Tytuł oryginału: Scandal Wears Satine

Projekt okładki: Dorothea Bylica

Copyright © 2012 by Loretta Chekani

All rights reserved.

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2017

ISBN 978-83-7551-545-9

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Prolog

Dostrzeżcie aurę zapalczywości i waleczności, czarne

jak węgiel cygańskie kędziory, arystokratyczny (by nie

rzec – arogancki) sposób bycia i maniery – nieporzucane

nigdy, czy to uśmiecha się do szlachetnie urodzonej

damy, czy marszczy na domagającego się spłaty

długu lizusa.

„The Court Magazine”, Szkice z życia prawdziwego (1835)

Londyn, czwartek, 21 maja 1835 roku,

wczesny ranek

Kokoty wiedziały, jak się wydaje przyjęcia.

W środy wieczorem, po tańcach i grze w karty ze śmietanką towarzyską w klubie Almacka, spragnione nieco dzikszej rozrywki londyńskie towarzystwo podążało z ochotą do domu Carlotty O’Neill, kuszącego zupełnie odmienną atmosferą. W ofercie był tam stół do ruletki razem z innymi grami losowymi, także tymi najpikantniejszymi z udziałem dam lekkich obyczajów, które pełniły funkcję dam dworu aktualnej londyńskiej królowej kurtyzan.

Harry Fairfax, hrabia Longmore, był – rzecz jasna – obecny.

Dom Carlotty nie był miejscem, którego odwiedzanie przez dwudziestosiedmioletniego syna i dziedzica pochwalałby jego ojciec, markiz Warford. Stosowanie się do jego życzeń było jednak w opinii Longmore’a najprostszą drogą do zabójczej nudy.

W niczym nie przypominał rodziców, pod żadnym względem. Po swoim stryjecznym dziadku, lordzie Nicholasie Fairfaksie, odziedziczył czarną czuprynę, czarne oczy i wysoką, muskularną sylwetkę – cechy fizyczne kojarzone prędzej z piratem niż angielskim arystokratą – jak również talent do czynienia tego, czego nikt się po nim nie spodziewał.

Dlatego lord Longmore bawił u Carlotty.

A ona owinęła się na nim jak bluszcz, wydzielając silną woń perfum. I szczebiocząc, niestety.

– Jest pan z nimi blisko zaprzyjaźniony – powiedziała. – Musi nam pan powiedzieć, jak wygląda nowa księżna Clevedon.

– Jest brunetką – rzekł, obserwując obracające się koło ruletki. – Ładna. Mówi, że jest Angielką, ale zgrywa Francuzkę.

– Drogi mój, takie rzeczy możemy sobie przeczytać w „Porannym Zwierciadle”.

„Poranne Zwierciadło”, wydawane przez Foxe’a, było poczytnym londyńskim brukowcem. Markiza Warford, znana z surowych obyczajów, nazywała gazetę obrzydliwym szmatławcem, ale ją czytała, podobnie jak wszyscy inni, od londyńskich prostytutek i stręczycielek po rodzinę królewską. Każde zdanie z opublikowanego w nim artykułu o świeżo poślubionej żonie Clevedona było mistrzowsko sformułowane przez jasnowłosą siostrę tejże żony, Sophy Noirot, która we dnie była diabelnie doskonałą stylistką, a wieczorami – pierwszorzędnym szpiegiem Toma Foxe’a.

Longmore był ciekaw, gdzie podziewała się dzisiejszego wieczoru. Nie zauważył jej u Almacka. Projektantki mody, zwłaszcza z lekka francuskiej, miały taką samą szansę dostać się do Almacka, jak on – stać się niewidzialnym. Sophy Noirot miała jednak swoje sposoby i z perfekcyjną zręcznością wciskała swoje wyrafinowanie kształtne ciało, gdzie tylko chciała, choćby w przebraniu tymczasowej służącej. W taki oto sposób wydobywała wszelkie brudy do skandalizującej gazety Foxe’a.

Koło ruletki zatrzymało się, jeden z dżentelmenów przy stoliku zaklął, a występująca w roli krupiera dziewczyna przesunęła stos żetonów w stronę Longmore’a.

Zebrał je i wręczył Carlotcie.

– Twoja wygrana? – spytała. – Chcesz, bym ją dla ciebie przechowała?

– Tak, moja droga, przechowaj ją bezpiecznie. – Longmore się roześmiał. – Kup sobie błyskotki czy co tam chcesz.

Uniosła starannie umalowane brwi.

Chwilę przedtem, kiedy do myśli wkradł mu się obraz Sophy Noirot, odgadł, czego spodziewa się Carlotta – że on wkrótce zniknie z nią w sypialni. Uważano, że jest utrzymanką lorda Gorrella, który – choć dość bogaty – prawdopodobnie nie miał tyle sił witalnych, aby w pełni zadowolić Carlottę.

Z kolei uzależniony od pensji i wygranych Longmore nie był dla niej zapewne dostatecznie majętny. Nie wątpił w swoją pomysłowość i siły witalne oraz w to, że zdolne są utrzymać jej zainteresowanie, lecz właśnie pojął, że ona nie utrzyma jego zainteresowania dłużej niż pięć minut. Nawet według standardów lekkoducha nie była pod żadnym względem warta wymaganego wkładu finansowego ani też późniejszego wysłuchiwania tyrad ojca na temat nadmiernego szastania pieniędzmi.

Innymi słowy, Longmore już się nią znudził.

Zostawił zatem wygraną i czym prędzej opuścił to miejsce wraz z dwójką przyjaciół i dwiema towarzyszkami Carlotty. Znaleźli dorożkę i po krótkiej naradzie udali się w okolice St. James do jednej z jaskiń hazardu o bardzo kiepskiej reputacji. Tam można było liczyć na huczną zabawę.

Longmore, znudzony rozmową w dorożce, wyjrzał przez okno. Słońce o tej porze roku wschodziło wcześnie i choć okienko było brudne, widział wszystko dość wyraźnie. Ulicą śpieszyła gdzieś skromnie ubrana kobieta, taszcząc zniszczony kosz. Tempo, ubranie i kosz były dowodem na to, że nie jest to londyńska ulicznica, lecz prosta kobieta w drodze do pracy w porze, gdy wyżsi od niej stanem dopiero wracali do domów z przyjęć.

Szła bardzo szybko, ale okazało się, że to za mało. Z bocznego zaułka wyłoniła się bowiem jakaś postać, wyrwała jej koszyk i przewróciła kobietę na bruk.

Longmore wstał, otworzył drzwi dorożki i wyskoczył w biegu, głuchy na piski i krzyki towarzyszy. Zachwiał się zrazu, po czym błyskawicznie złapał równowagę i ruszył w pościg za złodziejem. Uciekinier był szybki, kluczył uliczkami. O zwykłej porze, gdyby na ulicach był normalny ruch, pewnie szybko zgubiłby pościg. Jednak o tak wczesnej godzinie nikt nie stanął na drodze Longmore’a, który po prostu biegł, pędzony ślepym gniewem. Kiedy złodziej wskoczył na wąskie podwórze, Longmore nie pomyślał, że może to być niebezpieczna pułapka. Zresztą nawet gdyby miał chwilę, aby się nad tym zastanowić, i tak nie przyszłoby mu to do głowy.

Złodziej pomknął w stronę drzwi, które otworzyły się ze skrzypieniem. Mieszkańcy bez wątpienia go oczekiwali. Longmore jednak dopadł go pierwszy. Złapał złodzieja i pociągnął w tył. Drzwi się zatrzasnęły.

Longmore cisnął nim o najbliższą ścianę. Mężczyzna natychmiast skurczył się i osunął na ziemię, puszczając koszyk. Chociaż nie mogło mu się stać nic poważnego, bo takim jak on niełatwo było połamać kości, nie ruszał się i nie otwierał oczu.

– Na twoim miejscu nie wstawałbym za szybko – ostrzegł go Longmore. – Tchórz! Obdartus! Żeby napadać na kobiety!

Longmore podniósł koszyk i rozejrzał się po podwórzu. Jeśli złodziejaszkowi dopisuje dziś szczęście, wkrótce pośpieszą mu na ratunek niebezpieczni sprzymierzeńcy.

Lecz nie dopisywało. Wokół było cicho, chociaż Longmore doskonale wiedział, że jest obserwowany. Wyskoczył na Piccadilly.

