Martin Bill

Pielęgnowanie chorego w stanie ciężkiej sepsy

Pielęgniarstwo

© Martin Bill, 2017

Publikacja zawiera krótkie, podstawowe informacje w zakresie postępowania pielęgniarki w odniesieniu do chorego na sepsę. Interesujące informacje w skróconej formie.

ISBN 978-83-8126-162-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Pielęgnowanie chorego w stanie ciężkiej sepsy

Liczna grupa pacjentów, którzy leczeni są na oddziale OIT to osoby cierpiące z powodu ciężkiego zakażenia, stanowiącego istotnie zagrożenie dla życia pacjenta. Bardzo często jest to wynik infekcji dróg oddechowych, układu moczowego, jak również wynik powikłań o charakterze zapalenia w związku z przeprowadzonym zabiegiem operacyjnym lub urazem. Sepsa jest szczególnym zagrożeniem, bowiem powoduje gwałtowną reakcję organizmu, prowadząc do niewydolności wielonarządowej. Jej ogólnymi objawami są spadek ciśnienia krwi, duszność która przybiera gwałtowny charakter, zaburzenia krzepnięcia krwi jak również bezmocz. Wytyczne do walki z tego rodzaju sytuacją są elementem międzynarodowego programu szkoleniowego Surviving Sepsis Campaign. Pielęgnowanie chorego w tym stanie klinicznym jest pochodną przyjętych procedur postępowania. Pojawienie się ciężkiej niewydolności oddechowej powoduje potrzebę wprowadzenia sztucznego oddychania, poprzez respirator, często trwającej wiele dni. Niezbędna jest także dożylna podaż leków i płynów, za pośrednictwem specjalistycznych pomp infuzyjnych. Standardem w tym wypadku jest dojście centralne. Jeśli chory jest zagrożony powikłaniami ze strony nerek, wówczas prowadzona jest dializa przerywana lub hemofiltracja. Z kolei zastosowanie białka C w leczeniu sepsy jest obarczone wysokim ryzykiem krwawienia do centralnego układu nerwowego. Wśród innych przykładowych zabiegów wykonywanych u osób w stanie ciężkiej sepsy można również wyróżnić bronchoskopię oraz tracheotomię przezskórną. Sepsa, inaczej posocznica, jest określana, jako zespół objawów, wynikających z działania różnych drobnoustrojów w krwi i tkankach, w sytuacji, kiedy zdolności obronne organizmu są słabe. Zakażenie może mieć charakter wirusowy, bakteriologiczny i grzybiczy. Warunkiem rozpoznania zespołu jest obecność temperatury powyżej 38 st. C, tachykardii, tachypnoe, pCO2 mniejszego od 32 mmHg, jak również leukocytozy, powyżej 12 tys. Badania w tym zakresie potwierdzają natomiast, iż często podstawowym czynnikiem w etiologii sepsy są metycylinooporne szczepy bakterii Staphylococcus.[1] W zakresie czynników sprawczych literatura przedmiotu wskazuje również na istotny związek między pojawieniem się sepsy a pielęgnacją wkłucia centralnego.

Darmowy fragment

[1] Wrodycki W.,

Darmowy fragment