SZCZĘŚLIWY MĄŻ, KTÓREGO TY WYCHOWUJESZ, O PANIE,

I PRAWEM TWOIM POUCZASZ

Ps 94,12

DROGI CZYTELNIKU!

Już przy pierwszym zetknięciu się z niniejszą książką zorientujesz się, że nie sposób jej przeczytać od razu, jednym tchem. Każde zdanie wymusza potrzebę zatrzymania się i zastanowienia. Każde porusza, mniej lub bardziej, przy pierwszej i kolejnej lekturze. Dzieje się tak, ponieważ prawdziwy Autor tej książki ma do powiedzenia o wiele więcej, niż potrafilibyśmy pojąć. Ponadto, to On sam sprawił, że słowa te napotykają w naszych sercach swego rodzaju przedwstępne zrozumienie. Ujawniają one głęboko ukrytą w nas, lecz dotąd jakby nie ujawnioną i nie przyswojoną, duchową treść. W istocie rzeczy bowiem mamy tutaj do czynienia z prawdą Ewangelii, przedstawioną właśnie w tej specyficznej formie, jaką prezentuje sobą Słowo pouczenia. Jest to forma bardziej monologu, niż dialogu. Słuchającym jest Alicja Lenczewska, zmarła w 2012 r. mieszkanka Szczecina, której życie – a zwłaszcza proces nawrócenia i duchowej relacji z Bogiem – przedstawia książka pt. Świadectwo. Mówiącym natomiast, czy też dyktującym, jest Jezus, którego głos Alicja słyszy w swoim wnętrzu. Ten rodzaj porozumiewania się z Panem jest dobrze znany w duchowości chrześcijańskiej. Powiedzmy więcej – dostępny jest on w rozmaitym zakresie każdemu, kto całym sercem pragnie słuchać Boga. Alicja ten dar przyjęła i rozwinęła, służąc nim innym ludziom. Zapisywała słowa zaadresowane do niej samej i jednocześnie do innych, do wielu, do każdego... W jakim celu? Aby pozwolić się pouczyć i przemienić mocą tego słowa, tak, jak dokonało się to w Alicji.

Cóż więcej można by napisać tytułem zachęty do lektury tej książki? Pozostaje przekazanie jej w ręce Czytelników, dla których – zgodnie z Bożymi zamiarami – ona powstała. Wraz z całym zespołem redakcyjnym i ze wszystkimi osobami oddanymi dziełu upowszechnienia Słowa pouczenia, z całego serca życzę, abyś słowo to, Drogi Czytelniku, zechciał przyjąć sercem. Resztę ono samo w Tobie dokona.

ks. Andrzej Trojanowski TChr

OD REDAKCJI

MATERIAŁ ŹRÓDŁOWY

Alicja Maria Lenczewska pozostawiła po sobie dwa dzienniki duchowe: Świadectwo (1985–1989) i Słowo pouczenia (1989–2010). Powstawały one na przestrzeni 25 lat. Do rąk czytelnika oddajemy pierwsze, krytyczne wydanie Słowa pouczenia.

Swój pierwszy dziennik duchowy, Świadectwo, Alicja ukończyła w środę 21 czerwca 1989 r. o godzinie 23:30. Słowo pouczenia zaczęła pisać dwa dni później w piątek 23 czerwca 1989 r. o godzinie 11:35, a zakończyła w niedzielę 24 stycznia 2010 r. W piątek 3 kwietnia 1992 r. o godzinie 12:35 Pan Jezus określił cel pisania i duchowy sens tego dziennika. Alicja umieściła to Słowo od Pana na początku całego zbioru, w którym wydzieliła jedną część, epilog, pisany od poniedziałku 28 lutego 1994 r. od godziny 2:00.

Alicja notowała swoje rozmowy z Panem Jezusem ręcznie, w zeszytach, opisując mistyczne przeżycia i wewnętrzną przemianę. Po latach uporządkowała notatki i sama przepisała je na maszynie do pisania. Zeszyty zniszczyła, choć zachowały się trzy dotyczące Słowa pouczenia. Materiałem źródłowym są dla nas maszynopisy, osobiście przygotowane przez Alicję Lenczewską.

Tekst, który przedstawiamy w niniejszym wydaniu, jest kompletny i możliwie jak najwierniej oddający oryginał.

BUDOWA TRÓJDZIELNA

Alicja przepisywała Słowo pouczenia z pełną świadomością jego wyglądu i graficznej organizacji. Zastosowała uporządkowaną, prostą budowę trójdzielną: data, dialog z Panem Jezusem lub własne refleksje i słowo z Pisma św., nie zawsze występujące, jako potwierdzenie dialogu bądź refleksji autorki.

DATOWANIE

Główną częścią składową Słowa pouczenia jest dialog pomiędzy Jezusem a Alicją oraz refleksje samej Alicji. Niejednokrotnie dialog ten toczył się kilka razy w ciągu doby. W takich przypadkach Alicja nie powtarzała dat, ale zapisywała same godziny. Redakcja dla większego uporządkowania umieszcza te daty w nawiasach kwadratowych. Daty zapisane były skrótami i cyframi rzymskimi; użyte w tych zapisach kropki zostały pominięte w tym wydaniu. W oryginale jedynie niedziela (N.) została oznaczona jednoliterowo wielką literą, i ten zapis zostawiono. Pozostałe dni tygodnia oznaczono następującymi skrótami: pn., wt., śr., czw., pt. i sb. Obok dat w niedużym odstępie zdarzają się dopiski związane ze świętem danego dnia lub nabożeństwem Drogi Krzyżowej, podczas którego Alicja dostawała słowo od Pana. Zamiast odstępu zastosowaliśmy w tych wypadkach pionową kreskę. Te uzupełnienia łączą się bezpośrednio z datą i razem z nią tworzą całość. Redakcja wprowadziła też numerację dat, która ma za zadanie ułatwić poruszanie się po całości Słowa pouczenia i umożliwić odwołanie się do wybranego fragmentu tekstu.

DIALOG

Zgodnie z oryginałem Słowa pouczenia posługujemy się dwoma oznaczeniami: † (krzyżyk) na oznaczenie słów Pana Jezusa lub Matki Bożej oraz – (półpauza) na oznaczenie słów Alicji. Inaczej, niż Świadectwie, Alicja nie oznaczyła każdej wypowiedzi Pana Jezusa krzyżykiem, a swojej półpauzą, lecz tylko część.

Czasami Alicja powtarzała krzyżyk z powodu przeniesienia słów Pana Jezusa na kolejną stronę maszynopisu. W takim przypadku znak ten jest oznaczony dodatkowo symbolem * (asterysk).

TKANKA TEKSTU

Alicja przywiązywała dużą wagę do formy tekstu. Zastosowane przez nią rozmaite pauzy, odstępy, wielokropki, pomijane akapity oraz układ zdań i dialogów w żaden sposób nie są przypadkowe. Składają się one na duchowy wymiar tej niecodziennej rozmowy pomiędzy nieskończonym Bogiem a człowiekiem. Odzwierciedlają chwile zastanowienia i rytm wewnętrznych przeżyć. Przez tę formę zapisu Alicja zdaje się sugerować, że nie wszystko można przekazać za pomocą słów, i że potrzebne jest nieraz wymowne milczenie.

W wielu miejscach maszynopisu występują przerywane linie. W większości wypadków oddzielają one kolejne dni, czasem jednak zdarzają się w środku słowa, które Alicja otrzymywała danego dnia. Redakcja zastąpiła je w obu wypadkach odstępami międzywierszowymi.

ORTOGRAFIA I INTERPUNKCJA, WIELKIE I MAŁE LITERY

Tekst oryginału zawiera błędy ortograficzne, gramatyczne i stylistyczne. Część z nich została poprawiona przez Alicję – świadczą o tym poprawki naniesione długopisem w maszynopisie – pozostałe zaś zostały skorygowane przez redakcję. Za każdym razem zostało to odnotowane w przypisie, jak czyni się to w wydaniach krytycznych.

Znaki interpunkcyjne zostały wzięte w nawiasy okrągłe w przypadku błędnego użycia, a w nawiasy kwadratowe, jeśli były dodane przez redakcję tam, gdzie to konieczne. W sytuacjach wątpliwych zachowana została interpunkcja oryginału.

