Jenny Han

Tego lata stałam się piękna

Tłumaczenie: Stanisław Kroszczyński

Tytuł oryginału: The Summer I Turned Pretty

Tłumaczenie: Stanisław Kroszczyński

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Zdjęcia na okładce: © shapecharge

Redakcja, korekta i przygotowanie: Dolina Literek

Copyright © 2009 by Jenny Han. Published by arrangement with Folio Literary Management, LLC and GRAAL Literary Agency.

Polish translation © 2014 by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

Copyright © Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone

Wydawca:

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 08 82, faks 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-7881-346-0

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Aleksandra Łapińska / Virtualo Sp. z o.o.

Dla wszystkich ważnych kobiet-sióstr w moim życiu, a zwłaszcza Claire.

rozdział pierwszy

Jechaliśmy tam około siedmiu tysięcy lat. Tak przynajmniej mi się wydawało. Steven, mój brat, prowadził jeszcze wolniej niż nasza babcia. Siedziałam obok niego na fotelu pasażera, z nogami do góry.

Tymczasem moja mama była nieobecna, siedząc na tylnym siedzeniu. Co prawda nawet wtedy, gdy spała, sprawiała wrażenie, jakby czuwała nad wszystkim. Jakby w każdej chwili mogła się obudzić i pokierować całym ruchem ulicznym.

– Przyspiesz trochę – ponagliłam Stevena. Trąciłam go lekko w ramię. – Wiesz, mógłbyś spokojnie wyprzedzić tego dzieciaka na motorynce.

– Nie dotyka się kierowcy – pouczył mnie Steven. – I trzymaj te brudne nogi z daleka od przedniej szyby mojego samochodu.

Pokręciłam paluchami. Jak dla mnie wyglądały na zupełnie czyste.

– Przecież to nie twój samochód. A za to niedługo będzie mój, jak wiesz.

– Jeżeli dostaniesz prawo jazdy – rzucił drwiąco. – Takim ludziom jak ty nie powinno się w ogóle pozwalać siadać za kierownicą.

– Ej, popatrz – zawołałam, pokazując za okno. – Ten facet na wózku inwalidzkim właśnie nas wyprzedził!

Steven zignorował tę zaczepkę, a ja zaczęłam się bawić radiem. Jeżeli chodzi o wakacje, to najbardziej lubię nadmorskie stacje radiowe. Znam je nie gorzej od tych, które nadają w moim rodzinnym mieście, a kiedy znaleźliśmy się w zasięgu Q94, wtedy już naprawdę wiedziałam, że jesteśmy blisko, nad samym brzegiem.

Odszukałam moją ulubioną stację, taką, którą gra wszystko od popu do starych hitów i hip-hopu. Tom Petty śpiewał Free Fallin. Zaczęłam śpiewać razem z nim: „She’s a good girl, crazy ’bout Elvis. Loves horses and her boyfriend too”.

Steven wyciągnął rękę, żeby przełączyć na coś innego, więc trzepnęłam go po łapie.

– Belly, na dźwięk twojego głosu ogarnia mnie chęć, żeby wjechać prosto do oceanu – stwierdził i udał, że skręca w prawo.

Zaczęłam śpiewać jeszcze głośniej, aż obudziła się mama i też zaczęła śpiewać. Obie mamy koszmarne głosy, więc nic dziwnego, że Steven pokręcił głową z dezaprobatą, jak to Steven. Tak naprawdę przeszkadzało mu, że jest w mniejszości. Właśnie to odczuwał najdotkliwiej po rozwodzie rodziców, bo został sam. Jeden facet na dwie babki.

Jechaliśmy powoli przez miasto, a chociaż przedtem podśmiewałam się ze Stevena, że tak się wlecze, w rzeczywistości wcale mi to nie przeszkadzało. Lubiłam tę drogę i lubiłam tę chwilę. Znowu widziałam znajome kąty, chatę Jimmy’ego Craba, Putt Putt i wszystkie te sklepy dla surferów. Całkiem jakbym wróciła do domu po bardzo długiej nieobecności. I znowu lato z milionem jego obietnic, milionem rzeczy, które mogą się zdarzyć.

Im bardziej zbliżaliśmy się do domu, tym bardziej ogarniało mnie znajome uczucie podekscytowania. Aż wreszcie byliśmy już prawie na miejscu…

Opuściłam szybę w oknie i zachłysnęłam się powietrzem. Smakowało tak samo jak zawsze, pachniało tak samo. Od tego wiatru zdawało się, że włosy robią się lepkie – ten sam słony wiatr, co zawsze. Zupełnie jakby czekał tu na mnie.

Steven trącił mnie łokciem.

– Myślisz o Conradzie? – spytał.

Kolejna zaczepka.

– Nie – odparłam zdecydowanie.

Mama wsunęła głowę między dwa przednie siedzenia.

– Belly, ciągle ci się podoba Conrad? Z tego, co obserwowałam zeszłego lata, miałam raczej wrażenie, że coś może zaiskrzyć między tobą a Jeremim.

– CO? Ty i Jeremi? – Steven miał minę, jakby mu się zrobiło niedobrze. – Co się zdarzyło między wami?

– Nic – odpowiedziałam im obojgu. Czułam, że się czerwienię, i pożałowałam, że nie mam jeszcze opalenizny, pod którą nie byłoby tego widać. – Mamo, to, że się z kimś przyjaźnię, jeszcze nie znaczy, że chodzi o coś więcej. Bardzo cię proszę, nie mówmy o tym więcej.

Mama odchyliła się do tyłu.

– Załatwione – powiedziała takim tonem, który zamykał dyskusję.

Myślałam, że do Stevena to dotrze.

Ale nie, nie mógł sobie darować i drążył dalej.

– No, opowiadaj, co jest z tobą i Jeremim? Nie możesz mówić takich rzeczy, a potem nic nie wyjaśniać.

– Daj sobie spokój – poprosiłam go.

Stevenowi nie warto było o czymkolwiek opowiadać, ponieważ niepotrzebnie dostarczyłabym mu jedynie amunicji przeciwko sobie. I tak ciągle się ze mnie nabijał. A zresztą, nie było co opowiadać, bo naprawdę nic takiego się nie wydarzyło.

Conrad i Jeremi to synowie pani Beck. A pani Beck to tak naprawdę Susanna Fisher, dawniej Susanna Beck. Już tylko moja mama mówiła na nią Beck. Znały się od niepamiętnych czasów, odkąd miały po dziewięć lat i łączyło je „siostrzeństwo krwi”, jak w kółko obie powtarzały. I rzeczywiście, miały nawet blizny – identyczne ślady na nadgarstkach przypominające serduszka.

Susanna powiedziała mi, że kiedy się urodziłam, od razu wiedziała: jestem przeznaczona jednemu z jej chłopaków. Stwierdziła, że to fatum. Moja mama, która normalnie nie lubi tego rodzaju tekstów, wtrąciła, że to by było idealnie, tyle że powinnam najpierw mieć kilka przygód, a dopiero potem się ustatkować. Tak naprawdę powiedziała „kilka romansów”. Co za słowo! Potem Susanna pogłaskała mnie po obu policzkach i stwierdziła:

– Belly, z góry masz moje błogosławieństwo. Nie chciałabym oddać moich chłopaków nikomu innemu.

Jeździliśmy do domu plażowego Susanny każdego lata, odkąd byłam małym dzieckiem, a nawet jeszcze wcześniej, zanim przyszłam na świat.

Dla mnie Cousins Beach to nie tyle sama miejscowość, co przede wszystkim ten dom. Ten dom był moim światem. Mieliśmy własny kawałek plaży, tylko dla siebie. Ten letni dom składał się z mnóstwa różnych rzeczy. Ganek prowadzący wokół całego budynku, po którym biegaliśmy w kółko. Szklane dzbanki mrożonej herbaty. Basen w nocy… Ale przede wszystkim chłopcy. Przede wszystkim.

Zawsze zastanawiałam się, jak wyglądają w grudniu. Próbowałam sobie wyobrazić, jak chodzą ubrani w szaliki żurawinowego koloru i swetry z golfem, jak są zaczerwienieni na policzkach od mrozu i stoją przy bożonarodzeniowej choince – ale zawsze ta wizja wydawała mi się fałszywa. Nie znałam zimowego Jeremiego ani zimowego Conrada i byłam zazdrosna o wszystkich, którzy spotykali się z nimi zimą. Moim udziałem były klapki, nosy spalone na słońcu, piasek na kąpielówkach. No dobra, a te dziewczyny, które w Nowej Anglii tłukły się z nimi na śnieżki w lesie? Które tuliły się do nich w samochodzie, które okrywali swoimi kurtkami, kiedy naprawdę było zimno? To znaczy raczej Jeremi. Bo Conrad nie. Conrad czegoś takiego by nie zrobił, to nie w jego stylu. Tak czy inaczej, to było niesprawiedliwe.

