zawsze działo się coś, co pomagało jej wyciągnąć królika z kapelusza, gdy tego najbardziej potrzebowała. A kiedy była w pilnej potrzebie, pomagała jej matka, choć sama nie miała wielkiego majątku. Dzieci nigdy nie zaznały poważnych braków dzięki pomysłowości Kate i jej gotowości do ciężkiej pracy. Ten etos pracy przekazała wszystkim swoim dzieciom, z dobrym skutkiem. Wszystkie też ciężko pracowały.

– No i co o tym myślisz? – spytała Kate, kiedy matka przechadzała się po sklepie w eleganckiej granatowej garsonce, w adidasach i różowej koszulce, choć widziała, że jej się nie podoba i nie robi na niej wrażenia, uznała więc, że to bez sensu. Powinien mieć ją ktoś, kto się nią zachwyci i uzna za fantastyczny łup. Dla jej matki była to raczej kara niż nagroda. – Nie musisz jej brać, jak nie chcesz – dodała, a babcia Lou roześmiała się i poczuła ulgę.

– Chyba nigdy nie zrobisz ze mnie dostojnej matki w garsonce od Chanel. Tak naprawdę potrzebne mi nowe buty trekkingowe na letni wyjazd. Pewnie nic takiego nie masz? Po zwiedzaniu muzeów mamy zamiar trochę pochodzić – powiedziała z przejęciem, a jej córka roześmiała się. Buty trekkingowe z całą pewnością nie zaliczały się do stylu, jaki Kate od prawie dwudziestu lat kultywowała w Still Fabulous.

– Obawiam się, że właśnie wyszły – zażartowała, uściskała matkę, a Louise zdjęła sukienkę, oddała ją Kate i wyszła, zadowolona, że uchroniła się przed garsonką od Chanel, choć była wdzięczna, że Kate pomyślała o niej. Od czasu do czasu Kate udawało się znaleźć coś, co jej matce się podobało, ale ta ostatnia próba zdecydowanie nie była w jej stylu. Dała kiedyś matce przepiękny płaszcz z owczej wełny i zamszu, który Louise zabrała ze sobą dwa lata temu na wycieczkę do Tybetu, i zabawną chińską piżamę, którą nosiła w domu. Ale na ogół, choć jej córka i wnuczka pasjonowały się modą, babcia Lou nie chciała być elegancka i z radością nosiła to, co chce.

Koniec wersji demonstracyjnej.