Po paru minutach odnalazł kobietę. Stała oparta o wystawę sklepu i szlochała.

– Nic się nie stało – pocieszył ją. – Masz swoje cenne manatki. – Z kieszeni wyłowił trochę monet i wcisnął je wraz z pogniecionym koszem do jej ręki. – Co, do pioruna, miałaś w głowie, że biegłaś na oślep i nie rozglądałaś się na boki?

– Pracę – rzekła. – Muszę się dostać do pracy... wasza lordowska mość.

Nie zapytał, skąd wiedziała, że jest lordem, Longmore’a znali bowiem wszyscy.

– Po ulicach włóczą się złodzieje i pijani arystokraci szukający kłopotów. A ty tutaj sama... taka bezbronna – powiedział. – Cóż się dzieje z kobietami?

– Nnie... nie wiem.

Dygotała jak liść osiki. Była posiniaczona i ubrudzona po upadku na bruk. Miała szczęście, że nie stratował jej żaden pijany hulaka, których tak wielu powracało z nocnych zabaw.

– Chodź ze mną – polecił.

Zbyt wstrząśnięta, by pomyśleć, lub po prostu pod wpływem jego władzy – a często wywierał takie wrażenie nawet na równych mu stanem – poszła za nim do dorożki. Przyjaciele byli tak zalani, że nie zdziwiłby się, gdyby zostawili go i odjechali. Stali jednak, ciekawi przedstawienia.

– Wysiadać! – polecił Longmore.

Podniosły się głosy protestu, ale wszyscy chwiejnym krokiem opuścili powóz, gapiąc się przy tym na dość pospolitą kobietę.

– Nie jest w twoim typie, Longmore – zauważył Hempton.

– Ajaj, lękam się, że obniżasz standardy. – Crawford pokręcił głową.

Longmore nie zareagował.

– Dokąd się wybierałaś? – zapytał dziewczynę.

Wlepiła w niego zdumione spojrzenie, potem zerknęła na jego przyjaciół, wreszcie na prostytutki.

– Nie zwracaj na nich uwagi – powiedział. – Nikogo nie interesują twoje sprawy. My jedziemy tylko na kolejną zabawę. Gdzie ma cię zawieźć dorożkarz?

Z trudem przełknęła ślinę.

– Idę do Stowarzyszenia na rzecz Edukacji Pokrzywdzonych Kobiet, wasza lordowska mość – wyjaśniła.

– Trudno wymówić – zauważył Crawford.

– Pracuję tam – powiedziała kobieta. – A już się spóźniłam.

Podała adres, który Longmore przekazał dorożkarzowi wraz z surowym poleceniem, że ma tam dojechać dwa razy szybciej niż zazwyczaj, w przeciwnym razie Longmore go znajdzie i wtedy naprawdę da mu powód do wleczenia się jak ślimak.

Pomógł wsiąść młodej kobiecie do powozu, zatrzasnął za nią drzwiczki, po czym machnął dorożkarzowi ręką, dając znak do ruszenia.

Pomyślał o założycielkach owego stowarzyszenia.

A właściwie o jednej z nich, blondynce.

Zostawił towarzyszy i przeszedł pieszo krótki odcinek do St. James. Aby się dostać do klubu Crockforda, musiał minąć klub White’a, w pobliżu którego znajdował się butik Maison Noirot.

Minął sklep wolnym krokiem. Zatrzymał się i przez chwilę patrzył na górne piętra, gdzie z niejasnych powodów nadal mieszkały dwie z trzech sióstr Noirot.

Dotarł do Crockforda, tam spędził ekscytujące chwile, na zmianę przegrywając i wygrywając spore sumy.

Kiedy po godzinie narastającego znudzenia wyszedł z klubu, było nadal nieprzyzwoicie wcześnie, przynajmniej według standardów eleganckiego towarzystwa. Niemniej Londyn budził się już do życia. Ludzie tłumnie wylegli na ulice. Przejechało kilka powozów, ale przeważali gnający gdzieś piesi. Sklepy były jeszcze zamknięte.

Maison Noirot, o ile wiedział, otwierano dopiero o dziesiątej, chociaż szwaczki – ostatnio bardzo liczne – przychodziły do pracy godzinę wcześniej.

Przez ostatnich parę tygodni zdążył już nieco poznać obyczaje Sophy Noirot.

Czekał.

Rozdział 1

W ostatnim tygodniu w całym eleganckim

towarzystwie zawrzało z powodu ucieczki córki

sir Colquhouna Granta z panem Brinsleyem

Sheridanem... W piątkowe popołudnie około piątej

młoda para pożyczyła powóz przyjaciela i co koń

wyskoczy ruszyła na północ.

„The Court Journal”, sobota, 23 maja 1835 roku

Londyn, czwartek, 21 maja 1835 roku

Sophy Noirot wpadła, wymachując egzemplarzem „Porannego Zwierciadła” nad głowami księcia i księżnej Clevedon spożywających śniadanie w – jak przystało – pokoju śniadaniowym rezydencji Clevedonów.

– Widzieliście to? – zapytała i rzuciła gazetę na stół. – Towarzystwo się trzęsie – czyż to nie zabawne? Obwiniają trzy siostry Sheridana. Trzy siostry uknuły nikczemną intrygę – i nie jesteśmy to my! Och, kochana moja, kiedy to zobaczyłam, myślałam, że umrę ze śmiechu.

Pewni członkowie socjety w ostatnich dniach nieraz porównywali trzy właścicielki butiku Maison Noirot, który Sophy chciała za wszelką cenę uczynić najbardziej wziętym domem mody w Londynie, do trzech wiedźm z Makbeta. Gdyby nie omamiły Clevedona czarami, głosiła plotka, książę nigdy przecież nie ożeniłby się z właścicielką sklepu.

Ciemne głowy ich książęcych wysokości pochyliły się nad gazetą, jeszcze wilgotną od farby drukarskiej.

Plotki o ucieczce pary Sheridan i Grant krążyły w wyższych sferach już od jakiegoś czasu, ale „Poranne Zwierciadło”, jak zwykle pierwsze, potwierdziło je w druku.

Marcelline popatrzyła na artykuł.

– Piszą, że papa panny Grant wniesie sprawę przeciwko Sheridanowi – powiedziała. – Ekscytujące, doprawdy.

W tej chwili wszedł lokaj.

– Lord Longmore, wasza książęca mość – obwieścił.

Nie teraz, do licha – pomyślała Sophy. Jej siostra wprawiła wyższe sfery we wrzenie i uczyniła sobie śmiertelnego wroga z najbardziej wpływowej damy – która, tak się złożyło, była matką Longmore’a. Tłumy klientek przerzedziły się znacznie i Sophy nie miała pojęcia, jak nadrobić straty.

Tylko nie on.

Hrabia Longmore wszedł do pokoju śniadaniowego z gazetą pod pachą.

Puls Sophy znacznie przyśpieszył. Nic na to nie mogła poradzić.

Czarna czupryna i błyszczące czarne oczy... Szlachetny nos, który prosił się wielekroć o złamanie, a pozostał uparcie prosty i arogancki... Surowy, cyniczny wyraz ust... i ponad metr dziewięćdziesiąt wzrostu.

Kwintesencja męskiej urody.

Gdyby jeszcze miał rozum.

Nie, lepiej nie. Po pierwsze, rozum u mężczyzny był niewygodą. Po drugie, o wiele ważniejsze, nie miała czasu ani dla niego, ani też dla żadnego innego przedstawiciela płci męskiej. Musiała uratować sklep przed zagrażającym mu bankructwem.

– Przyniosłem państwu najświeższy numer „Porannego Zwierciadła” – zwrócił się do pary przy stole. – Widzę jednak, że nie okazałem się dość szybki.

– Sophy była pierwsza – powiedziała Marcelline.

Spojrzenie ciemnych oczu Longmore’a spoczęło na Sophy, która chłodno skłoniła głowę i salwowała się ucieczką do stołu. Skupiła się na dymiących potrawach i nakładaniu ich na talerz.

– Panno Noirot – powiedział. – Jak widzę, pani od rana na nogach. Nie było pani wczoraj wieczorem u Almacka.

– W samej rzeczy, nie było – odparła. – Nawet hiszpańska inkwizycja nie zdołałaby zmusić protektorek, by wręczyły mi zaproszenie.

