Redaktor prowadzący

Małgorzata Cebo-Foniok

Redaktor stylistyczny

Anna Tłuchowska

Korekta

Alicja Jedynak

Barbara Cywińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Grischa Georgiew/Shutterstock

Tytuł oryginału

Little Girl Lost

Copyright © Carol Wyer, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6535-3

Warszawa 2017. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Prolog

Alice nie mogła się pozbyć tego złowieszczego przeczucia, które męczyło ją cały wieczór, choćby nie wiem jak bardzo się starała. To się znowu stanie – chociaż jego nie ma w domu. Po prostu wiedziała. Ze strachu tak mocno ścisnęła Pana Wielkie Uszy, że aż stęknął. W telewizji kreskówkowy ptak uciekał pędem przed kojotem, zjeżdżającym ze zbocza na odrzutowych wrotkach. Dzisiaj jednak Alice nie chichotała przy kreskówce.

Do pokoju wpadła jej matka, w długiej sukni wyglądała jak księżniczka.

– Do zobaczenia rano, kochanie. Śpij dobrze.

Nachyliła się, żeby musnąć policzek córki pocałunkiem, i odsunęła jej z buzi kosmyk włosów. Spojrzała w wielkie jasnoniebieskie oczy okolone nieprawdopodobnie długimi ciemnymi rzęsami i zalała ją fala miłości. Pogłaskała Alice po głowie i szepnęła:

– Dobranoc, kochanie.

I odsunęła się, pozostawiając za sobą znajomy zapach cytryny, bergamotki i pomarańczy, który zwykle ukoiłby Alice. Ale dziś jej nie ukoił. Nie chciała zostać sama w wielkim dwupiętrowym domu z czternastoletnią gotką, która robiła sobie tak grube czarne kreski na oczach, że ze swoją bladą twarzą wyglądała jak zombi. Alice skuliła się bardziej w fotelu, przyciskając do siebie pluszowego królika, Pana Wielkie Uszy.

– Musisz iść? – zakwiliła.

Nastrój matki z miejsca się zmienił.

– Oczywiście, że muszę. Paul odbiera nagrodę dla najlepszego aktora. Przecież wiesz. – Mówiła głośniej, jak zawsze, gdy coś ją zirytowało. Taka właśnie była jej matka: w jednej chwili szczęśliwa i kochana, w drugiej – zimna i rozzłoszczona. – Rozmawiałyśmy już o tym, kiedy się kąpałaś. Wiem, że wszystko się zmieniło, odkąd się tu przeprowadziłyśmy, ale się przyzwyczaisz. Będziesz musiała. Minęły dopiero trzy tygodnie. Jeszcze przez jakiś czas będzie dziwnie. Więc przestań marudzić i trochę się postaraj. Będziemy tu mieszkać, czy ci się to podoba, czy nie. A Natasha może i wygląda trochę dziwnie, ale naprawdę cię lubi. Nie pokazuje po sobie emocji, ale Paul mówił, że ona bardzo cię lubi. Będzie twoją nową starszą siostrą, kiedy Paul i ja weźmiemy ślub.

Alice nienawidziła myśli, że ktoś zastąpi tatusia, ale wiedziała, że tak się stanie, choćby nie wiem co. Marudziła i płakała, ale mama tylko się za to na nią rozzłościła i powiedziała, że zachowuje się jak rozwydrzony bachor. Ślub miał się odbyć bardzo szybko. „Miłość jak grom z jasnego nieba”, powiedziała jej matka. Alice gotowała się w środku. Jak można tak szybko zapomnieć o tatusiu? Matka poznała Paula i zakochała się w nim na zabój w niecały rok po tym, jak tatuś zginął. Paul też był wyraźnie zauroczony mamą. Obsypywał ją drogimi prezentami, jak ta piękna bransoletka z kryształów, którą miała teraz na ręce. Spotykali się zaledwie od trzech miesięcy, gdy Paul zaproponował, żeby zamieszkała w Farmhouse, z nim i dwójką jego nastoletnich dzieci, Natashą i Lucasem.

– Nie chcę się wyprowadzać – płakała Alice, kiedy matka powiedziała jej o tym. – To jest dom. Tutaj mieszkaliśmy ty, ja i tatuś.

Matka chwyciła ją za nadgarstki i spojrzała jej w oczy.

– Wiem, że jest ci ciężko, mnie też. Tęsknię za twoim ojcem. Bardzo za nim tęsknię, ale nie mogę dłużej być sama, nie mogę dłużej sama próbować związać koniec z końcem. Paul to dobry człowiek. Jest miły i zadba o nas obie. Jest bardzo bogaty. Ma piękny dom nad jeziorem, przy lesie, z padokiem. Ma nawet kucyki. Która dziewczynka nie chciałaby mieszkać w dużym domu z ogromną sypialnią i jeździć na kucykach?

Prawda wyglądała tak, że Alice wcale nie obchodziło, gdzie mieszkają, dopóki ona i mama były razem. Ale odkąd mama poznała Paula, już się nią tak bardzo nie interesowała. Przepędzała ją z pokoju, kiedy przychodził Paul. Już nie było rozmów o tym, co one będą robiły w ciągu dnia, tylko o tym, co mama i Paul będą robili. Traciła mamę dzień po dniu.

Tak naprawdę chciała, żeby znowu byli tylko ona, mama i tatuś, ale to się nigdy nie zdarzy, chociaż modliła się i modliła o cud. Jeden – mały – dokonał się, gdy Pan Wielkie Uszy zaczął z nią rozmawiać. Odezwał się do niej zaraz po tym, jak Paul pokazał się u nich. On też go nie lubił. Kiedy królik odezwał się do niej po raz pierwszy, zrozumiała, że to tatuś znalazł jakoś sposób, żeby do niej wrócić i być z nią. Gdyby tylko potrafił znaleźć sposób, żeby być z mamą. Życie bez niego było okropne. Mama przez cały czas płakała, nic nie robiła, w mieszkaniu było coraz brudniej i brudniej. Alice wiedziała, że mama bardzo lubi Paula. Za bardzo. Miał miły uśmiech i był wysoki. Nie zwracał się do Alice, jakby była małym dzieckiem, i powiedział jej, że nigdy nie będzie próbował zastąpić jej ojca, ale zawsze będzie się o nią troszczył, i gdyby czegoś potrzebowała, ma mu o tym powiedzieć. Pan Wielkie Uszy mu nie uwierzył. Ona też nie.

Spojrzała na twarz matki, znowu rozpromienioną na myśl o wyjściu na galę, i mocniej przycisnęła do siebie Pana Wielkie Uszy. Zgięty wpół wyglądał, jakby oddawał jej uścisk. To tatuś jej go podarował, a ona uwielbiała tego pluszowego królika. Teraz oczywiście, od czasu małego cudu, zabierała go ze sobą wszędzie. Pan Wielkie Uszy był jej przyjacielem, powiernikiem i pocieszycielem, gdy była smutna lub gdy się czymś martwiła. Mówiła do niego przez cały czas i wsłuchiwała się uważnie w głos ojca, wydobywający się z ust Pana Wielkie Uszy. W tej chwili królik milczał i patrzył w dal.

Matka odeszła, z granitowego blatu w kuchni zabrała wieczorową torebkę na długim złotym łańcuszku i obejrzała się za siebie.

– To co, będziesz grzeczną dziewczynką i nie będziesz robiła Natashy kłopotu, prawda? Jest w salonie i ogląda film, gdybyś jej potrzebowała.

Kiwnęła głową.

– A Lucas? – spytała cicho.

– Lucas został na noc u kolegi, u Dana. Chciałabyś, żeby on też tu był?

Pokręciła głową. To ostatnia rzecz, jakiej chciała. Nie po tym, co się stało ostatnim razem.

– Nie idź jeszcze, mamusiu! – krzyknęła, czując narastającą panikę.

Matka zawahała się przy drzwiach kuchni.

– Nie bądź niemądra. Jesteś już dużą dziewczynką. Musisz się przyzwyczaić, że czasami cię zostawiam. Będziemy tu, gdy się obudzisz. A teraz dosyć już jęczenia. Kiedy skończysz oglądać kreskówki, od razu idź się położyć i nie dokuczaj Natashy. Pokaż jej, jaką potrafisz być grzeczną dziewczynką.

Chciała znowu zawołać, ale matka wymknęła się z kuchni, zostawiając ją skuloną na dużym fotelu, wpatrzoną w ekran. Dotarło do niej stłumione szemranie. Paul mówił Natashy, żeby dzwoniła, gdyby czegoś potrzebowała. Natasha wymamrotała coś w odpowiedzi. Ciężkie frontowe drzwi zamknęły się z hukiem i Alice została sama w pokoju, jedynie z odgłosem tryumfalnego trąbienia Strusia Pędziwiatra uciekającego przed Kojotem. Jak ona by chciała tak szybko biegać. Gdyby potrafiła, Lucas nie mógłby jej dogonić. Odpędziła myśli o Lucasie. Dzisiaj go tu nie ma. Nie musi się bać.

Pokój, w którym siedziała, był najprzyjemniejszy ze wszystkich w ogromnym domu. Był przedłużeniem kuchni, stały w nim wygodne seledynowe kanapy, jedną ścianę zajmował wielki telewizor. Alice wolała siedzieć tutaj niż w olbrzymim salonie z dużymi ustawionymi naprzeciwko siebie kanapami, wielkim kominkiem i porcelanowymi figurami bladych kobiet gapiących się w pustkę. Ogrodu zimowego w stylu wiktoriańskim z drewnianą posadzką też nie lubiła. Przez te wielkie szyby czuła się w nim jak złota rybka w gigantycznym akwarium. Pokój muzyczny także jej nie interesował, chociaż raz czy dwa próbowała zagrać kilka taktów na pianinie.

Matka zwykle przesiadywała w kuchni. Alice wolała być blisko niej, nawet jeśli tylko oglądała telewizję, gdy matka piła wino z Paulem. Natasha miała czternaście lat i większość czasu spędzała w swoim pokoju. Jej okolone czernią oczy były przepełnione niechęcią i nastoletnim niepokojem. Lucas rzadko tu przebywał, wolał własny pokój. Puszczał w nim głośno muzykę rockową, której dudnienie rozchodziło się po całym domu. Oboje przez większą część roku przebywali w szkole z internatem, ale teraz wrócili, bo były ferie.

Alice jeszcze nie zdecydowała, czy Natasha naprawdę jest przyjazna. Czternastolatka rzadko się uśmiechała i zdawała się ignorować wszystko, co się wokół niej dzieje, zwłaszcza Alice i jej mamę. Czasami jednak wydawało się, że przygląda się im tęsknym wzrokiem, trochę jak szczeniak, który chce się zaprzyjaźnić, tylko nie jest pewny, jak ma rozpocząć znajomość. Zanim jednak ktokolwiek zdążył zareagować, spojrzenie znikało i Natasha wycofywała się za swoją bladą, pozbawioną wyrazu maskę. Prawdopodobnie nie była zachwycona faktem, że zyska młodszą siostrę.

No i Lucas. Przeszedł ją dreszcz. Z początku wydawał się miły. Drobny jak na swoje szesnaście lat. Miał trądzik, oczy jak czarne węgle i zwyczaj niemiłego krzywienia się, gdy ci się przyglądał. Kiedy zjawiła się w jego domu, zlustrował ją od stóp do głów, przechylił głowę i oznajmił, że fajnie będzie mieć młodszą siostrę. Wtedy pomyślała, że jest w porządku. To było przedtem. Przed tym strasznym wieczorem, gdy robił jej te rzeczy.

Kreskówka się skończyła i Alice wyłączyła telewizor. Piekarnik w dużej kuchence był włączony, w kuchni było ciepło i przytulnie. Ten dom tak bardzo się różnił od miejsca, w którym mieszkały z mamą, zanim mama poznała Paula. Alice wolała jednak małe, stare mieszkanie i jego zniszczone meble. Tęskniła za tym. To tam ona, mamusia i tatuś mieszkali przed wypadkiem. Z królikiem pod pachą poszła do swojego pokoju na drugim piętrze. Tu na górze mogła się ukryć przed tym, co się działo na dole, i rozmawiać z Panem Wielkie Uszy.

Jej sypialnia była urządzona specjalnie dla niej, w różnych odcieniach różu, z motywami księżniczek. Jak na pokój małej dziewczynki panował w niej zaskakujący porządek, ale Alice lubiła porządek. Wszystkie zabawki i lalki były równo ustawione na regale w odległym krańcu pokoju, obok łazienki. Drugą ścianę zajmowały wysokie szafy. Nie licząc łóżka, komódki, na której w równej linii stała kolekcja zwierzątek, i nocnego stolika, nic w nim więcej nie było. Alice zebrała z łóżka używane przez nią wcześniej kredki i książeczkę do kolorowania. Odłożyła je na stolik nocny. Kredki ułożyła według wielkości. Ściągnęła narzutę z łóżka, najpierw położyła Pana Wielkie Uszy, potem zsunęła kapcie i wśliznęła się pod kołdrę obok królika. Nie wyłączyła lampki nocnej, wpatrywała się w cienie na ścianach.

Ciemność kiedyś była jej przyjacielem. Przed tamtą nocą zawsze mile ją witała. Alice zwijała się w łóżku obok królika i słuchała jego cichego głosiku do chwili, aż zasnęła. Od tamtej nocy była nieufna, zostawiała włączoną nocną lampkę w kształcie sowy i zakopywała się głęboko pod różową kołdrą z nadrukiem w duże kwiaty.

Dzisiaj się to nie zdarzy. Lucasa nie ma. Jest bezpieczna. Uścisnęła na dobranoc Pana Wielkie Uszy. Szeptem powiedział, że jego zdaniem mama wyglądała dzisiaj ślicznie i że pewnego dnia Alice też włoży identyczną suknię i będzie wyglądała jak księżniczka. Jeszcze raz uścisnęła królika. Była przekonana, że on też wolałby, żeby mama została w domu.

Nagle, gdy już prawie zasypiała, usłyszała skrzypienie schodów. Natychmiast oprzytomniała. Pan Wielkie Uszy z przerażenia aż usiadł. Żeby go ukryć, wepchnęła go pod kołdrę. Krew uderzyła jej do głowy i zatętniła w uszach, zagłuszając wszystkie inne dźwięki. Ktoś szedł do jej pokoju. Piąty stopień na schodach wydawał cichy jęk, kiedy się na niego nastąpiło. To właśnie ten odgłos usłyszała.

Poczuła nagłą potrzebę pójścia do łazienki. Nie może się zmoczyć w łóżko. Jest dużą dziewczynką. Za trzy miesiące skończy dziewięć lat. Usiłowała zapanować nad pęcherzem, gdy usłyszała, że drzwi sypialni uchylają się i jakiś głos mówi szeptem:

– Przychodzę się pobawić. Jesteś gotowa?

Zaczęła się trząść. To się stanie znowu. Wczołgała się głęboko pod kołdrę, potem pisnęła z przerażenia. Ktoś ściągał z niej kołdrę. Zacisnęła oczy i zwinęła się w kulkę. Zimne dłonie pociągnęły ją za ramiona. Skuliła się jeszcze bardziej.

– No już, siostrzyczko. Czas na naszą sekretną zabawę. Obudź się. Przecież to lubisz.

Te same dłonie podciągnęły jej koszulę nocną wysoko nad biodra. Na pośladkach poczuła zimno. Do oczu napłynęły jej łzy, próbowała się wywinąć. Wtedy dostała mocny klaps w pupę.

– Cicho! I tak cię nikt nie usłyszy.

Pociągnął ją za nogi, przekręcał i szarpał, aż leżała płasko na plecach i musiała patrzeć w jego bezduszne oczy.

– No dobrze. A teraz się ładnie zabawimy – wychrypiał Lucas. Musnął ją palcem po twarzy. W jego oddechu czuła alkohol. Czasem od mamy też było czuć alkohol. Zwykle robiła się po nim wylewna, po całym wieczorze raczenia się winem na dole przychodziła zajrzeć do córki, dawała jej całusa i wychodziła. To, co się działo teraz, zupełnie tego nie przypominało. Oddech Lucasa był kwaśny, odwróciła głowę. Nie przejął się tym. Nachylił się do niej jeszcze bardziej i wbijając w nią nieco błędny wzrok, wybełkotał:

– Jesteś taka ładna. Wręcz doskonała. Podoba mi się, że mam taką ładną siostrzyczkę.

Starała się wstrzymywać oddech, kiedy mówił. Serce obijało jej się mocno o klatkę piersiową. Czuła, że Lucas przyciska się do niej, wiedziała, co się stanie. Będzie, jak ostatnim razem, gdy mama wyszła z Paulem na kolację. Wtedy Lucas musiał przerwać, bo Paul i mama wrócili wcześniej. Kiedy wychodził, postraszył ją, dlatego nikomu nie powiedziała o tamtym wieczorze. Wyrzuciła to z pamięci i miała nadzieję, że więcej się nie powtórzy. Teraz jednak, czując ciepło ciała Lucasa przesiąkające przez jej cienką koszulkę, wiedziała, że tym razem nie będzie miała tyle szczęścia.

– Wiesz, co masz robić, prawda? Bo inaczej oderwę łepek twojemu królikowi i wypatroszę go, a ty będziesz musiała na to patrzeć. Chyba nie chcesz stracić swojego królika, co? – Jego twarz przeciął złośliwy uśmieszek.