Najwięcej trudności sprawia pisownia wielką i małą literą terminologii religijnej. Komisja Języka Religijnego Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN za pożądane uznaje ograniczenie użycia wielkiej litery, jednak z zachowaniem możliwości jej zastosowania ze względów grzecznościowych, emocjonalnych lub dla podkreślenia szczególnej wagi. Alicja była niekonsekwentna w tym względzie. Staraliśmy się być jak najbardziej wierni stosowanym przez nią formom zapisu, każdą zmianę lub wątpliwość oznaczając stosownym przypisem. Niekonsekwencja zapisu nie wynikała ze zmian w ortografii na przestrzeni lat. Alicja stosowała bowiem różne zapisy w obrębie nawet tego samego akapitu.

POTWIERDZENIA Z PISMA ŚWIĘTEGO

Alicja cytowała fragmenty z Pisma św., podając sigla cytowanych fragmentów oraz czasami tytuł perykopy. Czasami sigla są inne, niż przytaczane fragmenty, lub niedokładne. W takich wypadkach podajemy prawidłowe. Wszystkie cytaty biblijne dotyczą III wydania Biblii Tysiąclecia.

TABELA OZNACZEŃ

Znak

Nazwa

Przykład

Zastosowanie

†

krzyżyk

† Zachowaj w sercu wdzięczność wobec świata i ludzi...

Wypowiedź Pana Jezusa lub Matki Bożej.

–

półpauza dialogowa

– Podczas wspólnych modlitw...

Wypowiedź Alicji.

†*

krzyżyk z gwiazdką

†* Powróć do słuchania i zapisywania Mojego głosu...

Znak krzyża powtórzony przez Alicję z powodu przeniesienia wypowiedzi Pana Jezusa lub Matki Bożej na następną stronę.

(,)

przecinek w nawiasie okrągłym

Który jest Pokojem(,) i Miłością, i Mądrością.

Użycie w tekście przecinka (lub innego znaku interpunkcyjnego) nieuzasadnione gramatycznie.

[,]

przecinek w nawiasie kwadratowym

Cokolwiek jest wokół ciebie[,] w tobie ma być Mój pokój i Moja miłość.

Przecinek (lub inny znak interpunkcyjny) dodany przez redakcję.

[ ]

nawias kwadratowy

[wt. 26 IX 1989]

Tekst dodany przez redakcję.

|

kreska pionowa

g. 22:30 | Matki Bożej Bolesnej

Kreska użyta zamiast odstępu po dacie, godzinie bądź siglum biblijnym.

ŚWIADEK ZMARTWYCHWSTAŁEGO
ALICJA LENCZEWSKA
(1934-2012)

Emerytowana nauczycielka Alicja Lenczewska zmarła w Szczecinie 5 stycznia 2012 roku. Zostawiła swoje duchowe zapiski zebrane w dwóch tomach: w Świadectwie i w Słowie pouczenia. Okazuje się, że teksty te należą do pereł literatury religijnej.

Duchowe dzienniki Alicji dotarły do rąk księdza arcybiskupa Andrzeja Dzięgi, który powołał komisję teologiczną do oceny ich zawartości. Okazało się, że pisma Alicji Lenczewskiej mają niezwykłą teologiczną i duchową głębię i są w pełni zgodne z nauczaniem Kościoła katolickiego. Na tej podstawie biskup Henryk Wejman, wikariusz generalny, wyraził zgodę na ich druk przez Wydawnictwo Agape.

DROGA DO NAWRÓCENIA

Alicja urodziła się w Warszawie w 1934 roku. Jej ojciec zmarł w kwietniu 1939 roku. Od tego czasu Alicję i jej starszego brata Sławka wychowywała mama, która w lipcu 1946 roku przeniosła się z dziećmi do Szczecina. To w tym mieście Alicja skończyła szkołę podstawową i średnią. Zdała maturę w 1952 roku i rozpoczęła pracę jako nauczycielka we wsi Banie, a później w Gryfinie. Po skończeniu studiów pedagogicznych w Gdańsku w latach 1966–1975 pracowała jako nauczycielka prac ręcznych i mechaniki w I Liceum Ogólnokształcącym w Szczecinie. W 1975 roku została nauczycielką pedagogiki i wicedyrektorką szczecińskiego liceum dla przedszkolanek.

Do momentu nawrócenia Alicji jej katolicyzm był bardzo powierzchowny. Jak sama napisała: „Były okresy kilkuletnie, kiedy to żyłam poza Kościołem, prawie zupełnie będąc w wyraźnej sprzeczności z przykazaniami Bożymi”. Szukała sensu życia, dobra i piękna. „Tęsknota za nimi – wspomina – goniła mnie po wielu krajach przez wiele lat. Ale nadszedł wreszcie okres, kiedy coraz wyraźniej odczuwałam pustkę takiego życia”.

RADOŚĆ ROZSADZAJĄCA SERCE

W 1984 roku, po śmierci mamy, Alicja wraz ze swoim bratem Sławomirem (tłumaczem, znającym 12 języków) zaczęli uczęszczać na spotkania modlitewne Odnowy w Duchu Świętym. To w tej wspólnocie Alicja odnalazła sens swojego życia. „W tym czasie – pisała Alicja – zaczęły trafiać do moich rąk książki religijne. Wśród nich Krzyż i sztylet, Trzecia godzina dnia, Najszczęśliwsi na świecie i inne mówiące o Odnowie Charyzmatycznej w Duchu Świętym”. Lektura tych książek rozbudziła jej wiarę. 8 marca 1985 roku Alicja uczestniczyła w rekolekcjach dla animatorów w Gostyniu. „I tam stało się coś – jak sama napisała – co zmieniło zupełnie moje życie. Tam stanął przede mną Jezus. Bardziej realny, prawdziwszy niż wszystko, co było w kaplicy: niż ludzie, którzy stali obok. Stało się to po przyjęciu Komunii św. (podczas Eucharystii), kiedy ze skruchą myślałam, jak bardzo jestem spóźniona w drodze do Niego. Wszystko przestało istnieć, był tylko On. Jego potęga, moc, ogrom coraz większy i ja coraz mniejsza przy Nim. Ogrom miłości tak wielkiej, niespotykanej, przed którą można tylko płakać nad swoją niewdzięcznością. A potem radość, że On mnie kocha. Radość rozsadzająca serce.

Od tej chwili zmieniło się wszystko: hierarchia wartości, struktura potrzeb, cel życia. Jedyną wartością, pragnieniem i celem stał się On – Jezus Chrystus. A najpiękniejszymi chwilami stały się spotkania z Nim: w modlitwie codziennej, w codziennej Eucharystii, w Komunii św., a także w powszedniości życia i pomagania innym. Wszystko, za czym tęskniłam i goniłam po świecie przez tyle lat, dał mi On. I dał wiele więcej, niż mogłam sobie wyobrazić i pragnąć”.

Na rekolekcjach w Gostyniu Alicja otrzymała nadzwyczajną łaskę regularnych mistycznych spotkań z Jezusem, który osobiście udzielał jej wskazówek i pouczeń, prowadził ją trudną drogą dojrzewania w wierze i miłości. Alicja skrupulatnie zapisywała wszystko, co usłyszała od Jezusa, i tak powstały dwa dzienniki jej duszy: Świadectwo oraz Słowo pouczenia.

„To, co zapisujesz – mówił jej Pan Jezus – jest po to, aby ludzie zrozumieli, że Ja chcę mówić do każdego, by pokierować nim, ustrzec od zła i wprowadzić na drogę zbawienia. Że jestem przy każdym człowieku, w każdej chwili jego życia. Że trzeba pragnąć Mnie usłyszeć, słuchać i wykonywać to, co wskazuję – pragnąć żyć według pouczeń Moich”.

Odtąd wszystko stało się dla Alicji „jedną wielką i ciągłą lekcją wychowawczą zbliżającą” ją do Jezusa. „Przygotowującą do ostatecznego spotkania”.

RADYKALNA ZMIANA

Odnajdując Jezusa, największą miłość i największy skarb, Alicja radykalnie zmieniła swoje życie. Tak pisze: „Najpierw pozbyłam się kolorowego telewizora, a pieniądze otrzymane ze sprzedaży przekazałam na cele charytatywne. Potem przyszła kolej na inne przedmioty, które niepotrzebnie zajmowały przestrzeń w moim domu. Czas, swoje siły oraz to, co mam, przeznaczyłam na służbę Bogu i bliźnim. A moje dolegliwości i trudy, jakich nie szczędzi życie codzienne, na ofiarę wynagrodzenia za grzechy własne i innych ludzi”.