– Od kiedy potrzebne jest pani zaproszenie? Czuję się rozczarowany. Nie mogłem się doczekać, by zobaczyć, jakie przebranie wymyśli pani tym razem. Jak dotąd, najbardziej spodobała mi się służąca z Lancashire.

Sophy również.

Tyle że wkradanie się na modne przyjęcia w celu zbierania plotek dla Foxe’a miało pozostać jej głębokim i mrocznym sekretem. Nikt nie zwracał uwagi na żeńską służbę, a ona, jako jedna z sióstr Noirot, była osobą równie zręczną w stawaniu się niewidzialną, co w skupianiu na sobie uwagi otoczenia.

On jednak zauważył.

Widocznie rozwinął w sobie ponadprzeciętny dar słyszenia i widzenia, żeby nadrobić niedostatki rozumu.

Podeszła z talerzem do stołu i usiadła przy siostrze.

– Czuję się zdruzgotana, że zepsułam panu zabawę – rzekła.

– Nic nie szkodzi – uspokoił. – Później znalazłem sobie rozrywkę.

– To widać – odezwał się Clevedon, przyjrzawszy mu się od stóp do głów. – Musiała być niezła. Skoro nie wstajesz nigdy tak wcześnie, wnoszę, że zatrzymałeś się u nas w drodze do domu.

Jak większość osób z jego sfery, lord Longmore rzadko wstawał przed południem. Zmierzwione czarne włosy, zwisający smętnie fular i wygniecione spodnie, żakiet i kamizelka powiedziały Sophy, że jeszcze nie położył się do łóżka – przynajmniej nie do własnego.

Wyobraźnia podsunęła jej przelotnie jego nagie, rosłe ciało w pomiętej pościeli. Nie widziała go nigdy nagiego i wolała nie oglądać. Tworzywem obrazów jej wybujałej wyobraźni były rzeźby, dzieła malarzy, a także widziane przed laty intymne detale pewnego dorodnego chłopca z Paryża.

Ze stanowczością przegoniła tę wizję.

Któregoś dnia poślubi godnego szacunku mężczyznę, który nie będzie się wtrącał do jej pracy.

A Longmore nie tylko nie był godzien szacunku, ale też jak ostatni głupiec nieustannie wchodził ludziom w drogę. Do tego – tak się składało – był najstarszym synem kobiety, która chciała zetrzeć siostry Noirot z powierzchni ziemi.

Tylko osoba pomylona z upodobaniem do samozniszczenia zaangażowałaby się w ten związek.

Sophy skierowała uwagę na jego ubranie. Pod względem sztuki krawieckiej strój był nieskazitelny i leżał idealnie na każdym centymetrze jego muskularnych ramion, szerokiej piersi i smukłym pasie, wąskich biodrach, a na dole – na długich, mocno umięśnionych nogach...

Znów odrzuciła niechciane myśli, tłumacząc sobie, że stroje to jej życie, więc patrzy na jego ubranie obiektywnie, jak profesjonalistka oceniająca pracę innego specjalisty.

Wiedziała, że zazwyczaj rozpoczyna on wieczór odziany bardzo elegancko. Pilnował tego osobisty służący Olney. Lecz Longmore nie zawsze zachowywał się odpowiednio, a na to, co działo się z ubraniem pana po jego wyjściu z domu, Olney nie miał już wpływu.

Z wyglądu Longmore’a widać było, że wiele się wydarzyło od czasu, gdy Olney wypuścił lorda spod swej pieczy.

– Zawsze byłeś gigantem intelektu w swojej rodzinie – pochwalił księcia Longmore. – Wywnioskowałeś prawidłowo. Zajrzałem do Crockforda. I jeszcze gdzieś. Musiałem zatrzeć wspomnienie koszmarnych godzin u Almacka.

– Szczerze nienawidzisz tych spędów – powiedział Clevedon. – Można przypuszczać, że zwabiła cię tam jakaś kobieta.

– Moja siostra – wyjaśnił Longmore. – Jeśli chodzi o mężczyzn, jest skrajnie niemądra. Moi rodzice nieustannie się na to skarżą. Nawet ja zauważyłem, jacy godni politowania są ci jej konkurenci. Zgraja zbereźników i bankrutów. Aby ich zniechęcić, przykleiłem się do boku Clary i wyglądałem groźnie.

Sophy z łatwością to sobie wyobraziła. Nikt nie wyglądał bardziej złowieszczo od niego, kiedy patrzył na świat z góry przez półprzymknięte powieki, jak wielkie czarne ptaszysko w polowaniu na ofiarę.

– Niezwykła postawa braterskiej troski – pochwalił Clevedon.

– Ta zakuta pała, Adderley, próbował się do niej przykleić. – Longmore poczęstował się kawą i zasiadł obok Clevedona naprzeciwko Marcelline. – Ona uważa, że jest uroczy. A ja myślę, że raczej zauroczony. Jej posagiem.

– Mówi się o nim, że błyskawicznie pogrąża się w długach – powiedział Clevedon.

– Nie znoszę jego uśmiechu – wyznał Longmore. – Poza tym wydaje mi się, że niespecjalnie lubi Clarę. Rodzice go nie cierpią. – Wskazał gazetę ręką, w której trzymał filiżankę kawy. – Nie przyjmą też dobrze tego wyczynu Sheridana. Niemniej, ośmielę się rzec, to rzecz wygodna dla was. Doskonały sposób na odciągnięcie uwagi od waszych jakże ekscytujących zaślubin.

Spojrzenie ciemnych oczu powędrowało leniwie w stronę Sophy. – Idealne wyczucie czasu. Lecz nie sądzę, by miała pani z tym coś wspólnego, panno Noirot?

– Gdybym miała, powinnam zażądać od księcia butelki najlepszego szampana i toastu na swoją cześć – rzekła Sophy. – To moje marzenie – umieć zaaranżować coś tak doskonałego.

Choć trzy siostry Noirot były jednakowo uzdolnionymi stylistkami, każda z nich miała dodatkowe talenty. Ciemnowłosa Marcelline, najstarsza, była prawdziwą artystką. Rudowłosa Leonie, najmłodsza, była geniuszem finansowym. A jasnowłosa Sophy – nader zręczną sprzedawczynią. Potrafiła rozmiękczyć kamienne serca i wyrwać z zaciśniętych pięści spore sumy. Skłaniała ludzi do uwierzenia, że czarne jest białe. Siostry często mawiały, że potrafiłaby nawet sprzedać piasek Beduinom.

Gdyby była w stanie sfabrykować skandal, który odciągnąłby uwagę ptasich móżdżków towarzystwa od Marcelline, zrobiłaby to bez wahania. Zarówno dlatego, że kochała Marcelline i cieszyła się z jej małżeństwa z ubóstwiającym ją mężczyzną, jak i dlatego, że cierpiała z powodu zamętu w ich świecie obracającym się zawsze wokół małej rodziny i wspólnego przedsięwzięcia. Nie była pewna, czy Marcelline i Clevedon rozumieli trudności, jakie ich niedawny ślub ściągnął na Maison Noirot, i to, w jakim niebezpieczeństwie znajdował się teraz butik.

Byli przecież nowożeńcami, a miłość zdawała się zaćmiewać umysły bardziej nawet niż pożądanie. Sophy nie zniosłaby, gdyby obawy jej i Leonie zakłóciły ich szczęście.

Młoda para wymieniła spojrzenia.

– Co o tym sądzisz? – spytał Clevedon. – Chcesz skorzystać z nowego skandalu i wrócić do pracy?

– Muszę wrócić do pracy niezależnie od tego – odezwała się Marcelline. Popatrzyła na Sophy. – Pośpieszmy się z wyjściem, ma chère sœur. Ciotki za godzinę zejdą na śniadanie.

– Ciocie – wtrącił Longmore – nadal tu są?

Dom Clevedona był dość duży, by wygodnie pomieścić kilka rodzin. Kiedy ciotki księcia przyjeżdżały z wizytą do miasta, zbyt krótką, żeby szykować na nią własne miejskie rezydencje, nie zatrzymywały się w hotelu, ale w północnym skrzydle.

Ostatnia ich wizyta miała na celu powstrzymanie tego małżeństwa.

Pierwotnie Marcelline i Clevedon planowali się pobrać nazajutrz po tym, jak książę namówił, a raczej uwiódł swoją ukochaną. Przeważyła jednak chłodna kalkulacja Sophy i Leonie.