Tak samo groził jej ostatnim razem, gdy do niej przyszedł. Powiedział, że rozszarpie Pana Wielkie Uszy na strzępy, jeśli Alice nie zgodzi się na zabawę. Nie mogła stracić swojego królika. Był wszystkim, co jej zostało po tatusiu. Zdławiła płacz.

Nie odrywając od niej oczu, Lucas opuścił rękę do ściągacza spodni od dresu.

– Gotowa, mała siostrzyczko?

Jednym ruchem, obnażając się, ściągnął spodnie i majtki i wdrapał się na nią.

– No już. Dotknij go. – Złapał ją za nadgarstek i siłą przyciągnął jej rękę. – Złap go – syknął. Otworzyła dłoń i złapała. Lucas stęknął.

– Właśnie tak. Potrzyj go tak, jak ci kazałem poprzednim razem.

Zrobiła, jak chciał.

– Nie! Nie tak! – krzyknął niespodziewanie, kiedy erekcja zaczęła słabnąć. – Źle to robisz! – Chwycił ją w pasie i jednym płynnym ruchem przekręcił się na plecy, wciągnął ją na siebie i tam unieruchomił. Leżała na nim naga. Nagle uśmiechnął się, wpadł mu do głowy nowy pomysł.

– To nie będzie bolało, obiecuję. To nas połączy. To będzie nasza tajemnica, tajemnica brata i siostry – szepnął.

Poczuła, że wsuwa w nią palec, wpycha go głęboko i porusza nim. Zbyt przerażona, żeby coś zrobić, pozwoliła, żeby wsadził w nią drugi, którym rozepchnął ją jeszcze bardziej. Do oczu napłynęły jej łzy wielkie jak grochy. Chciała, żeby Lucas przestał, ale on był w swoim świecie, mamrotał coś niezrozumiale.

Wiła się i wykręcała, był jednak dla niej zbyt silny. Sprawiał jej ból. Chciała krzyknąć, żeby przestał, ale wtedy usłyszała głos tatusia. Tatuś był bardzo zły na Lucasa. Lucas nie powinien robić tego, co robił. Pan Wielkie Uszy przysunął się, siedział teraz przy jej nodze. Patrzył na nią z napięciem. Miał jej coś pilnego do powiedzenia, o stoliku nocnym. Słuchała. Przestała płakać, łzy zastąpił przypływ czegoś innego – siły tak potężnej, że ledwie ją kontrolowała. Nie pozwoli, żeby Lucas jej to robił. A on akurat zamknął oczy i wydawał gardłowe pomruki zadowolenia. Przygotowała się. Kiedy Pan Wielkie Uszy zawołał „teraz!”, wyciągnęła rękę. Lucas, wyrwany z ekstazy, otworzył oczy. I krzyknął zaskoczony, gdy podniosła czerwoną, mocno zaostrzoną kredkę i z całej siły wbiła mu ją w lewe oko.

1

Robyn Carter siedziała w swoim pięcioletnim srebrnym polo. Obserwowała drzwi frontowe i czekała, aż się otworzą. Nie mogła zabić czasu czytaniem czy rozwiązywaniem krzyżówki, musiała być gotowa do akcji. Kamera wideo leżała na siedzeniu pasażera, obok porzuconego opakowania po owocowo-orzechowym batoniku.

Człowiek, którego śledziła, Terence Smith, był w środku. W domu pod numerem 52 przy Rosewood Avenue. Robyn musi go szybko dopaść. Terence zażądał od firmy ubezpieczeniowej wypłaty odszkodowania z tytułu problemów z kręgosłupem. Rzekomo uszkodził go sobie w pracy, w pubie, dźwigając beczki z piwem. Roszczenie wzbudziło jednak podejrzenia ubezpieczyciela. Towarzystwo wynajęło firmę detektywistyczną R&J Associates, żeby zbadała wiarygodność zgłoszenia.

Robyn siedziała w samochodzie od siódmej, nie robiła nic, tylko gapiła się na drzwi. Większa część jej pracy składała się właśnie z takiego tkwienia przed domami czy biurami. Czasem było strasznie nudno, ale jej to nie przeszkadzało. Nigdzie jej się nie spieszyło i miała mnóstwo cierpliwości, to cecha, którą udoskonaliła, kiedy jeszcze pracowała w policji.

Sprawdziła czas na zegarku – prezencie na szesnaste urodziny od rodziców, którzy w tamtym okresie rozpaczali nad niewyobrażalną niepunktualnością córki. Prosty w stylu, z białą tarczą i delikatnymi złotymi wskazówkami, był bardzo dokładny. Nigdy jej nie zawiódł. Dzięki niemu Robyn co do sekundy wiedziała, o której rodzice zostali potrąceni i zabici przez pijanego kierowcę ciężarówki, gdy wyszli na spacer z ich psem, retrieverem Rufusem. Wiedziała, o której doktor Mahmoud powiedział jej, że jest w ciąży. Wiedziała nawet, o której godzinie wróciła do hotelu w Marrakeszu, nie mogąc się doczekać, kiedy powie o dziecku narzeczonemu, Daviesowi. Davies pracował w wywiadzie wojskowym, nie wrócił jeszcze ze spotkania z informatorem – informator miał ponoć znać miejsce ukrywania się kilku bojówek. Czekała więc z niecierpliwością, domyślając się, jaką narzeczony zrobi minę, gdy się dowie. Wiedziała również, o której zadzwonił telefon i przygnębiony głos poinformował ją, że Davies zginął w zasadzce tuż za miastem. I wiedziała, o której poroniła rozwijające się w niej maleńkie życie. Zdawało się, że to wszystko wydarzyło się wieki temu. Od tamtego czasu bardzo się zmieniła. Machinalnie potarła skórzany pasek i znów sprawdziła godzinę. Było dokładnie wpół do dziesiątej, gdy mężczyzna wyszedł z domu.

Samochód Robyn stał trzydzieści metrów dalej. Ross, jej wspólnik, zaparkował po drugiej stronie ulicy, przodem w przeciwnym kierunku niż ona, żeby mogli śledzić mężczyznę w każdej okoliczności, czy z podjazdu skręciłby w lewo, czy w prawo.

Na widok inwigilowanego Robyn porwała kamerę z siedzenia i przycisnęła guzik nagrywania. Terence Smith był po pięćdziesiątce, przysadzisty i łysiejący. Gwizdał, krocząc pewnie ku drzwiom swojego forda mondeo. Kiedy dotarł do niego, kluczyki wyśliznęły mu się z dłoni i spadły z trzaskiem na ziemię. Pochylił się zwinnie, żeby je podnieść, potem otworzył drzwi auta i wskoczył do środka.

– Mam cię – mruknęła Robyn, nagrywając mężczyznę, jak wsiada do samochodu bez żadnych oznak bólu pleców czy ograniczenia w ruchach.

Śledziła Terence’a od tygodnia. Zdążyła go już nagrać, gdy wybrał się do supermarketu. Wyszedł z niego z dwiema dużymi torbami zakupów i bez większego wysiłku wrzucił je na tył samochodu.

Odłożyła kamerę. Nadeszła pora, żeby pojechać za Terence’em. Domyślała się, że facet jedzie do Mucky Duck, nędznego pubu w pobliskiej wiosce. Pracował tam na pół etatu jako barman. Może nawet przyłapie go, jak powie, że musi zmienić beczkę. I rzeczywiście auto Terence’a ją minęło. Uruchomiła więc swoje i ruszyła za nim w bezpiecznej odległości.

W przeciwieństwie do inwigilowania niewiernych mężów, zbieranie dowodów w sprawie roszczenia ubezpieczeniowego może wymagać tygodni, a nawet miesięcy śledzenia i obserwacji przez długie godziny. Robyn akceptowała nudę towarzyszącą takim sprawom, skupiała się wyłącznie na osiągnięciu celu. Była z tych, dla których liczą się wyniki. Dopadnie tego gościa, nieważne, ile czasu zajmie jej zbieranie dowodów. Wyminęła jadącą w żółwim tempie toyotę prius i ustawiła się za fordem mondeo. Nie przejmowała się, że śledzony ją zauważy. Sztukę bycia kameleonem miała dopracowaną do perfekcji. Ani ona sama, ani jej nijaki samochód nie przyciągały uwagi. Panel na desce rozdzielczej zaświecił się na znak, że ktoś do niej telefonuje.

– Cześć, Ross.

Głos, chropowaty od całych lat palenia, warknął:

– Wygląda, że znowu wygrałaś. Wracam do biura, sama się tym zajmij.

– Nie ma sprawy. Widzimy się później.

– Nie da rady. Wieczorem śledzę Roberta Branningana. Dzwoniła jego żona. Mówiła, że mąż umówił się na wyjście ze znajomymi, ale jej zdaniem idzie się spotkać z nową kochanką. Wspominała coś o symptomatycznych oznakach w postaci nowych dżinsów i nowej wody po goleniu. To się już wcześniej zdarzało. Uważa, że to bardzo podejrzane.

– W takim razie życzę powodzenia. Ja nie przepadam za taką robotą. – Nienawidziła, gdy musiała mówić klientom, że się nie mylili. Przesyłać im zdjęcia ukochanych w kompromitujących sytuacjach, wiedząc przy tym doskonale, że to ich boleśnie zrani.

– Robota jak robota. Po jakimś czasie skóra ci twardnieje, chociaż patrząc na Roberta Branningana, byłbym bardzo zaskoczony, gdyby miał romans. Jest chyba jednym z najbrzydszych facetów na świecie. Kto chciałby się bzykać z taką pokraką?

– Kobiety pociąga władza. Może w tym tkwi odpowiedź na twoje pytanie. Pomyśl o tych wszystkich paskudnych gwiazdach popu i politykach z oszałamiającymi dziewczynami. Robert jest radnym. Założę się, że ktoś się ostro podnieca, kiedy go sobie wyobraża, jak podejmuje ogromnie ważne decyzje w sprawie progów zwalniających i recyklingu. Pewnie dziewczyna nie może się doczekać, aż wskoczy z nim do łóżka.

Ross podłapał jej ton i prychnął kpiąco.

– Może masz rację. Albo to jakaś stara krowa, która chce, żeby jej załatwił przepustkę dla niepełnosprawnych, żeby mogła parkować bliżej sklepu. – Roześmiał się na ten pomysł. – W porządku, pogadamy jutro. Mam nadzieję, że w tym pubie będziesz miała beczkę śmiechu.

Ross rozłączył się, a Robyn pokręciła głową. Ach, ten jej wspólnik i jego poczucie humoru. Ross był jej kuzynem, prawie dziesięć lat od niej starszym, dobijał pięćdziesiątki. Ciepła przyjazna twarz, choć nie zawsze, nad zielonymi oczami krzaczaste brwi, które śmiesznie wyginał, gdy go coś rozbawiło. Ale zasadniczo rysy miał nijakie. Włosy, przesiane siwizną, żyły własnym życiem. Sterczały na wszystkie strony, bez względu na to, jak często je czesał. Ross wyglądał przez to niechlujnie, ale to zwodnicze wrażenie, maskujące błyskotliwy umysł i spostrzegawczy wzrok.

Robyn żywiła ogromny szacunek dla kuzyna. Pomógł jej, gdy wróciła do Wielkiej Brytanii z Maroka. Jej ukochany i nienarodzone dziecko zostali jej odebrani tak szybko i nagle, że jej umysł i dusza były zdruzgotane. Potrzebowała czasu na uleczenie ran. Wzięła urlop. Pracowała w policji i do tamtej pory uwielbiała tę robotę. Ross i jego żona, Jeanette, zatroszczyli się o nią, pomogli wrócić do życia. Zawsze praktyczny Ross zaproponował, żeby popracowała w jego prywatnej agencji detektywistycznej, przynajmniej do czasu, aż będzie w stanie wrócić do pracy w policji. To było koło ratunkowe, którego potrzebowała. Praca była różna, ale bez większych wyzwań, godziny tragiczne, nie dawały szansy na prowadzenie jakiegokolwiek życia towarzyskiego. Przez większość czasu nie musiała z nikim rozmawiać. Krótko mówiąc, ta robota była dla niej idealna.

Zerknęła w lusterko wsteczne. Prius zniknął z widoku, bez wątpienia tarasował ruch z tyłu. Ponieważ zbliżali się do pubu Mucky Duck, zwolniła. Czekała, aż Terence Smith da znak kierunkowskazem i skręci na parking. Ona sama przejechała obok pubu i zaparkowała dalej na ulicy. Zajrzała do komórki, żeby się upewnić, że ma ustawione nagrywanie, odczekała pięć minut, wzięła notes i długopis i ruszyła do pubu.

Za barem Terence gawędził z jakąś dwudziestokilkuletnią dziewczyną, mocno umalowaną, ubraną w coś, co matka Robyn nazwałaby opaską zamiast spódnicy. Na jedną chwilę myśli Robyn podryfowały do rodziców i do radosnego śmiechu matki. Oboje kochali życie, ich dom przepełniał śmiech. Jej dzieciństwo było szczęśliwe. Ale nie mogła teraz o tym myśleć. Pokręciła głową i prześliznęła się do baru, gdzie Terence obrzucił ją pobieżnym spojrzeniem.

– Co ci mogę podać, kochanie? – spytał.

– Sok pomarańczowy – odpowiedziała. Kiwnął głową i odwrócił się. Ledwie ją zarejestrował. Bardziej pochłaniała go rozmowa o kliencie, który przystawiał się do jego młodej koleżanki.

– Paskudny karłowaty zbok. Założę się, że jest żonaty – perorował Terence, nalewając sok.

Postawił szklankę przed Robyn na podkładce.

– Dwa funty pięćdziesiąt, kochanie. Dzięki – rzucił, zbierając monety, które pchnęła w jego kierunku. Zaraz potem przeniósł uwagę na dwójkę nowych klientów, którzy głośno się z nim witali.

– Jak tam, Smithy, wszystko w porządku? Nadal się piszesz na mecz w sobotę?

– Taa, myślę, że tak – odparł Terence. – Wygląda na to, że będzie ubaw. Te chłopaki z Sandtown to straszne dranie. Myślę, że będą próbowali nas przemielić. Pewnie bardziej chcą nam dać wycisk niż rozegrać porządny mecz. Ale trochę potrenowałem. – Wyszczerzył się i napiął biceps. – Dzisiaj dźwignąłem trzydzieści kilo. Dam popalić tej piczce, ich pomocnikowi. Dostanie w nochala, jak będzie kozaczył w tym tygodniu. Ostatnim razem z rozmysłem podciął Gazzę, pora się odpłacić.

Nikt nie zwracał uwagi na Robyn. Jej telefon leżał na barze, ona sama zapisała kilka linijek w notesie – coś o prezentacji i mrzonkach. Gdyby ktoś zerknął na te zapiski, pomyślałby, że przygotowuje się do jakiegoś zebrania. Chociaż przy swoim metrze siedemdziesiąt osiem była wysoka, jej buty na płaskim obcasie, noszone z ciemnymi dżinsami, do pary z szarą bluzą z kapturem nie przyciągały uwagi. Myszowato-kasztanowe włosy opadały na przód, zasłaniając twarz bez makijażu, duże okulary w ciemnej oprawce skrywały ciemnobłękitne, uważne oczy. Kiedy Robyn chciała, potrafiła się stawać niezauważalna. Tę umiejętność doskonaliła przez lata. Nawet gdy ktoś się z nią spotkał, nigdy nie potrafił potem opisać jej wyglądu. Była przeciętna i jeśli o nią chodziło, uważała, że to najlepsza z możliwych przykrywka dla prywatnego detektywa albo – w przeszłości – dla komisarza z wydziału dochodzeniowo-śledczego policji w Staffordshire.

Mężczyźni dalej przeklinali i rozprawiali o futbolu, potem Terence Smith wyszedł na zaplecze. Robyn wraz ze zdjęciami spod sklepu miała już wystarczającą ilość dowodów, żeby móc go na razie zostawić. Obciążających materiałów zebrała całkiem sporo. Mecz w sobotę powinien być ostatnim potrzebnym elementem. Kiedy sfotografuje Terence’a, jak gra w piłkę, wszystkie dowody przekaże towarzystwu ubezpieczeniowemu, a ono podejmie odpowiednie kroki. Dopiła sok i przez nikogo niezauważona, wyszła z baru.

Siedząc w polo, sprawdziła nagranie. Głos Smitha słychać było wyraźnie. To dobry dowód. Spojrzała w lusterko wsteczne i uśmiechnęła się niewesoło do swojego odbicia. Nudna kobieta z dużym końskim nosem i bladą twarzą, która na nią patrzyła z lusterka, mogła być w każdym wieku, od trzydziestki do pięćdziesiątki. W ciągu kilku sekund pozbyła się okularów, ściągnęła perukę i zebrała długie kasztanowe włosy w kucyk. Wrzuciła pierwszy bieg i odjechała. W brzuchu głośno jej burczało, nic nie jadła przez cały dzień. Robyn rzadko słuchała skarg żołądka. Jedzenie czy picie jej nie interesowało. To, czego teraz potrzebowała, to potężny kop endorfin.