Alicja zaczęła codziennie uczestniczyć w Eucharystii, trwać na adoracji Najświętszego Sakramentu, czytać Pismo św., odmawiać różaniec, brewiarz, pościć w środy i piątki o chlebie i wodzie. Pan Jezus wezwał ją także do całkowitej abstynencji. Jej pierwszym spowiednikiem i kierownikiem duchowym został ks. Walter Rachwalik. Wtedy – jak pisze Alicja – „skończył się okres mojego błąkania się po omacku”.

Na pytanie Alicji: „Cóż ja mogę zrobić dla Ciebie?”, Pan Jezus odpowiedział: „Opatrywać Moje rany, które ciągle Mi zadają. I krwawią. Jestem Cierpiącą Miłością. Bitą i poniewieraną przez własne dzieci. Możesz swoją czułością złagodzić Mój ból. I schronić Mnie w swoim sercu, bo wielu Mnie wygnało. Miłość musi być ofiarująca się, a nie pożądająca. Wtedy jest czysta i piękna – taka, jaką Ja was obdarzam”.

To sam Jezus wprowadzał Alicję w tajemnice życia wewnętrznego: „Chcę cię zabrać daleko w głąb. Tam, gdzie jest święte miejsce w twojej duszy. Gdzie nikt nie ma dostępu, bo tylko Ja tam przebywam – zbyt często samotny. Przemieniaj się i dojrzewaj w tym osamotnieniu, jakie ci daję – abyś mogła być tam ze Mną. Żyj w duchu ofiary i miłości za ludzi, którym potrzebna jest pomoc”.

NIEWIDZIALNE STYGMATY

Na początku 1989 roku Alicja otrzymała dar niewidzialnych stygmatów: „Zaczęłam odczuwać ból Jezusa, jaki zadają Mu ludzie, których powołał na swoich świadków i apostołów. Ból Jezusa Ukrzyżowanego w ich sercach, które szukają własnej chwały, posługując się Nim. Ból Jezusa, którego Krew depczą zapatrzeni w siebie. Ból Jezusa, którego uczynili dodatkiem do własnych ambicji i próżności, po to, by je zaspokajał. Ból Jezusa opuszczonego, zdradzonego, sprzedanego, sponiewieranego przez swoich”. „Otrzymałaś znak bólu – mówił jej Pan Jezus – o który prosiłaś, aby ułatwić ci to ciągłe trwanie we Mnie – świadome trwanie. Przypominam ci o Mojej obecności w tobie, bo tego pragnie serce twoje. [...] Stygmaty są autentycznym bólem przede wszystkim duchowym. Taka jest prawda i taki jest udział w Moim cierpieniu wynagradzającym i odkupiającym”. Alicja uczestniczyła w cierpieniu Jezusa za zbawienie wszystkich grzeszników. „Uczestniczysz – mówił jej Pan Jezus – w Moim cierpieniu – w jego cząstce, takiej, jaką jesteś w stanie przyjąć. [...] A czas coraz bardziej nagli, coraz bardziej nasycony jest znakami zapowiadającymi żniwo, kiedy każdy zbierze, co zasiał. A Kościół umęczony osiągnie Golgotę, by urzeczywistnić Ofiarę Moją i zmartwychwstać w ciele uwielbionym”.

MODLITWA

Modlitwa stała się dla Alicji najpiękniejszymi chwilami spotkań z Jezusem. „Wszystko jest owocem modlitwy – mówił jej Pan Jezus – Jaka modlitwa, takie życie: stan twojej duszy i ciała oraz twoje czyny – ich przydatność dla budowania królestwa Bożego w duszach ludzkich, dla ratowania tych, co giną w grzechach swoich. Wszystko, cokolwiek czynisz swoim sercem, umysłem lub dłońmi – aby miało sens i wartość – musi zaczynać się od modlitwy i kończyć się modlitwą, i trwać w niej.

Modlitwa to jedność ze Mną. A przecież Ja jestem początkiem i końcem wszystkiego, co istnieje: Alfą i Omegą. Beze Mnie nic uczynić nie możesz – nic, co zawiera wartość pozytywną. Wielu ginie, świat pogrążony jest w ciemnościach, bo brak modlitwy, brak jedności ze Mną. Wysiłki, praca, energia tak bardzo wielu ludzi obdarzonych obficie Moimi darami – tworzy złe owoce, zatrute jadem piekła, które zawsze jest tam, gdzie brak zwrócenia się do Mnie w ufnej i szczerej modlitwie. Gdzie brak oparcia się na Mojej Mądrości i woli. Ile modlitwy, tyle miłości, mądrości i pokoju w twoim sercu. Ile przyjęłaś ode Mnie podczas modlitwy, tyle możesz dać – tego, co warto dawać – drugiemu człowiekowi. Od siebie nie masz nic do dania. Możesz przekazywać braciom swoim jedynie: Moje dobro, swoją pustkę lub zło piekła. I tak się dzieje, zależnie od tego, jakie jest twoje życie modlitwy: jej ciągłość, głębia i żarliwość. I nie sądź, że możesz coś zgromadzić w swoim sercu i potem samodzielnie się tym posługiwać. Dobro, Miłość, Mądrość jest energią, która płynie z Boskiego Źródła, o ile jesteś z nim połączona w modlitwie”.

Kiedy człowiek się nie modli, to wtedy „odrywa się od źródła swego istnienia – jest miotany i poniewierany przez siebie samego, innych ludzi, ale przede wszystkim przez duchowe moce zła, czyny jego, także te tak zwane dobre, nie mają wartości, gdy są bez fundamentu, którym jest Bóg – jedyny Dawca dobra. I lepiej jest – jak powiedziała św. Tereska – w Miłości Bożej podnieść nitkę, niż bez łączności z Bogiem zbudować katedrę. Czyn zrodzony z Boga jest dobrem wiecznym. Czyn tylko z ludzkiej inspiracji czy ambicji – bez wiary i Miłości – zabiera czas i siły, które powinny być przeznaczone na życie w Bogu, ponieważ nie rozwija tego życia, a zasłaniając Boga ludzką pychą, może być jak wieża Babel, która się rozpadnie”.

Alicja prosiła Pana Jezusa, aby On nauczył ją się modlić. Usłyszała słowa: „Przylgnij sercem do Mnie. Jeśli ci trudno, myśl o tym, co dobrego uczyniłem w ogóle i w twoim życiu. W momentach najtrudniejszych módl się słowami – głośno. W twojej świadomości powinno być ciągle odczucie Mojej obecności z tobą i w tobie. Rozmawiaj ze Mną i wpatruj się we Mnie w każdej chwili życia, cokolwiek robisz i gdziekolwiek jesteś. Wszystko Mi oddawaj, wszystko rób dla Mnie. Uczyń wszystko, aby twoje życie codzienne było na Moją chwałę. Nie myśl o sobie, tylko o Mnie. Wtedy Ja będę myślał o tobie i o wszystko zadbam”. Innym razem Alicja usłyszała: „Trzeba nie wypuszczać z rąk różańca i adorować Mnie w Najświętszym Sakramencie. Jeśli czujesz, że nadchodzą ataki szatana, gdy ogarnia cię ciemność i ucisk w duszy, odmawiaj natychmiast Pod Twoją obronę, bo to jest egzorcyzm”.

EUCHARYSTIA

W swoich dziennikach duchowych Alicja zapisała wypowiedzi Jezusa o Jego rzeczywistej obecności w Eucharystii. Eucharystia to sam Chrystus w tajemnicy swojej męki, śmierci i zmartwychwstania. W każdej Eucharystii uobecnia się tajemnica naszego zbawienia: „Ja ratuję cię ciągle. To, co dokonane zostało na Golgocie dwa tysiące lat temu, było i jest znakiem tego, co trwa nieustannie, bo istnieje poza czasem, jakiemu ty podlegasz jako człowiek żyjący na ziemi. Ja jestem nieustającym i wiecznym Odkupieniem waszym. Ciągle wyrywam was szatanowi i oddaję Ojcu, o ile pozwala Mi na to wasza wolna wola. [...]