Siostry dowodziły, że wesele nieuchronnie wywoła wrzawę, wielce prawdopodobne, że szkodzącą interesom. Jeśli jednak w ceremonii wezmą udział członkowie rodziny Clevedona, wyrażając tym samym akceptację wybranki, do pewnego stopnia uciszy to ogólne oburzenie.

Dlatego Clevedon zaprosił ciotki, które stawiły się gremialnie, aby zapobiec szokującemu mezaliansowi. Jednak żadna dama ani nawet sama królowa nie mogły się równać z trzema siostrami i ich tajemną bronią – sześcioletnią córeczką Marcelline, Lucie Cordelią. Ciotki poddały się po paru godzinach.

Teraz próbowały znaleźć sposób, by uczynić Marcelline bardziej godną szacunku. Wierzyły, że uda im się przedstawić ją królowej.

Sophy nie była pewna, czy poprawi to sytuację Maison Noirot. Przeciwnie, spodziewała się, że może to jeszcze podsycić płomień nienawiści lady Warford.

– Nadal tu są – potwierdził Clevedon. – Wydaje się, że są nieusuwalne.

Marcelline wstała i reszta także się podniosła.

– Lepiej pójdę, nim zejdą na dół – rzekła. – Nie pogodziły się jeszcze z moim powrotem do pracy.

– Co oznacza, że będzie wokół tego dużo więcej paplaniny, niżbyście chcieli – rzekł Longmore. – Doskonale to rozumiem. – Posłał Marcelline kpiący uśmiech i się ukłonił.

Był postawny i zdawał się dominować w przestrzeni, poza tym jednak był rozczochrany i niechlujny. Kłaniał się za to z lekkim wdziękiem eleganta.

Absolutna i pełna wdzięku swoboda, z jaką poruszało się jego ciało awanturnika, była irytująca. Jeszcze bardziej drażniło to, że promieniował witalnością.

Sophy była nieodrodną córą Noirotów, rodziny z natury nastawionej na uleganie zwierzęcym popędom i nieposiadającej zbyt wielu zasad moralnych.

Gdyby on dowiedział się kiedykolwiek o jej słabości, byłaby skazana na porażkę.

Dygnęła i wzięła siostrę pod rękę.

– Tak, lepiej nie marudźmy już, w żadnym wypadku. Obiecałam Leonie, że nie zostanę tu dłużej niż pół godziny.

Wyciągnęła siostrę z pokoju.

* * *

Longmore patrzył za odchodzącymi. Tak naprawdę patrzył za Sophy, pociągającą mieszaniną energii i przebiegłości.

– Butik – odezwał się, kiedy znalazły się poza zasięgiem głosu. – Niczego nie ujmując twojej księżnej, ale czy one są w pełni poczytalne?

– To zależy od punktu widzenia – odparł Clevedon.

– Widocznie nie pomieszało mi się jeszcze na tyle w głowie, bym to zrozumiał – powiedział Longmore. – Mogłyby go zamknąć i zamieszkać tutaj. Przecież nie brakuje miejsca. Ani pieniędzy. Dlaczego chcą kłaniać się i szyć szmatki innym kobietom?

– Kochają to – wyjaśnił Clevedon. – Ta praca to ich namiętność.

Longmore nie był pewien, czym właściwie jest namiętność. Nie miał za to wątpliwości, że nigdy nie doświadczył niczego podobnego.

Od czasu, kiedy skończył osiemnaście lat, nie doświadczył nawet chwilowego zauroczenia.

Clevedon, jego najbliższy przyjaciel, musiał to wiedzieć, więc Longmore zbył odpowiedź milczeniem. Pokręcił tylko głową i podszedł do kredensu. Napełnił talerz jajkami, grubymi plastrami bekonu i chleba oraz dużą kulką masła, aby to wszystko łatwiej przełknąć. Zaniósł śniadanie do stołu i zaczął jeść.

Zawsze traktował dom Clevedona jak swój własny, a po ślubie oznajmiono mu, że w tej materii nic się nie zmieniło. Księżna zdawała się go dość lubić. Jej jasnowłosa siostra wręcz przeciwnie – wyglądała, jakby chciała go zastrzelić, co czyniło ją jeszcze bardziej interesującą i zabawną.

Dlatego na nią czekał. Dlatego śledził ją od Maison Noirot do Charing Cross. Zauważył w jej rękach gazetę i odgadł, co zawierała.

Mistrzostwo dziennikarskich sztuczek, najpewniej poparte paktem z samym diabłem, sprawiało, że „Poranne Zwierciadło” trafiało na londyńskie ulice i w ręce sprzedawców zazwyczaj na długo przed konkurencją. Chociaż wiele rozrywek wyższych sfer nie zaczynało się przed jedenastą wieczór ani też nie kończyło przed świtem, Foxe wynalazł sposób, jak zapełnić szpalty brukowca szczegółami o tym, kto i co zrobił przed kilkoma zaledwie godzinami.

Nie było to małe osiągnięcie, nawet biorąc pod uwagę fakt, że ,,rano”, zwłaszcza w wyższych sferach, było bardzo elastyczną jednostką czasu, przeciągającą się dobrze poza południe.

Zaciekawiony, co o tak wczesnej porze prowadzi Sophy do rezydencji Clevedonów, kupił egzemplarz od gazeciarza na rogu i zatrzymał się na chwilę, by go przejrzeć. Poznawszy już jej styl, wiedział, że jest niestrawny na pusty żołądek, niemniej wytrwale szukał. Nie rozumiał wprawdzie, jak mogła przyłożyć rękę do skandalu z Sheridanem, lecz nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego. Intrygowało go w niej więcej rzeczy – począwszy od sposobu, w jaki się poruszała. Nosiła się jak kobiety z jego klasy, lecz kołysanie jej bioder obiecywało coś kuszącego, zupełnie nie w stylu damy.

– Poślubiłem Marcelline, doskonale wiedząc, że nigdy nie porzuci pracy – mówił Clevedon. – Gdyby to uczyniła, stałaby się kimś innym. Nie byłaby już kobietą, w której się zakochałem.

– Miłość – powiedział Longmore. – Kiepski pomysł.

– Któregoś dnia miłość przyjdzie po ciebie i kopnie cię w zadek. – Clevedon się uśmiechnął. – A ja będę na to patrzył i śmiał się do rozpuku.

– Miłość będzie musiała wyciąć mi specjalny numer – odgryzł się Longmore. – Nie jestem tak wrażliwy jak ty. Żeby mnie złapać, miłość będzie musiała nie tylko kopnąć mnie w zadek, ale skrępować i stłuc na miazgę, taką samą, jaką zdaniem niektórych optymistów mam w mózgu.

– Całkiem możliwe – zgodził się Clevedon. – Co sprawi, że cała rzecz będzie jeszcze zabawniejsza.

– Musisz poczekać – ostrzegł Longmore. – W tej chwili to miłosne życie Clary jest tematem numer jeden.

– Ośmielę się stwierdzić, że od czasu mojego ślubu atmosfera w waszym domu jest nieco napięta.

Clevedon wiedział o tym lepiej niż ktokolwiek inny. Lord Warford był bowiem jego opiekunem. Clevedon i Longmore wychowywali się razem. Byli dla siebie bardziej braćmi niż przyjaciółmi. Clevedon od wczesnego dzieciństwa miał słabość do Clary. Przyjęto za pewnik, że tych dwoje stanie w końcu na ślubnym kobiercu. Kiedy książę poznał swoją stylistkę, Clara skwitowała to jednak słowami: „Krzyżyk na drogę” – ku wielkiemu wstrząsowi rodziców, braci i sióstr, nie wspominając już o śmietance towarzyskiej.

– Ojciec już się poddał – powiedział Longmore. – Matka nie.

To było grube niedopowiedzenie.

Matka przeszła samą siebie. Na najmniejszą wzmiankę o księciu czy jego nowej żonie wrzeszczała. Bez powodu kłóciła się z Clarą. Doprowadzała córkę do szału i obie stale wciągały w swój konflikt Longmore’a. Każdego dnia otrzymywał od siostry wiadomość, w której błagała go, żeby przyjechał i coś z tym zrobił.

Longmore i Clara byli gośćmi na ślubie i tym samym pobłogosławili temu związkowi. Fakt ten, błyskawicznie podany do publicznej wiadomości przez „Zwierciadło”, zamienił rezydencję Warfordów w pole bitwy.

