Sadie Matthews

Obietnice po zmierzchu

Z angielskiego przełożyła Patrycja Zarawska

Tytuł oryginału: Promises After Dark

Copyright © Sadie Matthews, 2013

First published in Great Britain in 2013 by Hodder & Stoughton An Hachette UK Company

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., Warszawa 2013

All rights reserved

Tłumaczenie: Patrycja Zarawska/Terka

Redaktor prowadzący: Małgorzata Dudek/Hachette Polska

Redakcja: Ewa Kosiba/Terka

Korekta: Joanna Łagoda/Terka

Skład i łamanie: Remigiusz Dąbrowski/Terka

Wydawca:

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 02 82, 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-7881-320-0

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

i Anna Kuder / Virtualo sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

- Rozdział piąty

- Rozdział szósty

- Rozdział siódmy

- Rozdział ósmy

- Rozdział dziewiąty

- Rozdział dziesiąty

- Rozdział jedenasty

- Rozdział dwunasty

- Rozdział trzynasty

- Rozdział czternasty

- Rozdział piętnasty

- Rozdział szesnasty

- Rozdział siedemnasty

- Rozdział osiemnasty

- Rozdział dziewiętnasty

- Rozdział dwudziesty

- Epilog

- Podziękowania

- Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla

J.T.

Rozdział pierwszy

Siedzę w błyszczącym, luksusowym bentleyu, opierając się o czarną skórzaną tapicerkę, i przez przyciemnioną szybę spoglądam na zaśnieżone ulice Petersburga. Z przodu jadą kierowca i zwalisty ochroniarz, obaj o szerokich karkach, krótko ostrzyżeni na jeża. Drzwi samochodu są zamknięte i zabezpieczone blokadą, guzik pod oknem tkwi zagłębiony w czarnym skórzanym obiciu. Przez chwilę wyobrażam sobie, że próbuję wyciągnąć go na siłę paznokciami, ale wiem, że to nie jest możliwe. Nie ma dla mnie ucieczki. Gdybym się nawet wydostała z wozu, dokąd pójdę? Nie znam tego miasta, nie mówię po rosyjsku i nie mam pieniędzy. Nawet mój paszport zamknięto w hotelowym sejfie. Ponadto ostrzeżono mnie, że to miejsce jest niebezpieczne, że ze względu na zagrożenia, dla mojego własnego dobra poza hotelem nie wolno mi się nigdzie ruszać samej. Mam wprawdzie komórkę, ale nie wiem, do kogo mogłabym zadzwonić. Rodzice są daleko, w Anglii. Całym sercem pragnę być tam teraz z nimi, wejść do naszej przytulnej kuchni, gdzie tato czyta gazetę przy filiżance herbaty, a mama krząta się, usiłując robić sześć rzeczy naraz, i przegania tatę, żeby jej nie zawadzał. Na gazie gotuje się coś smakowitego, a radio nadaje jakiś koncert muzyki klasycznej. Obraz jest tak wyrazisty, że niemal czuję zapach potrawki, słyszę dźwięki muzyki. Chcę podbiec do rodziców, uściskać ich i powiedzieć, żeby się nie martwili. Ale oni się przecież nie martwią. Wiedzą, gdzie jestem. Są przekonani, że zadbano o moje bezpieczeństwo. I to prawda. Jestem bardzo dobrze strzeżona. Zbyt dobrze? Staram się stłumić drżenie, które lada chwila może wstrząsnąć moim ciałem.

Intensywnie niebieskie oczy. Wiem, że są we mnie utkwione, nie muszę nawet zerkać na siedzącego obok człowieka. Czuję, jak jego laserowe spojrzenie pali mi skórę, i jestem aż nadto świadoma obecności jego ciała, od którego oddziela mnie szerokość środkowego siedzenia. Nie chcę, żeby się dowiedział o moim przerażeniu.

„Znów twoja bujna wyobraźnia!” – strofuję sama siebie. – „Kiedyś cię zgubi. Absolutnie nic ci nie grozi. Nie zatrzymamy się tutaj długo. Wyjeżdżamy pojutrze”.

Ta wycieczka powinna być dla mnie spełnieniem marzeń. Jestem tu, ponieważ mój szef Mark zachorował i nie może sam zająć się sprawami w Petersburgu. Mimo smutnych okoliczności, dla kogoś takiego jak ja to niesamowita okazja. Zawsze pragnęłam zwiedzić Ermitaż, znaleźć się w tej ogromnej skarbnicy dzieł sztuki. I oto właśnie tam jadę, nawet nie do sal wystawowych, tylko do samego serca galerii, na spotkanie z jednym z jej ekspertów. Tu, w Ermitażu, dokładnie zbadano zaginione i ostatnio odnalezione malowidło Fra Angelica, które zakupił Andriej Dubrowski. Zaraz mamy się dowiedzieć, czy dzieło jest autentykiem. Taka wycieczka zdarza się raz na całe życie, powinnam więc być podekscytowana, upojona szczęściem.

„Nie bać się”.

Próbuję przygasić słowa, zanim mi zabrzmią w głowie. Nie boję się. Czego miałabym się obawiać? A jednak…

Wylądowaliśmy zeszłej nocy po podróży odbytej prywatnym odrzutowcem Dubrowskiego. Jak zwykle formalności na lotnisku załatwiono szybko i poufnie. Zastanawiałam się, jakby to było, gdybym musiała wystać się w kolejkach do kontroli dokumentów i odprawy bagażowej oraz wędrować daleko w poszukiwaniu bramki swojego lotu. Tymczasem jestem traktowana jak VIP i jeśli nie będę na siebie uważać, zatracę kontakt z normalnym światem. Prosto z samolotu przeszliśmy do ogromnej czarnej limuzyny – nieco bardziej krzykliwej niż spodziewałabym się, znając gust Dubrowskiego, ale może w Rosji sprawy wyglądają inaczej – i pomknęliśmy drogą szybkiego ruchu do Petersburga.

– Jak ci się podoba Rosja? – zagadnął Andriej, kiedy wóz pędził, sprawnie wymijając inne samochody na szosie.

Wbiłam wzrok w okno, ale nie było za bardzo nic widać. Daleko z przodu ciemność wydawała się zabarwiona pomarańczowym odcieniem – na nocnym niebie kładła się łuna świateł wielkiego miasta.

– Trudno powiedzieć – odparłam. – Rano będę miała jakieś zdanie.

Andriej roześmiał się.

– Wiem, co wtedy powiesz. Że jest okropnie zimno. Uwierz mi, w porównaniu z Petersburgiem Londyn wyda ci się tropikalnym rajem.

Odpowiedziałam śmiechem i miałam nadzieję, że zabrzmiał on przekonująco. Już podczas lotu w moje emocje wkradł się zamęt. Andriej, dla którego pracuję od kilku tygodni, wyjawił, że wie o moim związku z Dominikiem oraz o naszym rozstaniu. Mimo to nie zadał sobie trudu, by oszczędzić mi przykrości, i poinformował, że jeżeli o niego chodzi, Dominic jest teraz jego wrogiem. A potem dodał te trzy słowa, które przewróciły mój świat do góry nogami.

„Koniec z pogrywaniem”.

Dokładnie to samo powiedział do mnie mężczyzna, z którym kochałam się namiętnie w ciemności podczas imprezy w katakumbach. Wtedy myślałam, że to Dominic, lecz odkąd usłyszałam identyczne słowa w samolocie, zaczęłam się obawiać, że byłam tam jednak z Andriejem. Wspomnienia są niejasne, ponieważ niemal na pewno wcześniej na imprezie zostałam potraktowana jakimś narkotykiem. Najprawdopodobniej dosypała mi go do drinka Anna, obecnie była pracownica i ekskochanka Andrieja, której zaborcze uczucia względem Dominica sprawiły nam wiele kłopotów.

Na samą myśl o tamtej dziwnej podziemnej imprezie czuję, jak mi się coś przewraca w żołądku.

„Jeżeli kochałam się wtedy z Andriejem, nie byłam wierna Dominicowi, świadomie czy nie. A jeśli Andriej zalicza się do tego rodzaju mężczyzn, którzy potrafią wykorzystać kobietę, podczas gdy ona nie jest sobą, do czego jeszcze będzie zdolny?”.

Zerkam szybko na niego. Na chwilę odrywa ode mnie wzrok, pochyla się do przodu i mruczy coś po rosyjsku do ochroniarza. W jego atrakcyjnym wyglądzie kryje się coś groźnego, pod ciemnym płaszczem rysują się szerokie ramiona, ręce są duże i silne. Idealnie skrojony czarny wełniany garnitur nie jest w stanie zatuszować charakteru muskularnego twardziela. W pobrużdżonej twarzy lśnią przeszywająco niebieskie oczy, pozbawione uśmiechu usta i lekko wystająca dolna warga świadczą o uporze. Mimo że kocham Dominica, nieraz zdarza mi się poczuć bijącą od Andrieja magnetyczną siłę przyciągania. Nienawidzę siebie za to, ale nie mogę nic poradzić. Zapewne dlatego taką udrękę sprawia mi przypuszczenie, że to być może z nim kochałam się tak namiętnie, oparta o zimną kamienną ścianę jaskini – jakaś część mojej podświadomości wiedziała, że tego pragnę, choć próbowałam to sobie wyperswadować.

Gdyby to była prawda, nie mogłabym powiedzieć, że działał wbrew moim życzeniom. Zapytał, czy tego chcę, a ja niemal błagałam go, żeby mnie pieprzył jak najmocniej. Seks zdecydowanie odbył się za obopólną zgodą.

„Z wyjątkiem jednego, drobnego szczegółu: jego tożsamości. Czy wiedział, że wzięłam go za Dominica?”.

Nie wyjaśnię tego w żaden sposób, jak tylko pytając go wprost, a na takie pytania jeszcze nie mam odwagi.

– Co jest, Beth? – Szorstki, niemal ochrypły głos Andrieja wdziera się w moje myśli. Wzdrygam się zaskoczona. Nie zdawałam sobie sprawy z tego, że wciąż na niego patrzę, w mojej głowie kłębią się oderwane, nie całkiem jasne wspomnienia ostatnich wydarzeń.

– N-nic – odpowiadam z zająknięciem. Jak najszybciej staram się odzyskać równowagę. – Czy już dojeżdżamy?