W siłowni było pusto, nie licząc stałych klientów, którzy o tej porze zawsze tam byli. Robyn zastanawiała się, czy ci ludzie kiedykolwiek wracają do domu. Bo wydawało się, że bez względu na to, kiedy się pojawiała – czy o szóstej rano, czy o dziewiątej wieczorem – zawsze widziała te same trzy osoby. Wyciskały ciężary, biegały na bieżni, głowy spuszczone, zagubione w świecie muzyki sączącej się im do uszu ze słuchawek. Robyn potrzebowała ćwiczeń, ale potrafiła się od nich oderwać i funkcjonowała zawodowo. Ci goście wyglądali, jakby się mieli załamać i rozpłakać, gdyby im powiedziano, że więcej nie mogą trenować.

Rzuciła ręcznik na poręcz bieżni i wykonała kilka ćwiczeń rozciągających, żeby się rozgrzać. Zbyt długo siedziała w samochodzie, strzykało jej w szyi, gdy delikatnie przechylała głowę najpierw na jeden, potem na drugi bok.

Weszła na bieżnię i ustawiła łagodne tempo. Nie była zwolenniczką zbyt ostrego startu. Jak wszystko w jej życiu, trening był przemyślany, powolny i zrównoważony. Zwiększy prędkość, kiedy jej ciało będzie gotowe. Wpadła w rytmiczny krok, nie patrząc na swoje odbicie w lustrze. Choć obserwowanie własnej postawy w trakcie ćwiczeń z ciężarami lub na sprzętach było pożądane, nie lubiła się oglądać, gdy biegała. Zamiast tego leniwie przyglądała się odbiciu innych osób obecnych w siłowni. W rogu czterdziestokilkuletnia kobieta, leżąc na dużej gumowej piłce, robiła brzuszki. Tricia była rozwódką, zdecydowaną przyciągać tak wiele zainteresowania mężczyzn, jak to tylko możliwe. Znaczną sumę pieniędzy uzyskanych z ugody rozwodowej przeznaczyła na liposukcję i powiększenie biustu, na siłownię przychodziła codziennie przez ostatnie pół roku. Uwielbiała ubierać się w najbardziej obcisłe bluzeczki i spodenki z lycry. Kiwnęła głową do Robyn. Nigdy się do niej nie odzywała, rozmawiała wyłącznie z mężczyznami.

Robyn zwiększyła prędkość na bieżni. W przeciwieństwie do innych nie używała słuchawek, gdy ćwiczyła. Wolała, żeby jej zmysły zawsze były w pogotowiu.

Tricia skończyła robienie brzuszków, chwilę podziwiała swoje odbicie, po czym udała się do wyjścia, gdzie się zatrzymała, żeby pogawędzić z jednym z trenerów – Deanem. Dean prowadził zajęcia z kick-boxingu i z aerobiku dynamicznego. Robyn wolała spinning, ćwiczenia na rowerze stacjonarnym, poprawiające wydolność. Tego rodzaju ćwiczenia nie sprzyjają pogawędkom, zwłaszcza gdy wykonuje się je jak Robyn. Ustawiała sobie na rowerze największy opór i pedałowała z maksymalną prędkością, motywowana dudniącym rytmem muzyki i okrzykami zachęty instruktora.

Kiedy trenowała przed jednym z wielu triatlonów, w których brała udział, łączyła zajęcia spinningu z ćwiczeniami kulturystycznymi i bieganiem. Przejeżdżała też wiele kilometrów na kolarzówce – model włoski, z ramą z włókien węglowych. W tym momencie jednak nie musiała tak ostro trenować, mogła sobie trochę odpuścić.

Robyn szanowała swoje ciało. Przeprowadziło ją ono przez różne bardzo trudne sytuacje, a ona o nie dbała. Było jak ciało wytrenowanego sportowca – muskularne, sprężyste, przygotowane do działania w każdych okolicznościach.

Cichy wewnętrzny głos zapytał ją, czy stała się zautomatyzowaną maszyną, trenującą, uzupełniającą paliwo i ciągle pracującą. Uciszyła ten głos i zaczęła biec szybciej. Zastanawiała się, czy ma wystarczającą ilość dowodów, żeby Terence Smith został skazany za oszustwo. Jeśli tak, będzie potrzebowała kolejnej sprawy, czegoś nowego, co zagłuszy głosy w jej głowie i ból, który inaczej mógł ją przytłoczyć. Biegła i słuchała uspokajającego szumu maszyny. Poczuła wydzielające się endorfiny, zadowolenie, które uzależniało. Niepokój minął. Będzie kontrolowała głosy i trzymała ból pod kluczem. Gdyby kiedykolwiek miał się uwolnić, lepiej niech Bóg ją ma w swojej opiece.

2

Abigail Thorne wytarła buzię córki mokrą ściereczką i przyjrzała się swojemu dziełu. Izzy uśmiechnęła się, odsłaniając w uśmiechu dwa dolne siekacze. Wyrzynały się już od dwóch tygodni i wywoływały ból. Przecier jabłkowy, którym córka miała upaćkane policzki, znikł.

– Tak lepiej, mała małpeczko – rzuciła Abigail i połachotała Izzy w paluszki stóp. – Nic więcej nie dostaniesz, panienko. Przynajmniej do chwili, aż wszyscy zobaczą, jak ślicznie wyglądasz w swojej nowej sukience.

Abigail poczuła, że ktoś obejmuje ją w pasie. Jej mąż, Jackson, przycisnął usta do jej karku. Przeszedł ją dreszcz przyjemności. Chciała, żeby się powtórzył, ale ulotnił się tak szybko, jak szybko się pojawił.

– Jak tam dzisiaj nasz mały aniołek?

– Bardzo dobrze. Chyba już nie dokucza jej ten drugi ząbek i zjadła całe śniadanie.

Abigail odsunęła się niechętnie, żeby odłożyć ściereczkę. Na widok ojca Izzy radośnie zagruchała i podniosła rączki.

– Dzień dobry, kleksiku – powiedział Jackson do córki, a ona znowu zagruchała. – Chcesz się pobawić w samolocik? – Izzy zapiszczała i zaczęła się wiercić, żeby wydostać się ze swojego wysokiego krzesełka.

– Prr. Zaczekaj na tatusia! – zawołał Jackson. Odpiął szelki i wyjął córeczkę. Izzy z zachwytu szeroko otworzyła oczy. Jackson podniósł ją nad głowę i zaczął się z nią okręcać, wydawał przy tym odgłos szumu silnika.

– Nie kręć nią za bardzo – przestrzegła Abigail. – Dopiero jadła.

– Nic jej nie będzie. Ma to po ojcu. Jest silna jak wół – odparł. Podrzucał Izzy w górę i w dół, a ona reagowała na to wybuchami radosnego chichotu. Abigail uśmiechała się, patrząc na ich zabawę. Na moment zapomniała o przygnębieniu. Jackson zatrzymał się w końcu i wyciągnął Izzy przed siebie. – Już wystarczy, kleksiku. Nie chcę jabłecznej niespodzianki na twarzy. – Położył córkę w kojcu w rogu kuchni, a mała, zadowolona, przekręciła się na bok, chwyciła małego patchworkowego psa i wetknęła go sobie do buzi, cały czas obserwując rodziców wielkimi niebieskimi oczkami.

– A jak się czuje mój duży aniołek? – spytał Jackson. Podszedł do ekspresu i wstawił do niego kubek.

– Dobrze – odparła Abigail.

– Na pewno? Od kilku tygodni wydajesz się jakaś przygaszona – zauważył. Starał się mówić lekkim tonem. – Wiem, że wracam o najróżniejszych porach, i przypuszczam, że to nie pomaga.

– Nie chodzi o to – odpowiedziała. Jej problemy nie miały związku z Jacksonem. – Po prostu ostatnio trochę gorzej się czuję. Przez to ząbkowanie Izzy marudzi w nocy, nie wysypiam się. A kiedy nie śpi, jest na pełnych obrotach. Nigdy nie się chce się zdrzemnąć, w przeciwieństwie do jej mamy. Trochę jestem pozbawiona energii, to wszystko.

Rozumiała podtekst troski męża. Poprzedniego wieczoru przyszedł do łóżka gotowy do akcji, ale ona udała, że śpi. Próbował zwykłej taktyki, Abigail jednak leżała bez ruchu, aż się poddał i z westchnieniem rozczarowania odsunął na skraj łóżka. Leżała nieruchomo, dopóki nie usłyszała, że oddycha głębiej, dopiero wtedy odważyła się przekręcić na plecy. Potem wpatrywała się w ciemność i po raz tysięczny zastanawiała, co ma zrobić ze swoim słabnącym popędem.

Jackson powinien być dziś w pracy. Dziwnie się czuła, że ma go w domu. Mieli ustaloną rutynę, denerwowało ją, że została zakłócona. Jackson zwykle wychodził wcześnie, a nawet jeśli miał późniejszy lot, to ona wstawała pierwsza, żeby zająć się Izzy. Jackson odsypiał zaległości, potem się kąpał i jechał na lotnisko złożyć plan lotu i sprawdzić warunki pogodowe.

W tych dniach cała uwaga Abigail skupiała się na Izzy. Każdy dzień miała starannie zaplanowany. Jeśli gdzieś wychodziły, wymagało to przygotowań. Abigail musiała mieć ze sobą wystarczającą ilość chusteczek do przemywania, pieluch, ubranek na zmianę, butelek i innych przyborów, w których posiadanie wchodzą rodzice wraz z pojawieniem się dziecka. Ale nawet gdy nigdzie się nie wybierały, Abigail nie potrafiła się nadziwić, jak szybko mijają dni spędzone na pracach domowych, zakupach i opiece nad Izzy. Abigail uwielbiała być matką. Tak jak uwielbiała być w ciąży, lubiła swoje krągłe ciało, ciężkie piersi. W sercu nosiła oczekiwanie i miłość dla tego dziecka, które się miało niedługo urodzić.

Macierzyństwo przychodziło jej naturalnie, nie odstępowała Izzy nawet na chwilę. Chciała jej poświęcać całą uwagę. I na tym po części polegał problem. Skupiając się na byciu doskonałą matką, Abigail przestała być żoną.

No i jeszcze te nieregularne godziny pracy Jacksona. Jackson był pilotem. Pracował w prywatnej linii lotniczej, BizzyAir Business Aviation, którą sam założył dwa lata przed poznaniem Abigail. Miał wtedy tylko jeden nieduży samolot, ale teraz obsługiwał dwa – Gulfstreama 550, mieszczącego do szesnastu pasażerów i mogącego pozostawać w powietrzu bez międzylądowań ponad dwanaście godzin, co pozwalało na loty transatlantyckie, oraz Cessnę Citation III, zabierającą maksymalnie do siedmiu pasażerów, z zasięgiem prawie pięciu godzin lotu bez przystanku na tankowanie. Cessnę Jackson zwykle wykorzystywał do lotów na terenie Europy. Chociaż zatrudniał kilku pilotów, sam też nadal regularnie latał. Nie było niczym niezwykłym, że wzywano go do pracy o nieludzkich godzinach. Leciał do Amsterdamu czy na południe Hiszpanii, żeby jego klienci mogli wziąć udział w jakimś zebraniu i wrócić do domu na kolację z rodziną lub żeby dołączyć do niej przy śniadaniu. Te chaotyczne godziny oznaczały, że Abigail i Jacksonowi zostawało niewiele czasu na życie rodzinne, ale Abigail się nie skarżyła. Nieobecność męża wynagradzał jej czas spędzany z maleńką córeczką.

– To co będziemy dziś robili? – spytał Jackson, wyjmując kubek z ekspresu. – Może zabierzemy Izzy do tego zoo, gdzie można dotykać zwierząt?

Abigail zakłopotała się.

– Na rano umówiłam się na kawę z dziewczynami. Przez te kłopoty Izzy z ząbkowaniem i przez to, że dziewczyny są tak zajęte w pracy, nie widziałyśmy się od wieków. Nie wiedziałam, że będziesz miał dziś wolne – dodała, gdyż spostrzegła błysk zawodu w oczach męża. Podniósł kubek do ust.

– Mogłabyś odwołać – rzucił. – Powiedz dziewczynom, że jestem w domu.

Uśmiechnął się do niej – seksowny uśmiech, od którego zawsze w jej żyłach zaczynało musować pożądanie. Dzisiaj nie wywarł pożądanego efektu. Pokręciła głową.

– Przykro mi, ale już za późno. Zoe specjalnie wzięła sobie dzień wolny. Teraz, kiedy pracuje w Londynie, o wiele trudniej jest się jej spotkać – powiedziała, ale wiedziała, że takie tłumaczenie brzmi marnie.

Jackson otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale właśnie ten moment Izzy wybrała na głośne beknięcie i zwróciła część śniadania. Abigail westchnęła i ruszyła do kojca po córkę, której broda była teraz cała w żółtozielonej mazi. Jackson wygiął przepraszająco brwi.

– Może jednak nie odziedziczyła kondycji po ojcu – mruknął. – Wybacz, kochanie. – Kiedy Abigail mijała go, dotknął jej ramienia i zajrzał w oczy.

Przystanęła na chwilę.

– Nie ma sprawy.

– Czyżby? – Znaczenie pytania było oczywiste.

Abigail wyjęła córkę z kojca. Mała ściskała mocno w małej piąstce patchworkowego pieska. Popatrzyła na mamę niewinnymi oczkami i zagruchała – ciepły, bulgoczący dźwięk, który wywołał uśmiech Abigail.

– Daj, umyję ją – zaproponował Jackson. – To przeze mnie zwymiotowała.

Pokręciła głową.

– W porządku. Ja to zrobię. – Zostawiła męża opartego o blat. Wyglądał dość żałośnie, więc zawahała się. Chciała powiedzieć coś, co poprawiłoby mu nastrój, ale nie potrafiła. Ukrywała przed mężem zbyt wiele tajemnic, nie mogła mu powiedzieć, dlaczego tak naprawdę jest niespokojna i rozkojarzona. Ten list podrzucony przez kogoś do skrzynki tydzień temu kompletnie ją rozbił. Ktoś znał jej przeszłość, i to ją przeraziło. Swoje zachowanie tłumaczyła ząbkowaniem Izzy, ale prawdziwą przyczyną nie mogła podzielić się z nikim, nawet z mężem. A teraz była jeszcze ta zjadliwa wiadomość w jej komórce wciśniętej do tylnej kieszeni dżinsów. SMS, który mógł zmienić wszystko.

Myła wyrywającą się córkę i rozmyślała o swoim życiu z Jacksonem. Mąż nigdy nie dał jej żadnego powodu, by w niego zwątpiła. Ich życie wyglądało niemal idealnie. Abigail miała wszystko, o czym mogła marzyć – dobrego przystojnego męża, który ubóstwiał ją i małą Izzy. Kiedy patrzył na ich śpiącą córeczkę, z małą piąstką w buzi, ten wyraz w jego oczach nie był udawany. Ani to, jak przytulał Abigail w nocy. Otaczał ją opiekuńczo ramieniem i przyciskał do piersi, mogła słyszeć bicie jego serca, równomierne, regularne i silne. Wiadomość w komórce to tylko głupi żart albo dostała ją przez pomyłkę. Musi wziąć się w garść.

A jednak od urodzenia Izzy kilka rzeczy się zmieniło. Po pierwsze, bezsenne noce, kiedy Izzy płakała, płakała i płakała. Nic, czego Abigail czy Jackson próbowali, jej nie uspokajało. Abigail wzięła na siebie siedzenie z Izzy, tuliła ją, kołysała, śpiewała dla niej i nosiła tam i z powrotem po pokoju dziecięcym, aż znała każdy jego milimetr. Wyczerpana brakiem snu, zaczęła tracić pewność siebie. Chociaż Jackson nigdy nie dał jej powodów, by zwątpiła, że nadal jest atrakcyjna, zaczęła uważać, że nie jest. Była aż nazbyt świadoma swojego sflaczałego brzucha i obwisłych piersi, w których nigdy nie miała wystarczającej ilości mleka dla Izzy, a które teraz były puste i bezużyteczne. W środku czuła się rozciągnięta, blizna po rozdarciu powstałym podczas porodu, gdy główka Izzy przepychała się przez kanał rodny, wciąż bolała, chociaż szwy dawno się rozpuściły.

Musi sobie przypomnieć, kim była, zanim mała Izzy stała się celem ich istnienia. Musi o siebie zadbać. Jackson zakochał się w kobiecie dynamicznej, pełnej energii, uwielbiającej przebywać z ludźmi, radosnej.

On też śmiał się teraz rzadziej. Kiedy straciła zdolność rozśmieszania go? Popatrzyła na swoje podkrążone oczy i zauważyła, że ma odrosty. Musi się tym zająć. Już wcześniej powinna zapisać się do fryzjera. Ale jakoś nie wydawało się to ważne, była zajęta Izzy, zabawą z nią i opieką. Abigail nie miała już czasu dla siebie. Zamieniła się w chodzącą w dresie kurę domową. Jeśli nie będzie uważała, Jacksonowi znudzi się nieciekawa żona i rozejrzy się za inną. Izzy spojrzała na nią błyszczącymi oczkami przepełnionymi ciekawością. Serce Abigail podskoczyło, niemal tak jak wtedy, gdy pierwszy raz zobaczyła Jacksona. Zalało ją nagłe ciepło. Miłość to takie silne uczucie, skłaniające do opiekuńczości. W tym momencie podjęła decyzję. Ta ostrzegawcza wiadomość to pobudka, której potrzebowała.