– Doskonale rozumiem, że Clara mnie odrzuciła – rzekł Clevedon.

– Nie pojmuję, jak mogłoby to do ciebie nie dotrzeć. Wyjaśniła wszystko szczegółowo, głosem jak dzwon, przed połową towarzystwa – zauważył Longmore.

– Nie rozumiem jednak, dlaczego nie posyła Adderleya do diabła – zastanawiał się dalej Clevedon.

– Jest wysoki, jasnowłosy, przystojny wygląda na poetę – wyjaśnił Longmore. – Wie, co należy mówić kobietom. Mężczyźni widzą, kim on naprawdę jest. Kobiety nie.

– Nie mam pojęcia, co siedzi w głowie Clary – mówił dalej Clevedon. – Lecz moja żona i jej siostry na pewno by do tego dotarły. To ich praca – rozumieć klientki, a Clara jest dla nich klientką szczególną. Najlepszą. Projektami Marcelline chwali się dla wywołania wrażenia. Nie będą chciały, by poślubiła człowieka, któremu pieniądze wylatują z kieszeni.

– A czy są przy tym dobrymi swatkami? – spytał Longmore. – Jeśli tak, chciałbym, żeby znalazły dla niej kogoś odpowiedniego i oszczędziły mi tym samym koszmarnych wieczorów u Almacka.

– Zostaw to Sophy – poradził Clevedon. – To ona uczęszcza na przyjęcia. Zrozumie, co się święci, lepiej niż ktokolwiek inny.

– Łącznie z tą częścią, którą ludzie radzi by przed nią ukryć – dopowiedział Longmore.

– Ma wyjątkowo bystre oko, jeśli chodzi o szczegóły – zauważył Clevedon.

– A także wyjątkowo dużo pisze. Łatwo jest rozpoznać jej styl w „Porannym Zwierciadle”. Potoki słów o wstążkach, kapeluszach, koronkach, lamówkach i fałdkach. Nawet nitce nie odpuści.

– Widzi też gesty i spojrzenia – sprostował Clevedon. – I słucha. Nikt nie pisze tak jak ona.

– Nie ma co do tego wątpliwości – zgodził się Longmore. – Nie ma żadnego przymiotnika ani przysłówka, którego by nie użyła.

Clevedon się uśmiechnął.

– To właśnie przyciąga klientki: kombinacja plotek i kunsztownych detali sukien, wszystko w sensacyjnych barwach. Powiedziano mi, że wywiera to podobny wpływ na kobiety, jak na mężczyzn patrzenie na nagie kobiece ciała. – Postukał palcem gazetę. – Poproszę ją, by miała oko na Clarę. Z wami obojgiem na straży powinna ustrzec się kłopotów.

Longmore nie miał zastrzeżeń do jakiegokolwiek działania, które zakładałoby udział Sophy Noirot.

Wprost przeciwnie, do głowy przychodziły mu najrozmaitsze akcje. Jej przyłączenie się do obserwowania jego siostry mogło stworzyć cudowną okazję, by była przy nim, zawsze pod ręką, a przy sprzyjającym szczęściu także pod inną częścią ciała.

– Trudno pomyśleć o kimś lepszym do wykonania tego zadania – powiedział Longmore. – Przed panną Noirot nic się nie ukryje.

W myśli nazywał ją już Sophy. Nigdy jednak nie zaproponowała mu, by mówił jej po imieniu, tak jak reszta rodziny. Nawet zażyłość z Clevedonem nie zmieniała faktu, że dobre maniery nakazywały, aby Longmore używał poprawnej formy wobec najstarszej niezamężnej damy w rodzinie.

– Z tobą i Sophy na straży zbereźnicy i bankruci nie będą mieli żadnych szans. Sam Argus nie dałby sobie rady lepiej.

Longmore przeorał pamięć w poszukiwaniu tego imienia.

– Masz na myśli psa?

– Olbrzyma z dodatkową parą oczu – wyjaśnił Clevedon. – „I postawiła przy niej strażnika, wielkiego i silnego Argusa, który spoglądał czterema oczyma w cztery świata strony” – zacytował. – „Bogini obdarzyła go niestrudzoną mocą: by sen nigdy nie przymykał mu powiek, by zawsze wszystko widział”.

– To przesada – skwitował Longmore. – Ale zawsze byłeś romantyczny.

Tydzień później

– Warford, jak mogłeś?

– Moja droga, wiesz, że nie mogę rozkazywać jego królewskiej mości...

– To nie do zniesienia! To stworzenie, z którym się ożenił – przedstawione na królewskim dworze! W salonie urodzinowym króla! Jakby odwiedzała rodzinę królewską!

Longmore był uwięziony w powozie z matką, ojcem i Clarą. Odjeżdżali spod Pałacu św. Jakuba. Chociaż wydarzenia na dworze nudziły go i otępiały, odwiedził salon, mając nadzieję, że dostrzeże tam pewną niezaproszoną osobę. Zobaczył jednak jedynie siostrę Sophy – owo „stworzenie”, na które wściekała się matka. Rozważał, czy lepiej się wymknąć, czy raczej zapolować na równie znudzoną żonę lub wdowę. Pałac wyposażony był obficie w ustronne zakątki dogodne do szybkiej zabawy.

Nie poszczęściło mu się. Morze piór i brylantów skrywało reprezentację świętoszkowatych matron i dziewic. Z dziewicami należało się żenić. Nie były one kandydatkami na szybką zabawę pod schodami.

– Dziwne, zgadzam się w pełni – rzekł ostrożnie lord Warford. Chociaż porzucił już gniew z powodu małżeństwa Clevedona, porzucił także, dawno temu, wszelkie próby przemówienia żonie do rozsądku.

– A mnie nie wydaje się to dziwne – zaprotestował Longmore.

– Nie wydaje się dziwne! – zawołała matka. – Doprawdy! Nikogo nie przedstawia się w salonie urodzinowym króla!

– Nikogo prócz cudzoziemskich dygnitarzy – sprostował lord Warford.

– To było oburzające naruszenie etykiety, nawet jak na prośbę uczynienia wyjątku – oświadczyła lady Warford, zapominając dla wygody, że sama kazała mężowi oburzająco naruszyć etykietę i powiedzieć królowi, by nie zezwalał na prezentację księżnej Clevedon.

Wytknięcie jej tego należało jednak do małżonka, nie syna, a lata małżeństwa nauczyły lorda Warforda tchórzostwa.

– Nie mogę uwierzyć, że jej królewska wysokość uczyniła coś takiego, nawet na prośbę lady Adelaide – ciągnęła matka. – Wydaje się jednak, że muszę – dodała z goryczą. – Królowa bardzo lubi najmłodszą ciotkę z rodu Clevedonów. – Popatrzyła ponuro na córkę. – Lady Adelaide Ludley mogła użyć swoich wpływów dla ciebie i twojej rodziny. Lecz nie, ty musiałaś okazać się najniewdzięczniejszą i najbardziej nieposłuszną córką, jaka kiedykolwiek żyła na świecie. Musiałaś zerwać z księciem Clevedonem!

– Nie zerwałam z nim, mamo – powiedziała Clara. – Nie można zerwać z kimś, z kim nie jest się zaręczonym.

Longmore zbyt często słuchał tej kłótni, by chcieć wysłuchiwać jej znowu w ciasnym powozie. Matka podnosiła głos coraz bardziej, a Clara nie pozostawała jej dłużna. Normalnie kazałby stangretowi się zatrzymać, żeby wysiąść, zostawiając wszystkich z ich humorami za sobą.

Wiedział, że Clara potrafi się bronić. Sęk w tym, że prowadziło to do zaostrzania kłótni, krzyków i liścików do niego, by przybył niezwłocznie do rezydencji Warfordów, bo inaczej jego siostra zostanie matkobójczynią.

Pomyślał więc szybko i intensywnie, po czym się odezwał:

– Jasne jak słońce, skoro nawet ja to widzę, że dokonano prezentacji przy opuszczonej kurtynie, jeśli można tak rzec, aby nie ranić twoich uczuć, mamo.

Po jego słowach nastąpiła wściekle intensywna cisza, która zapadała zawsze, kiedy rodzice zastanawiali się, czy może, wbrew wszelkiej logice i dowodom, ich syn nie powiedział czasem czegoś, czego warto było posłuchać.