Zauważam, że zwolniliśmy i od kilku minut wleczemy się w ślimaczym tempie.

– Petersburskie korki – mówi krótko Andriej. – Tak się u nas jeździ, zwłaszcza gdy spadnie śnieg, czyli, jak sobie możesz wyobrazić, całkiem często. Ale rzeczywiście jesteśmy już blisko.

Nie ma jeszcze południa, lecz aura sprawia wrażenie zmierzchu – z nisko wiszących szarych chmur sypie się gęsty śnieg. Wyglądam przez okno i widzę, że dojeżdżamy do szerokiej rzeki, wzdłuż której, na drugim brzegu, biegnie w dal ciąg niewiarygodnych budynków. Barokowe fasady spoglądają setkami połyskliwych okien, cisną się jedna obok drugiej, każda inna, a jednak tworzą dopasowaną grupę. Dominuje wśród nich pałac tak wielki i bogato zdobiony, że wygląda, jakby pochodził z baśni albo filmu.

– Ermitaż – informuje z dumą Andriej. – Najpiękniejsze muzeum na świecie. Dostojny, okazały, wspaniały. – Wskazuje największą z budowli, najbardziej barokową, z rzędami białych kolumn o złoconych kapitelach odcinającymi się na tle zielonkawych ścian. – Mieści się w Pałacu Zimowym. Tu mieszkali carowie Rosji i stąd rządzili swoim imperium, zajmującym jedną szóstą powierzchni lądów Ziemi i zamieszkanym przez sto dwadzieścia pięć milionów dusz. Robi wrażenie, prawda?

Ma rację, widok jest imponujący. Przez chwilę wyobrażam sobie, że niczym Katarzyna Wielka zmierzam we wspaniałym powozie do swojej okazałej rezydencji pełnej niezwykłych dzieł sztuki, które kolekcjonuję, dokonując zakupów w całej Europie. Wtem przypominam sobie, jak musiał żyć zwyczajny Rosjanin, niemający praw do luksusów czy złoceń, a jedynie do tego, by trudzić się przy wznoszeniu znakomitych budowli i płacić podatki, z których władcy kupowali obrazy czy rzeźby nieprzeznaczone dla oczu pospólstwa.

Lecz czasy się zmieniły. Pałace są teraz budynkami publicznymi, wszyscy mają do nich dostęp. Każdy może podziwiać piękno i skarby zamknięte w ich wnętrzu.

– Jak ci się podoba? – Andriej naciska na odpowiedź.

– Niesamowite. – Tylko tyle potrafię powiedzieć, tak jestem przytłoczona wrażeniami.

Przejeżdżamy po moście i nabrzeżem zbliżamy się do Pałacu Zimowego, po czym zatrzymujemy przed zamkniętą bramą z kutego żelaza. Chwilę później podbiega do niej jakiś człowiek, otwiera i macha na nas, żebyśmy wjechali. Wtaczamy się na pałacowy dziedziniec ze skwerem pośrodku. Teraz wszystko pokrywa śnieg, bezlistne drzewa wyciągają białe gałęzie. Brama zostaje za nami zamknięta.

– Kiedyś bawiły się tutaj córki Mikołaja II – mówi Andriej, podczas gdy samochód okrąża skwer i zatrzymuje się przed ozdobnymi frontowymi drzwiami. – Wyobraź sobie cztery księżniczki, jak biegają, śmieją się, rzucają śnieżkami w ochraniających je żołnierzy, nie wiedząc, jaki nieszczęsny los je czeka.

Kierowca już wysiadł i teraz otwiera drzwi po stronie Andrieja. Do ciepłego wnętrza wpada mroźne powietrze i drżę zarówno z zimna, jak i z przejęcia na myśl o śmierci carskich dzieci.

Wkładam czapkę i rękawiczki, a tymczasem kierowca podchodzi z drugiej strony i otwiera moje drzwi. Pomaga mi wyjść na oblodzoną dróżkę, po czym prowadzi mnie do miejsca, gdzie czeka Andriej.

– Prywatne wejście – oznajmia i na jego ustach pojawia się ślad uśmiechu. Śmieje się tak rzadko, lecz nawet taka nieznaczna próba nieco łagodzi jego ostre rysy i chłód lodowatego spojrzenia. – Te rzeczy da się załatwić.

„Zatem pałac nie jest taki znowu dostępny dla wszystkich. Pieniądze wciąż otwierają drzwi, które dla innych pozostają zamknięte”.

Przez główne wejście wychodzi do nas mężczyzna w średnim wieku. Jest ubrany w długi czarny płaszcz, futrzaną czapkę i wysokie buty. Uśmiecha się, mrużąc małe oczy za grubą czarną oprawą okularów. Śpieszy w stronę Andrieja i wita go wylewnie po rosyjsku. Rozmawiają przez chwilę, a ja próbuję ukryć fakt, że mimo ciepłego okrycia drżę z zimna. Zerkam zazdrośnie na kierowcę, który zdążył już wrócić do ciepłego samochodu.

Andriej nagle przechodzi na angielski i, wskazując mnie gestem, mówi:

– A to jest Beth, doradza mi w sprawach sztuki. Była przy tym, kiedy kupiłem ten obraz. – Nie kłopocze się przedstawianiem swojego rozmówcy, ale domyślam się, że to ktoś ważny w tym muzeum.

– Madam Beth – odzywa się tamten po angielsku z rosyjskim akcentem i składa mi powitalny ukłon. – Proszę do środka. Widzę, że pani zimno.

Wchodzimy za nim do pałacu. Natychmiast mam ochotę na głośne ochy i achy. Nikt oprócz mnie nie zwraca najmniejszej uwagi na otaczający nas splendor, obaj panowie są najwyraźniej do niego przyzwyczajeni, ja jednak jestem oszołomiona bogactwem wystroju. Marmurowe posadzki, złocone lampy z kryształowymi kloszami, ozdobne zwierciadła, przykuwające wzrok obrazy w pozłacanych ramach – wszystko lśni, błyszczy, pyszni się kolorami aż do przesady.

Idący przede mną mężczyźni znów rozmawiają po rosyjsku, a ja podążam za nimi, napawając się pięknem otoczenia. Oto jestem w Pałacu Zimowym w Petersburgu. Dokoła nie ma żywej duszy, zatem znajdujemy się zapewne w pomieszczeniach niedostępnych dla zwykłych zwiedzających. Co za uśmiech losu… A jednak bez wyraźnego powodu wciąż jestem pełna obaw. Trafiłam w dziwne miejsce, do ogromnego pałacu, i nie wiem, dokąd zmierzam. Towarzysz Andrieja odwraca się do mnie z uśmiechem.

– To pani pierwsza wizyta u nas, madam Beth?

Kiwam głową. Wolałabym, żeby pominął zbędne uprzejmości, ale nie mam pojęcia, jak o to poprosić, nie narażając się na nietakt.

– Pałac jest duży, bezsprzecznie. Ma tysiąc pięćset pokoi oraz sto siedemnaście klatek schodowych. Proszę się nie zgubić, nie byłoby łatwo panią znaleźć! – Śmieje się i znów zwraca się do Andrieja.

Perspektywa zabłądzenia w tym labiryncie jakoś nie wydaje mi się tak zabawna jak jemu.

Idziemy dalej. Panowie poruszają się szybkim krokiem, nie mam więc zbytnio czasu, aby nacieszyć wzrok mijanymi pięknymi obrazami i innymi przedmiotami. Szerokie, ciemne dębowe schody prowadzą nas na piętro, gdzie przemierzamy jeszcze kilka korytarzy, aż wreszcie docieramy do celu, to jest do dużych drzwi z polerowanego drewna, ozdobionych tarczą herbową. Nasz przewodnik sięga do wymyślnej mosiężnej klamki i zamaszystym gestem zaprasza nas do środka.

– Proszę wejść!

Wchodzimy do reprezentacyjnej sali, w której proste meble biurowe dziwnie kontrastują ze złoconym sufitem, potężnym żyrandolem i wielkimi oknami. Na obitych czerwonym jedwabiem ścianach wiszą ogromne malowidła w złoconych ramach, doskonale wyeksponowane na takim tle. W kącie dostrzegam duże sztalugi, a na nich obraz zasłonięty kawałkiem zwykłej tkaniny.

Nasz przyjaciel zaczyna mówić po rosyjsku, lecz Andriej unosi rękę i, potrząsając głową, mówi:

– Nie, Nikołaj, po angielsku, proszę, dla mojej doradczyni.

– Oczywiście, oczywiście! – Nikołaj uśmiecha się do mnie, najwyraźniej chcąc się przypodobać. – Powinno być po angielsku. – Zachęca gestem, żebyśmy usiedli na prostych czarnych krzesłach ustawionych przed szarym laminowanym biurkiem. – Proszę, rozgośćcie się.

– Nie jesteśmy tutaj w celach towarzyskich – przerywa mu oschle Andriej. – Wiesz, czego chcę.

Kustosz wolno zdejmuje swoją futrzaną czapkę, ukazując lśniącą łysinkę na czubku głowy. Kładzie papachę na biurku i zaczyna rozpinać płaszcz, lekko marszcząc czoło. Ściągając okrycie, oznajmia:

– Nie ukrywam, Andriej: to jeden z najbardziej skomplikowanych przypadków, z jakimi miałem do czynienia. Moi eksperci wyjątkowo starannie przeprowadzili analizy.

– I? – wtrąca Dubrowski z ogromnym spokojem.

Zerkam na jego twarz. Usta ma mocno zaciśnięte, dolna warga wysuwa się w wyrazie uporu, a oczy płoną intensywnym, zimnym ogniem. Wiem, jak bardzo chce usłyszeć właściwą odpowiedź. To malowidło wzbudziło już wiele emocji. Sama się niepokoję, serce bije mi głośno, chwilami tracę oddech. Uświadamiam sobie, że kurczowo zaciskam dłonie w kieszeniach płaszcza.

