Andy McDermott

Imperium złota

Z angielskiego przełożyła Marta Komorowska

Tytuł oryginału: Empire of Gold

Copyright © 2011 Andy McDermott

First published in 2011 by Headline Publishing Group

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., Warszawa 2013

All rights reserved

Tłumaczenie: Marta Komorowska/Quendi Language Services

Redaktor prowadzący: Agnieszka Trzebska-Cwalina/Hachette Polska

Redakcja: Anna Stawińska/Quendi Language Services

Korekta: Hanna Chęcińska/Quendi Language Services

Projekt graficzny okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Fotografia wykorzystana na I stronie okładki:

© MandarineTree/Istockphoto.com

© MichaelUtech/Istockphoto.com

Skład i łamanie: Wioletta Kowalska/Violet Design

Wydawca:

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 02 82, 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7881-268-5

Dla mojej rodziny i przyjaciół

Prolog

Afganistan

Jałowy krajobraz wydawał się Eddiemu Chase’owi obcy, a zarazem dziwnie znajomy. Anglik dorastał wśród urwistych wzgórz hrabstwa Yorkshire, którego ukształtowanie powierzchni przypominało pofalowany teren, nad którym teraz przelatywał helikopter. Jednak nawet w nocy różnica była oczywista. Wzgórza i wrzosowiska wokół jego rodzinnego miasta były zielone i pełne życia. Krajobraz rozciągający się teraz pod nim był spękany i brudnobrązowy. Była to martwa ziemia.

Tej nocy miała spłynąć krwią.

Chase odwrócił wzrok od okna w kierunku siedmiu mężczyzn siedzących w słabo oświetlonej kabinie helikoptera. Wszyscy, podobnie jak on, byli żołnierzami Sił Specjalnych, a ich pomalowane na czarno twarze nie zdradzały żadnych emocji. Uczestnicy misji wyjątkowo nie pochodzili z tej samej jednostki, a nawet z tego samego kraju. Pięciu należało do 22. pułku SAS – jednej z najbardziej elitarnych brytyjskich jednostek, która budziła równie wiele podziwu, co grozy. Pozostali trzej byli innej narodowości – Koalicja stworzyła drużynę do przeprowadzenia tej operacji w dużym pośpiechu.

Chase nie spodziewał się jednak problemów podczas współpracy. Dwóch z tych ludzi już znał – z Bobem „Blueyem” Jacksonem z australijskiego SAS nie miał wprawdzie zbyt wiele do czynienia, ale z Jasonem Starkmanem z Sił Specjalnych Armii Stanów Zjednoczonych – Zielonych Beretów – przyjaźnił się od lat.

Trzeci obcokrajowiec był, przynajmniej dla niego, wielką niewiadomą. Za mężczyznę poręczył dowódca drużyny, major Jim „Mac” McCrimmon – a dla Chase’a była to jedna z najlepszych możliwych rekomendacji. Mimo to chciał bliżej poznać Belga o orlim nosie, zanim znajdą się na ziemi, więc usiadł koło Hugona Castille’a z Grupy Sił Specjalnych, aby wyciągnąć z niego więcej informacji.

Manewr okazał się zupełnie niepotrzebny, bo gadatliwy Castille mówił tyle, że nawet specjaliście od przesłuchań trudno byłoby za nim nadążyć.

– No więc znaleźliśmy mały bar przy Las Ramblas – opowiadał z przejęciem – i poznałem tam prześliczną Hiszpankę. Byłeś kiedyś w Barcelonie? – Chase pokręcił głową, zastanawiając się, jakim cudem temat rozmowy (a właściwie monologu), w ciągu kilku sekund, podczas których wyglądał przez okno, przeskoczył z operacji wojskowej w Bośni na podrywanie Hiszpanek. – Tamtejsze zabytki są równie piękne, jak kobiety. Ale jeśli chodzi o wydarzenia tamtej nocy, jestem dżentelmenem, więc nic na ten temat nie powiem – oświadczył z szerokim uśmiechem.

Chase też wyszczerzył zęby.

– Czyli to jednak możliwe, żebyś przestał gadać?

– Oczywiście! To… – Castille zamilkł, zauważając przytyk. Prychnął, wyjął z kieszeni jabłko o lśniącej czerwonej skórce i wgryzł się w owoc.

– Eddie, a ty to niby milczek jesteś? – odezwał się głos ze szkockim akcentem. Komentarz rozśmieszył większość mężczyzn.

– Wal się, Mac. – Chase odgryzł się dowódcy. Relacje międzyludzkie w Siłach Specjalnych, bardzo bliskie i powstające pod dużą presją, umożliwiały swobodę niespotykaną w zwykłych oddziałach wojskowych – przynajmniej do pewnego stopnia. – Ja przynajmniej gadam o bardziej interesujących rzeczach niż cholerny krykiet i snooker.

Mężczyzna, siedzący obok Maca, wtrącił z powagą w głosie:

– Sierżancie, interesuje pana zupełnie co innego niż pozostałych. – Kapitan Aleksander Stikes, tak jak Chase, dobiegał trzydziestki, ale na tym podobieństwa się kończyły. Chase był przysadzisty, a jego kwadratową, krzywonosą twarz można było określić najwyżej jako „wyrazistą”, tymczasem drugi z oficerów, dwumetrowy blondyn z wysokim czołem i kształtnym nosem, wyglądał jak pruski szlachcic. – Myślę, że wszyscy wolelibyśmy trochę posiedzieć w ciszy.

– O ciszy to możesz tu zapomnieć – rzucił Mac. Kpiny w jego głosie nie zagłuszył nawet ryk silników helikoptera.

Chase ponownie zwrócił się do Castille’a.

– To już trzeci owoc, który wcinasz od wylotu z bazy. Ja ostatnio jadłem tylko banana, w dodatku lekko popsutego.

Castille odgryzł kolejny kęs.

– Zawsze zabieram na misje mnóstwo owoców. To dużo lepsze niż suchy prowiant, nie? I mam swoje sposoby, żeby się nie obijały. Ojciec mnie nauczył.

– Jest jakimś specjalistą od opieki nad owocami?

Belg się uśmiechnął.

– Nie. Ma warzywniak, a obitych owoców nikt nie chce kupować. A twój?

Pytanie zbiło Chase’a z tropu.

– Mój ojciec?

– Tak. Co robi?

– Pracuje w firmie logistycznej. Zajmuje się transportem – wyjaśnił, widząc niepewność Castille’a. – Przewozi towary po całym świecie, pilnuje ich odpraw na granicy. Aha, i jest potwornym dupkiem.

– Jaki ojciec, taki syn, co nie, Yorkuś? – spytał inny z żołnierzy SAS, Kevin Baine. W przeciwieństwie do wcześniejszej uwagi Maca, w komentarzu wygłoszonym z londyńskim akcentem nie było cienia wesołości.

– Spieprzaj. – Chase nie pozostał mu dłużny. Płaska twarz Baine’a wykrzywiła się w drwiącym grymasie.

– Duu-pek – powtórzył Castille. Słowo wypowiedziane z belgijskim akcentem zabrzmiało komicznie. – Nie lubisz go, co?

– Nie rozmawiałem z nim od chwili, kiedy dziesięć lat temu wyprowadziłem się z domu. Nie żebyśmy często się widywali przedtem. Cały czas gdzieś jeździł. I romansował za plecami mamy. – Sam się zdziwił tym wyznaniem. Przyjacielski ton Castille’a sprawił, że powiedział więcej, niż zamierzał. Posłał kolegom z SAS groźne spojrzenie, sprawdzając, czy któryś ośmieli się zażartować. Mina Stikesa wskazywała, że zanotował sobie ten fakt w pamięci, ale nikt się nie odezwał.

– Oj, sorry – powiedział Castille.

– Nie ma sprawy – rzucił Chase, wzruszając ramionami.

Trochę przesadził – tak naprawdę wiedział tylko o jednym romansie. Ale to wystarczyło.

Castille chciał coś dodać, ale przerwał mu głos pilota skrzeczący z głośnika:

– Dziesięć minut!

Nastrój natychmiast się zmienił. Ośmiu mężczyzn gwałtownie wyprostowało się na siedzeniach. Czerwone lampy w kabinie zgasły, pozostał jedynie upiorny zielony blask bijący od urządzeń w kokpicie.

– Dobra – stwierdził Mac, tym razem całkiem poważnie. – Nie mieliśmy za wiele czasu na omówienie sytuacji, więc zróbmy to teraz jeszcze raz. Aleksandrze?

Stikes wychylił się do przodu i zaczął mówić.

– Jak wiecie, mamy jedenastu pracowników pomocniczych ONZ plus jednego działającego pod przykrywką oficera MI6 – których talibowie wzięli jako zakładników. I dwanaście wolnych miejsc w helikopterach. – Zerknął za okno. Obok Black Hawka armii amerykańskiej leciała mniejsza maszyna, MH-6 Little Bird. – Chcę, żeby w drodze powrotnej wszystkie te siedzenia były zajęte. A tutaj – wskazał na jeden z foteli – ma siedzieć nasz kolega szpieg. Cały i zdrowy. Ma informacje o Al-Kaidzie, których potrzebujemy. Może nawet wie, gdzie ukrywa się Osama.

– Ciekawe, czy wysłaliby nas na misję ratunkową, gdyby jeden z porwanych nie był tajniakiem – zastanawiał się Bluey.

– Ja tam nie jestem ciekaw – ponuro zażartował Chase, odpowiadając łysemu Australijczykowi.

Stikesa to nie rozbawiło.

– Cisza, Chase. Lokalizatory GPS na ciężarówkach ONZ pokazują, że zostali zabrani na opuszczoną farmę i pół godziny temu wciąż tam byli. Na zdjęciach satelitarnych zrobionych dzisiaj wcześnie rano było widać jeden inny pojazd i kilka koni, więc szacujemy, że na miejscu jest nie więcej niż dziesięciu – dwunastu talibów. Wchodzimy, zmniejszamy ich liczbę do zera i odbijamy zakładników.

– Tak dla ścisłości – powiedział Starkman z teksańskim akcentem – mamy nie tylko uratować tych dobrych, ale też zlikwidować tych złych, zgadza się?

Zimny uśmiech Stikesa było wyraźnie widać nawet w zielonym poblasku wydobywającym się z kokpitu.

– Wszyscy poza zakładnikami są uznani za wrogów. Wiecie, co robi się z wrogami. – Drużyna zaśmiała się ponuro.

– Coś więcej na temat wsparcia z powietrza, sir? – spytał trzeci żołnierz SAS, potężny Walijczyk nazwiskiem Will Green.

– Nic jeszcze nie potwierdzili – odpowiedział Stikes. – Wszystkie nasze maszyny w tym regionie uczestniczą teraz w innej operacji. W każdym razie te, które nie są zepsute. Jeśli coś się zwolni, prawie na pewno będzie to amerykański sprzęt.

– Cudownie, kurwa – mruknął Baine. – Ma ktoś zapasową kamizelkę kuloodporną? Nie ma to jak uciekać przed bratobójczym ogniem.

– Dosyć – przerwał mu ostro Mac. – Gdyby nie nasi amerykańscy przyjaciele, nie mielibyśmy nawet tych helikopterów. Cieszcie się, że nie jedziemy na miejsce w naszych Różowych Panterach. – Tak nazywano land rovery SAS pokryte różowawym kamuflażem pustynnym.

– Przepraszam, sir. – Baine z nie do końca szczerą skruchą skinął głową Starkmanowi.

– Jakieś pytania? – spytał Stikes. Wśród żołnierzy zapadła cisza.

– Ostatnia sprawa – dodał McCrimmon. Spojrzał po swoich ludziach, najdłużej skupiając wzrok na Chasie. – Wszyscy braliście już udział w starciach, ale dzisiejsze może się różnić od waszych poprzednich doświadczeń. Cokolwiek będzie się działo, zachowajcie spokój, bądźcie skupieni i pamiętajcie, czego nauczyliście się na szkoleniu. Wiem, że uratujecie tych ludzi. Trzymajcie się razem i walczcie do końca.

– Do końca – powtórzył Chase, wraz z Greenem i Castille’em.

Przez kolejnych kilka minut słychać było wyłącznie silnik helikoptera. W końcu pilot odezwał się ponownie:

– Jedna minuta!

Chase zerknął za okno. Jego wzrok przywykł już do ciemności, więc zauważył, że teren wznosi się w stronę poszarpanych gór leżących na północy. Wciąż zdarzały się połacie pustynnej równiny, ale teraz były upstrzone stromymi, falującymi wzgórzami. Trudny teren.

Mieli po nim przejść dziesięć kilometrów.

Zmieniło się brzmienie silników Black Hawka. Helikopter gwałtownie szarpnął do tyłu, hamując przed lądowaniem. Chase cały się naprężył. Jeszcze tylko chwila…

Rozległ się odgłos uderzenia. Green odsunął drzwi kabiny po jednej stronie, Bluey po drugiej i żołnierze wybiegli na zewnątrz. Chase, trzymając przygotowaną broń – diemaco C8SFW, kanadyjską wersję amerykańskiego karabinu szturmowego M4 – wybiegł z kręgu wirującego pyłu i rzucił się płasko na ziemię. Wokół niego inni członkowie oddziału zrobili to samo.

Śmigłowiec wzbił się w górę. Chase poczuł uderzenie żwiru porwanego podmuchem powietrza, kiedy maszyna odlatywała. Little Bird podążył za nią. Odgłosy śmigieł obu helikopterów ucichły zaskakująco szybko.

Pył opadł. Chase, wciąż leżąc na ziemi, rozglądał się po okolicy, szukając jakichkolwiek oznak, że nie są tu sami.

Niczego nie zobaczył. Teren był czysty.

Usłyszał cichy gwizd, rozejrzał się i zauważył ciemną sylwetkę wstającego Maca. Pozostali poszli w ślady dowódcy. Zachowując ostrożność, zebrali się przed brodatym Szkotem, który włączył czerwoną latarkę i sprawdził w jej świetle najpierw mapę, później kompas.

– Tędy – rzucił, wskazując w stronę gór.

Chase spojrzał na czarny masyw wznoszący się na tle rozgwieżdżonego nieba i westchnął z niezadowoleniem.

– Co za syf. Mogłem się domyślić, że wybierzemy najbardziej stromą trasę.

– Stul pysk – warknął Stikes. – Chase, ty i Green idziecie pierwsi. Dobra, ruszać się!

Dla większości ludzi przebycie dziesięciu kilometrów w pagórkowatym, skalistym terenie – i to po ciemku – stanowiłoby drogę przez mękę. Dla oddziału Sił Specjalnych była to jednak tylko drobna niedogodność. Mieli noktowizory, ale nikt ich nie używał – gwiazdy i księżyc, świecące jasno na niezadymionym niebie, wystarczały do oświetlenia drogi. Po pokonaniu ośmiu kilometrów w niewiele ponad godzinę i czterdzieści minut Chase czuł tylko, że zrobił mu się odcisk na jednym palcu. Nawet Mac, starszy od reszty grupy o ponad piętnaście lat, był wciąż w na tyle dobrej formie, że nawet porządnie się nie zadyszał.

Chase i tak nie zamierzał mu odpuścić. Odłączył się od Greena i został nieco z tyłu, żeby pomówić z dowódcą podczas wejścia na wzgórze.

– Wszystko w porządku, stary? – spytał złośliwie. – Zdaje się, że trochę rzęzisz. Potrzebujesz tlenu?

– Bezczelny gówniarz – odpowiedział Mac. – Wiesz, kiedy przyjmowali mnie do pułku, kotom kazali ćwiczyć dużo ciężej niż teraz. Taki palacz jak ty od razu by wymiękł.

– Na służbie nie palę. I nie wiedziałem, że SAS istniało w dziewiętnastym wieku!

– Gęba na kłódkę, Chase – warknął idący za nimi Stikes. – Jak będziesz tak się darł, usłyszą cię z odległości kilometra.

Chase, który już przedtem mówił niewiele głośniej niż podczas zwykłej rozmowy, ściszył głos i zamruczał:

– Zobaczymy, czy to usłyszysz, pieprzony fiucie.

– Co to było, sierżancie?

– Nic, Aleksandrze – odpowiedział Stikesowi Mac, tłumiąc śmiech. – Eddie, zamknij się. Dogoń Willa, zanim dotrze do szczytu wzgórza. Już niedaleko.

– Robi się, sir – rzucił Chase, wyszczerzył się do Maca i szybszym krokiem poszedł w górę. Zanim zrównał się z Greenem, spoważniał, by skupić się na akcji. Obaj mężczyźni padli na ziemię i przeczołgali się przez ostatnich kilka metrów, aby rozejrzeć się ze szczytu.

Przed nimi rozciągała się nierówna dolina o średnicy około ośmiuset metrów, zakończona stromo wznoszącym się zboczem piaskowca. Od gór oddzielała ją wąska przełęcz. Niedaleko niej znajdowała się duża skała wznosząca się pionowo jak grot włóczni. Droga do odciętej od świata farmy w oczywisty sposób prowadziła przez przełęcz.

Tak oczywisty, że musiała to być pułapka – chyba że talibowie byli kompletnymi idiotami. Chase nie miał o nich najlepszego zdania, ale o taką głupotę ich nie podejrzewał. Drugiego końca jaru prawie na pewno pilnowali strażnicy. Było to naturalne wąskie gardło; do jego obrony wystarczało kilka osób, ale nie sposób go było przebyć bez zaalarmowania wartowników. Gdyby jednak ktoś ich zauważył, byłoby po zakładnikach. Jeden wystrzał, a nawet jeden krzyk wystarczyłby do rozpętania piekła.

Strażników trzeba więc było unieszkodliwić, ale najpierw należało ich znaleźć.

Chase zrzucił plecak i wyjął z niego noktowizor. Włączył, poczekał, aż początkowy rozbłysk urządzenia przygaśnie, a potem założył. Widok stał się kilka razy jaśniejszy i zabarwiony na upiorne odcienie zieleni. Mężczyzna wypatrywał jakichkolwiek oznak ruchu. Bezskutecznie.

– Widzisz coś, Eddie? – cicho spytał Green.

– Na ziemi nic… teraz sprawdzę grań. – Chase uniósł głowę. Najwyższy punkt wzniesienia stanowił dogodny punkt obserwacyjny dający widok na całą równinę, ale dostanie się tam wymagało wiele wysiłku.

Najwyraźniej zbyt wiele – nikogo tam nie było. Eddie zamknął oczy, aby wzrok łatwiej się przyzwyczaił do ciemności, zdjął noktowizor i zamachał do czekających żołnierzy. Zanim dołączył do niego Mac, widział już prawie normalnie.

– Znalazłeś coś? – spytał dowódca.

– Nie. Myślałem, że wystawią kogoś na górze, ale jest pusto.

Mac rozejrzał się i wyjął mapę.

– Przejdziemy granią, w razie gdyby ktoś pilnował przełęczy od południowego wschodu. To zamknięty kanion. Nie będą się spodziewać ataku z tej strony.

Starkman popatrzył na ciasno upakowane poziomice na mapie.

– Stromo tam.

Bluey smętnie spojrzał na swój potężny karabin maszynowy Minimi i skrzynkę na amunicję mieszczącą dwieście nabojów.

– Wspaniale. Z takim obciążeniem na pewno będę skakać jak kozica.

– Starkman, Chase, Castille – wyliczał zniecierpliwiony Stikes – właźcie na szczyt i sprawdźcie, czy uda wam się ich zdjąć. Jeśli nie, zejdźcie na drugą stronę i załatwcie ich w kanionie. My będziemy czekać na wasz sygnał przy tamtej skale. – Zerknął na Maca, czekając na potwierdzenie. Szkot skinął głową. – Dobra, ruszać się.

Wyznaczona trójka sprawdziła radia i ruszyła przez równinę. Chase spojrzał w górę, na teren oświetlony blaskiem księżyca.

– Tędy chyba damy radę bez lin – powiedział, wskazując ścieżkę. – Możemy… Co ty wyprawiasz, do cholery?

Castille obrał banana i zdążył już jednym ogromnym kęsem pochłonąć połowę.

– Dzięki temu dostanę kopa energetycznego – wymamrotał, przeżuwając. – Przed nami długa wspinaczka.

Chase pokręcił głową.

– Dziwny jesteś, Hugo.

– Małpiego rozumu dostajesz od tych bananów – dodał Starkman. On i Chase wybuchnęli śmiechem, Castille prychnął, dokończył jedzenie owocu, zwinął skórkę i schował ją do kieszeni.

– To jak, wszyscy gotowi? – spytał Eddie. – A może masz tam jeszcze coś, na przykład kiść winogron?

– Możesz się śmiać – stwierdził Castille, ruszając w górę zbocza – ale prawda jest taka, że wy, Brytyjczycy, jecie za mało owoców. Dlatego jesteście tacy bladzi!

Chase wyszczerzył zęby w uśmiechu i poszedł za nim. Starkman zamykał pochód. Podejście okazało się nieco trudniejsze, niż wydawało się na początku, i trzej mężczyźni musieli pomagać sobie w przebyciu szczególnie stromych odcinków, ale szybko pokonali wzniesienie.

Idąc grzbietem grani, znów byli poważni i skupieni. Około dwustu metrów przed przełęczą Castille syknął. Wszyscy trzej natychmiast padli na ziemię z bronią w pogotowiu.

– Co się stało? – wyszeptał Chase.

– Widzę coś – wskazał Belg.

Chase zmrużył oczy i zauważył strużkę dymu unoszącą się w nocne niebo. Jej źródło znajdowało się na drugim końcu przełęczy.

Nie musieli się naradzać – wiedzieli, co robić. Po cichu skierowali się w dół grani. Poniżej znajdował się zamknięty kanion, a u jego wejścia pośród ciemności jaśniała niewielka pomarańczowa plamka. Ognisko.

Chase uniósł swój C8 i spojrzał przez celownik. Tak jak się spodziewał, talibowie zostawili strażników pilnujących przełęczy, osłoniętych poszczerbionymi głazami. Dwaj mężczyźni w zakurzonych szatach i turbanach siedzieli przy ognisku. Jeden z nich miał AK-47 oparty o skałę, obok której siedział. Kolejny karabin leżał nieopodal na płaskiej skale. Bardziej niepokojąca była jednak inna broń – RPG-7, rosyjski granatnik. Na końcu jego długiej lufy widać było spiczastą głowicę bojową.

Eddie opuścił broń i ocenił odległość. Tuż poniżej dwustu metrów: jak najbardziej w zasięgu jego diemaco, nawet osłabionego potężnym tłumikiem zamontowanym na końcu lufy. Bułka z masłem.

Starkman doszedł do tego samego wniosku.

– Załatwmy ich – rzucił. – Ty zdejmujesz tego z lewej.

Chase skinął głową i ustawił się do strzału. Talib ponownie pojawił się w celowniku. Eddie skierował broń nieco bardziej do góry, tak by czerwona kropka widniejąca pośrodku znalazła się tuż nad głową mężczyzny. Kula obniży tor lotu i uderzy w skroń mężczyzny…

Nagle rozproszyły go własne myśli. „Nikogo jeszcze nie zabiłeś”. A przynajmniej nic o tym nie wiedział. Był już na akcji, strzelał do ludzi, którzy celowali do niego… ale teraz pierwszy raz szykował się do zabicia kogoś w ten sposób.

Szybko pozbył się wątpliwości. Trwała wojna, talibowie byli wrogami, a człowiek, którego widział w celowniku, zabiłby jego przyjaciół i towarzyszy, gdyby tylko miał taką możliwość. – Na trzy – wyszeptał Starkman. – Gotowy?

– Gotowy.

– Dobra. Raz, dwa…

– Wstrzymać ogień, wstrzymać ogień! – syknął Chase. Jego cel właśnie zerwał się na równe nogi. Eddie wodził za nim wzrokiem. – Czekaj, czekaj… cholera!

Talib zniknął za głazem. Chase szybko się przesunął w nadziei, że ponownie zobaczy cel po drugiej stronie, ale po kilku sekundach stało się jasne, że mężczyzna nie zamierza się pokazać.

– Kurwa! Zgubiłem go.

Castille spojrzał przez swój celownik.

– Zdaje się, że uciekł. Ten drugi cały czas do niego mówi.

– Musimy dorwać obu skurwieli jednocześnie – mruknął Starkman. – Jeśli jeden z nich się wymknie…

– Będziemy musieli zdjąć ich z dołu – stwierdził Chase. Popatrzył na dużą skałę niedaleko krawędzi grani. – Obwiąż ją liną. Ja zejdę pierwszy.

Szybko zamocowali linę do skały. Chase spojrzał w dół. Ta ściana grani miała około dwudziestu metrów wysokości i bardziej przypominała klif niż zbocze wzgórza. Eddie zarzucił karabin na ramię i chwycił za linę.

– Dobra. Jeśli ci goście przy ognisku się ruszą, pociągnijcie za linę dwa razy. – Castille uniósł kciuk, Starkman skinął głową, a potem skierował karabin z powrotem na cel.

Chase zaczął schodzić. Choć od talibów dzieliło go dwieście metrów, poruszał się ostrożnie, jak cień na stromym klifie. Pokonał już trzy metry, sześć… Przy każdym kroku piaskowiec kruszył się pod jego butami. Dziesięć metrów, połowa drogi. Ognisko zniknęło za skałami, ale jego blask nadal był wyraźnie widoczny. Dwanaście. Spojrzał na podnóże klifu. Będzie musiał ominąć niewielki nawis, ale za kilka metrów powinien już dać radę bezpiecznie zeskoczyć…

Pod jedną podeszwą rozległ się trzask, potem głuchy odgłos i szmer opadającego żwiru, kiedy obluzowany kamień runął w dół i spadł na ziemię z głośnym łupnięciem.

A potem z dołu dobiegł głos. Zdziwione „Aa?”.

Chase zamarł. Kolejny talib! Nawis okazał się większy, niż mu się zdawało, wystarczająco duży, by mógł się pod nim ukryć człowiek. Z dołu popłynęły słowa po pasztuńsku. Chase nie znał tego języka, ale z tonu głosu domyślił się, że ukryty mężczyzna pyta „Kto idzie?”. Rozległ się trzask włączanej latarki i na piasku pojawił się krąg słabego żółtego światła.

Mężczyzna dalej mówił po pasztuńsku, ale w jego głosie było słychać irytację, a nie zaniepokojenie. To już coś – talib nie spodziewał się w pobliżu nikogo poza swoimi towarzyszami. Gdyby jednak miał podejrzenia i postanowił je sprawdzić, wystarczyło, żeby spojrzał w górę…

C8 wisiało na pasku na plecach Chase’a. Eddie chwycił linę lewą dłonią, a prawą sięgnął w tył, starając się dosięgnąć karabin… ale kiedy przerzucił ciężar ciała, broń zakołysała się, niemal pocierając tłumikiem o klif. Mężczyzna zacisnął zęby z wściekłości. Nawet gdyby udało mu się dosięgnąć diemaco, musiałby jeszcze jakimś cudem jedną ręką ustawić karabin w pozycji do strzału. Było to niewygodne i niemal na pewno narobiłby przy okazji hałasu.

Miał pistolet sig P228 w kaburze na klatce piersiowej, ale ta broń nie miała tłumika. Odgłos strzału byłoby słychać w promieniu wielu kilometrów.

W tej sytuacji pozostawał mu nóż bojowy, który miał przy pasie. Powoli sięgnął ręką w dół, odpiął pasek przytrzymujący broń i wyciągnął dwudziestocentymetrowe ostrze z pochwy.

Żółty krąg zatańczył na ziemi, kiedy spod nawisu wyszedł mężczyzna. Spojrzał w stronę ogniska, później rozejrzał się wokół. Chase wiedział, co myśli wartownik: żadnego z jego towarzyszy nie było w pobliżu, więc hałasu musiał narobić kto inny.

Wciąż wisząc na linie, Eddie przesunął się w bok po klifie, aby zbliżyć się do celu.

Celu. Człowieka, nieważne, że wrogo nastawionego. „Nigdy wcześniej nikogo nie zabiłeś, nie z tak bliska, żeby móc mu spojrzeć w oczy…”.

Talib się odwrócił. Promień latarki trafił na strącony kamień, poszczerbiony kawałek skały wielkości grejpfruta. Wartownik przyjrzał mu się, zaczął się odwracać… i nagle spojrzał w górę.

Chase skoczył na niego, i jedną ręką wbił mu nóż głęboko w gardło, a drugą zasłonił usta. Z rany trysnęła krew tętnicza, obryzgując mu policzek i szyję. Talib rzucał się i kopał. Leżąca na ziemi latarka oświetlała jedną stronę jego twarzy. Widoczne w świetle oko było szeroko otwarte, pełne bólu i przerażenia. Wartownik wlepił wzrok w zaczernioną kamuflażem twarz żołnierza, napotkał jego spojrzenie… i znieruchomiał, pustym wzrokiem gapiąc się w gwiazdy.

Chase przez chwilę, która wydawała mu się wiecznością, patrzył na ciało, potem wyrwał z niego nóż i usiadł obok.

– Jezu – wyszeptał. Poczuł w ustach gorzki smak. Wytarł nóż, wsunął go z powrotem do pochwy i wyciągnął latarkę. Na kilka sekund przestał widzieć, później jego wzrok przywykł do ciemności.

Ciało wciąż leżało na ziemi jak wyrzut sumienia, z połyskującą raną na szyi.

Chase odwrócił wzrok, odpiął karabin i wycelował w stronę widocznego w oddali ogniska. Jeśli pozostali talibowie usłyszeli odgłosy walki, za chwilę tu będą.

Nie dostrzegł żadnego ruchu. Miał szczęście.

Podszedł do liny i pociągnął za nią trzy razy, dając sygnał, że droga wolna, potem obejrzał zagłębienie pod nawisem, żeby sprawdzić, co robił Afgańczyk. Dobiegający stamtąd zapach nie pozostawiał żadnych wątpliwości. Chase przerwał wartownikowi wizytę w wychodku.

Starkman zeskoczył na ziemię obok przyjaciela, wzbijając przy tym chmurę piasku.

– Co się stało?

– Coś mu wypadło – odpowiedział Chase. Ponury żart wyrwał mu się, zanim zdążył go przemyśleć.

Starkman wyszczerzył zęby w uśmiechu, a potem cofnął się, żeby zrobić miejsce dla schodzącego Castille’a.

– Wszystko w porządku? – spytał Belg.

Chase nie chciał więcej o tym mówić.

– Tak – rzucił i wskazał karabinem w stronę ogniska. – Ale oni niedługo zauważą, że ich kolega podejrzanie długo nie wraca.

Pochylając się nisko nad ziemią, ruszyli naprzód. Zatrzymali się za skałą odległą od ogniska o około sześćdziesiąt metrów. Mężczyzna, który miał być celem Chase’a, siedział oparty plecami o duży głaz, ogryzając mięso z kości. Drugi talib przysunął się bliżej ogniska. W zasięgu ręki miał RPG.

Eddie już miał wycelować, kiedy Castille dotknął jego ramienia i zaproponował:

– Jeśli chcesz, ja to zrobię.

Chase pokręcił głową.

– Nie trzeba. – Po chwili dodał łagodniej: – Ale dzięki.

– Nie ma sprawy.

Przez chwilę spoglądali na siebie, potem Chase znów skoncentrował się na obrazie w celowniku.

Czerwona kropka znalazła się na czole taliba.

– Gotowy? – szepnął do Starkmana.

– Tak. Raz, dwa… trzy.

Tym razem nic nie zakłóciło wystrzału. Każdy z karabinów podskoczył raz, tłumiki wyciszyły odgłos wystrzałów. Chase mimowolnie mrugnął, a kiedy otworzył oczy, zobaczył, jak na skale za głową jego celu pojawia się duży ciemnoczerwony rozbryzg.

– Cel zdjęty – stwierdził Starkman.

– Cel zdjęty – powtórzył Chase. Ciało jego ofiary powoli odchylało się w bok, pozostawiając na skale czerwoną smugę. – Dobra, wzywamy chłopaków – dodał, sięgając po radio.

Pozostali członkowie drużyny, prowadzeni przez Maca, dotarli na miejsce trzy minuty później.

– Dobra robota – stwierdził dowódca, przyglądając się ciałom. – Byli tylko ci dwaj?

– I jeszcze jeden, o tam – wyjaśnił Starkman. – Eddie go załatwił. Wbił mu nóż w szyję.

Mac spojrzał na Chase’a i uniósł brwi, kiedy zobaczył jego wyjątkowo pozbawioną wyrazu minę.

– Twój pierwszy zabity?

– Tak – odpowiedział Eddie beznamiętnym głosem.

– Cóż, dobrze wiedzieć, że potrafisz nie tylko gadać, Chase – z przekąsem zauważył Stikes, sprawdzając jedno z ciał. Nie doczekał się odpowiedzi, więc mówił dalej:

– Co to, żadnych przemądrzałych komentarzy? Chyba się tu nie rozkleisz, co?

Mac skrzywił się z irytacją.

– Aleksandrze, weź Willa i Blueya i sprawdźcie, czy teren jest czysty – rozkazał, wskazując na pokryte pyłem zbocze na północy. Kiedy Stikes spojrzał na niego zdziwiony, Szkot warknął: – No jazda!

Stikes, którego irytacji nie zdołał ukryć nawet kamuflaż, przywołał pozostałych i ruszył w górę wzniesienia. Starkman zrozumiał zamiary dowódcy. Trącił łokciem Castille’a, dając mu sygnał, żeby na chwilę zostawił Maca i Chase’a samych.

– Jak się czujesz? – spytał Mac.

– Nie wiem – szczerze odpowiedział Eddie. – Ale chyba chujowo.

– Chce ci się rzygać?

– Tak – przyznał Eddie.

– To dobrze. – Mac pokrzepiająco położył rękę na ramieniu żołnierza. – Martwiłbym się, gdybyś czuł się inaczej.

– Jak to? – spytał zaskoczony mężczyzna. – Myślałem, że po całym tym szkoleniu będę mógł to zrobić, nie myśląc o tym. Bez emocji, na zimno.

– Szkolenie to nie wszystko, chłopie. Pierwszy raz, kiedy naprawdę musisz kogoś zabić… to całkiem co innego. Niektórzy w ogóle nie są w stanie tego zrobić. Inni to robią… i świetnie się przy tym bawią. Cieszę się, że ty należysz do trzeciej grupy. – Mac ścisnął ramię podwładnego. – Zrobiłeś to, co należało – ochroniłeś drużynę, misję i życie zakładników. Dobrze się spisałeś, Eddie. Zawsze w ciebie wierzyłem.

Na twarzy Chase’a pojawił się blady uśmiech.

– Dzięki, Mac.

– A teraz wracajmy do roboty. – Machnięciem ręki nakazał pozostałym członkom drużyny ruszać naprzód. W tej samej chwili odezwało się jego radio. – Tak?

Stikes wydawał się zaniepokojony, co było słychać nawet przez słuchawki.

– Majorze, mamy problem.

– Nie żartował, kurwa – warknął Chase.

Oddział ukrył się między wysuszonymi krzewami na szczycie wzniesienia. Przed nimi znajdował się płaski obszar otoczony górami, a w odległości mniej więcej trzystu metrów stało kilka walących się budynków: opuszczona farma, na którą talibowie zabrali więźniów.

Opis tego miejsca podany podczas odprawy przed misją okazał się dokładny. Szacunki dotyczące zgromadzonych tam sił nieprzyjaciela – już nie.

– Skąd oni się wzięli, do kurwy nędzy? – spytał Baine. Spodziewali się najwyżej kilkunastu talibów, ale co najmniej tylu widać było przy parterowych zabudowaniach farmy, a liczba rozbitych nieopodal namiotów wskazywała, że Afgańczyków jest znacznie więcej. Do trzech pomalowanych na biało pojazdów ONZ – dwóch średniej wielkości ciężarówek i toyoty land cruiser – oraz pikapa sfotografowanego przez satelitę dołączyły kolejne trzy zdezelowane terenówki, a „kilka” koni rozmnożyło się do co najmniej dziesięciu. Stało tam nawet kilka motocykli.

– To chyba nie ma wielkiego znaczenia – stwierdził Starkman. – Trzeba się tylko zastanowić, co z nimi robimy.

Mac spojrzał przez noktowizor.

– Gdyby to była misja typu „znajdź i zniszcz”, nic by się nie zmieniło – nadal dysponujemy elementem zaskoczenia i większą siłą ognia. Ale musimy zadbać o zakładników… – Skupił wzrok na stodole oddalonej o sto metrów od głównego budynku. – Stodoły pilnuje dwóch ludzi, ale w środku jest ciemno. Pewnie tam ich trzymają.

Grupa talibów stojąca obok domu rozdzieliła się – część z nich, rozmawiając głośno, weszła do środka, inni skierowali się do namiotów. Kilku mężczyzn zostało na zewnątrz.

– Dobrze się składa – stwierdził Stikes. – Jeśli będą siedzieć w domu, możemy zwalić go im na głowy. – Wskazał na granatniki Heckler & Koch AG-C 40 mm zamontowane na karabinach Greena i Baine’a. – Uziemimy paru skurwieli za jednym zamachem.

– Ale kilkunastu jeszcze zostanie – odpowiedział Mac, po czym dodał, wskazując na ciągnący się nieopodal płytki rów irygacyjny: – Eddie, Hugo, sprawdźcie, czy zakładnicy są w stodole i czy za domem nie ma więcej namiotów.

Żołnierze zdjęli plecaki i z bronią w ręku poczołgali się po pokrytej pyłem ziemi w stronę rowu. Poruszali się w żółwim tempie, żeby nie zwrócić na siebie uwagi strażników, więc dotarcie do stodoły zajęło im prawie dziesięć minut. Kanał przechodził w odległości około dwunastu metrów od zrujnowanego budynku. Kiedy znaleźli się poza polem widzenia strażników, Chase ostrożnie wychylił głowę z rowu. Nieopodal znajdowała się sterta śmieci, za którą mogli się ukryć po drodze do stodoły. Schował głowę, dał Castille’owi znak, by szedł za nim, i poczołgał się naprzód, bliżej śmietniska.

Znów spojrzał w górę i zamarł w bezruchu, kiedy zobaczył wartownika z kałasznikowem zwisającym z ramienia. Mężczyzna przeszedł wzdłuż ściany stodoły i minął stertę śmieci.

Chase spodziewał się, że Afgańczyk skręci i obejdzie budynek od tyłu, jednak on poszedł prosto przez otwarty teren do niewielkiej szopy, otworzył drzwi i wszedł do środka.

Nocne powietrze rozdarł przeraźliwy kobiecy krzyk. Chase wyciągnął pistolet. To nie mógł być żaden z zakładników – ONZ, świadome represyjnego nastawienia Afgańczyków, wysyłało tam na misję wyłącznie mężczyzn. Talibowie najwyraźniej mieli innego więźnia.

Więźniów. Kolejna kobieta zaczęła o coś błagać, zawodząc. Nagle przerwała, rozległ się odgłos kopnięcia i pełen bólu jęk. Mężczyzna krzyknął z obrzydzeniem, wyszedł z szopy, trzaskając drzwiami, zasunął zasuwę i odszedł.

Chase poczekał, aż wartownik zniknie mu z oczu, wyczołgał się z rowu i schował za stertą śmieci. Castille poszedł w jego ślady.

– Co to było? – wyszeptał Belg.

– Nie sądzę, żeby te fundamentalistyczne pojeby prowadziły tu przytułek dla kobiet – warknął Chase. – Chodź, zabierzemy je stąd.

– Czekaj, czekaj! Najpierw musimy znaleźć zakładników.

Chase skrzywił się, ale wiedział, że Castille ma rację.

– Dobra. Uważaj na… – Nagle przerwał i zaczął pociągać nosem. Smród śmieci był nieprzyjemny sam w sobie, ale mieszał się z nim inny, bardziej niepokojący zapach. – Czujesz to?

Szerokie nozdrza Castille’a zadrgały i mina mu zrzedła.

– Tak. Myślisz, że…

– Tak. Dokładnie tak. – Chase odchylił kawałek spleśniałego worka i odsłonił to, czego się obawiał – ciało. Miało białą skórę, nie oliwkową ani brązową. Jeden z zakładników. – Cholera!

– Tam jest następny – zauważył ponuro Castille. – Nie, dwóch następnych. Mają poderżnięte gardła.

– Oszczędzają na kulach – gorzko zauważył Chase, odsłaniając czwarte zwłoki ukryte pod pierwszymi. Nawet w świetle księżyca rozpoznał twarz, którą widział podczas odprawy przed misją. – Mam tu naszego agenta. Kurwa mać! – Wściekły Eddie przykucnął. – Znalazłeś jeszcze kogoś?

– Nie. Wychodzi, że zabili czterech.

– Czyli zostaje jeszcze ośmiu. – Chase spojrzał na stodołę i na stojący przy niej przedmiot – dużą staromodną lodówkę bez drzwi, przewróconą na bok. Ślady na ziemi wskazywały, że została wyciągnięta ze śmietniska i dosunięta do ściany. – Miej tu oko na wszystko, ja sprawdzę stodołę.

Chase, osłaniany przez Castille’a, poczołgał się naprzód. Tak jak podejrzewał, lodówka została przytargana w to miejsce, aby służyć jako barykada zasłaniająca otwór. Zajrzał przez szparę pomiędzy deskami stodoły.

Przez dziurawy dach wpadało do środka tyle światła, że udało mu się zobaczyć ciemną sylwetkę. Mężczyzna ciężko oddychał. Był związany, a jego twarz pociemniała od sińców i krwi. Obok widać było związane nogi innego mężczyzny, w cieniu kryły się kolejne kształty.

Misja nie była zatem zakończona. Eddie doczołgał się do rogu stodoły i wyjrzał zza niego. Za domem zobaczył kolejnych sześć dużych namiotów i następne uwiązane konie. Wrócił do Castille’a i wczołgali się z powrotem do rowu. Następnie dotarli do krzaków, w których czekała reszta oddziału.

– Zabili czterech zakładników – poinformował pozostałych Chase. – W tym gościa z MI6.

Odpowiedziały mu rzucane półgłosem przekleństwa.

– No to misja poszła się jebać – stwierdził Stikes.

– Wciąż są tam pozostali zakładnicy – przypomniał mu Mac. – Widziałeś ich?

– Tak – potwierdził Chase. – Są w stodole, związani. Ale za domem stoi jeszcze sześć namiotów i kolejne konie. Myślę, że w sumie jest tu co najmniej ze czterdziestu Arabusów.

– Hmm – mruknął zamyślony Mac. – Jason, odpal radio i sprawdź, czy moglibyśmy liczyć na dodatkowe wsparcie. To mało prawdopodobne, ale trzeba spróbować.

– Myślisz, że nie damy rady ich załatwić? – spytał Baine.

– Nie wszystkich, nie podczas ucieczki z zakładnikami. Chciałbym mieć jak najlepszą osłonę.

– To nie wszystko – dodał Chase, kiedy Starkman nawiązywał połączenie. – Za stodołą jest szopa, w której trzymają kolejnych więźniów. A raczej więźniarki.

– I co proponujesz? – drwiąco spytał Stikes. – To nie nasz problem, my mamy tylko uratować naszych zakładników.

Chase spojrzał na niego z niedowierzaniem.

– Żartujesz sobie, kurwa? Te talibskie dupki nienawidzą kobiet!

– Proszę grzeczniej, sierżancie – syknął Stikes. – Rozumiem, że chcesz się pobawić w rycerza na białym koniu, ale nie możemy ich ze sobą zabrać. Nie zmieszczą się w helikopterach.

– Czterech zakładników nie żyje – przypomniał Chase – więc mamy wolne miejsca. A jeśli będzie ich więcej, część z nas mogłaby polecieć na płozach.

Baine prychnął.

– Nie zamierzam zwisać z pieprzonego helikoptera, żeby jakaś głupia suka w burce mogła się załapać na darmową przejażdżkę. Nigdy, kurwa, w życiu.

Chase, wściekły, zbliżył się do niego, ale Mac uniósł rękę.

– Eddie, przykro mi, ale Aleksander ma rację. Naszym priorytetem są zakładnicy. Kobiety będą… – Z przygnębieniem pokręcił głową. – Będą musiały poradzić sobie same.

– Czy mogę chociaż wypuścić je z szopy?

Mac przez chwilę się zastanawiał.

– Jeśli sytuacja na to pozwoli.

Chase skinął głową. Wszyscy odwrócili się w stronę Starkmana, który zakończył połączenie.

– Mam dwie wiadomości: dobrą i złą.

– A to niespodzianka – zareagował nerwowo Bluey.

– Dobra wiadomość jest taka, że w powietrzu jest Spooky, kryptonim Hammer Four-One. Zła jest taka, że w tej chwili bierze udział w innej operacji i nie potrafili mi powiedzieć, kiedy ani czy w ogóle do nas dotrze.

– Czyli na śmigłowce nie ma co liczyć? – spytał Mac. Starkman pokręcił głową. – No to wszystko jasne. Nie możemy czekać na wsparcie – ktoś tu się w końcu zorientuje, że wartownicy zniknęli. Ruszamy.

Dziesięć minut później Chase znalazł się ponownie pod stodołą. Tym razem towarzyszył mu Stikes, nie Castille. Kapitan czaił się przy stercie śmieci i ciał, a Chase kucał w ciemnościach, opierając się o zardzewiałą lodówkę.

Mijały kolejne minuty. Chase’a zaczęły boleć łydki, ale zignorował to, koncentrując się wyłącznie na zadaniu. Tym razem wiedział doskonale, co robić. Świadomość tego, co zrobili talibowie czterem zakładnikom i jak mogli postąpić z innymi więźniami, pozbawiła go wszelkich wątpliwości co do słuszności podejmowanych działań. Napiął mięśnie, aby opanować sztywnienie nóg. Nie mógł pozwolić sobie teraz nawet na najdrobniejszy błąd…

– Psst! – syknął Stikes, sygnalizując, że wartownik zaczyna kolejny patrol wokół stodoły. Chase, nieruchomy, wsłuchał się w odgłos kroków taliba i szelest luźnego ubrania, kiedy mężczyzna zbliżał się do niego…

Eddie skoczył naprzód i lewą ręką zatkał usta brodatemu Afgańczykowi. Wyciągnął nóż. Tym razem jednak nie wbił ostrza głęboko w mięśnie, a przycisnął je płasko do gardła mężczyzny, przyduszając go. Stikes błyskawicznie podbiegł do nich, podwinął szatę Afgańczyka i skierował swój nóż między jego nogi, sycząc po pasztuńsku:

– Jedno słowo i obetnę ci jaja.

Chase poczuł, jak talib sztywnieje z przerażenia.

– Myślę, że załapał – wyszeptał.

Wciąż trzymając nóż przy kroczu mężczyzny, Stikes wyprostował się i zamachał w kierunku rowu. Wyłoniły się z niego dwie sylwetki: Castille i Starkman. Kapitan znów zaczął mówić po pasztuńsku, jego niebieskie oczy, skupione na więźniu, błyszczały w świetle księżyca.

– Jeśli nie zrobisz dokładnie tego, co ci powiem, wypatroszę cię jak świnię. Kiwnij głową, jeśli zrozumiałeś. – Mężczyzna zrobił, co mu kazano. Starkman i Castille przywarli do ściany tuż przy przednim rogu stodoły. – Dobrze. Teraz zawołaj tu drugiego strażnika, nie za głośno. Dobrze?

Afgańczyk znów słabo skinął głową. Stikes dał znak Chase’owi, by zdjął rękę z ust mężczyzny. Nadal jednak przyciskał czubek noża do jego tchawicy. Talib wziął kilka długich, chrapliwych oddechów, później drżącym głosem odezwał się po pasztuńsku. Stikes mocniej przycisnął nóż do genitaliów mężczyzny.

– Jeszcze raz. Pewniej.

Afgańczyk powtórzył nieco mocniejszym głosem.

Drugi z wartowników, stojący poza zasięgiem wzroku, przed stodołą, odburknął coś lekceważąco. Jedno spojrzenie Stikesa wystarczyło, by więzień bardziej się postarał. Drugi strażnik, narzekając, wyszedł zza rogu – i zamiast jednej postaci, której się spodziewał, zobaczył w świetle księżyca aż pięć. Chwycił swój AK, otworzył usta, by ostrzec innych…

Kule z wytłumionych C8 Greena i Baine’a, dwóch komandosów SAS wciąż ukrytych w krzakach trzysta metrów dalej, wytrysnęły z tyłu jego czaszki, wraz z kawałkami tkanki i odłamków kości. Jego ciało opadło do przodu bezwładnie – chwycił je Castille, a Starkman złapał kałasznikowa, zanim karabin zdążył upaść na ziemię.

Stikes cofnął nóż trzymany przy kroczu jeńca. W oczach taliba na chwilę pojawiła się nadzieja. Znikła, kiedy Stikes przyłożył ostrze nad sercem mężczyzny. Kapitan znów przemówił, tym razem po angielsku:

– Pozdrów ode mnie siedemdziesiąt dwie dziewice.

Mężczyzna wpatrzył się w niego ze strachem i niezrozumieniem – a ostrze zatopiło się w jego klatce piersiowej. Stikes, lekko się uśmiechając, przekręcił nóż, a potem wyszarpnął go z rany. Szaty mężczyzny pociemniały od wylewającej się krwi. Chase ponownie zakrył ręką usta rzucającego się Afgańczyka, tłumiąc zwierzęce wrzaski wydawane przez umierającego… do chwili, gdy wszelkie ruchy i odgłosy ustały.

Eddie, zaciskając zęby, puścił mężczyznę. Ciało opadło na piasek. Z rowu wyszli Mac i Bluey.

– Bluey, miej oko na przód stodoły. Stikes, osłaniaj tył – rozkazał dowódca, po czym wskazał na lodówkę. – Cała reszta, odsunąć tego grata. Wydostańmy ich stąd.

Przesunięcie zardzewiałej lodówki zajęło czterem mężczyznom zaledwie chwilę. Chase zajrzał do stodoły. Starcie z wartownikami zwróciło uwagę zakładników, a związany mężczyzna, którego widział wcześniej, spojrzał na niego z przerażeniem.

– Wszystko w porządku – cicho powiedział Eddie. – Przyjechaliśmy zabrać was do domu. – Przecisnął się przez szparę, za nim weszli Mac, Starkman i Castille. Szybko przecięli więzy krępujące zakładników.

– Mac! – Na zewnątrz rozległ się nerwowy szept. – Z domu idzie tu dwóch gości.

Nieobecność strażników została zauważona.

– Hugo, zabierz ich do rowu, potem wróć do Blueya – rozkazał Mac. – Eddie, idź z Aleksandrem. Jason?

– Już się robi – rzucił Starkman, wyjmując z plecaka dwie miny Claymore. Umieścił je na drzwiach stodoły i połączył zapalnikiem.

Zakładnicy byli w marnym stanie. Chase, który wyszedł za nimi ze stodoły, uświadomił to sobie, patrząc, jak ledwo idą za Castille’em. To spowolni ich ucieczkę – kiepska sprawa, biorąc pod uwagę, że mieli na karku czterdziestu wkurzonych talibów.

Będą musieli się ich pozbyć.

Eddie dołączył do Stikesa przy tylnym rogu stodoły. Kilku brodatych mężczyzn z kałasznikowami stało teraz przy koniach, inni przechadzali się pomiędzy namiotami. Z tyłu Chase słyszał, jak Mac wzywa przez radio helikoptery do natychmiastowej ewakuacji, prawdopodobnie pod ostrzałem.

Zakładnicy ukryli się w rowie. Castille pobiegł do Blueya. Starkman wyszedł ze stodoły, przygotowując broń. Chase czuł, jak wali mu serce.

Ktoś stojący przed stodołą krzyknął po pasztuńsku, potem rozległo się skrzypienie otwieranych drewnianych drzwi…

Obie miny eksplodowały. W każdej znajdowało się półtora funta C-4. Materiał wybuchowy wyrzucił do przodu siedemset stalowych kulek, tworząc niszczycielski rój poruszający się z prędkością ponaddźwiękową. Drzwi przestały istnieć, a dwaj stojący za nimi talibowie zmienili się w rozbryzg skrawków mięsa i kości.

Zanim ucichł odgłos podwójnego wybuchu, Chase i Stikes wyszli na otwarty teren i otworzyli ogień. Dwaj talibowie stojący przy koniach padli od kul Chase’a, Stikes zdjął jeszcze jednego mężczyznę, a później zaczął strzelać do najbliżej położonych namiotów. W brudnym płótnie namiotowym pojawiły się otwory po kulach. Ze środka dobiegły krzyki.

Kolejne wystrzały odezwały się przed stodołą. Odgłosy wyposażonego w tłumik C8 Castille’a były niemal niesłyszalne przy szczękaniu i ryku karabinu maszynowego Blueya. Mężczyźni celowali w Afgańczyków stojących przed głównym budynkiem farmy. Rozległy się kolejne wrzaski, a talibowie znajdujący się w środku zdali sobie sprawę, że są pod ostrzałem i z krzykiem rzucili się do wyjścia…

Przednia ściana domu się rozpadła, a dach runął do wewnątrz. Budynek został trafiony serią granatów z silnymi ładunkami wybuchowymi, wystrzelonych przez Baine’a i Greena. Nad ruinami wzbiła się olbrzymia chmura pyłu, która zasłoniła namioty i ogarnięte paniką konie.

Mężczyzna uzbrojony w kałasznikowa wybiegł z namiotu i padł martwy od strzału Chase’a. Stikes szył z karabinu do kolejnych namiotów, aby zlikwidować ich mieszkańców, zanim ci zdążą się ruszyć. Ryk Minimi ucichł, a drużyna usłyszała wściekłe wrzaski pozostałych przy życiu talibów, którzy usiłowali się przegrupować. Po chwili znów zostały zagłuszone, kiedy Bluey wznowił ogień.

Chase zerknął za siebie i zobaczył, że Mac i Starkman prowadzą zakładników wzdłuż rowu irygacyjnego. Castille i Bluey wycofali się, aby ich osłaniać. Wiedział, że powinien do nich dołączyć, ale miał coś jeszcze do zrobienia.

Wciąż rosnąca chmura pyłu spowiła namioty za zniszczonym domem. To była jego szansa. Oderwał się od Stikesa i pobiegł do szopy.

– Chase! – ryknął Stikes. – Wracaj tu!

Eddie zignorował go, odsunął zasuwę i szeroko otworzył drzwi. Z ciemnej szopy dobiegł przestraszony krzyk. Chase zapalił latarkę i szybko przesunął jej światłem po wnętrzu. Zobaczył pięć niemal bezkształtnych sylwetek. Nawet oczy kobiet były ledwie widoczne przez pokryte siatką otwory w okrywających je czadorach. Miały ręce związane za plecami i spętane stopy, skryte pod ciężkimi szatami.

– Nie bójcie się – powiedział Chase. – Jestem tutaj, żeby wam pomóc. Jestem Brytyjczykiem, nie talibem. – Mimo siatki, widział, że kobiety mają opuchnięte, podbite oczy. – Dranie – wymamrotał, wyciągając nóż. Jedna z kobiet przenikliwie krzyknęła ze strachu i próbowała odczołgać się od niego. Eddie odłożył diemaco. – Pomogę, okej? – Kobieta zrozumiała i odwróciła się tak, by mógł przeciąć jej więzy. Z zewnątrz dobiegła kolejna eksplozja granatu, a po niej huk wybuchającego zbiornika paliwa: Green i Baine zniszczyli jedną z ciężarówek.

– Chase! – W drzwiach stanął Stikes z bronią w ręku. – Co ty robisz, do cholery?

– To, co zapowiadałem. – Eddie zaczął przecinać linę.

– Zostaw je, to rozkaz. Wynosimy się. Już!

– Możemy zabrać je ze sobą.

– Zostaw je!

– Nie. W śmigłowcach wystarczy miejsc. Tylko…

Stikes otworzył ogień. Mimo tłumika, huk wystrzałów jego automatycznego karabinu był boleśnie głośny w zamkniętej przestrzeni. Strumień kul ściął pięć kobiet, obryzgując Chase’a krwią.

– Jezus Maria! – ryknął Chase, odskakując z linii ognia. Wyciągnął swoje C8, i zobaczył, że kapitan mierzy w niego z dymiącej lufy. – Co ty, kurwa, wyprawiasz?

– Podawałem zasady misji – zimno odpowiedział Stikes. – Wszyscy, poza naszymi zakładnikami, uznawani są za wrogów. – Uśmiechnął się jadowicie. – Mówiłem też, co robimy z wrogami. Opuść broń.

– Ty skurwielu – warknął Chase. Czarny walec tłumika wciąż był wymierzony w jego głowę. Powoli, z ociąganiem, Eddie opuścił broń.

– Dobrze. A teraz idziemy – stwierdził Stikes. Nie opuszczając diemaco, wyszedł z szopy, odwrócił się i pobiegł w kierunku stodoły.

Chase wyskoczył z budynku, czując ogarniającą go wściekłość. Powinien strzelić śmieciowi w plecy…

Nie. Nie powinien. Mieli misję do wykonania. Podszedł do drzwi, zatrzymał się na chwilę, by ponownie spojrzeć na rozrzucone bezwładnie ciała, i ze wściekłym rykiem pobiegł za Stikesem.

Castille i Bluey wciąż strzelali, posuwając się wzdłuż rowu za uciekającymi zakładnikami. Stikes przebiegł obok nich, a Chase do nich dołączył. Jedna ciężarówek ONZ stała w płomieniach, wszystkie pozostałe pojazdy były uszkodzone. Sądząc z rozbłysków wystrzałów za zawalonym domem, przy życiu pozostało co najmniej piętnastu talibów. Strzelali głównie na oślep, ich kule wbijały się w ziemię przed rowem, nie robiąc nikomu krzywdy. Chase prześledził tor lotu kul trafiających najbliżej, aby określić położenie najlepszego strzelca, i powalił go jednym strzałem w głowę.

– Nieźle – stwierdził Castille. – Co tam robiliście ze Stikesem?

– Powiem ci później – ponuro odpowiedział Chase. Spojrzał wzdłuż rowu. Stikes zrównał się z Makiem, zamykającym bezładny pochód zakładników. Prowadzący ich Starkman był już prawie przy zaroślach. – Czas się zbierać.

– Co racja, to racja – stwierdził Bluey, wypuszczając długą serię i na czworakach ruszając przed siebie. Chase i Castille poszli za nim. Z krzaków dobiegł głuchy odgłos, a chwilę później jedna z terenówek przetoczyła się na dach, wybuchając ogromną kulą ognia. Kolejny strzał z AG-C trafił w cel. Mężczyzna z płonącą brodą i w dymiącej szacie z krzykiem pobiegł w noc. – Teraz raczej już za nami nie pojadą!

– Nadal mają motocykle – przypomniał mu Chase. – I konie.

– Czyż nie dobija się koni? – Bluey zarechotał, strzelił jeszcze raz, aby zmusić talibów do ukrycia się, i pobiegł za Stikesem.

Chase skrzywił się na ten żart i ruszył za nim, zamykając kolumnę. Ogień z kałasznikowów był teraz rzadszy, ale dokładniejszy. Niedobitki otrząsnęły się z szoku.

Zakładnicy wyszli już za zarośla, Mac prowadził ich w dół zbocza. Z krzaków wystrzelił niewielki, sypiący iskrami przedmiot – granat dymny. Wypłynęła z niego gęsta szara chmura. Po chwili pojawił się drugi granat, między żołnierzami a talibami wyrosła zasłona dymna.

– Hugo, Eddie, ruchy! – krzyknął Mac, kiedy Green i Baine wyskoczyli z kryjówki. – Śmigłowce są już w drodze. Szybciej!

Nie musiał powtarzać dwa razy. Chase dogonił dowódcę na zboczu.

– Mac, te kobiety… Wszystkie zginęły!

– Co? Jakim cudem Arabusom w ogóle udało się do nich zbliżyć?

– To nie oni. To Stikes – ten skurwiel je zastrzelił.

Po minie Maca było widać, że jest w szoku, ale zanim zdążył odpowiedzieć, przerwał mu krzyk Starkmana.

– Mac! Leci tu Hammer Four-One, ma trzy minuty drogi. Chcą wiedzieć, czy potrzebne nam wsparcie.

Z tyłu dobiegł ich trzask ognia z kałasznikowów. Talibowie przebili się przez zasłonę dymną.

– Można chyba przyjąć, że tak! – odkrzyknął Mac, kiedy żołnierze odpowiedzieli ogniem, po czym głośniej rozkazał:

– Włączyć stroboskopy! Włączyć stroboskopy! Zbliża się śmigłowiec bojowy!

Chase włączył lampę przymocowaną do plecaka. Pulsujące światło było niewidoczne gołym okiem – ale rozbłyskało jaskrawo na radarach nadlatujących śmigłowców, pokazując strzelcom położenie sojuszniczych oddziałów.

Teoretycznie.

– Aleksander! – krzyknął Mac, kiedy Starkman łączył się przez radio. – Zabierz cywilów do strefy lądowania, weź Willa i Keva. My będziemy was osłaniać. Ruszaj!

Stikes uniósł w górę kciuki i ruszył, prowadząc pochód. Chase zauważył, że mimo niebezpieczeństwa wyczerpani torturami i zagłodzeni zakładnicy zwalniają, a do lądowiska mieli jeszcze ponad osiemset metrów.

Co gorsza, talibowie byli coraz bliżej. Ostrożnie posuwali się w dół zbocza, kryjąc się za skałami, mieli jednak przewagę taktyczną – znajdowali się wyżej i posuwali się naprzód, a drużyna zmuszona była się cofać, strzelając pod górę.

– Zatrzymać ich tutaj? – krzyknął Chase do Maca, kiedy kulili się za przylegającymi do siebie głazami.

Szkot ocenił teren okiem eksperta.

– Kawałek dalej, bliżej wejścia na przełęcz. Jeśli tam ich zatrzymamy, zakładnicy będą mieli czas dotrzeć do śmigłowców. – Wskazał na dużą skałę. – Tam. Możemy…

– RPG! – wrzasnął Starkman. Chase natychmiast się skulił, zasłaniając twarz i uszy. Granat z wyrzutni rakietowej potoczył się w dół zbocza i wybuchł mniej niż trzydzieści stóp od niego. Skała ochroniła go przed bezpośrednimi skutkami eksplozji, ale jej huk słyszany z tak bliska był boleśnie głośny. Eddiego pokryła warstwa kamieni i pyłu. Głowica bojowa zawierała silny ładunek wybuchowy, nie przeciwpiechotny szrapnel, ale przy tak bliskiej odległości wcale nie była przez to mniej niebezpieczna.

Bluey, choć znajdował się dalej, nie miał osłony i po ostrzeżeniu Starkmana zdołał jedynie rzucić się płasko na ziemię. Chase zauważył, że Australijczyk trzyma się za głowę.

– Bluey, wszystko w porządku?

– Cholerne małe brudasy! – odwrzasnął Bluey. – Przez nich dostałem w łeb pieprzonym kamieniem! – Nadal leżąc na brzuchu, przesunął się, puścił w górę zbocza serię z karabinu maszynowego i wczołgał się za wyszczerbioną skałę.

Bluey nie był jedyną ofiarą wybuchu. Zakładnicy wciąż znajdowali się sto metrów od przełęczy. Jeden z nich wpadł w panikę, odłączył się od grupy i pobiegł w stronę zamkniętego kanionu.

– Green! – krzyknął Stikes – Sprowadź tu tego idiotę!

Żołnierz pobiegł za uciekinierem, ale talibowie już zdążyli go zauważyć. Zawarczały kałasznikowy, wzbijając żwir i pył z ziemi wokół mężczyzny. Walijczyk rzucił się naprzód, by powalić biegnącego na ziemię…

Za późno. Zakładnik został trafiony. Obrócił się, a potem padł na ziemię jak porzucona szmaciana lalka. Green, który znajdował się tuż za nim, też oberwał – kula z karabinu wbiła mu się w bok klatki piersiowej. Upadł ze zduszonym krzykiem i usiłował wpełznąć za ciało, żeby zapewnić sobie jakąkolwiek osłonę.

– Mamy rannego! – krzyknął Mac. Chase zaklął. Green znajdował się na otwartym terenie, ponad dwadzieścia metrów od jakiejkolwiek osłony. Talibowie nie przerywali ognia. Jeśli mieli jeszcze rakiety, nie zawahają się ich użyć.

Eddie wiedział, co zrobi Mac, jeszcze zanim tamten się odezwał.

– Stikes, weź cywilów do helikopterów! – ryknął Szkot. – Kev, Jason, po Greena. Reszta – osłaniać ich!

Chase wyskoczył zza skały, za którą się krył, i otworzył ogień, przestawiając C8 w tryb automatyczny. Nie myślał o oszczędzaniu amunicji – teraz ważne było tylko, by wraz z Makiem, Castille’em i Blueyem udało im się zmusić talibów do ukrycia, aż Starkman i Baine zabiorą rannego.

Wypatrzył rozbłysk z lufy AK i strzelał w jego stronę, dopóki kałasznikow nie umilkł, potem poszukał kolejnego. Skończył mu się magazynek. Przykucnął, odrzucił pusty magazynek, wyciągnął z ekwipunku zapasowy, wpiął go na miejsce precyzyjnym, wyćwiczonym ruchem i przeładował. Wszystko zajęło mu zaledwie trzy sekundy. Potem wstał i znów otworzył ogień.

Mac i Castille byli równie skuteczni. Terkot ich karabinów stawał się coraz głośniejszy w miarę, jak tłumiki przepalały się od nieprzerwanego ognia. Na zboczu rozległ się wrzask. Kolejny talib został zlikwidowany. Eddie nie wiedział, ilu jeszcze pozostało – ale wciąż było ich zbyt wielu.

Kanonada osiągnęła jednak swój cel – ogień z karabinów niemal ustał. Chase zerknął w stronę Greena i zobaczył, jak Starkman podnosi go do pozycji pionowej, a Baine biegnie im pomóc. Do przeniesienia rannego żołnierza do strefy lądowania było potrzebnych dwóch ludzi, a podczas transportu nie mieli oni możliwości otwarcia ognia. Drużyna zmniejszyła się do pięciu mężczyzn w gotowości bojowej.

Za chwilę miało ich zostać czterech. Strumień ołowiu, którym pluł karabin Blueya, zmienił się w pojedyncze wystrzały. Kończyła się amunicja do Minimi. Australijczyk zabrał tylko jedną skrzynkę – dwieście nabojów zwykle wystarczało.

Baine i Starkman, podtrzymując Greena, kierowali się w stronę przełęczy.

– Nie przerywać ognia! – rozkazał Mac, kiedy kałasznikowy odezwały się ponownie. Chase zasypał gradem kul kolejną rozbłyskującą lufę. Trafił. Rzucony bezwładnie karabin przez chwilę strzelał w niebo, potem umilkł. Eddie znów wymienił magazynek. Teraz naprawdę musiał zacząć oszczędzać naboje – został mu już tylko jeden zapasowy.

Stikes i zakładnicy zniknęli z zasięgu wzroku. Baine, Starkman i Green zbliżali się do przełęczy. Chase usłyszał w oddali warkot śmigieł.

– Hugo, Bluey, wycofać się! – krzyknął Mac. – Eddie, osłaniaj ich! – Miał dodać coś jeszcze, kiedy odezwało się jego radio. Skulił się, by dosłyszeć wiadomość przez łoskot karabinu maszynowego Blueya, kiedy Australijczyk i Castille wycofywali się w stronę doliny.

Chase przestawił diemaco z powrotem na pojedyncze strzały i próbował zdjąć napastników, strzelając w górę zbocza. Kule wyszczerbiły osłaniającą go skałę; drgnął i osłonił oczy przed odpryskami kamienia, potem skierował celownik na źródło ognia i pociągnął za spust. Ciemny kształt kryjący się za głazem padł na ziemię.

Green i jego towarzysze byli już na przełęczy, Bluey i Castille – niedaleko za nimi.

– Eddie! – wrzasnął Mac. – Chodź! Śmigłowiec szturmowy…

Coraz głośniejszy wysoki pisk słyszalny z góry zagłuszył jego słowa…

Wybuch wyrwał krater w zboczu dwadzieścia metrów przed Chasem. Fala uderzeniowa powaliła go na ziemię. Poczuł się, jakby mocno dostał pięścią w głowę, a dzwonienie w uszach niemal zagłuszyło wszystkie inne dźwięki. Jakimś cudem zdołał usłyszeć kolejny świst i zakrył uszy dłońmi. Druga eksplozja zatrzęsła ziemią.

Przybyło wsparcie powietrzne.

Wokół strefy walk krążył amerykański śmigłowiec szturmowy AC-130U Spooky II – niepozorny transportowiec Hercules zmieniony w anioła śmierci. Zamiast ładunku miał na pokładzie trzy działa, od gatlinga kalibru .25 do 105-milimetrowej haubicy, zamontowanej na lewym boku śmigłowca w taki sposób, aby dało się ją skierować na cel z krążącej maszyny. Wystrzały, które przewróciły Chase’a, oddano z boforsa kalibru .40, działa artyleryjskiego, które według pierwotnego zamysłu miało służyć do ostrzału samolotów, nie z samolotów. Dzięki zamontowanej w dziale baterii czujników Spooky mógł zlokalizować i zniszczyć wojska lądowe z odległości kilku kilometrów.

Aktualnie miał na celowniku Chase’a.

– Jestem po waszej stronie, cholerni idioci! – wrzasnął Eddie.

Rozległ się kolejny wybuch, za nim jeszcze jeden – tym razem wyżej na zboczu. Chase miał nadzieję, że oznacza to, że artylerzysta obsługujący boforsa w końcu zauważył jego stroboskop. Rozejrzał się. Mac był już na przełęczy i rozpaczliwymi gestami wzywał go do siebie.

Strząsnął ziemię i żwir, którymi obsypały go dwa wystrzały z 40-milimetrowego działa, zauważył, że zgubił słuchawki od radia, i wstał. Znów słyszał normalnie, odległemu pom, pom, pom boforsa towarzyszył huk spadających pocisków. Zobaczył kolejne wybuchy na zboczu i pobiegł w stronę przełęczy. Mac zamachał do niego ostatni raz i pobiegł za resztą żołnierzy. Spooky mógł zatrzymać talibów w miejscu, dając chłopakom tyle czasu, ile potrzebowali na dotarcie do czekających helikopterów…

Bofors nagle zamilkł. Rozległ się ostatni wybuch i na polu bitwy zapanowała cisza. Albo talibowie zostali wystrzelani, albo…

Chase spojrzał w niebo i zdał sobie sprawę, że bitwa jeszcze się nie skończyła. Śmigłowiec szturmowy musiał wlecieć za górę, między działami a ich celem pojawiła się skalna tarcza. Spooky już wzbijał się wyżej, by temu zaradzić, ale na razie niedobitki Afgańczyków mogły kontynuować pościg.

Eddie dotarł do przełęczy. Mac był ponad sto metrów przed nim. Z tyłu nikt nie otworzył ognia…

Pojawił się za to nowy dźwięk – ryk silników. Nie wydawał go śmigłowiec AC-130 wylatujący zza gór, a motocykle.

Talibowie pojechali za nim.

Na zboczu było widać tylko dwa posuwające się w dół światła. Motory i ich kierowcy kryli się w mroku, ale jeśli Afgańczycy mieli jeszcze zapas rakiet, jeden z nich z pewnością był uzbrojony w RPG-7.

To oznaczało zagrożenie dla całej misji. Strzał z granatnika mógł z łatwością zestrzelić helikopter.

Wąwóz rozszerzył się w dolinę. Mac już w niej był, biegnąc w stronę czerwonej racy oznaczającej punkt zbiórki. Śmigłowce jeszcze nie wylądowały. Black Hawk zbliżał się do ziemi, Little Bird krążył powyżej. Stikes połączył się przez radio z pilotami i poinformował ich, że do zabrania jest tylko piętnaście osób zamiast planowanych dwudziestu; będzie im ciasno, ale wszyscy zmieszczą się w Black Hawku. W ten sposób MH-6 nie będzie musiał lądować.

Taka decyzja oznaczała, że łatwiej będzie dorwać wszystkich naraz – ale podejmowali ją, nie wiedząc o motocyklach.

Chase jeszcze raz zerknął za siebie i uświadomił sobie, że talibowie go dogonią, zanim zdąży dotrzeć do strefy lądowania. Zamiast na lądowisko pobiegł więc do ogromnej skały sterczącej z piasku.

Black Hawk znajdował się około piętnastu metrów nad ziemią, jego wirnik wzbijał koliste tumany kurzu. Mężczyźni stojący w strefie lądowania osłonili twarze. Mac jeszcze do nich nie dołączył, rozglądał się za Chasem – i zobaczył światła motocykli. Próbował krzyknąć, aby ostrzec pozostałych, ale zagłuszył go huk helikoptera.

Pierwszy motocykl wiozący dwóch mężczyzn wyskoczył z przełęczy. Skręcił, by pojechać za Chasem, ale jego kierowca zauważył bardziej interesujące cele na równinie. Zawrócił, a Afgańczyk siedzący za nim uniósł broń.

RPG-7. Uzbrojony i gotów do strzału.

Drugi motor pognał za upatrzoną ofiarą. Pasażer otworzył ogień z AK-47, a Chase schował się za skałę. Kule rozwaliły kamień leżący obok niego, jednak żołnierz nie odpowiedział ogniem – skupił uwagę na innym celu.

Talib z granatnikiem wycelował RPG-7 w Black Hawka unoszącego się na wysokości kilku metrów nad ziemią. Helikopter znajdował się w odległości dwustu metrów od niego, był duży i poruszał się bardzo powoli – był łatwym celem.

Żołnierze w końcu usłyszeli ostrzeżenia Maca i padli na ziemię, ciągnąc za sobą zakładników.

Chase otworzył ogień z C8 w trybie automatycznym i wystrzelił cały magazynek w motocyklistów. Stary radziecki motocykl gwałtownie skręcił…

Ale spust został już naciśnięty.

Granat o napędzie rakietowym wystrzelił z RPG-7, kiedy motocykl padał na ziemię, przeleciał obok Maca i z sykiem przemknął ponad mężczyznami leżącymi na ziemi, kierując się w stronę Black Hawka…

Stożkowata głowica bojowa chybiła celu – musnęła tylko osłonę kokpitu, a potem, zataczając kręgi, poleciała dalej i eksplodowała pięćdziesiąt metrów za helikopterem, nie robiąc nikomu krzywdy.

Niebezpieczeństwo jednak jeszcze nie minęło. Po uderzeniu zaskoczony pilot drgnął, Black Hawk odchylił się na bok, a śmigła skierowały się ku ziemi, przecinając powietrze jak gigantyczna piła tarczowa…

Prosto w stronę Castille’a.

Belg zamarł w bezruchu, kiedy zobaczył zbliżający się helikopter. Śmigła zamigały mu przed twarzą…

Pilot szarpnął za manetkę i otworzył przepustnicę. Black Hawk poderwał się w górę z rykiem silników – śmigła przeszły dwadzieścia centymetrów nad głową Castille’a, a podmuch powietrza powalił go na ziemię.

– Merde! – zaklął Belg i pospiesznie poklepał się po czaszce, żeby sprawdzić, czy nadal jest cała.

Strzelec na drugim motocyklu nie przerywał ostrzału. Kule odłupywały kolejne odłamki głazu. Chase po omacku posuwał się do tyłu, ale już za chwilę miał się znaleźć na linii ognia.

I nie miał już amunicji.

Przeładowanie broni zajęłoby trzy sekundy, ale nie miał tyle czasu…

Rzucił więc z całej siły pustym karabinem, który zakreślił łuk w powietrzu i z impetem uderzył w twarz kierowcę motocykla okrążającego skałę. Motor przewrócił się na bok, zrzucając dwóch talibów na piasek.

Strzelec jęknął, a potem przypomniał sobie, że wciąż ma kałasznikowa. Zobaczył w świetle księżyca sylwetkę i uniósł broń…

Chase strzelił pierwszy. Cztery kule z siga P228, którego Eddie wyrwał z kabury na piersi, wbiły się w tułów mężczyzny. Afgańczyk bezwładnie opadł na ziemię. Kierowca próbował wstać, ale po dwóch strzałach w głowę opadł obok towarzysza.

Oddychając ciężko, Chase opuścił siga trzymanego w trzęsącej się od nagłego przypływu adrenaliny ręce, i rozejrzał się po równinie. Black Hawk w końcu wylądował, a drużyna pakowała zakładników do kabiny.

Usłyszał jednak kolejny dźwięk dobiegający z przełęczy. Tym razem nie był to ryk silników, a tętent kopyt.

– No, kurwa, i co jeszcze? – westchnął. Silnik motocykla wciąż pracował, ale przednie koło było wygięte. Jazda nie wchodziła w grę.

Miał dwa wyjścia. Mógł pobiec w kierunku Black Hawka i zginąć zastrzelony lub stratowany, zanim do niego dotrze, albo… upewnić się, że helikopter wystartuje bezpiecznie i zaniesie zakładników i jego towarzyszy do domu.

Bez wahania podniósł karabin i załadował ostatni magazynek. Do Black Hawka wsiadali ostatni członkowie grupy. Nawet z takiej odległości widział siwe włosy Maca, swego dowódcy, mentora i przyjaciela, gestami wzywającego go do śmigłowca. Zamiast do niego pobiec, Eddie przykucnął i wycelował.

Z przełęczy wyjechał pierwszy jeździec, skulony na galopującym koniu, z kałasznikowem w uniesionej ręce.

Chase wymierzył w niego i strzelił dwa razy. Trafił i talib spadł z konia, ale tłumik na karabinie był już całkiem przepalony i odgłosy strzałów zdradziły jego pozycję. Dwaj następni jeźdźcy pojechali wprost na niego.

Rozległ się mechaniczny ryk: Black Hawk startował. Z wąwozu wypadło kolejnych trzech jeźdźców i ruszyło za wzbijającym się w powietrze helikopterem. Zaterkotały kałasznikowy, pociski smugowe poleciały w ślad za startującą maszyną. Światło księżyca odbiło się od kolejnego RPG-7, kiedy jeden z talibów zatrzymał konia i wymierzył broń. Wystrzał z C8 Chase’a ściął mężczyznę, zanim ten zdążył wystrzelić. Helikopter był bezpieczny, ale pierwsi jeźdźcy zbliżali się już do Eddiego…

Z góry rozległ się zgrzyt przypominający odgłos piły mechanicznej – i jeźdźców wraz z końmi rozdarł strumień pomarańczowego ognia, wyglądający jak promień lasera.

Little Bird zapikował, dwa sześciolufowe karabiny Minigun rozbłysły ogniem, ostrzeliwując talibów z prędkością ponad sześćdziesięciu pocisków na sekundę. Po chwili helikopter gwałtownie się poderwał, skręcił, kierując się w stronę talibów na koniach i znów otworzył ogień. Wokół Chase’a spadały puste łuski. Jedna odbiła się od jego głowy i zadrapała mu skórę.

– Pięknie, kurwa, teraz będę miał łysy placek – mruknął Eddie, celując w ostatniego z jeźdźców. Trafił, ale było to bez znaczenia – siła ognia MH-6 rozerwała Afgańczyka na strzępy.

Kiedy karabiny umilkły, Chase usłyszał kolejne galopujące konie. Z wściekłością spojrzał na Little Birda szybko schodzącego w dół.

Wiedział, że śmigłowiec nie będzie miał czasu na lądowanie. Będzie musiał wsiąść w locie – i będzie miał na to tylko jedną szansę.

Zobaczył pilota oświetlonego zielonym poblaskiem instrumentów pokładowych. Mężczyzna miał na twarzy noktowizor, w którym wyglądał jak cyborg. Little Bird schodził prosto na Eddiego. Maszyna zwolniła, ale nadal poruszała się z prędkością trzydziestu mil na godzinę.

Chase skoczył.

Uderzył klatką piersiową w płozę, objął rękami przednią rozpórkę i chwycił się jej z całych sił, kiedy MH-6 zwiększył moc. Helikopter wzbił się do góry, Eddie powiewał pod nim jak chorągiewka.

Mężczyzna odwrócił twarz od podmuchów powietrza wytwarzanych przez wirnik i zobaczył pod sobą wirującą dolinę i wystrzeliwane w swoim kierunku pociski smugowe. Z przełęczy wyłonili się kolejni talibowie… By po chwili zniknąć w ogromnym wybuchu.

Spooky ponownie pojawił się na horyzoncie, a po ewakuacji wszystkich chłopaków z pola walki mógł użyć najcięższej broni. Od wystrzału z działa kalibru .105 zawaliła się część wąwozu, grzebiąc talibów pod tonami gruzów. Na całej długości przełęczy rozbłysły kolejne wybuchy – artylerzysta obsługujący boforsa zdejmował niedobitków.

Little Bird wyrównał lot i skierował się za Black Hawkiem. Chase usłyszał czyjś głos. Kiedy spojrzał w górę, zobaczył, że pilot krzyczy do niego z pozbawionego drzwi kokpitu:

– Wszystko w porządku, stary?

Chase, mimo że zwisał z pędzącego helikoptera trzysta metrów nad terytorium wroga, zdołał wyszczerzyć zęby w triumfującym uśmiechu.

– Nigdy nie czułem się lepiej, chłopie. Jaki film puścisz w czasie lotu?

Black Hawk wylądował w bazie koalicji, Little Bird dotarł do celu niedługo po nim. MH-6 zrobił krótki przystanek, kiedy oba śmigłowce znalazły się na oficjalnie przyjaznym terytorium, żeby zabrać Chase’a na pokład. Teraz Eddie wyskoczył z kabiny i pobiegł do większego helikoptera. Czekało przed nim trzech ludzi z korpusu medycznego armii brytyjskiej – dwóch trzymało nosze, jeden czekał, by zająć się Greenem. Zabrali rannego tuż po tym, jak Starkman i Baine wynieśli go z Black Hawka.

Potem ze śmigłowca wyszli zakładnicy, których odprowadzono do tymczasowych kwater znajdujących się nieopodal. Na koniec wyłonili się pozostali żołnierze. Mac z przygnębioną miną rozglądał się za Greenem. Inni wyglądali na zadowolonych, że udało im się wrócić w jednym kawałku.

– Jezu – stwierdził Bluey, pocierając wygoloną czaszkę – ale była zadyma.

Starkman zauważył Chase’a.

– Kurwa, już się bałem, że cię straciliśmy – powiedział Teksańczyk. – Wszystko okej?

Chase nie odpowiedział. Wpatrywał się w Stikesa. Kapitan po wyjściu z helikoptera założył beret dokładnie pod regulaminowym kątem.

– Siedmiu zakładników uratowanych, byłoby ośmiu, gdyby tamten idiota nie spanikował. Nie jest źle. – Zauważył Chase’a idącego w jego stronę. – Chase, a więc…

Eddie z całej siły wbił mu pięść w twarz. Kształtny nos Stikesa złamał się z trzaskiem, a siła ciosu odrzuciła kapitana w tył, na kadłub śmigłowca.

– Ty skurwysynu! – wrzasnął Chase.

Baine rzucił się w stronę Chase’a, ale Mac powstrzymał go i sam odciągnął podwładnego od leżącego oficera.

– Eddie, na litość boską!

Stikes wstał, przyciskając dłoń do krwawiącego nosa. Pozostali członkowie oddziału przyglądali mu się zdezorientowani.

– Za uderzenie wyższego stopniem oficera idzie się pod sąd wojenny, Chase! – krzyknął. – Dostaniesz pięć lat za niesprowokowany atak! Wszyscy widzieliście!

– Niesprowokowany? Gówno prawda! – odpowiedział wściekły Chase. – Celowałeś mi w głowę z pieprzonego karabinu!

– Eddie! – warknął Mac. – Sierżancie! – Chase, wciąż zaciskając wargi z wściekłości, stanął na baczność. – Co tu się dzieje, do cholery?

– Ten skurwiel zamordował pięcioro cywilów – pięć kobiet, sir – wyjaśnił Chase przez zaciśnięte zęby. – Były nieuzbrojone i związane, w niewoli u talibów, a on je zastrzelił, a potem wymierzył broń we mnie.

– To wierutne kłamstwo, majorze – odpowiedział Stikes. – Nic takiego nie zrobiłem.

Mac zmarszczył brwi.

– Talibowie faktycznie więzili jakieś kobiety. Widziałeś je?

Stikes odpowiedział bez namysłu:

– Nie, sir, nie widziałem.

– Przestań pierdolić – syknął Chase.

– Jedyne osoby poza naszymi zakładnikami, jakie widziałem, zostały uznane za wrogów w wytycznych do misji. – Stikes oderwał dłoń od nosa. Krew pociekła mu na wargi. – Cholera! Sir, jeśli pan pozwoli, chciałbym się tym zająć. A potem – dodał, rzucając jadowite spojrzenie Chase’owi – złożę pełny pisemny raport dotyczący tego zajścia.

Mac skinął głową, Stikes odszedł wolnym krokiem. Szkot poszedł z Chase’em na bok, by pozostali nie mogli ich usłyszeć.

– Eddie, jeśli masz zastrzeżenia do przełożonego, możesz je zgłosić, używając określonych procedur. To nie była jedna z nich!

Chase próbował opanować gniew.

– Przykro mi, sir. To znaczy przykro mi, że narobiłem panu kłopotów, nie dlatego, że dałem w ryj Stikesowi. Należało mu się przynajmniej tyle. Zamordował te kobiety z zimną krwią.

– Nikt inny tego nie widział. Mamy twoje słowo przeciwko jego.

– Mac, znasz mnie. Znasz Stikesa. – Eddie niemal błagalnie spojrzał na dowódcę. – Komu wierzysz?

Mężczyzna milczał przez dłuższą chwilę.

– Eddie – powiedział w końcu – niezależnie od tego, jak potoczy się ta sprawa, odbije się ona na twojej karierze. Uderzyłeś w twarz oficera na oczach świadków.

– Jestem gotów ponieść wszelkie konsekwencje.

– Niczego innego bym się po tobie nie spodziewał. Ale… tak jak mówiłeś, znam cię. I znam Stikesa. Więc kiedy postawią cię przed sądem wojennym – a Stikes ma takie kontakty, że na pewno do tego dojdzie – zrobię wszystko, co będę mógł, żeby ci pomóc.

– Dziękuję, sir.

– Poza tym – dodał Szkot z lekkim uśmiechem – nie byłbym dobrym dowódcą, gdybym nie przypomniał ci, że sam też powinieneś złożyć pełny pisemny raport, opisujący wszystko, co widziałeś podczas misji. Określone procedury mają służyć wszystkim, nie tylko oficerom. Jeśli zostanie dzięki temu wszczęte dochodzenie… w tym przypadku również możesz liczyć na moje poparcie.

Chase spojrzał na starszego mężczyznę z uznaniem.

– Dziękuję, sir!

– Sierżancie, radziłbym zabrać się do pracy. Ja tymczasem pójdę sprawdzić, czy w tej dziurze da się znaleźć prysznic. – Mac ruszył przed siebie, ale po chwili zatrzymał się i odwrócił. – Tak przy okazji, Eddie, świetnie się dzisiaj spisałeś. Dobra robota.

Chase zasalutował, a Mac ruszył w swoją stronę. Eddie przez chwilę stał bez ruchu, potem zapalił długo wyczekiwanego papierosa.