Paula Bartkowicz

Bądź czujna

Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2017

Paula Bartkowicz
„Bądź czujna”

Copyright © by Paula Bartkowicz, 2017

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

 może być reprodukowana, powielana i udostępniana w 

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Redaktor prowadząca: Wioletta Tomaszewska

Korekta: Marianna Umerle, Zuzanna Laskowska

Projekt okładki: Jakub Kleczkowski

Skład: Jacek Antoniewski

Ilustracje na okładce: © lpictures [1] – Fotolia.com

ISBN: 978-83-7900-765-3

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

http://www.psychoskok.pl/
http://wydawnictwo.psychoskok.pl/
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Byłam na arenie. Ciężko dyszałam. Bolały mnie ręce od częstego wymachiwania potężnym, żelaznym mieczem oraz nogi od biegania i skakania. Arena była ogromna, w kształcie elipsy. Miejsce boju było pokryte brudnym, ciemnym piachem, jednak gdyby głębiej zaryć mieczem, to można by było wygrzebać żużel, a następnie bardzo zbitą ziemię. Wokół stał wysoki na cztery metry kamienny, szary mur. W nim wbudowano trzy stalowe bramy złożone z pionowych prętów grubości nogi dobrze zbudowanego gladiatora. Nad murem znajdowało się miejsce dla publiczności. Siedzenia były z plastiku, lecz jedno obito dodatkowo złotem, dodano miękkie, wygodne poduszki i obszyto brązoworudym lisim futrem. Znajdowało się na najlepszym miejscu, także oglądanie walk było czystą przyjemnością. Inni musieli wyginać swoje ciała i wyciągać szyje, by cokolwiek zobaczyć. Nad tym cudownym miejscem w odległości kilkudziesięciu kroków znajdowała się sporych rozmiarów wieża. To tam sterowano holografami, tam znajdowały się dźwignie służące do otwierania bram i tam przebywali nauczyciele w momencie przeprowadzania egzaminu.

Ja jedynie ćwiczyłam. Miałam dwie dość głębokie rany na lewym ramieniu. Nie poddawałam się. Pomimo ogromnego bólu, pieczenia i uczucia, jakby ktoś rozrywał mi ramię na kawałki, trzymałam miecz oburącz. Muszę go zabić! Uchyliłam się przed rzuconą w moją stronę kolczastą kulą. Wykorzystałam sytuację. Do kuli doczepiony był metalowy łańcuch. W locie oplotłam go wokół miecza i sprytnie skierowałam kulę w stronę mojego wroga – holograficznego trolla o wysokości około sześciu metrów. Nie było łatwo, chuderlakiem to on nie był. Tak jak zamierzałam, kulka przepięknie trafiła go w twarz. Kolec wbił się w oczodół i przebił mu oko. Kolejne trafiły w policzek i pod wpływem ciężaru rozrywały mu skórę na strzępy. Brunatna krew lała się strumieniami. Troll wył potężnym basem z bólu. Spojrzałam ponad jego głowę, na owo cudowne miejsce na widowni. Uśmiechał się. Widziałam to pomimo takiej odległości. W końcu to on nauczył mnie wykorzystywania każdej sytuacji i sposobności. Nie zamierzałam go zawieść. Rozpędziłam się, uniosłam miecz ostrzem do dołu i wyskoczyłam. Troll klęczał, ściskając się za policzek i chyląc głowę aż po same stopy. „Ten cios był idealny” – pomyślałam. Wylądowałam z rozmachem na jego karku i, nim zdążył jakkolwiek zareagować, wbiłam miecz z impetem prosto w rdzeń kręgowy. Dla swojej satysfakcji oraz w ramach zemsty za zranienie ramienia z całej siły przekręciłam go o 180 stopni. Z przyjemnością wsłuchiwałam się w chrupot kości, który odbijał się echem po murze. Troll padł i natychmiast zniknął.

Niestety nie stało się tak z moimi obrażeniami. Będę musiała znów odwiedzić szalonego uzdrawiacza i słuchać jego niedorzecznych historii. Muszę jednak przyznać, że niektóre były nawet śmieszne i ciekawe. Ale tylko niektóre… Odważnie spojrzałam na niego, na Wielkiego Mistrza, nauczyciela nad nauczycielami, najwspanialszego wodza, bezwzględnego i cudownego władcę naszej mlekiem i miodem płynącej Trytii. Nie wszystkich zaszczycał swoją obecnością na egzaminach, a co dopiero na ćwiczeniach. Czułam się przeszczęśliwa, kiedy widziałam go właściwie na każdych moich zajęciach. Cieszył mnie widok zazdrosnych kolegów i koleżanek i ich słowa wypowiadane przez zaciśnięte zęby: „Szczęściara”, „Nadal nie znudziło mu się patrzeć na twoje nieudolne triki?”.