Siedziałam przy kaloryferze na lekcji historii i zastanawiałam się, co też oni porabiają i czy też się wygrzewają gdzieś przy grzejniku. Liczyłam dni dzielące mnie od lata. Dla mnie zima prawie nie miała znaczenia. Ważne było tylko lato. Każdy kolejny rok mojego życia to było kolejne lato. Niewiele więcej. Tak jakbym do czerwca właściwie nie żyła naprawdę, życie zaczynało się dopiero na tamtej plaży, w tamtym domu.

Conrad był o półtora roku starszy od brata. Ciemne włosy, ciemne oczy, ciemna karnacja. Mroczna dusza: nieprzenikniony, niedostępny. I wiecznie z takim łobuzerskim uśmieszkiem na ustach. Takie usta aż chce się całować, żeby scałować ten uśmieszek. Ale może nie żeby zniknął, tylko żeby jakoś tam mieć go pod kontrolą. A zresztą, jak kto woli. W każdym razie właśnie o to mi chodziło z Conradem. O to, żeby był mój.

Za to Jeremi – to był po prostu mój przyjaciel. To taki chłopak, który tyle ma lat, ile ma, a ciągle pozwala się wyściskiwać mamusi. I w dodatku wcale się tego nie wstydził. Jeremi był zbyt zajęty tym, żeby dobrze się bawić, nie starczało mu już energii na to, żeby się czegokolwiek wstydzić.

Założyłabym się, że Jeremi był popularniejszy w szkole niż Conrad. Jestem pewna, że to jego dziewczyny lubiły bardziej. I na pewno gdyby nie futbol, Conrad w ogóle by się nie liczył. Byłby takim cichym, wycofanym Conradem, a nie gwiazdą futbolu. I to mi się podobało. Podobało mi się, że Conrad woli spędzać czas samotnie, grając na gitarze. Tak jakby był ponad to wszystko, ponad szkołę i inne bzdury. Wyobrażałam sobie, że gdyby Conrad chodził do mojej szkoły, wcale nie grałby w futbol, tylko redagowałby magazyn literacki i zauważyłby kogoś takiego jak ja.

Gdy wreszcie zajechaliśmy pod dom, Jeremi i Conrad siedzieli na ganku. Pochyliłam się nad Stevenem i zatrąbiłam dwa razy klaksonem, co w naszym letnim języku znaczyło „pilnie potrzebna pomoc przy bagażach”.

Conrad miał już osiemnaście lat. Niedawno były jego urodziny. Nie do wiary, ale zrobił się jeszcze wyższy niż zeszłego lata. Włosy przyciął krótko, tak że nie zakrywały mu uszu, ale były tak samo ciemne jak zawsze. W przeciwieństwie do Jeremiego, który zapuścił dłuższe, więc wyglądał bardziej na luzie, ale w dobrym tego słowa znaczeniu – trochę jak jakiś tenisista z lat siedemdziesiątych. Kiedy był młodszy, włosy miał jasnozłote, które latem robiły się prawie platynowe, w dodatku kręcone. Jeremi nienawidził tych wijących się loków. Na krótki czas Conrad zdołał go przekonać, że włosy kręcą się od skórek z chleba, więc Jeremi okrawał każdą kromkę, a Conrad wcinał chrupiące skórki. Jednak z wiekiem włosy Jeremiego kręciły się coraz mniej, a raczej falowały. Trochę żałowałam tych jego kędziorów. Susanna nazywała go swoim aniołkiem, bo rzeczywiście wyglądał jak aniołek, miał takie różowiutkie policzki i złote pukle. Różowe policzki jeszcze mu zostały.

Jeremi zrobił megafon z dłoni i wrzasnął:

– Steve!

Siedziałam w samochodzie i patrzyłam, jak Steve idzie do nich, po czym zaczęli się wyściskiwać, jak to chłopaki. Powietrze pachniało solą i wilgocią, jakby w każdej chwili mógł spaść deszcz morskiej wody. Udawałam, że zawiązuję sznurówkę, ale tak naprawdę chciałam po prostu przez chwilę popatrzeć na nich i na dom. A dom był duży, szaro-biały, no i wyglądał jak prawie każdy inny dom przy tej ulicy, tylko lepiej. Wyglądał właśnie tak, jak moim zdaniem powinien wyglądać dom nad morzem. Jak dom, do którego lubi się wracać.

Potem z samochodu wysiadła też moja mama.

– Cześć, chłopaki. Gdzie wasza mama? – zawołała.

– Cześć, Laurel. Ucina sobie drzemkę – odkrzyknął Jeremi.

Zazwyczaj, kiedy tylko podjechaliśmy, Susanna wybiegała pędem z domu.

Mama podeszła do nich, potrzebowała na to mniej więcej trzech kroków, po czym wyściskała obu. Mocno. Bo moja mama potrafiła mocno uścisnąć, miała też mocny uścisk dłoni. Z okularami przeciwsłonecznymi na czubku głowy zniknęła we wnętrzu domu.

Teraz ja wysiadłam, przerzuciłam torbę przez ramię. W pierwszej chwili nawet na mnie nie spojrzeli. Ale potem spojrzeli, a jakże. Naprawdę mnie zauważyli. Conrad zmierzył mnie wzrokiem, jak to robią chłopaki w galerii handlowej. A przedtem przez całe życie ani razu tak na mnie nie spojrzał. Nigdy. Poczułam, że znowu się czerwienię. Zresztą Jeremiego też chyba zatkało. Patrzył na mnie, jakby nie mógł mnie rozpoznać. A to wszystko wydarzyło się w mniej więcej trzy sekundy, natomiast wydawało się, że trwa o wiele, wiele dłużej.

Najpierw wyściskał mnie Conrad, ale tak jakby z dystansem, nie za mocno, nie za blisko. Musiał dopiero być u fryzjera, bo miał różową skórę na karku, jak u małego dziecka. A pachniał oceanem. Pachniał sobą.

– Wolałem cię w okularach – szepnął mi do ucha.

To nie było miłe. Odepchnęłam go i powiedziałam:

– No i co z tego? Mam szkła kontaktowe i nie zamierzam z nich zrezygnować.

Uśmiechnął się do mnie, a ten uśmiech to taki uśmiech, że nie sposób się na niego wściekać. Zawsze tak to na mnie działało.

– O, masz chyba parę nowych – stwierdził, dotykając mojego nosa.

Doskonale wiedział, jaka jestem przewrażliwiona na punkcie moich piegów, ale i tak zawsze mi dokuczał z ich powodu.

Potem pochwycił mnie w swoje objęcia Jeremi, prawie uniósł mnie w powietrze.

– Ale wyrosła, nasza Belly – zawołał.

Roześmiałam się.

– Puszczaj – zawołałam. – Pachniesz potem!

Teraz Jeremi roześmiał się głośno.

– Ta sama Belly, co zawsze – oświadczył, ale gapił się na mnie, jakby nie bardzo wiedział, kim naprawdę jestem. Przekrzywił głowę i powiedział: – Ale jednak coś się w tobie zmieniło, Belly.

Przygotowałam się do obrony.

– No co? Mam szkła kontaktowe.

Sama jeszcze nie całkiem się przyzwyczaiłam do chodzenia bez okularów. A moja najlepsza przyjaciółka, Taylor, namawiała mnie na soczewki od szóstej klasy, aż wreszcie się zgodziłam.

Uśmiechnął się.

– Nie, nie o to chodzi. Wyglądasz jakoś inaczej.

Potem poszłam z powrotem do samochodu, a chłopaki za mną. Szybko wyładowaliśmy bagaże.

Zaraz potem złapałam walizkę i swoją torbę, żeby pobiec prosto do mojego starego pokoju. Kiedy Susanna była mała, to był jej pokoik. Wyłożony tapetami w ciapki, z białymi meblami. I była tam pozytywka, którą uwielbiałam. Gdy ją się otworzyło, można było ujrzeć wirującą baletnicę, tańczącą do melodii z Romea i Julii, w staromodnym stylu. Trzymałam w tej skrzyneczce moją biżuterię.

Wszystko w tym pokoju było stare i wypłowiałe, ale to właśnie mi się w nim podobało. Wyglądał tak, jak gdyby w ścianach, w łóżku, a zwłaszcza w pozytywce kryły się jakieś tajemnicze sekrety.

