Jessica Verdi

Moje życie od teraz

Przełożyła Anna Szczepańska

Tytuł oryginału: My Life After Now

Tłumaczenie: Anna Szczepańska, Roboto Translation

Redakcja i korekta: Anita Widman-Drzewiecka, Roboto Translation

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Skład: Jacek Goliatowski, Roboto Translation

Copyright © 2013 by Jessica Verdi

Zdjęcie na okładce © Serg Myshkovsky /Istockphoto.com

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal 2013

Wydanie I

Warszawa 2013

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 08 82, faks 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-7881-317-0

Wszelkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Nie znam krzywd gorszych od tej zarazy,

co we wszystkich swoich przebraniach

wciela się w każdego z nas i niestrudzenie

o każdym z nas rozprawia.

Larry Kramer, autor sztuki Zwykłe serce

Spoglądając w przeszłość

Salę koła teatralnego wypełniał powakacyjny gwar, ale janiewzruszona siedziałam z nosem w tekście Romea i Julii.Przesłuchanie miało się odbyć już dziś po południu, lecz przecież przygotowań nigdy dość.

Zamknęłam tekst i zaczęłam powtarzać monolog z pamięci: Romeo! Czemuż ty jesteś Romeo?¹ – szeptałam do siebie, a moje długie włosy jak kurtyna opadały mi na twarz. Tak się wciągnęłam, że doszłam aż do:

…choćby tylko ręką,

Ramieniem, twarzą, zgoła jakąkolwiek

Częścią człowieka?…

Dopiero wtedy zorientowałam się, że zaczęłam deklamować na głos. Zachichotałam nerwowo i zawstydzona rozejrzałam się wokół. Jedyną osobą, która zdawała się zwracać na mnie uwagę, był Ty. Mój przystojny i jednocześnie niezmiernie utalentowany chłopak.

– Którą część człowieka masz na myśli, moja droga Julio?– zapytał przekornie, unosząc brew.

– Uszy, rzecz jasna – odpowiedziałam niewinnie.

Roześmiał się i otoczył mnie ramieniem. Przytuliłam siędo niego na chwilę, po czym szybko wróciłam do tekstu.

Ty należał do starszego rocznika, był przewodniczącym koła teatralnego, a jednocześnie jednym z niewielu facetów heterow jego szeregach. Przez ostatnie trzy lata grał główne role męskie we wszystkich sztukach wystawianych przez koło teatralne Eleanor Drama, a od półtora roku odgrywał główną rolę także w moim życiu. Wspólnie stawialiśmy swoje absolutnie pierwsze kroki w niemal wszystkich aspektach „bycia razem”. Ty był pierwszym chłopakiem, z którym się całowałam poza sceną.

Andre, nasz reżyser, poprosił wszystkich o uwagę.

– Witajcie, moi wspaniali aktorzy! – powiedział, klaszczącz autentycznym przejęciem.

Andre spędził, jak zwykł mawiać, „swój seksowny czas”, czyli lata osiemdziesiąte, na scenie nowojorskiej. Przez pięć lat występował w ośmiu przedstawieniach tygodniowo. Wkładał legendarny już kombinezon, a twarz malował w drapieżne pręgi do Kotów.Jednak dopiero po piątym występie w chórze do nieszczęsnejCarrie postanowił zrezygnować z aktorstwa na rzecz reżyserii.

– Tyle nowych twarzy, tyle nowych talentów – powiedział, kiwając głową z zadowoleniem. – Witajcie w Eleanor Drama!

Rozejrzałam się po sali. Andre miał rację – w tym roku rzeczywiście było wiele nowych osób. Każdy, kto ostatnio śledził wiadomości lokalne w telewizji czy w gazetach, dobrze wiedział dlaczego.

Powód tej sytuacji leżał trzy miasteczka od mojego rodzinnego Eleanor Falls. To właśnie tam jakiś skretyniały dziewiętnastolatek, który kiblował kolejny rok, stwierdził, że wszyscy będą mieli niezły ubaw, jeśli w sali gimnastycznej swojej szkoły podłoży bombę własnej roboty. Wybuchła o trzeciej nad ranem w środku sierpnia, więc nikomu nic się nie stało, co nie zmieniało faktu, że szkoła średnia Bryce została zamknięta. Administracja nieźle musiała się napocić, żeby przed rozpoczęciem roku szkolnego rozmieścić w innych placówkach swoich uczniów. Sportowcy poszli do szkół z najlepszymi programami sportowymi, miłośnicy nauk ścisłych – do szkół z najlepszymi laboratoriami, a dzieciaki ze smykałką do aktorstwa i muzyki przyszły do nas. Do szkoły średniej Eleanor.

Nasza szkoła znana była ze sztuk widowiskowych na całym południu stanu Nowy Jork. Jej supernowoczesna scena teatralna często była porównywana z Broadwayem, a w ciągu ostatnich dwunastu lat aż piętnastu absolwentów naszego programu dramatycznego dostało się do Julliard².

Jedyny problem polegał na tym, że wśród nowych uczniów była ta koszmarna Elyse St. James. Najbardziej obmierzłe, odpychającei wstrętne wcielenie…

– Lucy... – Andre wytrącił mnie z zamyślenia.

Każdy opowiadał kilka słów o sobie i teraz była moja kolej.

– Cześć wszystkim – przywitałam się. – Jestem Lucy Moore, mam szesnaście lat, a moim ulubionym musicalem jest Rent³.

Moi najlepsi przyjaciele, Courtney i Max, stwierdzili, że ich ulubionymi sztukami są odpowiednio: Pigmalion⁴ i The RockyHorror Show⁵, co mówi właściwie wszystko o tej dwójce. Ty wskazał na Dwunastu gniewnych ludzi⁶. Poza pięcioma nowymi osobami z Bryce doszło także trzech pierwszoroczniaków, którym jakimś cudem udało się przejść przez gęste sito przesłuchań Andre, oraz Evan ze starszego rocznika, który właśnie przeprowadził się z Kalifornii.

I wtedy nadeszła jej kolej. Od piątej klasy Elyse i ja rywalizowałyśmy ze sobą o główne role żeńskie w każdym przedstawieniuletniej szkoły aktorskiej Stagedoor Manor. Elyse należała do tych musicalowych księżniczek, które na castingi w mieście przychodzą z wałkami we włosach i w kompletnym stroju do tańca, nawet jeśli na danym przesłuchaniu umiejętności taneczne nie są wymagane.

Och, zapomniałabym dodać – tak naprawdę nie nazywała się Elyse St. James. Właściwie to już teraz tak, ponieważ oficjalnie zmieniła swoje imię i nazwisko, ale kiedy poznałam „Elyse”, nazywała się Ambrozja Schmidt. Tak. Całkiem serio.

I na koniec powiedzmy to sobie szczerze – nie tylko dane osobowe sobie „podrasowała”.

– Cześć, jestem Elyse St. James – zaszczebiotała. – I strasznie się cieszę, że zaczynam naukę w Eleanor. Zawsze chciałam uczyć się w klasie teatralnej – tu jej wściekle różowe usteczka posłały Andre lizusowski uśmiech. – Och, a moją ukochaną sztuką – dodała i popatrzyła prosto na mnie – jest Romeo i Julia. Nie mogę się doczekać dzisiejszego przesłuchania!

– Cóż, Elyse. Będziesz świetna w roli niańki Julii – odpowiedziałam słodko.

Idealnie obrysowane oczka Elyse posłały mi zabójcze spojrzenie.

– Igrzyska czas zacząć – wymamrotał Max.

Dwa dni później ogłoszono obsadę:

Romeo: Ty Parker

Julia: Elyse St. James

Niańka Julii: Kelly Ortiz

Kapulet: Max Perry

Pani Kapulet: Courtney Choi

Monteki: Christopher Mendoza

Pani Monteki: Bianca Elizabeth Glover

Merkucjo: Lucy Moore

Tybalt: Evan Davis

Benwolio: Nathan Pittman-Briggs

Książę Eskalus: Isaac Stein

Hrabia Parys: Dominick Ellison

Ojciec Laurenty: Violet Patel

Inni (spośród których wyłoniony zostanie Chór oraz obsadzone zostaną m.in. role Piotra, Samsona, Petruccia, Grzegorza, Abrahama, Baltazara, Brata Jana oraz Aptekarza): Jonathan Poole, Andrea Wong, Stephanie Gilmore, Marti Espinoza, Stephen Larson

Myślałam, że mam jakieś zwidy.

Zamknęłam oczy, przetarłam je i znowu otworzyłam. A jednak nie, obsada się nie zmieniła.

Ale przecież ta rola była moja! Andre obiecał. No, może nie do końca obiecał, ale często dawał mi to do zrozumienia. Bo co miałam pomyśleć, kiedy mówił: „Wybrałem tę sztukęz myślą o tobie, Lucy”, mrugając przy tym porozumiewawczoi uśmiechając się?

Spanikowana rozejrzałam się za Ty’em. Potrzebowałam go – on nadałby temu wszystkiemu sens. Ale nigdzie go nie było, a wyniki castingu szybko zaczęły docierać do mojej świadomości.

Wyschło mi w ustach, nogi miałam jak z waty. Courtney i Max wymienili zaniepokojone spojrzenia i szybko zaprowadzili mnie do damskiej toalety. Tam się rozkleiłam.

– Nienawidzę jej! Sztuczna, głupia krowa! Czego ona tu szuka? Wszystko psuje! 

Moi przyjaciele usiedli przy mnie na zimnej posadzce, każde z nich wzięło mnie za rękę i zaczęło gładzić po plecach. Pozwolili mi wyrzucić z siebie złość. Przypomniało mi się, jak pocieszali mnie w ten sposób trzy lata temu, ale moje myśli przerwało wejście grupki dziewczyn z pierwszych klas. Kiedy nas zobaczyły, zatrzymały się.

– Ej, ciebie nie powinno tu być – pisnęła z oburzeniem jedna z nich na widok Maxa.

– No jasne, bo te babskie sprawy są taaakie ciekawe – odpowiedział, przewracając oczami.

Dziewczyna obrzuciła wzrokiem jego przylizane woskiem włosy i zielony obcisły sweterek, spod którego wyglądała koszulka z Lady Gagą. Na jej twarzy zagościł wyraz zrozumienia.

– A jej co się stało? – wskazała na mnie.

– O nią się nie martw – odpowiedział Max.

Dziewczyny jeszcze chwilę się na mnie pogapiły – nadal byłam w totalnej rozsypce. Potem wzruszyły ramionami i wyszły.

– Chyba jednak nie chciało im się siusiu – wymamrotał Maxi delikatnie odgarnął mi włosy z twarzy.

Kiedy moje głośne zawodzenie przeszło w ciche łkanie, Courtney powiedziała: „Lucy, kochanie, zaraz zaczyna się próba z tekstem. Idziesz?”.

Popatrzyłam na nią, a potem na Maxa. Uśmiechnęli się niepewnie. Za dobrze ich znałam – nie chcieli mnie tu zostawiać, ale nie mogli się doczekać, kiedy pognają na próbę. Poczułam wyrzuty sumienia – nie mogłam ich dłużej zatrzymywać. Przytaknęłam, chwiejnie stanęłam na nogach i obmyłam twarz chłodną wodą.

– Przepraszam was – powiedziałam lekko zażenowana swoją gwałtowną reakcją.

– No co ty. My też uważamy, że Elyse to głupia krowa.

Nawet udało mi się uśmiechnąć. Max zawsze wiedział, jak mnie szybko pocieszyć.

– Wiem, że to może nie to, co chciałabyś teraz usłyszeć – Courtney zaczęła w drodze na próbę – ale Merkucjoto świetna rola. Będziesz najlepsza.

Westchnęłam. Zwykle byłam zachwycona niekonwencjonalnymi castingami Andre. A Merkucjo to genialna rola. Problemw tym, że nastawiłam się na Julię.

Kiedy tylko weszliśmy na salę, Andre wziął mnie na bok. Usiedliśmy w półmroku w ostatnim rzędzie. Niezbyt uważnie słuchałam jego wyjaśnień. Karmił mnie swoją wykutą na blachę bajeczką, że Merkucjo będzie dla mnie wyzwaniem, a Elyse obsadził w głównej roli tylko dlatego, że nie ma w niej żadnych pułapek i wiedział, że sobie poradzi. Byłam świadoma tego, że to stek bzdur.

– Daj sobie spokój, Andre. Przyznaj po prostu, że dałeś jej tę rolę, bo stwierdziłeś, że lepiej ją zagra ode mnie.

Cisza. Andre tępo zagapił się przed siebie, błądząc nieobecnym wzrokiem po scenie, gdzie właśnie trwała rozgrzewka przed próbą.

– Proszę – powiedziałam.

Andre westchnął.

– Na przesłuchaniu wypadła świetnie…

– No powiedz to. – Nie wiedziałam dlaczego, ale chciałam to usłyszeć.

– Dobrze. – Niepewnie skrzyżował palce. – Dałem jej tę rolę, ponieważ stwierdziłem, że zagra ją lepiej od ciebie.

Voilà. Szczera prawda. Mimo ciężkiej pracy i przygotowań, wciąż nie byłam dość dobra.

Nie zrozumcie mnie źle – nie oczekiwałam, że zdobędę każdą wymarzoną rolę. Przecież w szkole letniej Elyse nie raz zwijałami role sprzed nosa. Ale to nie było to samo. Teraz jestem w mojej szkole, w moim kole teatralnym – to moje życie. Zawsze byłam gwiazdą mojego małego światka – już od pierwszej klasy dostawałam wszystkie najlepsze role, miałam najlepsze stopnie nawet z najtrudniejszych przedmiotów i od razu zdobyłam chłopaka, który naprawdę mi się spodobał. Ale wtedy pojawiła się Elyse i w jednej chwili nic już nie było takie samo.

A to był dopiero początek moich problemów.

Zapomnij o nim

Kiedy odeszłam kilka kroków od Andre, w ułamku sekundy powzięłam postanowienie, że przekonam wszystkich, że jest OK… Lepiej nawet – że jestem wprost zachwycona. Elyse nie mogła się dowiedzieć, jak bardzo zalazła mi za skórę – nie miałam zamiaru dawać jej tej satysfakcji.

Dlatego też, gdy Ty otoczył mnie ramieniem i szeptem zapytał, czy wszystko w porządku, roześmiałam się i zapewniłam go, że cieszę się z tej roli, ponieważ mogę z nią poeksperymentować i po swojemu zinterpretować. Chyba go przekonałam, ponieważ pocałował mnie i powiedział:

– Lucy, jesteś prawdziwą aktorką. Uwierz mi, gdybym nie dostał roli Romea, nie przyjąłbym tego tak spokojnie.

Poczochrał mnie po głowie, a następnie jednym susem wskoczył na scenę, dołączając do pozostałych, którzy robili już próbę z tekstem.

„Widzisz, Andre – pomyślałam gorzko – naprawdę dobraze mnie aktorka”.

Ale już po chwili nawet mnie ciężko było w to uwierzyć. Przez całe wakacje skupiałam się tylko na roli Julii i dziwnie się poczułam, kiedy nagle przyszło mi mówić słowami Merkucja. Brzmiały dla mnie obco i wypowiadając je, czułam, jakby z moich ust padały kamienie. Podczas gdy Elyse bez trudu mknęła przez górnolotności Szekspira, jakby były co najmniej jej ulubioną rymowanką, ja potykałam się na każdym wersie.

Na domiar złego zaczęła flirtować z Ty’em. Nawet specjalnie się z tym nie kryła. Zalotnie muskała go po ramieniu, szeptała cośdo ucha i chichotała jak wariatka za każdym razem, gdy coś powiedział. Wszystko to na moich oczach. Całe popołudnie.

Gdybym nie miała pewności, że Ty nie jest nią zainteresowany, odpuściłabym sobie i przestała robić dobrą minę do złej gry. Jakby Elyse obrała sobie za cel ukraść mi życie.

Kiedy wieczorem wróciłam do domu, na stole w kuchni znalazłam tuzin różowych róż, które moi ojczulkowie zostawili specjalnie dla mnie. Na karteczce napisali: „To, co zowiem różą, pod inną nazwą równie by pachniało… Gratulujemy, Lucy!”. Opadłam na krzesło, a otaczająca mnie słodka woń róż sprawiła, że po prostu musiałam się uśmiechnąć. Moi tatusiowie byli chyba jedynymi gejami na świecie, którzy nie mieli zielonego pojęcia o teatrze. Wiedziałam, że wybrali ten cytat tylko dlatego, że nawiązywał do kwiatów, które były ich jedynym zainteresowaniem wpisującym sięw stereotyp geja, a ja na drugie imię mam przecież Rose – czyli róża. Ta ich pełna dobrych intencji nieporadność trochę poprawiła mi humor.

Poszłam do salonu, gdzie Tata i Papa siedzieli zwinięci na kanapie pod swoimi kocykami, oglądając Prezydencki poker na DVD. Ze wszystkich rodziców, których znałam, jedynie moi ojcowie nie tylko byli wciąż razem, ale nadal byli w sobie zakochani.

– Dzięki za kwiaty – powiedziałam, wciskając się między nich.

– No to powiedz – zaczął Papa, podając mi miskę z popcornem – czy mamy przed sobą nową Julię?

– Nie – odpowiedziałam.

Tata nacisnął pauzę.

– Co się stało?

– Elyse St. James – oto, co się stało.

– Skarbie, tak mi przykro – powiedział Tata.

To kolejna rzecz, którą uwielbiałam w moich ojcach. Możei teatr niewiele ich obchodził, ale za to obchodziło ich to, że ja się nim interesuję. 

– Jaką rolę dostałaś?

– Merkucja – odpowiedziałam zrezygnowana, wzruszając ramionami. – Przynajmniej on też umiera na scenie.

* * *

Kiedy następnego dnia poszłam do szkoły, moja szafka była cała w zdjęciach. Internetowe fotki przeróżnych aktorów: Laurence Olivier, Keanu Reeves, Ben Affleck, John Barrymore i gość, który grał Michaela w Zagubionych.

W kompletnym osłupieniu gapiłam się na ten kolaż. „Ktoto zrobił? Co to ma znaczyć”?

– I co ty na to? – Tuż obok usłyszałam głos Ty’a.

Okręciłam się na pięcie.

– To twoja sprawka?

Wsadził ręce do kieszeni i dumnie wyprężył pierś.

– Tak. Specjalnie przyszedłem wcześniej.

– Ale… dlaczego? – Chyba nie zabrzmiało to zbyt dobrze. To miało być normalne pytanie, ale ponieważ byłam trochę skołowana, Ty odebrał je jak zarzut.

Uśmiech zniknął z jego twarzy.

– Nie podoba ci się. Wiedziałem, że to głupi pomysł. – Już miał zacząć zdzierać zdjęcia, kiedy zagrodziłam mu drogę.

– Podoba mi się. Tylko nic z tego nie rozumiem.

– Oni wszyscy grali kiedyś Merkucja – wyjaśnił Ty. – Max twierdził, że było ci bardzo przykro, że nie dali ci roli Julii. Powiedziałem mu, że ja nic takiego nie zauważyłem, ale nie dał się przekonać. Pomyślałem więc, że poczujesz się lepiej, wiedząc, że jesteś w dobrym towarzystwie.

Odwróciłam się do szafki i jeszcze raz się jej przyjrzałam. Oczywiście. John Barrymore grał Merkucja w filmowej wersji Romeai Julii z lat 30. Gość z Zagubionych grał w filmie z DiCaprio. Laurence Olivier pewnie grał Merkucja w teatrze – był czas, kiedy grał we wszystkich sztukach Szekspira.

Mocno złapałam Ty’a za rękę.

– Dziękuję – wyszeptałam.

* * *

Minęły dwa tygodnie. O dziwo, polubiłam grać Merkucja.Ta rola faktycznie była świetna – w zaledwie czterech scenach moja postać miała być: śmieszna, seksowna, prostacka i gwałtowna.A na koniec miałam zginąć w pojedynku na miecze.

Czymże jest nazwa? To, co zowiem różą, pod inną nazwą równie by pachniało. Być może nieświadomie moi ojczulkowie chcieli mi coś przekazać tym cytatem? Wciąż do niego wracałamw myślach. „Nieważne, jak coś się nazywa – myślałam – ważne, czym jest. Może i nie gram Julii, ale to nie znaczy, że nie mogę być świetna w swojej roli”.

Dzięki roli Merkucja zaprzyjaźniłam się z nowym chłopakiem, Evanem, który grał Tybalta. Oceniając go po wyglądzie, pewnie nigdy nie pomyślelibyście, że Evan może się interesować teatrem. Na zmierzwionych włosach nosił bejsbolówkę, prawie codziennie miał na sobie te same wytarte dżinsy, a podczas przerw grał na PlayStation. Ale w swoim starym kółku teatralnym uchodziłza guru wszelkich scenicznych walk, więc chyba nieźle trafiłam,że to właśnie z jego ręki miałam zginąć.

W poszukiwaniu mieczy do pojedynku zeszliśmy z Evanemdo olbrzymiej rekwizytorni w piwnicy. Zajęło nam to chwilę– musieliśmy przecisnąć się przez niedbale rzucone ogromne tła oraz narzuty przewieszone przez większe meble. Kiedy w końcu dotarliśmy do mieczy, aż przysiedliśmy na ich widok.

– Ale tu tego… – wyszeptał Evan.

Wyglądało na to, że w Eleanor Drama zbierali te miecze od czasów zimnej wojny. Cała rekwizytornia zawalona była stertami mieczy każdego rozmiaru i rodzaju. Poustawiane rzędami wzdłuż ścian, wystające z dużych koszy, a nawet dyndające na suficie jak srebrne kandelabry.

– To od którego zaczynamy? – zastanawiałam się zdumiona.

Twarz Evana powoli rozjaśniła się w uśmiechu.

– Od pierwszego z brzegu.

Wyciągnęłam jakiś miecz z najbliższego kosza i dźgnęłam nimw powietrzu. Był za lekki, zbyt delikatny. Wzięłam inny. Pomalowany na czarno nie odbijał światła dokładnie tak, jakbym tego chciała. Wyciągałam kolejne miecze, ale one także mnie rozczarowywały.

– Jak poznam, że to ten? – wymamrotałam.

Evan obrzucił mnie pełnym powagi spojrzeniem.

– To on cię wybierze – powiedział.

– To sklep z różdżkami Ollivandera, czy co?

Evan spojrzał się na mnie z zagadkowym wyrazem twarzy.

– Nigdy nie czytałeś Harry’ego Pottera? – zapytałam.

Roześmiał się.

– Jasne, że czytałem.

– Więc, o co… – W tym momencie mój wzrok natknął sięna dwa leżące obok siebie miecze, osobno zawinięte w aksamiti spoczywające w przezroczystym plastikowym pudle. Ostrożnie odwinęłam jeden z nich. W chwili kiedy moja dłoń zacisnęła sięna srebrnej rękojeści, zrozumiałam, że to ten.

Evan chwycił drugi miecz. Wydawało mi się, że wydał z siebie stłumiony okrzyk.

To były prawdziwe miecze – w odróżnieniu od tych stosowanych zazwyczaj w teatrze te nie miały tępych brzeszczotów. Ciężar mi odpowiadał – poniekąd czułam się dzięki niemu silniejsza. Zamierzyłam się na Evana, a on nie pozostał mi dłużny. W chwili gdy skrzyżowaliśmy lśniące klingi, strzeliły prawie niedostrzegalne iskry, a w naszych uszach rozbrzmiał szczęk stali. Evan i ja uśmiechnęliśmy się do siebie. To było to.

Oboje uważaliśmy za dziwne, że szkoła w ogóle miała takie miecze. Były jednak niesamowite, a my je wprost uwielbialiśmy. Dlatego postanowiliśmy nic nie mówić Andre.

Od tej pory przed każdą próbą przez pół godziny opracowywaliśmy z Evanem choreografię naszej walki. Nie mogłabym sobie wymarzyć lepszego partnera – chłopak był prawdziwym geniuszem szermierki.

– On jest naprawdę seksowny – pewnego dnia stwierdził Max, kiedy razem z Courtney przyglądałyśmy się Evanowi.

– Przykro mi, panie Maksymilianie – powiedziałam – jestem pewna, że on jest hetero.

Max westchnął.

– No tak. Wszyscy fajni są albo hetero, albo zajęci. Albo jedno i drugie – tu Max wskazał na Ty’a, który właśnie ćwiczył wspinanie się na balkon Julii. Jego ciało tancerza poruszało się zwinnie, a ja patrząc na niego, poczułam, jak zalewa mnie fala czułości.

Courtney pacnęła przekornie Maxa w głowę.

– Wariat. Jedyne, na co nie możemy narzekać w tym kółku, to brak gejów. To nie ich wina, że żaden z nich ci się nie podoba – Courtney westchnęła. – Jeśli chodzi o mnie, to ja cierpię na chroniczny brak perspektyw miłosnych. Jeśli tak dalej pójdzie, a wszystko na to wskazuje, skończę jako czterdziestoletnia dziewica.

Roześmiałam się.

– A co z Evanem? – zapytałam, układając już sprytny planw głowie. – Trochę się zaprzyjaźniliśmy. Mam go zapytać, czy mu się podobasz?

Courtney była niska, wyjątkowo nieśmiała i na domiar wszystkiego nosiła aparat na zębach. W kwestii facetów była kompletnie zielona. Odkąd się znaliśmy, zawsze marzyła o swoim księciu z bajki.

Courtney potrząsnęła głową.

– Związki w kółku teatralnym są trochę kazirodcze. Znając mnie, nic z tego nie wyjdzie, a potem na każdej próbie będą głupie sytuacje. Dzięki, nie skorzystam.

– No nie każdy związek w kółku teatralnym to od razu zły pomysł – zaprotestowałam.

* * *

Ale już wkrótce aż za dobrze zrozumiałam, co Courtney miała na myśli. Aktorskie wyzwanie numer dwa.

To było niedzielne popołudnie. Siedziałam właśnie na podłodze w swoim pokoju, próbując wybrzdąkać piosenkę Taylor Swift na gitarze, kiedy Courtney przysłała mi SMS:

Sprawdź profil Elyse na FB!

Zalogowałam się po raz pierwszy od wielu tygodni, weszłamna profil Elyse i zaczęłam analizować następujące słowa:

Elyse St. Jamesw związku z Ty Parker.

Zadzwoniłam do Courtney.

– I co? Widziałaś?

– Właśnie na to patrzę – powiedziałam. – Wiesz, w sumie jest mi jej żal. Ma pewnie niezły kompleks niższości, skoro musi kłamać, że ma chłopaka.

– Lucy… – Courtney zaczęła powoli. – Na Facebooku nie możesz napisać, że jesteś w związku, z kim chcesz – druga osoba musi potwierdzić ten status, zanim zostanie opublikowany.

„Moment. Racja. Ale to nie miało sensu – dlaczego Ty miałby się zgodzić na opublikowanie czegoś takiego?” Powoli w mojej głowie kształtować się zaczął inny obraz. Dużo bardziej przerażający.

– Lucy? Jesteś tam? – zapytała Courtney.

– Muszę kończyć – wyszeptałam. Rozłączyłam się i natychmiast zadzwoniłam do Ty’a.

Odebrał już po pierwszym sygnale.

– Cześć, kochanie!

– Masz mi może coś do powiedzenia? – zapytałam.

– O co ci chodzi?

– Zgodnie ze statusem Elyse na Facebooku, jesteś z niąw związku…

Tu nastąpiła dłuższa cisza.

– Ty? – powiedziałam łagodnie.

– Nie sądziłem, że to zobaczysz – powiedział. – Nie korzystasz z Facebooka.

– A co to ma do rzeczy?

Usłyszałam długie westchnienie.

– Uwierz mi, nie planowałem tego – powiedział Ty. – Nawet mi się nie podobała w ten sposób.

– Nie planowałeś czego?

Znowu cisza. Ty nie chciał dłużej ciągnąć tej rozmowy. To była bolesna prawda. Ale w końcu zaczął mówić.

– W zeszłą sobotę byłem u niej w domu. Ćwiczyliśmy… te bardziej romantyczne sceny. Nie wiem, jak to się stało, ale w pewnym momencie zaczęliśmy się całować.

„Chyba żartujesz” – pomyślałam. Znałam różnicę między pocałunkiem scenicznym a tym prawdziwym.

– Więc chcesz przez to powiedzieć, że całowaliście sięz języczkiem.

– Tak.

– Namiętnie?

– Tak.

– Coś oprócz całowania? Chcę wiedzieć.

Ty zawahał się ponownie.

– Może trochę się… macaliśmy. Ale byliśmy w ubraniach– dodał, jakby to miało polepszyć sprawę.

– Na tym jednym razie się nie skończyło, prawda?

– Tak – przyznał cicho.

– Kiedy miałeś zamiar mi powiedzieć? – zapytałam, z wysiłkiem opanowując drżenie głosu, mimo iż łzy spływały mi po twarzy.

– Nie wiem. Czekałem chyba na odpowiedni moment.

Nie odpowiedziałam – rozłączyłam się.

Życie jest snem wariata

Jedna z najpiękniejszych rozmów mojego życia miała miejsce rok wcześniej.

TY

unosząc się na dmuchanym kole w swoim basenie

Moja siostra wychodzi za mąż.

JA

siedząc na brzegu basenu, zanurzając stopy w wodzie

Naprawdę?

TY

Tak, powiedziała nam wczoraj wieczorem. Mają się pobrać w sylwestra w mieście.

JA

uradowana

To świetnie!

TY

niespodziewanie

Chcesz pójść?

JA

zaskoczona

Z tobą? Na ślub twojej siostry?

TY

Tak.

JA

podekscytowana

Tak! Tak, tak, tak! Ale… na pewno nie zmienisz zdania? Nowy Rok jest dopiero za pięć miesięcy…

TY

przytulając mnie do siebie w wodzie

Jasne, że nie zmienię. Kocham cię, Lucy.

JA

stłumiony okrzyk

TY

namiętnie mnie całuje

JA

śmiejąc się jak wariatka

Też cię kocham.

Koniec sceny

Zerwanie z Ty’em było z wielu względów okropne, ale jedną z najgorszych rzeczy było to, jak powiedzieć o tym innym. Nie możesz przecież nagle ogłosić wszem i wobec, że ty i twój chłopak, który od półtora roku czynił cię najszczęśliwszą osobą pod słońcem, nie jesteście już razem, i tyle. Będą chcieli wiedzieć,co się stało. A przyznać swoim rodzicom i przyjaciołom, że to oncię zdradził, to naprawdę krępująca sprawa.

Wieści rozchodzą się jednak piorunem. Powiedziałam Maxowi i Courtney, a oni natychmiast powtórzyli pozostałym. Nie mieli zamiaru plotkować – chcieli tylko wszystkich dokładnie poinformować, żeby stanęli po mojej stronie. Chyba nawet zadziałało – ludzie zaczęli omijać Elyse szerokim łukiem, a na przerwach między próbami rzucali jej pogardliwe spojrzenia. Jednak ciężko poczuć smak zwycięstwa, kiedy wszyscy się nad tobą użalają. Czułam, że jeśli jeszcze jedna osoba zapyta mnie, jak się mam, albo powie mi, jaki palantem jest Ty, zacznę krzyczeć.

Jakby tego było mało, Ty cały czas mnie przepraszał. Mała poprawka: przepraszał tylko za to, w jaki sposób dowiedziałam się o jego zdradzie, a nie za samą zdradę. Subtelna różnica,ale jednak.

Starałam się uwierzyć w pocieszenia Maxa i Courtney, że odżyłam po rozstaniu z Ty’em i że zasługuję na kogoś lepszego, ale ja nie mogłam przestać się łudzić, że on może zrozumie swój błąd i będzie chciał mnie odzyskać.

Wtedy ich zobaczyłam. Całowali się.

Przed próbą zbieraliśmy się wszyscy na scenie. Nie dało się przeoczyć, jak Ty cały się rozpromienił na widok Elyse. Rzucili się sobie w objęcia, jakby nie widzieli się od stu lat, a ja bezradnie patrzyłam, jak Ty ujmuje twarz Elyse w dłonie i pochyla się, by ją pocałować – dokładnie tak, jak robił to ze mną. Ten widok był sto razy gorszy od wciąż podsuwanego mi przez wyobraźnię obrazu tych dwojgaw pokoju Elyse.

Cała nadzieja prysła. Pobiegłam do domu i wyrzuciłam wszystko, co przypominało mi o naszym związku. Niewyjęte jeszcze z ramek zdjęcia, upominki, ususzony bukiecik z butonierki z balu juniorów. Usunęłam wszystkie zdjęcia Ty’a z telefonu i zablokowałam go na Facebooku.

Ale nie mogłam go usunąć z głowy. Zwłaszcza że dzień w dzień na próbach musiałam ich oglądać, kiedy arcynaturalnie odgrywali Romea i Julię. To była męka.

Jeśli chodzi o Elyse, w ogóle się do mnie nie odzywała. Ale samozadowolenie wprost od niej biło. Nigdy nie miałam tak wielkiej ochoty komuś przywalić jak właśnie tej laluni z idealnym noskiem prosto spod skalpela.

Po piątkowej próbie wróciłam prosto do domu. Poszłamdo kuchni z zamiarem zrobienia sobie małej uczty na pocieszenie. Zasłużyłam na kilka dodatkowych kalorii – przerwa w aktorskiej diecie miała być moją nagrodą za ten piekielny tydzień. I za wspaniały weekend bez Elyse „Panny Niszczycielki”.

Posmarowałam masłem dwie pajdy chleba i położyłam na nichtrzy plasterki produktu seropodobnego. Patelnia skwierczałai syczała, a ja stałam przed kuchenką jak zahipnotyzowana – ciepło płomienia ogrzewało moją twarz, a pomarańczowy pseudoser miękko spływał po chrupiącym chlebie. Kiedy już zaczęła mi cieknąć ślinka, usłyszałam dobiegający z salonu głos Taty. Dziwne. Moi ojczulkowie mieli zwyczaj wychodzenia w piątki wieczorem.

– Lu? – zawołał mnie. – Możesz podejść?

Wyłączyłam kuchenkę i poszłam do salonu.

– Co tam?

I wtedy zobaczyłam ją. Problem numer trzy.

* * *

Lisa Williams siedziała wygodnie w wielkim czerwonym fotelu, z nogą założoną na nogę, a cała jej postawa wyrażała przekonanie, że jest oto u siebie w domu. Rzuciła mi krzywy uśmieszek. Spojrzałam na moich ojców siedzących na kanapie. Tata miał przyklejony do twarzy sztuczny uśmiech, a Papa wyglądał tak, jakby zaraz miało mu rozsadzić czaszkę. Wiedziałam, co czuł.

– Co ona tu robi?

– Oj, nieładnie tak traktować mamusię – powiedziała Lisa.

– Nie jesteś moją matką – odwarknęłam zimno, nawet na nią nie patrząc.

Gdyby tylko to była prawda.

Rzecz w tym, że Tata, czyli Adam Moore, na ostatnim roku studiów na wydziale historii sztuki w Kolumbii przechodził fazę „określania własnego ja”. Wdał się w krótki romans ze swoją najlepszą przyjaciółką, Lisą, i bach – Lisa zaszła w ciążę. Była studentką z Wielkiej Brytanii, która w planach miała karierę wędrownego fotografa zespołów rockowych, a nie karierę matki.Ale Tata, który definitywnie zakończył swoje eksperymentyze związkami hetero, dobrze wiedział, że to może być jego ostatnia szansa na biologiczne dziecko bez uciekania się do pomocy surogatki. Umówili się więc, że Lisa ma mnie tylko donosić i urodzi, a Tata przejmie dalsze obowiązki. Oboje dotrzymali słowa. Przez trzy lata, kiedy Tata rozwijał swoją karierę marszanda, mieszkał ze mną u swoich rodziców na Brooklynie. Potem Tata spotkał Papę, czyli adwokata Setha Freemana, przeprowadziliśmy się do naszego domu z pięcioma sypialniami w Eleanor Falls, Seth zaadoptował mnie i nasza rodzina była wreszcie w komplecie.

Nigdy się nie zastanawiałam, skąd się wzięłam, jak robiła to większość dzieci, które zostały adoptowane lub mają tylko jednego rodzica. Moi ojcowie zawsze tak otwarcie opowiadali mi o Lisie,że rzadko miałam potrzebę zadawania jakichkolwiek pytań.W jednym z moich najwcześniejszych wspomnień z dzieciństwa siedzę na kolanach u Taty i oglądam zdjęcia pięknej kobiety o długich, ogniście rudych włosach. Wtedy po raz pierwszy zrozumiałam, że moje kasztanowe włosy były dokładną mieszanką włosów Lisy i brązowych loków Taty.

Jednak fakt, że wiedziałam, kim jest moja matka, nie oznaczał, że za nią nie tęskniłam. Co roku wysyłaliśmy Lisie pocztówki z wakacji i moje szkolne zdjęcia. Dzięki temu czułam się ważna, wyjątkowa. Zawsze miałam nadzieję, że listonoszka przyniesie mi adresowany tylko do mnie list z Anglii z podobizną królowejna znaczku. Nigdy się jednak nie doczekałam. Pierwszy kontaktz Lisą miałam w wieku ośmiu lat. Wtedy to bez zapowiedzi pojawiła się w naszym domu.

Na początku nie mogłam uwierzyć, że to ta sama osoba, którą widziałam na zdjęciach. Była niesamowicie chuda, jej pomarańczowe włosy były matowe, a twarz – zapadnięta. Powiedziała, że wróciła do Nowego Jorku na jakiś rok i że potrzebuje pieniędzy. Stwierdziła, że nie ma dokąd pójść. Została u nas dwa dni. Spała w naszym pokoju gościnnym, jadła nasze jedzenie i korzystała z naszej łazienki. Nie przytuliła mnie ani nie zapytała, jaki jest mój ulubiony przedmiot. Jej niebieskie oczy wciąż uciekałyna boki w popłochu. Na niczym – a zwłaszcza na mnie – nie byław stanie skupić wzroku dłużej niż sekundę. W końcu nagle wyjechała – z pieniędzmi w garści, obiecując, że będzie z nami w kontakcie. Nie dała znaku życia przez kolejnych pięć lat.

Kiedy pojawiła się po raz drugi, także wtedy zmaterializowała się pod naszym domem bez żadnej zapowiedzi. Wydawało się wówczas, że się jakoś pozbierała – miała makijaż i wyglądała o wiele zdrowiej. Nie prosiła o pieniądze – powiedziała, że chce tylko mnie poznać. Tym razem ojcowie decyzję powierzyli mnie– czy chcę, żeby Lisa ponownie u nas została? To była moja szansa. Miałam trzynaście lat, rosły mi piersi i niedawno po raz pierwszy dostałam okres. Pomysł, żeby mieć obok siebie mamę, był niezwykle kuszący. Nieśmiało przytaknęłam i Lisa się wprowadziła. Było świetnie. Zabierałam ją na moje ulubione przedstawienia na Broadwayu, a nawet grałam jej na gitarze piosenki, których właśnie się uczyłam. Lisa opowiadała mi o swoich podróżach z zespołami rockowymi po Europie, Azji i Ameryce Północnej. Chodziłyśmy na zakupy i do kosmetyczki. Przedstawiłam ją nawet Maxowi i Courtney.

I nagle, po jakimś miesiącu pobytu u nas, Lisa zniknęła.Na kuchennej szafce zostawiła liścik, w którym wyjaśniała,że to wszystko dzieje się zbyt szybko i że nie tak wyobraża sobie swoje życie. Przez wiele tygodni zasypiałam na poduszce mokrej od łez.

Teraz znowu tu jest – siedzi w naszym salonie po raz trzeciw moim życiu.

– Co ona tu robi? – zapytałam ponownie.

– Lucy – powiedział Tata. – Usiądź z nami.

– Odpowiedz na moje pytanie.

– Chodzi o to, że… – ostrożnie zaczął Tata – Lisa chciałaby się u nas na jakiś czas zatrzymać. Chyba powinniśmy wszyscy przedyskutować nasze odczucia w tej kwestii.

Poczułam, jakbym dostała obuchem w głowę. Nie byłam w stanie na ten temat teraz rozmawiać.

– Przenocuję dziś u Courtney – powiedziałam i pobiegłam na górę.

Włączyłam szybko komputer, żeby skontaktować się z Courtneyoraz Maxem.

– Imprezujemy dzisiaj – napisałam krótki e-mail, po czym wyszłam z domu.

Balujemy!

Zrobimy tak: na dzisiejszy wieczór Lucy Moore przestaje istnieć – błysnęłam moją fałszywą legitymacją. – Pamiętajcie, dziś nazywam się Samanta Porter, mam 22 lata i studiujęw Filadelfii.

Była dziewiąta wieczorem. Północną linią metra toczyliśmy się w kierunku centrum Nowego Jorku. Max i ja powiedzieliśmy rodzicom, że będziemy nocować u Courtney, co zresztą zamierzaliśmy uczynić, ale dopiero nad ranem. Mama Courtney miała nocny dyżur w szpitalu.

– Skąd ten nagły głód przygód, Luce? – zapytał Max.

Byliśmy paczką przyjaciół, która chodziła raczej do teatru, wypożyczała filmy i przesiadywała w kawiarniach. Clubbing nie był w naszym stylu. Fałszywe legitymacje mieliśmy tylko dlatego, że, jak nakazywała stara dobra tradycja koła EleanorDrama, kończący szkołę uczniowie przekazywali młodszym swoje stare legitymacje.

– Mnie pytasz? – zapytałam z przekąsem. – Nie jestem Luce. Mam na imię Samanta.

Courtney i Max jak na komendę przewrócili oczami. Ale przynajmniej przestali mnie dręczyć pytaniami. Nie mieli pojęcia,że Lisa wróciła, a ja nie miałam zamiaru im o tym mówić. Dziś wieczór robiłam sobie przerwę od mojego życia.

– Oczywiście, Samanto – odpowiedział Max.

O dziesiątej gotowi przetańczyć całą noc stanęliśmy podklubem w Chelsea, ale okazało się, że otwierają dopiero o północy. Byłam rozczarowana. Powinnam była dokładniej sprawdzić godziny.

– Co teraz? – zapytała Courtney.

– Cóż, teraz znajdziemy sobie inne miejsce – odparłam niezniechęcona.

Włóczyliśmy się jeszcze przez jakiś czas, aż znaleźliśmy miejsce, które wyglądało całkiem obiecująco. Przed klubem rozwinięto welurowy dywan, przy wejściu stał ogromny bramkarz, a z otwartych drzwi płynęła muzyka na żywo. Wysunęłam się na przód i bez mrugnięcia okiem pokazałam moją fałszywą legitymację. Bramkarz spojrzał, odchrząknął i potrząsnął głową. Wiedział, że jest podrobiona. Ale nie mogłam mu pozwolić tak łatwo się nas pozbyć. W tym tempie nigdy nie zaczniemy.

Wypięłam biust i posłałam mu zdziwiony uśmiech.

– Czy coś się stało? – zapytałam słodko.

Bramkarz zlustrował mnie od góry do dołu – włosy opadały mi na ramiona, wyglądałam jak mała zadziora – caław czerni, w obcisłym topie, rurkach i botkach na obcasie. Kupiłam je na premierę Kabaretu, ale dopiero dziś po raz pierwszy włożyłam je na imprezę. Ku mojemu zdziwieniu strój zadziałał– bramkarz oddał mi legitymację, ostemplował nam dłonie i machnięciem ręki zaprosił do środka, nie sprawdzając nawet Maxai Courtney.

– To było niesamowite – powiedziała Courtney, kiedy torowaliśmy sobie drogę do baru. – Byłam absolutnie pewna, że się nie uda.

Kupiłam trzy drinki Long Island i skończyłam swój, zanim jeszcze moi przyjaciele doszli do połowy szklanek. Natychmiast zamówiłam kolejny.

– Wszystko w porządku, Luce? – zapytał Max zaniepokojony. Wiedział przecież, że zwykle nie piję.

– Samanta – powiedziałam z naciskiem, pokazując siebie palcem. Skończyłam swój drugi drink i z hukiem odstawiłam szklankę na ladę.

– Idziemy tańczyć! – wykrzyknęłam i zaczęłam się ruszaćw rytm muzyki.

– Lu… Samanta, nie wydaje mi się, że tu się tańczy – powiedziała Courtney.

Pewnie miała rację. Kapela na scenie grała akustycznego alternatywnego rocka, a największym szaleństwem, na które inni sobie pozwalali, było poruszanie głowami lub kiwanie się na siedzeniach. Ale drinki były mocne, moje ciało rozgrzane i nie obchodziło mnie to, co robili inni. Chciałam tańczyć. Szybko wcieliłam ten zamiar w czyn.

Co ciekawe, inni poszli za moim przykładem. Wkrótce na parkiecie tańczyło już kilkanaście osób. Po kilku piosenkach wokalista powiedział do tańczących:

– Zmiksujemy dla was co nieco. Ten kawałek jest dla dziewczyny ubranej na czarno – powiedział, wyraźnie wskazując na mnie.

Przerzucił się z gitary akustycznej na elektryczną, a zespół zaczął grać nową piosenkę. Był to głośny, szybki i najlepszy, jakiw życiu słyszałam, kawałek do tańca.

– Łaaa! – wrzeszczałam, skacząc jak oszalała. Chciałam się jeszcze napić, ale nie chcąc tracić czasu przy barze, wyrwałam Maxowi drinka z ręki i wychyliłam do dna. Zakręciło mi się w głowie. Ale właśnie o to chodziło. Nie byłam w stanie myśleć o niczym innym niż tylko o muzyce.

Courtney i Max wreszcie do mnie dołączyli i we trójkę zatraciliśmy się w tańcu.

Po kilku kawałkach wokalista podszedł do baru na drinka. Był powalająco przystojny – kilkudniowy zarost, koszulka w stylu vintage odsłaniająca tatuaże na idealnych ramionach. Byłam kompletnie zszokowana, kiedy do mnie podszedł.

– T-twoja kapela wym-miata... – wyjąkałam.

– Dzięki, fajnie, że ci się podoba – uśmiechnął się i wyciągnął do mnie rękę. – Jestem Lee.

– Jestem Lucy – odpowiedziałam. „Niech to cholera… Samanta! Za późno”. Zanim podałam mu rękę, przytomnie osuszyłam ją z potu, wycierając w dżinsy.

– Zostaniesz na drugą część, Lucy?

– Jasne.

– Super – odpowiedział i wskoczył z powrotem na scenę.

Courtney, Max i ja patrzyliśmy się na niego jak urzeczeni.

– To absolutnie piękny facet – powiedział Max.

– Amen – dokończyła Courtney.

Nic nie powiedziałam. Lekko się uśmiechając, patrzyłam tylko, jak Lee stroi gitarę – wiedziałam, że oto idealna okazja, aby razna zawsze wymazać Ty’a z pamięci.

* * *

Kilka niesamowitych kawałków i trzy kieliszki tequili później Lee znowu do mnie podszedł, tym razem już z gitarą przewieszoną przez ramię.

– Hej, Lucy – powiedział. – Spadamy stąd?

Zachichotałam. Myślałam, że takie rzeczy dzieją się tylkow filmach. Przytaknęłam.

Wstałam do wyjścia, ale Courtney chwyciła mnie za ramię.

– L-Lucy, cz-czekaj… jes-steś pewna, że chcesz z n-nim iść?

Roześmiałam się.

—Ale jesteś pijana!

Max nic nie powiedział, już dawno odpłynął i spał teraz przy stole. Wzięłam Lee pod rękę i razem wyszliśmy z klubu.

Gdyby mnie widzieli...

Jasny promień ciepłego światła przeszył moje powieki. Z wysiłkiem otworzyłam jedno oko, potem drugie i zamrugałamna widok pozbawionego zasłon, zakratowanego okna.

„Gdzie jestem?”

Spróbowałam się podeprzeć na łokciach, ale ta nagła zmiana pozycji zdecydowanie nie spodobała się mojemu ciału. Zawar-tość żołądka podeszła mi do gardła. Czułam się słabo i byłam cała rozdygotana. Zupełnie jakbym zamiast mózgu miała chlupoczącą breję.

Wtedy sobie przypomniałam – wczoraj nieźle zabalowaliśmy. To chyba musi być kac. Wszystko, co byłam wtedy w staniezrobić, to leżeć nieruchomo, zebrać myśli i poczekać, aż miną mdłości.

Kiedy byłam gotowa spróbować jeszcze raz, ostrożnie usiadłam i rozejrzałam się wokół.

Znajdowałam się w niewielkim pokoju, niewiele większy mod łóżka, na którym siedziałam. W zlewie piętrzyła się sterta brudnych naczyń, a na blacie leżały plastikowe torebeczki, igły i rurki.

Siedziałam kompletnie naga w cudzej pościeli.

Szybko podciągnęłam kołdrę pod brodę. Obok mnie leżał nagi wytatuowany mężczyzna. W głowie zaczęły pojawiać się strzępki wspomnień z poprzedniego wieczoru. Klub. Zespół. Wokalista. Jak on miał na imię? Lee jakiś tam. We wczorajszym zamroczeniu zarówno on, jak i jego mieszkanie wydawało mi się o wiele bardziej efektowne. Ale teraz wszystko było jakieś brudne.

„Nie powinno mnie tu być. Muszę wracać do domu”.

Wyślizgnęłam się z łóżka i zebrałam ciuchy tak zwinnie i bezszelestnie, jak tylko potrafiłam. Szybko się ubrałam, na kuchence znalazłam moją torebkę i na palcach wyszłam z mieszkania, cały czas trzymając w ręku buty.

Kiedy cicho zatrzasnęły się za mną drzwi, oparłam się o niez sercem walącym jak młot. Myśli kłębiły się jak oszalałe, ale musiałam się jakoś pozbierać.

Po pierwsze: buty. Powolutku przysiadłam na schodach i wciągnęłam botki.

Po drugie: kontakt ze światem. Sprawdziłam telefon. Osiem nieodebranych połączeń i siedem SMS-ów od Courtney i Maxa między pierwszą w nocy i szóstą nad ranem, czyli ostatnie jakoś około godziny temu. Wszystkie sprowadzały się do jednego: „Gdzie jesteś?” i „Wszystko OK?”.

Ponieważ nie znałam odpowiedzi na żadne z tych pytań, wsunęłam telefon z powrotem do torebki.

Kolejne na liście zadań: opuścić tę ruderę. Ale moje ciało kompletnie nie chciało współpracować. Postawiłam stopy na stopniuponiżej i spróbowałam ponownie. Nic. „No dalej, ruszcie się– pomyślałam błagalnie. – Posłuchajcie mnie. Obiecuję – to już ostatni taki numer”. Chwyciłam się poręczy i mocno przywarłam do ceglanej ściany. Dźwignia. „No dobra – dodawałam sobieotuchy. – Na trzy…

Raz.

Dwa.

Trzy”.

Moje oporne ciało pozostało nieruchome. Przypomniał o sobie jednak wypity wczoraj alkohol i zanim udało mi się cokolwiek zrobić, zwymiotowałam na klatkę schodową. Kiedy już pomyślałam, że chyba nic we mnie nie zostało, przyszła kolejna fala. Siedziałam tam jak siedem nieszczęść, przez dłuższą jeszcze chwilę pozbywając się zawartości żołądka. Przynajmniej było na tyle wcześnie,że mieszkańcy jeszcze spali i nikt mnie nie widział. Chociaż pod tym względem los był dla mnie łaskawy.

W końcu nudności ustąpiły. Ale wciąż byłam zbyt słaba, aby się poruszyć. Już zaczynałam myśleć, że nigdy stąd nie wyjdę. Skazana, by spędzić wieczność na tych obskurnych schodach, pozbawiona jakiegokolwiek towarzystwa poza tężejącą kałużą rzygowin i tajemniczą plamą pleśni przed drzwiami Lee. Oparłam głowę o poręcz.

„Co się wczoraj stało?”

Rozpaczliwie próbowałam sobie przypomnieć cokolwiek,co tylko pozwoliłoby mi odtworzyć wydarzenia z ostatnich siedmiu godzin. Nic jednak nie miało sensu – nie pamiętałam nawet, jak się znalazłam w tym budynku, nie mówiąc już o tym, co się stało później.

Ale im dłużej tak siedziałam, tym wyraźniejsze stawały się moje myśli, aż w końcu rozmyty z początku obraz nabrał kolorów i kształtów. Nie musiałam nawet niczego sobie specjalnie przypominać – to było jasne w chwili, kiedy obudziłam się w tym łóżku. Uprawiałam seks z Lee.

Nagle zrobiło mi się niedobrze z zupełnie innego powodu. W końcu udało mi się podnieść i jak najszybciej zbiegłampo schodach, ignorując protesty mojego ciała i nie zważającna fakt, że donośny stukot moich obcasów obudził pewniecały budynek. Kiedy otworzyłam drzwi frontowe, na twarzypoczułam powiew chłodnego porannego powietrza. Zadrżałam. Jeszcze wczoraj mój skąpy strój wydawał mi się doskonałympomysłem, ale dziś, cała zziębnięta, nie byłam już wcale tegotaka pewna.

Ruszyłam przed siebie. O tej godzinie ulice były niemal puste. Maszerowałam żwawo, rozpaczliwie chcąc tylko znaleźć się jak najdalej od Lee i wrócić wreszcie do domu.

Mijałam kolejne stacje metra, a obok mnie przejeżdżały puste taksówki. Miałam przy sobie pieniądze – mogłam wrócić każdą z nich. Ale cieszyła mnie ta niewygoda związana z marszem. Lodowate powietrze, to, jak mój żołądek kłuł mnie przy każdym kroku, szorstki nalot na zębach i bolesne pęcherze, bo botki bezlitośnie ocierały mi stopy… Zasługiwałam na każdą z tych rzeczy,i na wiele więcej.

Przepełniał mnie wstyd. Lee był dopiero drugą osobą, z którą to robiłam, a ja nawet tego nie pamiętam. Nic o nim nie wiem. „Jak się nazywa? Ile ma lat? Jakiego koloru są jego oczy? Czy był dlamnie miły?”

Po chwili wyłonił się przede mną dworzec Grand Central. Wsiadłam do pierwszego pociągu.

Courtney otworzyła mi drzwi w piżamie. Usta miała spierzchnięte, długie czarne włosy – zmierzwione, a oczy – podkrążone. Wyglądała równie okropnie, jak ja się czułam.

– Lucy, całe szczęście! Tak się martwiliśmy! – wykrzyknęłai popchnęła mnie do łazienki: – Szybko, wkładaj piżamę – mama będzie tu lada moment.

Posłusznie zrobiłam to, co mi kazała, i wpełzłam do jej ogromnego łóżka, kładąc się obok śpiącego Maxa.

– Co się wczoraj stało? – zapytała Courtney, wchodzącdo łóżka. – Chyba z tysiąc razy dzwoniłam i pisałam SMS-y. Nie chcieliśmy bez ciebie wychodzić, ale ostatni pociąg był o drugiej.

Zdążyłam już zamknąć oczy.

– Opowiem ci później – wymamrotałam jeszcze, zanimna dobre zasnęłam.

Głowa do góry

Obudziliśmy się koło południa. W wielkim skrócie opowiedziałam Maxowi i Courtney, co zdarzyło się zeszłego wieczoru: przystojny facet, noc w jego mieszkaniu i to tyle,co pamiętałam.

– To musiało być niesamowite – rozmarzył się Max.

– On nie odrywał od ciebie oczu, Lu – dodała Courtney z nutką zazdrości w głosie.

W ich głowach roiło się od romantycznych wizji miłościod pierwszego wejrzenia, czułych pocałunków i atłasowej pościeli. Ogarnął mnie wstyd.

– Muszę iść do domu – zerwałam się nagle, nie będąc w stanie dłużej o tym rozmawiać.

Do domu pojechałam w piżamie.

Tata wyszedł przed dom, kiedy tylko usłyszał mój samochód.

– Cieszę się, że wróciłaś, Lu. Porozmawiamy teraz?

– Lisa jeszcze tu jest?

– Tak – odpowiedział – ale sądzę, że kiedy jej wysłuchasz…

– Nie mam teraz na to siły, tato – przerwałam mu, przechodząc obok niego, aby wejść do domu.

Nie poszedł za mną.

– Kiedy tylko będziesz gotowa, wiesz, gdzie nas szukać.

Pobiegłam prosto na górę do łazienki, na wszelki wypadek nie patrząc nawet w stronę salonu ani kuchni, gdyby siedziała tam Lisa. Stałam pod prysznicem tak długo, aż poczułam na ciele lodowatą wodę. Bezlitośnie szorowałam skórę, spłukiwałam i szorowałam ponownie, patrząc, jak wspomnienia ostatniej nocy znikająw odpływie.

Resztę weekendu spędziłam w swoim pokoju – prace domowe, nauka roli, gitara – w ten sposób udało mi się prawie całkowicie wyprzeć tamte nieprzyjemne miejsca ze świadomości.

W niedzielę wieczorem zapukał do mnie Papa.

– Lucy? – powiedział miękko.

– Zostaw pod drzwiami – odpowiedziałam, przypuszczając, że przyniósł mi kolację.

– Lucy, wpuścisz mnie?

W zamyśleniu przeciągnęłam palcami po strunach.

– Wejdź – powiedziałam w końcu, tylko dlatego, że to był on.

– Max dzwonił do ciebie. Próbował dodzwonić się na komórkę, ale była wyłączona. Obiecałem, że się do niego odezwiesz.

Musiała mi paść bateria. Przez cały weekend nie wyjęłam telefonu z torebki.

– Dzięki – odparłam.

Papa wszedł, zamykając za sobą drzwi i oparł się o moją biblioteczkę.

– Co u ciebie?

Wzruszyłam ramionami.

– Tak – powiedział. – Ja czuję to samo.

Zapadła dłuższa cisza.

– Więc już postanowione? – zapytałam w końcu rozgoryczona. – Ona tu zostanie? A co ze szczytnym dzieleniem się odczuciami, fajką pokoju i wspólnym podejmowaniem decyzji?

– Lucy, uciekłaś. Dałaś nam do zrozumienia, że nie chcesz uczestniczyć w dyskusji.

– Czyli jeden jedyny raz stchórzyłam i teraz muszę ponieść konsekwencje?

Papa westchnął.

– Oczywiście, że nie. Jeśli naprawdę nie chcesz, żeby tu została, już jej tu nie ma. Ale myślę… jeśli po prostu porozmawiacie, być może zrozumiesz, dlaczego tu jest. Może wtedy poczujesz się lepiej.

Nie odpowiedziałam.

– A może nie – dodał. – Ale myślę, że warto spróbować. Nie możesz spędzić reszty życia w tym pokoju.

Kiedy Papa wyszedł, zaczęłam przetrząsać torebkę w poszukiwaniu telefonu. Zanim go jednak znalazłam, moje palce napotkały coś innego – prezerwatywy. Zostały mi jeszcze z czasów chodzenia z Ty’em. Kompletnie wyleciało mi z głowy, że jeszcze je tam mam. W głowie zapaliło mi się ostrzegawcze światełko. Wciąż miałam dwie sztuki, nienaruszone i szczelnie zamknięte w swoich paczuszkach.

W panice zaczęły wracać wspomnienia zagraconego mieszkania Lee. Kłęby kurzu, brudne ubrania, kosze na śmieci pełne pustych butelek po napojach i zgniecionych papierków… Czy były tam też opakowania po prezerwatywach? Tego nie mogłam sobie przypomnieć.

Musiały tam być. Gdzieś. Tak bardzo mi się spieszyło, żeby stamtąd wyjść, że ich nie zauważyłam. Nigdy nie uprawiałam seksu bez zabezpieczenia. Przenigdy.

„Ale Lucy – zaczął głos w mojej głowie – nigdy też nie balujesz w mieście, nie upijasz się ani nie idziesz do łóżka z facetami, których nie znasz”.

„Zamknij się – odpowiedziałam. – Znam siebie. I wiem,że to była żelazna zasada, której nigdy bym nie złamała”.

* * *

W nocy z niedzieli na poniedziałek mogłam zapomnieć o spaniu.

Lisa.

Lee.

Ty.

Elyse.

W piątek wieczorem nie byłam sobą. Tak bardzo chciałam uciec od niedawnych wydarzeń w moim życiu, że stałam się zupełnie kimś innym. Wcale się przez to lepiej nie poczułam.

Tak dalej nie może być.

Muszę być znowu sobą.

Jesteśmy tylko my, jest tylko teraz. Pożegnaj żal albo w niepamięć życia przyjdzie ci odejść. Jak mantrę powtarzałam te słowa z musicalu Rent. Pożegnaj żal. Tak. Świetna rada.

Pytanie tylko jak?

Usłyszałam kiedyś, że sam fakt uśmiechania się może sprawić,że człowiek stanie się szczęśliwszy. W poniedziałek rano przykleiłam więc do twarzy uśmiech i zeszłam na śniadanie z silnym postanowieniem, że zapomnę o wydarzeniach z zeszłego weekendu. Uściskałam moich ojczulków, a do Lisy, która siedziałana nieużywanym przez nikogo krześle, powiedziałam grzeczne „Dzień dobry”.

– Dzień dobry – odparła zdziwiona.

Sięgnęłam po babeczkę, na którą nałożyłam galaretkę winogronową, i usiadłam z wczorajszym „New York Times Magazine”. Ale nie mogłam się skupić na czytaniu. Do tej pory nie miałam właściwie okazji przyjrzeć się Lisie. Swoje krótkie włosy postawiła na sztorc, a usta umalowała szminką w kolorze krwistej czerwieni. Wyglądało to tandetnie albo wysublimowanie – trudno było jednoznacznie rozstrzygnąć. Twarz miała pełniejszą, niżkiedy ją po raz ostatni widziałam, ale wokół oczu przybyło jej zmarszczek.

Śniadanie upłynęło w napięciu. Wyglądało to tak, jakby był to nasz pierwszy dzień w reality show – śledzeni czujnym okiem kamer wiedzieliśmy, że powinniśmy zachowywać się normalnie… ale już nie wiedzieliśmy, co to znaczy „normalnie”. Prawie siędo siebie nie odzywaliśmy i każdy rozglądał się niepewnie. Wydawało się, jakby otaczająca nas cisza potęgowała każde szczęknięcie sztućców albo szelest gazety. Ale jakoś przebrnęliśmy.

Tydzień powoli się rozkręcił i wszystko zaczęło znowu nabierać sensu. Nadal unikałam Lisy, a ona mnie. Świetnie napisałam test z algebry i jako jedyna oddałam dodatkową pracę z rozszerzonego angielskiego. Razem z Courtney i Maxem poszliśmy kupić sobie buty. Na próbach z Ty’em i Elyse nadal czułam się mało komfortowo, ale na szczęście coraz częściej udawało mi sięich ignorować.

Czułam nawet, że uśmiechanie się naprawdę działa. Im częściej to robiłam, tym szczęśliwsza się czułam. Po kilku dniach nie musiałam już nawet specjalnie pamiętać o tym, żeby się uśmiechać.