Schowałam miecz do pochwy. Wspaniały powstał i klasnął dwa razy w dłonie. To była krótka, dość skromna pochwała, ale w mojej głowie te brawa brzmiały do samego wieczoru. Kiedyś byłam na niego zła, bo nie wiedziałam, dlaczego właśnie w taki przykry sposób mnie docenia. Jednak jego słowa szybko sprawiły, że moja postawa uległa zmianie. „Ktoś, kto jest genialny, nie potrzebuje ciągłych oklasków, wiwatów. On sam doskonale wie o własnej potędze i zna swoją wartość. Do nagród nie należy się przyzwyczajać, wtedy istnieje ogromne ryzyko utraty zdolności na rzecz dumy i pychy. A musisz jeszcze pamiętać, że nawet tym najlepszym zdarzają się pomyłki. Dzięki temu, że nie liczysz na pochwały, otoczeniu oraz tobie samej będzie lepiej przeżyć porażkę”. Czyż to nie wspaniałe słowa? Wówczas obiecałam sobie, że odtąd moimi wartościami w życiu będą skromność, posłuszeństwo i przyziemność. Nigdy nie stanę się egoistką i osobą chełpiącą się swoimi umiejętnościami. Nigdy!

Wielki Mistrz wraz ze swoją świtą i moim opiekunem Nathem zeszli z trybun. Kierowałam się do szatni, kiedy Bill, asystent i prawa ręka Wspaniałego, odezwał się do mnie tubalnym głosem:

– Ann! Proszę, zostań tam, gdzie stoisz!

– Dobrze! – odkrzyknęłam, zaciekawiona tym, co się zaraz miało zdarzyć.

Patrzyłam, jak się do mnie zbliżają. Mój opiekun jak zawsze szedł jakiś smutny i pełen troski. Przecież rany to nieodłączny element walk. Fakt, może moje były zbyt głębokie, ale zaraz pójdę do Stephana, naszego wspaniałego uzdrawiacza, i wszystko wróci do normy.

– Ann – zaczął Wielki Mistrz, a ja stałam sztywno jak struna. 

– Bardzo mnie dzisiaj zaskoczyłaś.

Ach, jego oczy. Uwielbiałam w nie patrzeć. Były koloru czekolady, stale się iskrzące, bijące życiem, charyzmą i pewnością siebie. Zatapiałam się w nich.

– Twoje umiejętności – kontynuował – z miesiąca na miesiąc przybierają na sile i są coraz większe. Chciałbym jeszcze zobaczyć, jak radzisz sobie z magią – uniósł czarną, gęstą brew. – Och, zapewniam, że wyśmienicie – nagle obok mnie pojawił się profesor Lex, nauczyciel sztuki wojennej. Wszystkie dziewczyny się w nim podkochiwały. Ja również, nie ma co ukrywać. Miał około trzydziestu lat, był wysoki, dobrze zbudowany, umięśniony (ale umiarkowanie) i zabójczo się uśmiechał. Przede wszystkim był dla nas bardzo miły, a niewielu nauczycieli takich było. Profesor ukłonił się Wspaniałemu.

– Panie Lex, skąd pan to wie? Nie uczy pan magii – Wielki spojrzał na niego lekceważąco. Nie wiem dlaczego, ale nie pałał do niego sympatią. Lex wyraźnie się speszył, a chciał dobrze.

– Oczywiście. Proszę o wybaczenie – spuścił wzrok i wycofał się do Akademii.

– Kiedy masz najbliższe zajęcia z magii? – Wielki znów na mnie patrzył.

– Za dwa dni, w piątek – odpowiedziałam posłusznie.

– Hmmm, czyż to nie są zajęcia teoretyczne? – Wielki głaskał swój lekko zarośnięty podbródek.

– Tak, Panie. Praktykę mam w poniedziałki i wtorki.