Po tym, jak zobaczyłam Conrada i jak on się na mnie gapił w taki sposób, musiałam sekundę odetchnąć. Chwyciłam pluszowego polarnego miśka stojącego na komódce i przycisnęłam go mocno do piersi. Nazywał się Junior Mint, w skrócie Junior. Usiadłam z Juniorem na tym szerokim łożu. Serce biło mi tak mocno, że aż je słyszałam. Wszystko było tak jak zawsze, a jednak wcale takie nie było. Chłopcy patrzyli na mnie jak na prawdziwą dziewczynę, a nie jak na młodszą siostrę kumpla.

rozdział drugi

12 LAT

Pierwszego prawdziwego zawodu miłosnego doznałam właśnie w tym domu.

Miałam wtedy dwanaście lat.

To był jeden z tych naprawdę wyjątkowo rzadkich wieczorów, kiedy chłopcy nie spędzali czasu ze sobą. Steven i Jeremi wybyli z jakimiś chłopakami, których poznali w galerii handlowej. Wybrali się na całonocny połów ryb.

Conrad stwierdził, że nie ma ochoty, a mnie oczywiście nikt nie zaprosił, więc zostaliśmy tylko my dwoje. To znaczy nie razem, ale w tym samym domu.

Czytałam w moim pokoju jakąś powieść, z nogami opartymi o ścianę, kiedy wszedł Conrad.

– Belly, jakie masz plany na dzisiaj? – zapytał.

Zatrzasnęłam książkę.

– Żadnych.

Starałam się powiedzieć to niedbałym tonem, żeby nie pomyślał, że mi zależy albo coś. Ale drzwi specjalnie zostawiłam otwarte, bo miałam nadzieję, że zajrzy.

– Może poszłabyś ze mną na spacer? – spytał.

Również powiedział to takim swobodnym tonem, aż nazbyt swobodnym.

Właśnie na tę chwilę czekałam od dawna. Nareszcie! A więc dorosłam do tego wieku. Zresztą wewnątrz coś mi mówiło, że to już pora. Zerknęłam na niego, całkiem niedbale, zupełnie tak samo, jak on na mnie.

– Czy ja wiem? Co prawda mam ogromną ochotę na jabłko w karmelu.

– Ja stawiam – zaoferował się. – Tylko pospiesz się, włóż coś na siebie i ruszamy. Twoja mama z moją mamą idą do kina, więc podrzucą nas po drodze.

Usiadłam i powiedziałam:

– Okej.

Kiedy tylko Conrad wyszedł, zamknęłam drzwi i podbiegłam do lustra. Rozplotłam szybko warkocze i rozczesałam włosy. Tego lata miałam długie, prawie do pasa. Potem zrzuciłam kostium kąpielowy i ubrałam się w białe szorty oraz w moją ulubioną szarą koszulkę. Tatuś mówił, że pasuje do moich oczu. Na ustach rozmazałam trochę błyszczyku truskawkowego, który wsadziłam do kieszeni. Na wypadek, gdybym potrzebowała znów go nałożyć.

W samochodzie Susanna zerkała na mnie w lusterku i ciągle się uśmiechała. Rzuciłam jej spojrzenie, które miało znaczyć „proszę, daj mi spokój”, ale mnie też się chciało uśmiechać. Co prawda Conrad na nic nie zwracał uwagi. Przez całą drogę patrzył tylko przez okno.

– Bawcie się dobrze, dzieciaki – powiedziała Susanna i puściła do mnie oko, kiedy zamykałam drzwi.

Conrad od razu kupił mi jabłko. Sobie zafundował picie, ale nic więcej – a zwykle pożerał co najmniej dwa jabłka w karmelu albo jabłko i ciastko. Wydawał się zdenerwowany, przez co ja poczułam się mniej zdenerwowana.

Kiedy szliśmy deptakiem, opuściłam rękę – tak na wszelki wypadek. Ale nie, nie wziął mnie za nią. A to był jeden z tych nieskazitelnie pogodnych letnich wieczorów, kiedy wieje chłodna bryza, ale nie ma ani kropli deszczu. Wiedziałam, że pewnie następnego dnia będzie padało, ale tego wieczoru tylko wiał chłodny wietrzyk.

– Usiądźmy, chcę zjeść moje jabłko – powiedziałam.

Zajęliśmy ławkę z widokiem na plażę.

Wgryzłam się w owoc, ale ostrożnie. Obawiałam się, że karmel oblepi mi całe zęby, a wtedy jak miałabym się całować z Conradem? Wciągał colę przez słomkę, siorbiąc głośno, a potem popatrzył na zegarek.

– Kiedy skończysz, moglibyśmy pójść na strzelnicę.

Chciał zdobyć dla mnie pluszowego zwierzaka! Z góry wiedziałam, którego wybiorę – tego polarnego niedźwiedzia z drucianymi okularami, w szaliku. Już sobie wyobrażałam, jak chwalę się nim przed Taylor. „Co, ten misiek? Conrad Fisher go dla mnie wygrał na strzelnicy”.

Resztę jabłka pochłonęłam na dwa razy.

– W porzo – oświadczyłam, ocierając usta wierzchem dłoni. – Chodźmy.

Conrad ruszył prosto w stronę strzelnicy.

Musiałam nieźle wyciągać nogi, żeby za nim nadążyć. Jak zwykle za wiele nie mówił, więc dla równowagi ja gadałam dwa razy więcej.

– Wydaje mi się, że kiedy wrócimy, mama wreszcie zdecyduje się na kablówkę. Steven, mój tata i ja od niepamiętnych czasów usiłujemy ją na to namówić. A ona twierdzi, że jest przeciwniczką telewizji, ale kiedy jesteśmy tutaj, od świtu do nocy ogląda filmy na A&E. To straszna hipokryzja z jej strony – trajkotałam, aż wreszcie umilkłam.

Zorientowałam się, że Conrad wcale mnie nie słucha. Gapił się na dziewczynę obsługującą strzelnicę.

Miała jakieś czternaście czy piętnaście lat. Pierwsze, co zauważyłam, to jej szorty. Były kanarkowo żółte, no i były naprawdę, ale to naprawdę krótkie. Dokładnie takie same, jakie ja włożyłam dwa dni wcześniej, a chłopcy wyśmiali mnie bezlitośnie. Tak się z nich cieszyłam, wybrałyśmy je razem z Susanną, tymczasem okazało się, że dla chłopaków to świetny pretekst do nabijania się ze mnie. Faktem jest, że na niej takie szorty wyglądały o wiele lepiej.

Miała chude i piegowate nogi, ramiona też. Wszystko miała chude, nawet usta. Włosy długie, falujące. Rude, ale tak jasno rude, że niemal brzoskwiniowego koloru. Kto wie, może to były najładniejsze włosy, jakie widziałam. Nosiła je odgarnięte na bok, były tak długie, że musiała je przytrzymywać, kiedy podawała ludziom wiatrówki.

Jasne, że to z jej powodu Conrad chciał się wybrać na deptak. Wziął ze sobą mnie, bo nie chciał przyjść sam, a przecież nie mógł wybrać się ze Stevenem i z Jeremim, bo dopiero daliby mu popalić. Wszystko jasne. Żadnego innego powodu nie było. Kiedy tylko zobaczyłam, jak się na nią gapi, od razu się zorientowałam. Wydawało się, że wstrzymuje oddech na jej widok.

– Znasz ją? – spytałam.

Zaskoczony spojrzał w moją stronę, jakby zupełnie zapomniał o moim istnieniu.

– Co? Nie, chyba nie.

Przygryzłam usta.

– A chciałbyś?

– Czy co bym chciał? – Conrad najwyraźniej nie mógł skumać, co jeszcze bardziej mnie zirytowało.

– No, czy chciałbyś ją poznać? – spytałam niecierpliwie.

– No, chyba tak.

Złapałam go za rękaw i przyciągnęłam do lady.

Dziewczyna uśmiechnęła się do nas, ja do niej, ale to wszystko były takie grzecznościowe uśmiechy. Grała swoją rolę, nic więcej.

– Ile strzałów? – spytała.

Miała aparat na zębach, tylko że u niej wyglądał on interesująco, jak jakaś biżuteria, a nie założone u dentysty urządzenie do wyprostowywania zębów.

– Trzy strzały – odpowiedziałam. – Fajne masz szorty.

– Dzięki – odparła.

Conrad odchrząknął.

– Naprawdę fajne.

– Co ty? A kiedy ja włożyłam takie same dwa dni temu, mówiłeś, że są za krótkie. – Do dziewczyny powiedziałam: – Conrad jest bardzo opiekuńczy. A ty masz starszego brata?

