Victoria Alexander

Komedia świąteczna

Tłumaczenie: Anna Szczepańska

Tytuł oryginału: What Happens At Christmas

Outsourcing wydawniczy – Roboto Translation:

Tłumaczenie: Anna Szczepańska

Redakcja i korekta: Edyta Skrzypek

Skład: Jacek Goliatowski

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Copyright © 2012 by Cheryl Griffin

Zdjęcie na okładce © adisa / Istockphoto.com, © LoraLiu / Istockphoto.com, © INFINITY - Fotolia.com, © Kuzminov Alexandr - Fotolia.com

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal 2014

Wydanie I

Warszawa 2014

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 08 82, faks 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-280-1637-8

Wszelkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Artur Wiktorowicz / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

- Rozdział 12

- Rozdział 13

- Rozdział 14

- Rozdział 15

- Rozdział 16

- Rozdział 17

- Rozdział 18

- Rozdział 19

- Rozdział 20

- Rozdział 21

- Rozdział 22

- Rozdział 23

- Rozdział 24

- Rozdział 25

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Rozdział 1

18 grudnia 1886 roku

— Sądzisz więc, że to dobry pomysł — zwróciła się Beryl, lady Dunwell, do siostry. Wyraz jej twarzy nie zdradzał, czy wypowiedź tę należałoby rozumieć w kategoriach pytania, czy raczej stwierdzenia. Zawsze było to nader frustrujące. Tym bardziej, że twarz siostry stanowiła lustrzane odbicie jej własnej, a bliźniacze rodzeństwo powinno bez problemu odczytywać swoje myśli.

— Prawdę powiedziawszy, nie uważam tego za dobry pomysł. Dobry pomysł to ubrać się stosownie do pogody. Dobry pomysł to zasięgnąć opinii o nowym służącym. Dobry pomysł to na przyjęcie zaprosić tę samą liczbę kobiet co mężczyzn. To… — Camilla, lady Lydingham, nachyliła się do siostry i spojrzała w jej oczy z mocą, która w niej samej stłumiła zalążki wszelkich wątpliwości— … znakomity pomysł.

— Podejrzewam, że tę znakomitość przyjdzie nam oceniać podług powodzenia tego pomysłu — stwierdziła Beryl, uważnie przyglądając się siostrze znad filiżanki.

Od kilku miesięcy bliźniaczki przynajmniej raz na dwa tygodnie spotykały się w stworzonej dla płci pięknej herbaciarni, która należała do księgarni Fenwick i Synowie. Właśnie tu lubiły przebywać damy z wyższych sfer. Nawet teraz niemal wszystkie stoliki były zajęte. Camilla nie była do końca pewna przyczyn tej popularności – sala zasadniczo niczym nie różniła się od innych pomieszczeń księgarni. Na półkach biegnących wzdłuż ścian stały książki, bez ładu i składu. Herbata i ciasta były tu wyśmienite, chociaż akurat wyśmienite nie zawsze musi oznaczać modne w towarzystwie. Niemniej jednak siostry z pewnością aspirowały do bycia modnymi, więc skoro w tym miejscu należało bywać, właśnie tutaj chadzały.

— A wydaje mi się, że wiele rzeczy może pójść źle — ciągnęła Beryl. — Strasznie źle.

— Bzdura — Camilla lekceważąco skwitowała ostrzeżenie siostry. — Bardzo dobrze to przemyślałam. To praktycznie idealny plan.

— I właśnie nad stroną praktyczną powinnaś się zastanowić — stwierdziła cierpko Beryl.

— Żaden plan nie jest zupełnie idealny… — Camilla zawahała się na moment. — Śmiem twierdzić, że jest tak idealny, jak to tylko możliwe. Mama i Delilah zostają na święta w Paryżu u jakiejś tam hrabiny i do Anglii wrócą dopiero po Nowym Roku. Stryj Bazyli jest na safari w Afryce, a taka eskapada ciągnie się u niego całymi miesiącami. Doskonale o tym wiesz. To jest mi bardzo na rękę, ponieważ potrzebuję teraz tradycyjnej angielskiej rodziny świętującej tradycyjne angielskie Boże Narodzenie w tradycyjnej angielskiej posiadłości wiejskiej. — Camilla westchnęła z miną cierpiętnicy. — Nawet jeśli na pierwszy rzut oka nasza rodzina może wydawać się tradycyjna, traci jednak przy bliższym poznaniu.

— Millworth Manor jest raczej tradycyjne — mruknęła pod nosem Beryl.

— I całe szczęście — przytaknęła Camilla. — A w tym roku święta w tej tradycyjnej wiejskiej posiadłości spędzi tradycyjna angielska rodzina.

Camilla przybrała groźny wyraz twarzy.

— Żaden osobnik nie będzie robił umizgów do mamy w nadziei, że pod wpływem świątecznego nastroju wpuści go do swojej sypialni. Żaden lubieżny stryjaszek nie będzie napastował niewinnych niewiast, które na swoje nieszczęście wpadły mu w oko. Żaden arystokrata na wygnaniunie będzie opłakiwał swojej ojczyzny za czasów, któreprzeminęły i już nie wrócą. Nie będą się też kręcili aspirujący literaci, emancypowani artyści ani żadne indywidua tego sortu, którzy czekają tylko, aż mama albo któraś z nas sypnie im groszem.

Beryl uniosła brwi.

— Przedstawiasz to, jakby to był jakiś cyrk.

— Dom matki ma z nim wiele wspólnego, zwłaszcza w święta. Chociaż w cyrku panuje mniejszy chaos.— Camilla ciężko westchnęła i dodała: — Gdyby byłz nami ojciec...

— Ale go nie ma! — ucięła stanowczo Beryl. — Nie żyje już od dwudziestu lat i nawet w Boże Narodzenie niczego nie zmienimy w tej kwestii … — przerwała, by zaczerpnąć powietrza. — Sądzę, że to oznacza dla ciebie niemałykłopot i wydatki…

— O tak — Camilla pokiwała głową. — Nie miałam pojęcia, że wynajęcie trupy aktorów tyle kosztuje.

— No cóż, nie zapominaj, że do obsadzenia masz wszy-stkich członków rodziny. Pomyślmy… — Beryl zamyśliła się na chwilę. — Jest ambitna i nieco roztargniona mama, która zawsze ma dobre intencje. Potem widzimy podstarzałego łajdaczynę, do którego nie dociera fakt, że nie jest już tym czarującym bawidamkiem co niegdyś. Ktoś musi zagrać wiecznie wzburzoną i zadzierającą nosa młodszą siostrę... — Beryl utkwiła wzrok w bliźniaczce. — Wiesz, że Delilah nigdy by tego nie zaaprobowała.

— Och, w takim razie doskonale się składa, że jest z mamą w Paryżu.

Zarówno Camilla, jak i Beryl nie mogły się nadziwić, jakim sposobem ich młodsza siostra odznaczała się tak uderzającym brakiem polotu oraz do przesady nienagannymi manierami. Skąd jej się to wzięło?

— I nie zapominaj, że poza głównymi rolami są też postacie drugoplanowe. — Camilla zaczęła wyliczać na palcach: — Potrzebuję lokaja i zarządcy, kucharki, a do tego całego zastępu pokojówek i lokajczyków. Zostawię jednak swoją osobistą pokojówkę.

— A co zrobiłaś ze służącymi mamy? — Beryl spojrzała na siostrę świdrującym wzrokiem. — Co zrobiłaś z Clementem?

— Nie patrz na mnie tak, jakbym go ukatrupiła i zakopała w ogrodzie. — Camilla przewróciła oczami. — Skoronawet mama rzadko przyjeżdża tu na święta, Clement od kilku lat jeździ bodaj do Walii, do swojej kuzynki i tam spędza Boże Narodzenie. To niedorzeczność trzymać lokaja w pustej posiadłości. Reszcie służby dałam wolne. Płatne oczywiście.

— Oczywiście — mruknęła Beryl.

— Czyli kolejny wydatek. Zapewniono mnie jednak, że większość aktorów lepiej sobie radzi z obsługą domuniż z grą na scenie. I całe szczęście, bo właśnie tego od nich zazwyczaj oczekuję.

Tu Camilla konfidencjonalnie zniżyła głos.

— Z tego co zrozumiałam, większość z nich do niedawna służyła po domach. Te role nie powinny im sprawić szczególnego problemu.