– Dobrze. W takim razie w piątek będziesz zwolniona ze wszystkich zajęć – powiedział stanowczo, zagłębiając koniec swej mosiężnej, bogato zdobionej złotem laski w piasek.

– Oczywiście, Panie – skinęłam głową mocno zaskoczona. Jeszcze nigdy od dziewięciu lat mojej nauki nie byłam z niczego zwalniana. Zauważyłam, że Nath niecierpliwie przestępuje z nogi na nogę.

– Resztę szczegółów omówimy wspólnie podczas kolacji. Przyjdź do mojego gabinetu o dziewiętnastej. Proszę, ubierz się z klasą.

Poczułam się zaszczycona, choć muszę przyznać, że nieraz jadałam z nim posiłki i chodziłam na spacery. Niestety miał jeszcze dwie ulubienice – Rose i Amy. Nie dziwił mnie jego wybór. Rose była wybitnie uzdolniona muzycznie, więc często przygrywała Wielkiemu na fortepianie czy skrzypcach. Z kolei Amy malowała jego portrety. Jednak w przeciwieństwie do nich nie rozpowiadałam wszem wobec, jakie to komplementy od niego słyszałam, jak mnie obejmował i przytulał. Wzbudzały tym ogromną zazdrość innych – wtedy miałam ochotę strzelić je w twarz. Nienawidziłam pychy i wyniosłości, przecież byłyśmy traktowane jednakowo. Chociaż… Z tego, co zauważyłam, to ze mną Wielki rozmawiał najwięcej, czasami nawet od serca, ale nie miałam pewności, czy mówił prawdę.

– Tak, Panie – widziałam, że chce odejść, więc uklęknęłam na prawym kolanie ze wzrokiem utkwionym w ziemię. Po sekundzie wstałam.

– Wiesz, jak bardzo lubię piękno – szepnął mi do ucha, kiedy mnie mijał. Lekko się zarumieniłam. Poczułam, że to był komplement. Piękno to ja. Ale może zbyt wiele sobie wyobrażałam. Nath złapał mnie za lewą dłoń.

– Nareszcie! Przecież ty jesteś ranna! Ciebie trzeba opatrzyć! Jeszcze mi się tu wykrwawisz! – gorączkował się. Lekko zachichotałam i objęłam go za szyję.

– Też cię kocham – wyszeptałam mu do ucha i pocałowałam w policzek. Uśmiechnął się. Ruszyłam w stronę gabinetu Stephana. Miałam dwadzieścia minut do zajęć fizycznych z profesorem Starsem. Lepiej dla mnie i dla moich przyjaciół, żebym się nie spóźniła.

* * *

– Uwaga, może ostro zapiec – ostrzegł Stephan.

– Zdaję sobie z tego sprawę – uśmiechnęłam się kwaśno. Siedziałam na podwyższonym łóżku pielęgniarskim w kolorze mięty. Lekko machałam nogami z nerwów. Moje rany były gotowe do odkażenia. Niestety Stephan miał manię utrzymywania higieny, nie skąpił zatem wody utlenionej i innych środków odkażających.

– No to zaczynam – oznajmił. Najpierw pomalutku, raz po raz, dotykał ran. Ja jedynie zaciskałam zęby i powieki. Zauważył, że nie krzyczę i nie rzucam się, więc na dłużej przykładał wacik. To już cholernie piekło. Za każdym dotknięciem głośno syczałam. Czułam, jak łzy napływały mi do oczu.

– Nie moja wina, że nie umiesz się bić – zmienił zakrwawione waciki na świeże. Spojrzałam na niego gniewnie.

– Wygrałam – wyszczerzyłam zęby.

– Moim zdaniem pełny sukces jest wtedy, gdy po walce nie masz nawet zadrapania. Uwaga – znów przyłożył mokry wacik do ran.

– Rób to szybciej, a nie się guzdrzesz! – wykrzyczałam przez zaciśnięte zęby.

– Kochanie, uspokój się. Przypominam – podniósł uroczyście wskazujący palec – nie możesz mnie nawet tknąć – uśmiechnął się złośliwie.

– Co nie znaczy, że pewnego pięknego wieczoru ktoś niechcący nie zgasi światła na korytarzu, przez przypadek podczas wchodzenia na schody nie popchnie cię i nie upadniesz wprost na swoją pomarszczoną buźkę – spojrzałam na niego złowieszczo. Widziałam, że się przestraszył, bo uśmiech zniknął mu z twarzy. 