Roześmiała się.

– Nie. – A do Conrada: – Uważasz, że są za krótkie?

Zaczerwienił się. Nigdy wcześniej nie widziałam, żeby się czerwienił. Nigdy, przenigdy, odkąd go znałam.

Coś mi się zdawało, że może widzę jego rumieniec pierwszy, a zarazem ostatni raz.

Spojrzałam ostentacyjnie na zegarek.

– Conrad, przejadę się karuzelą, zanim stąd się zerwiemy. A ty wygraj dla mnie jakąś fajną nagrodę, dobra?

Conrad skinął szybko głową, ja powiedziałam dziewczynie „cześć” i poszłam na karuzelę najszybciej, jak mogłam – żeby nie widzieli, że się rozryczałam.

Później dowiedziałam się, że dziewczyna miała na imię Angie. Conrad wygrał dla mnie białego misia w drucianych okularach i szaliku. Jak się od niego dowiedziałam, to Angie mu zasugerowała, że to najfajniejsza z nagród. Dodał, że on też był tego zdania. Odpowiedziałam na to, że właściwie marzyła mi się żyrafa, ale dzięki tak czy inaczej. Misia nazwałam Junior Mint i zostawiłam go tam, gdzie jego miejsce: w letnim domu.

rozdział trzeci

Kiedy się rozpakowałam, od razu poszłam nad basen, ponieważ wiedziałam, że tam będą chłopcy. Owszem, wylegiwali się na szezlongach, zwieszając na boki brudne stopy.

Kiedy Jeremi mnie zobaczył, zerwał się na równe nogi.

– Paaanie i paaanowie – rozpoczął tonem komentatora na ringu bokserskim. – Chyba przyznacie, że już najwyższy czas… na pierwszą kąpiel Belly tego lata!

Cofnęłam się odrobinę. Byle nie za szybko, bo zaraz będzie po wszystkim – rzucą się za mną w pogoń.

– Nie ma mowy – stwierdziłam.

Wtedy wstali też Conrad i Steven.

Zagrodzili mi przejście.

– Tradycji musi stać się zadość – oznajmił Steven, a Conrad tylko uśmiechał się diabolicznie.

– Dajcie spokój, to strasznie głupie – zaprotestowałam, ale bez większej nadziei, że mój sprzeciw coś da. Cofnęłam się, a wtedy mnie chwycili. Steven i Jeremi złapali mnie za ręce. – Proszę, dajcie spokój – powtarzałam, próbując im się wyrwać.

Ciągnęłam do tyłu, ale oni oczywiście byli silniejsi. Wiedziałam, że nie ma co się opierać, jednak zawsze próbowałam, chociaż ocierałam sobie przy tym stopy o płyty chodnika.

– Gotowi? – zakomenderował Jeremi, podnosząc mnie do góry.

Conrad tymczasem chwycił moje stopy, a wtedy zawisłam w powietrzu, trzymana za prawą rękę przez Stevena i za lewą przez Jeremiego.

Rozkołysali mnie, jakbym była workiem mąki.

– Nienawidzę was! – wrzasnęłam, próbując przekrzyczeć ich śmiech.

– Raz – zaczął Jeremi.

– Dwa – podjął Steven.

– I trzy! – dokończył Conrad.

Wrzucili mnie do basenu, w ubraniu i ze wszystkim. Wpadłam z potężnym pluskiem. Nawet pod wodą słyszałam, jaki mają ubaw.

Ta ich głupia tradycja zaczęła się jakieś milion lat wcześniej. Chyba Steven wpadł na ten pomysł. Nienawidziłam tego. Co z tego, że był to jeden z nielicznych momentów, kiedy byłam im potrzebna do zabawy, skoro traktowali mnie tylko jak przedmiot i bawili się moim kosztem. Czułam się wtedy zupełnie bezsilna. Numer z wrzucaniem do basenu zawsze przypominał mi, że jestem kimś z zewnątrz, że jestem za słaba, żeby się bronić. A wszystko dlatego, że jestem dziewczyną. Młodszą siostrą Stevena.

Dawniej beczałam, biegłam na skargę do Susanny i do mamy, ale na nic się to nie zdawało. Tylko chłopcy stwierdzali, że jestem skarżypytą. Ha, niedoczekanie. Tym razem będzie inaczej. Udam, że to mnie cieszy, i może w ten sposób chociaż trochę popsuję im zabawę.

Kiedy wypłynęłam na powierzchnię, uśmiechnęłam się radośnie i stwierdziłam:

– Ale z was dzieciaki. Jakbyście mieli po dziesięć lat!

– Zgadza się. Więcej nam nie trzeba! – odparował Steven strasznie z siebie zadowolony.

To jego samozadowolenie malujące się na twarzy sprawiło, że naszła mnie chętka, żeby go ochlapać. Jego, a zwłaszcza te bezcenne okulary przeciwsłoneczne od Hugo Bossa, na które pracował trzy tygodnie, żeby móc sobie je wreszcie zafundować.

Potem powiedziałam:

– Wiesz, Conrad, chyba skręciłeś mi kostkę.

Udawałam, że z trudem płynę w ich stronę.

Conrad podszedł do brzegu basenu.

– Coś mi mówi, że to przeżyjesz – stwierdził z tym swoim kpiącym uśmiechem.

– Pomógłbyś mi chociaż wyjść – zażądałam.

Przykucnął i wyciągnął do mnie rękę, a ja chwyciłam go za dłoń.

– Dzięki – rzuciłam beztrosko, po czym uścisnęłam go mocno i z całej siły pociągnęłam za rękę.

Zachwiał się i runął głową w dół. Wylądował w basenie z jeszcze większym pluskiem niż ja.

Chyba w życiu tak się nie śmiałam, jak wtedy. Tak samo Jeremi i Steven.

Założę się, że cała Cousins Beach słyszała nasz śmiech.

Głowa Conrada szybko wychynęła z wody. Ruszył kraulem w moją stronę. Bałam się, że będzie wściekły, ale nie, przynajmniej nie jakoś strasznie. Uśmiechał się, chociaż w tym jego uśmiechu widać było groźbę. Odepchnęłam się nogami od ściany basenu, żeby mu się wymknąć.

– Nie złapiesz mnie! – zawołałam kpiącym tonem. – Za wolny jesteś!

Za każdym razem, gdy się zbliżał, odpływałam kawałek dalej.

– Pudło – wołałam na cały głos ze śmiechem.

Jeremi i Steven, którzy stali przezornie dalej od brzegu, a bliżej domu, wtórowali mi:

– Schudło!

Rozśmieszyło mnie to, więc nie dość szybko płynęłam, aż wreszcie Conrad złapał mnie za nogę.

– Puszczaj – wysapałam, wciąż się śmiejąc.

Conrad potrząsnął głową.

– Podobno jestem za wolny? – przypomniał i się zbliżył.

Znajdowaliśmy się po głębszej stronie basenu, tam, gdzie nie ma gruntu. Przez przemoczoną białą koszulkę widziałam złoty odcień jego skóry.

Nagle zapadło jakieś niezręczne milczenie między nami. Dalej trzymał mnie za stopę, a ja usiłowałam utrzymać się na powierzchni. Przez sekundę pożałowałam, że Jeremi i Steven nie znajdują się bliżej. Nie wiedziałam dlaczego.

– Puszczaj – powiedziałam.

Pociągnął mnie za stopę, jeszcze bliżej siebie. Kiedy znalazłam się tak niedaleko niego, zrobiło mi się dziwnie i nieswojo. Powiedziałam to jeszcze raz, ostatni raz, chociaż wcale nie chciałam tego powiedzieć.

– Conrad, puszczaj.

Puścił. A potem mnie przytopił. Nieważne. I tak już wcześniej wstrzymałam oddech.

rozdział czwarty

Susanna skończyła drzemkę zaraz po tym, jak przebraliśmy się w suche ubrania. Przepraszała, że nie była obecna podczas naszego przybycia. Dalej wyglądała na zaspaną i miała włosy potargane po jednej stronie, jak mały dzieciak. Najpierw w objęcia padły sobie ona i moja mama, ściskały się mocno i bardzo długo. Moja mama była tak zachwycona, że omal się nie rozpłakała, a moja mama nigdy nie płacze.

Potem przyszła kolej na mnie.

Mnie też czekał długi uścisk, na tyle bliski i długi, że aż zaczęłam się zastanawiać, ile to jeszcze potrwa i kto pierwszy się odsunie.

– Ale jesteś szczupła – powiedziałam jej, częściowo dlatego, że to była prawda, a także dlatego, że zawsze bardzo jej na tym zależało.

