Copyright © Victor Gorsky, 2017

Projekt okładki

Paweł Panczakiewicz

www.panczakiewicz.pl

Zdjęcie na okładce

© Nazir Azhari Bin Mohd Anis/EyeEm/Getty Images

Redaktor prowadzący

Michał Nalewski

Redakcja

Piotr Chojnacki

Korekta

Maciej Korbasiński

ISBN 978-83-8123-479-5

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

GDZIEŚ NA PARKINGU

Atmosfera była pełna napięcia, dawało się wyczuć, że chodzi o dużą kasę. Wstałem od stołu i powiedziałem do Karola:

– Dobra, idziemy do mojego samochodu, skończymy sprawę, a chłopacy dokończą deal na miejscu.

Wyszedłem z McDonalda na parking.

– Gdzie stoisz i czym? – zapytał Karol. – Muszę zabrać towar z mojego samochodu. Zaraz przyjdę.

– Zielona toyota na tylnym parkingu. Będę stał obok, to mnie zauważysz – odpowiedziałem.

Czekanie ciągnęło się w nieskończoność. Nigdy nie wiesz, czy facet przyniesie zamówiony towar, czy klamkę, którą wymusi oddanie całej kasy. Ale z drugiej strony zawsze masz nadzieję, że on myśli tak samo: też nie wie, czy po przyniesieniu narkotyku nie dostanie kulki zamiast umówionego siana. Po dwóch minutach obaj już siedzieliśmy w samochodzie. Na tylną kanapę Karol położył reklamówkę.

– Tam jest towar, zgodnie z umową, dwa kilo koksu i trzy amfy. To jest to, co zamówił Olek. Sprawdź, czy się zgadza, i zadzwoń do niego, żeby zaczął się rozliczać z Michałem.

Odwróciłem się i sięgnąłem po torbę. Wyciągnąłem dwie paczki owinięte szczelnie szarą taśmą klejącą. Nie chciałem ich rozrywać, więc zważyłem je w ręce. Waga się zgadzała. W duchu poczułem ulgę, schodziło ze mnie zdenerwowanie, którego nie mogłem w żaden sposób okazać.

– To jest ten sam towar co wcześniej? – zapytałem. – Bo tamten był idealnej jakości, dlatego bierzemy teraz więcej i nie chcemy mechlanego.

– To jest ta sama partia, to samo źródło, ten sam dostawca – potwierdził Karol. – Nie ryzykowalibyśmy oszustwa, bo jesteście dobrymi odbiorcami, takich szkoda stracić.

– W porządku – odpowiedziałem, biorąc jednocześnie telefon do ręki i wybierając numer Olka.

– Tu Maciek, możesz płacić, za dziesięć minut jesteśmy u was. – Rozłączyłem się.

Od tej chwili mieliśmy dziesięć minut na dokończenie transakcji: Olek musi przekazać w McDonaldzie pieniądze za kokainę i amfetaminę, a ja muszę dokończyć deal z Karolem.

– Masz moje oddzielne zamówienie? – zapytałem handlarza narkotyków.

– Pewnie, że mam. – Wyciągnął spod kurtki dwie puszki z parówkami w zalewie, niemieckiej produkcji.

– Kurwa, chłopie, za czterdzieści tysięcy euro pół kilo parówek? Musiałyby być ze złota, żebym je wziął – powiedziałem zdziwiony, kiedy Karol mi je podawał.

– Obejrzyj, są oryginalnie zamknięte, naklejka też oryginalna, wszystko cacy, tak jak w sklepie, tylko że wsad jest inny. W każdej masz po dwieście pięćdziesiąt gramów koksu. Żeby gramatura zgadzała się z opakowaniem, kapujesz? – zapytał. – Możesz wozić po całej Polsce, wywozić, gdzie chcesz, nikt tego nie sprawdza, bo nikomu nie chce się otwierać puszek z żarciem, zwłaszcza gdy Polacy jadą na wakacje albo do roboty – zaśmiał się.

Wziąłem do ręki obie puszki. Faktycznie, nie było żadnych śladów uszkodzeń, spawów, nawet woda chlupała jak w oryginałach.

– Jaką mam gwarancję, że tam jest koks? – zapytałem Karola.

– A jaką ja mam, że zapłacisz mi prawdziwymi euro, a nie fałszywymi, kapujesz? Daj kasę, przeliczę i idziemy.

Przekazałem pieniądze, wysiadłem z auta i włożyłem puszki do bagażnika, między torby. Reklamówkę wcisnąłem głębiej, żeby nie rzucała się w oczy. Stałem przy samochodzie, gdy pojawił się przy mnie Karol.

– Zgadza się, deal z tobą to czysta przyjemność, powtórzymy to następnym razem, dobra?

Ruszyliśmy w stronę wejścia do maca. Karol podszedł do swojego wozu, więc byłem z przodu, gdy nagle oślepił mnie błysk granatu, a jego huk zlał się z krzykiem: „Stój, policja!”. Wokół rozległy się wystrzały, nie zorientowałem się dokładnie, co się dzieje. Nagle poczułem solidnego kopniaka. Przeleciałem parę metrów i wylądowałem na bruku. Ledwo zetknąłem się z kostką, kiedy ktoś – lub coś, bo siła była ogromna – zaczął ciągnąć mnie do siebie. Miałem pot na twarzy, szyi, kręgosłupie, adrenalina wypływała w postaci potu, ale nie byłem zdenerwowany. I wtedy na karku poczułem chłód, nieprzyjemny chłód lufy karabinka, a na nerkach ciężką nogę faceta, który zdecydowanym głosem poinformował mnie:

– Nawet, kurwa, nie próbuj spierdalać, możesz tylko oddychać…

POWRÓT

Pracując od początku lat dziewięćdziesiątych w policji w służbach operacyjnych, czy – jak mówią niektórzy – kryminalnych, zdobyłem tyle doświadczenia, że potrafiłem odróżnić dobro od zła i policjanta, który chciał pracować, od klasycznego lewara, którego celem było przeżycie piętnastu lat do emerytury, a później liczenie procentów za każdy dodatkowy rok służby. Zajmowałem się przestępczością narkotykową, zaczynałem od nurków, którzy produkowali po domach i garażach polską heroinę i rozprowadzali ją wśród swoich. Później nastały czasy LSD, marihuany, kokainy, ecstasy i polskiego towaru eksportowego, amfetaminy. Ktoś zauważył, że jeden czy dwóch policjantów zajmujących się narkotykami w takim mieście jak Piła to zdecydowanie za mało, więc utworzono specjalny wydział, później zaś połączono nas z pezetami i stworzono Centralne Biuro Śledcze. Czyli nasze FBI. Prestiż, ciut większa kasa, lepszy sprzęt, o wiele szersze możliwości, nie mówiąc już o standardzie pracy. W naszych polskich realiach to tak, jakby dzielnicowy z Pcimia Dolnego przeszedł do pracy w Komendzie Głównej w Warszawie. Była kasa na długopisy, papier do maszyn do pisania, a potem drukarek, były nawet druki operacyjne i procesowe, które podrzucało się chłopakom w terenie w podziękowaniu za pomoc. Ale CBŚ to także nowoczesne formy walki z bandziorami. Jedną z nich jest wykorzystanie „policjanta pod przykryciem”, który na czas realizacji zadania staje się inną osobą, kameleonem. Z zewnątrz wygląda jak zbój, jak biznesmen, jak handlarz narkotyków, jak klasyczny cwaniak, wnętrze zaś jest cały czas to samo. Tylko głowa fiksuje, bo trudno podejmuje się decyzje, gdy mogą one kosztować życie własne, partnera lub partnerki, ludzi z ochrony. Albo które mogą spierdolić robotę komuś, kto rozpracowywał grupę przestępczą kilka lat. Takim PPP byłem ja. Udało mi się ukończyć kurs, zostać „namaszczonym” i pracować przy sprawach, o których wie niewielu. Siedziałem za biurkiem, rozmyślałem o swojej karierze, a raczej jej braku, bo bez znajomych w policji nijak kariery zrobić się nie da, czekając jak na szpilkach na telefon z kolejną propozycją wyjazdu. Bo to wciągało. Jak bagno. Taplanie się w tym bandyckim syfie sprawiało mi radość, a kiedy moi przeciwnicy znajdowali się już w więzieniach, mogłem się umyć i czekać. Aż w końcu ktoś zauważał, że za długo jestem w „poczekalni” i trzeba wykorzystać potencjał. A może, chociaż odganiam taką myśl, może chcieli mnie zweryfikować, czy się jeszcze nadaję do roboty pod przykryciem? W końcu przez rok nigdzie nie wyjeżdżałem, chociaż dupy w trakcie ostatniej operacji nie dałem, zakończyła się pozytywnie, „chwasty” zostały wyrwane i siedzą w pudle, czego więcej oczekiwać? Ba, nawet szef CBŚ dał po siedem paczek nagrody, co jak na policyjne warunki uznać trzeba za wyróżnienie z wyższej półki. Co prawda dupy nie urywało, ale kumple z firmy już dawno zapomnieli, co to nagrody za sprawy. Tyle że pochwalić się nie mogę, bo przecież nie wiedzą, co robię, gdzie robię i co z tego mam. Ot, taka karma. Ale ten telefon postawił mnie na nogi.