Ja z siebie złożyłem Bogu Ofiarę, aby was ocalić. Każdy człowiek jest ocalony i może powrócić do Boga – do Pełni, z której został stworzony. Może, o ile nie odrzuci tego daru i nie wzgardzi nim i Bogiem – dawcą daru. [...] To, co stało się dwa tysiące lat temu na Golgocie, trwa w rzeczywistości pozaczasowej. Golgota jerozolimska – całe Moje istnienie w Jezusie z Nazaretu – trud i Ofiara życia na ziemi były urzeczywistnieniem tego, co trwa. Znakiem najbardziej wymownym jest Moja obecność w Eucharystii. Jestem ukryty w Hostii i przez Jej spożycie następuje spotkanie duszy ze Mną żywym i prawdziwym, choć ukrytym dla umysłu i zmysłów ciała”.

Pan Jezus ostrzega, abyśmy nie przyjmowali Go w Komunii św. w stanie grzechu śmiertelnego oraz w sposób bezmyślny i obojętny: „jest to wielki grzech i profanacja Mojej Miłości i Mojego Daru zrodzonego we Krwi Golgoty”.

GRZECH I BOŻE MIŁOSIERDZIE

W słowach pouczenia skierowanych do Alicji Pan Jezus mówi, że największym nieszczęściem w życiu człowieka jest grzech, czyli odejście od Niego. Odrzucając Boga, człowiek oddaje się pod panowanie szatana, „który coraz bardziej przyciąga go do siebie i uzależnia. Najczęściej niezauważalnie, aby nie płoszyć. [...] Grzech śmiertelny – mówił Jezus – zabija Mnie w sanktuarium duszy człowieka, który zgrzeszył. Jeśli trwa w grzechu, jestem w jego duszy martwy i jego dusza jest martwa. Jest to taki stan, jaki był po Mojej śmierci na Krzyżu, bo istotnie krzyżując Mnie w sobie, krzyżuje swoją duszę. Ale dokąd jest na świecie, ma możliwość zmartwychwstania duszy przez pojednanie ze Mną. Gdy Mnie zapragnie, wówczas zmartwychwstanę w jego duszy i ocalę go dla życia wiecznego”.

Nie ma więc sytuacji beznadziejnych w życiu człowieka. Jezus jest zawsze z nami, aby nas uwalniać ze strasznej niewoli grzechów i szatana. Nieustannie czeka, aby w sakramencie pokuty przebaczyć nam wszystkie grzechy. Spowiedź jest powrotem syna marnotrawnego przy pomocy Jezusa. Najważniejsze jest wtedy – jak mówi Pan Jezus – „Pragnienie powrotu, wola powrotu i wołanie o pomoc do Mnie”. A spowiednik „jest rzeczywiście narzędziem. I nie ma znaczenia, jakie jest to narzędzie”. Pan Jezus ostrzega, że brak nawrócenia, definitywne odrzucenie Jego miłosierdzia prowadzi do wiecznego potępienia: „Odwrócenie się od Boga, zwłaszcza to definitywne zerwanie i bunt, są samobójstwem i bogobójstwem. Jest to zabicie w sobie tego, co Boskie, i przez to skazanie siebie na wieczne straszne cierpienie, tak jak wyrwanie własnego serca”.

EMERYTURA I EWANGELIZACJA

Alicja odeszła na emeryturę w 1987 roku. Mieszkała w małej kawalerce na 10. piętrze dużego bloku, wybudowanego w czasach komunistycznych, na ulicy Dembowskiego 27. Od tego czasu przez 16 lat dwa razy w tygodniu pracowała jako wolontariuszka w biurze parafii Bożego Ciała. Alicja całym sercem poświęciła się dziełu ewangelizacji. Została członkiem Rodziny Serca Miłości Ukrzyżowanej. 27 marca 1988 roku złożyła roczne śluby zakonne w tej wspólnocie, a 25 grudnia 2005 roku śluby wieczyste.

Była także mocno związana ze wspólnotą Apostołów Czystej Miłości (ACM), jako jej współzałożycielka. Razem z zespołem animatorów angażowała się w prowadzenie seminariów Odnowy w Duchu Świętym w kościele pw. św. Jana Chrzciciela, a także prowadziła spotkania domowej wspólnoty Odnowy w Duchu Świętym.

Była czytelniczką czasopisma „Miłujcie się!”, słuchała i wspierała swoimi ofiarami Radio Maryja oraz Telewizję Trwam, była wpisana do Wieczystej księgi fundatorów Towarzystwa Chrystusowego. Bardzo lubiła przychodzić na Mszę św. i adorację Najświętszego Sakramentu do sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczecinie. Pan Jezus mówił jej, że jest to sanktuarium Jego Serca.

Organizowała i prowadziła pielgrzymki do Włoch, Ziemi Świętej i do Medjugorja. To ostatnie miejsce było szczególnie bliskie jej sercu. Tak pisała w jednym ze swoich listów: „Medjugorje jest ratunkiem dla tonących w materializmie, rozwiązłości, nałogach (15 sierpnia 1998 roku). [...]Miłość czyni piękno w ludziach – na ich twarzach i w ich sercach. Gdy dzieci spytały Maryję w czasie objawienia, dlaczego jest taka piękna – odpowiedziała: dlatego, że kocham... O Panie, naucz nas kochać, aby Twoje Piękno zstąpiło na nas i uczyniło nas podobnymi Tobie” (Boże Narodzenie, 1999 roku). Alicja żyła orędziami Matki Bożej z Medjugorja. Utworzyła grupę modlitewną Dzieci Medjugorje i raz w miesiącu prowadziła spotkania.

Nawiązując do objawień Matki Bożej w Fatimie i Medjugorju, Pan Jezus tak mówił do Alicji: „Ja, tak jak Moja Matka objawiająca się w Fatimie i Medjugorju, wzywam wszystkich do nawrócenia, modlitwy i pokuty, aby ocalić jak najwięcej istnień ludzkich i jak najwięcej połaci ziemi od totalnego zniszczenia przez szatana, który sieje w sercach ludzi niezgodę, nienawiść i agresję. Czyńcie pokutę i módlcie się za tych, którzy ulegli nienawiści, i za ich ofiary. I ufajcie Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu, aby w sercach waszych, w słowach, które mówicie, i w waszych czynach był Pokój i była Miłość. Tylko w ten sposób przeciwstawicie się tej niszczącej fali wzajemnej nienawiści i niezgody, jaka przelewa się przez świat, ogarniając go coraz bardziej. To nowe dzieło szatana po fali totalitaryzmu faszystowskiego i komunistycznego. Teraz chodzi o to, aby walczyli wszyscy ze wszystkimi, wykorzystując różnice etniczne, narodowościowe, wyznaniowe czy jakiekolwiek inne.

Strzeżcie się wypowiadania słów, które sieją niepokój i przeciwstawiają ludzi między sobą. Jest czas zamętu w świecie i w sercach ludzkich, bo orędzia, jakie zostały światu dane, by powrócić na drogi Boże, by modlić się wspólnie i by czynić pokutę, pozostały zlekceważone przez świat i tych, którzy kierują państwami i głoszą różne ideologie, wywierając wpływ na całe społeczności ludzkie. Orędzia wzywające do nawrócenia przyjęły jednostki – pojedynczy ludzie – i ci są krzewicielami pokoju. Ci są nadzieją ocalenia dla wielu z tego zamętu, jaki się zaczął i jaki narasta wbrew pozornym hasłom czy usiłowaniom do scalania i pokoju. Nic nie zostanie scalone i nie będzie pokoju bez nawrócenia – bez Boga. Przeciwnie: niepokój i rozbicie będą narastać i rozprzestrzeniać będzie się to, co dzieje się w Jugosławii, która zlekceważyła wezwania Mojej Matki objawiającej się tam. Niech to, co tam się dzieje, będzie przestrogą dla świata, któremu grozi to samo i jeszcze więcej, jeśli wezwania do nawrócenia pozostaną bez echa. Niech to będzie przestrogą i upomnieniem dla każdego, kto pragnie budować swój dom i swoje życie bez zawierzenia Bogu, bez modlitwy i życzliwości dla innych ludzi. Niech będzie także wezwaniem do pokuty, modlitwy i czynów miłosierdzia dla tych, którzy trwają przy Mnie i pragną nieść orędzie Miłości i Pokoju. Amen!“ (25 stycznia 1993 roku).