Przeszła do sypialni i położyła Izzy, teraz już czystą, na dywanie. Dziecko przyglądało się jej, ssąc piąstkę. Abigail poszperała w szafie, wsunęła się w parę czarnych obcisłych spodni i dodała do nich atrakcyjny T-shirt od Armaniego, który tak ładnie na niej leżał. Jacksonowi zawsze się w nim podobała. Pomalowała lekko rzęsy, musnęła policzki pudrem i nałożyła na usta ciemnoczerwoną szminkę, harmonizującą z ciemnobrązowymi pasemkami we włosach. Izzy zagulgotała z aprobatą.

Abigail wyciągnęła telefon i odczytała wiadomość po raz ostatni: „Nie tylko ty masz tajemnice. Spytaj Jacksona o jego sekret”. To na pewno żart. Wiadomość przyszła z numeru, którego nie znała. Jej palce zawisły nad klawiszami. Powinna odpowiedzieć, ale nie chciała rozmawiać z obcą osobą. Tylu jest oszustów. W końcu napisała: „Idź denerwuj kogoś innego”, i raz na zawsze wykasowała wstrętną wiadomość. Podniosła Izzy, która z zachwytu, że idą na dół zobaczyć tatusia, zaczęła podskakiwać w górę i w dół.

– Chodź, mały urwisie, pójdziemy i pokażemy tacie, jakie jesteśmy ładne.

3

Paul Matthews zasznurował skechersy Go Run. Zapłacił za nie niecałe dwadzieścia pięć funtów, ale w ankiecie oceniono je jako jedne z najlepszych. W tym samym artykule pisali, że drogie markowe buty do biegania bywają gorsze od tych tanich marek. Paul uznał, że nowe buty są bardzo wygodne, nie ocierały go, chociaż stopy miał zrogowaciałe, bo je zaniedbał. W artykule pisali też, że jakiś anonimowy oferent nabył kolce, w których Roger Bannister jako pierwszy człowiek w historii przebiegł bieg na milę w czasie poniżej czterech minut. Kolce kupiono na aukcji Christie’s w Londynie za kwotę siedmiokrotnie przewyższającą ich przewidywaną wartość. Paul uśmiechnął się kwaśno i spojrzał na swoje niebieskie sportowe buty. Miałby szczęście, gdyby jakiś second-hand dał mu za nie choćby kilka funtów.

Kręgosłup zakłuł go w proteście, kiedy się wyprostował na pełną wysokość swojego metra dziewięćdziesięciu centymetrów – przypomnienie, że przy takich czynnościach powinien siedzieć. Nie był już młodzieniaszkiem i chociaż w wieku lat sześćdziesięciu wciąż wyglądał o dwadzieścia młodziej, ostatnio zaczął odczuwać swój wiek. Częściowo działo się tak przez syna. Przeklął w myślach Lucasa, który zrzucił mu na głowę swoje problemy i otworzył przeszłość – przeszłość, którą Paul najchętniej wymazałby z pamięci.

Wyjął klucze z drewnianej skrzynki na ścianie, łatwej do pomylenia z dziełem sztuki. Paul był ostrożny. Oglądał programy o zabezpieczeniach domów i znał sztuczki złodziei. Wiedział, że szukają kluczy niedbale rzuconych na stoliki w korytarzu czy zostawianych w zamkach. A teraz pojawiło się nowe zagrożenie. Zamknął tylne drzwi i nacisnął klamkę. Teraz musi zachować nawet jeszcze większą ostrożność. Wsunął klucz do kieszeni kurtki, zapiął ją i dla pewności poklepał kieszeń. Potem, tak jak to robił codziennie popołudniami, wybiegł przez ogród na ścieżkę opasującą rozległe pole kukurydzy.

Bladożółte słońce na lekko zachmurzonym niebie usiłowało rozgrzać ziemię. Wcześniej mocno padało i teraz powietrze pachniało wilgocią. Paul biegł, zagubiony w myślach, nieświadomy mokrych liści chłoszczących go po nogach. Przedarł się przez wysokie zarośla i skierował w dół zbocza, w stronę zbiornika wodnego, który pobłyskiwał jak ogromny szary brylant. Paul wolał biegać późnym popołudniem. Wtedy już mu nie groziło, że spotka kogoś wyprowadzającego psa albo jakiegoś spacerowicza czy obserwatora ptaków. Do tego czasu albo wszyscy się już pakowali i wracali do domów, albo siedzieli w jednym z tych przytulnych pubów w Abbots Bromley i rozkoszowali zasłużonym kuflem piwa.

Biegł lekko, pięty odbijały się od zasłanych igłami ścieżek. Ścieżki wiły się między wysokimi drzewami o tak gęstych koronach, że prawie nie przepuszczały światła. Prowadzony pamięcią, prześlizgiwał się między starymi dębami, schylał pod powyginanymi czasem gałęziami, przeskakiwał nad tymi, które spadły i leżały tam, jak ciemnobrązowe kości. Z ziemi co rusz podrywała się fala woni gnijącej roślinności, chłód studził pot spływający mu po karku.

Po drodze minął kępy złocistego szczawiu i wyczyńca polnego – piękne nazwy dla roślin porastających błotniste, zalewane sezonowo brzegi leśnych zbiorników wodnych. Biegł dalej, teraz wśród wiązów, dębów, brzóz i czasem platanów. Oddychał głęboko, od wysiłku, jaki wkładał w utrzymanie tego samego bezlitosnego tempa, zaczynały go boleć mięśnie. Te drzewa o szarych pniach były jego ulubionymi, a najpiękniej wyglądały jesienią.

Na chwilę zapomniał o Lucasie. Na myśl przyszedł mu artykuł, na który się ostatnio natknął – o egipskiej bogini Hathor, świętej krowie, która o zmierzchu usiadła pod figowcem sykomorą i stworzyła świat, wszystko, co na nim żyje, i słońce.

W tych klonach nie było żadnej bogini, jedynie para dość wzburzonych kosów, przekomarzających się ze sobą gniewnie, gdy przebiegał, miażdżąc pod stopami leżące na ziemi liście.

Jesień była jego ulubioną porą roku. Las zapełniał się kolorami: rdzawymi brązami, zielonkawą żółcią i purpurą. Bardzo pragnąłby je wszystkie oddać na płótnie. Jesienią nasiona klonu, skrzydlaki, odrywają się i wirując, opadają na ziemię jak małe helikoptery. Żałował, że nie spędzał czasu z Lucasem i nie pokazał mu tego. Może syn wyrósłby na kogoś innego, gdyby Paul więcej z nim przebywał. Zły ojciec. Natura może nas tak wiele nauczyć. Klony mają zdolność dorastania w cieniu rodzica. Jaka szkoda, że Lucas nie dorastał w cieniu swojego ojca. Wtedy wszystko wyglądałoby jakże inaczej.

Kątem oka dostrzegł jakiś ruch, ale nie zdążył zobaczyć, co to było. W tych lasach często spotykało się zwierzeta, zaledwie kilka tygodni temu widział tu sarnę – rdzawy brąz zadu i błysk bieli pod ogonem – gdy uciekała w mroczne głębiny lasu.

Przymrużył oczy, na chwilę oślepiony promieniami słońca, przesączającego się między drzewami. Potem poczuł, że drzewa się na niego osuwają. Umysł nie rozumiał, co się dzieje, ale instynkt kazał mu wystawić ręce, żeby osłabić skutki upadku. Leżał bez tchu, dłonie podrapane, ostry ból w prawej kostce. Potem podźwignął się, krzywiąc się i przytrzymując sękatego pnia, przy którym się przewrócił. Cienki jak papier kawałek kory oderwał się, pokruszył, zostawił sproszkowane resztki na pokrwawionych palcach. Dotknął twarzy, która już zdążyła spuchnąć. Po policzku spływała strużka gęstej krwi.

Kostka zaprotestowała pod jego ciężarem. Nigdy dotąd się nie przewrócił. Chyba naprawdę robię się stary, pomyślał. Musi sobie znaleźć inny sport. Potem rozległ się trzask. Ktoś lub coś kryło się za drzewami, spacerowicz lub może obserwator ptaków. Wpatrywał się w tamto miejsce intensywnie, ale niczego nie zobaczył.

– Halo! Jest tam ktoś? Mógłbyś mi pomóc? Przewróciłem się! – zawołał. – Proszę! – Odpowiedzi nie było. Spojrzał na swoje tanie buty. Myślał, że to może przez nie ten wypadek, ale potem dostrzegł to, co naprawdę się do niego przyczyniło. Kawałek grubej plastikowej linki do prania przywiązany do drzewa. Ktoś podciął go umyślnie.

Nie miał czasu na dalsze rozważania. Ktoś zatrzymał się przy drzewie.

Niewidzialna dłoń zacisnęła się na jego mocno walącym sercu. Zmysły mówiły, żeby uciekał, ale ból promieniujący ze stopy oznaczał, że będzie w stanie co najwyżej kuśtykać.

Postać zbliżyła się. Na jej twarz padł cień, tworząc z niej groteskową maskę.

Paul wziął głęboki wdech.

– Musimy porozmawiać. To się wymyka spod kontroli. Możemy się jakoś dogadać.

Postać przysunęła się jeszcze bliżej. Na tle drzew wyglądała jak duch albo podpływający do niego anioł. Podniosła obie ręce, pokazując to, co dotąd ukrywała.

– Za późno – odparła. – Miałeś swoją szansę.

Zanim zdążył zareagować, rzuciła się na niego. Do gardła podszedł mu krzyk, ale nie dotarł do ust. Upadł na ziemię w ciszy. Jego ostatni występ dobiegł końca.

4

Robyn usłyszała kaszel, potem zobaczyła Rossa.

– Nienawidzę tych cholernych e-papierosów – burknął, wchodząc do biura. – Wyglądam z tym patykiem jak idiota. Straszny obciach.

– Inaczej było, jak paliłeś zwykłe. Wtedy wyglądałeś super, zwłaszcza gdy wypluwałeś płuca. Nie każ mi znowu zaczynać o tym, że palenie szkodzi, i wreszcie sobie odpuść. Dobrze wiesz, że zmuszamy cię do palenia e-papierosów tylko dlatego, że nam na tobie zależy. Nie chciałeś rzucić palenia od razu. Kiedy trochę pozbędziesz się tej smoły z płuc, poczujesz się o wiele lepiej, zapewniam cię.

– Mogłem się domyślić, że nie mam co liczyć na choćby odrobinę współczucia. Jesteś jedną z tych fanatyczek zdrowego stylu życia. Na śniadanie jesz musli, na litość boską – sarknął z odrazą. – To niemożliwe, żebyś zrozumiała, jak się czuję. Palę od dwunastego roku życia. Trudno tak po prostu to rzucić. – Zaciągnął się e-papierosem. – A te na dodatek są cholernie drogie.

– I nie można ich zwijać, co?

Parsknął śmiechem. Między innymi właśnie dlatego go lubiła: zły nastrój przechodził mu szybko. Wepchnął metalową rurkę do kieszeni i przysiadł na rogu biurka. Jego niebieskie spodnie podciągnęły się, odsłaniając skarpetki nie od pary. Elegancja nie była mocną stroną Rossa. – Zamknęłaś sprawę Terence’a Smitha? – spytał, bo zauważył papiery obok jej komputera.

Robyn przekręciła się z krzesłem w jego stronę.

– To była tylko kwestia czasu. Kiedy się przyznał, że gra w piłkę, wiedziałam, że nie potrzebuję więcej dowodów. Napisałam raport – oznajmiła. – Jest gotowy do wysłania do ubezpieczyciela. Potrzebuję tylko kilku zdjęć, jak gra w weekend, i machina może ruszać. A tobie jak poszło?

Podrapał się po uchu.

– Zmarnowany wieczór. Poszedłem za Robertem do pubu. Myślałem, że spotka się tam z kochanką, ale okazało się, że się umówił na karty z kumplami. Czekałem w samochodzie, w razie gdyby później się wybrał do kochanki, ale się nie wybrał. Wytoczył się z pubu i wrócił do domu, jak grzeczny chłopiec. Ja wróciłem dopiero po drugiej. Obudziłem Jeanette. Możesz sobie wyobrazić, czym się skończyło. Miała dzisiaj z rana ważne spotkanie.

Jeanette Cunningham, która zbliżała się do czterdziestki, była klasyczną pięknością w stylu Dolly Parton – szczupła, zwykle chodziła w spódnicach do pary z żakietami lub kardiganami, włosy starannie ułożone, zaczesane w górę. Całkowite przeciwieństwo męża. Nie pracowała, ale za to aktywnie udzielała się w lokalnym Instytucie Kobiet, zasiadała w zarządach różnych organizacji charytatywnych. Wszyscy ją bardzo szanowali i wszyscy w mieście dziwili się, że wytrwała z Rossem aż dwadzieścia lat, zwłaszcza biorąc pod uwagę niedorzeczne godziny jego pracy i brak wyczucia stylu. Ale każdy, kto ich dobrze znał, wiedział, że trzymają ich razem bezwzględna lojalność i miłość.

– Nie sądzę, żeby Jeanette była aż tak zła. Nie ma zwyczaju wściekać się na ciebie o pracę. Bardziej prawdopodobne, że zezłościła się, bo pewnie, kiedy stałeś na czatach, wtrząchnąłeś całą pakę czipsów. Wtrząchnąłeś, przyznaj się? Naprawdę, powinieneś się już pogodzić ze zmianami w stylu życia, jakie Jeanette próbuje na tobie wymusić, inaczej nie dotrwasz do sześćdziesiątki.

Ross odchrząknął na znak, że temat uważa za zamknięty.

– Pójdę na ten mecz w sobotę i zrobię zdjęcia. A dla ciebie mam nową sprawę, jeśli będziesz chciała ją wziąć – oznajmił. – Wiem, że niedługo wracasz do wydziału, ale wygląda na to, że zejdzie mi jeszcze z tym Branninganem, nie mogę się zabrać do niczego nowego. A ta sprawa jest pilna. Chodzenie za Robertem to nuda, zwłaszcza że chyba nie ma romansu. Będę musiał za nim łazić po wszystkich pubach w okolicy. Ale to pewnie i tak ciekawsze niż bycie księgowym czy mycie okien…

Robyn podniosła rękę, żeby mu przerwać.

– Rozumiem, o co chodzi. No więc, co to za sprawa? Zdążę ją zamknąć przed powrotem do pracy?

Upuścił jakąś kartkę na biurko.

– Prawdopodobnie nie. Chodzi o zaginionego męża. Lucas Matthews, lat trzydzieści. Jego żona twierdzi, że nie ma go już prawie dwa tygodnie. Nie kwapi się z powiadomieniem policji, co jest trochę dziwne. Wyjaśniłem, że jesteś policjantką i że pracujesz ze mną tymczasowo, a ona po zastanowieniu oznajmiła, że najpierw z tobą porozmawia. Nie chce zgłaszać zaginięcia, zanim tego nie zrobi. Wygląda na to, że mąż często wyjeżdża, tym razem jednak jest inaczej. Od czasu wyjazdu się nie odezwał. Będziesz miała coś świeżego, żeby się wgryźć. I miejmy nadzieję, że odrobinę ciekawszego niż uganianie się za wyłudzaczami odszkodowań. Przynajmniej zacznij, a kiedy skończę z Bobem, przejmę od ciebie tę sprawę. Masz jeszcze kilka dni do powrotu do wydziału. Żona robiła wrażenie zrozpaczonej.

– W porządku. Chociaż pewnie i tak wiedziałeś, że się zgodzę, co?

Ross posłał jej zakłopotany uśmiech.

– Pomyślałem, że ta sprawa cię zainteresuje.

Robyn odchyliła się na oparcie krzesła i popatrzyła na kuzyna. Odchrząknął, jak zawsze, gdy miał powiedzieć coś, czego nie chciał mówić. Potarł twarz, jakby próbował wetrzeć w nią trochę życia.

– To teraz z innej beczki. Jeanette trochę się o ciebie martwi. Oboje się martwimy.

Powiedział to szybko, brwi wygiął w przepraszające łuki.

– Niepotrzebnie.

– Jeanette uważa, że znowu schudłaś i że za mało jesz. Ma do mnie pretensję, że każę ci tyle pracować. Jesteś pewna, że możesz już wrócić do pracy w policji?

Robyn z uwagą przyjrzała się swoim paznokciom.

– Jestem. Bardzo dobrze mi się z tobą pracuje, ale muszę wbić zęby w coś soczystszego. Potrzebuję czegoś bardziej stymulującego. Rozumiesz mnie, prawda? Nie chcę, żebyś się obraził. I nic mi nie jest. Po prostu trenuję więcej niż normalnie. To mi pomaga zagłuszyć ból.

Ross pokiwał głową.

– Tak jej właśnie powiedziałem. Wiem, że po pracy chodzisz na siłownię. Powodu się domyśliłem. Widzisz, całkiem niezły ze mnie detektyw. Te wszystkie lata przepracowane w policji nie poszły na marne. Wciąż potrafię wyniuchać problem i iść po śladach, chociaż nie trzeba geniusza, żeby się domyślić, że możesz mieć doła. Jeanette pyta, czy w weekend nie wpadłabyś do nas na kolację. Chce zrobić swoją specjalność – lasagne. Z zatykającym żyły beszamelem i soczystą mieloną wieprzowiną.