Zrobiło mi się go żal.

– Albo – przewróciłam oczami – podczas apelu spadną ci spodnie.Stephan kończył odkażać mi rany. Uśmiechnął się do mnie.

– No! Wiedziałem, że mnie lubisz! Przybij żółwika! – mówił uradowany. Uniosłam brwi.

– Jesteś dziwny – przybiłam żółwika i mimowolnie się uśmiechnęłam. Pielęgniarka Caroline bandażowała mi ramię. Stephan sprzątał buteleczki z lekarstwami. Miał około pięćdziesięciu lat. Siwe włosy porastały boki jego okrągłej głowy. Zawsze nosił biały fartuch, a pod spodem elegancki strój. Orli nos, lekko pomarszczona skóra, okrągłe okulary i oryginalna fryzura sprawiały, że wyglądał jak szalony naukowiec. Gabinet zielarski był jego rajem. To fakt, lubiłam go. To chyba przez jego oryginalność i pasję do przyrody. Oboje to uwielbialiśmy.

– Jaką masz teraz lekcję? – zagadał.

– Wychowanie fizyczne.

Caroline i Stephan spojrzeli na siebie znacząco. Co to miało znaczyć?

– Ściśnij rany jak najmocniej się da – rozkazał Stephan.

– Oczywiście – zaczęła silniej zwijać bandaż. Czułam, jak krew mi pulsuje. Jeszcze moment, a ramię będzie sine.

– To mi chyba nie pomoże ćwiczyć – jęknęłam.

– Uwierz, to dla twojego dobra. Stars nie da ci taryfy ulgowej – patrzył na mnie z troską.

– Zbyt wiele krwi już straciłaś. Jeden zły ruch i rany znów się otworzą. Nie potrzebujemy martwych uczniów.

Przeraziłam się.

– Przesadzasz – wymamrotałam. Caroline wyraźnie była przygnębiona, Stephan również spoważniał.

– Kolejna zmyślona historyjka? – dopytywałam.

– Chciałbym – nadal był poważny. Caroline skończyła bandażować mi ramię. Mogłam poruszać palcami, to dobrze. Krępującą ciszę przerwało wejście Faba, mojego kolegi z klasy. Był blady jak ściana.

– Matko, chłopcze, co ci jest? – Stephan podszedł do niego.

– Jest mi cholernie niedobrze – wyszeptał Fab. Spojrzał w moją stronę tak, jakby mnie nie rozpoznawał. Wyglądał tragicznie.

– Cześć, Ann – powiedział po chwili.

– Cześć – odpowiedziałam słabo. – To ja już będę szła.

Zeskoczyłam z łóżka i momentalnie zakręciło mi się w głowie. Niestety nie utrzymałam równowagi i upadłam. Caroline pomogła mi wstać. Podała też kubeczek zimnej wody. Stephan już szukał lekarstw dla Faba.

– Dotarło coś do ciebie wreszcie? – spytał, przekładając buteleczki. Wypiłam parę łyków wody.

– Ten dzień jest pechowy – wymamrotał Fab i widziałam, jak zbiera mu się na wymioty. Nie chciałam na to patrzeć.

– Idę, bo mam pięć minut do zajęć – powiedziałam na odchodne. Na szczęście strój sportowy miałam na sobie. Profesor Lex uczył nas, że nie zawsze będzie czas i sposobność na zakładanie zbroi. Z obrażeniami też trzeba umieć walczyć.

– Ann! – krzyknął Stephan. Odwróciłam się. – Zapraszam wieczorem na zmianę opatrunku – mrugnął do mnie.

– Jasne – uśmiechnęłam się. Pewnie poczęstuje mnie pysznym cukierkiem „za odwagę”. Widziałam, jak Caroline szybko sięgała po wiadro dla Faba. Wyszłam czym prędzej z gabinetu. Świeże powietrze pomoże mi dojść do siebie.