– Siema, brachu! Żyjesz, masz chwilę? – rozległ się w słuchawce głos Cewe.

– Jak nie, jak tak, dla ciebie zawsze. – Trochę picu nie zaszkodzi. Z coverami trzeba dobrze żyć, żeby jeździć na roboty, bo to oni rozdają karty.

– Słuchaj, jest temat do rozkminienia, na południu Polski. Tarnów, narkotyki, koleś chodzi koło grupy handlującej wszystkim, czym się da, do tego mają wejście na marihuanę przemycaną z Czech, i to w każdej ilości. Dasz radę pociągnąć?

– Spróbuję, czemu nie. Mam robić sam czy kogoś dostanę?

– Jest Młody z ostatniego kursu, jeszcze nie był na robocie, z Torunia – usłyszałem. – Ma jaja i „to coś”. Chcę, żebyś sprawdził, czy się nadaje. Musimy go zweryfikować, żeby mieć pewność, że nie wymięknie na robocie i będzie trzymał język za zębami. Sprawdzisz, czy potrafi rozmawiać z bandziorami, czy łapy mu nie chodzą z nerwów i nie jąka się jak Klaudiusz. Adrenalina na kursie ma swój poziom, ale ta w realu wylewa się wszystkimi otworami. Z dupą włącznie. Zresztą sam wiesz, że nie ma skali. Wchodzisz?

Jasne, że wchodzę, ale poczekałem pół minuty, żeby Cewe nie myślał, że mi zależy. Przecież nie wyskoczę z radości z fotela z okrzykiem: „Kurwa, chłopie, z nieba mi spadłeś, pewnie, że biorę”. Szacunek musi być. Gdybym od razu zaczął dziękować i cieszyć się jak dzieciak, to straciłbym w oczach coverów. Powinni wiedzieć, że znam swoją wartość i nie każdą robotę będę brał, bo po roku mógłbym wypoczywać tylko za granicą, tak moja gęba by się opatrzyła w całej Polsce. No i ja jestem panem siebie, a nie kolesie z Warszawki. Niech wiedzą, że mam swoją robotę na miejscu, gdzie też mnie cenią. Ale w końcu wystarczy tej ciszy.

– Jasne, czekam na info. Przyjeżdżam do Wawy, dogadujemy detale i do boju.

W odpowiedzi usłyszałem standardowo, że się cieszy, że super, że mam czekać na telefon. Czyli jak zwykle. W ostatnim roku zdarzyło się to kilkakrotnie. Przyzwyczaiłem się już do tego.

Wróciłem na ziemię, czyli do szarej, zwykłej, codziennej roboty, bo jako cebeesiak zajmuję się zwalczaniem zorganizowanej przestępczości narkotykowej. Mam więc u siebie w Pile do czynienia z grupą zajmującą się produkcją narkotyków, ich przemytem, a także dealerką. Ale nie taką uliczną, tylko liczoną już w kilogramach. Praca „pod przykryciem” to taki dodatek, który całkowicie odbiega od wizji przykrywkowca z amerykańskich filmów. Pracujemy na dwóch etatach, ale dostajemy wypłatę za jeden. Ten oficjalny. Chociaż ten drugi jest jak najbardziej legalny, to traktowany jest jako „społeczny”. Każdy z kolejnych dyrektorów CBŚ tyle obiecywał, że gdyby spełniały się ich obiecanki, a nasze marzenia, to „przykrywki” byłyby krainą mlekiem i miodem płynącą. Ale ktoś kiedyś pięknie sparafrazował klasyka, mówiąc: „Kochajcie dyrektorów, tak szybko odchodzą”. Bo faktycznie średnia długość ich rządów z każdym rokiem stawała się coraz krótsza i u niektórych liczona była w miesiącach. Każdy twierdził, że rozumie sens służby, jej trud i niebezpieczeństwo. Ale jak można rozumieć coś, czego się nie przeżyło? Czy jeden koleś zrozumie drugiego, kiedy ten opowie mu, jak przeleciał Miss Polski? Nie, będzie mógł to sobie tylko wyobrazić i na dodatek nie do końca. Nas nikt nie docenia. To znaczy wszyscy mówią, że doceniają, a im ktoś ważniejszy, tym bardziej „docenia”. Ale tym mniej o nas wie. No, chyba że posiadł wiedzę filmową lub książkową, to wtedy jest tak szeroki, że ma problem z wejściem do swojego gabinetu. A jak jeszcze uda mu się wręczyć osobiście nagrodę, żeby zobaczyć nasze gęby, to błyszczy na salonach, bo może opowiadać, gdzie to nie był i kogo to nie widział.

Ale życie przynosi swoje problemy, więc niezależnie od wcielenia przykrywkowca siedzę nad aktualną sprawą operacyjną, która ciągnie się już ponad pół roku i pewnie nie zakończy się jeszcze przez najbliższe miesiące. Ta praca to mój właściwy etat, za który otrzymuję co miesiąc pensję i jakieś dodatki. Muszę się starać, by zadowolić przełożonego, który i tak dostaje czkawki na mój widok, zwłaszcza kiedy dowiaduje się o moim kolejnym wyjeździe. Walczę wtedy również z żoną, żeby jej wytłumaczyć potrzebę wyjazdu do Warszawy na ileś tam dni, wymyślając za każdym razem inną bajkę: a to kurs, a to odprawa, a to chuj wie co, byle mądrze brzmiało. Drugi front to przełożony, a trzeci to sprawa, którą prowadzę z partnerem. Łeb się lasuje, bo mózgu niewiele od wódy zostało, i za każdym razem trzeba jakoś wybrnąć i spaść na te dwie koślawe nogi. Ciągnące się w nieskończoność rozpracowanie, kiedy chce się ustalić całą grupę, jej hierarchię, sposób działania, kontakty, nie pozwala radośnie przychodzić do firmy. I tak na korytarzu co drugi dzień słyszę głos swojego Starego:

– Kurwa, wyników mi się chce! I to medialnych!

Jak go zadowolić, kiedy wszędzie oszczędności, informatorom nie płać, bo nie, spotykaj się w lesie, bo najtaniej, jak chcesz wypić z nimi kawę, to zrób sobie w termosie i wypij przy bagażniku. A jak gość chce na fajki, to wyłóż ze swoich; jak chce zjeść, to wytłumacz, żeś nie brat Albert. Ot, taka robota.

Mam to w pompie, trzeba pracować, nająłeś się za psa, więc szczekaj. I już. Na ziemię sprowadził mnie mój partner zza biurka, Antek. Dobry człowiek, poznaliśmy się w Szczytnie na egzaminach. Pracowaliśmy wtedy w dwóch różnych wydziałach Komendy Wojewódzkiej w Pile, on w technice, a ja w kryminalnym. Ale jakoś tak między nami zaiskrzyło i kiedy się dostaliśmy na studia w Wyższej Szkole Policyjnej, zamieszkaliśmy razem w pokoju. A później nasze losy skrzyżowały się w Wydziale Narkotyków. To dzięki niemu zostałem przykrywkowcem, on mnie wytypował na kurs.

– Maciek, dawaj, dzwonił Piniu, chce się spotkać na trasie do Wałcza, ma jakieś informacje. Wezmę kijankę i polecimy, bo umówiłem się z Nataszą, że pójdziemy razem na zakupy, a mały pobawi się na zjeżdżalniach i w piłkach.

Antek jest szalony na punkcie syna, oddałby za niego i dla niego wszystko, taki ojciec, jakiego każde dziecko chciałoby mieć. A ja mam w robocie partnera, któremu mogę zaufać, bo wiem na dwieście procent, że mnie nie zawiedzie, nawet w najbardziej dramatycznych sytuacjach.

Wsiedliśmy do bardzo operacyjnego auta polskiej policji, kia, które jest flagowym samochodem psiarni. Kiedyś były to polonezy, później fiaty stilo, a teraz kia. Niektórzy dostawali coś innego. To już zależało od znajomości w samej centrali. Ale i tak jacyś mądrale załatwiali w wydziałach komunikacji kolejne numery rejestracyjne, więc każdy średnio rozgarnięty złodziej czy bandyta wiedział, kto jedzie. Tym bardziej że bandziory na bieżąco wpisują nasze numery do internetu po każdej zmianie.

Antek kierował, więc mnie przypadła rola pijącego na spotkaniu. Bo co to za spotkanie z informatorem, jak się nie wypije. Trzeba się nakombinować, żeby nie postawić flaszki czy nawet piwa. Mniej boli, jak jest kasa operacyjna, a jak trzeba ze swoich, to znowu usłyszysz od Starego: „Taka karma, trzeba było wziąć kawę w termosie”. Ale ja nie musiałem iść z Basią na zakupy, zawsze po pracy wjeżdżała do swojego ulubionego społem na naszym osiedlu i tam szalała między półkami. A moi synowie radzili sobie sami, więc miałem ich z głowy, obowiązki spoczywały na Basi. Chociaż czasami kończyło się to cichymi dniami, nieraz tygodniem, zwłaszcza jak przychodziłem pijany.

– Dokąd lecimy? – zapytałem Antka. – Powiedział, gdzie na nas czeka?