ZACIĘTA WALKA O KAŻDE SERCE LUDZKIE

21 czerwca 1989 roku Alicja skończyła pisanie pierwszego swojego duchowego dziennika, który nazwała Świadectwo, a dwa dni później, na wyraźne polecenie Pana Jezusa, rozpoczęła pisanie swego drugiego dziennika duszy, zatytułowanego Słowo pouczenia.

Pan Jezus powierzył Alicji bardzo ważne zadanie: aby przekazała całemu światu to wszystko, co kazał jej zapisać, oraz by uczestniczyła w Jego cierpieniu za zbawienie grzeszników.

W jednym z listów do siostry Teresy, przyjaciółki, tak Alicja pisze o swojej cząstce cierpienia w zbawczym cierpieniu Chrystusa: „Powiem Ci, że od długiego czasu (od kilku miesięcy) moja dusza wystawiona jest na silne ataki zła. Do tego stopnia, że bywam wyczerpana nie tylko fizycznie, ale nawet psychicznie. Bywają chwile depresji i złych myśli, ale Pan jest – i gdy dochodzi do granic wytrzymałości, ocala, podnosi i ucisza. [...] Jestem sama wobec ataków zła i widocznie tego chce Pan”. W jednym ze swoich pouczeń Pan Jezus mówił Alicji: „O, żebyś wiedziała, jak wielki bój się toczy, jak zacięta walka o każde serce ludzkie... Nie myśl o sobie, o takich czy innych odczuciach twoich. One nieważne wobec ogromu zagrożenia piekłem zalewającym świat. Promienie Mojej Miłości nie mogą dotrzeć na ziemię, jeśli nie ma serc, które są bramą łączącą niebo z ziemią. Przez ludzkie serca ratuję i zbawiam inne serca zranione śmiertelnie”.

Alicja zgodziła się i pozwoliła Jezusowi, aby jej serce było „bramą łączącą niebo z ziemią”.

OSTATNI ETAP

W 2010 roku mistyczne spotkania Alicji z Jezusem stawały się coraz rzadsze i w końcu całkowicie ustały. Tego samego roku na wiosnę zdiagnozowano u niej raka nerki z przerzutami do płuc. Okazało się, że jest to nowotwór złośliwy. W sierpniu Alicja przeszła operację usunięcia nerki. Przyjęła chorobę i cierpienie z wielką pogodą ducha, jako szczególny Boży dar. Nie bała się śmierci, bo była pewna, że jest to przejście do pełni życia z Bogiem. Po kilku pobytach w szpitalach i operacjach 7 grudnia 2011 roku przyjęto ją do Hospicjum św. Jana Ewangelisty w Szczecinie. Bardzo pragnęła przeżyć właśnie tam ostatnie dni swojego ziemskiego życia, gdyż chciała codziennie uczestniczyć w Eucharystii i nie być ciężarem dla najbliższych. Otoczona troskliwą opieką personelu medycznego oraz modlitwą swojego brata, bratowej i licznych przyjaciół Alicja Lenczewska zmarła 5 stycznia 2012 roku o godzinie 19:42.

Czuwający na modlitwie przy umierającej Alicji słyszeli, jak wypowiadała ona krótkie zdania świadczące o tym, że tuż przed śmiercią otrzymała łaskę częściowego wglądu w rzeczywistość życia po śmierci. Konająca Alicja w zachwycie mówiła: „Jak tam jest pięknie! Widziałam twoich rodziców[1]. Jak On nas kocha! Byłam poza czasem. Ja wszystko słyszę. Umieram szczęśliwa”. Ostatnie słowa, jakie Alicja Lenczewska wypowiedziała przed śmiercią, brzmiały: „O Jezu, spójrz na mnie. Spalamy się, Jezu! Spalamy się do końca! Spaliłeś się do końca. Spaliłam się do końca”. Alicja pozwoliła Chrystusowi, aby ogień Jego miłości całkowicie ją oczyścił i przygotował ją na radosne spotkanie z Nim twarzą w twarz w chwili śmierci. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 12 stycznia 2012 roku. W kościele Bożego Ciała w Szczecinie została odprawiona Msza św. i tego samego dnia ciało Alicji Lenczewskiej pochowano na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.

Od swojego nawrócenia Alicja Lenczewska stała się dla innych ludzi sercem i dłońmi Chrystusa, przekazując im Jego miłość i miłosierdzie. Jakże bardzo aktualne są jej słowa: „Kochać Chrystusa trzeba w ludziach, bo On tam jest spragniony miłości. Nie w abstrakcyjnych wyobrażeniach, lecz w konkretnych osobach, które znam i spotykam, zwłaszcza w tych, w których brak miłości. Na człowieka trzeba spoglądać nie z pozycji własnego egoizmu i roszczeń, lecz z pozycji Jezusa, który w nim jest, z nim się identyfikuje i cierpi, nie będąc kochanym lub nawet zauważonym. [...]Największe zagrożenie dla Kościoła i siła niszcząca jego świętość tkwi w jego wnętrzu – w sercach ludzi, którzy zamiast być sercem i dłońmi Chrystusa, są Jego Ranami” (24 czerwca 2009 roku).

ks. Mieczysław Piotrowski TChr

[1] Chodzi o rodziców ks. Macieja Bagdzińskiego, który był jedną z osób czuwających przy umierającej Alicji.

*

1

To, co zapisujesz[,] jest po to, aby ludzie zrozumieli, że Ja chcę mówić do każdego, by pokierować nim, ustrzec od zła i wprowadzić na drogę zbawienia. Że jestem przy każdym człowieku, w każdej chwili jego życia. Że trzeba pragnąć Mnie usłyszeć, słuchać i wykonywać to, co wskazuję – pragnąć żyć według pouczeń Moich.

Nie jesteś osobą wyjątkową. Jesteś jak wielu: słaba, wplątana w układy tego świata, z których cię wyprowadzam do życia wiecznego dzięki temu, że chcesz Mnie słuchać i być Mi posłuszna. W przeciwnym razie ginęłabyś jak inni w grzechu i upadku, jak ginęłaś wielokrotnie[,] zanim serce twoje zwróciło się do Mnie.

Słyszenie w sercu Mojego głosu nie jest darem nadzwyczajnym, wyjątkowym. Każdy go otrzymał w chrzcie świętym i każdy może rozpoznać pouczenia Moje, jeśli będzie ich pragnął i oczekiwał. Jeśli będzie usiłował żyć według nich.

Wtedy dam obfitość wielką, bo jestem Ojcem kochającym i troszczącym się o zbawienie każdego dziecka Mojego. Za każdego przecież oddałem życie Moje na Krzyżu, aby ocalać, aby prowadzić, aby zbawić.

(pt. 3 IV 1992, g. 12:35)

Uwaga: Cytaty z Pisma Świętego otrzymywane były przez tzw. przypadkowe otwarcie Biblii po uprzednim zapisaniu słów, modlitwie i prośbie o dopełnienie pouczenia.

2

pt. 23 VI 1989, g. 11:35

Droga Krzyżowa

Stacja: Sąd

Nie bój się sądu ludzkiego, ale Mojego sądu.

Stacja: Krzyż

Weź krzyż, który ci dałem, w nim jest zbawienie twoje.

Stacja: Pierwszy upadek

Upadniesz wielokrotnie, ale zawsze Ja będę z tobą, by cię podnieść.

Stacja: Matka

Moja Mama jest zawsze przy tobie, by cię pokrzepić.

Stacja: Pomoc

Dam ci pomoc, gdy będziesz słabła.

Stacja: Miłosierdzie

I otrę twoją twarz z potu i łez – przez twego bliźniego to uczynię.

Stacja: Drugi upadek

Każdy następny upadek będzie bardziej bolesny, ale przecież dojść musisz tam, gdzie zmartwychwstanie twoje.

Stacja: Spotkanie

Nie myśl o sobie, myśl o innych.

Stacja: Trzeci upadek

Ostatni twój upadek człowieczy ujawni ci najgłębiej twoją słabość i moc Moją.

Stacja: Ogołocenie

Oddaj wszystko, nie zwlekaj – abym już teraz mógł odziać cię we Mnie.

Stacja: Przybicie do krzyża

Pozwól na to, aby Miłość Moja trysnęła z twoich ran.

Stacja: Śmierć

I umrzyj dla siebie, abym żył w tobie dla wszystkich dzieci Moich.

Stacja: Zdjęcie[2] z krzyża

Mama Moja cię utuli i w Jej ramionach znajdziesz ukojenie.