– Ze względu na ciotki królowa byłaby w niezręcznej sytuacji – ciągnął. – Nie mogła zlekceważyć całej rodziny, a tak by się właśnie stało, bo przecież ciotki zaaprobowały pannę młodą.

– Pannę młodą – powtórzyła gorzko matka. – Jego pannę młodą. – Rzuciła Clarze spojrzenie, które z pewnością Cezar posłał Brutusowi, czując w ciele wbite przez niego ostrze noża.

– W ten sposób prezentacja została załatwiona w kuluarach, a nie w obecności całej cholernej socjety.

Kiedy matka w swojej kipiącej z wściekłości głowie rozważała tę myśl, powóz dojechał przed rezydencję Warfordów. Lokaje otworzyli drzwi powozu, a członkowie rodziny wychynęli ze środka. Damy wyszły na chodnik i wygładzały spódnice.

Longmore nie rzekł już nic więcej, Clara również. Rzuciła mu tylko pełne wdzięczności spojrzenie, zanim weszła za matką do środka.

Ojciec jednak pozostał przed wejściem wraz z Longmore’em.

– Nie wejdziesz?

– Myślę, że nie – rzekł Longmore. – Zrobiłem, co w mojej mocy. Starałem się dolać oliwy i takie tam.

– To się nie skończy – powiedział cicho ojciec. – Twoja matka nie przestanie. Roztrzaskane marzenia, zraniona duma, podrażnione uczucia i co tam jeszcze. Widzisz, nie zaznamy spokoju w naszej rodzinie, dopóki Clara nie znajdzie stosownego zastępstwa za Clevedona. Co nigdy się nie zdarzy, jeśli nadal będzie zachęcać te wszystkie szumowiny. – Gestem wyraził lekceważenie. – Musisz sprawić, by sobie poszli, rozumiesz, do cholery?

* * *

Bal u hrabiny Igby,

sobota, 30 maja 1835 roku,

pierwsza nad ranem

Longmore patrzył od jakiegoś czasu na lorda Adderleya. Człowiek ów dowiódł, że jest zbyt gruboskórny, by przejąć się aluzjami. Longmore doszedł do przekonania, że najprościej będzie mu wlać, może wtedy zrozumie, że ma się trzymać z dala od Clary.

Kłopot w tym, że na przyjęciu u lady Igby była także Sophy Noirot, a Longmore, w przeciwieństwie do Argusa, miał tylko jedną i to zwyczajną parę oczu.

Rozproszył uwagę, obserwując Sophy, przemykającą tam i z powrotem i niezwracającą niczyjej uwagi poza, jak zwykle, grupą głupców wierzących, że żeńska służba istnieje dla ich wyłącznej rozrywki. Jako że Longmore widział w niej już swoje prywatne źródło zabawy, zaczął za nią podążać, lecz wkrótce się przekonał, że nie potrzebowała żadnej pomocy w radzeniu sobie z potencjalnymi amantami.

,,Przypadkowo” wylała gorącą herbatę na kamizelkę jednego z dżentelmenów, który zbytnio się do niej przysuwał. Inny, który podążył za nią do przedsionka, potknął się o coś i przewrócił, padając wprost na twarz. Trzeci poszedł za nią korytarzem i wszedł do jednego z pokoi. Po chwili wyszedł, utykając.

Pochłonięty obserwowaniem jej przygód Longmore nie tylko nie zlokalizował Adderleya, lecz także stracił z pola widzenia siostrę, której miał strzec przed rozpustnikami i bankrutami. Nie byłby to może wielki problem, gdyby Sophy obserwowała ją uważniej. Ta jednak sama musiała bronić się przed poszukiwaczami łatwej rozrywki.

Longmore nie myślał o tym. Myślenie nie było jego ulubionym zajęciem, a myślenie o więcej niż jednej rzeczy naraz zakłócało jego równowagę. A w tej chwili myśli zaprzątali mu mężczyźni, którzy naruszali to, co uważał już za swoje terytorium. Nieszczęśliwie oznaczało to również, że nie uświadomił sobie, iż w tym samym czasie matka także straciła Clarę z oczu. Stało się tak, ponieważ lady Warford prowadziła uprzejmą i jadowitą konwersację z najlepszą przyjaciółką, a zarazem najzaciętszym wrogiem – lady Bartham.

Krótko mówiąc, nikt, kto powinien był zwracać uwagę, nie zwracał uwagi, kiedy lord Adderley wyprowadził Clarę podczas walca na drugi koniec sali balowej w stronę drzwi wiodących na taras. Nikt też z tych, którzy powinni byli bacznie śledzić zachowanie pary, nie dostrzegł mrugnięcia, którym Adderley porozumiał się ze swoimi przyjaciółmi, jak również towarzyszącego mu uśmieszku.

Poruszenie w tłumie sprowadziło Longmore’a na ziemię i przypomniało mu o głównym powodzie, dla którego tu był.

To nie było poruszenie oczywiste, zwyczajne, lecz z rodzaju tych, których być nie powinno. Longmore był dostrojony do towarzystwa na tyle, że łatwo poznał, iż na coś się zanosi, zlokalizował miejsce oraz rodzaj afery. Wyczuwalna zmiana w atmosferze dotyczyła szykującej się walki.

Tłum podążał na taras.

Coś w środku dało mu znać, że przegapił ważną rzecz. Nie wyjaśniło jaką, ale postawiło go na baczność. Longmore był człowiekiem działającym instynktownie. Ruszył bardzo szybko w tamtą stronę.

Nie musiał przebijać się przez tłum. Wszyscy, którzy go znali, wiedzieli, że lepiej zejść mu z drogi, niż być z niej przez niego zepchniętym.

Wtargnął na taras. Zebrał się tam tłumek gapiów. Oni też usunęli się na boki.

Nic już nie zasłaniało mu widoku.

Rozdział 2

NOWY STYL. PROJEKTOWANIE STROJÓW. Madame
i panna Follet upraszają o łaskę damy, które nie wypróbowały

ich usług (oraz składają podziękowania damom, które to uczyniły).

Zdecydowana wyższość ich stylu w połączeniu z nader umiarkowanym

kosztem niezawodnie daje zadowolenie nawet najbardziej

wymagającym – ul. New Bond 53 w Londynie i rue Richelieu w Paryżu.

Ogłoszenie w „The Court Journal”, sobota, 28 marca 1835 roku

Adderley.

I Clara.

W ciemnym zakątku tarasu.

Lecz nie aż tak ciemnym, by Longmore nie zobaczył, że Adderley nieporadnie próbuje pomóc jego siostrze w umieszczeniu stanika na właściwym miejscu.

Krawcowe wycięły dekolt jej białej sukni bardzo nisko, co pozwoliło każdemu gapiącemu się na nią dżentelmenowi dostrzec pod spodem koronkową halkę. Jednak podczas umizgów lord Adderley zsunął jej z ramion rękawy sukni i ramiączka gorsetu prawie do samych łokci. Z tego, co było widać, mocno poluzował jej także gorset.

Kiedy z plaśnięciem odsunęła od siebie jego drżące ręce, stanął przed nią, by ją zasłonić, lecz nie miał wystarczająco pokaźnej postury. Jasnowłosa, błękitnooka piękność, lady Clara Fairfax – miała. Stanowczo nie była kruszynką. W rezultacie kosztowna bielizna – nie wspominając o sporej powierzchni ciała zwykle nieobnażanego publicznie – ukazały się oczom każdego gapia, który znajdował się w pobliżu.

Łącznie z dziesiątką gości, którzy napłynęli na taras i okrążyli scenę jak hieny wokół padliny reputacji lady Clary Fairfax.

– Nikt nigdy nie doprasuje tych zagnieceń – mruknęła służąca stojąca obok Longmore’a.

W odległym zakątku jego umysłu pojawiło się zdziwienie, że ktokolwiek mógł w takiej chwili zauważyć coś tak trywialnego jak pomięcie stroju Clary. W tym samym zakątku pojawiła się też myśl, że nie ma się czemu dziwić, zważywszy, kto to powiedział: Sophy Noirot.

Lecz był to jedynie margines świadomości. Większa część jego umysłu zaprzątnięta była sceną rozgrywającą się przed jego oczami, którą widział przez zasłonę krwawych płomieni.

– Już ja doprasuję, ale jego – warknął.

– Niech pan nie będzie...