– Taaa, ma być na GS-ie w Starej Łubiance, tam gdzie poprzednio. Mam nadzieję, że jednak ma coś ciekawego, bo ostatnio tylko kreuje się na debeściaka, a gówno z tego jest.

W tym momencie zatelefonował Piniu. Poprosił o przeniesienie spotkania na Orlen koło Urzędu Wojewódzkiego, bo już tam jest. Nam obu to bardzo pasowało, tylko że kolejny raz będziemy się wyświecać ludziom na spotkaniu.

– Cwaniak – powiedziałem do Antka. – Znowu znalazł sponsorów, pewnie nie ma kasy na żarcie i papierosy, więc kombinuje, żeby zjeść za państwowe. Tylko że to państwowe to nasze prywatne. Ten gamoń myśli, że my śpimy na kasie, tylko chytrusy jesteśmy i dawać nie chcemy.

Dojechaliśmy pod Urząd Wojewódzki i zanim dotarliśmy do stacji, już słyszeliśmy zamówienie Pinia:

– Dwa hot dogi z sosem greckim, duża kawa i elemy niebieskie.

Podszedłem do niego i delikatnie, acz stanowczo starałem się mu wytłumaczyć:

– Kurwa, Piniu, zahamuj, przeproś ładnie panią i powiedz, że masz pilną sprawę i wrócisz za jakiś czas. Co ty myślisz, że sponsor przyjechał? Najpierw wiedza, później jedzenie. Nie ma wiedzy, nie ma jarania. Proste?

Piniu ładnie, jak na siebie, podziękował i wyszedł ze stacji. Poszliśmy nad Gwdę pogadać, chociaż pogoda nie zachęcała do spacerów. Generalnie, tak jak się spodziewaliśmy, Piniu nie miał żadnych informacji, tylko finansowego doła, i potrzebował kasy, żeby przetrzymać. Wspólnie z Antkiem wspomogliśmy go paroma złotymi z naszego domowego budżetu i wróciliśmy do bazy.

W tym czasie kilkakrotnie dobijał się do mnie coverman Cewe, więc skontaktowałem się z nim, kiedy Antek poleciał do domu.

– Siema, Cewe, szukałeś mnie, ale byłem wyjechany. Już jestem, więc możemy spokojnie pogadać.

– Nie ma sprawy, dzwonię, żeby potwierdzić, że jest zgoda na twoją i Młodego robotę w Tarnowie. Przygotuj sobie legendę z Koszalina, a masz kontakty na Litwę, Kaliningrad, no i po części na Skandynawię. Zapoznaj się w Google’u z miastem, sprawdź przejścia graniczne i skąd i kiedy idą promy do Szwecji i Danii. Chodzi o to, żebyś miał wiedzę, jak będziesz gadał na miejscu z figurantem. Młody też przygotuje sobie legendę, ale to ty będziesz pierwszy, Młody będzie twoim kierowcą i zabezpieczeniem. I sprawdź swoimi kanałami, jak chodzi teraz w Skandynawii i na Wschodzie feta, jaranie i tablety. Koksu kupować nie będziemy, chyba że na końcówkę.

– Dobra, Jarek, wygooglować to sobie można wszystko, ale nie uważasz, że dwu-, trzydniowy wyjazd na zbudowanie legendy byłby zasadny? Tym bardziej że w Koszalinie byłem piętnaście lat temu, a nie będę brał urlopu, żeby za własne jechać. I czy wiadomo, kiedy wyjazd? Bo mam rodzinę i swoją robotę, a sam wiesz, jak na nas tu patrzą. Jakbyśmy byli wrogami.

– Robota ma być na dniach, porozmawiam o wyjeździe do Koszalina. Poznałbyś się z Młodym, dogadał szczegóły legendy i obejrzał trochę miasto. W ciągu tygodnia, maksymalnie dwóch będzie wszystko wiadomo. Na razie.

Ot i tyle. Teraz trzeba czekać, ale mam czas, więc wieczory spędzam przy komputerze. Poznaję historię Koszalina, topografię, okolice, dojazdy, lokale, hotele, wszystko, co może mi pomóc w przyszłej pracy. Wiem, że czasami nawet najmniejszy szczegół może zaważyć na robocie, na jej przebiegu, a zdradzenie się z nieznajomością „swojego miasta” może mieć przykre konsekwencje.

Wreszcie po kilkunastu dniach przyszedł papier, że mam jechać do Warszawy na trzy dni. Nic więcej, tylko tyle i aż tyle. Dla mnie wszystko jasne, dla Starego woda na młyn. Zaczyna piać, że robota leży, że nie ma wyników, że jadę pracować dla kogoś innego, a on nie wie nawet, dla kogo.

A chuj ci do tego. Pracuję dla policji, policja mi płaci, z twojego nie biorę, nic nie dostaję. Nie jest ważne, czy bandyta jest z Krakowa, Tarnowa, Czorsztyna czy Piły, jaka to różnica? Ale kozak to ja nie jestem, więc tylko pomyślałem jeszcze: „Mam cię w dupie, i tak pojadę, nikomu nie podskoczysz, bo o stołek się boisz”. Cieszyłem się na tę robotę jak pies na kość z toną mięcha.

Okazało się, że mam być w Warszawie do południa w niedzielę, żeby później spokojnie dojechać do Koszalina. Basi wytłumaczyłem, że mam szkolenie w Legionowie, więc wyjeżdżam w niedzielę rano. Nie mówiłem za dużo, żeby się nie zapętlić, a ona sama wiedziała, że więcej nie wyjawię. Taka praca. W piątek jeszcze fryzjer, żeby jakoś wyglądać, pakowanie ciuchów i już. W niedzielę rano, po wczesnej kawie, pożegnałem się z żoną i dzieciakami, wsiadłem w samochód i pognałem do Bydgoszczy na pociąg. Stamtąd Intercity do Warszawy. Na Centralnym czekał na mnie Cewe. Okazało się, że tym samym pociągiem jechał Młody, który wsiadł w Toruniu. Przywitaliśmy się i pojechaliśmy do lokalu konspiracyjnego. Tam Cewe na spokojnie zaczął relacjonować sprawę, którą prowadzą kryminalni z wojewódzkiej w Tarnowie. Mają w rozpracowaniu grupę, która handluje dużymi partiami ecstasy, amfetaminy i marihuany. W ofercie także kokaina. Marihuana przemycana z Czech w każdej ilości, jaką zamawia odbiorca. Grupa jest tak hermetyczna, że można się w nią wpiąć tylko przez figuranta, który kiedyś pracował dla jednego z jej szefów, a aktualnie ma problemy finansowe i młodą laskę na utrzymaniu. Zależy mu na tej dziewczynie, która jest studentką, pochodzi z dobrego domu, ale pokłóciła się z rodzicami i dlatego na złość starym zamieszkała u figuranta. Gość lubi kasę, imprezy, ale jednej rzeczy nie cierpi. Pracy. Kryminalni mają go pod pełną obserwacją, wiedzą praktycznie wszystko o nim i jego lasce, więc nie powinno być problemu z nawiązaniem kontaktu. Mamy nie korzystać z innych informatorów. Tyle na początek.

Po kawie i krótkim wstępie poznałem się z Młodym, który będzie moim partnerem przez najbliższe miesiące. Chłopak pochodzi z Torunia, jest niższy ode mnie o głowę, widać, że bardzo się przejął i nawet włosy ściął na bardzo krótko nie dalej jak dzień wcześniej. Na oko dwadzieścia sześć, dwadzieścia osiem lat, ale rozgarnięty, wygadany, ma wiedzę, od razu złapaliśmy wspólny język. A to ważne, żebyśmy traktowali się jak partnerzy. Cewe kazał nam wyciągnąć dokumenty, telefony i wszystko, co mogłoby nas zdradzić. Przejrzał nasze walizki, kieszenie, sprawdził portfele, znalazł jakieś stare bilety z Piły, rutyna gubi. Dostaliśmy dokumenty legalizacyjne i kasę, dzięki czemu przez dwa dni będziemy mogli spokojnie, na koszt państwa, legendować się w Koszalinie. Ale to nie takie piękne, jak by się wydawało. Każda złotówka będzie rozliczona przez covermana, więc trzeba, zgodnie z poleceniem, zbierać paragony, co jest absolutną bzdurą i może grozić dekonspiracją. Bo jak się wytłumaczyć na robocie bandycie, że mam w samochodzie paragony z Warszawy czy z Częstochowy, i to z dni, kiedy mu mówiłem, że jestem za granicą albo na drugim krańcu Polski? Ale cóż, dura lex, sed lex. I „nie chcem, ale muszem”. Dostaliśmy wolną rękę w wyborze hotelu, oczywiście z górną granicą ceny za dobę, i złotego chryslera dla szpanu. Bo mamy jechać na bogato. Pogoda, mimo że to początek wiosny, jakoś szczególnie nie dokuczała, nie padało, nie wiało, więc mogliśmy spokojnie polecieć na Koszalin.

Warszawa w niedzielne popołudnie jest spokojna, prawie pusta, więc wyjechaliśmy bez problemów i standardowych, stołecznych nerwów. Skierowaliśmy się na Grudziądz, żeby nie kusić losu i nie jechać zbyt blisko Torunia i Piły. W końcu na paliwie nie musimy oszczędzać. W drodze pogadałem z Młodym. Okazało się, że ma trzydzieści jeden lat, więc jest starszy, niż wygląda, parkę dzieciaków, które już chodzą do szkoły, i żonę laborantkę. Generalnie jest zadowolony z życia i rodziny, uwielbia spływy kajakowe, na które zabiera całą rodzinę. Swoje kajaki trzyma w jednym z klubów sportowych nad Wisłą. Pracuje w wojewódzkiej, w kryminalnym, a robota ze mną jest jego pierwszą. I tak gadając o wszystkim i o niczym, dojechaliśmy do Koszalina.

– Młody, jaki hotel zaproponujesz? – zapytałem, żeby sprawdzić przy okazji, czy odrobił zadanie domowe.

– Szału nie ma, myślałem o starej, poczciwej Gromadzie, ceny mieszczą się w normie, śniadanie w kosztach pokoju, a resztę i tak opędzimy na mieście – odpowiedział.

– Fakt, u mnie w Pile Gromada ma poważanie. Weźmiemy dwie jedynki na dwie doby i potem lecimy na miasto. Jest kwiecień, więc raczej będą puchy, ale jakieś knajpy zawsze są otwarte, a poza tym trzeba znaleźć taksówkarza, który by nas powoził po mieście.

Zostawiliśmy auto na parkingu hotelowym. W recepcji, jak za starych czasów, książka meldunkowa i spisywanie danych. U mnie, jak zawsze, problem z PESEL-em, a Młody leci i pisze, jakby swoje prawdziwe, a nie legendowe dane wpisywał. Wziąłem dowód od recepcjonistki, uzupełniłem, co trzeba, i udaliśmy się na salony. Salony to za duże słowo, ale wystarczyło, żeby się przespać. Grunt, że jest czysto i nie wali papierosami. Zgłosiliśmy Cewe przyjazd do hotelu, poinformowaliśmy go o naszych planach. Dostaliśmy zgodę na wyjście na miasto, jednocześnie przypomniał nam o paragonach. To chyba najbardziej święta rzecz w czasie operacji. Paragony. Wzięliśmy mały plan z recepcji i poszliśmy zobaczyć główne punkty: dworzec PKP, PKS, komendę policji, czyli miejsca, które każdy powinien znać. Przynajmniej z zewnątrz, choć niektórzy twierdzą, że wskazane jest i od środka. Ale na pałownię wchodzić nie będę, bo i po co, a dworce obejrzymy przy okazji. Znaleźliśmy taksówkę: gość nie jeździ w korporacji, jest dostępny na komórkę o każdej porze dnia i nocy. Idealny dla nas, bo potrzebny nam przewodnik i ktoś, kto nas będzie znał i na telefon udzieli szybkiej odpowiedzi, gdyby na robocie w Tarnowie zaszła taka potrzeba.

– Witamy – powiedziałem, wchodząc do mercedesa w kolorze piaskowym, czyli starej niemieckiej złotówy. – Niech nas pan zawiezie do jakiegoś pubu, gdzie można zjeść i przy okazji czegoś posłuchać. Nie zaszkodzi przy tym, jak kogoś poznamy. Ot, taka wyluzowana kolacja.

– Proponuję Browarnię Warka – stwierdził. – Lokal ma swoją renomę, można zjeść i przy okazji wypić dobre piwo.

A ponieważ Koszalin nie jest wielkim miastem, poprosiłem, żeby nas obwiózł i pokazał jakieś lepsze lokale, dyskoteki i puby, gdzie można się zabawić. W trakcie rozmowy przeszliśmy na ty i tak Mariusz został naszym kolegą. Nie wiedział jednak, że stał się elementem gry, który może być wykorzystany w późniejszych działaniach. Ciekawiło go, co robimy w Koszalinie poza sezonem. Opowiedzieliśmy, że mamy do załatwienia w pobliżu pewne interesy, więc trzeba zobaczyć miasto i okolice, żeby wiedzieć, gdzie można zaprosić gości, żeby chcieli dalej kręcić z nami biznes. Mariusz tak się rozochocił, że zaczął opowiadać historie o swoich znajomych, którzy zarabiają dobre pieniądze w Skandynawii, że dobrze tam schodzi fajka i alkohol, że na każdym busie można na czysto wyciągnąć kilkanaście tysięcy złotych. On mówił, my słuchaliśmy, ot, chciał się kreować, to się kreował, przynajmniej nie musieliśmy gadać o sobie. Pokazał nam kilka dyskotek, pubów i burdeli, twierdząc, że teraz to kicha, bo Koszalin zaczyna żyć od czerwca, wtedy wszystko nabiera tempa. Po godzinie krążenia po mieście i obejrzeniu ciekawych miejsc podjechaliśmy pod Browarnię. Wzięliśmy od niego telefon, daliśmy swój numer i umówiliśmy się, że po kolacji po nas podjedzie. W lokalu przy kolacji, kilku piwach i rozmowie zeszło nam kilka godzin. Tuż przed zamknięciem zadzwoniliśmy po Mariusza, który zawiózł nas do hotelu. Dostał górką trochę kasy i umówiliśmy się na kolejny dzień, na objazd Mielna, Unieścia, Chłopów i Sarbinowa. W zaciszu pokoju hotelowego wypiliśmy po browarze, żeby spokojnie zasnąć, mimo rozbudzonej już adrenaliny.

Ranek był ładniejszy niż poprzedni dzień, idealny na wycieczkę nad Bałtyk. Przy śniadaniu ustaliliśmy, że Młody weźmie „Złotego” i podjedzie pod hotel, kiedy Mariusz będzie już na nas czekał. Chodziło nam o to, żeby taksiarz zobaczył, jaką mamy furę, i niech sobie sam dopowie, że kasę też mamy i że robimy interesy z wyższej półki. Wyciągnąłem telefon.

– Siema, Super Mario. Żyjesz, robisz, gotowy do trasy? – zapytałem, choć byłem przekonany, że czekał na ten telefon od dawna, bo taka trasa poza sezonem rzadko się zdarza.

– Siema – usłyszałem. – Pewnie, jestem w drodze na dworzec kolejowy, więc za dwadzieścia minut będę u was w hotelu, pasuje?

– Dobra, Mirek wyjechał coś załatwić, poczekamy na niego pod hotelem i wyjedziemy razem, czekam w recepcji.

Mariusz pojawił się w hotelu o czasie, przywitaliśmy się i poszliśmy do auta. Był ciekaw, jak podoba nam się Koszalin, Browarnia, czy byliśmy gdzieś jeszcze, czy wzięliśmy jakieś dupy do hotelu. Odpowiedziałem, że jak człowiek jest z trasy i wypił kilka dobrych piw, to nie myśli o laskach, tylko o spaniu. Przyznał mi rację. Po parunastu minutach podjechał Młody.

– Siema, Mariusz – przywitał się. – Sorki, ale musiałem coś załatwić, zaparkuję furę i zaraz lecimy.

Spojrzałem na Mariusza – jego mina bezcenna – nie trzeba nic więcej mówić, w głowie sam już sobie układa bajkę o nas. Zadał tylko jedno pytanie:

– To wasze?

– Przecież nie z wypożyczalni. Czymś trzeba się odpychać, to po pierwsze, a po drugie, jak jeździsz pół życia, to chcesz mieć wygodnie, a nie hemoroidy w dupie i chory kręgosłup.

Uśmiechnął się, zrozumiał aluzję, bo sam całe dnie, czasami wieczory siedzi w swojej taksówce i wie, o czym mówię. Dogadaliśmy cenę wycieczki po nadmorskich miejscowościach, dołożyłem do tego obiad w jego ulubionej knajpie na trasie i kiedy Młody wrócił, pojechaliśmy zobaczyć okolice „naszego” miasta. Mariuszowi usta się nie zamykały, opowiadał, jak tu wygląda latem, jak żyje się z turystów, pokazał domy, gdzie od maja do września mieszkają dziewczyny do towarzystwa na telefon, pokazał dwa burdele, które teraz mają martwy sezon, bo nie ma z kogo żyć. Objechaliśmy najpierw Sarbinowo i Chłopy. Pokazał co ciekawsze miejsca i dalej ruszyliśmy wzdłuż wybrzeża do Unieścia i Mielna. To ostatnie miasteczko zrobiło na nas chyba największe wrażenie. Tam też poszliśmy na obiad. Zaprosił nas, oczywiście na nasz koszt, do hotelu Royal. Zamówiliśmy jakieś niedrogie dania, bo wydatek już jutro trzeba w Warszawie uzasadnić, a paragonu nie wezmę, bo jak? Przy Mariuszu? Dobrze, że on też nie zaszalał i nie zamówił żadnych homarów, bo tego bym już nie dał rady rozliczyć. Ale pojedliśmy, wypiliśmy po lampce dobrego wina i zadowoleni pojechaliśmy do Koszalina. W drodze powrotnej Mariusz próbował się z nami bardziej zakumplować.

– A te interesy to dobra kasa? Można coś przytulić? – dopytywał. – Może i mnie by coś skapło? Jak widzicie, miasto znam, ludzi też, więc mogę pomóc i dać poczucie bezpieczeństwa.

– Mariusz, każdy interes to niewiadoma, raz na wozie, raz pod wozem, sam wiesz, masz swój biznes, to widzisz. My nie potrzebujemy ochrony, bo ją mamy, a jak będziemy potrzebować przewodnika, to do ciebie pierwszego zadzwonimy. I damy ci zarobić, czemu nie. Ale to my zadzwonimy do ciebie, a nie na odwrót.

W ten sposób dałem mu do zrozumienia, że ciekawość to pierwszy stopień do piekła; poza tym ma wiedzieć, że to my rządzimy w tym układzie, choć jesteśmy przyjezdni, a po trzecie, co dla nas najważniejsze, nie zrywamy z nim kontaktu, damy mu szansę na zarobienie pieniędzy w jakiejś nieokreślonej przyszłości. Za to zyskaliśmy pewność, że odbierze telefon od nas o każdej porze dnia i nocy i nieświadomie zrobi nam legendę.

W hotelu zdaliśmy Cewe relację z naszych działań. Oczywiście pojawił się problem z pieniędzmi za obiad i zapłatą dla Mariusza, ale wytłumaczyłem, że inaczej nie dało rady, a skoro ma być „na bogato”, to róbmy to profesjonalnie. Uzgodniliśmy, że w papierach wszystko wyjaśnię, żeby zadowolić tych od funduszy i kontroli. Tylko czy ich się da zadowolić, jeśli siedzą wiecznie za biurkiem i wiedzę czerpią tylko z filmów? – pomyślałem.

Po ogarnięciu się razem z Młodym ruszyliśmy z buta przez miasto, żeby zobaczyć coś więcej, bo może już nie będziemy mieli okazji. Zajrzeliśmy do paru jeszcze czynnych lokali, wypiliśmy po drinku, bo ile można pić piwa, coś przekąsiliśmy i wróciliśmy do hotelu dobrze po północy. Następnego dnia czekały nas powrót do Warszawy, sporządzenie dokumentacji i jazda do domu. Ale przed spaniem wypiliśmy jeszcze po dwa piwka, pogadaliśmy o całym dniu, co się zrobiło dobrze, co źle, co można by poprawić. I tak na gadaniu zeszło nam do świtu. Wstaliśmy na późne śniadanie. Postanowiliśmy jeszcze niby przez przypadek spotkać się z Mariuszem, licząc, że „wpadniemy” na niego na jednym z niewielu postojów taxi. Zamierzaliśmy się pożegnać, a przy okazji chcieliśmy, żeby kumple zobaczyli nas w jego towarzystwie, może ego trochę mu urośnie, bo jak każda złotówa na pewno o nas opowiadał. Ruszyliśmy w miasto. Mieliśmy na to maksymalnie godzinę, bo chcieliśmy być w Warszawie po południu, żeby zrobić papiery, rozliczyć kasę i wrócić o normalnej godzinie do domu, żeby rano na wpół do ósmej przyjść do pracy. Nikt nam nie dał urlopu, dwa dni wolnego, jak uważają nasi szefowie, już mijają.

Pojeździliśmy po Koszalinie. Młody sprawdzał się jako kierowca, widać było, że chrysler mu leży, czuł to auto, chociaż było wielkie. Nie mogliśmy trafić na Mariusza na postoju, więc zadzwoniłem do niego, żeby podziękować za pomoc.

– Nie ma za co – odpowiedział. – Właśnie dziś wziąłem wolne przedpołudnie, bo musiałem jechać do Kołobrzegu do matki. Ale jakby co, to numeru nie zmieniam. Dzwońcie. I do zobaczenia.

I tyle z naszego spotkania. Mogłem wydzwonić go wcześniej, zarobilibyśmy godzinę w trasie. Wracaliśmy tą samą drogą, przez Grudziądz, żeby nie kusić losu i nie narazić się na spotkanie z kolegami Mirka. W Warszawie dojazd na Ochotę zajął nam jedną trzecią tego, co cała trasa. Szlag nas trafiał, bo w wyobraźni widzieliśmy, jak odjeżdżają nam pociągi do Torunia i Bydgoszczy. Zostawał jeszcze Polski Bus, ale nie mieliśmy rozkładu jazdy. Albo telefon do firmy i prośba o popołudniową zmianę, żeby spokojnie dotrzeć, wyspać się i wysłuchać żon, które jak zawsze mają rację.

Cewe czekał już na nas w bezpiecznym miejscu. Jest to wynajęty lokal, gdzie spokojnie możemy pogadać, wypić kawę, coś zjeść, a nawet się przespać. No i tam dostajemy „rozgrzeszenie”. Ale najpierw spowiedź. Co prawda nie ma konfesjonału, kraty, pukania i pokuty, ale pisanie dokumentów sprawia co niektórym więcej trudności aniżeli sześć zdrowasiek za rzucanie mięchem czy osiem za okłamywanie żony. Papier rzecz święta, to z jednej strony dupochron, a z drugiej hak na ciebie przy każdej kontroli. Bo badacze pisma sprawdzają przecinki, kropki, myślniki i wyciągają jedyne słuszne wnioski: przekroczono przepisy dotyczące czegoś, o czym człowiek pracujący na linii nawet nie ma pojęcia, i dyscyplinarka gotowa. Wtedy przez rok zero kasy, awansów i trzynastki. Więc najpierw piszesz papiery dla siebie, później czyta je coverman, który analizuje, czy nie ma jakichś niedomówień, i piszesz znowu, żeby inni przeczytali, bo muszą wiedzieć, co zrobiłeś przez te dwa dni. No i na co kasę wydałeś. I tu jak zawsze Heysel.

– Panowie – usłyszeliśmy Cewe – cała kasa na stół, paragony na stół, faktury też i pisać, ze szczegółami, kiedy, na co i ile.

Więc oddzielnie z Młodym rozpisaliśmy swoje wydatki, uzasadniając te, na które nie pobraliśmy paragonów. Ale największy problem to kawa, napoje energetyzujące i grześki po złociszu za sztukę do kawy. Bo to, według naszych przełożonych, marnotrawienie państwowych pieniędzy. Tylko że oni nie rozumieją, że jak człowiek od świtu jest na nogach, to musi coś wypić, żeby dojechać do celu. I do tego potrzebuje kofeiny i cukru.

– Cewe – zagadnąłem – wiesz co, niech się odpierdolą od nas, a jak potrzebny będzie raport wyjaśniający wydatek, to zadzwoń do mnie, wtedy napiszę i wyślę od siebie z firmy. Nie ma problemu. Przecież nie mam delegacji, żeby w ten sposób wydatkować, więc jakieś koszta ponoszę, a za swoje jeść nie będę, bo faktycznie jestem tu oddelegowany. Ale oni i tak tego nie zrozumieją.

Młody pisał swoje dokumenty iście książkowo, więc wyrobiliśmy się do wieczora i ostatnim pociągiem pojechaliśmy do domu. Nawet nie chciało nam się rozmawiać, w końcu prawie trzy dni spędziliśmy razem. Poza tym była okazja się przespać. W warsie kupiłem kawę i poczytałem „Wyborczą”, więc droga minęła szybko. Młodego pożegnałem w Toruniu, natomiast ja wysiadłem w Bydgoszczy na dworcu, który przypominał ruinę, wołającą wszystkimi szczelinami o ratunek i remont. Moje auto, które stało nieopodal, nie różniło się stanem od elewacji budynku. Ale polonez wytrzymywał wiele i wiele jeszcze było przed nim. Otworzyłem drzwi, które nie zamykały się na zamek, bo jakieś gnojki wyłamały go kiedyś przed blokiem, i wsiadłem. Ach, jaka różnica, pomyślałem. Jeszcze niedawno woziłem się furą za dziesiątki, jak nie setki tysięcy, a teraz wsiadam do poldka, który jest mniej wart niż koło zapasowe w chryslerze. Ale życie. Tylko czybym je zamienił na to drugie? Raczej nie, bo czy w tamtym życiu miałbym taką żonę, jaką mam, dzieciaki takie, jakie mam, i problemy, z którymi muszę się borykać? Odpaliłem, a tu zapala się kontrolka, że oleju nie ma.

– Niech to szlag. – Nawet mi się porządnie zakląć nie chciało, jeszcze muszę szukać nocnego po Bydgoszczy, bo poldek w silniku miał więcej oleju rzepakowego niż takiego do silnika. Ostatnio wlewałem jakieś trzy różne rodzaje, które znalazłem w garażu w domku na wsi, w tym jeden do diesla. I jeździł, nie kopcił. A jak zabrakło, to sprawę załatwiało pół szklanki rzepakowego lub słonecznikowego, w zależności od tego, jaki Baśka miała w domu.

Po krótkim przejeździe przez miasto znalazłem nocny. W środku było paru klientów, którzy wyglądali na stałych, z uwagi na stan upojenia i znajomość z młodą sprzedawczynią.

– Poproszę olej, najtańszy. – W sklepie zapanowała cisza. Bo dobrze po północy wjechał gość, do tego trzeźwy, i zamiast browaru albo połówki woła o olej. Jeden z klientów zagadnął:

– Kuuurwa. – Ten ma ze dwa promile w dupie, pomyślałem. – O tej godzinie, chłopie, smażyć będziesz? Pojebało cię? Idź na kebaba – poradził.

– Niech pani dorzuci paczkę chipsów bekonowych zamiast kebaba, a olej jest do samochodu, bo do chaty muszę jakoś dojechać.

– Nooo cooo tyyy? – dalej konwersował dwupromilowiec, zainteresowany olejem jadalnym do samochodu. – To taniej wychodzi od paliwa? Słyszałem o takim przepalonym, po frytkach, ale prosto ze sklepu? Ale kit ożeniasz.

Musiałem powoli tłumaczyć zasadę działania mojego poldka i tak ich to zainteresowało, że w końcu poszli ze mną. Wlałem do silnika prawie pół litra, bo skoro zapaliła się kontrolka, to braki musiały być spore. Zyskałem tym szacun tak wielki, że każdy z obecnych przybił ze mną piątkę. Miałem problem z głowy, wsiadłem w furę i pojechałem dziesiątką do domu.

Kiedy wszedłem na górę, wszyscy już spali. W końcu o trzeciej nad ranem większość ludzi śpi. Poszedłem do łazienki, wziąłem szybką kąpiel, ale i tak obudziłem Basię, która spała czujnie jak zając. Tak jakoś ma, gdy wyjeżdżam. Dzieciaki odwrotnie, chyba odżywają, gdy starego nie ma, choć Baśka im nie folguje, ale przynajmniej nie słyszą mojego ryku, jak coś zbroją. Wtedy zaczyna się „rzeź niewiniątek”, sprawdzanie porządków, zeszytów, plecaków i dzienniczków. Zawsze coś się znajdzie: a to kanapka, która nie może wyjść o własnych siłach, bo jest zakleszczona w starych skarpetkach, które już zdążyły się złamać od brudu; a to jabłko, które kiedyś miało wielkość piłki do tenisa, a teraz jest mniejsze od ogryzka, a cały czas jest w stanie nienaruszonym; a to dzienniczek ucznia, który uaktualniony po ostatniej wywiadówce, później zawsze się gubił. Ale z jednego mógłbym być dumny: moje dzieciaki byłyby wspaniałymi pomocnikami Ludwika Pasteura i Aleksandra Fleminga, bo do perfekcji opanowały hodowlę pleśni, wszędzie i na wszystkim. Ale i tak je kochałem. Baśka zapytała, czy wszystko dobrze, i przewróciła się na drugi bok, tak że nawet nie miałem szans się przytulić. A i sen nie przychodził, bo wracały cały czas myśli z wyjazdu do Koszalina. Co zrobiłem źle? Co dobrze? Co mógłbym poprawić? Co myśli o mnie Młody? Czy Cewe jest zadowolony z legendowania? Nazbierało się tego tyle, że niepostrzeżenie wybiła szósta i Basia wstała szykować się do pracy. Wstałem chwilę później, by zrobić sobie kawę i jakoś „dojrzeć” po powrocie z Warszawy. Pogadałem chwilę z Basią. Chłopaki nie dały jej popalić, w szkole jakoś im poszło i generalnie nawet nie odczuli, że mnie nie było. Pożegnałem się z żoną, która poszła na autobus, i obudziłem dzieciaki.

– Siema, panowie, pobudka, szkoła wita was radośnie – krzyknąłem, ale usłyszałem tylko:

– Tato, weź przestań, daj pospać.

– Ja mam na ósmą – z pretensją w głosie oświadczył Darek. – Mam jeszcze godzinę na spanie, jasne? – I nakrył głowę poduszką.

Poszedłem do pokoju Rafała, a ten jeszcze lepiej zaczął poranek z niewidzianym od kilku dni ojcem.

– Mam wolne, bo mamy rekolekcje, więc nie idę do szkoły – stwierdził.

Trochę się zdziwiłem, że nie idzie na te rekolekcje, ale w zeszłym roku miał bierzmowanie, więc teraz ma to w pompie. Zapytałem tylko:

– To jak zaliczysz religię? Nie będziesz miał podpisu na karteczce, że uczestniczyłeś w rekolekcjach.

– Dogadałem się z Kaśką i dziś ona idzie, a ja jutro. A o podpis się nie martw, ksiądz nie wie, co podpisuje, więc z tym problemu nie będzie. A jakby co, to napiszesz zwolnienie, prawda? W końcu nie chodziłeś do kościoła, a na człowieka wyrosłeś – usłyszałem.

– Dzięki – stwierdziłem. – Widzę, że masz przygotowane nawet wyjście awaryjne. No cóż, twoja szkoła, twoje życie, twój biznes.

Wróciłem do pokoju młodszego, bo ten musi wstać. Ma wrodzony talent do spania i spóźniania się zawsze i wszędzie. Ale siedział zadowolony na łóżku i oglądał jakieś bajki w telewizji. Nie proponowałem śniadania, bo i tak wiem, że nie zje, więc tylko przypomniałem, żeby się nie spóźnił, i sam pojechałem do firmy. Oczywiście niewyspany, nieogolony, ale zadowolony z życia i mojej drugiej roboty. Przyszedłem wcześniej od Antka, zrobiłem dwie kawy, usiadłem do komputera, odpaliłem internet, żeby zobaczyć wiadomości. Mieliśmy to szczęście, że w naszym pokoju chłopaki z Wydziału Informatyki podłączyły końcówkę. To zasługa Antka, który miał tam kolegów jeszcze z czasów, gdy mieszkał w hotelu służbowym. Jak się wypiło razem ocean wódy, to przyjaźnie pozostają i pewne rzeczy można załatwić. Więc mieliśmy nieraz w pokoju gości, którzy chcieli coś sprawdzić, napisać, a przy okazji pogadać.

Antek przyszedł spóźniony, bo mieszkał od firmy najbliżej z nas wszystkich. Ale to chyba jakaś reguła, pomyślałem kiedyś i nie drążyłem tematu.

– Sorki, ale musiałem jechać z Arturem do McDonalda, żeby coś zjadł, bo znowu nic nie chciał w domu. A zanim przyszła niania, już się zrobiło późno.

– Nie ma sprawy, nic się nie stało. Stary jeszcze nie wleciał jak przeciąg, może o nas zapomniał – stwierdziłem z nieukrywaną nadzieją.

Antek przekazał mi ustalenia dotyczące sprawy, którą razem prowadziliśmy. Michał Dąbrowski, pseudonim Dąbek, tak rozwinął skrzydła, że stał się, według naszych informacji, jednym z ważniejszych graczy na pilskim rynku narkotykowym. Koleś był dobrze poukładany z Poznaniem, Obornikami, przypuszczaliśmy też, że ma wejścia w Trójmieście. Leżał nam na wątrobie od ponad pół roku, robiliśmy wszystko, żeby go zamknąć. I nic nie wychodziło. Obserwacja, podsłuchy, pełna inwigilacja nie dawała wymiernych efektów. Do tego ciśnienie o wyniki. A jeżeli ktoś zaczyna oglądać telewizję, śledzić internet i ma kolegów policjantów, to wie, co musi robić, by uniknąć kary. I to wykorzystywał Dąbek. Jednak w ciągu dwóch dni, kiedy byłem na wyjeździe, nasza sprawa ruszyła. Odezwali się chłopcy z wydziału w Radomiu, którzy zajmowali się chemikiem pracującym dla jednej z grup warszawskich. Koleś miał przełożenie na Wielkopolskę i szukał wcześniej kontaktu na Piłę. Okazało się, że spotkał się z jednym z naszych figurantów, kolegą Pinia. Radomiaki mieli za dwa dni przyjechać na spotkanie z nami. Chcieli też pojeździć po terenie i zrobić rozpoznanie. A dla nas była to szansa, by ruszyć ze sprawą i zadowolić Starego.

– Wywołaj spotkanie z Piniem – powiedziałem do Antka. – Jest szansa, że przytuli trochę kasy, a przy okazji będzie mógł się wykazać. I powiedz mu, żeby dowiedział się wszystkiego na temat Dąbka, gdzie przebywa, jakie knajpy obskakuje, z kim, czym jeździ, gdzie tankuje, gdzie je, kogo aktualnie bzyka, wszystkie telefony i adresy mailowe.

– Dobra, na kiedy? Dziś wieczór?

– A masz wolne? Bo ja tak nie za bardzo, muszę spełnić ojcowskie obowiązki.

– Wydzwonię go, umówię się na wieczór na GS-ach w Starej Łubiance, najwyżej podjadę po ciebie i na godzinę wyjdziesz z domu, dasz radę? – zapytał Antek.

– Dobra, dzwoń i ustawiaj spotkanie.

Oczywiście, jak Pinia potrzeba, to Pinia nie ma. To znaczy gdzieś jest, tylko telefon ma wyłączony, a przecież dostał go od nas, żeby nosił przy dupie i odbierał po pierwszym sygnale. Ale panisko obrosło w piórka i zaczął znowu robić po swojemu. Zanim Antkowi udało się go złapać, minęły ze trzy kawy i jedna wizyta Starego, który był bardzo zdziwiony.

– O, już jesteś? Tak szybko? Nic nie wyszło, jak zawsze zresztą, co? – I nie czekając na odpowiedź, wyszedł z pokoju. Byłem zadowolony, że po pierwsze, już nas dziś nawiedził, a po drugie, że nie musiałem mu się spowiadać, a raczej udawać, że się spowiadam, bo i tak nic nie mogłem mu powiedzieć, o czym zresztą doskonale wiedział.

Informator przyjął zadania, ciesząc się, że w końcu coś uczciwie zarobi. Zobowiązał się, że się postara w miarę możliwości. Ponieważ szykowała się robota wieczorem, załatwiliśmy przepustkę na kijankę i wyszliśmy z roboty wcześniej. Mogłem dzięki temu złapać plusa u Basi, bo zrobiłem zakupy zgodnie listą, jaką dostałem SMS-em. W domu były już dzieci, to znaczy Rafał nawet nie wychodził, tylko siedział w piżamie i grał na komputerze, a Darek zdążył już wrócić i odpalić swój. Czyli standard przeciętnej rodziny. A mi się nawet pyska otworzyć nie chciało, bo byłem jeszcze zmęczony nocną podróżą. Powiedziałem chłopakom tylko, że mają założyć słuchawki na uszy i siedzieć cicho, bo ja idę spać. Wiadomość ich ucieszyła, bo wiedzieli, że wisi nad nimi groźba sprzątania „metodą środkową”, którą stosował mój szef kompanii w wojsku. Polegała na tym, że na środku pokoju, w jednym momencie znajdowało się wszystko, co było brudne, niepotrzebne, walało się po kątach, śmierdziało i nie wiadomo co jeszcze.

Krótka drzemka pozwoliła mi na regenerację, więc wyszedłem na przystanek po Basię. Zrobiłem jej niespodziankę, bo uwielbiała spacery po ośmiu godzinach siedzenia za biurkiem. Poszliśmy do Parku na Wyspie, mieliśmy trochę czasu dla siebie, mogliśmy swobodnie porozmawiać o swoich problemach.

– Jak tam kurs, zaliczony? – z przekąsem zapytała Basia.

– Normalnie, luz i już, szkolenie związane ze zmianami jakichś przepisów operacyjnych, mają wdrażać coś nowego, więc konsultują to z nami. Pewnie będą kolejne wyjazdy, bo jak wiesz, w mojej firmie to kontemplują bardziej niż w zakonie. Ale skoro za to płacą, to czemu mam nie korzystać.

Porozmawialiśmy też o dzieciach, zwłaszcza o problemach w szkole. Nie chodziło o naukę czy zachowanie, ale totalny brak jakichkolwiek ambicji. Po prostu nie chcieli odbiegać od normy, żeby nie stać się celem wyśmiewania. Dlatego też specjalnie się spóźniali, nie chodzili na dodatkowe zajęcia tylko po to, aby pokazać, że są tacy sami jak reszta klasy. Stwierdziłem, że pogadam z nimi w wolnej chwili. Nawet nie wspomniałem, że jeszcze wieczorem mam wyjazd i że nie będzie mnie ze dwie godziny. Bo i po co psuć miły spacer?

Kiedy wróciliśmy do domu, tam nic się nie zmieniło, no, może było trochę ciemniej, bo słońce zachodziło, ale chłopcy siedzieli tak, jak ich zostawiłem, i nawet nie słyszeli, że wróciliśmy.

– Siema – usiłowałem się z nimi przywitać, ale odezwało się tylko echo.

– Cześć – spróbowała Basia, ale skutek był taki sam.

No cóż, czas zacząć rock and rolla. Najpierw wyłączyłem internet.

– No nieeeeee – usłyszałem głos Darka. – Znowu?

– Jak to? – To Rafał swoim skrzypliwym, mutacyjnym głosem oburzał się na cały świat. – Co jest? W połowie gry?

– W połowie gry? – zapytałem. – Co się stało w połowie gry? Nie przeszedłeś dalej?

– Internet wysiadł, a ja miałem przejść dalej i stworzyć nowe osiedle. – Był zbulwersowany tym, że nie ma internetu.

– Chłopie – zacząłem – ty mówisz, że w połowie gry internet ci wyłączyli, jak siedzisz jeszcze w piżamie, a już siedemnasta. To kiedy chciałeś ją skończyć, co? Jutro o piątej nad ranem? – Unosiłem się coraz bardziej, bo powoli szlag mnie trafiał.

– W pokoju syf, że tylko kurwy i czerwonych mrówek brakuje, matka przychodzi z roboty, a ty nawet dzień dobry nie umiesz odpowiedzieć?

– Nie słyszałem – stwierdził zgodnie z prawdą, bo siedział przed komputerem ze słuchawkami na uszach.

– W takim razie masz trzy minuty na ogarnięcie się, a ja idę do małego – poleciłem porządnie wkurzony.

Darek, cwaniak chyba trochę po tacie, zaczął już robić porządki. Ale dla mnie było za późno. Najpierw na tapczan wyleciał plecak. Z niego zaś trzy niepiszące długopisy, dwa połamane ołówki i tylko jeden zeszyt, ale od przodu do matmy, od środka do historii, a od tyłu do religii.

– Nie stać nas na zeszyty? – zapytałem dwunastolatka, mając pianę na ustach.

– A po co mi – stwierdził raczej, niż zapytał. – Jak odliczymy święta, rekolekcje, soboty i niedziele, to został miesiąc i wakacje. To nie zapiszę, a mam dźwigać? Pomyśl o moim kręgosłupie.

– A długopisów to nie łaska sobie kupić?

– Ołówki są lepsze, nikt ich nie weźmie, a do tego z jednego można zrobić dwa albo trzy.

Kontynuowałem kontrolę plecaka, znalazłem parę książek od przedmiotów, których w ogóle nie miał w tym dniu, ksero jakichś innych podręczników i jak zwykle cudowną hodowlę pleśni. Tym razem na bułce z serem, która była zawinięta w folię aluminiową. Wyglądała, jakby przeszła szlak bojowy od Lenino do Berlina. To przelało czarę goryczy. Popatrzyłem na syna, ale jego wzrok już mi mówił: „Metoda środkowa, co?”.

– Jakbyś zgadł, piękny – powiedziałem. – Do kolacji będziesz miał co robić, a potem weźmiesz się za lekcje.

I tak na środku pokoju, na panelach znalazło się to, co leżało na wierzchu, a powinno być albo schowane, albo poukładane. A teraz do starszego. Ten słyszał, co się dzieje, więc sam zaczął wykładać rzeczy na środek.

– Pomogę ci – usłyszałem – i tak jesteś zarobiony.

– Nie, nie, kolego, ja to zrobię po swojemu. – I tak miał zorganizowany czas do kolacji, czyli do chwili mojego wyjazdu. Ale jak znałem tempo ich robót, to zdążę wrócić ze spotkania z Piniem, a oni i tak będą walczyć z porządkami. Na złość mnie, nie sobie.

Wróciłem do Basi, która szykowała obiad na kolejne dni, kolację i śniadanie na rano.

– I co, wyżyłeś się, ulżyło? – zapytała ze złością. – Musiałeś tyle krzyczeć, nie dało rady na spokojnie?

– Na spokojnie? – powtórzyłem. – Dało, przez pierwszą minutę, a później, jak zobaczyłem jeden zeszyt do trzech przedmiotów i usłyszałem, że musi dbać o kręgosłup, to już się nie dało. I do tego bułka z serem z tygodniową pleśnią, mówi ci to coś? A starszemu dostało się rykoszetem, jak na wojnie, ofiary muszą być. Ale przynajmniej mają zajęcie do wieczora i porządek w pokojach przez dwa najbliższe dni.

Poszedłem do pokoju, włączyłem internet i poczytałem wiadomości. W tym czasie Basia skończyła w kuchni i mogliśmy usiąść do kawy. U chłopaków cisza jak makiem zasiał. Celebrowali każdą czynność związaną ze sprzątaniem. Na uszach mieli słuchawki podpięte do swoich telefonów komórkowych i coś mruczeli pod nosem.

– No, dzieciaki z głowy do wieczora – powiedziałem żonie – a jak nie przyspieszą ruchów, to do rana. Ich problem.

– Zostaw już ich, nie było cię trzy dni, wracasz w nocy, idziesz do roboty, przychodzisz do domu i zaczynasz ich ustawiać. – Teraz Baśka naskoczyła na mnie. – Co będzie dalej? Ze mną się ożeniłeś, ze mną masz dzieci, a nie z robotą.

No tak, w sumie ma rację, niestety za godzinę Antek zabiera mnie na stykę z Piniem. I znowu się nasłucham po powrocie. I znowu będzie miała rację, którą jej przyznam, ale i tak grozi to cichymi dniami. Już nawet teraz kawa jakby szybciej ostygła w tych chłodnych warunkach, nie dokończyliśmy jej. Na szczęście zadzwonił domofon. Podszedłem odebrać.

– Cześć, gotowy? – usłyszałem głos Antka.

– Wejdź, jeszcze nie ma dziewiętnastej, co jest?

– Kto to? – usłyszałem głos Basi.

– Antek – odpowiedziałem. – Będę musiał jechać pilnie do roboty, coś wyskoczyło – skłamałem, bo i tak sytuacja była napięta, tylko iskry do wybuchu brakowało.