Nikołaj najwyraźniej lubi potrzymać słuchaczy w pełnej napięcia niepewności. Powoli wiesza swoje okrycie na oparciu krzesła, po czym przechodzi przez pokój do sztalug. Chwyta za róg tkaniny okrywającej stojący tam obraz, zastyga na moment, po czym pociąga materiał, tak że ten wolno opada na bok. I oto w całej krasie ukazuje się nam lśniąca od złotej farby, cudowna scena, którą ostatnio widziałam w chorwackim klasztorze. Niebiańsko piękna Madonna siedzi w swoim wspaniałym ogrodzie z Dzieciątkiem na kolanach, a wokół niej stoją pogrążeni w rozmowie święci i zakonnicy. Obraz jest znakomity i w momencie gdy widzę go po raz drugi, ponownie ożywa we mnie wiara w jego autentyczność. „Nie jest podróbką. Na pewno. Czy byłby taki cudowny, gdyby nie wyszedł spod pędzla wielkiego mistrza?”.

Wtem ze zdziwieniem czuję nieoczekiwany przypływ smutku. Budzi się we mnie dogłębny żal na wspomnienie tego, co się zdarzyło w tamtym klasztorze – po długiej rozłące spotkałam Dominica i przypieczętowaliśmy to we wspaniały sposób. Wtedy wiedziałam, że to, co nas łączy, zapłonęło na nowo, z jeszcze większą mocą. Teraz znowu jesteśmy rozdzieleni i tym razem, obawiam się, nigdy nie pokonamy przepaści, która wyrosła między nami.

Wciąż mam go przed oczyma – takiego, jaki był podczas naszego ostatniego spotkania. Wizja jest tak wyraźna i żywa, że biorę ostry, wstrzymywany wdech. Lecz na jego pięknej twarzy malują się gniew i strach, oczy mu płoną. Znów słyszę tamte słowa: „Chcę, żebyś uroczyście przysięgła, że między tobą a Dubrowskim nic się nie zdarzyło. No, dalej, Beth, przysięgnij”.

A ja nie mogłam przysiąc. Nie miałam pewności. I to nas rozdzieliło, a raczej rozdarło, zniszczyło bezcenne wzajemne zaufanie. Czy na zawsze?

„Nie, na to nie pozwolę. Zrobię, co w mojej mocy”.

Do teraźniejszości przywraca mnie głos Andrieja, szorstki i niemal zgrzytliwy. Przepełnia mnie rozpaczliwa tęsknota za Dominikiem, pragnę być z nim, a nie tutaj, w tym dziwnym kraju, z człowiekiem, który sprowadził na nas kłopoty. To czyste szaleństwo.

– Daj spokój, Nikołaj. Jak brzmi odpowiedź?

Kustosz zakłada okulary i bacznie przygląda się malowidłu z bliska, cicho klikając językiem. W końcu zabiera głos:

– Pociągnięcia pędzlem znakomite, dobór odcieni absolutnie mistrzowski. Pasują dokładnie do tego, czego spodziewalibyśmy się po geniuszu Fra Angelica. Wszystko: kompozycja, perspektywa linearna, styl… Niemal doskonałe dzieło.

– Niemal? – wtrąca Andriej.

Nikołaj ze smutkiem kiwa głową.

– Doskonały z jednym wyjątkiem. Analiza pigmentów i samego płótna wskazuje na to, że malowidło liczy nie więcej niż dwieście lat. To bardzo udany, zachwycający, niezwykle ekscytujący pastisz. Cudowne dzieło kogoś o wielkim talencie, ale nie Fra Angelica. – Spogląda wprost na Dubrowskiego, który stoi sztywno niczym posąg, z pobladłą twarzą. – Przykro mi, Andriej, ale nie ma co do tego wątpliwości. Twój obraz to falsyfikat.

Rozdział drugi

Nieomal biegnę przez Pałac Zimowy, próbując dogonić Andrieja, który oddala się szybko wielkimi krokami. Mam nadzieję, że zna drogę do wyjścia, ponieważ ja zupełnie nie wiem, gdzie jestem. Przemierzamy nieskończenie długie korytarze i już co najmniej raz schodziliśmy po schodach. „Tysiąc pięćset pokoi. Jeśli on nie pamięta drogi, będziemy długo biegać po tym labiryncie, zanim znajdziemy wyjście”.

Lecz Andriej najwyraźniej wie, którędy się kierować, ponieważ idzie pewnie. Nie zwalnia przy tym zabójczego kroku, aż docieramy do drzwi, którymi weszliśmy do środka. Sięga do klamki.

– Andriej, proszę! – dyszę. – Zaczekaj!

Zatrzymuje się i odwraca. Ma straszny wyraz twarzy. Nigdy dotąd nie widziałam, by gniew wyrył się w czyichś rysach tak głęboko, a oczy ciskały błyskawice.

– Ja… no… Przykro mi! – udaje mi się wykrztusić. Wciąż walczę o oddech. – Wiem, ile ten obraz dla ciebie znaczył…

Jego usta wykrzywia nieprzyjemny grymas.

– Ty i twój przyjaciel naraziliście mnie na koszt dwóch milionów funtów – rzuca opryskliwie głosem bardziej szorstkim niż kiedykolwiek przedtem. Dotąd nie zwracałam uwagi na jego akcent; jeżeli brzmiał obco, to raczej z amerykańską nutą. Lecz teraz słowa zostały wymówione z rosyjskim brzmieniem, jak gdyby dla podkreślenia tego wszystkiego, co nas dzieli. – Chcesz to sobie przemyśleć, co?

Aż się cofam z wrażenia.

– Co masz na myśli?

– Jesteście moimi artystycznymi doradcami, tak? Ty i Mark, razem, nie? Polecieliście ze mną do Chorwacji, żeby mi doradzić przy zakupie Fra Angelica i to za waszą namową kupiłem ten cholerny obraz! Tyle, jeśli chodzi o waszą wiedzę.

Wstrząs na chwilę odbiera mi mowę. To jawna niesprawiedliwość. Przed oczyma staje mi niezadowolona mina Marka. Nie chciał się wypowiedzieć w sprawie autentyczności malowidła, potrzebował czasu do oceny dzieła, ale Andriej upierał się i naciskał. Mark radził, żeby poczekać z zakupem, aż dokona pełnej ekspertyzy, ale Dubrowski nie słuchał. Znów słyszę, jak Mark wyraża obawę o swoją zawodową reputację, w razie gdyby obraz okazał się podróbką. „O Boże, Mark, to zrujnuje twoje dobre imię!”.

Narasta we mnie wielki gniew. Andriej nie może rozegrać tego w ten sposób. Kupił ten obraz wbrew radom Marka, nie powinien teraz udawać, że było inaczej.

– Wiesz, że to nieprawda! – krzyczę. Gotująca się we mnie wściekłość sprawia, że głos mam mocny, pełen oburzenia. – Nie pozwolę, żebyś obwiniał o to Marka! Ostrzegał cię, mówił, że lepiej się wstrzymać, ale go nie słuchałeś. Nie chciał, żebyś kupował to malowidło, lecz tobie się śpieszyło. Był wobec ciebie taki lojalny, jak śmiesz zrzucać na niego winę?

Andriej nie odpowiada. Blednie tylko bardziej niż zwykle, brwi zlewają mu się w jedną linię, gdy uporczywie wbija we mnie wzrok.

Jestem teraz jeszcze bardziej rozogniona, mimo że gdzieś w głębi odzywa się głos rozsądku, podpowiadający, żeby zachować ostrożność.

– To twoja wina, wiesz o tym. Chciałeś wierzyć, że obraz jest autentykiem, więc postąpiłeś dokładnie według własnych życzeń. Tak właśnie działasz? Rzucasz ludzi na pożarcie lwom, zamiast ponieść konsekwencje swoich decyzji? Miałam o tobie inne zdanie. Ale zaczynam sobie uświadamiać, że się co do ciebie myliłam, i to w niejednym punkcie.

Sama nie mogę uwierzyć, że to mówię. Żołądek skręca mi się ze strachu. „O, nie, posunęłam się za daleko”.

Andriej zaciska zęby. Widać to po napięciu mięśni szczęki i pulsowaniu policzków. Wygląda, jakby chciał mnie zabić. Mija chwila dręczącej niepewności i rzuca krótko:

– Wsiadaj do wozu. Już. – I wychodzi, nie oglądając się, by sprawdzić, czy posłucham.

Idąc za nim przez śnieg, przeklinam własną pochopność. Jestem przecież zupełnie zdana na jego łaskę. Nie pora na to, by mieć tego człowieka przeciw sobie. Jednak nie mogłam się powstrzymać. Jeżeli odpowiedzialność za tę sytuację spadnie na Marka i mnie, nasze zawodowe stosunki z bogatym Rosjaninem i tak dobiegną końca. Ale co wtedy, jeśli dane mi będzie poznać inne oblicze Andrieja Dubrowskiego? Widziałam go kulturalnego i układnego, taktownego, a nawet uwodzicielskiego, wiem przecież jednak, że pod maską światowca kryje się chłopak z moskiewskich ciemnych uliczek, wychowany w sierocińcu, zahartowany dzięki własnej determinacji i twardemu podejściu do rzeczywistości, dążący do celu bez względu na koszty.

„Do czego on z kolei może się posunąć, jeśli zapragnie zemsty?”.

Kierowca stoi obok samochodu i przytrzymuje dla mnie otwarte drzwi. Wsiadam, zastanawiając się, co mnie teraz czeka. Andriej siedzi obok. Nic nie mówi, ale wyczuwam jątrzący się w nim gniew. Instynkt podpowiada mi, żeby siedzieć cicho, nie pytam więc nawet, dokąd jedziemy. Rozpaczliwie chcę znaleźć się z powrotem w swoim pokoju hotelowym. Potrzebuję chwili samotności, żeby wszystko przemyśleć.

Samochód rusza, wytacza się przez bramę i znowu sunie wzdłuż rzeki. Jesteśmy na Newskim Prospekcie, głównej arterii Petersburga. Poruszamy się wolno po zakorkowanej jezdni, z boków przesuwają się wielkie okna wystawowe, usypane kupki śniegu i ciepło okutani przechodnie. Mijamy ozdobne domy towarowe, jasno oświetlone galerie handlowe, ogromne kościoły i piękne zabytki. Powinnam czuć dreszczyk emocji, a tymczasem przeciwnie – jestem zdenerwowana i nieszczęśliwa, a moje myśli krążą tylko wokół tego, co się teraz może wydarzyć.