— Skoro znają się na obsłudze domu...

— Nie są ani trochę sławni. Jako aktorzy, ma się rozumieć. Z jednej strony to powód do zadowolenia, ale z drugiej… do niepokoju. — Camilla w zamyśleniu bębniła palcami po stole.

— Muszą grać wiarygodnie, ale absolutnie nikt nie może ich rozpoznać. Dlatego brak spektakularnych sukcesów to w tym wypadku ogromny atut.

Beryl patrzyła na siostrę zdębiała, jakby nie mogła uwierzyć w to, co właśnie usłyszała.

— Tak trudno o dobrą pomoc.

— Nie zaprzeczę. Nie są rozchwytywani, więc tym chętniej podjęli się tej… produkcji. Jeśli można to tak określić. Wprawdzie będą mnie sporo kosztowali, ale gdyby byli sławni, musiałabym im zapłacić o wiele więcej. — Camilla uśmiechnęła się z zadowoleniem.

— No to całe szczęście, że cię na nich stać.

— Tak, to prawdziwe błogosławieństwo, że Harold zostawił mi taką fortunę.

Harold, wicehrabia Lydingham, był znacznie starszy od Camilli, a do tego majętny i z wyższych sfer. Dokładnie wpisywał się w model idealnego męża, który matka zaszczepiła w umysłach swoich trzech córek. Uczyniła to na tyle skutecznie, że Beryl, Camilla i Delilah właśnie takie partie sobie znalazły. W nagrodę zostały niezależnymi finansowo wdowami, które były jednocześnie dość młode, aby móc cieszyć się życiem i miłością, jeśli to akurat uważały za stosowne.

Mimo wszystko Harold był bardzo miłym człowiekiem. Camilla uważała, że to było prawdziwe zrządzenie losu, że mogła go poznać. Przez większość swojego małżeństwa byli nawet jeśli nie szczęśliwi, to przynajmniej zadowoleni. W ciągu ośmiu lat pożycia Harold nie stawiał Camilli zbyt wygórowanych wymagań. Okazała się wspaniałą żoną, która miała do męża nawet pewną słabość. Do tego stopnia, że z szacunku do niego przez dwa lata po jego śmierci nie wdawała się w żadne miłostki. Nawet teraz, cztery lata po jego odejściu wciąż w pewnym sensie za nim tęskniła.

— Więc to wszystko tylko po to, żeby przypodobać się mężczyźnie.

— Nie zwyczajnemu mężczyźnie, lecz księciu — wyniosłym tonem uściśliła Camilla. Obie jej siostry wprawdzie dobrze wyszły za mąż, a drugi małżonek Beryl zostanie może kiedyś premierem, ale żadna z jej sióstr nie miała nigdy do czynienia z prawdziwym członkiem jakiejkolwiek rodziny królewskiej. — Książę Mikołaj Pruzinski z rodu panującego w królestwie… Cóż, zapomniałam w jakim, ale to jedno z tych malutkich państewek, których pełno w Europie Środkowej.

— Przecież ledwie go znasz.

— Małżeństwo rozwiąże ten problem.

— Mimo wszystko uważam, że ta twoja intryga wydaje się dość przesadzona.

— Może i tak, ale jest jak najbardziej warta całego tego zachodu i pieniędzy. On ma ogromną fortunę orazwłasny zamek. Poza tym jest przystojny, no i jest księciem.A to oznacza, że ja będę księżną. On uosabia wszystko to, o czym zawsze marzyłam, a dosłownie tyle… — tuCamilla zbliżyła kciuk do palca wskazującego — …dzieli go od poproszenia mnie o rękę. Wprawdzie jeszcze sięnie oświadczył, ale poczynił kilka aluzji. Jestem pewna, że chce się tylko upewnić, że nasza rodzina jest godna królewskiego rodu.

— Co mu zamierzasz udowodnić, dając mu tradycyjną angielską rodzinę i tradycyjne angielskie Boże Narodzenie?

— Dokładnie — przytaknęła Camilla.

Beryl sięgnęła po imbryk, żeby dolać sobie herbaty, a Camilla, jak na bliźniaczkę przystało, w lot zrozumiała, że siostra chce tym samym zyskać na czasie, by sformułować swoją myśl.

— Moim zdaniem, jeśli rzeczywiście za niego wyjdziesz, przyjdzie mu kiedyś poznać mamę, Delilah i stryja Bazylego. Tych prawdziwych, rzecz jasna. Na przykład na ślubie. Wzięłaś to pod uwagę?

— Przyznaję, że nie wszystkie szczegóły jeszcze dopracowałam, ale zamierzam to uczynić — Camilla zbyła niepokój siostry. — Teraz uwagę należy przede wszystkim skupić na świętach. Może tego jeszcze nie zauważyłaś, ale Boże Narodzenie zbliża się równie nieuchronnie, co…

— Co staczający się głaz, gotowy zmiażdżyć wszystko na swojej drodze? — dokończyła Beryl z przesłodzonym uśmiechem.

— Ujęłabym to nieco inaczej, ale właściwie do tego to się sprowadza.

— A po świętach? Co wtedy?

— Tego jeszcze nie wiem. Ale się dowiem. Resztasama się ułoży — stwierdziła Camilla z nadrabianą pewnością siebie. — Zajmę się tym w swoim czasie. Nie przewidzę przecież wszystkiego, ale jestem pewna, że znajdę znakomite rozwiązanie.

— Równie znakomite co zaangażowanie aktorów do odegrania rodziny w święta?

Camilla zacisnęła usta. Beryl miewała ten irytujący zwyczaj przemawiania głosem rozsądku.

— Jeszcze znakomitsze.

— Przyda ci się. Bo twój obecny znakomity pomysłjest najbardziej idiotyczną rzeczą, o jakiej słyszałam. To się nie może udać.

— Wielkie nieba, Beryl. W tym szczególnym czasie trzeba mieć nieco wiary w drugiego człowieka.

Beryl popatrzyła na nią z niedowierzaniem.

— Wiary?

— Tak, wiary — stwierdziła Camilla. — Przed ślubem wszystko mu wyznam. Już i tak stracił dla mnie głowę. Tym bardziej więc wybaczy mi tę maleńką farsę – jestem tego najzupełniej pewna.

Beryl zakrztusiła się herbatą.

— Maleńką?

— Względnie tak — przytaknęła Camilla. — Najpewniej wybornie go to rozbawi. A o to u niego nie jest trudno. Przecież nie oszukuję go co do własnej osoby ani naszej rodziny. Niezupełnie. Nasz rodowód jest dokładnie taki, jak mu powiedziałam – jedynie pewne osoby mogą wydać się lekko… niekonwencjonalne. Czyli mama i stryj Bazyli. W rzeczywistości ja tylko chronię tego nieszczęśnikai chcę dać mu tradycyjne angielskie Boże Narodzenie, na które tak czeka i na które zasługuje. To mój świąteczny prezent dla niego. I jestem pewna, że koniec końców będziemy się z tego śmiać.

— Wiesz przecież, że to szaleństwo?

— Albo spryt. — Tu Camilla znacząco dotknęła palcem skroni. — Godny lisa.

— Chyba wściekłego. Nie przemyślałaś tego, moja droga. To kolejna z twoich nierozważnych przygód.

— Bzdura. Z nierozważnymi przygodami skończyłam rok temu, jak nie więcej.

— Po incydencie brightońskim?

— Być może. Teraz to nieistotne.

Nie znosiła, kiedy wypominano jej wyskok przez rodzinę zwany incydentem brightońskim. Nie był to najbardziej chlubny punkt w jej życiorysie, a wszelkie akty nierozwagi, jakich kiedykolwiek mogłaby się dopuścić, skumulowały się w ten jeden, najcudowniejszy, jak się jej wówczas wydawało, pomysł pod słońcem. Ów incydent otarł się o pełnowymiarowy skandal, do którego głównych czynników można zaliczyć: inspirowany nadmierną ilością szampana zakład, dwie jeszcze bardziej od Camilli upojone przyjaciółki oraz ogrodowy bal maskowy, gdzie kostiumom uczestników bliżej było do strojów Adama niż czegokolwiek innego. Od kompletnej kompromitacji uratowały je maski na twarzach, reputacja bez skazy (odsuwająca od nich wszelkie podejrzenia) oraz fakt, że było już po sezonie. Tylko kilka osób wiedziało, kim są zasłaniające swoje oblicza damy.

— Rozważyłam wszystkie za i przeciw. — Rzeczywiście, przy takiej złożoności postawionego sobie wyzwania nie mogła myśleć o niczym innym.

— Nie mogę pojąć, że się w to pakujesz. — Mrużąc oczy, Beryl uważnie zmierzyła wzrokiem siostrę.— Nie robisz tego dla pieniędzy. Harold zostawił ci więcej, niż wydałabyś przez całe życie, a z pewnością dość, żeby kupić sobie własny zamek, jeśli miałabyś taki kaprys. Może chodzi o jego tytuł?

— Zawsze uważałam, że księżna Camilla brzmi uroczo.

— Mimo wszystko nie pojmuję... — Beryl szerzej otworzyła oczy. — Zakochałaś się w nim?

— Nie ma w nim nic, czego nie mogłabym pokochać — odparła ostrożnie Camilla.

Zakochała się tylko raz w życiu, a w dodatku była wówczas bardzo młoda i raczej głupiutka. Uświadomiła sobie, że to miłość dopiero wtedy, gdy było już za późno.W stosunku do Harolda żywiła niezwykle ciepłe uczucia i w pewnym tego słowa znaczeniu nawet go kochała, ale nie była w nim zakochana. Nie była nawet pewna,do czego miałaby się przydać prawdziwa miłość w życiu, chociaż byłaby mile widziana. — Istnieje możliwość, że on się zakochał we mnie.

— Nie o to pytałam.

— W naszej rodzinie żadne małżeństwo nie wynikało z miłości — stwierdziła Camilla. Nie do końca było to prawdą. Od dawna podejrzewała, że mama wyszła za mąż z miłości, co tłumaczyłoby, dlaczego swoim córkom wpajała, aby wychodziły za mąż z innych powodów. Jedynie w tej kwestii ich matka miała bardzo pragmatyczne podejście.

— Ale czy ty…

— Obecnie nie. Ale zdecydowanie zamierzam — uzupełniła szybko. — Jestem absolutnie pewna, że ani się obejrzę, pokocham go całym sercem. Nie ma w nim nic, czego nie mogłabym pokochać.

— To ty tak mówisz.

— I będę to powtarzać.

— Cóż, ogromna fortuna i tytuł królewski czynią miłość znacznie łatwiejszą — Beryl posłała siostrze miły uśmiech.

Camilla nie dała się nabrać. Uśmiech może był miły,ale nie zniwelował sarkazmu tej uwagi.

— Akurat ty nie powinnaś się tu wypowiadać. Swojego pierwszego męża, Charlesa, poślubiłaś dokładnie z tych samych przyczyn, z których ja wyszłam za Harolda.

— Charlesa darzyłam uczuciem — oświadczyła Beryl.

— Tak, ale nie byłaś w nim zakochana. Ani w Lionelu, kiedy za niego wychodziłaś.

— Nie — z ociąganiem potwierdziła Beryl. — Ale…

Camilla utkwiła wzrok w siostrze.

— Wielkie nieba, Beryl! Chcesz mi powiedzieć, że jesteś zakochana w swoim małżonku?

— Możliwe.

— To jakiś nonsens… Żadna kobieta nie jest zakochana we własnym mężu.

Camilla prychnęła.

— Tak się po prostu nie robi. Nie wyszłaś przecież za niego z miłości.

— Nie. Zrobiłam to, ponieważ jego ambicje odpowiadały moim. Ale teraz… — Beryl przerwała, by wziąć głęboki oddech. — Kilka miesięcy temu, a właściwie na początku roku, Lionel i ja postanowiliśmy zaniechać naszych przygód miłosnych i skupić uwagę na sobie nawzajem.

Camilla szerzej otworzyła oczy. O pozamałżeńskich eskapadach jej siostry i szwagra krążyły już legendy.

— I co?

— I jest o wiele lepiej, niż mogłabym się spodziewać.— Beryl wzruszyła ramionami. — Tak się składa, że faktycznie mogę być zakochana we własnym mężu. — Niepewny uśmiech zagościł na jej twarzy, jakby sama nie mogła uwierzyć we własne słowa. Wyglądała na zadowoloną, a nawet szczęśliwą. Camilla nie była pewna, czy na twarzy siostry kiedykolwiek widziała podobne uczucia. Ale z drugiej strony była właściwie pewna, że Beryl nigdy wcześniej nie była zakochana. Camilla poczuła ukłucie przedziwnej zazdrości. Zignorowała je jednak. Skoro siostra była szczęśliwa, ona cieszyła się ze względu na nią.

— To… cudowne.

Beryl posłała jej podejrzliwe spojrzenie.

— Rzeczywiście tak myślisz?

— Oczywiście. Wiesz, że w przeciwnym wypadku nie powiedziałabym tego — przytaknęła Camilla. — Za lordem i lady Dunwell zawsze ciągnęła się sława amorów, kochanków i spraw tego rodzaju. To po prostu dość niespodziewane, nic więcej.

— Uwierz mi… Ja też jestem zaskoczona — wyszeptała Beryl.

— I co poczną teraz te wszystkie plotkary?

Beryl się roześmiała.

— Jakoś sobie poradzą.

— Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.

— W takim razie zastosuj mój sposób.

— Czyli? Mam wyjść za człowieka, który pewnego dnia stanie na czele państwa?

— Nie. — Błękitne oczy Beryl napotkały wzrok siostry. Poczuła, jakby przeglądała się w lustrze. — Zakochaj się.

Camilla zmarszczyła brwi.

— Nigdy nie poświęcałaś większej uwagi miłości. Zawsze myślałam, że uważasz ją za coś mało poważnego.

— To było, zanim się zakochałam — wyjaśniła rzeczowo Beryl, a po krótkiej przerwie dodała: — Jeśli dobrze pamiętam, zdarzyło ci się raz zakochać.

— Bardzo dawno temu — pospiesznie uściśliła Camilla. Nie był to temat, który lubiła poruszać. Wówczas odrzuciła tę miłość, chociaż właściwie nie miała innego wyjścia. A nawet jeśli przez te wszystkie lata zdarzyło jej się żałować tej decyzji i zacząć się zastanawiać, jak mogłoby się potoczyć jej życie, gdyby postąpiła inaczej, ale takierozmyślania nie miały większego sensu. Zupełnie o nim zapomniała i zamknęła przed nim swoje serce. Nigdy o niego nie pytała, a jej siostra miała dość taktu, aby o nim nie wspominać. Tak to już jest. Nikt nie lubi, kiedy przypomina mu się jego błędy. Nic już nie dało się zrobić i najlepiej było zamknąć ten temat w przeszłości, gdzie było jego miejsce.

— Nie chcesz sobie przypomnieć, jak to jest?

— Nigdy do końca nie wiedziałam, jak to jest, ale się dowiem — odrzekła stanowczo Camilla. — Mam zamiar się zakochać. — Sięgnęła po imbryk i dolała sobie herbaty. Przez chwilę zastanawiała się nad dalszymi słowami.

Marzenia o poślubieniu Mikołaja nie mogła wiarygodnie uzasadnić, nie popadając przy tym w nadzwyczaj płytki ton i nie przejawiając pewnej dozy wyrachowania, którym zdarzało jej się w przeszłości kierować. Mimo to Camilla daleka była jednak od uznania się za osobę wyrachowaną bądź płytką. Tu nie chodziło o fortunę księcia – własnych pieniędzy miała aż nadto. Nie był to nawet tytuł, chociaż określenie księżna Camilla niewątpliwie brzmiałoby cudownie. Nęcił ją, być może, dreszczyk związanej z tym przygody. Porwana do obcego kraju przez przystojnego księcia, z którym będzie żyła długo i szczęśliwie. Przygoda, której jeszcze do końca sobie nie uświadamiała. Przygoda, która poruszała głęboko ukryte struny jej duszy. Beryl zbyt mocno stąpała po ziemi, aby to zrozumieć, ale ona zawsze była tą rozsądniejszą bliźniaczką. Właśnie o tym opowiadały bajki, a która kobieta nie chciałaby sama tego doświadczyć? Camilla nie była tu wyjątkiem.

— To nie tak, że postanowiłam upolować księcia. Kiedy go poznałam, nie wiedziałam nawet, że nosi taki tytuł. Podróżuje incognito, co jest mu o wiele bardziej na rękę podczas pobytu w obcym kraju. Mówi, że bez tej całej królewskiej otoczki znacznie prościej mu poznać mieszkańców. Kiedy traktuje się go nie jak księcia, ale jak zwykłą osobę.

— Zaskakująco… oświeceniowa filozofia jak na księcia.

— Jest niezwykle oświecony i bardzo nowoczesny. Poważnie podchodzi do swoich obowiązków i twierdzi, że chce być księciem ludu. To przeurocze, nawet jeśliniezupełnie to rozumiem, ale pamiętaj, że jest cudzoziemcem, więc można mu wybaczyć te drobne dziwactwa.Prosi nawet, żebym nie zwracała się do niego WaszaWysokość, ani nic w tym rodzaju. Mówi, że dopóki nie zasiądzie na tronie, podczas zagranicznych podróży woli być znany jako hrabia Pruzinski. To jeden z jego niższych tytułów. Zazwyczaj zachowuje się jednak jak na księcia przystało. Nawet mnie nie pocałował. Chociaż prosił, a nawet błagał, abym zwracała się do niego po imieniu. Oczywiście księciu to nie przystoi, ale ma w sobie cudowną poufałość.

— Której po księciu raczej nie można się spodziewać.

— Uważam, że to absolutnie urocze. Nic nie może się równać z zażyłymi stosunkami z członkiem królewskiego rodu, sama wiesz.

— Nie wiem, ale wierzę ci na słowo. — Beryl przyjrzała jej się z zaciekawieniem. — A jak spotkałaś tego nietuzinkowego księcia?

— Zupełnie przypadkowo. Wychodziłam z balu, a on właśnie przyjechał. Potknęłam się o kamień, a on mnie podtrzymał. — Camilla uśmiechnęła się na to wspomnienie. — To było takie romantyczne… To przeznaczenie.

— Rozumiem.

— Darzę go ogromną sympatią.

Beryl kiwnęła głową.

— W przeciwnym razie nie chciałabyś za niego wyjść.

— To może być moja ostatnia szansa na małżeństwo i miłość.

— A może powinnaś raczej najpierw się zakochać, a potem poślubić kandydata?

— Dziwne rady mi dajesz. A ile mam na to czekać, droga siostrzyczko? — Camilla zmarszczyła nos. — Skończyłyśmy już trzydzieści lat i kto wie, ile będziemy jeszcze miały sposobności ku…

— Szczęściu? — podpowiedziała Beryl.

— Dokładnie — zdecydowanie przytaknęła Camilla.— To może być moja ostatnia szansa. Jestem przekonana, że on uczyni mnie bardzo szczęśliwą, a poza tym zamierzam być doskonałą żoną.

— I księżną.

— Będę bardzo dobrą księżną — ożywiła się Camilla. — Będziemy mieli małe książątka i księżniczki i razem się zestarzejemy. Będziemy bardzo szczęśliwi.

Beryl się uśmiechnęła.

— Więc nic nie może stanąć ci na drodze.

— I nie stanie. — Wzięła głęboki oddech. — Ale będzie mi potrzebna twoja pomoc.

Beryl zdziwiona uniosła brew.

— Czyżby?

— Pojutrze zamierzam ulokować się w domu mamy. Nie wyobrażam sobie Bożego Narodzenia bez mojejsiostry bliźniaczki.

Beryl zmarszczyła czoło.

— Więc… — Camilla pospiesznie wypowiadała słowa. — Mam nadzieję, że wraz z Lionelem spędzicie z nami święta na wsi.

— Z nami?

Camilla przytaknęła.

— Czyli z tobą, księciem i udającą naszą rodzinę aktorską trupą?

Camilla przeciągle westchnęła.

— W twoich ustach zabrzmiało to dość absurdalnie.

— W każdych ustach zabrzmi to absurdalnie.

— Zdaję sobie sprawę, że nie jesteśmy zbyt tradycyjni, ale Mikołaj przejawia osobliwą fascynację angielskim Bożym Narodzeniem. To kolejne dziwactwo, ale cudzoziemcy mogą być tacy…

— Cudzoziemscy? — podsunęła Beryl.

— Dokładnie — zgodziła się Camilla. — Przeczytał całego Dickensa. Świerszcza za kominem, Dzwony i Opowieść wigilijną, ma się rozumieć. A ja chcę mu dać tradycyjne angielskie Boże Narodzenie w gronie tradycyjnej angielskiej rodziny. Właśnie tego pragnie. A to przecież tak niewiele — dodała melancholijnie.

— A przy okazji przekona się, że nie wżeni się w rodzinę o wątpliwych manierach.

— To też — w roztargnieniu przytaknęła Camilla.

Beryl zastanowiła się przez chwilę.

— To nie jest sytuacja, w której odnalazłby się Lionel.

— Ale nie zaprzeczysz, że znajomość z głową innego państwa może tylko pomóc aspirującemu premierowi.

— Coś w tym jest — wyszeptała Beryl.

Camilla uśmiechnęła się z zadowoleniem.

— Pomożesz mu zrozumieć, jakie to dla mnie ważne. A poza tym, już od lat nie spędzaliśmy świąt na wsi. Przypomnimy sobie dzieciństwo. Udekorujemy dom, w kominku położymy bożonarodzeniowe polano^1 i będziemy śpiewać kolędy – będzie po prostu cudownie.

W jej głosie odezwał się błagalny ton.

— Proszę, Beryl. Zrób to dla mnie. Obiecuję, że już nigdy nie poproszę cię o nic, co będzie miało związek z aktorskimi popisami w święta.

— No skoro obiecujesz, jak mogłabym ci odmówić? Poza tym, droga siostro… — w oczach Beryl zatańczyły figlarne ogniki — … za żadne skarby nie przegapiłabym takiej okazji.

Rozdział 2

21 grudnia

— Jak dobrze, że jesteś wreszcie w domu, Grayson. — Lord Fairborough uważnie przyglądał się bratankowi. — Zbyt długo cię tu nie było.

— Nie aż tak znowu długo. — Uśmiech na twarzy Graysona Elliotta zdawał się zaprzeczać słowom stryja.

Stryj Roland uniósł brwi.

— Powiedziałbym, że jedenaście lat to bardzo długo.

— Być może. — Gray wziął łyk brandy i przyjrzał się starszemu mężczyźnie. Wyglądał o wiele lepiej, niż Gray się spodziewał. Prawdę powiedziawszy, czas łagodnie się z nim obszedł. Włosy wydawały się tylko trochę bardziej przyprószone siwizną, a twarz pokrywała nieco gęstsza siateczka zmarszczek, ale w gruncie rzeczy, jak na swoje lata, stryj Roland świetnie się trzymał. Grayowi przyszło na myśl, że to właśnie on przyczynił się do powstania kilku dodatkowych zmarszczek na twarzy stryja. Zdawał sobie sprawę, że przez ostatnie jedenaście lat zarówno stryj, jak i ciotka bardzo się o niego martwili, czego nie mógł powiedzieć o kuzynie Winfieldzie. Ten wielokrotnie przyznawał, że zazdrości Graysonowi wolności, chociaż osiągnięcia kuzyna sprawiają mu autentyczną radość.Grayson lepiej od innych wiedział, że jego korespondencja ze stryjostwem była, delikatnie mówiąc, dość wyrywkowa. Bywało, że i przez pół roku nie wysyłał żadnych listów. Zignorował wyrzuty sumienia.

— Ale szybko minęły.

— Może dla ciebie, czego nie można powiedzieć o nas. — Stryj Roland zaśmiał się lekko. — Mniemam, że ten czas upłynął ci interesująco.

— Bywało i tak — szeroko uśmiechnął się Gray. Nie można zaprzeczyć, że droga do fortuny okraszona była wieloma przygodami, co nie oznacza jednak, że była łatwa. Jego wysiłki oraz kolejne inwestycje w amerykańską żeglugę, kolej i import były na tyle wyczerpujące, że nie pozostało mu wiele czasu na głupoty i świętowanie sukcesu. Jednak ciężka praca popłaciła. Miał teraz fortunę, po którą przecież pojechał. — I muszę ci za to podziękować, stryju.

— Bzdura — prychnął stryj. — To był drobiazg, za który odpłaciłeś mi z nawiązką ponad dwa lata temu… Nie było to nawet konieczne. Twój ojciec był moim jedynym bratem i zawsze traktowałem cię jak drugiego syna.

— I za to jestem ci dozgonnie wdzięczny, stryju.

Gray doskonale wiedział, jakie szczęście go spotkało, że nie traktowano go jak piąte koło u wozu. Miał niewiele ponad pięć lat, kiedy stracił zarówno ojca, jaki matkę Amerykankę. Stryj z żoną przygarnęli go do siebie i wychowywali razem ze swoim sześcioletnim dzieckiem. Traktowali go dokładnie tak samo, jak własnego syna.Była jednak jedna różnica. Win nosił honorowy tytuł wicehrabiego Stillwell, a pewnego dnia miał zostać hrabią Fairborough. Gray na zawsze miał zostać krewnym bez arystokratycznego tytułu.

— Nie musiałeś tak od razu wyjeżdżać w świat.— W głosie stryja zabrzmiał szorstki ton. — Zawsze miałem zamiar zapewnić ci dostatek, podzielić majątek między ciebie i Winfielda. Oczywiście, on dodatkowo odziedziczy tytuł i całą posiadłość Fairborough z terenami, ale…

— Musiałem, stryju — Gray zaoponował nieco ostrzej, niż zamierzał. Mogliby się teraz wdać w tę samą dyskusję, którą toczyli, kiedy w poszukiwaniu fortuny opuszczał Fairborough Hall i Anglię. — Są pewne rzeczy, które należy zrobić samemu — dodał już łagodniej.

— Zawsze byłeś uparty i niezależny. Za co poniekąd można winić tę twoją amerykańską krew. — Uśmiechając się w zamyśleniu, stryj mierzył go przez dłuższą chwilę wzrokiem. — Ale tyle jest w tobie mojego brata. Jeszcze więcej teraz, niż kiedy wyjeżdżałeś.

Uniósł kieliszek.

— Witaj w domu, chłopcze.

— Dziękuję, stryju — uśmiechnął się Gray. — Dobrze być z powrotem.

Rzeczywiście, dobrze było wreszcie być w domu.Aż do tej pory nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo tęsknił za Anglią i rodziną, a z drugiej strony w pewnym sensie czuł, jak gdyby nigdy nie wyjeżdżał.

W wiejskiej posiadłości wszystko było dokładnie tak, jak zapamiętał. Rozejrzał się po bibliotece. Zajmujące całą ścianę półki zapełnione były precyzyjnie ułożonymi woluminami. Gdyby się im bliżej przyjrzał, niewątpliwie przekonałby się, że każdy egzemplarz stoi na miejscu od zawsze przypisanym mu przez stryja. Wygodne skórzane fotele i sofa, praktycznie niezniszczone upływem czasu, stały tam, gdzie zwykle. Masywne mahoniowe biurko, które dziadek Graya odziedziczył z kolei po swoim dziadku, niezmiennie okupowało przestrzeń między dwoma oknami z szybami ze szkła ołowiowego. Te same portrety rodzinne wisiały dokładnie w tych samych miejscach co niegdyś, z jednym, rzucającym się w oczy, wyjątkiem.

Kiedy ostatnio był w tym pomieszczeniu, honorowe miejsce nad kominkiem zajmował wizerunek dziadka. Teraz jednak zastąpiono go dwoma wiszącymi obok siebie portretami. Były do siebie uderzająco podobne, jednak zdecydowanie nieidentyczne. Przedstawiały w sumie czterech chłopców, których rysy twarzy łączyło rodzinne podobieństwo. Pomijając różnice w stylach portretowania, można by stwierdzić, że na obu obrazach widnieją podobizny tej samej pary chłopców. Ten po lewej przedstawiał ojca i stryja, kiedy ci mieli może dziesięć i dwanaście lat. Na portrecie po prawej natomiast można było zobaczyć Graya i Wina w wieku jakichś dziesięciu i jedenastu lat. Starszy portret był wprawdzie nieco bardziej formalny, ale malarzowi udało się uchwycić czułość, jaką starszy z braci okazywał młodszemu. Jeśli chodzi o drugi portret, Gray doskonale pamiętał, kiedy do niego pozowali. Urządzili portreciście istne piekło, do którego zdolna może być tylko para dziesięcioletnich urwisów. Skończyło się tym, że umęczony artysta zagroził im srogimi konsekwencjami, jeśli nie zaczną się odpowiednio zachowywać. Srogie konsekwencje, jak przypomniał sobie Gray, oznaczały skargę, lecz kierowaną nie do stryja Rolanda, a do ciotki Margaret. To właśnie ona zażyczyła sobie malarski portret chłopców, chociaż fotografia byłaby znacznie łatwiejsza w wykonaniu i o wiele mniej uciążliwa dla wszystkich zainteresowanych. Jednak biada tym, którzy sprzeciwiliby się jej życzeniu.

— Wróciłeś więc na stałe? A może zbyt wcześnie o to pytać?

— Biorę to pod uwagę. — Gray nie unikał odpowiedzi, ale zwyczajnie nie wiedział jeszcze, na jak długo zatrzyma się w Anglii. Czy była to jedynie wizyta, a może powrót na stałe. Na pewno miał zamiar zostać tak długo, jak będzie potrzebny stryjowi, chociaż zapobiegliwie zarezerwował sobie kajutę na statku powrotnym do Ameryki na pierwszy dzień po świętach. Co zawsze jednak mógł odwołać.

— Później o tym porozmawiamy — powiedział stryj Roland. — Twoja ciotka nie będzie posiadała się ze szczęścia na twój widok.

— A gdzie ona jest? Myślałem, że kiedy służba powie jej, że przyjechałem, zbiegnie po schodach szybko jak wiatr.

— Gdybyś uprzedził, że nareszcie planujesz wrócić do domu, na pewno byś ją zastał. — W głosie stryja dało się wyczuć naganę. — Ale skoro o tym nie wiedziała, kilka dni temu wybrała się do Londynu, gdzie bawi u swojej siostry, kupuje prezenty i czyni wszystko to, co uważa za konieczne do zapewnienia świątecznej radości i odpowiedniego nastroju. Wraca na dzień przed Bożym Narodzeniem —wyjaśnił z uśmiechem. — Ty jednak jesteś najlepszym prezentem, jaki mogłaby sobie wymarzyć. Stęskniła się za tobą, jak my wszyscy.

— A ja za wami — odparł Gray i dokładnie przyjrzał się bratu ojca.

— Stryju, a jak ty się czujesz?

— Jak na mój wiek nie mogę chyba narzekać — odparł lekko stryj Roland. — Regularnie się gimnastykuję. Nie mogę już jeść wszystkiego co niegdyś, czemu nie powinienem się dziwić, ale mimo wszystko jest to dość uciążliwe. Stawy mi trochę trzeszczą, ale ogólnie rzecz biorąc, sądzę, że dzielnie znoszę upływ czasu.

— Więc nie… chorujesz?

— Kilka miesięcy temu walczyłem z paskudnym przeziębieniem.

— I to wszystko?

— To było bardzo silne przeziębienie — podkreślił stryj.

— Więc nie… umierasz? — zapytał Gray, ważąc słowa.

— Umieram? — Stryj Roland szeroko otworzył oczy. —Czy ja wyglądam na umierającego?

— Wszyscy umieramy, drogi kuzynie. Jedni wcześniej, inni później. — Win wszedł do biblioteki zdecydowanym krokiem. Ubrany był w strój do jazdy konnej, a na jego twarzy gościł szeroki uśmiech.

Gray podniósł się z fotela i spojrzał na kuzyna z mieszanką gniewu, za to bezczelne kłamstwo, i radości na widok mężczyzny, który był dla niego jak brat.

— Pisałeś, że umiera.

— Bo umiera. — Win wzruszył ramionami. — Wszyscy kiedyś umrzemy. Przed śmiercią nie ma ratunku.

Stryj Roland ściągnął brwi.

— Winfield, coś ty zrobił?

— Oto, co zrobiłem, drogi ojcze: dałem tobie i mamie najbardziej upragniony prezent na święta… No może poza moim ożenkiem i spłodzeniem dziedzica. Ale to poczeka do przyszłego roku. — Win rzucił ojcu zaraźliwy uśmiech, który zgubił już niejedną oporną damę i dzięki któremu niemal zawsze osiągnął zamierzony cel.

— No więc… — Podszedł do Graya i spojrzał mu prosto w oczy. Obaj byli wysocy, dzieliło ich zaledwie parę centymetrów. Byli także podobnie zbudowani, a ich sylwetki zdradzały dobrą kondycję fizyczną. — Przyznajesz, że nie postąpiłeś właściwie i powinieneś był wrócić już wielelat temu, a teraz w duchu się cieszysz, że cię do tegow końcu zmusiłem? A może mam cię wyciągnąć do ogrodu i dać ci porządne cięgi, jak to miałem kiedyś w zwyczaju? — Win błysnął zębami w łobuzerskim uśmiechu. — Ty nieokrzesany Jankesie.

— Spróbuj... Ale nigdy ci się to nie uda. Zresztą tak samo, jak i wcześniej — Gray odwzajemnił uśmiech. — Ty nadęty angolski lalusiu.

Stryj Roland jęknął.

Win klepnął kuzyna w ramię.

— To co, wybaczasz mi?

Ulga walczyła z irytacją, jednak ostatecznie zwyciężyła braterska miłość.

— Skoro mamy Boże Narodzenie… — odpowiedział Gray, wzruszając ramionami.

Win roześmiał się i wziął go w objęcia.

— Dobrze mieć cię z powrotem.

— Dobrze być z powrotem — odparł Gray z pełną świadomością znaczenia tych słów. Zbyt długo go nie było.

Stryj Roland odchrząknął, na co kuzyni odwrócili się do niego. Na krótką chwilę oczy starszego mężczyzny zaszły mgłą. Gray wiedział, że ich widok nasunął mu wspomnienie ukochanego młodszego brata. Win, ze swoimi ciemnymi włosami i niebieskimi oczami bezsprzecznie wyglądał jak młodsza wersja stryja Rolanda. Gray z kolei stanowił wyraźną kopię własnego ojca, ale jego włosybyły o ton ciemniejsze od czupryny Wina, a oczy miały ciemnobrązową barwę.

Stryj Roland obrzucił syna surowym spojrzeniem.

— W normalnych okolicznościach nie popieram uciekania się do oszustwa, ale teraz mamy święta, a twoje intencje były niewątpliwie szlachetne… — Na jego twarzy pojawił się mimowolny uśmiech zadowolenia. — Sądzę więc, że w tej sytuacji można przymknąć oko na sporadyczne kłamstewko. — Lekko zmrużył oczy. — A jeśli chodzio tę drugą kwestię…

— Bez obaw, ojcze — przerwał mu Win z pewnymsiebie uśmiechem. — Plan jest w opracowaniu, jak to powiadają. Idę nawet o zakład, że za rok o tej porze będęjuż żonaty.

Stryj Roland przyjrzał mu się podejrzliwie, prychnął z niedowierzaniem i oddalił się, żeby dolać sobie brandy.

Gray nachylił się do ucha kuzyna.

— Masz więc plan?

Na twarzy Wina przez chwilę gościł ledwie dostrzegalny uśmiech.

— Raczej pewne przeczucia.

Gray odpowiedział mu uśmiechem. Nie tylko pokójsię nie zmienił.

— Lordzie — w drzwiach pojawił się właśnie Prescott, który odkąd Gray pamiętał służył tu jako lokaj — prosiłpan, żeby mu przypomnieć, kiedy będzie dochodziła pierwsza. — Wciąż dyskretnie obserwował zgromadzonych.

— Tak, dziękuję, Prescott. — Stryj Roland obrzucił syna i bratanka przeciągłym spojrzeniem. — Nie pochwalam tego, absolutnie, ale nie był to najgorszy z twoich pomysłów.

Win zachichotał.

— Dziękuję, ojcze.

Stryj Roland ruszył w kierunku drzwi.

— Mam szczerą nadzieję, że twój plan w tej drugiej kwestii okaże się równie skuteczny.

— Ja także, ojcze.

Stryj Roland rzucił za siebie pełen powątpiewania pomruk. Gray pomyślał, że nawet lepiej, że nie usłyszeli słów, bo ton i tak nie pozostawiał wielu wątpliwości.

Gray się zaśmiał.

— Widzę, że walka o twój ożenek nadal trwa.

— I ustanie dopiero wówczas, gdy zakuję się w dożywotnie okowy małżeństwa z jakąś biedną i niczego niepodejrzewającą białogłową — Win przeszedł na drugą stronę pokoju i ze stojącej na biurku stryja Rolanda karafki dolał sobie brandy. — Wiesz, że to twoja wina.

Gray się roześmiał.

— Jak to moja?

— Gdybyś tu był, matka i ojciec rozdzieliliby swoją uwagę na nas dwóch, a tak skoncentrowali ją wyłącznie na mnie. Ojciec pragnie potomka, a marzeniem matkijest tak naprawdę druga kobieta w rodzinie. — Win uniósł kieliszek w kierunku kuzyna. — A o to równie dobrze możesz zadbać i ty.

— Chyba tak.

— I właśnie dlatego winien mi jesteś przeprosiny.

— Czyżby? — Gray uniósł brew. — Wydaje mi się, że to mnie one się należą.

— Bo napisałem, że ojciec umiera?

Gray utkwił w nim wzrok.

— Nie sądzisz, że powinieneś za to przeprosić?

— Nie wiem — z namysłem odrzekł Win i przysiadł na biurku. — Jak już wspominałem, wszyscy umieramy. Ten szczegół, że ojciec nie umrze w najbliższym czasie,jest tu nieistotny.

— Nie nazwałbym go nieistotnym.

— W każdym razie odniosło to zamierzony skutek. — Win wziął łyczek brandy i przyjrzał się kuzynowi. — Powinienem był o tym pomyśleć już wiele lat temu.

— Mogłeś po prostu zażądać, żebym wrócił — odparł Gray i zmarszczył czoło.

— A nie uczyniłem tego? — Win zmrużył oczy. — Niech pomyślę… Zażądałem twojego powrotu po trzech latach.

— Nie mogłem…

— Rok później, po zerwanych pierwszych zaręczynach, kiedy moje serce krwawiło z bólu, prosiłem, byś wrócił i pomógł mi utopić smutki.

— Nie byłem w stanie…

— A dwa lata później zaprosiłem cię na ślub, alebyłeś zbyt zajęty…

Gray parsknął.

— Ale to był kolejny ślub, do którego nie doszło.

— Nie doszło do niego w ostatniej chwili. Zostawiła mnie właściwie przy ołtarzu. — Win pokręcił smutno głową. — Byłem załamany. Potrzebowałem wsparcia, a przynajmniej pociechy ze strony człowieka, którego uważam za brata. Człowieka, który jest mi najserdeczniejszym przyjacielem. Ale cóż, co innego miałeś na głowie.

— Okoliczności były dość…

— A po kolejnych dwóch latach, kiedy w końcuzgromadziłeś swoją fortunkę, na którą tak ciężko pracowałeś… Kiedy nie byłeś już bez grosza przy duszy i bezżadnych szans…

— Win — w głosie Graya dał się posłyszeć ostrzegawczy ton.

Jednak kuzyn bezlitośnie ciągnął dalej.

— Kiedy ona owdowiała i aż się prosiło…

— Win!

— Wówczas także nie wróciłeś. — Win westchnął z rezygnacją. — Jeśli nawet to nie było w stanie zwabić cię do domu, nie wiedziałem już, jakich sposobów się chwytać. — Pociągnął łyk brandy. — Jestem rozczarowany samym sobą, że dopiero teraz na to wpadłem. Ojciec umiera — zachichotał. — On jest na to zdecydowanie zbyt uparty, żeby się przekręcić i wszystko zostawić w moich, jakkolwiek kompetentnych, rękach.

— Uwierz, naprawdę miałem szczery zamiar wrócić wkrótce do Anglii.

— Wiem.

Gray łypnął na niego podejrzliwie.

— Co masz na myśli?

— Od jakichś dwóch lat w twoich listach zaczął przewijać się nostalgiczny ton, a z kolei dwa lata wcześniej pojawiła się pewna subtelna aluzja. Może nawet nie zdawałeś sobie z tego sprawy. Ale ja znam cię na wylot.

— Nadal nie rozumiem, co właściwie chcesz mi przez to powiedzieć.

— Doskonale wiesz, co chcę powiedzieć. To dojrzewało we mnie przez jedenaście lat, Gray. — Win potrząsnął głową i spojrzał na niego z wyrzutem.

Gray patrzył zaskoczony.

— Przepraszam…?

— No ja myślę. — Win podniósł się i zaczął krążyćwokół kuzyna. — Wyjechałeś, pozostawiając mamę i ojca w przekonaniu, że jakieś niejasne poczucie obowiązku wobec twoich rodziców i samego siebie każe ci osobiście zapracować na własną fortunę. Przynajmniej brzmiało dobrze.

— Ale właśnie z tej przyczyny wyjechałem — stwierdził Gray oschle.

— Bredzisz — prychnął Win. — Doskonale wiedziałeś, że ojciec zamierzał powierzyć ci prowadzenie interesów rodziny, a ja miałem się zająć majątkiem i nieruchomościami. Myślał chyba, że razem, jako rodzina, moglibyśmy co najmniej rządzić światem.

— Tak…

— Nie wynikało to z jakiegoś błędnie pojętego poczucia obowiązku, a na pewno nie z litości. I to takżedoskonale wiesz.

— Tak sądzę, ale…

— Ale ty ze swojej strony odwróciłeś się od rodziny i pozwoliłeś pokierować swoim życiem kobiecie, która odrzuciła cię dla innego, który dysponował większymi pieniędzmi i lepszym tytułem.

Gray prychnął.

— To nie była…

— Nie była? — Win spojrzał na niego ostro. — Jeśli dobrze pamiętam była to Camilla Channing, obecnie lady Lydingham, kobieta, którą kochałeś. Odrzuciła cię, żeby poślubić znacznie starszego mężczyznę z niemałą fortuną i pozycją. Mężczyznę, który miał to, czego ty nie miałeś.Do tego miejsca się zgadza, prawda?

— Poniekąd…

— I niemal w tym samym czasie ty, który zawsze wydawałeś się rozsądnym człowiekiem, uroiłeś sobie, że musisz wyjechać i zbić fortunę, mając w zanadrzu niewiele więcej niż skromną pożyczkę od ojca. To też się zgadza?

Gray skinął głową.

— Mów dalej.

— A kiedy ona owdowiała, a stan twojego majątku pozwalał cię nazwać obrzydliwie bogatym…

— Tego nie wiem…

— W każdym razie… — Win nadal krążył wokół Graya niczym drapieżnik szykujący się do ataku, co było w najwyższym stopniu irytujące. — …ty nadal odmawiałeś powrotu. Ponieważ…

— Ponieważ? — Gray wysyczał przez zęby.

— Ponieważ to było wciąż zbyt mało — dokończył Win z triumfem. — Musiałeś dowieść jej, że nie tyle dorównujesz mężczyźnie, którego wybrała, ale jesteś od niego lepszy. Może nie masz tytułu, ale masz większy majątek. A ponieważ ona i jej siostrzyczki były na to zawsze łase, powrót z górami pieniędzy byłby idealnym odegraniem się na kobiecie, która złamała ci serce.

Gray nie mógł temu zaprzeczyć.

— Przyznaję, że to mogło mnie w pewien sposób zmotywować…

— Aha! Wiedziałem. — Win uniósł kieliszek brandy. — Teraz możesz się przed nią puszyć.

— Może wcześniej tak, ale teraz… — Gray wzruszył ramionami. — To gra niewarta świeczki.

— Niewarta świeczki? Dobry Boże. — Win wlepił w niego wzrok. — Od kiedy jesteś taki szlachetny?

— Nie jestem szlachetny. — Z namysłem pociągnął łyk brandy. — Ona już nic dla mnie nie znaczy. Zamknąłem ten rozdział mojego życia. Było, minęło. Nie można tego zmienić, a ja nie widzę sensu rozdrapywania ran. O Camilli, lady Lydingham, zapomniałem już tak dawno, że nawet tego nie pamiętam. I jak wspomniałem: udowadnianie jej teraz czegokolwiek nie jest warte mojego czasu.

— Brawo, Gray. Świetna mowa. — Win uniósł szklankę w geście toastu. — Robi wrażenie, doprawdy. Nie uwierzyłem w ani jedno słowo, ma się rozumieć, ale mimo wszystko wyrazy uznania.

— To akurat nie jest ważne, czy uwierzyłeś — Graywzruszył ramionami. — Z lady Lydingham nie mam absolutnie nic wspólnego. No, może poza przyjaźnią w dalekiej przeszłości.

— Rozumiem. — Win łyknął brandy i przeciągle przyjrzał się kuzynowi. — Ale wiesz, że nadal jest wdową i nie wyszła ponownie za mąż, o czym nie omieszkałem wspomnieć w moich listach?

— Wspominałeś, nie zaprzeczę. — Gray powoli sączył brandy. — Z niezwykłą wręcz regularnością.

— I nic to dla ciebie nie znaczy?

— Nic a nic.

— A co jeśli powiem, że w tym roku spędza święta w posiadłości matki, niecałe pół godziny jazdy stąd? To też nie ma znaczenia?

— Żadnego.

— A jeśli niespodziewanie spotkasz ją na ulicy, czytwe serce nie zacznie bić szybciej od trzepotu skrzydeł uwięzionej ptaszyny?

— Uwięzionej ptaszyny? — Gray wybuchnął śmiechem. — Wielkie nieba, co w ciebie wstąpiło?

— Starałem się być poetycki — stwierdził podniośle Win. — Mam serce wieszcza.

Gray prychnął.

— Nie masz.

— Może i nie. — Win wzruszył ramionami. W tej chwili nie ma to jednak żadnego znaczenia, ponieważ nie o moim sercu rozprawiamy, lecz o twoim.

— Win. — Gray pochylił się i spojrzał kuzynowi prosto w oczy. — Przyznaję, że moje serce biło kiedyś dla Camilli Channing. I w istocie wpłynęło to na moją decyzję o wyruszeniu w szeroki świat, co wyszło mi nader udanie. W tym względzie stanowiła jedynie środek do celu i może kiedyś była także celem. Ale już nim nie jest. Nie żywię już do niej żadnych uczuć, poza tymi, jakie można żywić w stosunku do starego przyjaciela.

— Więc nie będziesz jej unikał?

— Nie ma takiego powodu.

— A jeśli miałbyś ją ponownie spotkać…

— Przypadkiem na drodze? — Gray się uśmiechnął.

— Albo gdziekolwiek indziej… — ciągnął Win. — Traktowałbyś ją jak…

— Jak traktuje się sąsiada, którego się znało przez kawał życia, jak dawną przyjaciółkę — stwierdził zdecydowanie Gray. — Z uprzejmą serdecznością.

— I nie zechciałbyś chwycić jej w ramiona, obsypać pocałunkami i wyznać dozgonną miłość?

Gray się roześmiał.

— Ależ nie.

— Skoro jesteś tego taki pewien…

— Bo jestem.

— To wybornie — podsumował Win. — Bo widzisz, kiedy trzy dni temu mama wyjeżdżała do Londynu, kazała kucharce przygotować kosz najlepszych babeczek, ciastek i biszkoptów. W całym hrabstwie wciąż nie znajdzieszlepszych… Kosz należy posłać do posiadłości Millworth, aby tym gestem sąsiedzkiej życzliwości należycie powitać lady Lydingham i jej rodzinę. Mama nie była pewna, czy matka i siostry lady Lydingham także przybędą na święta, gdyż słyszała, że lady Millworth wraz z najmłodszą córką udała się do Paryża.

Gray rzucił kuzynowi podejrzliwe spojrzenie.

— No i?

— No i, zgodnie z moimi informacjami, lady Lydingham przybyła wczoraj. Kucharka przygotowała kosz i należy go tam dostarczyć.

— No i?

— No i, mimo iż mogę przekazać go przez posłańca, mama ukręciłaby mi łeb, gdyby kosza nie dostarczyłktoś z rodziny.

— Sądzę więc, że miała na myśli ciebie.

— Tylko dlatego, że nie wiedziała, że ty się pojawisz. A ja mam masę spraw do załatwienia. — Win posłał młodszemu kuzynowi surowe spojrzenie. — Podczas gdy ty zbijałeś swoją fortunkę, ja przyswajałem sobie wszystko, co ojciec zamierzał rozdzielić między nas dwóch, mianowicie prowadzenie interesów, finanse, inwestycje i zarządzanie całym majątkiem rodziny. Jestem niezwykle zajętym człowiekiem. To ogromna odpowiedzialność, rozumiesz…

— Wyobrażam sobie… — bąknął Gray.

— Co zostawia mi tak niewiele czasu na rozrywki towarzyskie.

— Pewnie dlatego zrywają z tobą kolejne narzeczone.

— Nie byłbym zdziwiony. Zanim dzisiaj przyjechałeś, musiałem praktycznie wykraść sobie chwilkę na przejażdżkę. Dlatego właśnie tobie powierzam zadanie przekazania świątecznego kosza lady Lydingham.

Gray uniósł na niego wzrok.

— Nie.

— Dlaczego?

— Wolałbym nie, po prostu.

— A to z jakiego powodu? — Win obrzucił go uważnym spojrzeniem. — Mówiłeś, że jej nie unikasz.

— Zgadza się.

— A zanim się w niej zakochałeś, przez długi czasbyliście przyjaciółmi.

— Nie zaprzeczę.

— Powiedziałeś, że nie żywisz do niej żadnych uczuć, że zapomniałeś o niej, a jeśli ją spotkasz, okażesz jej jedynie uprzejmą serdeczność. W duchu starej przyjaźni.

— Powiedziałem to, ale…

— Ale? — Win uniósł brew. — Chyba że nie miałeś tego na myśli. Chyba że nadal darzysz ją głębszym uczuciem. Chyba że obawiasz się, że przy takim spotkaniu odżyją…

— Do licha — warknął Gray — wezmę te ciastka.

— Nie proszę chyba o wiele po tych wszystkich latach, na które mnie porzuciłeś…

— Powiedziałem, że go zaniosę!

— Wiem, ale przednio się bawię. — Win posłał mutriumfalny uśmiech i ruszył do drzwi. — Poproszę kucharkę, żeby przygotowała koszyk. Będziesz mógł go zabrać za jakiś kwadrans. — Będąc już przy wyjściu, odwrócił się do kuzyna. — Niezależnie od tego, co mówisz, wiem, że to będzie dla ciebie dość niezręczne. Nie widziałeś jej od jedenastu lat i dopóki tego nie uczynisz, nie możesz z całkowitą pewnością stwierdzić, czy twoje uczucia zupełnie wygasły.

— Bzdury — uciął Gray. — Ja nie mam żadnych wątpliwości, a ty?

Win patrzył się na niego przez chwilę, a następnie przytaknął.

— Wybornie. A kiedy wrócisz, pomożesz mi wdrożyć w życie mój plan ożenku.

— Sądzę, że każda pomoc ci się przyda, skoro niemasz jeszcze nikogo na oku. — W głosie Graya zabrzmiała nutka kpiny.

— Ten fakt tylko podnosi poprzeczkę, drogi druhu.A ja zawsze lubiłem wyzwania. — Win spojrzał na niego z zawadiacką pewnością siebie, która cechowała go już od najmłodszych lat, po czym wyszedł.

Kiedy tylko zamknęły się drzwi, uśmiech zniknął z twarzy Graya. Psiakrew, że też musiał go akurat dziś wrobić w tę wizytę? Lepiej byłoby jutro, pojutrze albo nawet w pierwszy dzień świąt… Tak, wtedy byłoby idealnie. Przypadkowe spotkanie na mszy w obecności innych – oto cywilizowane okoliczności spotkania kobiety, która, mimowolnie wprawdzie, ale jednak wiele lat temu złamała mu serce.

Gray zakręcił szklaneczką z brandy i przeszedł się po pokoju. Nie oszukiwał Wina… No może niezupełnie. Już dawno temu uznał, że Camilla należy do przeszłości i zdał sobie sprawę z tego, że winę za to, co się między nimi stało, ponosi zarówno on, jak i ona, a w większym stopniu może nawet on.

Znał Camillę od lat, ale swoją miłość do niej uzmysłowił sobie dopiero wówczas, gdy miała wyjść za lorda Lydinghama. Nie, to nie tak. Z uczucia zdał sobie sprawę już wówczas, gdy pewnego dnia w dziewczynce z sąsiedniej posiadłości ujrzał dojrzałą kobietę. Kobietę, która zawładnęła jego sercem. Nic z tym jednak nie zrobił. Był młody, niepewny siebie, a patrząc z perspektywy czasu – również głupi. Dopiero na dzień przed jej ślubem zdobył się na odwagę, by wyznać jej, co czuje.

Był idiotą, jeśli sądził, że Camilla sprzeniewierzy się nagle wszystkim zasadom, które przez całe życie jej wpajano, ale mimo wszystko miał nadzieję. Wiedział, że z jej punktu widzenia należy dobrze wyjść za mąż, bo nigdy nie wiadomo, co spotka rodzinę. Argument ten zdawał się wówczas uzasadniać to nadzwyczaj pragmatyczne podejście kobiet do swojego losu. Ubóstwo, wyznała mu kiedyś szczerze, zawsze czyhało tuż za rogiem. Nie żeby lady Millworth kiedykolwiek ono groziło. Jednak nikt przecież nie wie, co się dzieje w domu sąsiada. Jej mąż zmarł przed wielu laty, a lady Millworth nigdy ponownie nie stanęła na ślubnym kobiercu. Bliźniak jej męża nadal wolał posługiwać się rangą pułkownika zamiast odziedziczonego po bracie tytułu lorda, co niewątpliwie wynikało z szacunku do zmarłego. Zapewne ani pułkownik Channing, ani lady Millworth nigdy nie pogodzili się z tą śmiercią. Beryl, siostra Camilli, zdążyła już wyjść dobrze za mąż, więc teraz przyszła pora na Camillę.

Jego romantyczne wyznanie mocno ją zaskoczyło. W sposób najuprzejmiejszy w stosunku do okoliczności stwierdziła, że jest to po prostu niemożliwe. Podziękowała mu po prawdzie za to, że próbował odwieść ją od małżeństwa bez miłości, której zawsze tak bardzo pragnęła, ale wyraz jej oczu zdawał się temu przeczyć.

To wtedy właśnie ją pocałował. Po raz pierwszy i ostatni. A ona mu się odwzajemniła. I przez jedną niesamowitą chwilę głęboko w sercu czuł, że wszystko jest możliwe.Niezależnie od tego, co mu powiedziała, w rzeczywistości go kochała.

Potem jednak odsunęła się od niego i zasugerowała, że powinien natychmiast wyjść. Postawił jej idiotyczny zarzut, że poślubiłaby go, gdyby miał pieniądze. Ona natomiast skwitowała, że skoro i tak ich nie ma, ten argument jest bez znaczenia. On znał ją jednak lepiej. Zaczął się z nią sprzeczać, ale zrozumiał, że tylko na tym straci. Była zdecydowana zawrzeć to małżeństwo i żyć tak, jak zawsze planowała. Może gdyby tyle nie zwlekał i wcześniej zebrał się na odwagę. Może gdyby był silniejszy albo gdyby nie byli tacy młodzi. Ona miała wtedy dziewiętnaście lat, a on zaledwie dwadzieścia. Może…

Odszedł więc z jej życia. Ona została lady Lydingham, a on wyruszył w świat, aby stać się kimś. Terazwrócił do domu, a ona była wolna. Mimo wszystko, nie miało to właściwie żadnego znaczenia. Dla ich obojga minęło zbyt wiele czasu. Był teraz innym człowiekiemniż wcześniej. A ona, niewątpliwie, była zupełnie inną kobietą. Niezależną finansowo wdową z własnymi pomysłami na życie. Cokolwiek niegdyś było między nimi, przepadło z biegiem lat.

Ale mimo wszystko pozostał jej dawnym przyjacielem i właśnie w tej roli miał dostarczyć świąteczny koszw imieniu ciotki. Wymienią się uprzejmościami. Onazapyta o zdrowie stryja, on – o jej siostry. On podtrzyma rozmowę tak długo, jak przy tego typu spotkaniach to konieczne, a następnie złoży jej świąteczne życzenia i wróci do domu. I tyle.

Zignorował przepełniony powątpiewaniem głos podświadomości: A co, jeśli będzie inaczej?