– Podobno miałeś się zdrowo odżywiać?

– To nagroda za to, że tak dobrze mi idzie z e-papierosami. Człowiekowi od czasu do czasu należą się małe nagrody. To jak, wpadniesz?

– Dzięki. Bardzo chętnie.

Wiedziała, że Jeanette nieprzypadkowo wymyśliła tę kolację. W ten weekend była rocznica śmierci córki Robyn i Daviesa. Nieważne, że miała tylko dziewięć tygodni i ważyła prawdopodobnie nie więcej niż trzy gramy. I tak przypominała maleńką istotę ludzką, ze wszystkimi organami wewnętrznymi. Robyn odpędziła to wspomnienie. Wyprostowała się i wstała. Chwyciła kluczyki od swojego auta, sięgnęła po dokumenty i powiedziała:

– W porządku, to już załatwione. A do tej nowej sprawy wezmę się od razu. Do tej Matthews zadzwonię po drodze.

Rzuciła dokumenty Smitha na biurko Rossa, cmoknęła go szybko w policzek, wymamrotała podziękowania i wyszła. Ross wyciągnął e-papierosa i mocno się nim zaciągnął, potem otworzył szufladę biurka i wyjął z niej opakowanie herbatników.

Mulwood Avenue okazała się elegancką ulicą, z szerokimi chodnikami i bujnymi morwami na poboczach. Okolica była ekskluzywna, za wysokimi murami z cegły kryły się imponujące rezydencje. Robyn podjechała pod numer trzydzieści trzy i wcisnęła guzik interkomu. Patrzyła prosto w kamerę umieszczoną strategicznie powyżej. Usłyszała brzęczenie, duża brama zaskrzypiała i zaczęła się wolno otwierać. Za nią stał nijaki, nowoczesny dom jednorodzinny. Ktoś próbował nadać mu odrobinę indywidualnego charakteru, po jednej stronie drzwi widniał duży świetlik z witrażem. Robyn zaparkowała obok stojącego na podjeździe nowego kabrioletu bmw i po chrzęszczącym żwirze przeszła do drzwi. Przywitało ją tam jazgotliwe ujadanie.

– Chwileczkę! – zawołał kobiecy głos. – Muszę zamknąć psa w kuchni. – Potem padło kilka ostrych komend. Najwyraźniej zwierzak za drzwiami nie dawał się łatwo od nich odciągnąć.

W końcu drzwi się otworzyły. Stanęła w nich kobieta po pięćdziesiątce, tęga i pospolita, blond włosy obcięte na krótkiego pazia. Kobieta była w żółtej bluzce i legginsach opinających masywne nogi. Przywitała Robyn i zaprosiła ją do salonu, z meblami z tapicerką w kwiaty i – jak na gust Robyn – ze zbyt wieloma ozdobnikami. Na ścianach wisiało kilka obrazów przedstawiających wielkookich hiszpańskich tancerzy. W serwantce rozłożone wachlarze i para kastanietów. W rogu pokoju na statywie gitara. Jej gryf przy główce był owinięty kolorową wstążką. Pies nadal ujadał i z determinacją skakał na drzwi kuchni.

– Proszę nie zwracać uwagi na Archiego. Za chwilę przestanie, wtedy go wypuszczę. Bardzo pilnuje domu, ale czasami naprawdę przesadza.

Robyn podała kobiecie swoją wizytówkę.

– Przyjechałam w sprawie pani zaginionego męża. Rozmawiała pani o tym z moim wspólnikiem, Rossem.

Kobieta przeciągnęła dłonią po gęstych włosach, jakby zbierała odwagę na wyjaśnienia.

– To prawda. Mój mąż zaginął. – Odszukała zdjęcie i podała je Robyn. – To on – oznajmiła, pokazując na mężczyznę na zdjęciu. Mężczyzna się uśmiechał, ale jego ciemne, prawie czarne oczy, były bez wyrazu. – Przypuszczam, że uważa pani, że powinnam skontaktować się z policją. Chciałam, ale to dość delikatna sprawa. Pani wspólnik mówił, że jest pani policjantką. Zrozumie pani mój dylemat, kiedy go pani opiszę. – Szukała słów i nie znalazła. – Nie wiem, od czego powinnam zacząć. – Zrobiła przerwę, potem spytała: – Nie napiłaby się pani herbaty, pani posterunkowa?

Robyn nie wyjaśniła, że jest komisarzem z wydziału zabójstw. Nie chciała, żeby rozmówczyni uznała, że się puszy.

– Dziękuję. Bardzo chętnie. Dzisiaj przyjechałam tu jako prywatny detektyw. Do pracy w policji wracam dopiero w przyszłym tygodniu. Proszę mi mówić po prostu Robyn.

Mary zrobiła minę, jakby jej ulżyło. Zostawiła Robyn i odeszła w kierunku, z którego dobiegało szczekanie. Robyn siedziała na tapicerowanym krześle i przyglądała się zdjęciu pary. Próbowała coś z niego wyczytać, a pani Matthews w tym czasie krzątała się po kuchni. Potem wróciła, nie tylko z dzbanuszkiem z herbatą okrytym ocieplaczem, ale też z małym białym terierem, tym, który wcześniej tak ujadał.

– Mam nadzieję, że Archie nie będzie pani przeszkadzał – powiedziała. Pies od razu podbiegł do Robyn. Robyn przywitała się z nim, poklepała po grzbiecie, a potem przestała zwracać na niego uwagę. Ta taktyka sprawdzała się już wcześniej. Archie przez chwilę obwąchiwał jej stopy, potem się znudził, wskoczył na kanapę, rozłożył się na niej i wbił spojrzenie w swoją panią.

– Jak długo jesteście państwo małżeństwem? – spytała Robyn, kiedy kobieta zabrała się do nalewania herbaty. Z doświadczenia wiedziała, że dobrze jest pomóc rozmówcy się otworzyć, nawet jeśli odpowiedzi nie miały wnieść niczego istotnego. Musiała zdobyć zaufanie Mary Matthews, nawiązać z nią kontakt.

Mary nie odpowiedziała od razu, pchnęła delikatną porcelanową filiżankę w kwiaty w stronę Robyn. Podała jej cukiernicę, ale Robyn pokręciła głową. Cukiernica wróciła na swoje miejsce i w pokoju zapadła cisza. Mary siłowała się z tym, co chciała powiedzieć. Popatrzyła Robyn w oczy.

– Pewnie pani zauważyła, że jestem trochę starsza od męża. – Roześmiała się ponuro. – Tak naprawdę to mam pięćdziesiąt lat, dwadzieścia więcej niż mąż. I tak dla jasności, to mój drugi mąż. Za dwa tygodnie przypada druga rocznica naszego ślubu. – Przerwała, żeby się zastanowić nad następnymi słowami. Upiła łyk ciepłego napoju, dodała do niego kostkę cukru, rozmieszała dokładnie, potem powróciła do opowieści. – Poznałam Lucasa na imprezie szkolnej. Mój bratanek grał w orkiestrze. Lucas był jego nauczycielem muzyki. Po akademii zaczęliśmy rozmawiać i odkryliśmy, że oboje kochamy muzykę klasyczną. Lucas pożyczył mi CD Johna Williamsa z kawałkiem, który szczególnie uwielbiam, Concierto de Aranjuez Rodriga. I o dziwo, od słowa do słowa… Poszliśmy razem na kilka koncertów. Poprosiłam, żeby nauczył mnie grać na gitarze. Zawsze tego chciałam, a Lucas jest bardzo dobrym gitarzystą. Dawał mi prywatne lekcje. To bardzo intymne, wie pani, uczyć się gry na takim instrumencie. Siedzi się blisko siebie. Czuje się ciepło ciała tej drugiej osoby, jej dłonie, kiedy prowadzą twoje po strunach. – Przerwała i westchnęła. – Powinnam wyjaśnić, że Lucas nie jest jak inni. To spokojny, cichy mężczyzna. Nie chodzi do pubów ani na mecze piłkarskie. W ogóle nie interesuje się sportem. Woli sztukę i muzykę. W te wieczory, kiedy uczył mnie grać… cóż, wiele się o nim dowiedziałam. Zostawał po lekcjach i rozmawialiśmy. A potem dość szybko było coś więcej niż tylko rozmowa. Zaczął zostawać na noc. Uważałam, że jest czarujący, interesujący, wrażliwy… krótko mówiąc, zakochałam się. I nie ukrywałam tego. Lekcje miały się wkrótce skończyć, nie chciałam go stracić. Zaproponowałam, żeby się ze mną ożenił. Szokujące, prawda? – Roześmiała się. – Nie robię się młodsza, uznałam, że warto spróbować. Jedyne, co mogło się stać, to że mi odmówi. Ale tak się złożyło, że się zgodził.

Upiła łyk herbaty, zerknęła na gitarę w rogu i znowu zaczęła mówić.

– Znajomi uważali, że Lucas żeni się ze mną dla pieniędzy. Wszyscy się o mnie martwili. Myśleli, że się ożeni, a potem zniknie z moimi oszczędnościami. Wiedziałam, że tak nie będzie. Pieniądze zdecydowanie go nie pociągają. Nie potrzebuje bogatej partnerki. Ale za to potrzebuje kogoś, kto go rozumie. Bo widzi pani, Lucas jest, można powiedzieć, poraniony. Przypuszczam, że szukał raczej kogoś takiego jak matka, a nie kochanki czy żony. Swoją matkę stracił, gdy był bardzo młody. To była tragedia. Biedna kobieta miała raka piersi, ale zdiagnozowano to, kiedy już było za późno na pomoc. Rak był bardzo agresywny, zmarła w ciągu kilku miesięcy. To był straszny okres w życiu Lucasa, miał zaledwie jedenaście lat, kiedy umarła. Byli sobie bardzo bliscy, Lucas bardzo przeżył jej śmierć. Był typowym maminsynkiem.

Przerwała. Dobierała słowa starannie, chciała wiernie nakreślić obraz męża. Robyn czekała, popijając herbatę.

– To w pewnym sensie tłumaczy, dlaczego nie najlepiej układało mu się z ojcem. Po śmierci matki ojciec jeszcze bardziej się od niego odsunął. Nie wiem, czy problem tkwił w tym, że ciężko znosił żałobę, czy w tym, że został samotnym rodzicem, czy w czymś jeszcze, ale skutek był taki, że odesłał Lucasa do szkoły z internatem. Tam też było mu źle. Nie lubi opowiadać o tamtych czasach. Głęboko w środku ma pełno smutku, staram się na niego nie naciskać. Opowiada o sobie, kiedy chce.

Umilkła i spojrzała na zdjęcie.

– Kiedy opowiadał o stracie matki, widziałam ból w jego oczach. Stawał się tamtym małym chłopcem spragnionym miłości, tęskniącym za matką. Myślę, że to dlatego się w nim zakochałam. Chciałam się nim zaopiekować. Uleczyć go. Pomóc mu. W pewnym sensie zapełniłam miejsce, które zostawiła po sobie jego matka.

Robyn kiwnęła głową, żeby pokazać, że słucha uważnie. Mary Matthews wstała ze swojego miejsca, przecięła pokój, podniosła inne zdjęcie i podała je Robyn. Przedstawiało państwa Matthews w strojach wieczorowych. Tworzyli dziwną parę – ona niska, nijaka, uśmiechnięta, on wysoki, zadumany, mroczny, ale całkiem przystojny.

– Przytyłam od czasu tego zdjęcia. To się zdarza, kiedy człowiek jest szczęśliwy. Poza tym lubię piec. Co można zrobić, jak się ma przed sobą całą partię świeżutkich bułeczek z wiśniami prosto z pieca? Trudno się oprzeć. – Wzruszyła ramionami. – Lucas się nie zmienił. Zawsze był szczupły. – Przyjrzała się zdjęciu i cicho westchnęła. – Czasami, w okresie wakacji, wyjeżdża. Ma przyjaciół ze szkoły, w której pracuje. Mieszkają teraz w Tajlandii, ale… no cóż, jeśli mam być szczera, ten kraj mnie nie pociąga. Boję się latać, nie wytrzymuję długich lotów, nawet jeśli większą część czasu przesypiam. Lucas jeździ sam.

Znów podniosła filiżankę, postawiła ją sobie na kolanie.

– Wyjazd zaplanował na zeszły poniedziałek… na dwudziesty piąty czerwca – dodała, jakby ta data była istotna. – Nie miałam powodu podejrzewać, że robi coś innego niż zwykle. Spakował się, powiedział, że mnie kocha i pojechał na lotnisko swoim samochodem. Nie widziałam w tym niczego dziwnego. Wiedziałam, że będzie chciał wyjechać. Jest wprawdzie mistrzem w ukrywaniu emocji, ale w ostatnich tygodniach był przygnębiony. Nie chciał powiedzieć, co go dręczy. Uważałam, że wyjazd do Tajlandii dobrze mu zrobi, będzie mógł pomyśleć, dojść do siebie.

Robyn słuchała, nie przerywając.

– Nie odezwał się po przyjeździe na miejsce, a kiedy zadzwoniłam na jego komórkę, przełączyło mnie na automatyczną sekretarkę. Wcześniej też się zdarzało, że nie miał tam zasięgu, więc się nie zaniepokoiłam. No, może trochę. Nie mam telefonu do tego małżeństwa, u którego miał się zatrzymać, Devlinów. To rodzice jednego z chłopców, których uczył w Blinkley Manor. Powinnam zapytać o ten numer, ale zawsze dzwonię do Lucasa na komórkę albo łączymy się przez Skype’a. Miałam spytać o niego Nicka Pearsona-Firtha, to szef Lucasa. Ale potem zabrałam się do sprzątania jego gabinetu. Przeglądałam szuflady w jego biurku i w najniższej znalazłam jego paszport. Niemożliwe, żeby poleciał do Tajlandii bez paszportu.

Przez chwilę żuła dolną wargę.

– Ten paszport mnie wkurzył. Jestem cierpliwa. Nie przeszkadza mi, że Lucas ukrywa przede mną jakieś tajemnice z przeszłości, ale oszukiwać się nie dam. Nienawidzę, gdy się mnie okłamuje. – Z oburzenia jej głos się podniósł. – Byłam wściekła. Nie miałam pojęcia, co kombinuje, dlaczego nic mi nie powiedział. Dlaczego nie zadzwonił. Znowu spróbowałam złapać go na komórce i znowu przełączyło mnie na pocztę głosową, zostawiłam więc kolejną wiadomość. Później zostawiłam jeszcze kilka i w końcu, pod wieczór, byłam już naprawdę zła. Zaczęłam sobie tłumaczyć całą sytuację. Rozważałam wszystkie ewentualności – może się wkurzył i zostawił mnie dla kogoś innego, tylko że to nie miało sensu. Nigdy się nie kłóciliśmy, zgadzaliśmy się prawie we wszystkim. Nie zauważyłam żadnych oznak tego, że mu się przejadłam, że go odstręczam, jeśli rozumie pani, co mam na myśli. – Zaczerwieniła się. Robyn zrozumiała i uśmiechnęła się lekko na potwierdzenie tego faktu. Mary ciągnęła: – Gdyby chciał mnie rzucić, coś by było widać. Potem pomyślałam, że może ma jakieś problemy finansowe, o których mi nie mówił. Wpadłam nawet na szalony pomysł, że może wdał się w jakiś hazard w sieci. Czytałam o facecie, który uzależnił się od pokera, przeszukałam więc jego komputer. Chciałam znaleźć coś, cokolwiek, co by mi mogło podpowiedzieć, gdzie jest albo dlaczego odszedł. I wtedy już wiedziałam, że coś jest nie tak.

Nerwowo oblizała wargi.

– W historii przeglądania nie znalazłam nic, ale natknęłam się na plik z tytułem „Słodkie i ostre”. Otworzyłam go. – Spuściła wzrok i pokręciła głową. – Szkoda, że to zrobiłam. – Mówiła bardziej do siebie niż do Robyn. Westchnęła i podniosła głowę. Robyn dostrzegła błysk zakłopotania w jej oczach, wiedziała, co powie. Cichym głosem Mary potwierdziła jej podejrzenia. – W pliku były zdjęcia dzieci w różnych pozach i w różnym stadium negliżu. Wygląda na to, że mój mąż ma jeszcze jedną tajemnicę, o której nic nie wiedziałam. Pociąg do dziewczynek. I mówimy tu o naprawdę małych dziewczynkach.

5

WTEDY

Siedzę na półpiętrze w swoich ulubionych legginsach w groszki i w różowej bluzce i usiłuję podsłuchać każde słowo. Pan Wielkie Uszy, utknięty pod moją pachą, ma zmartwioną minę. Sytuacja wcale nie wygląda dobrze. Pan Wielkie Uszy niepokoi się, jak to się skończy.

Babcia Jane jest w kuchni, kłóci się głośno z mamą. Mama przyjechała po mnie późno. Zwykle zostaje tylko na chwilę, potem biegniemy, żeby złapać pociąg, ale dzisiaj babcia Jane zaprosiła mamę do środka. Chciała, żeby porozmawiały. Mama nie wyglądała, jakby miała ochotę na pogaduszki. Dziadek Clifford włączył mi na górze DVD, żebym sobie pooglądała, jak one będą rozmawiały. Powiedział, że najlepiej zaczekać, aż poproszą mnie, żebym zeszła na dół.

Dziadek nie ma dużo filmów, które chciałabym obejrzeć, a Toma i Jerry’ego widziałam już tysiąc razy, wykradam się więc na półpiętro, ciekawa, o czym rozmawiają dorośli. Słyszę ich wyraźnie, mimo że drzwi do kuchni są zamknięte. Mówi babcia Jane. Chyba jest zdenerwowana, jak wtedy, gdy spadłam z huśtawki w parku i rozcięłam sobie brodę.

– Wiem, że dużo przeszłaś. Wszyscy przeszliśmy. Strata Josha była czymś strasznym. Dla nas wszystkich. Ledwie miałaś szansę się po niej otrząsnąć… ten niefortunny epizod z Paulem i z jego synem…

Rozmowę słychać raz głośniej, raz ciszej, nie nadążam za wymianą zdań.

Potem mama coś mamrocze, ale nie słyszę co. Znowu odzywa się babcia Jane.

– To tylko dziecko! Prawdopodobnie się przestraszyła albo może była zaspana, albo… nie wiem co, ale nie wolno ci dopatrywać się w tym czegoś innego poza tym, że to był nieszczęśliwy wypadek.

Rozmowa się toczy, aż w pewnej chwili mama krzyczy:

– To zniszczyło mój związek z Paulem, mężczyzną, który miał o mnie zadbać, miał mi pomóc wrócić do życia! Nie możecie tego zrozumieć. Ja go potrzebowałam. Dostałam drugą szansę, mogłam znowu być szczęśliwa. I ją straciłam, zanim nawet cokolwiek się zaczęło. Wy myślicie tylko o tym, że straciliście Josha. Nie macie pojęcia, przez co przeszłam. Musiałam sama sobie radzić bez niego. Wy macie siebie. Ja nikogo. Potem poznałam Paula i nagle znowu nie miałam nikogo.

Czuję, że serce zaczyna mi bić szybciej. Kłócą się o mnie. Rozmawiają o tym, co się stało w domu Paula „tamtej nocy”. Nikt nie uwierzył w moją wersję wydarzeń. Kiedy Lucas zaczął krzyczeć, na górę przybiegła Natasha. Nie wpadła w panikę, tylko wezwała pogotowie i zadzwoniła do ojca. Wzięła ręcznik i przyłożyła go do krwawiącego oka. Uspokajała Lucasa, który krzyczał z bólu. Podciągnęła mu spodnie i bez słowa sprowadziła go na dół. Ja zostałam w swoim pokoju. Po wszystkim Paul był na mnie wściekły, mama też. Potrząsnęła mną tak mocno, że myślałam, że mi głowa odpadnie.

– Dlaczego to zrobiłaś?! – krzyczała raz za razem. Próbowałam się tłumaczyć, ale nie chciała mnie słuchać. Bardziej się przejmowała tym, co pomyśli o mnie Paul, niż tym, co się naprawdę zdarzyło. Zarzuciła mi, że kłamię, żeby zatuszować to, co zrobiłam. Powiedziała, że jestem złośliwa. Jej słowa bolały. Przeszywały mnie. Złapałam ją w pasie, płakałam i błagałam, żeby mnie posłuchała, ale mnie odepchnęła. Tak po prostu. Oderwała moje ręce od siebie, odsunęła mnie i kazała mi iść do mojego pokoju. Dlaczego nie chciała mi uwierzyć? Jestem jej córką. Potrzebowałam jej. Lucas przekonał ich, że wrócił do domu wcześniej, bo bolała go głowa. Powiedział, że poszedł na górę, żeby się położyć, i usłyszał, że płaczę. Przysięgał, że wszedł do mnie tylko po to, żeby sprawdzić, co mi jest. A ja rzekomo rzuciłam się wtedy na niego z ołówkiem w ręce i krzyczałam, że nienawidzę jego i całej jego rodziny.

Mama i Paul pokłócili się później. Były płacz, krzyki, potem cisza. Paul po całym zdarzeniu nie chciał na mnie patrzeć.

Mama powiedziała mi, że jestem wstrętna i niewdzięczna. Ciągle pytała, dlaczego to zrobiłam, ale ilekroć zaczynałam wyjaśniać, uciszała mnie spojrzeniem i mówiła, żebym więcej nie powtarzała tego samego kłamstwa. Kazała mi przeprosić Paula i Lucasa, ale ja odmówiłam, i to rozgniewało ją jeszcze bardziej. Dlaczego miałabym przepraszać? To Lucas powinien mnie przeprosić. Dzień później wrócił ze szpitala, blady, z zabandażowaną głową i okiem. Już nie wyglądał tak groźnie jak tamtego wieczoru. Paul zażądał, żebyśmy się wyprowadziły. Nie mógł ożenić się z mamą. Nie czułby się komfortowo ze mną w domu. Mama nie odzywała się do mnie przez wiele dni. Nienawidziłam każdej sekundy tamtego czasu. Gdyby nie Pan Wielkie Uszy, zwariowałabym.

Siedzę na półpiętrze i mam nadzieję, że dorośli nie będą mi kazali znowu opowiadać o tamtej nocy. Nie chcę nigdy więcej o tym mówić.

Pan Wielkie Uszy przytula mnie i zapewnia, że wszystko będzie dobrze. Odzywa się dziadek Clifford, mówi spokojnie, ochrypłym głosem. Podobnym do głosu taty. Czuję ukłucie bólu w sercu, że taty już nie ma. Pan Wielkie Uszy ściska moją rękę swoją miękką łapką.

– Oczywiście, że potrafimy zrozumieć. Właśnie dlatego staramy się pomagać i zabieramy ją, kiedy tylko potrzebujesz. Musisz ruszyć naprzód i znowu zacząć żyć. Tyle że – i mówię to z wielkiej miłości – naszym zdaniem potrzebne ci wsparcie. Chcemy ci pomóc. Nie możesz się tak dłużej szamotać. Alice ma za małe buty. Trzeba jej kupić nowe. I kiedy ostatnio miała obcinane włosy?

– Jak śmiecie! Jakim prawem traktujecie mnie z góry? Myślicie, że nie widzę, jakimi spojrzeniami się przerzucacie, kiedy przywożę tu Alice. Uważacie, że jestem beznadziejną matką. Zawsze tak uważaliście. Nigdy nie czułam się u was mile widziana. Zawsze było tylko „Josh to, Josh tamto”. Nigdy tak naprawdę nie chcieliście mnie poznać. Byłam dla was tylko kimś, kogo musicie znosić. Nigdy nie byłam wystarczająco dobra dla waszego wspaniałego synka.

Dziadek Clifford odzywa się znowu.

– To nieprawda. Nie chcemy tylko, żebyś się tak męczyła. W końcu Alice jest naszą wnuczką. A ty nie masz innej rodziny. Możemy ci pożyczyć pieniądze, jeśli tak wolisz.

– Może nie mam innej rodziny… przy okazji wielkie dzięki, że o tym wspomniałeś – odpowiada moja matka gniewnie – ale dam sobie radę. Nie chcę waszych pieniędzy. Moja praca nie jest jakaś fantastyczna, ale pozwala mi się utrzymać. Alice nic nie brakuje. Owszem, nie chodzi w najmodniejszych ciuchach i nie ma całej góry zabawek, ale jest jej dobrze. Ma co jeść i jest zadbana.

– Nie to mieliśmy na myśli – wtrąca się babcia Jane. – Wiemy, jak ci było ciężko po stracie rodziców, a potem Josha. Musiałaś tyle znieść. Rozumiemy to. Martwimy się tylko, że Alice staje się coraz bardziej zamknięta w sobie. Nigdy nie opowiada o kolegach. Schudła i cały czas ma podkrążone oczy. Wygląda tak, jakby była zaszczuta. I ciągle tuli tego królika od Josha. Może gdyby stać cię było na przeprowadzenie się bliżej nas…

Nie mogę dosłyszeć reszty zdania. Byłoby wspaniale, gdybyśmy mieszkały blisko babci i dziadka Cliffordów. Są rodzicami tatusia. Kiedy u nich jestem, wyobrażam sobie, że on żyje. Wszędzie są zdjęcia z nim, mamą i ze mną – na ścianach, w salonie i nawet duże w ramce w przedpokoju. Lubię odwiedzać babcię i dziadka. Oni mnie nie dręczą. Najczęściej chodzą ze mną do parku albo do kawiarni w mieście i kupują mi duży koktajl mleczny albo duże lody. Czasami kupują też ubrania i jakieś drobnostki, ale mama zawsze się złości, gdy to robią, więc nie robią tego tak często jak kiedyś.

Mama i ja mieszkamy teraz w Nottingham. Mieszkanie jest maleńkie, o wiele mniejsze od naszego poprzedniego. Ma salon i maleńką kuchnię. Sypialnię musimy dzielić. Przez cienkie ściany słyszymy telewizor u sąsiadów, ale mama dostała teraz nową pracę w klubie nocnym. Mówi, że gdy będziemy miały wystarczająco dużo pieniędzy, to się przeprowadzimy. Mam nadzieję, że to będzie niedługo. Nie lubię tego mieszkania i wind, w których zawsze śmierdzi sikami.

Babcia Jane zaczyna nagle krzyczeć.

– Martwimy się, do cholery jasnej! Nie powinnaś zostawiać Alice samej w nocy. Jest na to o wiele za mała. Co będzie, jeśli wybuchnie pożar albo coś?

Spoglądam na Pana Wielkie Uszy i się krzywię. Mama będzie na mnie wściekła, że powiedziałam dziadkom, że w nocy, kiedy idzie do pracy, zostaję sama. Nie chciałam o tym mówić, ale babcia Jane wypytywała mnie o różne rzeczy. Nie zastanawiałam się, gdy odpowiadałam. Zajadałam się truskawkowym smoothie i panini w kawiarni i tak mi się wyrwało, zanim zdążyłam się zatrzymać. Mama powiedziała, że to ma być nasza tajemnica. Nie chciałam opiekunki. Płakałam i płakałam, kiedy mama mówiła, że kogoś dla mnie załatwi. Upierałam się, że sama się sobą zajmę. Chętnie kładę się do łóżka, kiedy mama wychodzi, czytam sobie, i zasypiam. Nigdy więcej nie chcę żadnej opiekunki. Mam Pana Wielkie Uszy. Nikogo innego nie potrzebuję. Mama w końcu ustąpiła. Powiedziała, że może to i dobrze, bo opiekunki dużo kosztują. Kazała mi obiecać, że nikomu nic nie powiem.

– To nielegalne – oznajmia stanowczo babcia Jane po chwili głośnej wymiany zdań. – Nie można tak. Ona ma tylko dziesięć lat. Moglibyśmy to zgłosić, wiesz? Moglibyśmy powiadomić odpowiednie…

Wszyscy zaczynają krzyczeć naraz. Nie mogę tego znieść. To dla mnie za dużo. Ta kłótnia w kuchni jest przeze mnie. Nie powinnam zdradzać naszej tajemnicy. Słyszę, że mama krzyczy, że to nie jest sprawa dziadków, co robi i jak wychowuje swoje dziecko. Potem dziadek mówi coś, co każe im przyciszyć głosy. Wyłapuję teraz tylko urywki słów, wypowiadanych ostrym tonem.

– Co myślisz, Panie Wielkie Uszy? – pytam. Królik patrzy na schody, jest smutny. Nagle drzwi do kuchni otwierają się gwałtownie i walą w ścianę. Mama woła do mnie, żebym się pospieszyła, bo musimy złapać pociąg. Schodzę posłusznie, chociaż nie chcę opuszczać tego domu, w którym czuję się bezpieczna i kochana. Mama stoi u podnóża schodów, z rękoma na biodrach, minę ma trudną do odczytania, ale kiedy podchodzę bliżej, czuję, że bije od niej gniew.

Babcia Jane płacze cicho, nie patrzy na nas. Dziadek Clifford kładzie jej na plecach pomarszczoną dłoń. Wygląda, że jest bardzo, bardzo smutny.

– Proszę! – woła do mamy, która łapie mnie za rękę i wyprowadza z domu. – Nie ma potrzeby się tak zachowywać! Nie wychodź!

Mama ignoruje jego prośby i z kamienną twarzą idzie dalej ścieżką. Wykręcam głowę, żeby spojrzeć na dziadków, którzy stoją na progu. Oboje wyglądają tak staro i tak krucho. Chcę do nich pomachać, ale w jednej ręce trzymam Pana Wielkie Uszy, a drugą ściska mama, ciągnie mnie za sobą ulicą.

– Kiedy znowu tu przyjedziemy? – pytam po chwili. W piersi czuję dziwny ucisk.

Mama nie odpowiada i przyspiesza. Jej milczenie mówi wszystko. Już nigdy nie zobaczę dziadków.

6

Ciemne chmury od rana zapowiadały deszcz i teraz wreszcie zaczęło padać. Grube krople zalewały przednią szybę w aucie Robyn, prawie nie widziała drogi przed sobą. Starała się jechać środkiem, wpatrywała się w mrok, tam, gdzie wielkie kałuże pojawiały się znikąd.

Mary Matthews słusznie się niepokoiła. Jej mąż mógł być wplątany w coś poważniejszego, niż sobie uświadamiał. Trzeba dowiedzieć się czegoś więcej o tych znajomych z Tajlandii, w razie gdyby Lucas miał dwa paszporty i czmychnął za granicę. Robyn udało się skontaktować z Nickiem Pearsonem-Firthem, szefem wydziału muzyki, w którym pracował Lucas. Pearson-Firth zgodził się z nią spotkać.

Za oknami przemykały ciemne pola. Szkoła Blinkley Manor stała w bezludnej okolicy, pośrodku Derbyshire, z dala od miast i wiosek. Robyn zastanawiała się, co skłoniło Lucasa do tego, że zatrudnił się do pracy w szkole, skoro najwyraźniej w dzieciństwie jej nienawidził.

Minęła kilka ładnych domów z ciemnego kamienia i pub ze stojącą przed nim tablicą ogłoszeniową, zapraszającą na tanie dania dnia. Zjechała na parking przed pubem, chciała zadzwonić do Rossa.

– Mam nadzieję, że poszczęściło ci się bardziej niż mnie – powiedział. – Dalej tkwię w tym samym miejscu.

– Co do szczęścia, to nie jestem pewna, ale kilku rzeczy o naszym zaginionym mężu się dowiedziałam. Żona się martwi, że Lucas będzie miał problemy, bo w komputerze trzyma zdjęcia młodych dziewcząt. Oczywiście, jeśli policja przejrzy komputer i znajdzie coś gorszego od tego, co widziałam, może mieć postawione zarzuty. Te zdjęcia to głównie zdjęcia dziewczynek w mundurkach. To podejrzane. Mary jest przekonana, że chodzi o jakąś tragiczną pomyłkę, nie wierzy, że mąż mógłby być zainteresowany tego rodzaju rzeczami. Wymyśliła sobie nawet, że być może próbował zabawić się w detektywa. Odkrył, że któryś z kolegów albo jakiś uczeń ściągają te rzeczy, i narobił sobie kłopotów, gdy ich śledził. Mam numer telefonu szefa wydziału muzycznego w szkole, w której Lucas pracuje. Zaraz będę z nim rozmawiała. Może rzuci jakieś światło na to, gdzie może przebywać nasz zaginiony. Lucas ma niewielu przyjaciół, ale on i Nick Pearson-Firth znają się od dawna, byli nawet razem w Tajlandii.

– W porządku. Daj znać, jeśli będziesz potrzebowała pomocy. Umieram tu z nudów.

Wjazd do prywatnej szkoły podstawowej Blinkley Manor dla uczniów w wieku od lat trzech do trzynastu był dobrze ukryty. Gdyby nie bystry wzrok, Robyn nie zauważyłaby niedużej eleganckiej miedzianej tabliczki przytwierdzonej do drzewa przy skręcie i minęłaby go. Za bramą asfaltowa droga, wijąc się, biegła przez dębowy las. Jego poszycie pokrywał miękki mech, różowo-fioletowe naparstnice na poboczu kontrastowały z głęboką zielenią drzew. Las się skończył, pojawił się teren szkoły – duże zadbane trawiaste boiska, jezioro i sam budynek. Robyn gwizdnęła z podziwem. Bardzo się to różniły od wiejskiej szkoły, do której sama chodziła.

Zaparkowała na froncie i zaciągnęła się oczyszczonym przez deszcz powietrzem. Budynek był klasyczną wiejską rezydencją w stylu palladiańskim. Imponujący portyk, pochyłe, okrągłe kopuły, kolumny i monumentalna południowa fasada. Podwójne kręte schody prowadziły na prostokątny taras i do kolumnowego wejścia do głównego holu. Kierując się tabliczkami informacyjnymi, Robyn ruszyła do wydziału muzycznego. Pokonała schody i weszła do holu, niegdyś pomieszczenia mieszkalnego. Teraz stały tu gabloty z nagrodami i duży dębowy stół. Były też dwa imponujące kominki, na suficie wisiał szklany żyrandol.

Ciche kaszlnięcie odciągnęło jej uwagę od widoku ogrodów w dole.

– Mogę w czymś pomóc?

Odwróciła się i zobaczyła krępego mężczyznę. Twarz prawie w całości zasłaniały mu duże okrągłe okulary.

– Szukam wydziału muzycznego. Jestem umówiona na spotkanie z panem Pearsonem-Firthem.

– Zaprowadzę panią. Sam tam idę.

Nie mówiąc nic więcej, mężczyzna otworzył tylne drzwi, przepuścił ją przodem i po schodach zeszli do korytarza prowadzącego do głównej siedziby szkoły.

– Z początku trudno się tu zorientować. Ale szybko nauczy się pani rozkładu. Tak jak i inni rodzice.

Wskazał drzwi biura, kiwnął krótko głową i odszedł. Robyn chciała go poprawić, wyjaśnić, że nie jest rodzicem, uznała jednak, że szkoda na to czasu. Zapukała.

Nick Pearson-Firth wyglądał inaczej, niż się spodziewała. Czterdzieści kilka lat, szczupły, dość wysoki, ciemne, kędzierzawe włosy, brązowe oczy, tryskające energią.

– Pani Carter? – spytał, wyciągając zadbaną dłoń. Uścisk miał mocny. – Nick Pearson-Firth, ale proszę mi mówić Nick. Proszę wejść, zapraszam.

Biuro było przestronne, stały w nim tylko biurko, krzesła i duże pianino. Na ścianach oprawione w ramki dyplomy. Oearson-Firth usiadł na swoim obrotowym krześle. Kręcił nim na boki, co sprawiało wrażenie, jakby się denerwował. Robyn usiadła naprzeciwko i spojrzała za plecy mężczyzny na zadbane trawniki, które widziała już wcześniej.

– W czym mogę pomóc? – Firth przeszedł od razu do sedna sprawy.

Robyn już miała odpowiedzieć, ale w ciszę wdarł się wysoki sopran. Ktoś śpiewał Un bel di vedermo z Madame Butterfly Pucciniego. Dźwięki za ścianą wznosiły się i opadały. Robyn uważała, że Un bel di vedermo z jej synkopowanymi rytmami odzwierciedlającymi tęsknotę Butterfly za Pinkertonem, piękną melodią i wysokim H na końcu to jedna z najpiękniejszych arii w całym repertuarze operowym. Muzyka przywołała wspomnienia, jak oglądali tę operę z Daviesem. Szybko je odpędziła. Nie miała teraz czasu na rozczulanie się.

– To z płyty? – spytała.

Firth uśmiechnął się ciepło.

– To moja córka, Sophia. Ćwiczy z matką. Żona też jest śpiewaczką i znakomitą pianistką. Mogła pani o niej słyszeć – Katarina Pearson.

Robyn kiwnęła głową. Naturalnie, że słyszała o Katarinie Pearson, znanej śpiewaczce. Stała się sławna po jednym z telewizyjnych konkursów. Drobna, krucha trzydziestokilkuletnia kobieta. Publiczność najpierw zachwyciła się czystością i siłą jej głosu, a do łez doprowadziło słuchaczy wykonanie przez Katarinę O mio babbino caro.

– Mam jej album, Najpiękniejsze arie. Powinnam skojarzyć – powiedziała. – Oczywiście, Pearson-Firth.

Nick wydawał się zadowolony.

– Katarina chciała zachować nazwisko panieńskie i zawodowe, a samo Firth brzmiało nudno, więc po ślubie połączyliśmy nazwiska.

– Pan też śpiewa?

– Ja jestem instrumentalistą. Gram na trąbce i tubie, ale mogę też na pianinie i skrzypcach. Śpiewam niezbyt dobrze. Czasami towarzyszę żonie lub Sophii. Lubi pani muzykę klasyczną?

– Lubię operę. Madame Butterfly to jedna z moich ulubionych.

Pokiwał głową na znak, że się zgadza.

– Jedna z najsławniejszych opowieści o niespełnionej miłości – mruknął. – No więc, co chciałaby pani usłyszeć ode mnie na temat Lucasa? – spytał i złożył palce dłoni w wieżyczkę.

– Jak dobrze go pan zna?

– Całkiem nieźle. Tak jak można znać kolegę. Pracował u nas od dziewięciu lat. Przez cały ten czas byłem kierownikiem wydziału. Jest bardziej nauczycielem dochodzącym niż etatowym; ma zajęcia cztery razy w tygodniu, ale uczy też uczniów w domach. Po lekcjach nie przesiaduje w pokoju nauczycielskim z resztą kadry. To wyborny muzyk. Zawsze angażuje się w występy szkolne, kieruje szkolną orkiestrą. Uczniowie go lubią. Jest dobrym nauczycielem. Poza tym niewiele więcej mogę dodać, może oprócz tego, że w zeszłym tygodniu przysłał mi swoją rezygnację, teraz więc szukam kogoś na jego miejsce. To trudne i czasochłonne znaleźć kogoś tak nagle. Narobił mi niezłego bigosu.

– Lucas zrezygnował z pracy? – powtórzyła Robyn.

– Tak. Byłem tak samo zaskoczony, jak pani. Sądziłem, że tu zostanie. Nigdy nie dał mi powodu, żebym myślał, że odejdzie. Z uczniami też nie miał problemów. Nie wiem, czy to odejście nie ma przypadkiem związku ze śmiercią jego ojca. Możliwe, że sporo po nim odziedziczył. Jego ojciec był aktorem, to Paul Matthews. W dniach swojej świetności był tak popularny i dobry jak Leonardo DiCaprio czy Tom Cruise obecnie. I zapowiadało się, że będzie jeszcze lepiej. Nie wiem, co się stało. W tamtym czasie krążyły w prasie jakieś plotki. Paul rzucił wszystko i przestał grać. Stał się odludkiem. Zamknął się w swoim wielkim domu w Staffordshire. Przypuszczam, że utrzymywał się z inwestycji, jakie poczynił, kiedy jeszcze dobrze zarabiał. Bardzo dbał o swoją tężyznę fizyczną, codziennie biegał wokół jeziora w pobliżu domu. Kilka dni temu podczas biegania doznał ataku serca i zmarł. Pisali o tym w gazecie, inaczej bym nie wiedział. Tak czy owak, podejrzewam, że Lucas nie musi już pracować. Jego list z wypowiedzeniem był bardzo krótki.

– Słyszałam, że był pan z Lucasem w Tajlandii, na jednej z jego wypraw – powiedziała Robyn. No i proszę: błysk w oczach. Spodziewała się tego. Firth zaczął mówić jeszcze swobodniejszym tonem.

– To było jakiś czas temu. Zaprosili nas rodzice jednego z uczniów. Z najstarszej klasy.

– A to normalne? – spytała. – Że rodzice zapraszają nauczycieli na wakacje?

Założył swobodnie jedną nogę na drugą. Zanim odpowiedział, chwilę się zastanawiał.

– Pani Carter, to szkoła prywatna. Uczniowie mieszkają tu w trakcie roku szkolnego, a my się nimi opiekujemy. Jesteśmy jak jedna wielka rodzina. To nic nadzwyczajnego, że nawiązujemy serdeczne relacje z naszymi wychowankami i ich rodzicami, zwłaszcza w sytuacji, gdy uczniowie są u nas od wielu lat. Tak jak Max Devlin. Max był przewodniczącym samorządu szkolnego i stypendystą wydziału muzyki klasycznej. Pod naszą opieką z niedojrzałego chłopca zamienił się w pewnego siebie młodzieńca, dostał się do prestiżowego liceum muzycznego. Jego rodzice mieszkają w Tajlandii, ale kiedy tylko mogli, przyjeżdżali na zakończenie roku. Pojawiali się też na wszystkich innych ważniejszych imprezach, więc zdążyliśmy ich poznać. Kiedy Max skończył szkołę, Jo i Stuart Devlinowie w ramach podziękowania zaprosili Lucasa i mnie do siebie do Tajlandii na wakacje. Katarina była zajęta i nie pojechała. Mary, żona Lucasa, najwyraźniej nie lubi latać, pojechaliśmy więc tylko my. Ale potem już tam nie jeździłem – za duszno i za głośno jak dla mnie. Lucas był tam chyba jeszcze kilka razy, pracował z Maksem więcej niż ja. Dawał mu korepetycje.

Firth przeciągnął językiem po wyschniętych wargach i czekał na kolejne pytania, ale Robyn postanowiła zmienić temat.

– Czy teraz Lucas się do pana odzywał?

– Nie, ale nie oczekiwałem tego. Kadra zwykle nie może się doczekać, kiedy będzie mogła się stąd urwać po zakończeniu zajęć. Nie mamy zwyczaju się kontaktować, aż do nowego semestru. Wystarczająco często widujemy się w trakcie roku.

– Czyli ani nie SMS-ował, ani nie mailował? – upewniła się Robyn. Firth pokręcił głową.

– Czy jest jakiś sposób, żebym się mogła skontaktować z państwem Devlin?

Popatrzył na nią niepewnie.

– Nie wolno mi podawać tego rodzaju poufnych informacji. Musiałbym zobaczyć jakiś identyfikator.

Robyn wyciągnęła licencję prywatnego detektywa i podała mu ją.

– To jeszcze nieoficjalne śledztwo, panie Firth, ale wkrótce będzie oficjalne. Gdyby mógł pan przekazać mi te dane jak najszybciej, bardzo by mi to pomogło.

– Powiem sekretarce, żeby się z panią skontaktowała – oznajmił. Na jego czole pojawiła się zmarszczka. – Dane Devlinów na pewno są w aktach.

Robyn zapisała swój numer.

– To mój numer prywatny, ale w przyszłym tygodniu będę już osiągalna w komendzie policji Staffordshire.

– Mogę wiedzieć, dlaczego się nim pani interesuje? Czy ma to coś wspólnego z Tajlandią?

– A pańskim zdaniem może mieć? – Wyprostowała się i popatrzyła na Firtha uważnie. Zaczął się wiercić na krześle, ale zaraz przestał i znów udawał opanowanego.

– Cóż, nie sądzę, żeby robił tam coś złego, jeśli to pani sugeruje.

– Niczego nie sugerowałam. Próbuję jedynie odtworzyć wizerunek człowieka, który niespodziewanie zwalnia się z pracy i odchodzi. Szukam tropów, które pomogą mi odkryć, dlaczego wyjechał i dokąd.

– A więc wyjechał? – mruknął Nick, znowu marszcząc czoło. – Proszę posłuchać, nie utrzymywałem z nim szczególnie bliskich relacji. Byłem jedynie jego szefem. Niespecjalnie go też lubiłem. Jak na mój gust był zbyt zdystansowany, nie integrował się z resztą nas. Ten nasz wyjazd do Tajlandii… To było krępujące. Nie lubię o tym mówić.

Robyn kiwnęła zachęcająco głową. Siedziała odchylona, dawała mu mnóstwo przestrzeni.

– Pierwszego wieczoru wyszliśmy z Devlinami na kolację. Lucas twierdził, że jest trochę niewyspany po podróży i że boli go głowa, wyszedł więc wcześniej. Ja zostałem, potem wpadłem jeszcze do Devlinów na ostatniego drinka, dlatego do hotelu wróciłem dopiero koło pierwszej w nocy. Czekałem na windę, kiedy weszła jakaś para. Te osoby się obejmowały, wyraźnie nie widziały nikogo poza sobą. Ona była zachwycająca, długie lśniące włosy z pomarańczowymi pasemkami. Uderzyło mnie, że jak na Tajkę jest dość wysoka. Była w krótkiej białej sukience, botkach do ud i miała błyszczące boa z piór. Wyglądała na bardzo młodą. Kiedy się przyjrzałem, uznałem, że to prawie na pewno katoey, transseksualista. Miała dość niski głos i jabłko Adama. Ale to nie zaskoczyło mnie aż tak, jak mężczyzna, który ją obejmował. To był Lucas.

– Zauważył pana?

– Szczęśliwie wskoczyłem do windy i wcisnąłem guzik, zanim zdążył przejść hol i zobaczyć mnie. Nie wspomniałem mu o tym zajściu, ale następnego dnia zamiast pojechać na zwiedzanie Bangkoku z Devlinami, został w hotelu. Mówił, że źle się czuje. Myślę, że spędził ten dzień z tym samym ladyboyem. Nie jestem bigotem. Wiem, że te dziewczęta są ekscytujące i inne. Ale ten wyraz na jego twarzy… Nie potrafię go opisać. Lucas zupełnie nie przypominał siebie. To były zmieszane żądza i bezwzględność… coś zwierzęcego. Zmieniłem wtedy o nim zdanie.

– Rozmawiał pan z nim o tym?

– To nie była moja sprawa. Egzotyczne kraje skłaniają do dziwnego zachowania. Ludzie czują się mniej skrępowani. Jak ci turyści w Hiszpanii, którzy zaczynają pić od samego rana. Albo młodzież szalejąca w Ajia Napa czy na Ibizie. Uznałem, że to jeden z tych momentów: co się działo w Tajlandii, zostaje w Tajlandii. Lucas nigdy nie dał mi powodów, żebym mógł kwestionować jego zachowanie w szkole, więc dlaczego miałem go pytać o to, co robi poza pracą?

Robyn wyszła ze szkoły z uczuciem, że Lucas Matthews to ktoś, kim władze na pewno powinny się zainteresować, i że jego zniknięcie jest bez wątpienia podejrzane. Postanowiła, że zadzwoni do nadkomisarz Mulholland i poprosi, żeby dochodzenie przejęła oficjalnie policja.

7

Kawiarnia rozbrzmiewała gwarem rozmów, od czasu do czasu zagłuszanym sykiem ekspresu do kawy. Abigail dostrzegła przyjaciółki. Siedziały w rogu w głębi, jasnozielone włosy Zoe wyróżniały się w tłumie. Obok Claire stało wysokie krzesełko dla dzieci. Claire zauważyła Abigail i pomachała do niej. Koleżanki przywitały ją piskami zachwytu, kiedy już przedarła się do nich z wózkiem. Odpięła Izzy i podała ją Claire, która z wyrazem uwielbienia na twarzy niecierpliwie wyciągała po nią ręce.

– Ależ ona urosła – zachwyciła się Zoe i pomachała do Izzy. – Nie mogę uwierzyć, że ostatnio widziałyśmy się aż ponad dwa miesiące temu. Przywaliła cię góra pieluch, Abigail, i nie mogłaś się spod niej wygrzebać? – Zoe roześmiała się. – No, ale już na poważnie. Cieszę się, że cię widzę. Wiem, że nie byłam dobrą przyjaciółką, ale ta nowa praca mnie wykańcza. I jeszcze to jeżdżenie do Londynu. Jak wracam, nie mam na nic sił.

– Nie przejmuj się. Ja też nie mam na nic czasu. Izzy wyrzynały się zęby i strasznie marudziła, a wcześniej była przeziębiona. Bałam się z nią wychodzić, żeby się jej nie pogorszyło. Jestem tak zmęczona, że czasami nie mam siły podnieść ręki. Dni mijają, jeden po drugim, a ja ciągle ścigam się z czasem.

– Mówiłam wam: Abigail potrzebuje niańki – odezwała się Claire, która podrzucała Izzy na kolanach. – Gdy jakąś zatrudni, będziemy mogły wychodzić tak jak kiedyś.

– Nie mogę wziąć niańki dla Izzy. Jest taka mała. Potrzebuje mamy – obruszyła się Abigail z przerażoną miną.

– To przynajmniej załatw sobie opiekunkę – zasugerowała Zoe.

Abigail poczuła, że zaczyna się pocić. Jej serce zabiło mocniej.

– Nie, żadnych opiekunek. Wolę się nią sama zajmować. Zacznę częściej wychodzić, kiedy trochę podrośnie i Jackson będzie mógł z nią zostawać na kilka godzin. – Odepchnęła wspomnienie, które próbowało przedostać się na powierzchnię, i zajęła się poprawianiem rzeczy w wózku.

Izzy zagruchała radośnie i potrząsnęła plastikową grzechotką.

– Jesteś wielką szczęściarą – wymamrotała Claire, uśmiechając się do wiercącego się na jej kolanach bobasa. – Ona jest taka słodka.

– Czasem tak – zgodziła się Abigail z dumą.

Zoe wychyliła się, żeby posłać Abigail całusa, i z kolei ona przejęła Izzy. Dziewczynka chwyciła w rączki gruby naszyjnik i zaczęła go ssać.

– Wyglądasz oszałamiająco – pochwaliła Abigail Zoe. – O wiele mniej mamusiowato niż ostatnio. Świetny ciuszek. Nowy? Gdzie kupiłaś? I jak się miewa boski Jackson? Poleciał gdzieś dzisiaj? – Pytania lały się strumieniem. Ale to była Zoe, niecierpliwa, rozpalona, rozentuzjazmowana prawie jak szczeniak. – Przy okazji, dzisiaj za napoje płaci Rachel. Uparła się, chociaż dość krucho u niej z kasą. Czy to nie słodkie z jej strony? Od rozwodu ledwie udaje jej się związać koniec z końcem, nie zarabia kokosów. Pracuje na pół etatu w klinice dentystycznej jako higienistka. Za nic nie chciałabym robić tego, co ona: zaglądać ludziom w zęby i czyścić je. Wyobrażacie sobie, że wydłubujecie zgniłe resztki. Fuj, ohyda – dodała, marszcząc zadarty nosek. – Rachel jest niesamowita.

Claire rzuciła Abigail spojrzenie, które mówiło co innego.

– Faktycznie, to miłe, że stawia nam drinki – zgodziła się Abigail.

– Biedna Rachel. Przechodzi teraz naprawdę ciężki okres – ciągnęła Zoe. Jej wielkie szare oczy przepełniało współczucie. – Tak się ucieszyła, kiedy zaproponowałam, żeby do nas dzisiaj dołączyła.

Izzy wyjęła naszyjnik z buzi, przyjrzała mu się i z powrotem wpakowała go do ust. Zoe uśmiechnęła się do niej.

– Ale właściwie dlaczego ją zaprosiłaś? – spytała bez ogródek Claire. Jednocześnie potrząsała przed buzią Izzy plastikową grzechotką z kółkami. Mała puściła naszyjnik i sięgnęła po zabawkę. – Nie zna nas. Widziałyśmy ją tylko raz, kiedy przyprowadziłaś ją na nasze ostatnie spotkanie.

Zoe zrobiła wielkie oczy

– Ojej, wybacz, ale było mi jej żal. Rachel chce poznać nowych ludzi. Tutaj zna chyba tylko mnie. Ma za sobą trudny okres. Jej rozwód był straszny. Pomyślałam, że nic się nie stanie, jeśli przyjdzie. Wyjście z domu dobrze jej zrobi. Poza tym po ostatnim spotkaniu ciągle o was mówiła. Bardzo was obie polubiła. Ale widzę, że ty jej nie. – Claire skrzywiła się, ale nie powiedziała nic. – Ty, Abigail, chyba nie masz nic przeciwko Rachel? – spytała Zoe.

Abigail też nie była zachwycona sytuacją, ale nie chciała robić Zoe przykrości. Rachel była trochę dziwna, z jakiegoś powodu Abigail nie czuła się przy niej swobodnie.

– Nie, skąd. Jest w porządku. Niełatwo zawierać nowe znajomości.

Claire nie komentowała sytuacji dalej, bo do stolika z tacą zastawioną napojami podeszła Rachel.

– Dla ciebie wzięłam latte, Abigail – oznajmiła. – Mam nadzieję, że dobrze zrobiłam. Poprosiłam, żeby dolali ci syropu karmelowego. Pewnie musisz doładować akumulatory po tym całym bieganiu przy Izzy.

Abigail nie była fanką syropów, ale nie chciała wydać się niewdzięczna.

– Super. Dzięki.

– Izzy ma ładną sukienkę – pochwaliła Rachel i pogłaskała małą po miękkim ramionku. – Śliczna sukieniusia, zupełnie jak ty sama – dodała, mówiąc do Izzy, która w odpowiedzi uśmiechnęła się do niej promiennie. – Czasami żałuję, że nie mieliśmy dzieci. Szkoda, cieszyłabym się, gdybyśmy mieli – stwierdziła ze smutkiem. – Z drugiej strony może dobrze, że tak nie jest. Musiałyby przechodzić ten cały koszmar z rozwodem. – Przerwała, uświadamiając sobie chyba, że za moment popsuje wszystkim nastrój. Dalej mówiła już z większym entuzjazmem. – Po drodze tutaj mijałam sklep z zabawkami i zobaczyłam to.

Poszperała w dużej płóciennej torbie i wyciągnęła z niej tęczowego pluszowego miśka. Potrząsnęła nim przed Izzy, a ta, gruchając z zachwytu, natychmiast wyciągnęła rączki po kudłatego zwierzaka i jedną łapę wetknęła sobie do buzi.

– Mam nadzieję, że ci to nie przeszkadza? – zwróciła się Rachel do Abigail. – Nie gniewasz się, że kupiłam jej prezent?

– Ależ skąd. To bardzo miłe z twojej strony. Dziękuję – odparła Abigail.

– Chyba jej się spodobał. Ja nadal mam swoje miśki z dzieciństwa – ciągnęła Rachel, nieświadoma spojrzeń, jakie między sobą wymieniły Claire i Abigail. – Takich przytulanek nigdy dosyć. Mam teraz kolekcję aż trzydziestu.

– Trzydziestu? – powtórzyła Zoe z niedowierzaniem.

– To taka moja słabostka. Widzę je w sklepie i mam wrażenie, że błagają, żebym zabrała je do domu. – Rachel zachichotała nerwowo. Izzy wybrała ten moment, żeby głośno beknąć i rozmowa znów skupiła się na niej, zanim przeszła na temat bieżących wydarzeń w życiu każdej z kobiet.

Godzinę później rozmowa zaczęła kuleć.

– Powinnam zrobić Izzy jakieś zdjęcia – oznajmiła Claire. – Tak szybko się zmienia. Jest bardzo fotogeniczna. Mogłabym zrobić wam zdjęcie razem, matki z dzieckiem.

Abigail poznała Claire, gdy ta przyszła do butiku sfotografować kilka panien młodych i ich matki w strojach, w których miały wystąpić na ślubach. Zdjęcia z sesji miały trafić na strony internetowe poświęcone ślubom. Właściciel butiku chętnie się zgodził wziąć udział w tym przedsięwzięciu, bo była to promocja butiku. Abigail, która wtedy w nim pracowała, za zadanie miała dopilnowanie strojów i tego, żeby wyglądały wspaniale. Claire pstrykała zdjęcia i namawiała modelki, żeby się uśmiechały swobodnie. Po sesji obie były wykończone. Abigail nalała im szampana ze specjalnych zapasów butiku. Śmiały się do rozpuku z grymaśnych matek i nadętych przyszłych panien młodych, i tak się narodziła ich przyjaźń.

Claire jeździła po całym kraju, robiła zdjęcia na zlecenie różnych pism. Miała własną stronę w Internecie, a na niej wspaniałe ujęcia ptaków. Potrafiła godzinami tkwić w kryjówkach i czekać, aż uda jej się zrobić zdjęcie ptaka w locie albo gdy coś zajada. Opowiadała, że jej największą ambicją jest praca kamerzystki w telewizyjnych programach przyrodniczych. Abigail zawsze odnosiła wrażenie, że jej przyjaciółka swobodniej czuje się w sitowiu, kiedy czeka na okazję do zrobienia wyjątkowego zdjęcia, niż w towarzystwie ludzi.

– Wolisz fotografować ludzi czy przyrodę? – spytała Rachel, która bezwiednie kręciła w pustej szklance długą łyżką dołączoną do kawy.

– Przyrodę. Ludzie najczęściej wychodzą mi nieprawdziwie. Sztucznie się uśmiechają, kryją się za maskami. Wolę fotografować dzikie konie galopujące zimą po polach. Zmarznięte grudki ziemi wystrzeliwujące spod kopyt, kłęby pary buchające z nozdrzy i ta wolność w ich oczach… Natura nie rozczarowuje. Ludzie tak – oznajmiła.

Rachel popatrzyła na nią ze zdziwieniem.

– Ale przecież ciągle ich fotografujesz. Na pewno nie wszyscy są tacy, jak mówisz.

– Nie. Dzieci prawie zawsze są naturalne, zwłaszcza małe. – Claire spojrzała na Izzy, która akurat wydmuchiwała z buzi duży bąbel śliny. – Widzicie? Mówiłam: czysta naturalność. – Abigail i Zoe parsknęły śmiechem.

– Claire zrobiła Abigail wspaniałe zdjęcia, gdy była w ciąży – poinformowała Zoe. – Abby wygląda na nich tak spokojnie i dostojnie.

– Nie to co teraz, gdy ta mała małpka pojawiła się już na świecie – zauważyła Abigail. Wolała zmienić temat. Nie chciała, żeby Rachel dowiedziała się o tych intymnych zdjęciach. Były bardzo artystyczne, ale osobiste. Zoe nie miała prawa o nich wspominać.

– Naprawdę? – Rachel nie zamierzała odpuścić tematu. – To wspaniale. Podziwiam kobiety, które kochają swoje ciało i nie wstydzą się go pokazywać. Chętnie bym kiedyś obejrzała te zdjęcia. Założę się, że wyglądasz na nich pięknie, Abby, macierzyńsko i spokojnie.

Abigail skrzywiła się. Rachel zbytnio się spoufalała. Tylko bliscy znajomi mówili do niej Abby. Rachel skupiła uwagę na Claire.

– No to powiedz, Claire, jest ktoś specjalny w twoim życiu? Bo dotąd o nikim takim nie wspominałaś.

– Kiedyś był, ale nam nie wyszło – odparła Claire z nonszalancją. – Teraz jestem zbyt zajęta, żeby się z kimś wiązać. Poza tym dobrze mi samej. Nie jestem jeszcze taka stara, żeby mnie odłożyć na półkę, ale chcę się rozwijać jako fotograf. Najpierw kariera, dopiero potem z kimś się zwiążę. Mam jeszcze mnóstwo czasu.

– Zmienisz zdanie, gdy spotkasz kogoś takiego jak Jackson – oznajmiła Zoe. – To mąż Abigail – wyjaśniła, zwracając się do Rachel. – Jest absolutnie cudowny.

Abigail uśmiechnęła się. Chciała zaprotestować, ale Claire ją uprzedziła.

– Tylko że Jackson niestety nie widzi nikogo innego poza Abby. A co z Andym, Zoe? – spytała. – Coś się z tego wykluło?

– Nie. Zerwaliśmy w zeszłym miesiącu. Psuło się już od jakiegoś czasu. Zaczął ostro trenować kulturystykę i jakoś przestał mi się podobać. Wolałam, gdy nie wyglądał jak neandertalczyk. Zresztą, mam już kogoś innego.

– No coś ty? Też z siłowni?

– Nie. I to dopiero początek. Na razie wolę za wiele nie mówić, zobaczymy, co się z tego urodzi.

– No to świetnie – ucieszyła się Rachel. – Mam nadzieję, że będziesz miała więcej szczęścia niż ja. – Wstała niespodziewanie. – Za dużo kawy. Muszę iść do kibelka. – Przecisnęła się obok Zoe i odeszła do toalety na piętrze.

– Ona tak zawsze? – spytała Claire.

– Jest zdenerwowana, to wszystko – odburknęła Zoe. – Zresztą nic dziwnego, skoro łypiesz na nią wrogo, odkąd tylko usiadła. Co z tobą?

– Nie przepadam za nią. I te jej pytania… Przepytuje nas, jakby prowadziła jakieś przesłuchanie.

Zoe wyprostowała się.

– Na litość boską – warknęła. – Niewiele o was wie i próbuje lepiej poznać. Przynajmniej stara się być przyjacielska. Słowo daję, Claire, czasami potrafisz być strasznie wkurzająca. Wyluzuj trochę, co? To tylko samotna kobieta.

– W porządku. Ale nie lubię jej. Trochę za bardzo użala się nad sobą. Następnym razem jej nie przyprowadzaj.

– Ależ ty jesteś. Nie wiem, co ci tak przeszkadza. Rachel jest miła i przydałaby się jej jedna czy dwie koleżanki. Sądziłam, że to zrozumiesz. Ciebie też raczej nie dałoby się nazwać miss popularności.

– Już przestańcie, obie. – Abigail pomachała dłońmi przed twarzami przyjaciółek. – Denerwujecie Izzy.

Jak na zawołanie, Izzy rozpłakała się, co rozładowało napiętą atmosferę. Claire nachyliła się do małej i pogłaskała ją po rączce. Po twarzy dziewczynki spłynęła wielka łza i spadła na krzesełko. Jednak mała szybko przestała płakać, gdy Claire dała jej do zabawy kluczyki od swojego samochodu. Izzy z zachwytem potrząsnęła nimi.

– No już, już. To tylko niewinna sprzeczka przyjaciółek. Z mojej winy. Jestem głupia. Przepraszam, Zoe. Nie wyspałam się i nie czuję się najlepiej.

Zoe fuknęła z rozdrażnieniem, ale kiwnęła głową.

Claire podniosła Izzy.

– Zabiorę ją na zewnątrz, żeby łyknęła świeżego powietrza – powiedziała. Abigail zgodziła się, a potem patrzyła, jak przyjaciółka odchodzi z jej córeczką, teraz znowu uśmiechniętą.

– Idę po wodę. Cholerna Claire. Czasami naprawdę jest nieznośna. Aż ma się ją ochotę udusić – wściekała się Zoe. Wstała. – Wracam za chwilę.

Zoe odeszła do sąsiedniej sali, gdzie stały dzbanki z wodą z lodem obok papierowych kubków. Kiedy zniknęła z widoku, Abigail usiadła wygodniej i westchnęła.

Zabrzęczał jej telefon. To prawdopodobnie Jackson. Uśmiechnęła się na tę myśl i odebrała bez sprawdzania numeru. Usłyszała zjadliwy mechaniczny głos.

– Cześć, Abigail. Jak tam twoja idealna mała rodzinka? Niestety już niedługo taka będzie. Nie możesz nikomu ufać. Myślisz, że możesz, ale tak nie jest. Ludzie ukrywają wiele tajemnic. Nie tylko ty. Zapytaj Jacksona o jego nową kochankę. To znaczy, jeśli się odważysz. Możesz go stracić. Biedna Abigail. Co wtedy zrobisz?

Abigail mocno zabiło serce. Była przestraszona, ale i wściekła na ten okrutny głos.

– Kto mówi? Kim jesteś i czego ode mnie chcesz?

Chwila ciszy, potem śmiech, automatyczny, zjadliwy.

– Nieważne, kim jestem. Ważniejsze, kim jesteś ty. Obserwuję każdy twój krok. I zamierzam zniszczyć ci życie.

Telefon zamilkł. Abigail sprawdziła w rejestrze połączeń, ale numer był zastrzeżony. Z walącym sercem, przerażona, przebiegła w myślach dostępne opcje. Nie było ich wiele. Nie mogła oddzwonić, bo numer był nieznany, nie miała z kim się skonfrontować. Przeszedł ją dreszcz, gdy przypomniała sobie wiadomość od dzwoniącego. „Nie możesz nikomu ufać”. Wepchnęła telefon do torebki i spróbowała się uspokoić. Nie może dać po sobie poznać, że coś się stało. Potrzebuje czasu, żeby się zastanowić. Żuła dolną wargę i myślała, co powinna zrobić. Wróciła Rachel. Była wzburzona.

– Taka kolejka do kibelka to jakieś szaleństwo. O mało nie pękłam, kiedy już weszłam. Gdzie są wszyscy? Posłuchaj, muszę iść. Nie wiedziałam, że już ta godzina. Spóźnię się do pracy. Przepraszam, że tak wybiegam. Cudownie było zobaczyć ciebie i Izzy. Musimy to niedługo powtórzyć – paplała. – Możesz pożegnać ode mnie dziewczyny? – Nachyliła się i posłała Abigail całusa.

Abigail kiwnęła głową i podziękowała za pluszowego miśka. Rachel zbyła podziękowania uśmiechem i machnięciem dłoni, potem uciekła.

Zaraz potem wróciła Zoe. Na przeprosiny lekko wzruszyła ramionami.

– Utknęłam. Spotkałam dawną uczennicę – wyjaśniła. – Gadała i gadała. Trochę przytyła. Przypuszczam, że już nie ćwiczy tyle co kiedyś. Wszystko w porządku? Wyglądasz, jakbyś się czymś zdenerwowała.

– Nie, nic się nie stało. Rachel mnie zaskoczyła, bo wyszła tak nagle.

– Pewnie musiała iść do pracy. Ma dzisiaj popołudniową zmianę.

– Tak właśnie powiedziała.

– Naprawdę ją lubię. Jest taka inna. Rozśmiesza mnie. – Zoe przechyliła głowę na jedną stronę. Wyglądała, jak ptaszek szukający owadów. W jej oczach iskrzyło się rozbawienie. Zoe nie była z tych, którzy podchodzą do życia szczególnie poważnie. Abigail poczuła nagle, że musi wyjść. Musi uciec od Zoe, kawiarni, wszystkiego. Sięgnęła po grzechotki i butelkę i wepchnęła je do torby.

– Też już idziesz? – zdziwiła się Zoe.

– Tak. Czuję, że zaraz rozboli mnie głowa, poza tym obiecałam Jacksonowi, że wrócę niedługo. Ma dziś wolne.

– Och, to lepiej, żeby nie bolała cię głowa, jeśli masz Jacksona w domu – zażartowała Zoe. Abigail zmusiła się do uśmiechu. W tym momencie wróciła Claire. Izzy znowu gruchała, w buzi trzymała zaślinione kluczyki.

– Mała radosna małpka – rzuciła Claire. Oddała Izzy matce i zabrała swoje kluczyki. – Tylko nie mów, że wychodzisz? Myślałam, że wreszcie się pośmiejemy, kiedy Rachel już sobie poszła.

– Jackson jest w domu – powiedziała Zoe i puściła oko.

– A, rozumiem – mruknęła Claire i uśmiechnęła się. – Trudno się od niego oderwać, co? Całkiem zrozumiałe.

Abigail wymusiła na sobie kolejny sztuczny uśmiech i szybko wsadziła córkę do wózka. Izzy zaczęła protestować, rozpłakała się. Wzburzona bardziej, niż chciałaby to po sobie pokazać, Abigail pożegnała się i wyszła z kawiarni. Myślała o tym, co ma zrobić w sprawie Jacksona i czy w ogóle powinna coś robić. Gdy uruchamiała samochód, w uszach huczał jej szyderczy głos, który słyszała w telefonie. Kto to był i jak daleko się posunie, żeby zniszczyć wszystko to, co zbudowała?

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Tytułowe

Redakcyjna

Prolog

1

2

3

4

5

6

7