Andriej nie odzywa się przez całą drogę do hotelu. Potem, kiedy idziemy przez marmurowy hol oświetlony ogromnymi kryształowymi lampami, oznajmia:

– Będę w swoim pokoju. Zamów sobie na lunch, co zechcesz. Bądź gotowa do wyjścia o drugiej.

– Wracamy do domu? – ośmielam się spytać.

Rzuca mi szybkie, przenikliwe spojrzenie. Chyba dostrzega w mojej twarzy coś, co każe mu się wstrzymać od ostrych słów.

– Jeszcze nie – odpowiada nieco łagodniejszym tonem. – Wieczorem. Tymczasem mam jeszcze jedną rzecz do załatwienia. – Przez chwilę odnoszę wrażenie, że chce coś dodać, ale uściśla tylko sucho: – O drugiej. Punktualnie.

Wracam do pokoju wdzięczna losowi, że będę miała szansę otrząsnąć się trochę po porannym dramacie. Zamykam za sobą drzwi, opieram się o nie i wzdycham z ulgą. Potem zdejmuję buty, rzucam się na łóżko i patrzę w sufit.

– A więc obraz jest podróbką – mówię głośno. – Nie mogę uwierzyć. Po tym wszystkim.

Zastanawiam się, co teraz zrobi Andriej. Nie chciałabym być na miejscu opata z tamtego klasztoru, kiedy odbierze telefon od Dubrowskiego. Ale sama też muszę zadzwonić. Powinnam powiadomić Marka o ekspertyzie specjalistów z Ermitażu. Przypominam osobie ostatni raz, kiedy go widziałam, tuż przed wylotem do Rosji. Poszłam do niego, żeby zobaczyć, jak się miewa, i odebrać ostatnie wskazówki, a zastałam energiczną blondynkę, która przejęła dowodzenie w domu w Belgravii.

– To moja siostra Caroline – przedstawił ją Mark głosem słabszym niż kiedykolwiek dotąd. – Zatrzyma się tutaj i zajmie się domem.

– A ty? – spytałam, patrząc, jak Caroline sprawuje rządy. Stukając obcasami, wyszła na zewnątrz, by wydać instrukcje pracującym tam robotnikom, a jej donośny, patrycjuszowski głos odbił się echem od ścian. To hałaśliwe, pewne siebie zachowanie silnie kontrastowało ze spokojną, stonowaną elegancją Marka, aż trudno było uwierzyć, że te dwie osoby są rodzeństwem. – Czy o ciebie też zadba? – zapytałam. Wciąż nie mogłam się pogodzić z wiadomością o jego chorobie. Nie wiedziałam nawet, na ile jest ona poważna, ponieważ nie chciał mi zdradzić diagnozy.

– Oczywiście, że tak. Będę miał dobrą opiekę. Caroline znakomicie się na tym zna. – Mark uśmiechnął się i na ten widok zachciało mi się płakać. Uśmiech miał być radosny, ale wąskie usta rozciągnęły się nienaturalnie, a koścista twarz zdawała się zastygła w dziwnym grymasie. Uświadomiłam sobie, że jego zęby i oczy wydają się teraz nienormalnie, chorobliwie duże.

„Jest naprawdę chory” – pomyślałam z niejakim zdziwieniem. Oczywiście, wiedziałam o jego chorobie, lecz przecież ludzie wychodzą z różnych dolegliwości. Zdarza się jednak, że stan pacjenta pogarsza się i pogarsza, aż…

– Wiesz, Beth – odezwał się Mark i zrobił ruch, jakby się chciał nachylić ku mnie w poufny sposób, ale nie znalazł na to siły. – Czy ci mówiłem, że jutro mam operację?

Pokręciłam głową, mając nadzieję, że nie zobaczy łez, które mi się zbierały w oczach.

– O, tak. Pierwszy w kolejce do teatru zwanego salą operacyjną i osiem godzin na scenie nazywanej stołem. Śpieszno im, bo jestem bliski śmierci, a jeszcze nie martwy. Cóż, obym tylko nie zagrał w tej sztuce nieboszczyka, nie o to chodzi w każdym razie. – Zakrztusił się, chichocząc ze swojego małego żartu. – Zatem gdy będziesz paradować po Petersburgu, pomyśl czasem o tym, jak wracam do zdrowia w szpitalnym łóżku. Ale nie martw się, Caroline zadba o moją opiekę.

Rozmyślając o Marku, wpatruję się w sufit nad łóżkiem i nagle przyłapuję się na tym, że wciąż od nowa liczę lampki halogenowe. Operowano go zapewne wczoraj. Chodziło chyba o gardło, nie jestem więc pewna, czy będzie w stanie mówić, choćby dać sygnał, jak się czuje. „O Boże, mam nadzieję, że operacja się udała”. Zdążyłam bardzo polubić Marka, jest dla mnie kimś znacznie więcej niż tylko pracodawcą, traktuję go jak przyjaciela i mentora, który inspiruje do piękniejszego życia.

Biorę komórkę i mój kciuk zatrzymuje się przez chwilę nad klawiaturą. Potem odkładam telefon na bok. Nie będę do niego dzwonić z tą wiadomością. Nie ma miłego sposobu, żeby przekazać nowinę o tym, że Andriej zamierza go pchnąć pod pociąg. A może jeszcze uda mi się załagodzić sytuację. W końcu mamy przed sobą tajemniczą sprawę do załatwienia; postaram się przy tej okazji wywrzeć na Andrieja jakiś pozytywny wpływ.

„Tak, zdecydowanie muszę tego spróbować. Zrobię, co w mojej mocy, żeby odwołać się do jego życzliwości. Na pewno nie jest jej całkiem pozbawiony. I zanim cokolwiek przekażę Markowi, najpierw dowiem się, jak się miewa”.

Z tym postanowieniem siadam i zabieram się do zamawiania lunchu, żeby z nim zdążyć przed drugą.

Na wszelki wypadek stawiam się w holu hotelowym dziesięć minut przed czasem. Pięć minut po mnie z windy wychodzi Andriej ubrany w ciemnoniebieski płaszcz. Wszyscy od razu go spostrzegają, jedni zerkają ciekawie, inni się gapią otwarcie. Jego energia promieniuje na otoczenie i przyciąga uwagę. Poza tym przyjemnie się na niego patrzy – jest wysoki, dobrze zbudowany i niemal przystojny. Pobrużdżona twarz o ciężkich, twardych rysach, z ustami zdradzającymi upór, ma w sobie coś niezwykłego dzięki płonącym niebieskim oczom.

Dziwnie jest przypomnieć sobie, że widziałam go, jak spogląda miękko oczyma zasnutymi mgiełką niczym letnie niebo, że te świadczące o zawziętości usta uśmiechały się tylko dla mnie. Jego szorstki głos słyszałam w zupełnie innych, łagodnych tonach, snujący obietnice i przewidywania, które poruszały we mnie nieznane struny nawet wtedy, kiedy od niego stroniłam.

– Jesteś. Dobrze – rzuca jak warknięcie.

„Też miło cię widzieć!”.

Właściwie wolę tego Andrieja. Umiem sobie poradzić z wybuchowym, egoistycznym, rozpuszczonym samolubem. Znacznie trudniej jest mi przestawać z jego czułą, wrażliwą, bardziej ludzką wersją.

„Przestań. Nawet tego nie próbuj. Nawet nie myśl”.

W tym momencie spostrzegam, że nie jest sam. Tuż za nim idzie jakaś kobieta ubrana w długi czarny płaszcz i okrągłą futrzaną czapkę – taką, jaką widziałam tutaj u wielu ludzi. Spod ciemnego futra wymykają się jasne kosmyki włosów, twarz jest blada, pozbawiona wyrazu. Kobieta podtrzymuje ręką dużą skórzaną torbę, którą ma przewieszoną na pasku przez ramię. Zauważam, że jest nieco wyższa ode mnie.

„Nie idziemy sami?”. Serce we mnie zamiera. To będzie przeszkoda w moich planach porozmawiania o Marku. Andriej wskazuje gestem swoją towarzyszkę.

– Beth, to jest Maria. Dzisiaj moja asystentka. Chodź ze mną, już wychodzimy.

Idę posłusznie za Marią, a ona za Andriejem. W takim porządku wychodzimy z hotelu, stanowiąc zapewne cokolwiek komiczny widok, gdy tak kroczymy od najwyższego do najniższej. Samochód czeka przed wejściem i po chwili siedzimy w jego ciepłym wnętrzu. Drżę nawet po tym krótkim pobycie na zewnątrz. Nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek w życiu była w równie zimnym miejscu jak Petersburg. Wypada się cieszyć, że Andriej nie pomyślał o wycieczce na Syberię.

Ruszamy. Andriej i Maria zaczynają rozmawiać i nie przestają przez całą półtoragodzinną jazdę – cały czas po rosyjsku, tak że niczego nie rozumiem. Przez chwilę próbuję się skupiać w nadziei, że zorientuję się, o co chodzi, ale to bezcelowe. Asystentka wyjęła ze swojej pojemnej torby duży notes i pośpiesznie zapełnia jego strony notatkami, które dla mnie są niezgłębionym szyfrem.

Opuszczamy reprezentacyjną część Petersburga i sceneria zmienia się, jakby przygasły światła. Zapada zmierzch, nagle czuję się bardzo zmęczona. Opieram głowę o skórzany zagłówek i nie potrafię walczyć z narastającym znużeniem. Powieki mi ciążą, wnętrze zapada się w nieświadomość. Staram się nie zasnąć, ale po prostu nie mogę.

Budzi mnie jakiś ruch. Widzę, że zatrzymaliśmy się na małym parkingu przed dużym, szarym budynkiem wyglądającym, jakby mieścił jakąś instytucję.

– Chodź, śpiochu – mówi Andriej, jak zwykle szorstko, ale bez nieuprzejmości. – Jesteśmy na miejscu. Nie martw się, to, co usłyszysz w środku, na pewno cię obudzi.

Trochę oszołomiona potrząsam głową, by się pozbyć senności. Chwilę temu błądziłam w realistycznym śnie: byłam w domu i kłóciłam się o coś z mamą. O co? A, tak, kazała mi wracać. „Wystarczająco długo cię nie ma” – mówiła surowo. – „Nie podoba mi się to, Beth!”. A ja z rozdrażnieniem próbowałam wyjaśnić, że nie mogę tak sobie po prostu wrócić, muszę czekać na prywatny samolot Andrieja i…

– Wychodź, Beth! – rzuca ostro Andriej.

Kierowca przytrzymuje otwarte drzwi, wysiadam więc, owijając się w płaszcz najlepiej, jak się da. Zimno jest tu okrutne, wdziera się pod wierzchnie okrycie i ubranie, jakbym nic nie miała na sobie. Muszę jak najszybciej wynieść się z tego mrozu; stopy mam już zdrętwiałe od lodowatego podłoża, ciało, pokryte gęsią skórką, protestuje przed postępującą utratą ciepła.

Andriej zmierza ścieżką do drzwi frontowych, a Maria i ja podążamy za nim, uważając, żeby się nie pośliznąć na oblodzonej powierzchni, śliskiej mimo że ją wysypano piaskiem. Z perspektywy głównego wejścia budowla wygląda jeszcze bardziej ponuro niż z parkingu – nad naszymi głowami wznoszą się cztery szare kondygnacje, okiennice są zamknięte i nigdzie nie ma znaku życia.

– Gdzie my jesteśmy? – nie potrafię powstrzymać się od pytania.

– Zobaczysz – odpowiada krótko Andriej. Przyciska guzik z boku drzwi.

Zdaje się, że zza grubych drzwi dobiega jakiś dźwięk, coś jakby piskliwe zawodzenie. Chwilę później drzwi się otwierają i staje w nich krępa, siwowłosa kobieta w średnim wieku. Jej postać w prostej spódnicy i swetrze rysuje się wyraźnie na tle wypełnionego światłem prostokątnego wejścia. Na widok Andrieja wyrywa jej się okrzyk zaskoczenia, oczy się rozszerzają, a na ustach pojawia się szeroki uśmiech. Zaraz potem kobieta wymienia z Andriejem kilka ożywionych zdań po rosyjsku, a następnie – ku mojemu zdumieniu – obejmuje go mimo jego grubego płaszcza i ściska serdecznie.

Z głębi budynku dobiegają piskliwe głosy i inne dźwięki: pośpieszna paplanina, kroki małych stóp, szuranie krzeseł, tupot na schodach. Przyszliśmy z wizytą do szkoły albo do…

Wchodzimy do środka. Siwowłosa kobieta wypuściła Andrieja z uścisku i teraz ciągnie go za rękę, a jednocześnie nawołuje głośno do ludzi w budynku. Maria stoi obok mnie, jej bladą, szpiczastą twarz rozjaśnia uśmiech. Teraz zaczynam się domyślać, gdzie jesteśmy. W dużym, jasno oświetlonym holu, cudownie ciepłym w porównaniu z mrozem panującym na zewnątrz, wiem już na pewno, co to za miejsce.

U stóp schodów zgromadziło się około sześćdziesięciorga dzieci. Wiercą się, mamroczą, szepczą do siebie, ale gdy się przy nich zatrzymujemy, zapada cisza i sześćdziesiąt par oczu wpatruje się w inną kobietę, stojącą przed nimi. Ta unosi ręce, odlicza i zaczyna dyrygować, podczas gdy dziecięce głosy śpiewają pieśń.

Nie rozpoznaję melodii ani nie rozumiem słów, lecz brzmienie jest przepiękne. Wydaje mi się, że ten śpiew ma coś wspólnego z Bożym Narodzeniem, może to dlatego, że korytarz i poręcz schodów są ozdobione domowej roboty łańcuchami z błyszczącego papieru. No jasne. Zbliżają się święta… Już grudzień.

Dzieci mają na sobie znoszone, podniszczone ubrania, ale ich twarzyczki są jasne i czyste. Patrzę na najmłodszych – tych, którzy chyba nie do końca pojmują słowa, ale śpiewają najlepiej, jak potrafią. Potem spoglądam na starszych, tych z pustymi miejscami po zębach mlecznych. Jedni skupiają się i z powagą wpatrują w nauczycielkę, innych rozprasza łokieć kolegi albo opadły koniec papierowego łańcucha. Dzieci są najróżniejsze: dziewczynki z mysimi ogonkami albo z błyszczącymi spinkami w rozpuszczonych włosach, dziewczynki w grubych okularach, dziewczynki w spodniach i dziewczynki w sukienkach. Chłopcy ostrzyżeni na jeża, chłopcy z kucykiem i chłopcy z fryzurą „czeski metal”. Chłopcy wyglądający jak aniołki i chłopcy z siniakami i zadrapaniami. Pucołowate grubaski i chude tyczki o kościstych policzkach. Wszyscy śpiewają.

Zerkam na Andrieja i jestem zdumiona. Uśmiecha się w sposób, jakiego nigdy u niego nie widziałam: szeroko, otwarcie, z radością i dumą. Stoi, trzymając dłonie razem, i w takt piosenki lekko unosi się na palcach w przód i w tył. Wygląda jak zadowolony ojciec, którego dzieci właśnie dają koncert kolęd.

Więc to jest sierociniec Andrieja. Wspomniał mi w samolocie, że sponsoruje dom dziecka i chce, aby to miejsce było kolorowe, pełne radości, a nie takie ponure jak instytucja, w której sam dorastał. Rozglądam się dyskretnie. Tak, mimo funkcjonalnej szarości jest tutaj wiele kolorów. Mnóstwo. Na ścianach zdjęcia i inne obrazki, na krzesłach wesołe poduszki, na podłodze bezbarwne linoleum kryje się pod wzorzystymi dywanikami. Miejsce jest radosne, mimo że atmosfera nie sprawia wrażenia domowej.

Znowu patrzę na dzieci. Które z nich najbardziej przypominałoby małego Andrieja? Ten niebieskooki chłopczyk o okrągłej twarzy, wkładający w swój śpiew całe serce? Wtem dostrzegam chłopaka stojącego zupełnie z tyłu. Ma około dziesięciu lat i jest wyższy od pozostałych, może więc dlatego ustawia się tak, by nie rzucać się w oczy. Próbuje ukryć swój wzrost czy nie lubi śpiewać? Ledwie porusza ustami, jakby robił to pod przymusem. Twarz ma pociągłą, może z powodu szybkiego dorastania, a minę nieokreśloną, trudną do przejrzenia. W pewnym momencie jego spojrzenie wędruje na Andrieja i na twarzy chłopca maluje się bezgraniczne uwielbienie dla bohatera.

Pieśń dobiega końca, dzieci zwracają ku Andriejowi przejęte twarze, a ja mrugam, żeby rozproszyć napływające do oczu łzy. On za to wybucha gromkim śmiechem i klaszcze, mimo że jeszcze nie zdjął grubych zimowych rękawic. Mówi coś po rosyjsku, co wywołuje uśmiech dzieci – zapewne je pochwalił. Następnie, zdejmując rękawice, coś ogłasza. Podopieczni sierocińca reagują na to radosnym zdziwieniem i ożywionymi rozmowami. Włącza się siwowłosa kobieta, która nam otworzyła drzwi. Głośno wydaje polecenie i w ciągu kilku minut dzieciaki siedzą grzeczniutko na podłodze, a Andriej zabiera głos. Nie wiem, co ma im do przekazania, widzę tylko, że czasami się śmieją albo zgłaszają do odpowiedzi. W miarę jak przemawia, twarzyczki im się rozjaśniają i maluje się na nich coraz więcej szczęścia. W pewnym momencie słyszę: „Ooooch” i wszystkie spojrzenia kierują się na drzwi wejściowe. Te otwierają się, wpuszczając ogromną, już przystrojoną choinkę. Wnoszą ją ostrożnie dwaj mężczyźni w kombinezonach roboczych.

Dzieci śmieją się i klaszczą, a drzewko tymczasem sunie przez korytarz i trafia na honorowe miejsce. Ktoś wkłada wtyczkę do kontaktu, zapalają się migotliwe światełka i dzieci wzdychają z zachwytu. Choinka wygląda pięknie – zwieńczona złotą gwiazdą, obwieszona bombkami i czekoladkami.

Andriej siada na podsuniętym krześle i zaraz inny robotnik wnosi ogromny worek. Maria podpowiada, żeby go postawić obok Andrieja. Ja wycofuję się pod ścianę, gdzie siadam na wolnym krześle i przyglądam się z boku. To piękny czas, wspaniała scena do podziwiania. Andriej wywołuje dzieci po kolei i za każdym razem mały człowiek z przejęciem zrywa się na równe nogi, by podejść do niego i otrzymać prezent. Zebrani w holu wkrótce dzielą się na tych, którzy kurczowo zaciskają dłonie na podarkach, i tych, którzy pełni napięcia czekają na wywołanie. Każdy, od najmniejszego pulchnego trzylatka po najchudszego dziesięciolatka, przed wręczeniem prezentu zostaje o coś zapytany i zamienia z Andriejem kilka słów. Chłopak, który podczas śpiewania wpatrywał się w niego z uwielbieniem, teraz, kiedy przychodzi jego kolej, ledwie umie wykrztusić z siebie odpowiedź, tak jest onieśmielony. Andriej ściska mu dłoń po męsku, klepie go po plecach i odsyła uszczęśliwionego na miejsce.

„A więc tym się zajmuje. Do pewnego stopnia zastępuje im ojca. Kogoś, kogo mogą kochać, uwielbiać, dla kogo warto się starać”.

Nigdy wcześniej nie widziałam Andrieja w takim wcieleniu. Uśmiecha się już od ponad godziny, to jakiś rekord. Rozkwita w towarzystwie tych pozbawionych rodzin dzieci. Zna je i rozumie, ponieważ sam był kiedyś kimś takim.

Maria zaznacza na liście obdarowane dzieci i znów coś notuje. Po rozdaniu prezentów dzieci zostają odesłane na górę, gdzie przypuszczalnie będą mogły rozpakować swoje skarby. Andriej, Maria i ja przechodzimy dalej prowadzeni przez kobietę, która zapewne jest kierowniczką sierocińca. Siadamy w przyjemnym saloniku z ogniem na kominku i dostajemy do picia słodką herbatę w ozdobnych szklankach.

Są tu również inni pracownicy tego domu. Wszyscy bardzo grzeczni, uśmiechają się, kiedy napotykają mój wzrok, proponują więcej herbaty, częstują piegowatymi ciasteczkami. Toczy się miła rozmowa, z której nie rozumiem ani słowa. Widzę jednak, ile życzliwości i autentycznego ciepła otacza Andrieja, a przy tym czuję, że ja też – mimo wcześniejszych przeżyć – czerpię prawdziwą przyjemność z tego spotkania. Na pogawędce mija mniej więcej pół godziny, po czym Andriej wstaje, a zebrane towarzystwo idzie w jego ślady. Kierowniczka wygłasza krótką mowę i całuje dobroczyńcę w oba policzki. On z kolei dodaje kilka słów od siebie i po chwili idą ramię w ramię do frontowych drzwi, w drugiej parze Maria ze mną, a za nami cała reszta.

Na zewnątrz panują egipskie ciemności. Tylko gwiazdy błyszczą na idealnie czarnym niebie. Ostatnie słowa pożegnania i płynący skądś łatwo rozpoznawalny zapach szkolnego obiadu. Więc w Rosji jest tak samo jak u nas. Wyobrażam sobie, jak wszystkie te dzieci zasiadają w sali jadalnej do obiadu, czekając na gulasz z kluskami czy inną stołówkową potrawę, a każde ma przed oczami wspaniały prezent, który czeka na nie na górze. Potem idę za Andriejem ścieżką do samochodu.

W drodze powrotnej Maria siedzi z przodu obok kierowcy, oddzielona od nas szklaną przegrodą.

– I jak? – pyta Andriej, gdy jedziemy z powrotem do Petersburga.

Uśmiecham się.

– To było urocze! Te wszystkie dzieci… Dałeś im tyle szczęścia!

– Odwiedzam je, kiedy mogę. Niezbyt często. Zawsze jestem w rozjazdach i nie mam czasu.

– To były bożonarodzeniowe prezenty?

– No, niezupełnie. Tu z Bożym Narodzeniem jest inaczej niż u was. Kiedy byłem mały, w czasach sowieckich, Boże Narodzenie było zakazane, ale nawet nasza władza zrozumiała wartość kolorowego święta przypadającego w środku ciemnej zimy, dlatego przeniesiono obchody na Nowy Rok. I to właśnie wtedy do dzieci przychodzi Dziadek Mróz, odpowiednik waszego Świętego Mikołaja. Mamy choinkę i wręczamy sobie prezenty. Powiedziałem dzieciom, że tym razem urządzimy sobie Nowy Rok trochę wcześniej, to wszystko.

– Więc nie obchodzicie Bożego Narodzenia dwudziestego piątego grudnia? – pytam zaskoczona. Wiem oczywiście, że na świecie są różne świąteczne tradycje, ale trudno mi sobie wyobrazić, żeby świętowano w innym dniu.

– Obchodzimy Boże Narodzenie – Andriej uśmiecha się, gdy to mówi – tylko że dwudziesty piąty grudnia wypada u nas siódmego stycznia, ponieważ Cerkiew prawosławna trzyma się kalendarza juliańskiego.

– Och, rozumiem – odpowiadam, choć nadal jestem nieco skołowana. Przypominam sobie jednak radość malującą się na twarzyczkach sierot. – Te dzieci dużo ci zawdzięczają – zauważam.

Jego niebieskie oczy, mniej ogniste niż zwykle, krzyżują spojrzenie z moimi.

– Tylko tyle mogę zrobić. Mam mnóstwo pieniędzy, ale jestem bez dzieci. To słuszne i właściwe, żeby dać coś tym maluchom, które jak ja straciły rodziców.

Czuję, że z gardła zaraz wyrwie mi się szloch. Mimowolnie przypominam sobie własny ciepły, pełen miłości dom, jego bałaganiarską przytulność, chaotycznie przemieszane rzeczy moje i moich braci. Nie wyobrażam sobie życia bez mamy, do której zawsze mogę się zwrócić, ani bez wsparcia taty. Nie wiem, jakbym się czuła ani kim byłabym bez ich bezwarunkowej miłości, zawsze obecnej w życiu. Mam przed oczami jasne twarzyczki śpiewających dzieci, szczere i niewinne, i nie potrafię znieść myśli, że nikt ich nie tuli do snu, nie całuje w policzki ani nie mówi, że je kocha. Czuję w nosie pieczenie i mrowienie, a w oczach wzbierające łzy, przez które niewiele widzę.

– W porządku? – pyta Andriej miękko.

– Tak – odpowiadam zduszonym głosem i mam nadzieję, że nie będzie mnie dalej wypytywał, bo mogłabym się rozkleić zupełnie. Czuję jego dłoń na swojej, przekazuje mi lekki uścisk.

– Nie smuć się – pociesza mnie spokojnie. – Naprawdę dzieci są tam szczęśliwe. Widziałem dziś wiele nowych twarzy. To oznacza, że zwolniły się miejsca, czyli dużo dzieci odeszło do rodzin zastępczych albo zostało adoptowanych. Właśnie tym się zajmujemy: szukamy dla nich odpowiednich, wygodnych domów, w których będą kochane. Tymczasem kształcimy je i wychowujemy.

Jego duża, ciepła dłoń spoczywa na mojej. Zdumiewające, jak szybko i nieustannie zmieniam opinię o tym człowieku. Rano sądziłam, że pokazał mi swoje prawdziwe oblicze, obwiniając Marka i mnie o zakup falsyfikatu. Teraz myślę, że widziałam prawdziwego Andrieja, małego chłopca kryjącego się w ciele dorosłego mężczyzny. Życzliwą duszę, która niczego innego nie pragnie, jak tylko wcielać się w Świętego Mikołaja i dawać sierotom coś od siebie.

– Beth?

Podnoszę na niego wzrok. W półmroku trudno odgadnąć, co myśli. Oczy mu błyszczą, kiedy na mnie patrzy, i mimo że się nie uśmiecha, rysy twarzy wydają się miękkie, niemal łagodne.

– Tak?

– Cieszę się, że byłaś tam dzisiaj. Wiedziałem, że zrozumiesz.

Nie odpowiadam, tylko odwracam wzrok i wbijam go w ciemny krajobraz za oknem, ciągnący się ku odległym światłom Petersburga.

Rozdział trzeci

W hotelu mam mało czasu, żeby pozbierać swoje rzeczy, ponieważ zaraz ruszamy na lotnisko.

Maria nie pojawia się ponownie, toteż oprócz kierowcy siedzimy w samochodzie tylko Andriej i ja. Czuję, że to ostatnia okazja, bym powiedziała coś o podrobionym obrazie, ale nie jestem pewna, jak do tego podejść. Tak się cieszę z powrotu do domu, że nie chcę sprawiać żadnych kłopotów. Coś mi podpowiada, że powinnam teraz siedzieć cicho i pozwolić, żeby sprawy toczyły się własnym torem. Zaraz jednak widzę wymizerowaną twarz Marka, jego oczy wyrażające zaufanie, jakie pokłada we mnie i w Andrieju. Nie zniosę myśli, że mogłabym go zawieść.

Gdy tak dumam w rozterce, dojeżdżamy na lotnisko i nie ma już okazji do namysłu. Ktoś nas prowadzi do odrzutowca Andrieja i po krótkiej chwili wchodzimy na pokład. Przyjemnie jest znaleźć się na powrót w tym luksusowym wnętrzu. Śmieję się w duchu, uzmysławiając sobie, że ostatnie trzy razy, kiedy podróżowałam samolotem, była to prywatna i bardzo droga maszyna.

„Beth Villiers, dajesz się rozpieszczać!”.

Wiem jednak, że następną podniebną podróż odbędę tanimi liniami lotniczymi, wciśnięta w wąski fotel, i jak pozostali pasażerowie, będę popijać kiepską kawę. Warto więc cieszyć się luksusem, póki mogę.

Kiedy samolot odrywa się od ziemi, jestem wręcz upojona. Wracamy do domu. Tęsknię do normalności, do tego, by się wyrwać z dziwnej atmosfery, jaka powstała między Andriejem a mną. Przedtem, w drodze do Petersburga, bałam się, że on będzie próbował jakoś się do mnie zbliżyć, ale nie zrobił tego. Teraz przypuszczam, że ponieważ jest wściekły o ten falsyfikat, zbliżenia w ogóle nie wchodzą w grę. Zapewne nie chce mieć ze mną więcej nic wspólnego.

„Czemu więc zadał sobie trud, żeby mnie zabrać do sierocińca? Jak gdyby wciąż chciał wywierać na mnie wrażenie. Może po prostu nie umie się powstrzymać, musi się popisywać, a ja, chcąc nie chcąc, stałam się widownią”.

Zerkam na niego. Przez całą drogę z miasta na lotnisko rozmawiał przez telefon, wyłączył go dopiero tuż przed startem samolotu. Teraz wpatruje się we mnie nieprzeniknionym wzrokiem spod przymkniętych powiek. „Od jak dawna tak patrzy?”.

Wiem, że mam niefortunną cechę – wszystko, o czym myślę, od razu maluje się na mojej twarzy. Tajemniczość nie jest moją mocną stroną.

– W porządku, Beth? – pyta Andriej. – Niedługo podadzą obiad, a za kilka godzin będziemy w Londynie.

– A co potem? – ośmielam się zapytać. – Po powrocie?

– Co masz na myśli?

Wlepiam w niego wzrok, nie bardzo wiedząc, jak zacząć. Nie chciałabym nastawić go wrogo, chcę przemówić do jego serca, a nie wzbudzić w nim gniew.

– Niesamowite było widzieć cię dziś wśród tych dzieci – zaczynam. – Byłeś tak inną osobą… Okazywałeś dobroć, łagodność.

Leciutko unosi brew.

– Chyba niewielu ludzi ma szansę oglądać cię od tej strony – dodaję.

– Masz rację – mruczy. – Bardzo niewielu.

– To mi przypomniało o twojej pełnej współczucia naturze i dlatego chciałam porozmawiać z tobą o Marku. – Przerywam, z trudem przełykam ślinę, a potem mówię szybko, żeby nie stracić wątku. – Powiedziałam ci, że Mark jest chory, a ty odniosłeś się do tego bardzo życzliwie. Chciałeś znaleźć mu najlepszych lekarzy, opłacić leczenie, zrobić, co w twojej mocy.

Andriej wciąż patrzy na mnie milcząco.

– Wtedy jednak nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak ciężki jest jego stan. Widziałam się z nim tuż przed wyjazdem i zobaczyłam, że to naprawdę poważna choroba. Nie powiedział mi dokładnie, co u niego wykryto, ale domyślam się, że to rak gardła albo w każdym razie usytuowany w szyi, to stamtąd usuwali mu jakiś guz. Poszedł do szpitala dzień przed naszym przyjazdem do Petersburga.

Andriej nadal patrzy bez słowa. Nie mam pojęcia, czy moja przemowa w ogóle cokolwiek osiągnie. Ale zaczęłam, pociągnę więc dalej. Pamiętam uśmiechniętego, roześmianego Andrieja z sierocińca. Muszę uwierzyć, że to ten sam człowiek, do którego zwracam się teraz. Biorę głęboki wdech.

– Nie powinnam była krzyczeć na ciebie tam w Pałacu Zimowym. Przepraszam za to. Naprawdę mi przykro. Ale muszę podtrzymać sens tego, co wtedy chciałam powiedzieć: Mark od lat pracuje dla ciebie lojalnie i w duchu na pewno przyznasz, że nie popierał natychmiastowego zakupu tamtego obrazu. Proszę cię… błagam… nie obwiniaj go o to. To zniszczy jego reputację, na którą pracował uczciwie przez wszystkie te lata. Ona znaczy dla niego najwięcej. Jego pozycja w świecie sztuki, jego wiedza i uczciwość zawodowa są najważniejsze. Jeżeli rzucisz na niego oszczerstwo, zranisz go tak głęboko, że może się z tego nie wydźwignąć.

Andriej przez cały czas trwa nieruchomo jak posąg, lecz teraz nachyla się w moją stronę.

– A ty, Beth? Ile to znaczy dla ciebie?

Waham się z odpowiedzią.

– Cóż… – Zbieram myśli. – Mnie to nie dotknie w ten sam sposób. Jestem tylko asystentką, ale wszystko, co zrani Marka, będzie dotyczyć również mnie. A jeśli on straci dobre imię i klientów, ja będę bez pracy.

– Bardzo jesteś oddana Markowi, prawda?

– Tak. To dobry człowiek. Ogromnie dla mnie życzliwy.

– Komu jeszcze jesteś oddana, Beth?

– Co przez to rozumiesz? Moją rodzinę?

– Nie. Jestem pewien, że jako dobra córka kochasz swoją rodzinę. Mam na myśli… siebie. Czy jesteś mi oddana? Czy byłem dla ciebie życzliwy?

Nie wiem, co odpowiedzieć. Zastawia na mnie jakąś pułapkę? Rozmyślam i szybko dochodzę do wniosku, że odpowiedź jest tylko jedna.

– Tak, ty też jesteś niewiarygodnie życzliwy. Dzięki tobie miałam okazję odwiedzić miejsca i zobaczyć rzeczy, które normalnie nigdy nie byłyby dla mnie dostępne. Chciałabym ci za to podziękować.

Uśmiecha się odrobinkę, unosząc jedynie kąciki ust.

– Przyjmuję podziękowanie. Ale czy mnie lubisz?

Nie pozwala mi wywinąć się od odpowiedzi. A odpowiedzieć mogę tylko jedno.

– Oczywiście, że tak. Wiele razem przeszliśmy.

– Zdecydowanie. – Patrzy na mnie twardo, niebieskie oczy znów zamieniają się w lasery wywołujące dobrze mi znane uczucie: przewiercają mnie i widzą, co kryje się w środku.

– Ale prawda jest taka, że wciąż jesteś oddana Dominicowi, tak?

Aż mnie zatyka, tak jestem zaskoczona tym bezpośrednim pytaniem.

– Ja… cóż, noo… To skomplikowane. Ja… – zacinam się.

Andriej odchyla się z powrotem, splata palce i kładzie sobie dłonie na piersiach.

– Nie musisz odpowiadać. Widzę to w twojej twarzy. Beth, powinnaś o nim zapomnieć. Nic ci po nim, ponadto zdradził mnie.

„To nieprawda!” – chcę krzyczeć. – „Podobnie jak Mark, Dominic był twoim lojalnym przybocznym pracownikiem. Teraz zamierza robić coś samodzielnie. To nie jest zdrada!”. Nic jednak nie mówię. Chwila jest pełna napięcia, nie chcę go rozdrażnić.

– Dominic nie jest mężczyzną, tylko chłopcem – ciągnie dalej Andriej. – Ma przed sobą jeszcze długie dorastanie i popełnił pożałowania godny błąd, gdy wybrał, abym z jego przyjaciela stał się wrogiem. Dopiero się przekona, że sfera moich wpływów jest znacznie szersza, niż przypuszczał. Jestem w stanie zniszczyć jego biznes jednym pstryknięciem palców. – Unosi rękę i składa palce jak do pstryknięcia. – Ale jeszcze nie zdecydowałem, czy mam to zrobić, czy nie. – Kładzie dłoń z powrotem na piersi. – Zobaczymy. Lepiej trzymaj się od niego z daleka, Beth, mówię poważnie. Potrzebujesz nie chłopca, lecz mężczyzny. – Jego głos cichnie do pieszczotliwego pomruku, a oczy, kiedy patrzą na mnie, spowija jakiś mrok. – Widzę w tobie potencjał, Beth. Od samego początku, od naszego pierwszego spotkania. Nigdy nie zapomnę tego momentu rano w klasztorze, gdy weszłaś taka pełna życia i energii, rozsiewałaś wokół siebie moc własnej zmysłowości.

Ja też pamiętam tamten poranek. W nocy Dominic obudził mnie do życia, rozpalił ogień w moim ciele, poruszył we mnie wszystko, kiedy uwielbiał mnie swoim ciałem. Andriej widział jedynie echa, odblaski tamtej nocy. Urzekło go to, co się wtedy ze mną stało, ale nie było to przeznaczone dla niego.

– Od tamtej chwili wiem, że jesteśmy dla siebie stworzeni. – Jego głos znów jest miękki, niemal hipnotyczny. Kiedy mówi w ten sposób, nie potrafię powstrzymać się od mimowolnej odpowiedzi na pociąg fizyczny. Przemawiają do mnie jego szerokie ramiona, muskularne ciało, magnetyczny urok. – Też byś to zrozumiała, Beth, gdybyś tylko pogodziła się z tym, że Dominic nie jest dla ciebie odpowiednim mężczyzną.

„Właśnie, że jest, jest, jest!”. Nagle czuję tak intensywną tęsknotę za Dominikiem, że mam ochotę krzyczeć. Tęsknię za siłą jego ramion, za niewiarygodnie pięknym zapachem jego skóry, smakiem jego ust… Ta myśl sprawia, że przetacza się przeze mnie fala silnego pożądania.

Andriej chyba ją wyczuwa. Nachyla się ku mnie i z płonącymi oczami mówi:

– Powinnaś mi pozwolić, żebym się z tobą kochał. Słowo daję, natychmiast zapomnisz o swoim dziecinnym zadurzeniu. Dowiesz się, jak to jest z prawdziwym mężczyzną.

Wlepiam w niego wzrok. Andriej sugeruje, że nie robiliśmy tego jeszcze. A to oznacza… Wyrzucam z siebie szybko:

– Jaskinie, katakumby, tamta nocna impreza…

Unosi pytająco brwi.

– Muszę cię o coś zapytać. Zabrzmi dziwnie, ale naprawdę chcę wiedzieć. Ty… nie próbowałeś dotąd kochać się ze mną?

„I już. Powiedziałam. Wreszcie!”. Boję się teraz jego reakcji, serce mi wali, ramiona sztywnieją z napięcia. Andriej marszczy brwi, przez jego twarz przemyka rozbawienie.

– Mam nadzieję, Beth, że takie zdarzenie raczej byś zapamiętała.

Nie wiem, jak mu odpowiedzieć. Pamiętam, co się wydarzyło, ale nie jestem pewna, kto to był.

– Byłam pod wpływem narkotyku, sądzę, że przez Annę – mówię w końcu. – Przypominasz sobie? Wspomniałam ci o tym w samolocie w drodze do Petersburga. Mam bardzo dziwne wspomnienia i nie wiem, czy są prawdziwe, czy nie.

– Anna przy jej psotnej naturze zapewne byłaby do tego zdolna – zauważa Andriej. – Pod wieloma względami na pewno nie będzie mi jej brakować, ale trzeba przyznać, że potrafiła ciekawie doprawić życie. – Uśmiecha się, jakby droczenie się ze mną sprawiało mu przyjemność. – No, no. Masz wspomnienie dotyczące nas dwojga. Interesujące. Chciałbym wiedzieć, czego ono dotyczy. Z przyjemnością dzieliłbym je z tobą.

Znów wprawia mnie w zakłopotanie. Czy to znaczy, że ma własne wspomnienia, czy wręcz przeciwnie? Tak daleko zabrnęłam. Powinnam mieć pewność, teraz albo nigdy.

– Andriej, z tamtej nocy pozostały mi tylko strzępki obrazów. Muszę wiedzieć, czy w jaskiniach coś między nami zaszło, czy nie.

Wpatruje się we mnie, wyraźnie przeciągając moją udrękę. W końcu mówi:

– Beth, bardzo bym chciał, żeby między nami wtedy coś się wydarzyło, ale obawiam się, że do niczego nie doszło. Znalazłem cię zemdloną, a nie gustuję w nieprzytomnych partnerkach. Wyniosłem cię na powietrze, żebyś się ocknęła. A według ciebie, co mogło się zdarzyć?

– Nic. Po prostu musiałam się upewnić. – Zalewa mnie ogromna fala ulgi. Mam czyste sumienie. Nie zrobiłam niczego, co mogło narazić na szwank mój związek z Dominikiem. „Dzięki Bogu”. Natychmiast jednak ogarnia mnie straszny smutek. Gdybym tylko mogła mu to powiedzieć przedtem, kiedy mnie błagał o prawdę! Dlaczego nie zapytałam Andrieja wcześniej? W końcu nie było tak źle. „O mój Boże, naprawdę namieszałam. Jak mam teraz to wszystko naprostować?”.