* * *

– Jasna cholera! Od kiedy te korytarze są takie długie?! – przeklinałam w myślach. Minęłam właśnie zegar. Pozostały mi dwie minuty, a tu jeszcze ze cztery korytarze do przejścia! Nie ma opcji, nie mogę się spóźnić. Zacisnęłam zęby i zaczęłam biec. Czułam mocne bicie serca, pot na plecach i czole, coraz silniejsze wypieki na policzkach. Za duże osłabienie. W pewnym momencie przeraziłam się, że nie poradzę sobie na zajęciach, jednak szybko odsunęłam tę myśl. Dam radę. Najwyżej później będę umierać, ale to będzie już po zajęciach. Wreszcie dopadłam drzwi na tor ćwiczeniowy. Poczułam, jak chłodny, wczesnowiosenny wiatr owiewał moje rozgrzane ciało. Przeszedł mnie dreszcz. Przystanęłam na moment, aby wyrównać oddech. W moją stronę biegła dziewczyna o pięknych, gęstych włosach barwy czekolady, uczesanych w kok. Była drobnej postury. Miała okrągłą twarz, śliczne, zielonkawe oczy, malutki nosek oraz usta stworzone do uśmiechania. W tym momencie jej mimika ukazywała troskę i trwogę.

– Ann! Nic ci nie jest? – dolna warga wyraźnie jej zadrżała. To była Diana. Moja najlepsza przyjaciółka. Dzieliłyśmy pokój. To osoba, na której zawsze mogłam polegać. Gdy tylko spojrzałam w jej oczy, poczułam ulgę i radość. Tak jakby to jedno spojrzenie rozwiązywało wszelkie problemy.

– Nic. Wszystko jest O.K. – uśmiechnęłam się i dodałam z niepokojem – Już zaczął?

– Jeszcze nie – poczułam, jak moje mięśnie uwalniają się z ucisku. Zdążyłam. Kiwnęłam głową.

– A to? – Diana uniosła brwi i wytrzeszczyła oczy. – Co to ma być? – wzrokiem wyraźnie wskazywała na bandaż.

– Ach, to… – zaczęłam iść w kierunku kolegów z klasy. – To nic takiego, jedynie drobna rana – puściłam jej oczko zza ramienia, lekko się uśmiechając. Nie będę jej martwiła. Przyjaciele tego nie robią. – Chodź, chyba że chcesz się spóźnić na zbiórkę – dodałam, bo Diana nadal stała jakby wrosła w ziemię. – I kto to mówi… – odburknęła niezadowolona z mojej odpowiedzi. Po chwili mnie dogoniła. Zmierzyła mnie wzrokiem i patrzyła już tylko przed siebie. Zaśmiałam się.

– No, już dobrze – dźgnęłam ją łokciem w żebra, na co skuliła się z wyraźnie hamowanym śmiechem. – Opowiem ci wszystko, jak tylko znajdziemy się w pokoju.

– Ale bez żadnego pomijania! – uniosła palec wskazujący.

– Obiecuję – odpowiedziałam uroczyście. Dołączyłyśmy do klasy.

– I jak ci poszło? – przyjaźnie spytał Albert. Już miałam odpowiedzieć, kiedy rozległ się głęboki, leciutko zachrypnięty głos Starsa.

– Baczność! – ryknął. Wszyscy momentalnie stanęli w dwuszeregu. Przez to, że Diana była ode mnie wyższa, zawsze stałam przed nią. Dyskretnie rozejrzałam się na boki. Ludzie byli wyraźnie zdenerwowani. Zrozumiałam, że kogoś brakowało. Poczułam, jak dłonie momentalnie robią mi się zimne. Czekała nas kara. To pewne. Naprzeciw nas stanął Stars – potężny, umięśniony, opalony, z lekkimi zmarszczkami, mający chyba dwa metry wzrostu. Był niemożliwie silny, władczy, pewny siebie. Jeszcze nigdy nie widziałam u niego szczerego i naturalnego uśmiechu. Każdego przerażał. Wodził po nas wzrokiem. Każdy patrzył przed siebie, jedynie na ułamek sekundy zerkając na nauczyciela, aby tylko nie nawiązać z nim kontaktu wzrokowego. Zauważyłam, że na jego twarzy zagościł lekki, szyderczy uśmiech, a oczy wyrażały chłód i złowieszczość. Zapewne teraz obmyślał już dla nas karę. Otworzył swój zeszyt i zaczął sprawdzać obecność. Po kolei, alfabetycznie, z posłuszeństwem odpowiadaliśmy: „Obecny!”, „Obecna!”.

– Krall! – wykrzyknął Stars, a mi prawie serce stanęło. Przecież to nazwisko Faba! To jego tutaj nie ma! Nastąpiła cisza. 

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok