Mateusz Rossa

Czarno to widzę

Projektant okładki Zuzanna Borowiak

© Mateusz Rossa, 2017

© Zuzanna Borowiak, projekt okładki, 2017

Na debiutancki tomik Mateusza Rossa składają się wiersze o tematyce społecznej i baśniowej, silnie zrytmizowane i mówione językiem prawie kolokwialnym, miłosne i religijne. Warto wziąć do ręki poetycki zbiorek „Czarno to widzę” i towarzyszyć młodemu Twórcy na drogach szukania słowa, które na nowo odsłoni przed czytelnikiem inny, ciekawszy obraz świata. Mateusz Rossa nieco przekornie tytułuje swój poetycki zbiorek, ale przecież najlepiej widzi się światło, przebywając w cieniu…

ISBN 978-83-8126-078-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Czarno to widzę

2. Czereśnieje

3. Sublimacja

4. Tren I

5. Klepsydry na wietrze

6. Apollo

7. Człowieczeństwo

8. Kubuś — Las — Kradzież

9. Eros

10. Afrodytować

11. Pustka

12. Woda

13. Z życia koczownika

14. Fantazja na temat miłości

15. Droga…

16. Olimp

17. Kształt

18. Nihil novi sub sole

19. Ars poetica

20. Hades

21. Kurtyna

22. Skomputeryzowanie

23. Wiosna

24. Zima

25. Mona Lisa na spacerze

26. Gorący — ostry — ukojony

27. Anatomia miłości

28. Drzewo

29. (Nie ma ciebie)

30. Czarne?

31. Wybuchowe pytanie

32. Fantazja na temat życia

33. Syzyfowa góra

1. I

2. II

3. III

Czereśnieje

Inspirowany twórczością Bolesława Leśmiana

Pod mgiełką, gdzie krwawy pocałunek

Pod drzewem pąk szeleści tworząc gorzki trunek

Gdzie tam maliny ozdobą miłości

W czereśniowym borze drogę tlą nagości

Tu para kochanków swą historię tworzy

Nagość, czułość, ciemność — księżyc prędko wschodzi

Fruwające gwiazdki drogę rozświetlają

Krew spływa po czereśni — sporo jej tu mają

I tak czerwień lekko podtapia nagie ciało

Maliny? Ich tu wcale być nie miało!

Czereśniowy bór słońce już spowija

Para kochanków tu była, a może i nie była?

Sublimacja

Wśród ciepła zimy

Sublimuję

W pokłosiu takiej sytuacji

Mimo zbędnych mrozów wojny

Kondensując myśl się tworzy

W puchu śniegu tafli lodu

Para ze mnie wybrzmi — zniknie

Ciemno tu, zimno tu

Zmieniam stan swój, zmieniam stan…

Tren I

Słońce dla ciebie

nie świeci już światłem własnym

Gwiazdy

obserwują cię z bliska

Czas minął

w kłosach zbóż

i kłosach cierpienia

A most się zawalił

gdy byłeś na środku

Klepsydry na wietrze

Inspirowany twórczością Wisławy Szymborskiej

Pani Agnieszce Małgorzacie

Klepsydry na wietrze

i powiew głębszy

i dłuższy

i szerszy

po prostu mocniejszy

Klepsydry w mej głowie

powiewają

starzeją się

i umierają

Klepsydra motyl

klepsydra kwiat

klepsydra człowiek

I nawet zwykłej cebuli

klepsydra wyznaczy

ścieżkę istnienia

Apollo

Nie mam muz

Jak Apollo

W mojej głowie braknie światła

A sztuka nie ma natchnienia

Chociaż jest myśl jedna

Prawda ją wyzwoli

Człowieczeństwo

Strzępy człowieczeństwa

zmieniłbym na miłość

Lecz brak mi

i strzępów i człowieczeństwa

Więzy pamięci

zamieniłbym na zapomnienie

Lecz i to i to

odejdzie w niepamięć

Ciepło głosu

zamieniłbym na słowo

A tego

bym nigdy nie wymówił

Kubuś — Las — Kradzież

Idę przez Stumilowy Las

Puchatek mierzy mnie

pytającym wzrokiem.

A przecież to nie ja

kradnę miód pszczołom.

Eros

Strzelam z łuku

Bardzo celnie

Latam tu i tam

Zwiedzam świat

Na mapie

I miłości nie szukam

Ona sama mnie znajdzie

Afrodytować

Lustro zbite

Pryszcze i inne

Niedoskonałości

Nie pomoże już

Nawet krem

Co ze mnie jest?

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.