Zacząłem się ubierać, żeby nie dopuścić do zbyt długiej rozmowy Basi z Antkiem i żeby nie wyszło, że wyjazd był planowany. Wkładałem już kurtkę, kiedy Antek wszedł do mieszkania.

– Cześć, Basia – przywitał się. – Jak tam żyjesz?

– Cześć, idzie, idzie, tylko z moim nie idzie, bo więcej go nie ma, jak jest. Czasami mam już tego dosyć.

– Taka praca, dasz radę – stwierdził Antek, którego wziąłem za rękaw i pociągnąłem w stronę wyjścia.

– Myszko – powiedziałem przymilnie, żeby choć trochę załagodzić sytuację i wypracować spokojny powrót do domu – za dobrą godzinę będę z powrotem. – Pocałowałem Basię w policzek, chociaż już miała focha, i poszliśmy do auta.

– Co jest, wojna? – zapytał Antek.

– Standard, najpierw dzieciaki, później szlag mnie trafił z ich bałaganem, no i tak poszło. Co się stało, że jesteś wcześniej?

– Dzwonił Piniu i chciał spotkać się wcześniej, przy Młynie, bo ma informacje o Dąbku. No i myśli, że zarobi.

– Zobaczymy, co da się zrobić. Jak będą dobre, to może wyrwiemy coś z funduszu, a jak nie, to znowu zrobimy ściepę i damy ze swoich. Nie ma wyjścia.

Piniu, zgodnie z ustaleniami, czekał na nas przy Młynie. Oczywiście w swoim nieśmiertelnym dresie, adidasach i czapeczce. Już po zachowaniu było widać, że ma coś ważnego do przekazania, bo gdy tylko nas dostrzegł, to aż podskoczył.

– Te, zobacz – powiedziałem do Antka. – Wariat, widzi dwóch w kijance i się cieszy. Inni o tej porze i w tym miejscu by spierdalali. Za chwilę ktoś jeszcze mu wpierdoli, bo się domyśli, że czeka na pały.

Wysiedliśmy kilkaset metrów dalej i poszliśmy w stronę knajpy. W połowie drogi spotkaliśmy się z informatorem.

– Siema, władza – przywitał nas radośnie Piniu.

– Gościu, jeszcze raz będziesz nas tak witał, to ktoś wpierdol ci spuści. Widziałeś, jak się zachowywałeś? Jak dzieciak, który czeka na lizaka i widzi starą wracającą z cukierni. Opanuj emocje, zacznij myśleć – opierdoliłem na dzień dobry Pinia, żeby zrozumiał, że współpraca z policją to nie przelewki, nie tylko dla niego, ale też i dla nas, bo nie wiemy, czy ktoś nas nie obserwuje i nie skrzyknie paru kolesi, by pokazać Piniowi, jak złe jest kapowanie. Jeszcze byśmy przy okazji musieli podjąć walkę w jego i naszej obronie. Bo goście po gorzale i prochach są nieobliczalni.

– Sorry, przesadziłem – spokorniał informator – ale mam newsa dla was i nie mogłem się doczekać, żeby wam powiedzieć.

– Więc mów, chłopie, bo ja mam wojnę w domu, a Antek chce jeszcze z synem posiedzieć przed spaniem. Mamy rodziny i trochę inne priorytety na dzisiejszy wieczór.

– Słuchajcie, Dąbek to koleś, który zaczął trzymać z Warszawką. Poszła wieść po mieście, że będzie miał dużo dobrego białego. W dobrej cenie i jeszcze mokre. Czyli amfa prosto z pieca. Niektórzy już zaczęli oglądać się za wypełniaczami, by mechlać fetę od Dąbka. Koleś tak się kreuje, że niedługo będzie jak jakiś celebryta jebany.

– A wiadomo coś więcej o tym kolesiu? – zaczął podpytywać Antek, bo potwierdziła się informacja o Radomiu.

– Na razie się tylko chwalił, wszyscy o tym mówią, ale nikt nie widział. Zobaczymy, jak będzie miał towar przy sobie. Udało mi się dorwać jego aktualne trzy telefony, ale zmienia je jak powalony, boi się podsłuchów, zmienia słuchawki, numery, po prostu wariat. I mam jego maila. Ale z tym będzie chyba dupa, bo robi tak, że pisze mail, zapisuje go w roboczych i dzwoni do kolesia, że jest wiadomość. Nie wysyła go, więc info nie wychodzi w chmurę, tylko czeka na koncie. Postaram się dowiedzieć hasło, ale nie obiecuję. Wiem, że korzysta z kafejki internetowej przy dworcu.

Podał nam zapisane na kartce numery telefonu oraz adres mailowy Dąbka.

– No, koleś się wysilił z tym adresem. Jak go znam, to nie jest w stanie tego zapamiętać. Ciekawe, jakie ma hasło. – Odebrałem kartkę od Pinia i przeczytałem zapiski.

– Dzięki temu znam ten adres, bo też bym nie zapamiętał – stwierdził Piniu. – Dostałem go od kolesia, który popija z Dąbkiem. – Ponieważ nie chciałem być złośliwy wobec informatora, który przekazał nam cenną wiedzę, ugryzłem się w język i nie skomentowałem tego.

– No i teraz najważniejsze – dodał Piniu. – Ale co mi za to dacie? Jako cebeesy to powinniście ze dwa koła wyłożyć.

– Piniu – Antek nie wytrzymał – dwa koła to za sprawcę zabójstwa możesz dostać, kapujesz, a po pomoc to do Brata Alberta naginaj. Co się da załatwić, to na pewno damy, a ile, to nie od nas zależy. Ale postaramy się, żebyś był zadowolony.

Wracaliśmy ze spotkania usatysfakcjonowani, bo uzyskaliśmy pewne informacje dla radomiaków i dla siebie. Teraz trzeba wszystko zweryfikować, posprawdzać i działać. Dzięki temu, że nie musieliśmy jechać do Starej Łubianki, zyskaliśmy ponad godzinę, więc do domu wróciłem przed dziewiątą. Basia już się uspokoiła, ale chłopcy dalej walczyli z górą swoich rzeczy. No, może teraz został im pagórek, ale i tak ruchy mieli spowolnione. Skoro im nie zależy na wolnym wieczorze, to ich sprawa. I tak internetu już nie włączę. Jeden będzie miał okazję się wyspać, a drugi odrobić lekcje. Zjadłem kolację i poszedłem do Darka, żeby trochę pogadać i pomóc mu w porządkowaniu. Był już na końcówce, ale jeszcze zostało mu posegregowanie i poukładanie ciuchów oraz segregowanie zeszytów i książek. Podzieliliśmy się robotą, ja wziąłem się za ciuchy, a on za resztę. Przy okazji miał sprawdzać, czy ma odrobione lekcje na następny dzień. Niezbyt się narobiłem, bo i tak wszystko poszło do pralki, a Mały odkrył, że ma nieodrobione lekcje z ubiegłego tygodnia. Nawet mi się nie chciało gęby otwierać. Po prostu wyszedłem do starszego, który zadowolony z siebie czekał pewnie na internet.

– No, porządek jest, jaki taki, szału nie ma, ale masz okazję się wyspać, bo pewnie jutro twoja kolej na rekolekcje, co? – zgadywałem, bo choć według zasad logiki tak powinno być, to u nastolatków podstawową zasadą jest brak zasad.

– Nie, jutro też mam wolne, bo za Kaśkę i za mnie idzie Natalia. A później spotykamy się na mieście. Ja idę dopiero pojutrze.

– Pięknie żeście to sobie poukładali, na trzy dni szkoły dwa wolne. Nic, tylko się uczyć.

– A komu te rekolekcje potrzebne – bardziej stwierdził, niż zapytał. – Ksiądz swoje, my swoje i wszyscy są zadowoleni. Nawet nauczyciele, bo mają trzy dni luzu od nas.

Nie było sensu dalej prowadzić dyskusji, bo i tak do niczego byśmy nie doszli. Powiedziałem tylko, że ma okazję sprawdzić swoje zaległości w nauce, żeby znienacka nie odkrył tygodniowego zadania domowego jak młodszy.

Wróciłem do Basi, która już miała dość mojego ględzenia z dzieciakami i ich umoralniania. Teraz ja musiałem się nasłuchać, bo fala nadchodziła:

– Najpierw nie ma cię przez trzy dni, przyjeżdżasz w nocy, widzimy się dwie godziny, znowu wychodzisz do roboty, wracasz na noc, może znajdziesz czas dla mnie, co? – spytała z pretensją w głosie.

– Skarbie – zacząłem delikatnie – tak jakoś wyszło, ale teraz na pewno będę miał więcej luzu. Planują przyjazd do nas chłopacy z kraju, będziemy musieli z Antkiem się z nimi spotkać, żeby obgadać sprawę, ale poza tym cały czas będę na miejscu. Więc wszystko wraca do normy. Poza tym sama rozumiesz, że musisz się liczyć z tym, że będą dni, kiedy więcej mnie nie będzie w domu, jak będę, tak jak kiedy pracowałem w kryminalnym.

– Dobra, przestańmy już gadać o twojej pracy, nie chce mi się tego słuchać – zakończyła wieczór.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI