Belinda Jones

Poza błękitem oceanu

Tłumaczenie: Jolanta Dąbrowska

Tytuł oryginału: Out of the Blue

Tłumaczenie: Jolanta Dąbrowska v

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Zdjęcia na okładce: © Nadezhda1906 / Istockphoto.com

Redakcja, korekta, projekt i przygotowanie: Dolina Literek

Copyright © Belinda Jones 2008

First published in Great Britain in 2008 by Arrow Books

Random House, 20 Vauxhall Bridge Road, London SW1V 2SA

Polish translation © 2014 by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

Copyright © Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone

Wydawca:

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 08 82, faks 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-7881-435-1

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Aleksandra Łapińska / Virtualo Sp. z o.o.

Dla mojej redaktorki Kate Elton

(Ta książka jest dla Ciebie!)

1

Trzeba wyzbyć się nadziei, że morze kiedykolwiek będzie spokojne. Trzeba nauczyć się żeglować przy silnym wietrze.

Arystoteles Onassis

O nie. Znów się zbliżał.

Pewnie kroczył w moją stronę w idealnie wyprasowanym białym mundurze ze sztywnymi czarnymi epoletami, w miękkich białych mokasynach i w czapce z lakierowanym daszkiem, ozdobionej złotymi insygniami. Nawet jego śródziemnomorska opalenizna i błyszczące oczy przypominały plakat rejsu wycieczkowego z błękitem oceanu w tle.

Rzuciłam się korytarzem z powrotem do kabiny i oparłam o drzwi. Odkąd oficer Alekos Diamantakis zaokrętował się miesiąc wcześniej na Alasce, moje życie stało się jednym długim skeczem Benny’ego Hilla. Mogłam z ręką na sercu powiedzieć, że przez dwanaście lat pracy w Shore Excursions nikt tak zawzięcie na mnie nie polował. Nie byłam w stanie pojąć, dlaczego ktoś, kto wygląda o niebo lepiej niż ja, oddawał się temu z podobnym poświęceniem. Chociaż te rozważania nie miały już większego sensu, bo wkrótce miałam odfrunąć do bezpiecznej przystani – mój ośmiomiesięczny kontrakt dobiegał końca i czekały mnie teraz dwa miesiące wolnego.

W ostatnie wieczory na statku zwykła dopadać mnie melancholia. Co chwila przelatywały mi przed oczami obrazy miejsc, które odwiedziłam podczas ostatniej podróży, a także twarze tych, z którymi musiałam się pożegnać. Jednak ten wieczór był inny, bo po raz pierwszy złożyłam prośbę o powrót na ten sam statek. Nie dlatego, że był lepszy od innych, ale zaczęłam odczuwać dziwne pragnienie bliskości, obce mojej naturze. A przynajmniej tak mi się wydawało. Gdybym miała podjąć próbę zdefiniowania tego uczucia, byłoby najbardziej zbliżone do tęsknoty za domem. Ale jak mogło to być możliwe, skoro nie miałam domu?

W zeszłym roku rodzice przenieśli się do Nowej Zelandii, żeby być bliżej mojej siostry i jej nowo narodzonego dzidziusia. Przez chwilę czułam się jak porzucone dziecko, ale nie miałam do nich żalu. Może faktycznie nadbrzeżny Wellington, uznany za dwunaste z miast o najwyższym standardzie życia na świecie, miał przewagę nad Watford. A, jak mówiła moja mama, i tak nigdy nie było mnie w domu, a szansa, że pojawię się nagle na południowej czy północnej półkuli, była taka sama.

Poza tym nie musiałam rezygnować z wypraw do lokalnego centrum handlowego, bo moja nowa najlepsza przyjaciółka, Jules, mieszkała tylko kilka przecznic od starego domu rodziców. Na razie mogłam więc zostawić moje urządzenia naprowadzające na tych samych współrzędnych. Właśnie z nią miałam mieszkać podczas pobytu w Anglii. Pracowała wcześniej na statkach wycieczkowych (dzieliłyśmy kabinę na Hawajach), co bardzo ułatwiało przeniesienie się z powrotem na ląd – rozumiała nasz żargon i naturę pokładowych plotek. Nie tylko dlatego, że często sama była ich przedmiotem.

Na statku najbardziej rozchwytywanymi przedstawicielkami rodzaju żeńskiego były dziewczyny spa (te pracujące w salonie piękności i fitness) i tancerki, zwłaszcza gdy chodziło o rywalizujących ze sobą greckich oficerów. Zastanawiałam się, czy to nie dlatego Alekos zagiął na mnie parol, przynajmniej na początku. Kiedy zrobił pierwsze podejście, byłam akurat z wizytą w salonie u przyjaciela – fryzjera Kirby’ego. Nie uciekł, gdy zorientował się, że raczej obserwuję, niż masuję, ale sam fakt, że szwendał się po salonie, od razu dał mi do myślenia.

A propos spa, Jules miała mnie umówić na zabieg usuwający wszelkie toksyny, jakie mogłyby zalegać w moim ciele po dziesięciogodzinnym locie z Vancouver. Potem planowałyśmy zrobić maraton oglądania zaległych odcinków Braci i sióstr i opychać się bezglutenowymi, domowymi muffinkami. Samo słowo bezglutenowy zaprzecza atmosferze dogadzania sobie, ale ciało Jules jest tak harmonijnie ukształtowaną świątynią, że mogłam się tylko cieszyć, że to nie ja będę oglądać telewizję w najróżniejszych pozycjach jogi. Pod jej dachem nikt nie wymagał ode mnie podejmowania decyzji, więc miałam szansę na prawdziwe wakacje. Na co dzień musiałam być superzorganizowana, opiekując się licznymi grupami turystów, a w towarzystwie Jules mogłam odłożyć obowiązki na bok i relaksować się w siedzeniu pasażera. I to już w następnym tygodniu, bo powiedziała, że zorganizowała mały wypad do Brighton na moje urodziny, gdzie miałyśmy ubierać się w modne ciuchy i koturny, nawet idąc na łódki. Taką pewność siebie przeniosła chyba z pracy – gdzie wykrzykuje polecenia podczas zajęć aerobiku, koryguje postawę, pilnuje, żeby ludzie wykonywali ćwiczenia w poprawny sposób. Jest tak samo dogmatyczna, gdy chodzi o życie uczuciowe innych, a wiadomo, że tu potrzebowałam pomocnej dłoni.

Przypomniało mi się, kiedy pierwszy raz weszła na pokład; spotykałam się wtedy z norweskim radiooficerem – Nilsem. W zasadzie nie lubiłam wchodzić w związki z innymi członkami załogi, chyba że albo mnie, albo tej drugiej stronie brakowało jedynie paru tygodni do końca kontraktu. Pierwsze pytanie, jakie zadawałam, brzmiało: „Ile ci jeszcze zostało?”. Jakbyśmy byli śmiertelnie chorzy. Takie związki mogły być zbyt ryzykowne – wystarczająco straszne jest zrywanie z kimś, kto mieszka w tym samym mieście, a na tym samym statku, z maksymalnym dystansem trzystu metrów? Okropne. Ale nie spotykałam się z nikim przez dwa lata, a on był tak cholernie przystojny i kulturalny, że złamałam swoją zasadę. I nie była to dobra decyzja.

Nie wiedząc, że Jules jest moją współlokatorką, Nils uderzył do niej. Przyszła prosto do mnie, prosić mnie o akceptację zaproszenia do jego kabiny, żeby mogła sprawdzić e-maile w jego laptopie. Wzięła ze sobą pakiet do zabiegów spa i uparła się, żeby od razu przetestował go pod prysznicem, dzięki czemu mogła trochę pomyszkować. Poczułam się strasznie upokorzona, kiedy odkryła ogrom i różnorodność jego oszustw – facet był tak niewiarygodnie biegły w utrzymywaniu bez kolizji wielu krzyżujących się związków, że można by powierzyć mu zarządzanie kontrolą ruchu na lotnisku. A przynajmniej do tamtej chwili. Skopiowała wszystkie e-maile i przesłała na swoje konto, żeby mi je pokazać: Droga Caterino… Droga Olu… Droga Narindo… Droga Sheilo… Mówi się o dziewczynie w każdym porcie, ale w jego przypadku chodziło raczej o każdą dziurkę. A powiadają, że mężczyźni nie potrafią być wielozadaniowi.

Naprawdę dobrze się stało, że tam poszła.

Podobnie z Alekosem; wszyscy przekonywali mnie, że powinnam dać mu zielone światło, Jules co prawda też myślała, że powinnam się z nim przespać, ale z zupełnie innego powodu.

– To najszybszy sposób, żeby się go pozbyć! – powiedziała, kiedy po raz pierwszy zaczęłam się żalić na jego nieustające zaloty.

– No super! – odparłam. – Sugerujesz, że coś jest nie tak z moją sprawnością w łóżku?

– Nie! – zaśmiała się. – Nic osobistego. Podejrzewam, że tak się na ciebie zasadza tylko dlatego, że stawiasz opór.

Dobry przyjaciel zawsze mówi ci prawdę prosto w oczy: „Jedyne, o co mu chodzi, to polowanie!” i nie zaśmieca ci głowy bzdurami o tym, jaki ten facet jest inny niż wszyscy i warto dać mu szansę.

Jules nie była typem romantyczki, a mimo wszystko nie narzekała na brak zainteresowania ze strony płci przeciwnej. Pomimo wielu propozycji od oficerów, w tym jednej niestosownej od kapitana, tym, który zatriumfował, był okrętowy DJ. Dominic był marnym marynarzem, nigdy nie myślał o morskich wyprawach, nie mówiąc o pracy na pokładzie statku, ale jego poprzednia dziewczyna – tryskająca energią szefowa rozrywki o imieniu Cherry – namówiła go, żeby rzucił pracę i mieszkanie w Ipswich i zajął się prowadzeniem okrętowego klubu nocnego. Parę tygodni później dostała lepszą ofertę, nie od innego mężczyzny, ale z innego statku! Na szczęście na miejscu była Jules i po odejściu Cherry dodawała Dominikowi otuchy. Wkrótce zostali parą, a kiedy zakończył się kontrakt Jules, Dom zerwał swój i wrócili razem do Anglii. To było prawie roku temu.

Brakowało mi jej na pokładzie, ale praca tam była dla Jules tylko sposobem na dobrą opaleniznę; dla mnie był to sposób na życie. Może nie całkiem idealny – czasem przypominał szkołę z internatem i nie zbijało się kokosów – ale w moim przypadku przewyższał wszystkie inne.

Mama często doszukiwała się zaczątków mojego wyboru kariery zawodowej w przyjęciu o tematyce syrenek, które urządziła na moje dziewiąte urodziny, a siostra przypisywała je oglądaniu ukradkiem Statku miłości, ale naprawdę to Shirley Valentine sprawiła, że uciekłam na morze.

Przegapiłam ten film, kiedy wszedł na ekrany, a było to – trudno uwierzyć – prawie dwadzieścia lat temu. Obejrzałam go jakieś osiem lat później, kiedy sama miałam dwadzieścia lat. Myślałam wtedy o rezygnacji z uniwersytetu (i planowanej magisterki z turystyki), żeby zaszyć się w domu ze swoim chłopakiem – Rickym. Nigdy nie zapomnę tego, jak się poznaliśmy – myłam ręce w łazience modnej restauracji i poczułam splatające się z moimi namydlone palce. Odskoczyłam, zajrzałam pod krawędź lustra i zobaczyłam potarganą blond głowę i oczy wpatrujące się we mnie z zaniepokojeniem. Okazało się, że projektant łazienki wymyślił, że będzie zabawnie połączyć umywalki z damskiej i męskiej ubikacji, ale tak, żeby nie było tego widać. Zaczęliśmy rozmawiać i rozmawialiśmy przez cały weekend, a w niedzielę wieczorem moje serce i umysł były już na straconej pozycji. Uczucie absolutnego oddania było w pewnym sensie miłe – tyle jest w życiu zastanawiania, rozważań, rozpisywania najgorszych scenariuszy. Dla niego byłam gotowa poświęcić wszelkie plany bez żadnych wątpliwości. Wszystko inne przestało się liczyć, był tylko on. A kiedy zamieszkaliśmy razem, mój świat jeszcze bardziej się skurczył.

Mieszkanie razem nie oznaczało jedynie przytulania, jak to sobie wcześniej wyobrażałam. Pracował na budowie i po powrocie do domu energii starczało mu na to, żeby uwalić się przed telewizorem, nawet bez zrzucenia ubrania pokrytego ceglanym pyłem. W tym samym czasie sezonowa praca, którą podjęłam latem w miejscowej agencji turystycznej, przerodziła się w pełny etat, a swatanie urlopowiczów z hotelami dawało mi dużo radości. O ironio – miałam moc wyprawiania ludzi w dalekie podróże, a nie mogłam sprawić, żeby mój chłopak podniósł tyłek z kanapy. Ale co tam. Czy przytulanki przed telewizorem nie są przyjemne? Zrobiło się jeszcze bardziej przyjemnie, kiedy stracił pracę. Nie było wtedy jeszcze możliwości cyfrowego nagrywania programów, a on zupełnie nie mógł się zdecydować, co oglądać. Samo uczestniczenie w bezmyślnym przerzucaniu kanałów sprawiało, że czułam, jak ulatuje ze mnie życie. Pomimo wszelkich zachęt nie robił nic, aby szukać nowej pracy – no bo dlaczego oboje mamy cierpieć? Można przecież pracować na zmianę!

Marianne z agencji została zaproszona na zapoznawczą wycieczkę do nowego kurortu w Grecji i poprosiła, żebym wpadła na moussakę w dzień poprzedzający jej wyjazd i oglądanie Shirley Valentine na wideo. Była oburzona, że nigdy nie widziałam tego filmu. Biedaczka nie spodziewała się po mnie takiej reakcji. Ta miła komedia wstrząsnęła mną bardziej niż jakikolwiek horror – to wszystko mogło się naprawdę wydarzyć, no i się zdarza – kobiety się zakochują, wychodzą za mąż, rodzą dzieci i gubią siebie. I spędzają resztę życia na poszukiwaniu, jak mówią słowa przewodniej piosenki, dziewczyny, która kiedyś była mną.

Oglądając film, poczułam przebłysk przyszłości, sygnał ostrzegawczy – w wieku dwudziestu lat mogłam już coś powiedzieć o domowych udrękach i – to właśnie to? – rozczarowaniu. Czy za dwadzieścia lat będę gadać do ściany i nosić podomkę z poliestru? Wyślę tysiące ludzi na egzotyczne przygody, a nie zrobię jednej cholernej rzeczy ze swoim życiem? Wróciłam do domu oszołomiona. Ricky, nie odwracając wzroku od ekranu, rzucił, że potrzebuje piątaka na lunch. Powiedziałam, że nie byłam w bankomacie i mam w portfelu tylko drobne. Zaczął się wściekać, bo jak mogę być tak bezmyślna, a on ma głodować? Wtedy dotarło do mnie, że moje życie może potoczyć się trochę gorzej niż Shirley, bo jej mąż przynajmniej miał pracę.

Kiedy następnego dnia weszłam do biura, moją pierwszą myślą było, żeby gnać za Marianne na Mykonos. Ale przeżyłam już wcześniej okropne wakacje w Grecji i nawet gdyby te okazały się fantastyczne, i tak uratowałyby mnie tylko na dwa tygodnie. Potrzebowałam radykalnej zmiany. Czegoś, co nie pozwoliłoby mi wycofać się w chwili tęsknoty za pocałunkami Ricky’ego, właśnie one wpędziły mnie w ten kram. I wtedy do biura weszła para, żeby zarezerwować miejsca na statku wycieczkowym.

Wypływali na rejsy co roku przez ostatnie dziesięć lat, zaprzyjaźnili się z pracownikami każdego departamentu, łącznie z tym, który organizował i sprzedawał wycieczki w portach, do których zawijał statek – Shore Excursions.

Moja praca miała z tym wprawdzie coś wspólnego, ale to, o czym mówili, było całkowitym przeciwieństwem mojej ówczesnej egzystencji i lata świetlne od przedmieść, na których żyłam.

– To nie tylko praca – powiedział mężczyzna. – To całkowita zmiana stylu życia.

Podczas pobytu na statku nie trzeba gotować, sprzątać czy dojeżdżać. Nie musiałabym zawracać sobie głowy praniem i odpowiadać za cudze żołądki – jeśli facet chce się napić herbaty o szóstej, idzie do bufetu. Wydawało się to zbyt dobre, żeby mogło być prawdziwe. Bez stania na przystanku autobusowym z wrzynającymi się w dłonie rączkami plastikowych siatek z zakupami. Bez torturowania się patrzeniem na plakaty przedstawiające egzotyczne miejsca – mogłabym sączyć karaibską wodę kokosową, siedząc pod palmą, zwiedzać ruiny miast Majów, promować wyprawy nurkowe na Polinezji.

Brzmiało to o niebo lepiej niż grzebanie się żywcem z marudnym gnilcem kanapowym. Wypełniając podanie o pracę, przyrzekałam sobie, że nigdy więcej nie zbliżę się do granic stagnacji. Zdecydowałam nawet, że nie wyjdę za mąż, żeby mieć całkowitą pewność, że nigdy nie zostanę kurą domową. Moje życie miało być jednym nieustającym szczęśliwym rejsem. Chociaż w pojedynkę.

***

Pamiętam swój pierwszy dzień nowego etapu w życiu. Byłam wystraszona. Zamiast tłumaczenia sobie, że muszę wytrzymać tylko osiem godzin i będę mogła wrócić do domu, miałam przed sobą dzień pracy obejmujący osiem miesięcy. Ale za każdym razem, gdy dopadała mnie myśl o odejściu, przypominałam sobie, do czego bym wróciła. A kiedy jechałam do Anglii w ramach przerw w rejsach, już po dwóch tygodniach nie mogłam spokojnie usiedzieć. Jakbym dostała bilet do magicznego świata i nie mogła się doczekać, gdzie następnym razem zaniesie mnie wiatr.

Większości przyjaciół podobała się moja praca, ale również pamiętam, jak parę lat wcześniej wybieraliśmy dla każdego z nas piosenki do karaoke na przyjęciu gwiazdkowym i ktoś podał mi I’ve Never Been Me Charlene… Nie byłam do końca pewna, jak to odebrać.

W owym czasie nie bardzo mogłam zrozumieć rozczarowaną życiem piosenkarkę. Na co ona tak narzeka? Była w Nicei i na Wyspach Greckich, sączyła szampana na jachcie – to chyba niezłe życie? Przypominała mi trochę postać z Shirley Valentine graną przez Joannę Lumley – pamiętacie koleżankę z klasy Marjorie Majors, która została międzynarodową luksusową dziwką? Byłam w Georgii i Kalifornii bez uciekania się do prostytucji. Może nie rozbierali mnie królowie, ale też miałam swoją porcję międzynarodowych romansów i chociaż żaden z nich nie wypalił, uznałam je za wspaniałą edukację kulturową.

Tak czy inaczej, z przekazu Charlene wynikało, że zamieniłaby swoje pozornie wspaniałe, ale samotne życie na codzienną rzeczywistość z mężem i dzieckiem. Zastanawiałam się tylko, czy wybór tej piosenki miał jakiś podtekst, bo przyjaciółka, która podała mi kartkę z tekstem, była matką dwójki dzieci.

Dużo rozmyślałam o różnicach między nami. (Niezwykłe, jak ta piosenka niespodziewanie dopadała mnie w najdziwniejszych miejscach – supermarket na Barbados, dyskoteka w Anchorage). Ale wciąż nie mogłam się przekonać do kompromisu. Kim byś nie był, zawsze będzie prześladować cię uczucie, że czegoś ci brak. Nieprawda? Czy nie jest to cecha rodzaju ludzkiego? Inaczej niż Charlene, ja byłam sobą. Wiedziałam, kim jestem. Mniej lub więcej. Martwiło mnie tylko to, że zaczynało mi brakować świata do zwiedzania, bo właśnie to pchało mnie naprzód – dreszczyk związany z odkrywaniem nowych rzeczy.

Przynajmniej tak zawsze czułam. Jako mantry używałam „Ruszaj się!”, więc wciąż nie byłam pewna, czy decyzja powrotu na ten sam statek jest słuszna – miałam tylko nadzieję, że nie okaże się równią pochyłą. Czy zwalniałam bieg, kiedy to, czego naprawdę potrzebowałam, to kolejna zmiana? Ale jaka? Najbardziej radykalną rzeczą, jaką może zrobić człowiek będący w ciągłym ruchu, jest zatrzymać się! A tego raczej nie mogłam zrobić.

Za zaburzoną równowagę winiłam po części Alekosa. Kiedy zobaczyłam go po raz pierwszy, byłam tak zauroczona jak reszta obsługi na statku, ale potem rozniosła się wieść o jego reputacji: łamacz serc pierwszej wody. Wycofałam się więc, co nie jest łatwe, kiedy jest się mile połechtanym zainteresowaniem szaleńczo przystojnego faceta. Tkwiąc w swoim postanowieniu (w manierze „uciekaj i kryj się”), przypominałam sobie, jak okropnie czułam się po Norwegu – nie chciałam więcej tego przeżywać. Przynajmniej zostałam ostrzeżona.

Oczywiście intencje to jedno, ale niełatwo wyłączyć pragnienia. Nawet jeśli skreśliło się tę jedną osobę, nie przeszkadza to, leżąc w łóżku, myśleć o alternatywach… A jeślibym tak poznała kogoś miłego, kogoś, kogo zaaprobowałaby Jules? A gdybyśmy zamieszkali razem i znowu gnili na kanapie, czy byłoby to takie złe po tym, jak już liznęłam trochę świata?

Ale później jechałam na jakąś wycieczkę i ogarniał mnie zachwyt, gdy patrzyłam na wysokie na sześćdziesiąt metrów czoło lodowca połyskujące na niebiesko, więc myślałam: „Nie mogę zamienić tego wszystkiego na faceta”.

Byłam lekko poirytowana – oto ja ukrywam się w kabinie, kiedy powinnam popijać z przyjaciółmi pożegnalne martini. Postanowiłam poczekać jeszcze dwie minuty, żeby upewnić się, że poszedł, i dopiero wyjść. Może gdybym skończyła się pakować, czułabym przynajmniej, że zrobiłam coś bardziej konstruktywnego…

Otworzyłam walizkę i upchnęłam po bokach kilka par butów. Nie to, że brakowało mi miejsca – planując powrót na statek, nie musiałam zabierać do Anglii ciepłych swetrów i kurtek. Nie mogłam już doczekać się dnia, kiedy będę mogła wyjść na zewnątrz w samej koszulce. No, może nie w samej… Zadzwonił telefon.

– Selena? – To była Jules.

– Hej! – krzyknęłam. – Właśnie się pakuję!

Zachichotała, wiedząc, że to sygnał, żeby zacytować jeden z naszych ulubionych fragmentów z Gotowych na wszystko.

– Hej! Mówiłam, żebyś spakowała tylko najważniejsze rzeczy! – parodiowała Carlosa zwracającego się do swojej żony, Gabrielle. – Czy to jest boa?

Chwyciłam wyimaginowany szal z czarnych piór i powiedziałam nadąsana:

– Jeśli zabierasz mnie gdzieś, gdzie nie będę potrzebowała boa, to nie chcę tam jechać!

Uśmiałyśmy się setnie, a potem przeszłam do plotek – miałam ją zobaczyć już za dwa dni, ale i tak musiałam szybko streścić ostatni i ostateczny odcinek z Alekosem.

– Ha, to ty mówisz, że ostatni. Daję głowę, że będzie dziś wieczorem w barze i zastaniesz go pod drzwiami kabiny o drugiej nad ranem!

– Nie kracz! – jęknęłam, bojąc się, że nie będę w stanie wiecznie opierać się temu facetowi.

– Pewnie ucieszysz się, gdy już wyjedziesz – podsumowała Jules.

– A jeszcze bardziej się ucieszę, gdy cię zobaczę! Jaką flaszkę mam kupić na bezcłowym?

Cisza.

– Jules?

– Selena, naprawdę nie wiem, jak ci to powiedzieć…

– Powiedzieć mi co? Chyba nie rzuciłaś picia.

Cisza.

– Jules?

– Wychodzę za mąż!

Mój żołądek opadł w dół, aż do maszynowni.

– Za Doma?

Nie wiem, dlaczego o to zapytałam. Bo za kogo innego? Wyraźnie grałam na zwłokę.

– Tak! – wykrzyknęła. – To miała być ta wielka niespodzianka, ale potem znalazłam bilety na Mauritius.

– Bierzecie ślub na plaży? Na boso i tak dalej?

Wreszcie zaczęło to mieć sens. Jules będzie piękną panną młodą w bikini.

– Dom powiedział, że powinniśmy być nago, ale hotel się na to nie godzi.

– Psują całą zabawę!

– Nie ma sprawy. Odpłacą mi za to w spa. Już jestem umówiona na kilka zabiegów.

To jasne, że Jules kocha te modne mazidła i okładanie pięściami, ale zabrzmiała, jakby bardziej cieszyło ją spa niż ślub.

– To kiedy ten wielki dzień? – spytałam. – A może raczej wielkie wakacje?

– Wyjeżdżamy w niedzielę.

– W niedzielę niedzielę? Tę niedzielę? – Czyżby miała na myśli dzień, w którym miałam pojawić się na jej progu. – Czyli pojutrze?

– Trochę nagle, co? Dobrze, że udało mi się wziąć wolne na twój przyjazd.

– No tak. Cóż. Hm. – Usiadłam na łóżku, rozpłaszczając słomkowy kapelusz kowbojski. – Domyślam się, że jedziecie tylko we dwoje. Czy może dołącza do was rodzina?

Nagle poczułam się jak outsider – co przypomniało mi, jak krótko trwała nasza przyjaźń.

– Nie, tylko my dwoje. Hm… Mam nadzieję, że nie jesteś urażona?

– Nie bądź głupia – zniecierpliwiłam się. – Jestem po prostu zszokowana. To znaczy zaskoczona. – Skubałam brew, starając się znaleźć właściwą odpowiedź. – Chciałam powiedzieć, że jestem zachwycona! – Wydukałam wreszcie, żeby zaraz dodać: – Jeśli to jest to, czego chcesz?

Nie wspominała w ogóle o Domie w ostatniej korespondencji, ale pewnie to dobry znak – jak wynikało z mojego doświadczenia ludzie mają zwykle więcej do powiedzenia o swoich partnerach, kiedy są na nich źli i chcą tę złość rozładować. Pamiętam, jak wpadłam na dawnego kolegę w czasie poprzedniej podróży do Anglii i spytałam, jak mu się żyje, odkąd wprowadziła się do niego dziewczyna. On odpowiedział, że spokojnie. Według niego to była zaleta.

Postanowiłam ominąć rozterki emocjonalne i przejść prosto do sedna:

– Co zakładasz?

– Coś starego. Mam diamentowe kolczyki po babci, coś nowego – niesamowite białe cekinowe bikini, które jutro odbieram, a mama pożycza mi swoje okulary przeciwsłoneczne od Gucciego.

– A coś niebieskiego?

– Na pewno znajdę coś na miejscu.

Słuchałam, jak mówi o nabłyszczającym balsamie do ciała o kokosowym zapachu i welonie z powiewnego sarongu, próbując stłumić ogarniające mnie uczucie niepokoju.

Oczywiście byłam rozczarowana, że się z nią nie zobaczę i że nasze plany wzięły w łeb. Odczuwałam to jako afront ze strony Doma – Jules wzięła tydzień wolnego, żeby pobyć ze mną, a on przebił moje towarzystwo propozycją małżeństwa i zabiegów w spa. Poczułam się nagle zupełnie zbędna. Przynajmniej nie musiałam się martwić o mieszkanie, bo uprzejmie zaproponowała, że mogę się u niej zatrzymać podczas ich nieobecności. A kiedy wrócą? Czy on od razu się wprowadzi?

Wzdrygnęłam się. Dlaczego tak egoistycznie rozpatruję tylko to, co dotyczy mojego życia?! To przecież czas świętowania, a co ważniejsze, czas na zazdrość. Na pewno ta ostatnia trochę mnie zakłuła. I nie chodziło mi o samo małżeństwo, a o wspólnotę – bycie razem z przyjacielem czy kochankiem, podążanie przez życie z kimś u boku. Westchnęłam. To koniec pewnej epoki. Szkoda mi było tylko tego, że w przypadku Jules miał nas ominąć wieczór panieński. Gdy zobaczę ją następnym razem, będzie już czyjąś żoną.

– Oj, muszę kończyć – rzuciła nagle. – Zaczyna się poranna sesja pilates!

Odłożyłam telefon, odwróciłam głowę i wyjrzałam na zewnątrz, wpatrując się w skłębioną czarną otchłań. Następnego dnia miałam napięty harmonogram obejmujący autobus, samolot i kilka pociągów. Biorąc pod uwagę logistykę, wiedziałam, kiedy i dokąd zmierzam. Ale nigdy nie czułam się tak zagubiona pośrodku oceanu.

2

Najstarsze i najkrótsze słowa – tak i nie – wymagają najgłębszego zastanowienia.

Pitagoras

Wybuchy śmiechu osób przechodzących pod drzwiami kabiny przypomniały mi, że umyka moja ostatnia noc gwarantowanych uciech.

– No dobra, panno Harper – goście czekają! – starałam się zmotywować, rozprostowując zagięcia spódnicy i sprawdzając wyszukaną fryzurę, z którą wcześniej eksperymentował Kirby.

Małe pociągnięcie różem i byłam gotowa.

Zwykle poszłabym do baru wewnętrznym korytarzem, ale chciałam zaczerpnąć świeżego powietrza, więc otworzyłam boczne szklane drzwi i wpadłam w objęcia przesyconego solą wiatru. Zamiast jak normalny człowiek szybko odskoczyć do tyłu, śmiało wkroczyłam w wodną mgiełkę, przytrzymując spódnicę, zamykając oczy i pozwalając podmuchom smagać mnie z nadzieją, że te uderzenia pozbawią mnie mdłości.

Sięgnęłam do barierki, żeby zachować równowagę, i wychyliłam się, patrząc na kotłującą się w dole wodę.

– Nie rób tego! – Nagle znalazł się przy mnie Kirby, udając, że próbuje ratować mnie znad krawędzi. Wepchnął mnie do środka. – Chryste, wyglądasz jak Helena Bonham Carter! – zaklął pod nosem, oceniając szkody. – Nigdy nie widziałem, żeby ktoś na własne życzenie tak zniszczył sobie fryzurę. Co ty sobie w ogóle myślałaś?

Zgodnie z prawdą odpowiedź powinna brzmieć: „Nie chcę wyjeżdżać – nie mam nic do roboty i nikogo, do kogo mogłabym wrócić!”, ale nie chciałam, żeby jego pożegnalne wspomnienie ograniczyło się do rozmazanej panny, więc powiedziałam, że myślałam o tym, jak sztuczne zęby pani Burrell wypadły za burtę, kiedy wypatrywała wielorybów.

– Nic się nie martw. – Wygładził moje sterczące kosmyki i poprowadził przed siebie. – Jeszcze tylko jedna noc tego szaleństwa i będziesz wolna!

Zmusiłam się do uśmiechu, ale to znów mnie dopadło – uczucie próżni i pytanie: „I co ja zrobię z tą wolnością?”.

Jakiego dokonać wyboru, który potrafiłby ożywić mojego upadłego ducha?

– Martini czy bellini?

No cóż. Zaczęłam od małych kroków.

***

Wzięłam łyk doskonale zmiksowanego i schłodzonego koktajlu i rozejrzałam się wokół.

Oficjalne imprezy na statkach są niezwykle krzepiące. Wszyscy się stroją, jakby wrócili do bardziej wytwornej epoki.

Ludzie zwykle nie biorą rejsów pod rozwagę, myśląc, że ich uczestnicy to głównie pary w miesiącu miodowym albo staruszkowie na skraju śmierci. Nawet moi rodzice odkładają ten pomysł na czas, gdy przekroczą osiemdziesiątkę – bo na pokładach są lekarze i trumny. Ja zawsze powtarzałam, że nie powinno się krytykować czegoś, czego się nie widziało. Pomiędzy pasażerami rodzi się atmosfera, jaką trudno spotkać w hotelach; poczucie wspólnego doświadczania. Rozmawiają ze sobą w windach i przy barze. To jedna ze spraw, na które musiałam zwracać uwagę, kiedy wracałam do Anglii – żeby nie mówić „dzień dobry” każdej osobie, którą mijałam na ulicy. Pomyślałam, że można rozwiązać ten problem, wylegując się w łóżku do południa.

Podczas gdy Kirby udał się na poszukiwanie Lany – litewskiej krupierki, którą wysłał, żeby mnie znalazła, podeszłam do grupy seksownych czterdziestoparoletnich rozwódek, które wybrały podróż na Alaskę z powodu dużej populacji niezamężnych mężczyzn w tym stanie.

– Jak tam polowanie, drogie panie?

– Pokaz drwali, na który nas wysłałaś, był niesamowity! – odparła zachwycona przewodniczka stada. – Te koszule w kratę i wielkie siekiery!

– Spójrz, mamy z nimi zdjęcia!

Jej koleżanka pokazała mi ekran aparatu – trzech rosłych kolesi z szyjami jak konary drzewa i jeden, który wyglądał tak, że bardziej pasowałby do komputera niż siekiery.

– Wiecie, co mówią o facetach z Alaski? Szanse mogą być dobre, ale te dobra są szansą! – wykrzyknęły jednocześnie i zaniosły się śmiechem.

– No to chyba bawiłyście się przednio? – spytałam zadowolona.

– Jak najbardziej! – odpowiedziały pełne entuzjazmu. – Już zarezerwowałyśmy rejs na Karaiby na pięćdziesiąte urodziny Jen w przyszłym roku!

Pogratulowałam im z odrobiną zazdrości, wyobraziłam je sobie baraszkujące razem, gdy moje urodzinowe plany właśnie wzięły w łeb. Nie miałam jednak czasu na głębsze przemyślenia, bo dwoje moich najbardziej żądnych przygód klientów pomachało do mnie znad pianina.

– Szkoda, że nie będzie cię z nami w przyszłym tygodniu. – Dłoń upstrzona plamami wątrobowymi popieściła mój nadgarstek. – Tak dobrze się nami opiekujesz!

– Cała przyjemność po mojej stronie – powiedziałam pani i panu Sinclairom. – To wy mnie zainspirowaliście. Mam nadzieję, że gdy już przejdę na emeryturę, też będę miała ochotę na zjazdy na linie i spływy kajakowe!

– Jesteśmy trochę zaniepokojeni prognozami, podobno morze ma być wzburzone.

– Spróbujcie opasek na rękę przeciw chorobie morskiej – zaproponowałam. – Naprawdę działają.

– A akupunktura? Mają akurat promocję.

Skrzywiłam się. Może dla niektórych to dobre, ale jedyne, o czym ja mogłam myśleć, gdy leżałam podźgana jak jeż, to, że gdyby statek gwałtownie się zakołysał, spadłabym ze stołu na podłogę, a wszystkie igły wbiłyby mi się głęboko w ciało i umarłabym jak ofiara morderstwa z powieści Agathy Christie. Chyba dotknęła ich moja mina.

– Imbir podobno jest dobry na problemy z żołądkiem… – Próbowałam złagodzić negatywne wrażenie. – Och, zapomniałam, zostawiłam dla was w biurze tę książkę o totemach.

To zdecydowanie poprawiło im nastrój.

– Jesteś cudowna! – Ucałowali mnie w policzki.

Idąc dalej, wpadłam na Ognistego Danny’ego z ekipy rozrywkowej – ognistego, bo zawsze jest w pędzie, co nie przeszkadza mu być szczególnie uprzejmym.

– Selena! Cieszę się, że cię złapałem! – Oczy świeciły mu nawet bardziej niż zwykle. – Rozmawiałem z szefem i podoba mu się twój pomysł!

– Naprawdę? – Popatrzyłam na niego zdziwiona.

To nadspodziewanie dobra wiadomość.

– Który pomysł? – Pojawił się obok mnie Kirby. – Podróżnik czy Podglądacz?

Kirby wszystkiemu nadawał zgrabne etykietki. Podróżnikiem nazwał mój projekt, który miał oferować gościom spersonalizowane wycieczki, a Podglądacz to jego nazwa na pomysł wygłaszania prelekcji. Co tydzień zapraszaliśmy eksperta, który przez pół godziny opowiadał o przedmiocie, w którym się specjalizuje, czy to opera, astronomia, czy coś bardziej związanego z celem naszej podróży, na przykład zachowania alaskańskich baribali. Nie dostawali za to wynagrodzenia – wynagrodzeniem był sam rejs – i tu wpisywała się moja chałturka. Miałam już trochę praktyki w przemawianiu, bo codziennie opowiadałam ze sceny w pokładowym teatrze o planowanych wycieczkach – to taka kombinacja promocji i informacji oraz odpowiedzi na pytania, które zadawali goście, czasami naprawdę zaskakujące i niezwiązane z tematem.

Zdecydowałam odważnie, że zostanę ekspertem od czegoś, o czym prawdopodobnie wiedziałam najmniej – ekspertem od miłości.

Wszystko zaczęło się w czasie ostatniej podróży do Ameryki Południowej. Poznałam tam piękną siedemdziesięciolatkę ze Szwajcarii, która na moich oczach zmieniła się w nastolatkę, opowiadając o Peruwiańczyku, w którym zakochała się, kiedy była młoda, i którego nigdy nie zapomniała. To zniewalające zetknąć się z tak pieczołowicie przechowywanymi uczuciami… Nie mogłam uwierzyć, że po ponad pięćdziesięciu latach – i śmierci męża – przyjechała do Limy w nadziei, że spotka tego mężczyznę na ulicy i dostanie drugą szansę…

To romantyczna, ale i smutna historia. Patrzyłam na nią, myśląc, że przeżyła życie, tęskniąc za nim. I zastanawiałam się, komu przytrafia się taka miłość? Mnie się to nie zdarzyło. Ale rozejrzałam się wokół – rejsy są pełne ludzi świętujących dwudziestą, trzydziestą, a nawet sześćdziesiątą rocznicę ślubu. Zaczęłam słuchać ich historii, a potem, kiedy byliśmy w Singapurze, zaczęłam nagrywać pary opowiadające o tym, jak się spotkali i jak podtrzymywali swoje szczęście. Przyglądałam się też temu, jak różne narodowości wyrażają i definiują miłość. Kirby nazywał to podglądactwem, bo byłam całkowicie skupiona na obserwacji, nie wchodząc z nimi w interakcje. Nie mogłam się z tym nie zgodzić. Jules uważała natomiast, że żyję w świecie iluzji. Mówiła, że to jak zbieranie dowodów, żeby, gdy już spotkam wystarczająco dużo szczęśliwych związków, zaprezentować nagrania przed sądem i powiedzieć: „Mam dowody! Prawdziwa miłość istnieje!”. A wtedy jako nagrodę wręczyliby mi mojego wymarzonego mężczyznę. Może miała rację. Może kolejne beznadziejne zakochanie było moim sekretnym życzeniem, a zarazem największą obawą.

Danny sprowadził mnie na ziemię.

– Masz nagrania tych szesnastu par, które umieściłaś w zarysie propozycji?

– Zrobiłam na razie czternaście – odpowiedziałam. – Planowałam, że nagram jakąś brytyjską rodzinę po powrocie do domu i na zakończenie jedno europejskie małżeństwo.

– Czyli jest możliwe, że zgromadzisz wszystko do czasu rozpoczęcia następnego kontraktu?

– Oczywiście! Naprawdę zamierzacie dać mi spróbować przed publicznością?

Pokiwał głową.

– Ale chcemy też zaoferować gościom próbki afrodyzjaków z krajów, które objęłaś w pokazie…

– O kurczę! – zamruczał Kirby. – Ale będzie bujało!

– Czy to oznacza nie? – Zasmuciłam się.

– Cóż, zapytaliśmy szefa kuchni i powiedział, że nie ma badań, które określałyby efekty mieszania naparu z ziela Damiana z ostrygami albo owocem borojo z Kolumbii. Zasugerował ciasteczka w kształcie serca.

– To mało przekonujące. – Skrzywił się Kirby. – A może truskawki maczane w czekoladzie?

– O, to lubię! – wyrwało się i mnie, i Danny’emu.

– Dobra, muszę pędzić. Leć bezpiecznie, no i powodzenia w szukaniu prawdziwej miłości!

Puścił do mnie oko i pobiegł dalej.

Ha! Byłam naprawdę zaskoczona. Znajdowałam się na skraju poważnej chandry, ale dostałam niewielką tratwę ratunkową, której ewentualnie będę się mogła trzymać na morzu niepewności!

Pomyślałam, że to może dobrze, że nie będzie Jules, kiedy wrócę, bo mogłaby mnie wyprowadzić na manowce. Miałam przecież trochę pracy nad montażem filmów. Te godzinne opowieści trzeba było skrócić do około dziesięciu minut. Zaraz po przyjeździe zamierzałam zająć się pracą – usadowić się na balkonie Jules z kwiatem za uchem i dzbankiem świeżej lemoniady…

– Słyszałaś, że w Anglii leje? – Lana pojawiła się z dostawą kolorowych koktajli, burząc moje fantazje. – Mówią, że to będzie najbardziej deszczowe lato od pół wieku.

– Kto ci to powiedział? – spytałam przerażona.

– Jeden z klientów przy blackjacku. Dzwonił do córki, żeby go odebrała z lotniska.

Poczułam się lekko klaustrofobicznie – zamknięta w wilgotnym mieszkaniu w Watford i ogrzewana jedynie miłością innych ludzi. Wzdrygnęłam się.

– Zimno? – zapytał Kirby.

– Nie czuję palców stóp – jęknęłam. – Zamiast nich mam dziesięć kawałków lodu. Naprawdę nie mogłam się już doczekać odrobiny ciepła…

– Znam kogoś, kto by cię odmroził…

Posłałam mu groźne spojrzenie, ale to zupełnie go nie powstrzymało.

– Alekos Diamantakis – wyrecytował uwodzicielskim, głębokim głosem w chwili, gdy rzeczony mężczyzna wchodził do pomieszczenia, a mój żołądek gwałtownie skręcił się na ten widok.

– Niżej! – Lana dotknęła jego gardła.

– Alekos Diamantakis! – Opuścił podbródek na pierś.

– O to chodzi! – Lana prawie omdlała. – Myślicie, że wszyscy Grecy mają takie głębokie głosy czy tylko oficerowie? Jak mówi, nie słyszę go uszami, czuję dudnienie gdzieś tutaj. – Wskazała na okolicę pachwin.

– Nie wiem, jak możesz mu się oprzeć, Selena. – Kirby ukłuł mnie pałeczką do mieszania koktajli. – Spójrz, jak nogawki spodni opinają mu się na udach…

– Nie sądzisz, że to trochę jak scena z Oficera i dżentelmena? – Pochyliłam się, nie chcąc nawet patrzeć w jego stronę.

– Jakby to było coś złego! – syknęła Lana. – Wiesz, że czasami specjalnie staję obok, kiedy na ciebie patrzy, żeby trochę tej żądzy i na mnie spłynęło, przynajmniej z drugiej ręki?

– Myślisz, że to złe! – zagrzmiał Kirby. – Zdarzyło mi się przerwać układanie włosów klientce, żeby tylko uchwycić jego zapach, jak przechodził.

– O tak, pachnie niesamowicie… – wychrypiała Lana w ekstazie.

– Patrzcie, paparazzi już go mają. – Kirby nazywał tak starsze panie robiące Alekosowi zdjęcia, kiedy tylko się na niego natknęły. – Klasyczny numer! – Ucieszył się, gdy jedna z nich upuściła cekinową kopertówkę, a Alekos schylił się, aby ją podnieść, prezentując jej siedzącej w fotelu przyjaciółce jędrny tyłek.

Nie mogłam powstrzymać uśmiechu – chyba w jakiś niezdrowy sposób przyjemnie było być obiektem jego zalotów. No bo jak często zdarza się dawać kosza komuś tak przystojnemu? Albo tak odpornemu. Alekos najwyraźniej dawał sobie radę z odrzuceniem lepiej niż reszta ludzkości. Uknułam nawet na ten temat teorię, którą podzieliłam się szybko z moimi śliniącymi się rozmówcami.

– Dziś rano doznałam oświecenia – greckie neh znaczy tak – zaczęłam, robiąc przerwę na łyk różowego martini. – Ja mówię mu nie, ale on słyszy neh i stąd całe zamieszanie.

– A jak jest po grecku nie? – spytała Lana.

– Nie wiem, jak się to pisze, ale wymawia się oh-hi.

– Brzmi jak chiński. – Zmarszczyła brwi.

– Albo jak szkocki – dodał Kirby. – Zdecydowanie zbyt entuzjastycznie jak na negację.

– Dokładnie. Chcesz się ze mną przespać? Oh-hi! – zaćwierkałam.

– Brzmi jak skrzyżowanie okay i oh yeah!

– Wyobraźcie sobie teraz mieszane małżeństwa.

Język nie stanowiłby tu problemu – dowiedziałam się, że Alekos spędził cztery lata na studiach w północno-zachodniej Anglii, a jego angielski był na tyle dobry, że mógł nawet udawać akcent liverpoolski. Nie wiedziałam, skąd znał parę zwrotów z cockneya, choć wydawały mi się w jego wykonaniu osobliwie czarujące. Tym, co mnie odstręczało, była jego przytłaczająca męskość. Miałam podrywaczy wśród najbliższych przyjaciół (życie na statku sprzyja rodzeniu się mentalności typu „Co się wydarzy na środku oceanu, tam też pozostaje”) i pod warunkiem że nie było się odbiorcą ich zalotów, byli wspaniałymi kompanami – z wielkim apetytem na życie. Pomyślałam, żeby spróbować przemienić flirt z Alekosem w przyjaźń, ale nie okazało się to możliwe – w jednej chwili normalnie rozmawialiśmy i już zaczynało mi się wydawać, że jest facetem całkiem do rzeczy, ale potem jego oczy ciemniały, powieki się opuszczały, lubieżnie wpatrywał się w moje usta i od razu przestawałam trzeźwo myśleć. Wpadałam w panikę i nie mogłam się doczekać, żeby uciec. Dlatego właśnie starałam się w ogóle go unikać. Ku zmartwieniu Kirby’ego.

– Myślę, że to czysty egoizm. – Wydął zabarwione na niebiesko przez curaçao wargi. – Wszyscy przecież chcielibyśmy się dowiedzieć, jaki jest w łóżku; ty jesteś jedyną osobą, która może to sprawdzić, a z całym okrucieństwem odmawiasz nam tego doświadczenia!

– Zgadzam się, bezduszna egoistka – poparła go Lana.

– Bardzo wątpię w swój wyłączny dostęp – oznajmiłam. – A poza tym, gdy tylko zejdę z pokładu, znajdzie sobie inny obiekt.

– No dobrze, ta Polka, która pracowała z nim w zeszłe lato, mówiła, że co godzinę widziała go z inną babą i tak, zawsze jest otoczony przez cały wianuszek, ale jeśli naprawdę jest taki niezaspokojony, to jak to się stało, że dał mi kosza? – rzuciła mi wyzwanie.

To rzeczywiście niewytłumaczalne. Nikt nie odtrąca Lany. Kładą się twarzą do ziemi i oddają jak bogini cześć na swoich krańcach świata.

– Musiał mieć wtedy wolny dzień – mruknęłam.

– Trzy wolne dni w jednym tygodniu? – Nie zamierzała mi odpuścić. – Nie sądzę. Przecież jutro wyjeżdżasz. Co ci szkodzi spędzić z nim jedną noc?

– Po prostu nie mogę! – protestowałam, czując się trochę zaszczuta. – Jeśli teraz bym się z nim przespała, wiedziałabym, że to on wygrał.

Lana wyrzuciła ręce w geście rozpaczy.

– Dlaczego nie możesz potraktować tego jako kolejne nacięcie na łóżku? Ja właśnie tak bym o tym myślała!

– Kochanie, ty nie masz już czego nacinać – drażnił się z nią Kirby. – Słyszałem, że ostatnio sypiasz na czterech wykałaczkach i opłatku.

– Oj! – zagroziła, że wsadzi mu kumkwat w oko.

– Chciałabym pożegnać się z Jindrichem. – Zamierzałam odejść w kierunku zaprzyjaźnionego czeskiego kelnera, ale Lana mnie zatrzymała. – Selena, wiem, że przez ten epizod z Norwegiem jesteś bardzo podejrzliwa i ostrożna, ale to było ponad rok temu – nie możesz skreślać wszystkich oficerów, bo jeden z nich miał fiksację na punkcie haremu.

– A jeśli chodzi o reputację Alekosa – Kirby dorzucił swój grosik – nie zapominajmy, że nie mamy twardych dowodów na to, że jest kobieciarzem; może to tylko plotki, które rozsiewa jakaś dziewczyna zawiedziona, że ją rzucił. Zgadzam się, że zawsze ma nierządnicę uwieszoną na ramieniu, ale z tego, co widzę, to one lecą na niego, nie odwrotnie. – Rzucił mi poważne, choć trochę zawiane spojrzenie. – Zawsze jest szansa, że jest tak wspaniałym Carym Grantem, na jakiego wygląda.

– Masz rację – powiedziałam i wzruszyłam ramionami. – Ale nie jestem gotowa skorzystać z tej szansy.

Po czym odwróciłam się na pięcie i wpadłam prosto w mosiężne guziki Alekosa.

Prostując sobie nos, czułam panujące wokół mnie napięcie – Kirby udawał, że przegląda listę koktajli (jakby od dawna nie znał jej na pamięć), a Lana stała skamieniała, jak uliczny mim, brakowało jej jedynie srebrnej farby na ciele.

– Czy to prawda? – zamruczał.

Nabrałam powietrza. Jedyną rzeczą gorszą niż rozmowa z Alekosem była rozmowa z nim, kiedy słuchali inni. I patrzyli. Nawet kobieta, której udało się wreszcie zwrócić uwagę kapitana, wyglądała zza jego głowy, żeby niczego nie przegapić. Postanowiłam odciągnąć Alekosa na bok, w ustronny kącik przy oknie. Te wszystkie przewiercające nas na wylot oczy w barze nie miały się nijak do mocy jego zielonych błysków. Takim spojrzeniem mógłby zrobić poważną operację!

– Czy co prawda? – odpowiedziałam ze złością.

Czy chciał wypróbować nowy sposób na mnie?

– Że jutro opuszczasz statek?

– Tak – powiedziałam krótko.

– Więc to moja ostatnia szansa?

Wzruszyłam wymijająco ramionami. Chciałam jeszcze dodać coś o braku szansy, ale uznałam, że nie muszę być niegrzeczna – pewnie i tak pomyślałby, że tylko się z nim droczę.

Zrobił krok w moim kierunku. Położył ręce na parapecie obok moich. Mały palec zaczął podkradać się bliżej.

– Nie możesz teraz mi tego zrobić! – Próbował mnie osaczyć.

– Owszem, mogę – powiedziałam prosto z mostu, krzyżując ramiona.

– Nie możesz.

– Ale to robię.

– Nie robisz.

– Naprawdę. Aleko. Między nami nic się nie wydarzy.

– Ale dlaczego? – Był zupełnie oszołomiony.

W takich chwilach niemal oczekiwałam, że wyjmie terminarz i wskaże na stronę.

– Popatrz, miałem tu zapisane, że dzisiaj ulegniesz moim wdziękom. Nie możesz tak mi psuć harmonogramu!

Wszyscy myśleliby, że z premedytacją mu się opieram, żeby mu tylko dokuczyć.

– Nie zdajesz sobie sprawy z tego, co odrzucasz, jak dobrze byłoby nam razem…

Boże, dodaj mi sił!

– Wiesz, któregoś dnia znalazłam dla ciebie idealne określenie. – Uśmiechnęłam się słodko. – Fanfaron.

Uniósł brwi.

– To ktoś, kto przechwala się, nie mając ku temu podstaw, i kroczy jak paw pewny swoich zdobyczy – zdefiniowałam.

– Myślisz, że kroczę jak paw?

W zasadzie podobał mi się sposób, w jaki chodził, a może nawet bardziej, jak siadał – jedna ręka zwieszona z tyłu oparcia, rozparty jak pan świata. Opuścił już dawno królestwo wyższości, wchodząc prosto w gromadę greckich bogów. Najwyraźniej to typowe dla mężczyzn z Krety – to największa wyspa grecka i ich ego musi sprostać jej wielkości. Mity zamiast lunchu i tak dalej.

– Skąd możesz wiedzieć, że moje przechwałki są puste, jeśli mnie nie sprawdziłaś? – wdzięczył się.

Z rozpaczą pokręciłam głową.

– Nie wolałbyś, żeby ktoś się z tobą przespał, bo mu się podobasz, a nie dlatego, że został sprowokowany? – spytałam.

– Nie widzę w tym problemu.

– Problem jest taki, że nie dociera do ciebie słowo nie.

Jakby to słowo miało dla niego jakiś termin ważności. Jakby powiedział: „No dobrze, mówisz tak teraz!”.

Dla Alekosa każdy dzień był nowym dniem – dzisiaj nie powiedziała nie. Więc jeśli dalej robiłby podchody, w końcu mógłby trafić na inny humor, zmęczyć mnie…

– Wytrwałość jest cechą godną podziwu – odparł z dumą.

– Nie w tym przypadku. Jest tylko wkurzająca.

– A jeśli to ja wiem lepiej? Jeżeli wiem, że jesteśmy sobie przeznaczeni?

– To takie romantyczne! – powiedział przypadkowy przechodzień.

– Nie, nie jest! – wybuchłam urażona. – To aroganckie i pompatyczne. Pokazuje całkowitą pogardę dla moich uczuć i opinii.

Typowe dla niego. Pamiętam, gdy któregoś razu siedziałam przy barze, a on podszedł i zamówił mi drinka. Nie spytał, czego się napiję, po prostu zdecydował, co będzie dla mnie odpowiednie. Pewnie myślał, że zachwycę się jego znajomością dobrych win, ale moja reakcja wskazywała bardziej na to, jakby ofiarował mi kielich trucizny.

Alekos zdjął czapkę i przeczesał włosy, rzucając mi pełne politowania spojrzenie.

– Nie wiem, dlaczego myślisz, że nie można mi zaufać.

– Bo, szczerze, byłoby to nienormalne, gdyby można było! – wyrzuciłam z siebie, starając się opanować chęć przygładzenia potarganych czarnych kosmyków. – Mężczyzna z twoim wyglądem i z twoją pozycją – nieustające propozycje od zmieniającej się ciągle defilady kobiet – jak można ci zaufać?

Istnieją dwa typy przystojnych mężczyzn – nieświadomych tego i tych, którzy o tym doskonale wiedzą – Alekos był tak świadomy, jakby w komplecie nosił ze sobą lustro. Był jedyną osobą, jaką znałam, która popędziłaby do tej lustrzanej komory, gdzie Trinny i Susannah przerabiają kobiety na lepsze, żeby tylko móc obejrzeć się pod każdym kątem.

– Czy wiem, że uważa się mnie za przystojniaka? – zapytał, wpasowując się w moją irytację. – Tak! Czy wiem, że jestem atrakcyjny dla kobiet? Tak. Musiałbym być totalnym imbecylem, żeby nie zdawać sobie z tego sprawy.

Nareszcie zaczął mówić do rzeczy!

– Czy byłem z innymi kobietami? Oczywiście. Ale jakie to ma znaczenie teraz, kiedy poznałem ciebie?

Uniosłam oczy.

– Nie wiem, dlaczego spotkanie mnie miałoby tak zatrząsnąć ziemią! Co nie znaczy, że nie myślę, że jestem boska, ale prawie mnie nie znasz.

– Znam cię lepiej, niż myślisz.

– Co? Co to ma znaczyć?

– Jeśli nie znam cię wystarczająco dobrze, to tylko dlatego, że mi na to nie pozwalasz.

– Bo jesteś zbyt agresywny, zbyt natrętny! – broniłam się.

– Po prostu… – Przynajmniej raz zabrakło mu słów. – Tak długo na to czekałem.

– Miesiąc. Znasz mnie miesiąc.

– Tak, ale czekałem dużo dłużej, żeby poczuć się w ten sposób…

Byłam zbita z tropu. Nie wiedziałam, jak to potraktować. To naprawdę było romantyczne.

– Ale o co chodzi? – Musiałam powiedzieć coś oczywistego. – Jutro wyjeżdżam… A kiedy wrócę, ciebie tu już nie będzie.

To była kolejna podejrzana sprawa w przypadku Alekosa – pracował na zastępstwa, czyli podczas gdy reszta z nas miała ośmiomiesięczne kontrakty, on był na jednym statku tylko przez dwa miesiące. Czy nie mogło to sugerować, że przechodził ze statku na statek, żeby utrzymać jak najszybszy obrót kobiet?

– Dla ciebie mógłbym to zmienić.

Wiedziałam, że mówi o harmonogramie, ale nie mogłam przestać myśleć o tym, jak zmieniają się mężczyźni, kiedy już ich dopuścisz…

Jeśli się kiedyś było zranionym, stawia się kroki bardzo ostrożnie, a oni usilnie starają się zrobić wrażenie. Rozpieszczają cię, szaleją za tobą, mówią, że kochają… Powoli zaczynasz im wierzyć i nakłaniasz swoje serce, żeby znowu nabrało wrażliwości, a wtedy, w chwili, gdy zaczynasz odwzajemniać ich uczucia, zmieniają się. Widziałam, jak to się dzieje, niemal w czasie jednej nocy – nagle jest się pewniakiem, kimś, komu nie potrzeba już się poświęcać. I nie chodziło mi tylko o Ricky’ego. Nie chodziło wyłącznie o mnie. Takie rzeczy zdarzają się codziennie.

Dlaczego akurat z Alekosem miało być inaczej? I dlaczego w ogóle prowadziłam z nim tę rozmowę? Zamierzałam zapobiec stratom i odwrócić się na pięcie, kiedy po raz kolejny zarzucił przynętę.

– Najbardziej frustruje mnie, że nigdy nie dałaś mi szansy.

Mój Boże, ten facet był wkurzający!

– Jesteś tak cholernie do tego uprawniony! – zdumiałam się. – To nie działa w ten sposób – takie rzeczy zaczynają się od wzajemnego zainteresowania.

Jego pewność siebie była jak zwykle niezachwiana.

– Wiem, że tak naprawdę ci się podobam. Jestem tylko parę kroków przed tobą. To wszystko. Reszta przyjdzie z czasem. Każdy dzień, który ze mną spędzisz, da ci więcej jasności i będziesz ufać mi trochę bardziej.

Westchnęłam znużona.

– No cóż, chyba nigdy się tego nie dowiemy.

I rzuciłam do niego yassou, co po grecku znaczy… „do widzenia”.

Zwykle, kiedy doprowadzałam do końca jakiś męski scenariusz, odczuwałam ulgę – udało mi się opuścić strefę zagrożenia. Mój pakt z samą sobą, że nigdy nie wyjdę za mąż, nie został naruszony. Wszystko w porządku.

Ale kiedy oddalałam się od Alekosa, męczyło mnie wrażenie, że sprawy nie zostały jeszcze zakończone.

Właśnie wtedy przypomniałam sobie, że yassou znaczy również „cześć”…