Czuję nieprzepartą chęć, żeby natychmiast zadzwonić do Dominica i powiedzieć mu prawdę: że zawsze byłam mu wierna w sercu, a teraz nie mam już wątpliwości, że dochowałam tej wierności również ciałem. Rzecz jasna, nie mogę tego zrobić przy Andrieju. Muszę ukrywać moje desperackie uczucie i pragnienie jak najszybszego powrotu do domu.

„Jeszcze tylko kilka godzin i będę wolna”.

Podnoszę głowę i widzę, że Andriej wpatruje się we mnie jakoś dziwnie intensywnie; prawie głodnym wzrokiem, jego oczy znowu zachodzą mrokiem, na ustach błądzi półuśmiech. Odzywa się niskim głosem, którego szorstkość przechodzi niemal w aksamitne brzmienie.

– Coś mogłoby się wydarzyć teraz, jeśli zechcesz, Beth. – Kieruje spojrzenie za siebie. – Za tamtymi drzwiami jest sypialnia, a w niej wygodne łóżko z jedwabną pościelą. Moglibyśmy tam pójść teraz i pokazałbym ci, że rzeczywistość wykracza poza najśmielsze wyobrażenia.

Oczy mi się rozszerzają, a ręce tężeją. „Jak to się stało, że znaleźliśmy się w takim punkcie?”.

Pochyla się i dociera do mnie piżmowy zapach jego wody kolońskiej. Nagle czuję się jak bezbronne zwierzątko, do którego ukradkiem zbliża się przebiegły tygrys, hipnotyzuje wdziękiem, a jednocześnie przyjmuje dogodną pozycję do skoku.

– Obiecuję, nie pożałujesz tego – mruczy. Zaraz wyciągnie rękę i dotknie mnie. – Wszystko, o czym marzyłaś, cokolwiek podobało ci się w twojej fantazji… możesz to mieć teraz, jeśli zechcesz.

Przed oczami natychmiast zjawia mi się zdradziecki obraz: jego szerokie nagie plecy, które obejmuję rękami, moja głowa odrzucona do tyłu, podczas gdy on się ze mną kocha…

„O mój Boże, Beth, przestań! Nie, nie, nie”. On cię próbuje uwieść, nie wolno go słuchać. Wiem, kogo pragnę, kogo pożądam najbardziej na świecie, i nie jest to Andriej.

– I?

– Ja… – Potrząsam głową. – Nie, nie mogę. – Patrzę mu w oczy, ale trudno jest wytrzymać jego spojrzenie. Nie potrafię ukryć zakłopotania, a nawet przerażenia.

Po dłuższej chwili Andriej wzdycha. Znika elektryczne napięcie, które wisiało w powietrzu.

– Widzę po twojej minie, że się denerwujesz. – Wygląda niemal smutno, gdy to mówi. – Nie martw się, cokolwiek możesz o mnie myśleć, nie jestem gwałcicielem. Nie podniecają mnie niechętne kobiety, możesz mi wierzyć. – Jego głos nabiera intensywności. – Beth, chciałbym, żebyś przyszła do mnie pełna pożądania, gotowa i chętna. I zaczekam na to. Proszę tylko o szansę.

Nic nie mówię w nadziei, że nie będzie naciskał, bym odpowiedziała.

Ponownie opiera się plecami o oparcie skórzanego fotela i przygląda mi się w skupieniu.

– Chcesz, żebym ochraniał Marka. Dobrze. Będę chronił was oboje. Mark to stary przyjaciel, cenię go i życzę mu jak najlepiej. Zrobię wszystko, co się da, aby mu pomóc w obecnym kłopocie. A co do ciebie, Beth… tak jak powiedziałem, proszę tylko o szansę. Dasz mi ją?

„Szansę na to, żebyśmy się kochali? Nigdy tego nie zrobię. Moje serce należy do Dominica, tak samo jak ciało. A może chodzi mu o szansę spędzania z nim czasu?”. Czuję, że pytanie jest wieloznaczne i odpowiedź też może być taka. Andriej właściwie mówi, że od mojej zgody zależy bezpieczeństwo Marka.

W tym momencie otwierają się drzwi i do kabiny wchodzi stewardesa.

– Obiad gotowy do podania – oznajmia radośnie. – Proszę pozwolić, że przygotuję dla państwa stół.

– Oczywiście. – Andriej nie odrywa ode mnie wzroku. Bezgłośnie pyta: – Szansę?

Waham się jeszcze, po czym kiwam głową. Co innego mogę zrobić?

Jest bardzo późno, kiedy samochód zostawia mnie na mojej ulicy. Nie świeci się światło, Laura na pewno od dawna już śpi. Wchodzę, niosąc walizkę, żeby kółka nie hałasowały na podłodze, i idę do łóżka, martwiąc się układem, który zawarłam z Andriejem. Nie wspomniał już o nim więcej, podczas obiadu rozmawialiśmy o innych rzeczach. Na koniec podróży, zanim każde z nas udało się w swoją stronę, posłał mi jedno ze swoich intensywnych spojrzeń i rzekł:

– Będę z tobą w kontakcie, Beth. Mam dla ciebie pracę.

„Co to, do licha, miało oznaczać?”.

Jestem wyczerpana, ale nie mogę zasnąć. Myśli galopują mi po głowie. Muszę odszukać Dominica i powiedzieć mu, co teraz wiem na pewno: w katakumbach między Andriejem a mną nic nie zaszło. To oznacza, że kochałam się tam z Dominikiem, a ta myśl napełnia mnie ciepłą ulgą. Najpierw jednak powinnam zobaczyć się z Markiem. Trzeba mu powiedzieć, co się wydarzyło w Petersburgu.

W pewnym momencie mój rozgorączkowany umysł zapewne się rozluźnił i pozwolił mi zasnąć, ponieważ gdy budzik dzwoni o ósmej, budzę się półprzytomna ze zmęczenia.

– Dobry dzionek! – woła Laura z kuchni, widząc, że snuję się korytarzem. – Jak wycieczka?

– Świetnie – odpowiadam, zmierzając pod prysznic. – Ale cieszę się, że jestem z powrotem.

– Podobał ci się Petersburg?

– Jest niesamowity. Najchętniej wróciłabym tam i pozwiedzała, jak należy. Oglądałam go właściwie tylko z tylnego siedzenia samochodu.

– Idę teraz do pracy. – Laura wychodzi z kuchni, żując ostatni kęs płatków śniadaniowych. Jest elegancko ubrana, gotowa na kolejny dzień w biurze. – Pogadamy wieczorem, okej?

– Tak, oczywiście. Miłego dnia. – Patrzę na nią z zazdrością. Życie Laury w porównaniu z moim wydaje się bardzo proste: normalna praca w normalnym biurze. Wiem, że przyjaciółka pracuje ciężko i ma wyczerpujące obowiązki, ale przynajmniej nie napotyka na każdym kroku takich nieprzyjemnych niespodzianek jak ja.

Doprowadzam się do porządku i zastanawiam, czy iść od razu do szpitala, by się zobaczyć z Markiem. Chyba jednak zbyt wczesna pora na wizytę w szpitalu, postanawiam więc najpierw zajrzeć do jego domu w Belgravii. Może pod jego nieobecność pomogę w prowadzeniu biznesu. Drzwi otwiera mi pokojówka Gianna, a zaraz potem pojawia się Caroline, stukając obcasami na schodach.

– A, Beth! – woła. Wymawia to, siląc się na akcent z wyższych sfer, tak że moje imię brzmi raczej jak bath, co mnie bardzo śmieszy. – Uroczo, że do nas zajrzałaś. Jak podróż? Udana?

– Witaj, Caroline. Wycieczka była… interesująca. Powinnam powiadomić Marka o szczegółach.

Jej szeroka, zaróżowiona twarz przybiera poważny wyraz.

– Nie jestem pewna, czy to będzie możliwe, moja droga.

Narasta we mnie niepokój.

– Jak on się czuje? Jak się ma po operacji?

– Wycięli mu guza i przypuszczają, że zdążyli przed przerzutami, choć nie są tego absolutnie pewni. Problem jednak w tym, że musieli też odciąć kawałek języka i jakkolwiek od razu zrobili przeszczep mięśnia z innej części ciała, gojenie potrwa długo. Ból nadal jest trudny do zniesienia i obawiam się, że Mark nie będzie mógł mówić, przynajmniej przez jakiś czas.

– O, biedny!

– Jest bardzo chory. – Caroline wypowiada to z zasmuconą miną, lecz szybko ukrywa ją za stoickim wyrazem twarzy. – Jestem jednak pewna, że wyjdzie z tego. Wiesz, jest twardy i silny. Gdy trochę wydobrzeje po zabiegu, zamierzają leczyć go radioterapią, żeby od razu zlikwidować ewentualne przerzuty.

– Chciałabym się z nim zobaczyć.

– Nie teraz. – Caroline kręci głową. – Nie sądzę, by była to odpowiednia pora. Wiem, że bardzo chcesz się z nim widzieć, ale on przez kilka dni potrzebuje pełnego wypoczynku, póki się nie upora z najgorszym bólem. A ja nie chcę, żeby się denerwował ani martwił, więc postarajmy się nie niepokoić go teraz, dobrze?

Kiwam głową.

– Oczywiście. Dostosuję się i zrobię, co tylko może mu pomóc.

– Dziękuję, moja droga. Tak jak my wszyscy.

Siedzę w pięknym okrągłym biurze Marka i czuję się bardzo przygnębiona. To on powinien tu być przy swoim imponującym biurku, śmiać się i żartować ze mną podczas porannego przeglądu poczty. Nie czuję się dobrze, zajmując orzechowe krzesło i otwierając koperty jego grawerowanym srebrnym nożykiem. Nie ma mowy, żebym mu mogła przekazać nowiny o podrobionym obrazie, nie teraz. Byłby w rozpaczy, a tego nie mogę ryzykować, kiedy jest taki chory.

Nagle uświadamiam sobie, że w końcu wpadłam jednak w pułapkę Andrieja. Nie mogłam przecież pozwolić, by rzucił Marka na pożarcie lwom, musiał się więc domyślić, że zgodzę się dać mu szansę.

To tyle, jeśli chodzi o hojnego dobroczyńcę sierot. I tak zawsze dostanie to, czego chce, nic mu nie przeszkodzi.