Stacja: Grób

Twój ziemski świat to pusty grób, z którego wyjdziesz do wieczności...

Stacja: Zmartwychwstanie

...by zmartwychwstać i radować się Mną na wieki.

Amen[.]

3

sb. 24 VI 1989, g. 6:45

Bądź dla bliźnich twoich Miłością – jak Ja: cichy i pokornego serca, który nie złamie[3] trzciny nadłamanej[4], a tlący się knotek zamienia w pożar miłości.

4

pt. 14 VII 1989, g. 23

Trzeba w życiu kierować się wyłącznie dobrem duszy: twojej i bliźnich(,) i unikać wszystkiego[,] co ma choćby pozór zła.

Badaj swoje intencje: czy o wygodę i przyjemność ci chodzi, czy o ubogacenie wewnętrzne innych ludzi.

Pozory grzechu są grzechem.

Łk 4,12

Lecz Jezus mu odparł: «Powiedziano: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego».

5

czw. 27 VII 1989, g. 13:25

Niech nie miotają tobą fale, które unoszą innych. Ty masz trwać jak skała, o którą rozbije się każdy niepokój, każde zło, każde zwątpienie, czy odejście.

Tą skałą ma być w tobie ufność, miłość i oddanie. Nade wszystko oddanie i zawierzenie Bogu twojemu, który jest niezmienny, wieczny. Który jest Pokojem(,) i Miłością, i Mądrością.

Ty masz być taka. Cokolwiek jest wokół ciebie[,] w tobie ma być Mój pokój i Moja miłość.

Bądź bezpiecznym portem dla każdego zbłąkanego serca. Przygarniaj, uciszaj Moim pokojem w tobie. I napełniaj Moją miłością – karm zabiedzone dzieci Moje.

2 Kor 6,4-7a 

Okazujemy się sługami Boga przez wszystko: przez wielką cierpliwość, wśród utrapień, przeciwności i ucisków, w chłostach, więzieniach, podczas rozruchów, w trudach, nocnych czuwaniach i w postach, przez czystość i umiejętność, przez wielkoduszność i łagodność, przez [objawy] Ducha Świętego i miłość nieobłudną, przez głoszenie prawdy i moc Bożą.

6

pt. 4 VIII 1989, g. 9:30

Droga Krzyżowa

Broń Mego dobrego Imienia w braciach twoich i Mojej sprawiedliwości we własnej duszy.

Przyjmując krzyż, Mnie przyjmujesz.

Chroń Mnie, bym nie był sponiewierany w sercu twoim.

Matkę ci dałem, byś Jej sercem Mnie kochała.

Bądź Cyrenejczykiem[5] świadomym wielkości swego czynu.

Ocieraj Moją twarz, a jej obraz pozostanie na twarzy twojej.

Każdy upadek jest szansą powstania, by ukochać jeszcze bardziej.

Pokrzepiaj i wspieraj Mnie w bliźnim twoim[6].

Podnoś Mnie w sercu swoim na wyżyny nieba.

Okrywaj Mnie welonem twej czułości.

Ulecz Moje Rany pocałunkami miłości twojej.

Ranę Mego Serca zakryj sercem twoim.

Zdejmij Mnie z krzyża twoją wiernością i posłuszeństwem.

I wyjdź ze swej ludzkiej ciasnoty do Nieba, którym jestem Ja w duszy twojej.

I adoruj Mnie tam w darze z siebie samej na wieki.

Amen.

Gdy w zjednoczeniu ze Mną odprawiasz Drogę Krzyżową, jesteśmy Jednością we wzajemnym darze z siebie: ty dla Mnie, a Ja dla ciebie.

7

pn. 7 VIII 1989, g. 19:30

Zaprzyj się swoich uczuć i odczuć(,) i trwaj w oddaniu siłą twej woli. Oto droga zjednoczenia – jak modlitwa w Ogrójcu.

2 Kor 13,5

Siebie samych badajcie, czy trwacie w wierze; siebie samych doświadczajcie!

Czyż nie wiecie o samych sobie, że Jezus Chrystus jest w was?...

8

sb. 12 VIII 1989, g. 12:05

Pragnę, abyś była... wespół ze Mną – każdego dnia – w drodze krzyżowej za świat. Tu jest pełnia twej miłości, pełnia twego życia we Mnie. Pełnia radości. Tylko tu jesteś na swoim miejscu, które ofiarowałem tobie[,] dając ci istnienie.

Pnp 1,2-4.7-8

9

N. 13 VIII 1989, g. 22:20

Potrzebne jest dziecięce oddanie i ufność oraz zapał miłości gotowej na wszystko. I potrzeba też twojej stanowczości i samozaparcia. Determinacji w zawierzeniu i wierności.

Wkładaj cały swój wysiłek, by dochować wierności i unikać wszystkiego, co tą wierność osłabia. Nie oszczędzaj siebie. Swoimi wyrzeczeniami rozpalaj ogień miłości w duszy twojej.

Gorąca miłość wymaga troski i wysiłku wytrwałego. Nie żałuj go dla Mnie ani dla tych, których we Mnie spotykasz. Każdy spotkany człowiek jest darem ode Mnie po to, abyś ogarnęła go miłością Moją, jaka w tobie płonie.

Jak płonie[,] zależy to od ciebie. Od twojego wkładu w żar tego ognia.

Potrzebny jest dar twojego wysiłku i twojego samozaparcia, jak potrzebne były chleb i ryby Apostołów, abym je rozmnożył dla nakarmienia tłumów[7].

Tak będę mnożył to, co ty dasz z siebie[,] i zadziwi cię ogrom zwielokrotnienia Mojej mocy miłości w tobie.

Nie żałuj swego wysiłku, by być wszędzie tam, gdzie Ja jestem[,] i czynić to, co Ja czynię. Niech twoje serce czuwa i pała, i trudzi się w codzienności.

Jk 2,26

Tak jak ciało bez ducha jest martwe, tak też jest martwa wiara bez uczynków.

10

N. 27 VIII 1989, g. 9:15

Każda twoja modlitwa powinna być Moją modlitwą w Ogrójcu[8], aby wypełniło się powołanie twoje.

Odmawiaj sobie wielu rzeczy, które bardziej są przyjemnością niż pożytkiem. Wybieraj to, co trudniejsze z miłości do Mnie; to[9], co pożyteczne dla dusz bliźnich twoich.

Nie znęcaj się nad sobą i nie zadawaj sobie bólu celowo. Lecz przyjmuj z ufnością każde cierpienie, jakie cię dotyka ze strony ludzi, sytuacji(,) czy twego ciała. Cierpienia wewnętrzne też.

Pozostaw wszystko Mojej woli i pragnij[,] aby się wykonało. Żyj bogactwem Moich słów z Krzyża. Wielka katecheza jest w nich zawarta i esencja Mojego Testamentu.

Mt 27,46

...Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?

Łk 23,34

...«Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią»...

Łk 23,43.46

...«Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju».

...«Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego»...

J 19,26-27.28.30

...«Niewiasto, oto syn Twój»... «Oto Matka twoja»...

...«Pragnę».

...«Wykonało się!»...

Rachunek sumienia:

Nie zatrzymuj się przy faktach zewnętrznych. Przyjrzyj się[,] jak wyglądało twoje pragnienie. Czy było takie jak Moje?

Czy ono poruszało twoje serce i czy nim oddychałaś cały dzień?

W których chwilach, sytuacjach zapominałaś. Kiedy było ci trudniej, najtrudniej?

Co niszczyło twoje pragnienie?

Zauważ to, co było najgroźniejsze. Oddaj Mi. Proś o wspomożenie Moją Mamę, świętych, aniołów.

I żałuj, i proś, bym naprawił, bym dopełnił twą ofiarę dnia, godziny, chwili.

Nie powinno być czasu pustego. Nie powinno być zapełniania czasu byle czym. Nie powinno być zajmowania się sobą, innymi, które nie ubogaca duszy. Nie powinno być próżnych rozmów i myśli. Nie powinno być ulegania zachciankom ciała, umysłu, serca.

To wszystko gasi pragnienie, które jest twoim życiem. Gasi twoje życie. I gasi życie tych, dla których żyjesz.

11

pn. 28 VIII 1989, g. 9:35

Gdy rozpoczynasz dzień, z pragnieniem oddania Mi go rozpoczynaj. Oddania tego, co jest intencją stałą, intencją dnia, chwili. Oddania wszystkich, których spotkasz, wszystkiego, co będzie, co nadchodzi.