Lecz on już rwał naprzód, roztrącając gości, którzy wchodzili mu w drogę – mimo że większość, dostrzegłszy go, uciekała czym prędzej.

Dopadł do Adderleya i pięścią wymierzył mu cios w twarz.

– ...głupcem – dokończyła Sophy.

Ugryzła się w język. Była przecież przebrana za służącą, a służba nie zwracała się do wyższych stanem per „głupcze”. A już w żadnym razie na głos.

To był jednak kłopot z Longmore’em. Właził w paradę wszystkim i wszystkiemu, zwłaszcza jej jasnemu myśleniu.

Oparła się pierwszej, emocjonalnej reakcji i dopuściła do głosu swoją praktyczną stronę, tę, którą pielęgnowała w niej ciotka Emma. Powinowata w niczym nie przypominała rodziców Sophy o duszy włóczykijów. Nie była uroczą przybłędą, lecz trzeźwo myślącą i praktyczną paryżanką.

W kategorii interesów to, co właśnie się stało, oznaczało klęskę.

Lady Clara była najlepszą klientką Maison Noirot. Kupowała najdroższe fasony i to zachłannie, nie zważając na wrogość matki. To rządca lorda Warforda płacił wszystkie rachunki, a płatności zlecane przez niego musiały być wykonywane błyskawicznie i w całości, bez faworyzowania kogokolwiek.

Lord Adderley zaś był bankrutem, albo prawie bankrutem, przez hazard, któremu się bez umiaru oddawał.

Gdyby lady Clara miała się z kimś zapomnieć, to Adderley stanowczo nie był faworytem Sophy. W pierwszych dziesięciu tysiącach otrzymałby u niej pozycję dziewięć tysięcy dziewięćset pięćdziesiątą szóstą.

Gdyby Longmore był odrobinę inteligentniejszy i mniej porywczy, a także kilkanaście razy mniej arogancki, poradziłaby mu z kolei, by się nie wtrącał i nie zabijał kochanka siostry. Ponieważ lord Longmore nie posiadał jednak żadnej z tych cech, nie traciła czasu, by mu wytłumaczyć, iż morderstwo tylko skomplikuje tę sytuację i pozostawi lady Clarę ze zniszczoną reputacją już na zawsze.

Był wściekły i chciał komuś przylać, a Adderley zasłużył sobie na to jak nikt inny. Sophy też kusiło, by mu przyłożyć.

Lecz nie tylko dlatego nie zamknęła oczu ani się nie odwróciła.

Widziała wcześniej, jak walczy Longmore. Był to widok, od którego kobiecie przyśpieszał puls, jeśli nie była lękliwa. Sophy stanowczo taka nie była.

Uderzenie powinno było powalić przeciwnika, lecz lord Adderley tylko się zachwiał i cofnął o parę kroków.

Był zatem twardszy, niż się zdawało. Walczył jednak tylko o utrzymanie się na nogach, nie okazując woli oddania ciosu. Nie wiedziała, czy stosuje się do jakiegoś głupiego kodeksu honorowego, czy też ma wysokie mniemanie o swojej urodzie i w związku z tym pragnie zachować wszystkie zęby.

Longmore tymczasem był zbyt zaślepiony gniewem, by cokolwiek dostrzec czy też zważać na to, czy lord Adderley zamierza się bronić.

Znów rzucił się nań z uniesioną pięścią.

– Nie waż się, Harry! – krzyknęła lady Clara. Zasłoniła kochanka własnym ciałem. – Nie waż się go tknąć!

A potem utonęła we łzach, i to bardzo szczerych. Sama Sophy nie rozpłakałaby się lepiej, a była w tym doskonała. Lamentując nad poszkodowanym kochankiem, któremu wedle oceny Sophy dojrzewał potężny siniec pod okiem, roniąc potoki łez spływających po jej doskonałej twarzy i świecąc mlecznym, głęboko obnażonym biustem, lady Clara grała swoją rolę po mistrzowsku.

Mogła obudzić, prócz najprymitywniejszych namiętności, także współczucie obecnych dżentelmenów. Damy zaś, zaspokojone świadectwem upadku najpiękniejszej kobiety w Londynie, mogły sobie pozwolić na litość. ,,Mogła mieć księcia – powiedzą. – A teraz musi się zadowolić człowiekiem bez pensa przy duszy”.

Modny Londyn nie zmęczył się jeszcze powtarzaniem fragmentów mowy lady Clary odrzucającej księcia Clevedona. Jednym z ulubionych fragmentów było zakończenie: „Czemu miałabym się ustatkować właśnie dla ciebie?”.

Przez chwilę lord Longmore wyglądał, jakby miał zmieść siostrę z drogi pięścią. Wreszcie musiał zdać sobie sprawę, że to niczemu się nie przysłuży. Przewrócił oczami i westchnął, a Sophy obserwowała, jak jego szeroka pierś unosi się i opada.

W końcu opuścił ręce i się odwrócił.

Tłum otoczył scenę, szczelnie zamykając ją przed oczami Sophy.

Nieważne. Markiza Warford w każdej chwili mogła zwietrzyć uszczerbek cnoty córki i Sophy musiała być wtedy obok, była to winna Foxe’owi. A do pewnego stopnia musiała też przyjrzeć się bliżej niepokojącej plotce, którą zasłyszała w salonie wypoczynkowym dla dam.

Zapowiadała się długa noc.

Rozejrzała się za najbardziej dyskretną drogą na drugi koniec sali balowej. W przeciwieństwie do służby męskiej służące miały być niezauważalne. Musiała się trzymać z dala od sal, gdzie się bawiono, przemieszczać głównie korytarzami dla służby oraz obsługiwać damy w pokoju wypoczynkowym, podszywać tam przydeptane rąbki spódnic, naprawiać pończochy, biegać po szale i pelerynki, podawać sole trzeźwiące damom, które mdlały, oraz sprzątać po tych, które nadmiernie się struły.

Zastanawiała się, które z dwojga drzwi oferowały lepszy punkt obserwacyjny, gdy drogę zastąpił jej Longmore.

– To pani – powiedział.

– To ja, wasza lordowska mość – powtórzyła, akcentując szerokie samogłoski Lancashire. Pamiętała, że zapomniała się przed chwilą i zwróciła się do niego normalnie, lecz przecież była bezwstydną kłamczuchą jak reszta jej rodziny. Popatrzyła na niego błękitnymi oczami otwartymi tak szeroko, jak tylko umiała, nieskalanymi zrozumieniem i inteligencją niczym oczy cielęcia, które z wielką dumą potrafiła naśladować.

– Tak, pani – powiedział. – Poznaję panią na kilometr, panno...

– O, nie, wasza lordowska mość, ja nie żadna panna, ja Norton. Mam panu coś może przynieść, to czy tamto?

– Proszę przestać – zaprotestował. – Nie jestem w nastroju do odgrywania komedii.

– Pan mnie wpędzi w kłopoty, sir – rzekła, nie dodając: „ty wielki ośle”. Trzymała się roli i uśmiechnęła się promiennie, szeroko otwierając oczy i mając nadzieję, że on wyczyta z nich, co trzeba. – Żadnych flirtów z gośćmi.

– Jak, u diabła, on to zrobił? – spytał. – I dlaczego ona to zrobiła? Czyżby oszalała?

Sophy rozejrzała się dookoła. Goście byli zajęci rozpowszechnianiem sensacji o niecnotliwym zachowaniu lady Clary. Lord Longmore nie był widocznie aż tak interesujący – czy też raczej budził przestrach na tyle, by zniechęcić każdego do rzucania mu ukradkowych spojrzeń. Skoro bezwstydnie pokazał przed towarzystwem stan swojego ducha, nikt przy zdrowych zmysłach nie ośmieliłby się teraz narażać na jego gniew. Starałby się raczej nie patrzeć, ani gdzie poszedł, ani co robi.

Złapała go za ramię.

– Tędy – rzekła.

Gdyby napotkała opór, próba odholowania jego wielkiego ciała zakończyłaby się takim samym sukcesem co zatrzymanie parowozu.

Prawdopodobnie jednak użycie siły przez taką drobinę jak ona było ostatnią rzeczą, której się spodziewał. Czy speszony, czy też tylko rozbawiony, poszedł z nią dość chętnie. Poprowadziła go jednym z korytarzyków dla służby. Ponieważ większość służby pod byle pretekstem starała się znaleźć jak najbliżej sceny skandalu, wątpiła, by ktokolwiek tamtędy przechodził.

Mimo to rozejrzała się w lewo i w prawo. Pewna, że pole jest czyste, puściła jego rękę.

– Teraz niech mnie pan posłucha – zaczęła.

Popatrzył trochę zagubiony na swoje ramię, a potem na nią.

– Jedno jest w tym dobre – porzuciła pani granie cielęcia z Lancashire.

– Czy ma pan pojęcie, co by się ze mną stało, gdybym została zdemaskowana? – spytała.

– A czym się pani przejmuje? Pani siostra poślubiła księcia.

– Przejmuję się, ty... ty skończony ośle.

Odchylił nieco głowę i podniósł ze zdziwieniem czarne brwi.

– Czyżbym powiedział coś złego?

– Owszem – rzuciła przez zaciśnięte zęby. – Nie mów więc nic więcej, lecz posłuchaj!

– Boże, nie ma żadnej dyskusji, prawda?

– Nie ma, jeśli chce pan pomóc siostrze.

Zmrużył oczy, ale się nie odezwał.

– Proszę mi wierzyć, że nie jestem zadowolona z obrotu sprawy podobnie jak pan – powiedziała. – Czy ma pan pojęcie, jaki to będzie miało wpływ na nasz interes?

– Wasz interes – powtórzył.

Mówił cicho, ale wiedziała, jak daleki jest od zachowania spokoju. Przemoc, której się dopuścił, nadal w nim tkwiła. Zrozumiała, dlaczego ludzie schodzili mu z drogi, kiedy wbił wzrok w kogoś albo w coś.

Przemoc w tej chwili nie była jednak dobrym rozwiązaniem. Musiała odciągnąć jego uwagę – i teraz przynajmniej mogła jej w tym pomóc prawda.

– Adderley zadłużył swoje hipoteki tak bardzo, że wierzyciele będą odbierali dług od pierwszego, drugiego i trzeciego pokolenia – rzekła. – Leonie może wyliczyć panu co do ćwierć pensa, ile jest teraz wart, o ile w ogóle wart jest aż ćwierć pensa. Byłabym zdziwiona.

– Wiem – przerwał. – Chcę wiedzieć, w jaki sposób moja siostra skończyła z nim na tarasie. Wiem, że jest naiwna, ale nie myślałem, że aż tak głupia.

– Nie wiem, jak to się stało – rzekła Sophy. – Przysięgłabym, że tylko ćwiczyła na nim swoją sztukę flirtowania, jak zresztą na wszystkich adoratorach. Nie okazała nigdy, że jest jej faworytem.

– Jest pani pewna? – spytał.

Nie podobał jej się ton jego głosu. Zapowiadał kłopoty. Chociaż nie życzyła Adderleyowi niczego innego, nie mogła pozwolić, by Longmore rozniósł go na strzępy, co najwyraźniej właśnie chodziło mu po głowie.

– Słyszałam, że on potrafi zdobywać serca – powiedziała. – I wiem, że lady Clara czuje...

– Doskonale. Porozmawiajmy o uczuciach.

Gdyby teraz miała pod ręką coś ciężkiego, rąbnęłaby go bez wahania. Pewnie nawet by nie poczuł, ale ten czyn poprawiłby jej samopoczucie.

– Tak, porozmawiajmy – powiedziała. – Oszczędzę panu skomplikowanych okoliczności i przejdę do rzeczy. Lady Clara przeżywa bunt i ośmielę się rzec, że czekała na okazję, by uczynić coś zdrożnego, kiedy matka nie będzie patrzyła. Widocznie Adderley ujrzał w tym korzyść dla siebie i postarał się, by coś niewinnego upozorować na coś poważniejszego.

Zmarszczyła brwi. Coś w tej scenie się nie zgadzało. Musi to później przemyśleć.

Pierwszeństwo miał jednak człowiek stojący tuż przed nią. Zdawało się, że powoli przestaje zionąć ogniem.

– Będę go musiał wyzwać na pojedynek, ostatniego wieprza – syknął. – Co oznacza wyprawę do jakiegoś lasu skoro świt. Unikam poranków jak diabeł święconej wody, nie mówiąc już o tym, że Olney narobi hałasu o ślady prochu na mankietach.

Sophy złapała go za klapy żakietu.

– Proszę mnie posłuchać – powiedziała.

Popatrzył na jej dłonie z takim samym zmieszaniem jak wcześniej na ramię.

Jego lordowska mość nie był najbystrzejszym osobnikiem na ziemi i na jego zmieszanie wpływ mogło mieć wiele rzeczy.

– Proszę posłuchać – powtórzyła. – Nie może go pan zabić z zimną krwią.

– Dlaczego nie?

Bogowie, cierpliwości!

– Ponieważ on będzie wtedy martwy – rzekła tak spokojnie, jak umiała. – A reputacja lady Clary pozostanie splamiona na zawsze. Błagam, lordzie Longmore, niech pan w ogóle nic nie robi. Proszę zostawić to nam.

– Nam?

– Moim siostrom i mnie.

– Co pani może mi zaoferować? Ubrać go do trumny? Przylizać i zmusić, by posłuchał dyktatu najświeższej mody?

– Jeśli to okaże się konieczne – odparła. – Błagam jednak, niech pan nie robi sobie z nim kłopotu.

Wlepił w nią wzrok.

– Cokolwiek pan zrobi, niech go pan nie rani ani nie zabija – powiedziała, na wypadek gdyby nie było to dla niego wystarczająco jasne. – Cios z prawej był doskonały. Wyraziście podkreślił gniew brata...

– Właśnie tak zrobiłem, na Jowisza! Czy pani przypadkiem nie komponuje teraz artykułu o reputacji mojej siostry? Tego, który ukaże się w jutrzejszym „Porannym Zwierciadle”?

– Jeśli ja go nie skomponuję, uczyni to ktoś inny – powiedziała. – Lepszy diabeł, którego już znamy, milordzie. Niech mi pan pozwoli robić, co umiem, a pan niech wyjdzie stąd z paniami, jak przystało na mężczyznę opiekuńczego względem matki i siostry.

– Ach. – Wytrzeszczył czarne oczy w teatralnym grymasie. – Więc to mam teraz uczynić.

– Tak. Potrafi pan?

– Z jedną ręką zawiązaną na plecach.

– I błagam, niech pan zachowuje się zwyczajnie. Bez ostentacji.

– Dobrze. – Stał i przypatrywał się jej.

– Już – ponagliła. – Pora iść. Pańska matka dowie się lada chwila, o ile już się nie dowiedziała. – Pokazała to gestem.

Stał nadal, patrząc na nią z dużym skupieniem, aż zaczęła zdawać sobie sprawę z żaru tego spojrzenia i jakiejś naglącej potrzeby. Poczuła się tak, jakby nie była w pełni ubrana.

Och, na litość boską! Nie teraz.

– Musi pan iść – powtórzyła. Próbowała go wypchnąć.

Równie dobrze mogłaby wypchnąć ceglany mur.

Popatrzyła w górę, prosto w jego twarz.

– To łaskocze – powiedział.

– Idź, idźże już! – powtórzyła.

Odszedł.

* * *

Przed paroma chwilami Longmore szykował się, by zabić.

Teraz robił wszystko, by powstrzymać się od śmiechu.

Sophy w stroju domowej służącej z głupawym spojrzeniem szeroko otwartych oczu, które znikło, kiedy straciła cierpliwość i nazwała go osłem.

A potem ta ślicznotka złapała go za ramię i próbowała wyprowadzić. To była najzabawniejsza rzecz, jaka mu się kiedykolwiek przydarzyła.

„Proszę zostawić to nam” – powiedziała.

W żadnym razie, pomyślał. Jeśli jednak miał swoim posłuszeństwem sprawić jej przyjemność, to niech sobie ma.

W tym ugodowym stanie umysłu udał się na poszukiwanie matki i siostry. Nie było trudno je znaleźć. Wystarczyło skierować się tam, skąd dochodził wrzask.

Był to tylko jeden okrzyk, po czym lady Warford w całej swej godności zemdlała.

Zręcznie i z wdziękiem zorganizował rodzinne wyjście. Zachowywał się przy tym po męsku i opiekuńczo, tak jak go poinstruowano.

Z Adderleyem rozprawi się później, obiecał sobie.

A potem...

Cóż, zajmie się, rzecz jasna, Sophy.

* * *