Nieustannie była na diecie, zawsze pilnowała się, żeby nie jeść niczego tuczącego. Moim zdaniem miała perfekcyjną figurę.

– Dzięki, kochanie – odpowiedziała Susanna i wreszcie mnie wypuściła. Odsunęła mnie na długość ramienia. Pokręciła głową i stwierdziła: – Rany, ale ty wyrosłaś. Kiedy zdążyłaś się stać taką piękną kobietą?

Uśmiechnęłam się bardzo zawstydzona. Jak to dobrze, że chłopcy byli na górze i tego nie słyszeli.

– E tam. Wyglądam tak samo jak zawsze.

– Owszem, zawsze byłaś ładna, ale teraz to zupełnie co innego. – Przechyliła głowę, jakby przyglądała mi się z podziwem. – Zrobiłaś się naprawdę śliczna. Zobaczysz, czeka cię niesamowite, cudowne lato. Lato, którego nigdy nie zapomnisz.

Susanna zawsze puszczała takie górnolotne teksty; brzmiało to jak jakaś proklamacja i jakby jej słowa miały stać się prawdą dlatego, że wypowiedziała je tak uroczyście.

Rzecz jednak w tym, że Susanna się nie myliła. To było lato, którego nigdy, przenigdy nie zapomnę. Tego lata wszystko się zaczęło. Tego lata stałam się ładną dziewczyną. A to dlatego, że po raz pierwszy tak się poczułam. Mam na myśli, że poczułam się ładna. Atrakcyjna. Każdego lata wierzyłam, że coś się zmieni. Że życie stanie się inne. I tego lata wreszcie tak się stało. Wszystko się zmieniło i ja się zmieniłam.

rozdział piąty

Pierwszego wieczoru zawsze było tak samo: wielka waza pełna ostrej zupy rybnej, którą Susanna przygotowała, czekając na nasz przyjazd. Zupy z mnóstwem krewetek, krabów i ośmiorniczek – wiedziała, że bardzo lubię takie małe ośmiorniczki. Nawet kiedy byłam jeszcze dzieckiem, odkładałam je na bok, zostawiałam je sobie na koniec. Susanna postawiła wazę pośrodku stołu, a do tego był francuski chleb z chrupiącą skórką kupiony w okolicznej piekarni. Każde z nas dostało miskę, a potem całą kolację dolewaliśmy sobie, zanurzając chochlę w wazie. Susanna i mama zawsze popijały czerwonym winem, a my, jako nieletni, zawsze dostawaliśmy winogronową fantę, jednak tego wieczoru wino pili wszyscy.

– Moim zdaniem już są na to wystarczająco dorośli. Jak uważasz, Laur? – spytała Susanna, kiedy usiedliśmy do stołu.

– Nie wiem, nie wiem – wahała się moja mama, ale potem machnęła ręką. – A zresztą, niech będzie. W porządku. Jestem strasznie staroświecka i prowincjonalna. Prawda, Beck?

Susanna roześmiała się i odkorkowała butelkę.

– Ty? W życiu – zapewniła, nalewając każdemu z nas nieco wina. – To wyjątkowy wieczór. Pierwszy wieczór lata.

Conrad wypił swoje wino dwoma łykami. Pił, jakby był przyzwyczajony do wina. Jak widać w ciągu roku niejedno może się zdarzyć. Wypił, a potem stwierdził:

– To przecież nie jest pierwszy wieczór lata, mamo.

– A właśnie, że jest. Lato zaczyna się dopiero wtedy, gdy pojawiają się przyjaciele – oświadczyła Susanna i wyciągnęła ręce, żeby dotknąć mojej dłoni oraz dłoni Conrada.

On drgnął i odsunął się, niemal odruchowo. Susanna nie zwróciła na to uwagi, ale ja zauważyłam. Zawsze dostrzegałam wszystko, co robił Conrad.

Jeremi też chyba zwrócił na to uwagę, ponieważ szybko zmienił temat.

– Belly, zobacz moją najnowszą bliznę – zawołał i podniósł koszulkę. – Tego wieczoru zdobyłem trzy gole.

Jeremi też grał w futbol. Był dumny z ran odniesionych w bitwie.

Pochyliłam się w jego stronę, żeby je obejrzeć. Rzeczywiście, miał na dolnej części brzucha długą bliznę, która właśnie zaczynała się zacierać. I widać było, że sporo ćwiczył. Brzuch miał twardy i płaski, a zeszłego lata wcale jeszcze tak nie było. Teraz wyglądał potężniej od Conrada.

– Ho, ho – powiedziałam.

Conrad parsknął pogardliwie.

– Jeremi chce po prostu pochwalić się swoim sześciopakiem – stwierdził. Odłamał kawałek chleba i zanurzył go w swojej misce. – Pokaż nam wszystkim, nie tylko Belly.

– Jasne. Pokaż nam, Jeremi! – zawołał Steven, szczerząc się od ucha do ucha.

Jeremi też uśmiechnął się szeroko.

– Zazdrościsz mi, bo już przestałeś grać – odpowiedział Conradowi.

Co? Conrad przestał grać w futbol? To było dla mnie coś zupełnie nowego.

– Nie, człowieku, nie mów? Przestałeś? – spytał zaskoczony Steven.

Najwyraźniej i dla niego była to nowość. Conrad był naprawdę dobrym zawodnikiem. Susanna swojego czasu wysyłała nam wycinki z gazet. Przez ostatnie dwa lata grali z Jeremim w tej samej drużynie, ale jak dotąd to Conrad był jej gwiazdą.

Conrad wzruszył ramionami. Miał jeszcze mokre włosy, ja zresztą też.

– Nudne to się zrobiło – wyjaśnił.

– Sam się zrobił nudny. O to chodzi – wtrącił Jeremi, a potem wstał i zadarł koszulkę. – Nieźle, co?

Moja mama wybuchła śmiechem, Susanna odchyliła się do tyłu i też się roześmiała.

– Siadaj, Jeremi – zawołała, grożąc mu kromką chleba.

– Co ty na to, Belly? – spytał.

Wyglądał, jakby puszczał do mnie oko, chociaż wcale nie puszczał.

– Nieźle – przyznałam, starając się powstrzymać uśmiech.

– Teraz niech Belly pokaże klatę – zaproponował Conrad.

– Belly nie musi niczym się przechwalać. Wszyscy widzimy, jak ślicznie wygląda, wystarczy na nią popatrzeć – odezwała się Susanna.

Upiła łyczek wina i uśmiechnęła się do mnie.

– Śliczna? Jasne – rzucił Steven. – Śliczna jak wrzód na dupie.

– Steven – ofuknęła go mama.

– No co? Co ja takiego powiedziałem? – zdziwił się.

– Steven jest świnia, więc nie wie, co to słowo znaczy – wytłumaczyłam go usłużnie. Przysunęłam chleb w jego stronę. – Chrum, chrum, Steven. Weź chlebka z korytka.

– A, chętnie – oświadczył i odłamał chrupiącą przylepkę.

– Belly, opowiedz o swoich seksownych przyjaciółkach, z którymi mnie poznasz – zaproponował Jeremi.

– Oj, przecież już to przerabialiśmy – przypomniałam. – Nie powiesz mi, że zapomniałeś o Taylor Jewel.

Wtedy wszyscy ryknęli śmiechem, nawet Conrad.

Wszyscy, łącznie z Jeremim, chociaż zrobił się przy tym zupełnie czerwony.

Pokręcił głową.

– I kto tu jest prosię? Nie musisz być taka niemiła – stwierdził. – A w country clubie jest pełno fajnych dziewczyn, więc o mnie się nie martw. Martw się o Conrada. To on ma przechlapane.

Z początku plan był taki, żeby obaj, Jeremi i Conrad, pracowali w country clubie jako ratownicy. Conrad pracował tam poprzedniego lata. W tym roku Jeremi był już w takim wieku, że mógł mu towarzyszyć, ale w ostatniej chwili Conrad zmienił zdanie i postanowił podjąć pracę jako pomocnik kelnera w modnej knajpce z owocami morza.

To było takie miejsce, do którego ciągle chodziliśmy. Problem w tym, że dzieci do dwunastego roku życia płaciły tam tylko dwadzieścia dolarów. Oczywiście nadszedł taki czas, gdy tylko ja byłam dwunastolatką. Tymczasem moja mama nigdy nie omieszkała przypomnieć kelnerowi, że mam dwanaście lat czy mniej. Tak dla zasady. A za każdym razem, gdy to robiła, czułam, że się kurczę. Żałowałam, że nie mogę zapaść się pod ziemię. Chłopaki nawet nie robili z tego wielkiej sprawy, ale i tak czułam się inna od wszystkich, czego nienawidziłam. Nie cierpiałam, kiedy tak przy wszystkich wytykała mi, że jestem inna. Bo chciałam być właśnie taka sama jak wszyscy.

rozdział szósty

10 LAT

Oczywiście chłopcy natychmiast stworzyli zgraną paczkę. Liderem został Conrad.

Wystarczyło, że coś powiedział, a żaden z nich nawet słowem nie pisnął. Steven był drugi po nim, a Jeremi robił za błazna, prześmiewcę. Już pierwszej nocy tamtego lata Conrad postanowił, że będą spać w śpiworach na plaży i rozpalą ognisko. Był w skautach, więc znał się na tych wszystkich sprawach.

Spoglądałam z zawiścią na ich przygotowania. Zwłaszcza wtedy, gdy spakowali krakersy i cukierki ślazowe.

Chciałam im powiedzieć, żeby nie zgarniali całego pudełka, ale ugryzłam się w język. W końcu nie byłam tu u siebie. To nie był mój dom.

– Steven, nie zapomnij o latarce – polecił Conrad.

Steven przytaknął pospiesznie. Jeszcze nigdy nie widziałam, żeby pozwolił komuś sobą dyrygować. Co prawda Conrad zawsze mu imponował, bo był od niego osiem miesięcy starszy. Każdy miał kogoś, komu imponował. Oprócz mnie. Teraz pożałowałam, że nie jestem w domu, bo moglibyśmy z tatą zrobić lody karmelkowe i potem zjeść je w salonie na parterze.

– Jeremi, pamiętaj o kartach – rzucił teraz Conrad, sam zwijając śpiwór.

Jeremi zasalutował i zatańczył, śmiesznie przebierając nogami, aż się rozchichotałam.

– Tak jest, panie kapitanie – zawołał, po czym, zwracając się do mnie, wyjaśnił: – Conrad rządzi się jak nasz ojciec. Tylko niech ci się nie wydaje, że musisz go słuchać czy coś w tym rodzaju.

Po tym, jak Jeremi się do mnie odezwał, nabrałam odwagi, więc spytałam:

– Mogę iść z wami?

Steven odpowiedział z miejsca:

– Nie, tylko dla chłopaków. Prawda, Conrad?

Conrad zawahał się.

– Przykro mi, Belly – powiedział i wyglądał przez sekundę, jakby rzeczywiście było mu przykro.

No, może nawet dwie sekundy. Jednak potem zajął się dalej zwijaniem śpiwora.

Odwróciłam się od nich w stronę telewizora.

– Nie ma sprawy. Wcale mi nie zależy.

– Oho, uwaga. Belly zaraz się rozpłacze – uczepił się mnie Steven. Zawołał do Jeremiego i Conrada: – Gdy chce coś wymóc na tacie, zawsze tak robi. A tata zawsze daje się nabrać.

– Przymknij się, Steven! – zawołałam.

Bałam się, że naprawdę się poryczę. Za żadne skarby nie chciałam wyjść już pierwszego wieczoru na płaksę. Bo wtedy już nigdy by mnie ze sobą nie zabrali.

– Belly się rozbeczy, Belly się rozbeczy – zawołał śpiewnie Steven, a potem razem z Jeremim zaczęli podskakiwać i pokazywać mnie palcami.

– Odczepcie się od niej – warknął Conrad.

Steven znieruchomiał.

– Co? – spytał zdumiony.

– Ale z was gówniarze – stwierdził Conrad i potrząsnął głową.

Zebrali wszystkie rzeczy i byli już gotowi do wyjścia. To była moja ostatnia szansa, żeby wziąć udział w tej zabawie i żeby przyjęli mnie do swojej bandy. Powiedziałam prędziutko:

– Steven, jeżeli mnie nie weźmiesz, powiem mamie.

Steven skrzywił się do mnie.

– Nie, nie powiesz. Mama nie znosi, kiedy jesteś skarżypytą.

To była prawda. Mama naprawdę nie lubiła, kiedy skarżyłam na Stevena. Wiedziałam, co powie: że chłopak musi mieć trochę czasu dla siebie, że na pewno zabierze mnie następnym razem, a w domu z nią i z Beck przecież będzie fajniej. Opadłam na kanapę ze skrzyżowanymi ramionami. Przepadła moja szansa. I w dodatku wyszłam na skarżypytę, na małolatę.

Już wychodzili, kiedy Jeremi odwrócił się i znowu podskoczył kilka razy, przebierając nogami. Nie potrafiłam powstrzymać śmiechu.

Tymczasem Conrad przez ramię rzucił:

– Dobranoc, Belly.

I wtedy wpadłam po uszy. Zakochałam się.

rozdział siódmy

Nie tak od razu zorientowałam się, że ich rodzina była bogatsza od mojej. Ten dom na plaży nie był jakąś luksusową rezydencją, tylko porządnym domem, wygodnym i solidnym, takim, w którym można mieszkać przez cały rok. Stały tam kanapy pokryte mocno już spłowiałą marszczoną tkaniną w paski i skrzypiący fotel na biegunach, o który my, dzieciaki, zawsze się biliśmy. Biała farba łuszczyła się na ścianach, deski podłóg wybieliło słońce.

Był to jednak duży dom, starczało w nim miejsca dla nas wszystkich, a pomieściłoby się w nim więcej osób. Całe lata wcześniej powstała przybudówka. Z jednej strony był pokój mojej mamy, pokój Susanny i pana Fishera oraz jeszcze jedna pusta sypialnia. Z drugiej – mój pokój, sypialnia i pokój chłopaków. Mieszkali razem, czego zawsze im zazdrościłam. Mieli tam piętrowe łóżko i szerokie łoże dla trzeciego. Musiałam spać sama w swoim pokoju i to doskwierało mi tym bardziej, że słyszałam, jak chłopaki chichrają za ścianą i szepczą przez całą noc. Kilka razy pozwolili mi spać u nich, ale zdarzało się to tylko wtedy, gdy mieli jakąś wyjątkowo straszną historyjkę do opowiedzenia i potrzebowali odpowiedniej publiczności. Nadawałam się, bo zawsze wrzeszczałam w odpowiednich momentach.

Kiedy podrośliśmy, chłopcy przestali spać razem. Steven zamieszkał po stronie rodziców, a Jeremi i Conrad mieli pokoje z tej samej strony, co ja. Od samego początku mieliśmy wspólną łazienkę. Nasza jest po naszej stronie domu, dalej jest łazienka mamy, a wejście do łazienki Susanny znajduje się w jej sypialni. W naszej są dwie umywalki, jedna jest Jeremiego i Conrada, drugiej używamy ja i Steven.

Kiedy byliśmy dziećmi, chłopcy nigdy nie opuszczali deski. Potem, kiedy wyrośli – też nie. A to wciąż przypominało mi, że jestem inna i nie należę do ich paczki. Jednak niektóre drobiazgi się zmieniły. Kiedyś chlapali na wszystkie strony wodą, czy to naumyślnie, czy niechcący. Za to teraz, odkąd zaczęli się golić, w obu umywalkach zostawiali pełno króciutkich włosków. Na półeczce stały ich dezodoranty, kremy do golenia i woda po goleniu.

Tej wody mieli więcej niż ja perfum – tę jedną jedyną buteleczkę francuskich perfum kupił mi tatuś na Gwiazdkę, kiedy miałam trzynaście lat. Pachniały wanilią, palonym cukrem i cytryną. Mam wrażenie, że pomogła mu wybrać jego dawna dziewczyna ze studenckich czasów. On sam nigdy nie był dobry w takich sprawach. No, w każdym razie ja nie zostawiałam moich perfum obok ich kosmetyków. Trzymałam je na toaletce w moim pokoju i nigdy ich nie używałam. Właściwie nie wiem, po co je ze sobą zabrałam.

rozdział ósmy

Po kolacji siedzieliśmy z Conradem na kanapie. Ja w swoim końcu, on w swoim, brzdąkał na gitarze pochylony nad nią.

– Słyszałam, że masz dziewczynę – odezwałam się. – Podobno to poważna sprawa?

– Mój brat ma za długi jęzor.

Jakiś miesiąc przed naszym przyjazdem do Cousins Jeremi zadzwonił do Stevena. Gadali przed dłuższą chwilę, a ja przyczaiłam się obok drzwi Stevena i podsłuchiwałam. Steven niewiele mówił, ale rozmowa sprawiała wrażenie poważnej. Potem wpadłam do jego pokoju i zapytałam, o czym rozmawiali. Steven stwierdził, że jestem wścibska i go szpieguję, a dopiero potem powiedział mi, że Conrad ma dziewczynę.

– Jaka ona jest?

Nie patrzyłam na niego, żeby nie zorientował się, jak strasznie się przejmuję tą kwestią.

Conrad odchrząknął.

– Zerwaliśmy ze sobą – odpowiedział.

Omal się nie zachłysnęłam. Moje serce podskoczyło.

– Twoja mama nie przesadza. Rzeczywiście łamiesz dziewczęce serca!

To miał być żart, ale wypowiedziane przeze mnie słowa rozbrzmiewały w mojej głowie jak jakieś oświadczyny.

Skrzywił się.

– To ona mnie rzuciła – rzekł bezbarwnym głosem.

Nie mogłam sobie wyobrazić, że jakaś dziewczyna rzuciła Conrada. Ciekawa byłam, jak wygląda. W mojej wyobraźni stała się już konkretną osobą.

– A jak ma na imię?

– Czy to nie wszystko jedno? – odburknął, ale potem dodał: – Aubrey. Na imię ma Aubrey.

– A dlaczego cię rzuciła?

Nie mogłam się powstrzymać. Byłam bardzo ciekawa. Co to za dziewczyna? Wyobrażałam sobie jasne złote włosy i turkusowe oczy, zadbane paznokcie o idealnie owalnym kształcie. Ja musiałam obcinać swoje krótko, bo kiedyś grałam na pianinie i co prawda potem przestałam, ale przyzwyczajenie pozostało.

Conrad powoli odłożył na bok gitarę i zapatrzył się ponuro w przestrzeń.

– Powiedziała, że się zmieniłem.

– A zmieniłeś się?

– Nie wiem. Wszyscy się zmieniają. Ty się zmieniłaś.

– Jak się zmieniłam?

Wzruszył ramionami, a on znów sięgnął po gitarę.

– No, normalnie. Wszyscy się zmieniają.

Conrad zaczął grać na gitarze, kiedy poszedł do szkoły średniej. Nie cierpiałam, gdy na niej grał. Siedział, wybrzdąkiwał akordy, nie bardzo zwracał uwagę na otoczenie i tylko częściowo był obecny. Nucił coś pod nosem, przebywał we własnym świecie. My oglądaliśmy telewizję albo rżnęliśmy w karty, a on brzdąkał. Albo w ogóle siedział w swoim pokoju i ćwiczył. Nie wiadomo, po co to robił. Z mojego punktu widzenia sprowadzało się to do tego, że poświęcał swój czas gitarze, zamiast poświęcać go nam.

– Posłuchaj tego – powiedział kiedyś do mnie i podał mi jedną ze słuchawek, podczas gdy druga pozostała w jego uchu. Nasze głowy zetknęły się. – Niesamowite, co?

„Tego”, czyli Pearl Jam.

Conrad taki był zachwycony i wniebowzięty, jakby on jeden na świecie słuchał tej kapeli. Co prawda do tamtej chwili rzeczywiście nie miałam pojęcia o jej istnieniu, ale odtąd był to najlepszy kawałek, jaki słyszałam. Zaraz kupiłam płytę Ten i słuchałam jej w kółko.

Kiedy rozlegały się dźwięki utworu numer pięć, czyli Black, to było tak, jakby wracała magiczna chwila, jakby tamta chwila się powtarzała.

Kiedy skończyło się lato i wróciłam do domu, wybrałam się do sklepu muzycznego, gdzie kupiłam nuty i nauczyłam się grać ten kawałek na pianinie. Myślałam, że może kiedyś mogłabym akompaniować Conradowi, że razem stworzymy zespół. Głupota, bo przecież w letnim domu nawet nie było pianina. Susanna co prawda chciała sprowadzić dla mnie instrument, żebym mogła ćwiczyć, ale moja matka się nie zgodziła.

rozdział dziewiąty

Wnocy, jeżeli nie mogłam usnąć, skradałam się na dół, żeby popływać w basenie. Pływałam tam i z powrotem, dopóki się nie zmęczyłam. Później, kiedy wracałam do łóżka, czułam to w mięśniach, ale zarazem byłam rozluźniona, zrelaksowana.

Uwielbiałam owijać się po pływaniu w któryś z chabrowych ręczników kąpielowych Susanny. Potem wchodziłam na paluszkach na górę i zasypiałam, zanim zdążyły mi wyschnąć włosy. Po kąpieli zawsze usypia się w mgnieniu oka. To niesamowite, niepowtarzalne uczucie. Dwa lata wcześniej przyłapała mnie na tym Susanna i od tej pory zdarzało się, że pływała razem ze mną. Na przykład miałam głowę pod wodą i płynęłam, a kiedy wskakiwała do niej i zaczynała pływać po drugiej stronie basenu, czułam wibracje. Nie rozmawiałyśmy ze sobą, tylko pływałyśmy, ale miło było pomyśleć, że jest tam razem ze mną. Tylko tamtego lata widywałam ją bez peruki.

Susanna była wtedy świeżo po chemii, więc nie rozstawała się z peruką. Nikt jej nigdy nie widywał bez peruki, nawet moja mama. Susanna miała przedtem przecudne włosy. Długie, karmelkowego koloru, mięciutkie jak wata cukrowa. Peruka w najmniejszym stopniu ich nie przypominała, chociaż była zrobiona z prawdziwych włosów, w najlepszym gatunku. Potem, kiedy skończyła chemioterapię i włosy jej odrosły, już zawsze nosiła krótkie. Też w nich ładnie wyglądała, ale to już nie było to samo. Gdyby teraz ktoś na nią popatrzył, nikt by nie pomyślał, że dawniej wyglądała całkiem inaczej, że miała długie włosy jak nastolatka, jak ja.

Pierwszej nocy nie mogłam usnąć. Żeby przyzwyczaić się do mojego łóżka na nowo, chociaż spałam w nim właściwie każdego lata, musiały minąć co najmniej dwie noce. Wierciłam się i przewracałam z boku na bok przez jakiś czas, aż w końcu nie wytrzymałam, włożyłam kostium kąpielowy, ten z drużyny pływackiej, ze złotymi paskami i górą w stylu racer back. Zrobił się już na mnie sporo za ciasny. To miała być moja pierwsza nocna kąpiel tego lata.

Kiedy pływałam samotnie nocami, wszystko zdawało się lepsze, przejrzystsze. Kiedy słuchałam własnych wdechów i wydechów, ogarniało mnie poczucie spokoju, pewności i siły. Czułam, że mogłabym tak pływać bez końca.

Przepłynęłam kilka długości, miałam właśnie zrobić nawrotkę, ale kopnęłam coś, więc wypłynęłam, żeby na chwilę zaczerpnąć powietrza i zobaczyć, co to takiego. Okazało się, że trafiłam w nogę Conrada. Siedział na krawędzi basenu ze zwieszonymi stopami. To znaczy, że gapił się na mnie przez cały czas. I w dodatku palił papierosa.

Zostałam w wodzie aż do podbródka, ponieważ nagle zdałam sobie sprawę, że ten kostium kąpielowy jest naprawdę przyciasny.

„Dopóki Conrad tu jest – pomyślałam – nie ma mowy, żebym wyszła z basenu”.

– Od kiedy palisz? – rzuciłam oskarżycielskim tonem. – I w ogóle co tu robisz?

– Na które pytanie mam odpowiedzieć najpierw?

Powiedział to tym swoim protekcjonalnym tonem, tak jakby zwracał się do dziecka, czym zawsze doprowadzał mnie do szału.

Szybko dopłynęłam do brzegu i oparłam się ramionami o krawędź.

– Na drugie.

– Nie chciało mi się spać, więc wyszedłem, żeby zaczerpnąć powietrza – wyjaśnił i wzruszył ramionami.

Kłamał. Wyszedł tylko po to, żeby zapalić.

– A skąd wiedziałeś, że tu jestem? – spytałam.

– Belly, daj spokój. Przecież ty zawsze pływasz po nocach.

Zaciągnął się papierosem.

To znaczy, że on o tym wiedział? A ja myślałam, że to taka moja tajemnica, że znam ją tylko ja i Susanna. Ciekawa byłam, czy od dawna o tym wie. I czy wszyscy inni też wiedzą. Nawet nie wiedziałam, dlaczego to było dla mnie takie ważne, ale jednak było. Dla mnie miało to znaczenie.

– No, dobra. A kiedy zacząłeś palić?

– Nie pamiętam. Chyba jakoś w zeszłym roku.

Specjalnie wykręcał się od odpowiedzi, żeby mnie tylko rozzłościć.

– W każdym razie nie powinieneś palić. Powinieneś natychmiast to rzucić. Czy jesteś uzależniony?

Roześmiał się.

– Nie, skąd.

– W takim razie rzuć natychmiast. Jeżeli się postarasz, na pewno ci się uda.

Mocno wierzyłam, że kiedy się postara, może dokonać czegokolwiek.

– Ale jeżeli ja nie chcę?

– Conrad, powinieneś. Palenie przecież strasznie szkodzi.

– A co mi dasz, jeżeli rzucę? – spytał, żeby trochę się ze mną poprzekomarzać.

Papierosa trzymał nad puszką po piwie.

Nagle powietrze wokół nas stało się zupełnie inne. Jakby naładowało się elektrycznością, jakby czaił się w nim piorun.

Puściłam krawędź basenu i zaczęłam unosić się w wodzie w pionowej pozycji, jednocześnie powoli oddalając się od Conrada. Wydawało się, że minęła cała wieczność, zanim mu wreszcie odpowiedziałam.

– Nic ci nie dam – stwierdziłam. – Powinieneś rzucić dla własnego dobra.

– Racja – przyznał i ta chwila się skończyła, a nastrój prysł. Wstał i zgasił papierosa na puszce. – Dobranoc, Belly. Nie siedź tutaj za długo. Kto wie, jakie potwory mogą pojawić się nocą.

Wszystko znowu wróciło do normy. Chlapnęłam wodą na jego nogi i do jego pleców zawołałam:

– Wal się.

Wiele lat temu Conrad, Jeremi i Steven zdołali mi wmówić, że grasuje na wolności seryjny morderca dzieci, który szczególnie lubi pulchne małe dziewczynki o kasztanowych włosach i niebieskich oczach.

– Zaraz! Rzucisz czy nie? – zawołałam.

Nie odpowiedział, roześmiał się tylko. Widziałam, jak drgały mu ramiona, kiedy zamykał furtkę.

Położyłam się na wodzie, na plecach. Słyszałam bicie mojego serca. Stukało szybko-szybko-szybko, jak metronom. Conrad stał się inny. Wyczułam coś już nawet podczas kolacji, zanim opowiedział mi o Aubrey. Zmienił się. A jednak nadal robił na mnie takie samo wrażenie. Pod tym względem nic się nie zmieniło. I to było wrażenie takie, jakbym znalazła się na samym szczycie kolejki górskiej, a wagonik za chwilę miał ruszyć pędem w dół.

rozdział dziesiąty

Belly, dzwoniłaś już do taty? – spytała mama.

– Nie.

– Uważam, że powinnaś do niego zadzwonić i powiedzieć mu, co u ciebie słychać.

– Wątpię, żeby siedział w domu i zamartwiał się tą kwestią.

– Mimo wszystko.

– No dobrze. A Stevenowi kazałaś do niego zadzwonić? – spytałam.

– Nie – odpowiedziała spokojnym tonem. – Twój ojciec i Steven wkrótce spędzą razem dwa tygodnie, ponieważ będą wybierać college. Natomiast ty się z nim zobaczysz dopiero wtedy, gdy minie lato.

Dlaczego ona zawsze musi być taka rozsądna? I to we wszystkim. Moja matka to jedyna osoba, jaką znam, która rozwiodła się w rozsądny sposób.

Wstała i podała mi telefon.

– Zadzwoń do ojca – poleciła i wyszła z pokoju.

Zawsze tak robiła, to znaczy wychodziła z pokoju, kiedy rozmawiałam z ojcem, bo chciała zapewnić mi możliwość swobodnej rozmowy. Akurat. Zupełnie jakbym miała takie tajemnice, które chciałabym opowiedzieć ojcu, a których nie mogłabym przed nią zdradzić.

Nie zadzwoniłam do niego. Odłożyłam telefon. To ojciec powinien do mnie zadzwonić, nie odwrotnie. W końcu on był moim rodzicem, a ja tylko dzieckiem. A zresztą tatusiowie i letni dom to dwa różne światy. Dotyczyło to zarówno mojego ojca, jak i pana Fishera. Oczywiście obaj nas odwiedzali, ale to nie było ich miejsce. Byli nie z tej bajki. W przeciwieństwie do nas – naszych matek i nas, dzieci.

rozdział jedenasty

9 LAT

Graliśmy w karty na ganku, a moja mama i Susanna piły margaritę i grały w pokera. Słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, co oznaczało, że wkrótce nasze mamy będą musiały pójść do środka, żeby przyrządzić kukurydzę i hot dogi.

Ale jeszcze nie teraz. Najpierw musiały dokończyć swoją partyjkę.

– Laurel, dlaczego mówisz na moją mamę Beck, skoro wszyscy inni mówią na nią Susanna? – zainteresował się nagle Jeremi.

Grał w parze z moim bratem, Stevenem, i kiepsko im szło. Przegrywali. Gry karciane nudziły Jeremiego, zawsze rozglądał się za czymś ciekawszym do zrobienia, choćby za jakimś tematem do rozmowy.

– Mówię tak do niej, bo to jest jej panieńskie nazwisko – wyjaśniła moja mama i zgasiła papierosa.

Obie paliły tylko wtedy, gdy były razem, bo to była szczególna okazja. Moja mama mówiła, że kiedy pali z Susanną, czuje się jak za młodych lat. Stwierdziłam, że to jej skróci życie właśnie o całe lata, ale ona tylko machnęła ręką i odpowiedziała mi, żebym przestała krakać.

– A co to jest nazwisko panieńskie? – dopytywał się dalej Jeremi.

Mój brat postukał znacząco palcem w jego karty, żeby przypomnieć mu o grze, ale Jeremi go zignorował.

– To nazwisko kobiety, zanim wyjdzie za mąż, głąbie – rzucił Conrad.

– Nie nazywaj go głąbem – machinalnie pouczyła go Susanna, układając jednocześnie karty w dłoni.

– Ale po co musi zmieniać nazwisko? – zdumiał się Jeremi.

– Wcale nie musi. Ja nie zmieniłam. Nazywam się Laurel Dunne, tak samo jak w dniu, kiedy przyszłam na świat. Fajnie, prawda? – Moja mama lubiła się przechwalać przed Susanną tym, że nie zmieniła nazwiska po ślubie. – Niby z jakiej racji kobieta miałaby zmieniać nazwisko dla mężczyzny? Tak nie powinno być.

– Laurel, przymknij się wreszcie – upomniała ją Susanna i rzuciła na stół kilka kart. – Ful.

Moja mama westchnęła i też rzuciła karty.

– Nie chcę już grać w pokera. Zagrajmy w coś innego. Może w tysiąca z dzieciakami.

– Ktoś tu nie umie przegrywać – stwierdziła Susanna.

– Mamo, my wcale nie gramy w tysiąca. Gramy w kierki i ty nie możesz z nami grać, bo zawsze próbujesz oszukiwać – wtrąciłam.

Moim partnerem był Conrad, więc byłam prawie pewna, że wygramy. Specjalnie go wybrałam. Conrad był dobry w wielu konkurencjach. Najszybciej pływał, najlepiej surfował na desce, a poza tym zawsze, ale to zawsze wygrywał w karty.

Susanna klasnęła w dłonie i roześmiała się głośno.

– Laurel, ta dziewczyna to kubek w kubek dawna ty.

– Nie, Belly to córeczka tatusia – powiedziała moja mama, a następnie wymieniły szybko tajemnicze spojrzenia, że od razu chciałam zapytać: „Co? No powiedz, powiedz co?”.

Jednak wiedziałam, że moja matka nigdy się nie wygada. Potrafiła dotrzymywać tajemnic, zawsze tak było. Pewnie chodziło o to, że jestem podobna do ojca: mam takie oczy z uniesionymi kącikami jak on, jego nos (ale na szczęście w wersji dla dziewczynek), jego wysunięty podbródek. Po matce odziedziczyłam tylko dłonie.

Jednak to tajemne porozumienie między nimi trwało tylko sekundę, potem Susanna uśmiechnęła się do mnie.

– Święte słowa, moja droga Belly – oświadczyła. – Twoja matka oszukuje. Od niepamiętnych czasów oszukuje w kierki. Pamiętajcie, dzieci, że oszustwo nie popłaca.

Susanna zawsze nazywała nas dziećmi, ale co ciekawe, ja wcale nie miałam nic przeciwko temu. Bo normalnie tego nie lubię. Jednak Susanna robiła to w taki sposób, że bycie dzieckiem nie wydawało się niczym złym. Nie chodziło jej o to, że jesteśmy mali i dziecinni. Raczej jakby chciała powiedzieć, że mamy przed sobą całe życie.