I proś o żarliwość pragnienia, o ogień miłości, o łzy miłości, o narodziny Miłości. Proś za wszystkich i o wszystko, co drogie twemu sercu.

Zawierz i zaufaj. I trwaj w miłości i pokoju z Maryją i Józefem, z twoimi bliskimi w niebie, ze świętymi, z aniołami. Bądź otoczona ich modlitwą i ich miłością. Bądź w jedności z nimi i ze Mną.

Aby się wykonało w czasie, w którym jesteś: w twym sercu i wszędzie to, co jest pragnieniem Boga w Trójcy Jedynego.

Rz 15,21

...zgodnie z tym, co napisane: Ci, którym o Nim nie mówiono zobaczą Go, i ci, którzy o Nim nie słyszeli, poznają Go.

12

śr. 30 VIII 1989, g. 9:50

Skrucha jest tym, co pozwala[,] abym przemieniał cię w Światłość. Brak skruchy jest ciemnością w tobie, która Mnie zakrywa i wiąże.

Skrucha i miłość – oto czym powinnaś być cała, aby stawać się Mną. Skrucha wobec twojej ludzkiej nędzy i zachwyt pełen miłości wobec Mojego Miłosierdzia i Mojej Świętości.

13

pt. 1 IX 1989, g. 8:45

Bądź Mi wierna w małych wyrzeczeniach codziennych. Nie ma rozwoju duszy w miłości bez zapierania się siebie – swego egoizmu w każdej sytuacji dającej taką możliwość.

Twoim życiem i upodobaniem Ja jestem. Nic poza Mną nie jest dla ciebie dobre. Są tylko rzeczy konieczne dla twego organizmu biologicznego.

Kontempluj Miłość w skrusze i uwielbieniu – to twój program i radości codzienne.

Ps 69,33-34

Patrzcie i bądźcie radośni, ubodzy,

niech ożyje wasze serce,

którzy szukacie Boga.

Bo Pan wysłuchuje biednych

i swoimi więźniami nie gardzi.

14

pt. [1 IX 1989], g. 22:50

Pełnia macierzyństwa czy ojcostwa duchowego może nastąpić tylko wówczas, gdy zjednoczona jesteś ze Mną jak Moja Matka pod Krzyżem. Gdy współprzeżywasz ze Mną Ofiarę za wybawienie dzieci Moich.

Moje ojcostwo ocalające wszystkich, którzy chcą je przyjąć, zrealizowało się przez Ofiarę Krzyżową – męczeństwo Krwi[10].

Macierzyństwo Mojej Mamy przez męczeństwo Serca i współofiarowanie Siebie.

Aby prowadzić innych[,] trzeba uczynić to, co Maryja[,] i być tam, gdzie Ona była, gdy się wykonywało Dzieło Zbawienia.

Prowadzenie innych to nie pouczanie. To wspólne ze Mną ofiarowanie się za nich. To wytrwała modlitwa i trud wyrzeczeń w ich intencji. To umiłowanie Boga w nich i wspólne z nimi trwanie w Miłości Mojej.

I nie jest konieczna bliskość fizyczna, ale bliskość i opieka duchowa podyktowana czystą miłością oddającą w Moje ramiona.

Wiedz, że postęp twoich dzieci duchowych zawsze uwarunkowany jest twoim postępem w umiłowaniu Mnie miłością ofiarną budowaną na zaparciu się siebie.

Wtedy tylko dzieją się cuda nawróceń i uzdrowień wewnętrznych, które nie są skażone ludzkimi przywiązaniami.

15

pn. 4 IX 1989, g. 10

Jakże mało znaczy to, co jest na powierzchni twego życia. A jakże wiele to, co dzieje się w głębinach twej duszy.

Rz 1,17c

A sprawiedliwy z wiary żyć będzie.

16

śr. 6 IX 1989, g. 22:15

Niebo to Ja. Będąc w niebie[,] jesteś we Mnie już bez ograniczeń, jakie stwarza teraz ciało. Będziesz dotykać Mnie i obcować ze Mną całym twym jestestwem[,] i wszystko w tobie będzie niebem: radością i odczuciem pełni ciągle rosnącej. I zachwytem coraz doskonalszym. Pokojem i ukojeniem.

Zawsze będzie radość doskonała, piękno doskonałe, dynamiczne i ciągle bogatsze. Nasycenie szczęśliwością.

Będziesz chłonąć Miłość i będziesz kochała[,] i pragnęła kochać.

Niebo to Ja.

Poza mną jest piekło: ból oddzielenia i wieczny głód. Wieczny nienasycony głód i niepokój, i lęk, i ucisk.

Zobacz, Moje dziecko: cały świat jest we Mnie. I ty, maleńka drobina w tym świecie jesteś we Mnie – ukochana, upragniona, chroniona.

Popatrz: cały jestem dla ciebie. Nikt i nic nie umniejszy tej Mojej miłości. Moja wszechmoc polega też na tym, że dla każdego Mojego dziecka jestem cały. Każdy ma całą Moją miłość, całe Moje piękno!

Jestem niepodzielny – choć jestem dla wszystkich.

Pragnę nauczyć cię tak kochać i tak przyjmować Miłość: Każdemu dawać pełnię Miłości i przyjmować dar Miłości bez lęku, że ktoś ci go odbierze, umniejszy.

Miłość nie ma żadnych granic i nigdy jej nie zabraknie: ani tej, którą otrzymujesz, ani tej, którą dajesz. Szczodrym sercem dawaj i szczodrym przyjmuj – z hojnością królewską, bo królewski dar otrzymujesz i królewski rozdajesz.

Bądź pewna Mojej miłości, bo to daje pokój i radość(,) i pobudza do szczodrości. I choć krwawić będzie twoje serce Moim bólem, radość i pokój będą w tobie, bo masz Mnie. I dzielić się będziesz Mną i nigdy ci Mnie nie zabraknie. Nigdy nie zabraknie ci Miłości.

Ja jestem Miłością wszechobecną, wszechogarniającą, nasycającą wszystkich, którzy pragną ją przyjąć i pozwolą ją sobie dać.

17

czw. 7 IX 1989, g. 6:45

Dar proroctwa to wielki dar. To dar, który w całej pełni doskonałości otrzymała Maryja. Ona jest Matką proroków, opiekunką, wychowawczynią, wzorem.

Słowo, które przychodzi od Boga[,] jest ci zwiastowane i gdy napotyka twoje „fiat”, wciela się w ciebie, żyje w tobie i rośnie[,] karmiąc się tobą i wchłaniając ciebie w swą moc.

Chodzisz z nim i w nim(,) i dojrzewa w tobie w intymnej miłości ukryte w twym sercu. Kochasz je i żyjesz nim. Karmisz je sobą i karmisz się nim. I nie jest ważny czas, bo przecież dotknęła cię wieczność.

A potem jest ból porodu – wydania Słowa na świat. Na zewnątrz, gdzie nie ma już wód płodowych twojej czułej miłości.

I pochylasz się nad nim, gdy już jest. Zachwycasz się jego pięknem, jego świętością. Lecz porodziłaś je, by oddać ludziom, oddać światu. I lękasz się, i boli cię: co z nim uczynią?

Ale wiesz, jak Maryja, że trzeba ofiarować, i czynisz to[,] wystawiając swoje serce na miecz – odkryte, gołe serce wobec ostrości świata.

I potem patrzysz[,] jak Ona patrzyła: w Nazarecie, w Kanie(,) i na drodze krzyżowej, i pod krzyżem... Patrzysz na mękę Słowa, którego nie możesz osłonić już sobą.

Cierpisz, kochasz, wierzysz.

Wiesz, że w Słowie, które przez ciebie zrodził Bóg[,] jest moc Miłości, moc Prawdy, moc Pokoju! Że ono nie umrze, ale żyć będzie na wieki w sercach, które przemieni i zrodzi do życia Miłością – dla Miłości.

Ap 1,3

Błogosławiony, który odczytuje, i którzy słuchają słów Proroctwa,

a strzegą tego, co w nim napisane, bo chwila jest bliska.

18

N. 10 IX 1989, g. 3:50

Jeśli przekazałaś Słowo Moje światu[,] nie możesz, nie wolno ci korygować relacji pomiędzy Słowem a światem, bo żyje ono już swoim życiem. Ono kształtuje tą relację i wyzwala reakcje serc ludzkich[,] obnażając i ujawniając prawdę o nich. Prawdę o ich miłości Boga, bliźniego i siebie samych.

Czyż nie tak się stało, gdy Słowo było Człowiekiem? I czyż nie po to przyszedłem na świat, aby także świat postawić w Prawdzie? Dokonać konfrontacji pomiędzy światem(,) a Bogiem – Prawdą i Miłością?

I ujawniła się prawda o Bogu i o ludziach. O tym[,] jaki jest Bóg i jacy są ludzie. Ujawniło się to przez wzajemną relację: Boga wobec ludzi i ludzi wobec Boga.

Ta relacja trwa nadal, a w szczególny sposób potęguje się, gdy Słowo staje przed człowiekiem i nie może on go ominąć[,] nie zauważywszy. Wtedy reaguje[,] jak chce[,] i wolno mu – według wolnej woli[,] jaką otrzymał. Ale jest odpowiedzialny za swe reakcje i zda z nich sprawę przed sprawiedliwością Ojca i wobec Mojego Miłosierdzia – jeśli w skrusze do niego zawoła.

Taka jest wola Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Amen.

Mt 10,40-42 | NAGRODA ZA ODDANIE SIĘ JEZUSOWI

19

pn. 11 IX 1989, g. 4:50

Dałem ci dwa rodzaje łask:

– łaskę obcowania ze Mną,

– i łaskę służby.

Pamiętaj o tym i żyj tym coraz głębiej. Wiedz, że kto ma, będzie miał coraz więcej, a kto traci to, co otrzymał, utraci wszystko i znacznie więcej niż mu dano.

Każdy z Moich darów jest nie tylko łaską, ale też zobowiązaniem. Jest łaską, bo darowuje ci to Moja Miłość, aby uczynić cię Moim dzieckiem, Moim dziedzicem, oblubienicą Boga.

Jest zobowiązaniem, bo wzywa cię do ogołocenia coraz większego, do odejścia od wszystkiego, co nie jest Mną samym. Jest koniecznością dzielenia się wszystkim z braćmi – a najbardziej tym, co składam w twoim sercu: Mną samym.

Te łaski są umożliwieniem wypełniania przykazania miłości Boga i bliźniego. One są talentami, z których wykorzystania[11] zdasz sprawę Ojcu po powrocie do Domu[12].

Módl się i czuwaj. Jednocz się z twoim Bogiem i jednocz się z twymi braćmi. Jednocz się, aby czynić Jedno z tego, co rozbite. Aby wszystko wróciło do Domu Ojca, co z niego wyszło drogami grzechu pierworodnego na ziemię wygnania.

Powracaj. I niech twój powrót nie będzie samotny. Wracaj w wielkim orszaku. Jak królowa, za którą idzie wielki tłum, naród, jaki prowadzi za sobą. Jak matka, która zrodziła pokolenia[13].

Mk 16 | ZMARTWYCHWSTANIE JEZUSA CHRYSTUSA[14]

20

śr. 13 IX 1989, g. 23:30

Mt 26,41

«Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe».

21

czw. 14 IX 1989, g. 6:20 | Podwyższenie Krzyża Świętego

Wszystko w życiu jest łaską: Jedni mają łaskę zdrowia, drudzy cierpienia. Jedni wygody życia, drudzy trudu. Jedni urody fizycznej, drudzy kalectwa. Jedni inteligencji, drudzy niedorozwoju.

Wszystko w życiu jest łaską daną po to, by prowadziła do Mnie.

Jak myślisz, czyja miłość jest piękniejsza: tego, który kocha, by otrzymywać, czy tego, który kocha, by dawać?

Jak myślisz, który dar miłości jest większy: ten, co przychodzi łatwo, czy ten, który wymaga wysiłku?

Jak myślisz, który człowiek mniej narażony jest na szatański grzech pychy: czy ten, który posiada urodę ciała i bystrość umysłu? A który wyzwala w innych więcej dobra i sam nie grzeszy?

Pomyśl też nad tym[,] kogo trzeba bardziej kochać: siebie czy Boga? Ciało swe, czy duszę swą?

Ze względu na kogo i ze względu na co oceniać to, co otrzymałaś, co spotyka cię w życiu? Jak to wykorzystać, by pożytek był większy[?](.) Co może przynieść większe dobro, trwalsze dobro?

Pomyśl nad swymi reakcjami w różnych okolicznościach i rozważ[,] o czym one mówią. Poznawaj siebie: swą duszę i jakość miłości twego serca.

Konfrontuj to z tym wszystkim, co obiecujesz, a co czynisz w swym sercu i co uzewnętrzniasz.

Czemu i komu służy twoje ciało, twój umysł, twoje serce, twoja dusza?

1 Kor 15,1-2

Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którąście przyjęli i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam rozkazałem...

Chyba żebyście uwierzyli na próżno.

Zdaj też sobie sprawę[,] jaka jest twoja odpowiedzialność wobec tego, co ci powiedziałem, co wiesz.

Czy tylko umysł twój to przyjmuje, czy także serce[?](.) Na jak długo? Czy są owoce w twym wnętrzu i wokół ciebie? Czy ich pragniesz, czy może zapomniałaś pragnąć?

22

pt. 15 IX 1989, g. 22:30 | Matki Bożej Bolesnej

Święte rzeczy rodzą się wyłącznie z łez i trudu. A najświętsze z krwi.

23

pn. 18 IX 1989, g. 12:15

– W kościele obok mnie usiadła starsza osoba, od której czuć było bardzo przykry zapach. Chciałam zmienić miejsce.

Wtedy Pan powiedział:

O wiele większy odór wydzielają dusze ludzkie trwające w grzechu, a jednak nie odchodzę i trwam przy nich, aby je uwolnić.

Módl się i znoś to z miłości do niej. W jej duszy też jestem. Pomyśl[,] jaka woń wydziela się z twojej duszy, gdy uważasz, że jesteś i czystsza.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

[2] W oryginale: „Zdięcie”.

[3] W oryginale: „złamię”.

[4] Por. Iz 42,3; Mt 11,29.

[5] W oryginale: „Cyranejczykiem”.

[6] Wyraz, z powodu nałożenia się na siebie dwóch liter, można odczytać na dwa sposoby: „twoim” albo „swoim”.

[7] Zob. Mt 14,13-21; 15,32-38; Mk 6,32-44.8,1-9; Łk 9,12-17; J 6,10-14.

[8] Zob. Łk 22,39-46.

[9] W oryginale: „ale to”.

[10] W oryginale: „krwi”.

[11] W oryginale: „z wykorzystania których”.

[12] Por. Mt 25,14-30; Łk 19,12-27.

[13] W oryginale: „pokołenia”.

[14] W oryginale: „Chrastusa”.

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Imprimatur: Wikariusz Generalny, Biskup Henryk Wejman, 20 lipca 2015, Szczecin

Copyright © Wydawnictwo Agape sp. z o.o.

Poznań 2016 (dodruk 2017)

ISBN: 978-83-64774-44-7

Z całego serca dziękujemy wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się do powstania niniejszej publikacji, a zwłaszcza: arcybiskupowi Andrzejowi Dziędze, biskupowi Henrykowi Wejmanowi, ks. Mieczysławowi Piotrowskiemu, ks. Maciejowi Bagdzińskiemu, ks. Jackowi Skowrońskiemu, Misji Matki Bożej Światłości wraz z jej rektorem, ks. Andrzejem Trojanowskim, s. Teresie Łozowskiej, Dorocie, Sławomirowi i Oldze Lenczewskim, Iwonie i Grzegorzowi Kępistym, Marii Binda, Bogdanie Bochdan, Jolancie Słobodzie, Kamili Dzwonek, Grażynie Wojciechowskiej i Mieczysławowi Szewłodze.

Projekt okładki: Paweł Fiszer

Redakcja: Iwona Kępisty, Bartłomiej Grysa, Agnieszka Kańduła

Korekta: Iwona Kępisty, Bartłomiej Grysa

Wydawnictwo Agape sp. z o.o.

ul. Panny Marii 4

60-962 Poznań

e-mail: wydawnictwo@agape.org.pl

tel./fax (+48) 61 852 32 82

Dział handlowy

tel./fax (+48) 61 852 32 80

e-mail: sklep@milujciesie.org.pl

www.sklep.milujciesie.org.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl