Cynthia Ellingsen

Trzy Panny Młode

Tłumaczenie: Paweł Rojewski

Tytuł oryginału: Marriage Matters

Outsourcing wydawniczy – Roboto Translation:

Tłumaczenie: Paweł Rojewski

Redakcja i korekta: Anita Widman-Drzewiecka

Skład: Jacek Goliatowski

Projekt okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Copyright © 2013 by Cynthia Ellingsen

Zdjęcie na okładce © Neustockimages / Istockphoto.com

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal 2014

Wydanie I

Warszawa 2014

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08 oraz 22 894 60 54

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-7881-480-1

Wszelkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Krzysztof Talarek / Virtualo Sp. z o.o.

Mojej matce

Część pierwsza

Rozdział 1

Chloe McCallister nie nosiła się zbyt elegancko. Najlepiej czuła się w dżinsach, luźnym t-shircie i sportowych butach. Jej matka i babka wiedziały o tym doskonale, toteż miały niezły ubaw, obserwując cierpienie dziewczyny, gdy przemierzała kamienistą plażę w wytwornej sukience i butach na wysokim obcasie.

– Wyobraź sobie, że to wybieg dla modelek – krzyknęła do niej babcia. – Postaraj się!

– Dasz radę! Jesteśmy już prawie na miejscu! – wtórowała jej matka Chloe.

Dziewczyna zatrzymała się gwałtownie. Jak to prawie na miejscu? Stały nad brzegiem jeziora Michigan, a w zasięgu wzroku nie dało się zauważyć nic, co mogłoby sugerować, że gdzieś tu odbędzie się jakiekolwiek przyjęcie weselne. Właściwie poza mewami, które nurkowały w wodzie w poszukiwaniu pożywienia, nic się tu nie działo. Chloe miała tylko nadzieję, że ptaszyska będą bardziej zainteresowane rybami niż jej srebrną spinką, utrzymującą jako taki porządek na jej głowie pełnej niesfornych loków.

Żałowała, że nie spakowała się wcześniej, zamiast w ostatniej chwili chwytać przypadkowe ubrania, które wydawały się odpowiednie na tę okazję, i upychać je byle jak w walizce. W efekcie sukienka, którą teraz miała na sobie, była o rozmiar za mała i mocno krępowała jej ruchy. Do tego wszystkiego zapomniała wziąć wygodne buty, dlatego musiała włożyć szpilki babki. Niestety, Chloe miała prawie metr osiemdziesiąt wzrostu i dwunastocentymetrowe obcasy niekoniecznie dodawały jej uroku.

Westchnęła. Nie miała ochoty brać udziału w całym tym przedstawieniu. Od dawna była zdania, że ludziom poprzestawiało się w głowach; wymyślali coraz to nowe atrakcje, byle tylko ich ślub był wyjątkowy. Skutkiem tego Chloe znalazła się dziś na takim pustkowiu. I wcale jej się to nie podobało.

Ona sama planowała, gdyby kiedyś jednak ktoś poprosił ją o rękę, że uroczystość weselna będzie niezwykle skromna. Ślub odbędzie się w małym kościele, a gośćmi będą najbliżsi znajomi i oczywiście rodzina. Przede wszystkim jednak na nogach będzie miała płaskie, wygodne, choć eleganckie buty. Żadnych szpilek. Tego była pewna.

Tak, zaplanowała wszystko w najdrobniejszych szczegółach, nawet to, że kiedy będzie tańczyć z ojcem, poprosi o jakiśszybszy kawałek. Zdecydowała już nawet, jaki będzie smak tortu weselnego.

Lubiła snuć takie wizje przyszłości, choć w gruncie rzeczy dobrze wiedziała, że jej fantazje nie mają szans na szybką realizację. Zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę fakt, że ostatni raz szczegóły anatomiczne mężczyzny widziała na teście z biologii jeszcze w czasie studiów.

– Chodź, Chloe! – krzyknęła matka. – Ten ślub odbędzie się z nami lub bez nas, a skoro dotarłyśmy aż tutaj, to może jednak warto się pospieszyć.

– Nie zrobię tego, dopóki nie powiecie, dokąd idziemy!

Matka i babka spojrzały na siebie porozumiewawczoi Chloe poczuła dziwny niepokój, który po krótkiej chwili przerodził się w panikę, gdy babcia, niczym prowadząca teleturniej, wskazała na grupę ludzi w kolorowych sukniach i garniturach khaki stojących pod ukwieconym łukiem, któryznajdował się na samym szczycie wydmy. Chloe zaczęła żałować, że kawa w hotelu nie była doprawiona czymś mocniejszym niż śmietanka.

Zdjęła bezużyteczne w tej sytuacji buty i ruszyła przez skały, doganiając rodzinę.

– Mamo – westchnęła, chwytając rozgrzaną dłoń Kristine. – Myślałam, że idziemy na ślub, a nie na casting do „Rozbitka”.

– Nie marudź. To uroczy spacer. – Kristine zajęta była właśnie odganianiem olbrzymiego owada, który uparł się, że usiądzie jej na czubku nosa. Mimo to nie podzielała niepokoju córki. – Są tu nawet kamienie Petoskey. Spójrz. – Wskazała na pokryty wzorkiem kamień w wodzie. – Wzór pojawia się, tylko kiedy są mokre.

– Fascynujące – powiedziała znudzona Chloe i zadrżała. Dopiero teraz zauważyła aparat fotograficzny na szyi matki oraz egzemplarz „Wielkich tras wędrownych Północnego Michigan” w jej ręce. – Zatem tylko my jesteśmy takimi frajerkami, że wybrałyśmy opcję spacerową? Zaplanowałyście tę trasę specjalnie! A ja, w przeciwieństwie do was, wcale nie mam ochoty kontemplować piękna przyrody!

Babcia zaśmiała się głośno. June, jak zwykle ekscentryczna, miała na sobie suknię z długimi rękawami, uszytą z jakiegoś błyszczącego materiału, ogromne okulary przeciwsłoneczne i dziwny kapelusz – przypominający trochę pszczelarski. Zdjęła go i pomachała nim w stronę córki i wnuczki.

– Powinniśmy jak najszybciej napić się drinka. Może lepiej byłoby jednak wrócić do hotelu?

– Nareszcie – Chloe odgarnęła włosy z przepoconej szyi – ktoś tu mówi rozsądnie. – Uchwyciła spojrzenie matki i skomentowała:

– Nie patrz tak! Pan młody to jakaś piąta woda po kisielu, ostatni raz widziała go, kiedy miałam dziesięć lat. Wcale nie mam ochoty na ten ślub…

– Chloe! Śluby są takie wzruszające. – Kristine uniosła okulary, ujawniając swe jasnoniebieskie oczy. – Są magiczne. Są…

– Są prawie tak straszne, jak walentynki. – Chloe wskazała na serdeczny palec, którego oczywiście nie zdobił żaden pierścionek ani obrączka. – I przypominają mi, że umrę samotna.– Jej głos przybrał teraz nieco ironiczną barwę.

June pogłaskała ją delikatnie po plecach.

– Nie umrzesz samotna. Masz nas.

– Zatem muszę przekonać jakiegoś mężczyznę, żeby nie tylko zakochał się we mnie do szaleństwa, ale żeby zaakceptował też ciebie i mamę?

– Oczywiście – przytaknęła June. – Trzy w jednym. Innego wyjścia nie przewiduję.

– Nic się nie martw, na pewno kogoś znajdziesz. – Kristine poprawiła niesforny kosmyk włosów Chloe. – Musisz się tylko trochę postarać. Stanowczo za dużo pracujesz. Nie masz czasu na spotkania z przyjaciółmi, nie ma się co dziwić, że nie poznałaś nikogo interesującego.

Rzeczywiście. Studia podyplomowe, staż, praca na pół etatu sprawiły, że Chloe ledwo miała chwilę na złapanie oddechu, a co dopiero na randki. Już znalezienie czasu na wyjazd na ten ślub było niezłym wyzwaniem organizacyjnym.

– Prawdę mówiąc, wcale mi na tym nie zależy. Lubię spędzać czas tylko z wami – stwierdziła. – Przynajmniej jesteście zabawne. Wątpię, żeby znalazł się mężczyzna, który potrafiłby mnie tak rozśmieszyć.

– To akurat prawda – skonstatowała June i, jakby chcąc to potwierdzić, wskazała na sam szczyt wydmy. – Ścigamy się– oznajmiła i nie czekając na reakcję wnuczki, puściła się biegiem. Każdy jej krok wzbijał tumany piachu.

– Dalej, pokonasz ją. – Kristine popchnęła córkę.

Chloe poprawiła okulary. Jakoś nie mogła się zdecydować.

– Nie chcę się spocić. Niech biegnie… Może dostanie zawału i będziemy miały spokój.

June pokonała spory dystans, zanim się odwróciła. Widząc, że wnuczka nie podążyła za nią, zatrzymała się, krzycząc coś do córki i wnuczki.

– Wątpię, żeby jej coś było – odparła Kristine. Jedną ręką upięła włosy w kok. – Poza tym, o ile mnie słuch nie myli, nazywa cię tchórzem.

Chloe przygryzła wargę. Bolały ją stopy. Piasek dostawał się dosłownie wszędzie i czuła ogromne zniechęcenie. Wcale nie miała ochoty biec za babcią.

– No dalej! – June odwróciła się i pomachała kapeluszem.

– Dość tego. – Chloe podała buty matce i ruszyła przed siebie, chcąc dobiec do szczytu wydmy jeszcze przed babką.

Kiedy Kristine tam dotarła, Chloe i June siedziały na krzesłach, ciężko dysząc. Kwartet jazzowy grał jakieś romantyczne melodie, a kelnerzy krążyli po okolicy z tacami pełnymi szklanek z zimną wodą.

Kristine rozglądała się dookoła z podziwem w oczach.

– Pięknie tu.

Biały piasek wydm i jezioro Michigan rozciągały się aż po horyzont, tworząc idealne tło dla uroczystości, która miała się tu za chwilę odbyć. Na skraju wzgórza stały rzędy białych krzeseł rozdzielone satynowym dywanem, który wiódł do łuku udekorowanego czerwonymi, różowymi i fioletowymi kwiatami. Rośliny kołysały się na wietrze, a błękitne jezioro błyszczało w słońcu. Niewątpliwie było to wymarzone miejsce na ślub. Marzenie każdej panny młodej. Zakładając oczywiście, że nie zjadły jej nerwy.

Kristine doskonale pamiętała, jak czuła się, stojąc przed ołtarzem w białej sukni. Cała drżała z ekscytacji, niepokoju i wrażeń.

– Jesteś tego pewna? – spytał wtedy Kevin, drocząc sięz nią jeszcze.

Dotyk jego dłoni uspokoił ją jednak i poczuła przypływ miłości, jakiego nigdy wcześniej nie doświadczyła.

– Spotkałam miłość swojego życia – pomyślała.

Zarumieniła się na to wspomnienie. Była wtedy taka niemądra i dziecinna. Tak, miała szczęście przeżyć z Kevinem wiele pięknych, pełnych pasji lat, czego wielu osobom nie dane było doświadczyć. Ale w końcu, jak wszystko, ich małżeństwo utraciło swój blask, płomień miłości przygasł.

Powodem nie było wcale jakieś konkretne wydarzenie, raczej codzienność, która podkopywały fundamenty małżeństwa. Chloe dorosła i poszła na studia, miała swoje życie, Kevin stracił posadę, a ona otworzyła własną firmę. Kiedy jej mążznalazł wreszcie pracę, okazało się, że wymaga się od niego gotowości do podróżowania. Coraz rzadziej bywał w domu. To oczywiście miało ogromny wpływ na ich relacje. Widzieli się coraz rzadziej i, Kristine coraz częściej miała takie wrażenie, oddalali od siebie.

Na przykład w ten weekend wypadała ich dwudziesta piąta rocznica ślubu, a oni nawet nie planowali spędzić jej razem. Nie była to oczywiście niczyja wina. Po prostu tak jakoś wyszło. Kristine musiała jechać na ślub, a Kevin jak zwykle dokądś leciał. Tak naprawdę żadne nie pamiętało, że rocznica wypada w najbliższą sobotę. Zorientowali się, gdy było już za późno. Potem mogli już tylko udawać, że nie stanowi to dla nich problemu.

– No tak – stwierdził Kevin. – Nie wiadomo kiedy staliśmy się starym, dobrym małżeństwem.

Na wspomnienie jego słów uśmiechnęła się sztucznie. Przykro było myśleć, że te dni, kiedy liczyło się tylko wspólne oglądanie zachodów słońca i przytulanie, minęły bezpowrotnie. Przerażeniem napawała ją myśl, że jeśli nie będą ostrożni, wszystko to, co razem przez lata tworzyli, może wkrótce zostać spisane na straty. W jej oczach pojawiły się łzy.

Chloe natychmiast to zauważyła i trącając delikatnie June, powiedziała:

– Mama znowu się wzruszyła.

Rzeczywiście, zdarzało się jej to bardzo często. Od lat cała rodzina droczyła się z Kristine, żartując, że potrafi płakać z byle powodu. Do ckliwego wzruszenia mogły ją doprowadzić nawet reklamy. Chloe często wspominała chwile, gdy mama odprowadzała ją do przedszkola. Podczas gdy rodzice jej rówieśników pocieszali swoje rozhisteryzowane pociechy, ona sama musiała pocieszać mamę.

– Nie, nie płaczę – odparła szybko Kristine. – Po prostu coś wpadło mi do oka. Pewnie ten piasek.

Nie lubiła kłamać, ale też wcale nie miała zamiaru przyznawać, że z jej małżeństwem jest coś nie tak, zwłaszcza swojej matce. June nie spoczęłaby, dopóki nie ustaliłaby planunaprawczego, który pozwoliłby rozwiązać problem małżeński jej córki. Tego dnia jednak Kristine, bardziej niż zwykle, chciała cieszyć się piękną pogodą i wspaniałymi widokami.Jeśli musiała udawać, że wszystko gra, to trudno. Uśmiechnęła się więc i spytała:

– Może poszukamy sobie miejsc?

June wstała i wskazała niedużą przyczepę przy parkingu.

– Proponuję, żebyśmy najpierw poprawiły makijaż. Te toalety wyglądają przyzwoicie.

Kristine odwróciła się w kierunku wskazywanym przez matkę. Dostrzegła przyczepę gdzieś na końcu wyznaczonego terenu weselnego. Zrobiła kilka kroków w tę stronę, ale po chwili zwątpiła. Tuż obok przyczepy stała grupka dziewczyn w różowych sukniach. Rozmawiały z mężczyznami w garniturach ozdobionych szarfami.

– Mamo, nie. To przyczepa panny młodej – powiedziała.– Jeśli chcesz przypudrować nos, musisz to zrobić tam – wskazała na rząd przenośnych toalet. Stały tuż przy parkingu i można było odnieść wrażenie, że parowały.

– O ile dobrze pamiętam – stwierdziła ostentacyjnie June – otrzymałam zaproszenie na ślub, a nie na kemping. Żądam więc łazienki z klimatyzacją i bieżącą wodą.

Chloe uśmiechnęła się pod nosem i trąciła babcię ramieniem.

– Nie denerwuj się tak bardzo, to grozi zawałem – wyszeptała przekornie.

W oczach starszej pani pojawił się podejrzany błysk.

– Poza tym źle się czuję. – Mówiąc to, June teatralnym gestem wachlowała się swoim kapeluszem. – Chyba dostałam porażenia słonecznego. A może to stan przedzawałowy. Koniecznie muszę się schłodzić. I to w jakichś przyzwoitych warunkach!

Kristine westchnęła z dezaprobatą. Dobrze wiedziała, że jej matka uwielbiała zachowywać się tak, jakby żadne zasady jej nie dotyczyły i, co gorsza, zawsze wciągała w to Chloe.

– Przykro mi – odparła Kristine – ale muszę być stanowcza. Po prostu nie możecie…

Nim jednak dokończyła zdanie, jej matka i córka kierowały się już w tamtą stronę. Wyglądały razem tak śmiesznie – jedna niezwykle wysoka i szczupła, druga maleńka, ale, jak na swój wiek, zgrabna i rześka. Obie szły niezwykle zdecydowanym krokiem, który sugerował, że nie mają zamiaru zrezygnować z wygód.

– Nie do wiary – wymamrotała Kristine do siebie.– To na pewno skończy się jakąś awanturą. Stwierdziwszy to, ruszyła natychmiast za nimi. Miała nadzieję, że zdąży je dogonić i zapobiec nieszczęściu.

Gdy June otworzyła drzwi, jej policzki owiało chłodne, przyjemne powietrze. Od razu poczuła się lepiej. Naprawdę zaczynała podejrzewać, że może umrzeć z gorąca. Obejrzała się, by sprawdzić, co robią Kristine i Chloe. Stały z tyłu w korytarzu i June pomyślała, że wyglądają, jakby się czegoś bały. Nie podzielała ich obaw. Łazienka była po prostu urocza. No, może trochę za bardzo pachniała lakierem do włosów i perfumami, ale cóż, nie można być zbyt wybrednym.

– Chodźcie! – stwierdziła wesoło June. – To stanowczo le… – urwała nagle. Wydawało się jej , że ktoś płacze. Zmrużyła oczy, nasłuchując. Dopiero po chwili dostrzegła kobietę w bieli.

Panna młoda stała, w ręku trzymając bukiet, i łkała żałośnie, jak gdyby za chwilę miało jej pęknąć serce. Poza tym wyglądała idealnie. Miała na sobie piękną, rozkloszowaną suknię. Kaskada kręconych blond włosów spięta była perłowymi grzebykami, wpiętymi w falbankowy welon. Nawet jej makijaż, który z pewnością był wodoodporny, wyglądał nienagannie.

Chloe nagle wpadła na June.

– Babciu! Co ty… o, nie.

– Mamo! – June poczuła, że ktoś ciągnie ją za rękę.– Chodźmy stąd… Natychmiast!

Kobieta jednak nie zamierzała ustępować. Szybko uznała, że los nie bez powodu pokierował ją właśnie tutaj. Wysunęła się do przodu. Z pudła przy lustrze wyjęła kilka chusteczek.

– Pan młody się przestraszył? – spytała.

Była już na wielu weselach, podczas których zamiast młodych pojawiali się ich rodzice bądź świadkowie, oświadczając, że „młodzi się, niestety, rozmyślili”.

Dziewczyna aż podskoczyła zaskoczona tym, że ktoś jeszcze tu jest, zdołała jednak odpowiedzieć:

– Nie, nie rozmyślił się… Ale ja chyba tak.

June drgnęła. Wydawało jej się niewiarygodne, że ktoś poświęca tyle uwagi i energii, aby mieć najpiękniejsze przyjęcie ślubne, a nie odpowiedział sobie wcześniej na pytanie, czy na pewno chce być z drugą osobą.

Nie namyślając się długo, powiedziała, co myśli. W tym momencie do akcji wkroczyła Kristine. Na jej piegowatej twarzy pojawił się wyraz zażenowania.

– Przepraszam – powiedziała. – Matka źle się poczuła, ale już sobie idziemy. Proszę się nie przejmować tym, co mówi.

Znowu pociągnęła June za ramię. Ta aż chwyciła się blatu stołu, aby utrzymać równowagę.

– Przestań – odezwała się, gdy Kristine udało się cofnąć ją o dwa kroki. – Ja po prostu…

– Ma rację – odparła panna młoda. Dotknęła delikatnie płatków róż ze ślubnego bukietu, po czym usiadła na białym, wiklinowym stołku. – Ma świętą rację.

– Naprawdę? – Kristine puściła matkę.

June prychnęła, prostując się. Oczywiście, że tak. Nieważne, czy jej córka chciała to przyznać, czy nie, June zawsze wiedziała lepiej od innych, co jest dla nich dobre.

– Marzyłam o ślubie, odkąd byłam dziewczynką. – Panna młoda pociągnęła nosem. – A teraz, kiedy nadszedł… nie jest tak, jak myślałam.

– Śluby stały się teraz trochę… inne – odezwała się spokojnym tonem Chloe, ale Kristine, na wszelki wypadek, żeby nie palnęła jakiegoś głupstwa, spojrzała na nią groźnie.

Panna młoda uśmiechnęła się.

– Zawsze myślałam, że wyjdę za… – zawahała się. – Cóż…

– Księcia – podpowiedziała June. – Gwiazdę filmową. Prezydenta.

– Strażaka. – Spojrzenie panny młodej pełne było bólu.– Wychowałam się nieopodal remizy strażackiej i co noc słyszałam, jak wozy strażackie pędzą ludziom na ratunek. Myślałam, że wyjdę za kogoś takiego. Kogoś, kto… – po policzku ściekła jej kolejna łza – mógłby mnie uratować. – Panna młoda pokręciła głową i znowu się rozpłakała. – To nie ma sensu.

– Ma – odparła June. – To zrozumiałe, że masz wątpliwości. Po prostu chcesz się czuć bezpiecznie. – Wiedziała, co mówi. Kiedy żył jej mąż, June zawsze czuła się bezpiecznie. Najgorsze było to, że tracąc go, czuła, że traci jedyną osobę, która mogła ją chronić.

Panna młoda potrząsnęła głową.

– Nie wiem, czy dam radę.

W ciszy, która na chwilę zapadła, słychać było tylko wentylator. W lustrze June zauważyła Chloe przygryzającą wargę, jak gdyby rozważała słowa dziewczyny, oraz Kristine, wpatrującą się w swoją obrączkę.

– Każda panna młoda przez to przechodzi – stwierdziła June. – Czy to pół roku przed ślubem, dwa dni wcześniej, czy nawet w sam wielki dzień zawsze pojawiają się łzy, żal, wątpliwości. Uwierz mi, to się zdarza. Sama też miałam ochotę wycofać się tuż przed swoim ślubem...

– Naprawdę? – zdziwiła się Kristine. – Nigdy o tym nie mówiłaś.

June uśmiechnęła się.

– Prosiłam nawet matkę, żeby posłała mnie do zakonu.Ale ta pogłaskała mnie tylko po policzku i odparła z uśmiechem: „To kiepski pomysł”.

Chloe zaśmiała się.

– Miała słuszność.

– Zamiast tego wyszłam za mąż – June wskazała na córkę i wnuczkę. – I po latach muszę przyznać, że była to najlepsza decyzja w moim życiu.

Panna młoda spojrzała na pierścionek zaręczynowy. Zza drzwi dobiegały ich śmiechy i rozmowy druhen.

– Jeśli naprawdę chcesz odwołać ten ślub – June starała się przemawiać łagodnie – nie powinnaś tego robić sama. Powinien być przy tobie ktoś bliski. Jakiś przyjaciel.

Chloe przytaknęła.

– Mam zawołać twoją druhnę?

– Nie – odparła panna młoda. – To właśnie jest najgorsze.

– Dlaczego?

– Robbie to mój najlepszy przyjaciel. Mogę z nim porozmawiać o wszystkim, zawsze mnie rozśmiesza i wie, co powiedzieć, kiedy czuję się… – dziewczyna zamilkła. – No tak – wyszeptała.

– Kochasz go, prawda? – spytała June.

Źrenice panny młodej rozszerzyły się.

– Tak.

Wstała i spojrzała na kobietę, uśmiechając się szczerze.

– Tak!

– „Tak” powiesz przy ołtarzu – zaśmiała się June. – Czeka cię za chwilę piękna uroczystość.

– Na pewno – dodała Kristine.

– Powinnaś za niego wyjść – przytaknęła Chloe. – Jeśli to naprawdę twój najlepszy przyjaciel.

June chwyciła kolejną chusteczkę i wytarła lekko już rozmazany tusz na twarzy dziewczyny, a potem delikatnie ją popchnęła.

– Idź już.

Panna młoda ruszyła ku drzwiom, ciągnąc za sobą białą suknię. Nagle stanęła i chwyciła bukiet stojący w wazonie przy lustrze.

– Miałam to zrobić na weselu, ale… – uśmiechnęła się do June. – Łap!

Zanim ta zorientowała się, co się dzieje, bukiet leciał już w kierunku jej twarzy. Wyciągnęła ręce, raczej by się osłonić, niż go złapać. Łodyżki uderzyły w jej rękę i poczuła, jak jej palce zaciskają się na kwiatach. Ale na jej dłoniach spoczęły również dłonie Chloe i Kristine. Zszokowana June spojrzała na bukiet różowych i białych róż otoczonych gipsówką.

Panna młoda pisnęła.

– Będziecie następne! Wszystkie trzy!

Chloe zachichotała.

– Eee, mam jakiegoś chłopaka, o którym nie wiem?

Kristine potrząsnęła głową.

– Ja… mam już męża.

June uniosła brwi z niedowierzaniem.

– To byłaby niespodzianka.

– Dziękuję. To było… – Panna młoda opuściła głowę, jak gdyby zrozumiała powagę tego, co chciała zrobić. Po chwili wyprostowała się, uśmiechnęła do June i powtórzyła.

– Dziękuję.

Dziewczyna otworzyła drzwi. Do przyczepy wpadło słońce, a na horyzoncie majaczyło jezioro Michigan. Druhny zobaczyły ją i pomachały, rozmawiając podniesionymi głosami.

June wyciągnęła dłoń niczym odźwierny. Jej córka i wnuczka wciąż stały obok, w  rękach trzymały bukiet.

– Chodźcie – stwierdziła June. – Dowiemy się, o co chodzi z tymi ślubami. I ostrzegam, że zamierzam się dobrze bawić.

Rozdział 2

Otworzyła oczy, głośno ziewając. Wracały ze ślubu taksówką, która mknęła teraz po Kennedy Expressway. June cicho pochrapywała, oparłszy się na jej ramieniu, a Kristine przeglądała jakąś książkę. Chloe opuściła szybę, pozwalając, by ciepły wiatr owiał jej twarz. Przyglądała się majaczącemu na horyzoncie centrum. Słońce odbijało się od drapaczy chmur złotymi i niebieskimi refleksami. Cieszyła się, że znowu jest w domu.

Kochała Chicago. Uwielbiała gwar River Walk, wyjątkową atmosferę miasta, ulubione kluby, do których tak chętnie wpadała, by posłuchać muzyki, albo targi staroci, na których prawie zawsze znajdowała jakieś fantastyczne cuda. Gdyby kiedykolwiek chciała opuścić to miasto, June i Kristine z pewnością nie pozwoliłyby jej na to.

Chloe zerknęła na matkę. Dopiero teraz dostrzegła, że przegląda przewodnik. Wciąż próbowała dowiedzieć się czegoś o Michigan; gdy przewracała stronę, jej obrączka zalśniła w słońcu.

– Mamo – wyszeptała Chloe, starając się nie obudzić June. – Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy.

Kristine uśmiechnęła się, spoglądając na córkę.

– Dwadzieścia pięć lat, dasz wiarę?

Chloe nie miała wątpliwości, że choć jej rodzice byli tak różni, to stanowili idealną parę.

– Tata zaprosił cię na kolację?

Kristine wygładziła swoją białą koszulę, która o dziwo, mimo długiej podróży, wciąż wyglądała na świeżą.

– Nie ma go w domu. Wyleciał dziś.

Ojciec Chloe zaczął pracę jako menedżer regionalny firmy obsługującej elektrownie słoneczne po tym, jak po latach utracił poprzednią posadę. Chloe pomyślała, że podróżowanie cztery dni w tygodniu musiało być męczące. Ojciec żartował, że przynajmniej ma okazję zajadać się smażonymi krążkami cebulowymi i pić piwo na lotniskach, nie musząc wysłuchiwać uwag Kristine na temat złego odżywiania.

– Masz jakieś plany na dziś? – spytała matka.

Chloe zaśmiała się.

– Tak. Będę pracować.

Musiała jak najszybciej skończyć dwie prace zaliczeniowe. Łączenie studiów i pracy skutkowało coraz częściej nieprzespanymi nocami. Ale nie narzekała, zwłaszcza że obrona pracy dyplomowej zbliżała się wielkimi krokami. Kiedy jej się to uda, zacznie żyć normalnie. Przynajmniej miała taką nadzieję.

Kiedy taksówka zatrzymała się na czerwonym świetle, June jęknęła przez sen. Chloe zaśmiała się, łapiąc babcię za kolano.

– Żyjesz?

Starsza pani półprzytomna rozglądała się dookoła. Po chwili przywołała gestem mężczyznę, który stał przy drodze i sprzedawał wodę. Pogrzebała w torebce, po czym dała mu dwadzieścia dolarów.

– Trzy butelki – odezwała się zachrypniętym głosem.– Reszta dla pana.

Mężczyzna błyskawicznym ruchem podał trzy butelki zimnej wody.

– Och – jęknęła znowu June. – Myślałam, że umrę z pragnienia.

– To kara… Za dużo wypiłaś – stwierdziła Chloe.

Po ślubie większość gości udała się do baru w centrum Traverse City. Chloe, która sama też się nieźle bawiła, jak przez mgłę pamiętała, że June stała na stole, wymachując bukietem niczym różdżką i krzycząc „Kto chce poślubić moją wnuczkę?”.

Dźwięk telefonu oznajmił jej, że dostała SMS.

– To twój chłopak? – spytała zaciekawiona June, zaglądając jej przez ramię.

– Nie, to nie mój chłopak – odparła Chloe, czytając wiadomość. – To Ben.

Odwróciła telefon w stronę babci, pokazując jej treść wiadomości: „Kiedy wracasz do domu? Jesteś mi potrzebna”.

– „Jesteś mi potrzebna” – June cmoknęła, pokazując telefon Kristine. – Widzisz to?

– Czy to… coś oznacza? – Głos Kristine był przepełniony nadzieją, co tylko poirytowało Chloe.

Matka zawsze zachowywała się, jakby chciała, by Chloe zakochała się w swoim przyjacielu z podstawówki. Oczywiście nie było na to żadnych szans. Łączyła ich przyjaźń i żadne z nich raczej nie zamierzało tego zmieniać. Ich kontakt fizyczny ograniczał się więc do powitalnego pocałunku. Co prawda kiedyś zdarzyło się, że wypili razem kilka piw i w pewnym momencie zaczęli się całować, szybko jednak opamiętali się. Nigdy o tym nie wspomnieli w żadnej rozmowie, uznając, że nic się nie stało.

– Nie rozumiem – Kristine wyciągnęła z torebki orzeszki. – Dlaczego nie możecie być razem?

June prychnęła, jakby chcąc dać do zrozumienia, że rozumie wnuczkę.

– Zarabia na życie rysowaniem obrazków. To nie byłaby dobra partia…

– Jest grafikiem, babciu. Te obrazki to projekty.

– I to niezłe – dodała Kristine, przytakując. – To Ben zaprojektował logo księgarni. Jest piękne.

Kiedy Chloe zaczęła naukę w college`u, Kristine zaskoczyła wszystkich, kupując księgarnię specjalizującą się w książkach podróżniczych. Chciała mieć jakieś zajęcie, skoro nie poświęcała już tyle czasu córce. Chloe, która początkowo sądziła, że to kiepski pomysł, teraz nie posiadała się z dumy, że jej matka podjęła taką inicjatywę.

– Babcia jest uprzedzona do Bena. Niesłusznie.

– To nieprawda – June pokręciła głową. – Powiedziałam tylko, że to dziwne, żeby mężczyzna zarabiał, rysując obrazki. To nie jest materiał na męża.

Chloe przewróciła oczami.

– To dobrze, bo nie chcę wychodzić za Bena. Poza tym wszystko wskazuje na to, że w najbliższej przyszłości nie będę miała czasu na randki. Zatem nie ma na razie na co czekać.

– Bzdury – odparła June. – Miłość znajdzie cię szybciej, niż myślisz, Chloe. Jakiś szczęśliwiec cię uwiedzie, niezależnie od tego, czy ci się to podoba.

– Uwiedzie? – Chloe wypowiedziała to słowo niemal z pogardą. – Nie wiem nawet, co to znaczy. No i nie mam na to czasu.

Aby to udowodnić, wyjęła z torebki planer.

Kristine pokręciła głową, przyglądając się harmonogramowi.

– Nie wiem, jak sobie z tym radzisz.

– Dzięki kofeinie – Chloe wrzuciła kalendarz z powrotem do torebki. – Dzięki ogromnym ilościom kofeiny.

– To niezdrowe – skomentowała Kristine, jakby poczuła nagłą potrzebę matkowania. Jej pouczenia, by jadła dużo warzyw i nie brała narkotyków pojawiały się jak zwykle w najmniej odpowiednich momentach.

– Mamo, kofeina mnie z pewnością nie zabije.

– Ale samotność może cię zabić – odparła June. – Dziewczyna w twoim wieku powinna chodzić na randki, bawić się. Tak to powinno wyglądać. Jestem przekonana, że pewnego dnia kogoś znajdziesz.

Kristine zaśmiała się, mówiąc.

– A wówczas ty oznajmisz, że nie zasługuje na twoją wnuczkę.

Chloe milczała. Kiedy taksówka w końcu zatrzymała się przed jej mieszkaniem, uśmiechnęła się.

– Było świetnie – powiedziała wesoło. – Do zobaczenia.

Po uściskach, całusach i obietnicach zdzwonienia się następnego dnia Chloe wreszcie wysiadła i ruszyła do swojego mieszkania.

– Dzięki Bogu – westchnęła pod nosem. Lubiła spędzać czas z rodziną, ale zdarzało się, że matka i babka często ją swą nadmierną ciekawością irytowały.

Chloe przerzuciła torbę przez ramię i zaczęła wchodzić po schodach. Swoje mieszkanie, w pewnym sensie, zawdzięczała Benowi, który zadzwonił do niej, gdy tylko jego sąsiad zdecydował się na przeprowadzkę. Może i na klatce schodowej pachniało trochę cebulą, a winda była nieczynna, odkąd się tu wprowadziła, ale jednym z wielu plusów mieszkania był fakt, że mieszkała tuż obok swojego najlepszego przyjaciela.

Nie zdążyła jeszcze wyjąć kluczy z torebki, gdy otworzyły się drzwi mieszkania Bena. Miał na sobie flanelowe spodnie od piżamy i niebieski t-shirt.

– Hej! – Chłopak wyglądał na podenerwowanego. – Pisałem do ciebie. Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin! – Desperacko zamachał przed nią butelką szampana i kieliszkami.

– Urodzin? – zapytała zdziwiona. Jej urodziny były przecież trzy miesiące temu.

Dopiero wtedy zauważyła, że za chłopakiem ktoś stoi. Najpierw dostrzegła szczupłe ramię, a potem całą postać. Dziewczyna miała na sobie koszulę Bena. Jej blond włosy były w nieładzie. Zapewne cierpiała na nienaturalną fascynację Taylor Swift.

– Hej – odezwała się dziewczyna lodowatym tonem.

– Chloe, to Sher… Shannon. Wiem, że obiecałem ci, że razem uczcimy twoje urodziny, ale jak widzisz… jestem bardzo zajęty….– Dziewczyna uszczypnęła Bena. – Chyba że…– spojrzał na Chloe wzrokiem desperata – chcesz to przełożyć? Wiesz, chciałbym spędzić z nią trochę więcej czasu. Ale skoro obiecałem, że spędzę z tobą urodziny…

Słysząc to, dziewczyna pocałowała Bena w czoło. Ten zamachał rękami; scena przypominała Chloe program o rytuałach godowych modliszek, który widziała na Discovery. Miała nadzieję, że Ben to przeżyje. Otworzył oko i znowu posłał jej desperackie spojrzenie.

No dobrze. Pomoże mu. Jak zawsze. Dramatycznie upuściła torebkę.

– Nie możemy przełożyć moich urodzin! Obiecałeś! Jako… – szybko zastanowiła się, jaki znak zodiaku pasuje – …prawdziwy zodiakalny Lew nie mogę się na to zgodzić.

Dziewczyna przestała go całować i spojrzała na Chloe.

– Myślałam, że kiedy człowiek się starzeje, to woli ignorować swoje urodziny.

„Zestarzeje? Kto tu niby jest stary?”

– Ile mam według ciebie lat? – spytała oburzona.

– Nie mam pojęcia, ale… – Dziewczyna obrzuciła ją pogardliwym spojrzeniem. – Czterdzieści?

Ben zaśmiał się głośno, po czym zaczął głośno kaszleć.

– Zaraz będziemy świętować. Daj mi chwilę.

– Miło było cię poznać – powiedziała Chloe do dziewczyny. – Pewnie będziemy się częściej widywać – nachyliła się i wyszeptała:

– Ben jest nieśmiały, jeśli do ciebie nie zadzwoni, ty to zrób koniecznie. Dzwoń, póki nie odbierze.

Uśmiechnęła się do niego triumfalnie i weszła do mieszkania, zamykając drzwi.

„Czterdzieści! Jasna cholera” – myślała. Miała dopiero dwadzieścia pięć lat! Wyciągnęła lusterko z torebki. Przyjrzała się sobie i po chwili dojrzała drobną linię między brwiami; no dobrze, pewnie mogłaby bardziej o siebie dbać, ale bez przesady. Z pewnością nie wyglądała na tyle lat!

Usłyszała dźwięk dzwoneczka i po chwili o jej nogi otarła się Whiskers. Chloe wzięła kotkę na ręce, spoglądając zamyślona przez okno.

Widok na tory kolei miejskiej zawsze sprawiał na niej przykre wrażenie. Żeby nie musieć na to patrzeć, powiesiła w oknie białe zasłony. Dodawały uroku białym półkom, pełnym książek o sztuce, czasopism i roślin. Na środku pokoju stała turkusowa kanapa i stolik do kawy, który wielokrotnie już zmieniał kolor.

„Może i wyglądam na czterdziestkę – powiedziała do Whiskers. – Ale przynajmniej mam fajne mieszkanie”.

Nagle otworzyły się drzwi i Ben wpadł do środka. Starannie zamknął je za sobą i zasunął zasuwę; dla pewności użył jeszcze łańcucha.

– Poszła sobie – osunął się na podłogę. – Dzięki Bogu.– Ukrył twarz w dłoniach.

– Wróci – skonstatowała Chloe. – Powiedziałam, żeby dzwoniła, dopóki nie odbierzesz.

– To zupełnie nowy poziom okrucieństwa. – Oczy Bena zrobiły się ogromne. – Będę musiał zmienić numer. – Wstał szybkim ruchem, przeszedł przez pokój, zabrał Whiskers z rąk Chloe i wtulił twarz w jej miękkie futerko.

– Cześć, Whisk. Cieszę się, że żyjesz. To nieco dziwne, zważywszy, że zapomniałem cię nakarmić.

Chloe zamachnęła się, by rzucić w niego poduszką.Na jego twarzy pojawił się uśmiech. Wydawało się, że niezależnie od sytuacji ciągle się uśmiechał.

– Coś mnie ominęło? – spytała, wyjmując napój z lodówki.

Puszka nie dawała się otworzyć, więc Ben zabrał ją i zrobił to za Chloe. Napiła się i podała mu pojemnik.

– Nic wielkiego – odparł. – Spędziłem weekend z Sally i resztą paczki. Tęsknią za tobą i grożą, że zgłoszą twoje zaginięcie na policję.

Chloe poczuła wyrzuty sumienia. Sally była jej najlepszą przyjaciółką ze studiów. Nie widziały się od bardzo dawna.

– Zadzwonię do niej – obiecała sobie głośno.

Whiskers podeszła do szafki z przysmakami i zaczęła miałczeć. Ben rzucił kotu kilka kawałków bekonu.

– Jak było na weselu? – Powąchał puszkę z jedzeniem dla kota, po czym spojrzał sceptycznie na Chloe i zapytał:

– Myślisz, że naprawdę smakują jak bekon?

– Nie – odparła Chloe, wciąż popijając napój. – Proszę, nie jedz tego, żeby się przekonać. – Ben odstawił puszkę do szafki.– Wesele jak każde inne. Strata czasu. – Dopiero po chwili odpowiedziała na pytanie.

– Strata czasu? – Ben udawał zaskoczonego. – Czyli nie tańczyłaś makareny? Nie całowałaś się z barmanem? Nie złapałaś bukietu?

– Właściwie to… – Chloe zaczęła nucić marsza weselnego i szperać w torebce. Po chwili udało jej się znaleźć różę ze wstążką, którą zwinęła z bukietu weselnego. – Ta da!

– Ukradłaś butonierkę? – Ben uniósł brwi.

– Złapałam bukiet! Cóż, na spółkę z mamą i June. Babcia zachowała większość, ale udało mi się zwinąć kwiatek.

– Świetnie. – Ben przyjrzał się przez chwilę róży, po czym zdjął srebrny magnes z lodówki. Obwiązał wstążką łodygę i przyczepił ją za pomocą magnesu do lodówki, by ususzyć kwiat.

– Proszę – stwierdził, opierając się o blat. – Może przetrwa do czasu twojego ślubu.

– Hej, naprawdę sądzisz… – zawahała się – że wyglądam na czterdziestkę?

Chłopak wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– No coś ty! Jesteśmy przecież w tym samym wieku.

Przyjaźnili się od podstawówki. Kiedyś Chloe wstawiła się za nim na placu zabaw. Starszy chłopak przyparł wówczas Bena do siatki. Unosząc pięść, Gerry Sutherland stwierdził, że Ben ma krzywą gębę i zaraz oberwie. Ten tylko zdjął okulary i zamknął oczy. Nie mogąc patrzeć na krzywdę, jaka spotkała chłopca, Chloe walnęła plecakiem w głowę Gerry`ego.

Później, w biurze dyrektora, Ben przyznał się, że nie walczył z ważnego powodu:

– Jeśli wdam się w bójkę, tata sprzeda Super Nintendo¹.

Słysząc jego wyjaśnienia, Chloe odparowała:

– W takim razie przyjdę w ten weekend do ciebie pograć w Mario Bros.

Od tego czasu stali się nierozłączni.

– Poza tym – dodał Ben – starzenie się jest dobre. Jesteśmy bardziej dojrzali. Dorośli. Mądrzejsi.

– No nie wiem – Chloe przygryzła wargę. – Z kobietami jest inaczej. Nie chcę być jak karton jajek, które ktoś wepchnął na tył lodówki i zapomniał o nich.

Ben wzdrygnął się.

– Nie lubię, kiedy używasz takich słów jak „jajka”.

– Przepraszam, ale taka jest prawda.

– Cóż, masz jeszcze mnóstwo czasu – spojrzał na nią.– Dlaczego nagle o tym myślisz?

Chloe spojrzała na zwiędnięty kwiat. Dziwne. Odkąd zaczęła studia podyplomowe, nie myślała o małżeństwie, rodzinie, posiadaniu dzieci. Jednak na weselu coś w niej drgnęło. Pan i panna młoda wyglądali na bardzo szczęśliwych.

– Nie wiem – odstawiła puszkę napoju i zaplotła swój kucyk na palec. – June marudziła, twierdząc, że powinnam wreszcie zacząć o tym myśleć.

Ben zaśmiał się.

– Nie musisz słuchać wszystkiego, co mówi twoja babka.

Chloe wzruszyła ramionami.

– Trudno zlekceważyć June.

Chłopak pokręcił głową i otworzył butelkę szampana, którą mieli uczcić jej pseudourodziny. Z gracją, którą nabył, kiedy pracował jeszcze jako kelner na Michigan Avenue, nalał alkohol do kieliszków.

– Co dziś obejrzymy?

Sam zapach alkoholu sprawił, że Chloe rozbolała głowa.

– Nic. Muszę oddać jutro pracę zaliczeniową.

– Dlaczego ciągle tyle piszesz? O ile wiem, nie studiujesz literatury, tylko terapię przez sztukę. Powinnaś raczej rysować, nie pisać – Ben przyjrzał się kieliszkowi pod światło. – Chyba że to wymówka. Przyznaj się, chcesz się mnie pozbyć?

– Musiałabym być szalona, żeby zaprzepaścić taką szansę. Być z tobą sam na sam. Tylko idiotka by zrezygnowała. Niestety, moja przyszłość wzywa. – Przeciągnęła się i poczuła ból w szyi spowodowany lotem. Albo makareną.

Ben zdawał się lekceważyć jej sugestie. Wziął „Star” ze stosu czasopism i zaczął przeglądać.

– Tylko nie zniszcz! – Przestrzegła Chloe, która nie zdążyła jeszcze przejrzeć uważnie całego numeru. – Chcę teraz zrelaksować się w wannie, zanim zabiorę się za pisanie.

– Ciekaw jestem, czy ktoś z twoich znajomych wie, że lubisz takie brukowce?

– Zwariowałeś – odparła, sortując pocztę.

– Jeśli się nie mylę, powiedziałaś, że będziesz to czytać w wannie? – spojrzał na nią, odgarniając niesforny kosmyk włosów. – Od kiedy to się kąpiesz?

– Od zawsze. Co w tym nadzwyczajnego?

– Nie wiem – Ben uśmiechnął się tajemniczo. – Nigdy tak o tobie nie myślałem.

Chloe spojrzała na niego uważnie.

– Jak?

– Nie wiem, ale zawsze sądziłem, że… wolisz brać prysznic.

– Hm, to dziwne, że w ogóle wyobrażałeś sobie mnie pod prysznicem.

Ben wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Wyobrażam sobie wszystkie kobiety pod prysznicem. No prawie wszystkie.

Chloe pokręciła głową.

– Dzięki, że zająłeś się Whiskers. – Włożyła telefon do tylnej kieszeni dżinsów i wzięła puszkę dietetycznego napoju. – Odwdzięczę się jakoś, mam nadzieję.

– Nie musisz – odparł beztrosko Ben, przeglądając dalej pismo. – Przecież jesteśmy przyjaciółmi.

Chloe weszła do łazienki, zatkała odpływ i odkręciła kran. W łazience nawet latem było chłodno, podkręciła więc grzejnik i zapaliła kilka świec. Następnie wlała trochę lawendowego płynu do kąpieli.

– No dobrze – krzyknęła. – Będę się rozbierać, idź już. Zamknij drzwi, żeby nikt się tu nie zakradł i mnie nie zabił.

– Jeszcze się nie rozbieraj. – Głowa Bena pojawiła się nagle w drzwiach. Zaciekawieniem rozglądał się po pomieszczeniu.– Fascynujące. Kąpiel. Świece. Jak romantycznie.

Pod ręką trzymał pismo Chloe.

– Oddaj mi „Stara” – stwierdziła, wyciągając rękę.

– Czytam.

Chloe nie zamierzała rezygnować.

– Szybciej!

Ben oddał jej posłusznie czasopismo, po czym ruszył w kierunku drzwi. Z jakiegoś powodu zatrzymał się jednak.

– Dziękuję – odwrócił się. – Pozwoliłaś mi spojrzeć na siebie z zupełnie nowej perspektywy. – Wziął łyk szampana, cały czas patrząc jej w oczy. Miał jasnoniebieskie oczy, a Chloe nagle poczuła, że w łazience jest zbyt gorąco i parno.

Coś było nie tak. O co mu…

Zrobił krok w jej kierunku.

– Wiedz, że będę o tobie myśleć – powiedział, odstawiając kieliszek i delikatnie dotknął jej dłoni. – Siedzącej tak w wodzie, pomarszczonej… – uśmiechnął się. – Wiesz, jak to u czterdziestolatki.

– Ty dupku!

Ben zaśmiał się. Uciekając, przedrzeźniał ją jeszcze: „Dzwoń, dopóki nie odbierze”!

– Pasujecie do siebie! – krzyknęła za nim Chloe – Do zobaczenia na twoim ślubie!

Zdejmując ubranie, z ulgą zanurzyła się w wodzie. Przez chwilę myślała, że Ben naprawdę ją podrywa. Na szczęście się myliła.

Rozdział 3

Kristine zdecydowała się zjeść w swojej ulubionej francuskiej winiarni przed pójściem do księgarni. Po kilkudniowej przerwie miała mnóstwo rzeczy do zrobienia, poza tym Kevin był już w pracy, a ona nie miała ochoty siedzieć sama w domu.

Przekroczywszy próg restauracji, uśmiechnęła się do znajomej hostessy.

– Bonjour, Michel.

– Bonjour, Kristine. – Kobieta jak zawsze umalowana była jasnoczerwoną szminką i wyglądała, jakby przeniosła się tu z lat trzydziestych. – Dziś stolik dla jednej osoby?

– Tak – odparła Kristine i z niewyjaśnionego powodu dodała: – To moja rocznica.

Michel uniosła brew.

– Rocznica istnienia księgarni?

– Nie.

Poczuła, że się czerwieni. Był to jeden z problemów, jakie wynikały z faktu bycia rudą. Do innych należała tendencja do szybkiego denerwowania się, poparzeń i niemożność noszenia różowych ubrań.

– Rocznica mojego ślubu.

Michel spojrzała za nią, jakby czegoś nie rozumiała.

– A gdzie pani…

– W podróży. – Kristine uśmiechnęła się, by dać znać, że to nie problem. – Jego praca wiąże się z częstymi wyjazdami. – Widząc minę Michel, dodała: – To naprawdę nie problem. Kiedy jest się małżeństwem tak długo…

– Kelner przyniesie wyjątkowego szampana – skonstatowała poruszona Michel.

– Nie trzeba. – Kristine poczuła się zażenowana. Dlaczego w ogóle się odzywała? June, owszem, lubiła pleść, co jej ślina na język przyniesie, ale przecież ona bardzo ceniła sobie prywatność. Zwierzanie się w żadnym razie nie było w jej stylu.– To nic nadzwyczajnego. Dzień jak co dzień.

– Oczywiście – odparła Michel, sięgając po menu. – Zaprowadzę panią do stolika.

Kristine uwielbiała atmosferę tej restauracji. Pomieszczenie wypełnione zaledwie kilkoma stolikami i bar, wzdłuż którego stały kolorowe niczym klejnoty szlachetne butelki wina. Wszystko, od drewnianych podłóg po żyrandole, wyglądało, jakby zostało wypolerowane chwilę wcześniej.

– Tutaj powinno być pani wygodnie. – Michel zatrzymała się przed stolikiem dla dwóch osób. Pokryty był białym obrusem, na którym stała porcelanowa waza wypełniona kwiatami.

– Idealnie – stwierdziła Kristine. – Dziękuję, Michel.

– Wszystkiego najlepszego – powiedziała kobieta, odchodząc od stolika.

Kristine westchnęła cicho. Wyciągnęła telefon z torebki i zadzwoniła do męża. Kevin odebrał od razu.

– Dzień dobry, kochanie. Wszystkiego najlepszego.

Kristine uśmiechnęła się i przycisnęła telefon do ucha, jakby w ten sposób chciała się przytulić do męża:

– Gdzie jesteś? – W tle słyszała ruch uliczny. Pomyślała, że jej mąż stoi gdzieś przy głównej ulicy, może czeka na taksówkę.

– W Kansas. O dziwo, jest piękna pogoda.

– Szkoda, że nie mogę tam być z tobą.

– Prawdę mówiąc, nic nie tracisz – zaśmiał się. – W tej chwili gapię się na śmietnik.

Kristine poczuła współczucie dla męża. Kiedy stracił pracę, był zdruzgotany. Potem poczuł gniew. Zaczął zaciekle szukać czegoś lepszego. Ponieważ miał ponad dwadzieścia lat doświadczenia i liczył na przyzwoitą pensję, przegrywał z mającymi mniejsze wymagania konkurentami świeżo po szkole.Po roku i czterech miesiącach zaproponowano mu wreszcie pracę w nowej branży. Wymagała ona spędzania „do 90 procent czasu w podróży”, ale wtedy nie miał już wyboru.

Zbliżył się do niej kelner w okularach. Jedną ręką nalał jej wodę, a drugą postawił przed nią koszyk ze świeżym pieczywem.

– Merci – bąknęła Kristine.

Kelner kiwnął głową i odszedł.

– A ty gdzie jesteś? – spytał Kevin.

– We francuskiej restauracji. Wiesz, tej obok księgarni – powiedziała, marszcząc brwi. Właśnie zdała sobie sprawę, że spędzają z mężem ostatnio tak mało czasu, że Kevin może nie wiedzieć, o której restauracji mówi. – Muszę dziś trochę popracować.

– Pomyśl tylko – zaśmiał się Kevin. – Dwadzieścia pięć lat temu June… obraziła nas na własnym weselu.

– Nie przesadzaj – przełamała na pół kawałek chleba, oddając się wspomnieniom. – Choć przyznaję, że jej przemówienie… – Kristine urwała, przypominając sobie słowa matki. Dała jej za to potem niezłą burę.

– Szkoda, że nie jestem tam z tobą – Głos Kevina wydawał się bardzo zmęczony. – Ale nie martw się, zbliża się nasza pięćdziesiąta rocznica. To już za… dwadzieścia pięć lat? Wtedy będziemy świętować.

Kristine sięgnęła ku stojącemu na stole bodziszkowi, dotykając jednego z płatków. Ten opadł na obrus.

– Tak – odparła, strzepując płatek. – Zapiszę to sobie w kalendarzu.

Otwierając menu, przyjrzała się daniom. Co zamówiłby Kevin? Pewnie stek z ziemniakami w rozmarynie.

– Kocham cię.

– Ja ciebie też.

* * *

Kristine i Kevin poznali się podczas programu „Semestr na morzu”, jeszcze w college`u. Dzięki niemu studenci mogli odbywać zajęcia na statku, cumując po drodze w różnych krajach. Był to chyba najbardziej ekscytujący rozdział w życiu Kristine. Mogła zwiedzić kawał świata.

Kiedy była dzieckiem, marzyła o takich podróżach. Uwielbiała oglądać w telewizji programy o Yuen Tsuen w Chinach, rezerwatach żółwi morskich w Turcji czy festiwalach święta żniw w Tajlandii. Podczas gdy jej koleżanki marzyły, by zostać gwiazdami kina bądź lekarkami, ona pragnęła zostać antropologiem, badaczem nieznanych lądów, podróżnikiem. Jednocześnie wiedziała, że nigdy nie będzie miała dość odwagi, by spełnić swoje marzenia.

Kristine nie należała do odważnych. Na to pozwalała sobie tylko w wyobraźni. Sporo odwagi wymagało od niej już pójście do college`u poza stanem, a nie zostanie w Chicago, tak jak chciała June. Kiedy zapisała się na ten kurs, już po jednej rozmowie z matką gotowa była się wycofać. Jednak ojciec przekonał ją, że powinna podjąć wyzwanie. Zadzwonił do niej w momencie, gdy już postanowiła, że się wycofuje.

– Wiem, że kochasz matkę, ale nie możesz pozwolić,by żyła za ciebie. Powinnaś zobacz świat, Kristine. Przecież tego właśnie chcesz.

Przez chwilę milczała kompletnie zaskoczona, by po chwili skonstatować:

– Boję się tak dalekiej podróży. Nikogo tam nie znam.

– Nie ma się czego bać – powiedział łagodnie ojciec.– Musisz się tylko dobrze przygotować. To może być przygoda twojego życia.

Kristine zrobiła tak, jak sugerował jej ojciec. Najpierw nauczyła się mówić „Jestem studentką i potrzebuję pomocy” w pięciu różnych językach. Potem wypchała walizkę wszelkimi dostępnymi bez recepty lekarstwami. Wzięła nawet butelkę, w którą włożyła listy do rodziców na wypadek, gdyby statek miał zatonąć.

Pierwszego dnia rejsu żołądek Kristine szalał. Zamknęła się w kajucie, podczas gdy inni udali się do stołówki. Tam skoncentrowało się całe życie towarzyskie. Ale jej nie było smutno, nie czuła się źle, będąc sama. Powoli zawroty głowy mijały, wyciszał się też żołądek i wreszcie mogła wyjść na pokład. W myślach dziękowała ojcu za pomoc w podjęciu decyzji.

– Nie wiem jak ty – usłyszała zza siebie głęboki głos – aleja nie jestem pewien.

Kristine niemal podskoczyła ze strachu. Chwyciła za balustradę, po czym odwróciła się i spojrzała w twarz chłopaka, którego kojarzyła ze wspólnych wykładów z politologii. Miał zarumienione policzki i kilka piegów na nosie. Mierzył ponad dwa metry i ważył około stu kilogramów.

– Nie jesteś pewien… czego? – Syrena okrętowa wydała głośny dźwięk, a Kristine oplotła się zwisającymi luźno rękawami bluzy.

– Wszystkiego – pokręcił głową, jakby był zdenerwowany. – Nie lubię wody, łodzi, wycieczek. Prawdę mówiąc, w ogóle nie powinno mnie tu być. Żaden związek nie jest wart takich tortur. – Kristine otworzyła już usta, żeby zaprotestować, lecz chłopak kontynuował. – Oddałbym wszystko, żeby się tam znaleźć – wskazał dłonią na zarys lądu.

Jego twarz pokryta była kropelkami potu. Kristine pomyślała, że może nie czuje się dobrze i z troską w głosie zapytała:

– Jesteś chory? Mam lekarstwa na każdą dolegliwość.

Chłopak uśmiechnął się zaciekawiony, a Kristine zdała sobie sprawę, że jest bardzo przystojny i zawstydziła się.

– Nie czuję się źle – odparł. – Ja… po prostu lubię mieć ziemię pod stopami.

Statek trafił właśnie na sporą falę, a chłopak krzyknął, chwytając balustradę, jakby tylko od jego siły zależało to, czy wypadnie za burtę. Zaśmiała się, widząc jego przerażenie.

Przybrał urażony wyraz twarzy. Przypominało jej to ilustrację z książki dla dzieci, którą czytywała jej June, w której niedźwiedziowi wbił się cierń w łapę.

– To nie jest zabawne – warknął. – Wcale nie chciałemtu być. To prawie jak porwanie.

Kristine uniosła dłonie.

– Zobacz. Nawet się nie trzymam.

– Jesteś niemądra. – Zanim zdążyła się obrazić, chłopak uśmiechnął się. Stali w milczeniu. Nad ich głowami od czasu do czasu przelatywały mewy, wydając głośne dźwięki. Z wnętrza statku dochodził ich śmiech.

– Dlaczego zatem tu jesteś? – spytała Kristine. – Dziewczyna cię zmusiła?

– Tak – spuścił głowę. – Siedzi w środku i dobrze się bawi. Wniosła na pokład butelkę rumu. Jeśli zrobi jej się niedobrze, nie będę jej ratował. Nie ma mowy.

Kristine czuła jednak, że gdyby ta dziewczyna potrzebowała pomocy, chłopak z pewnością nie wahałby się. Jego niebieskie, wrażliwe oczy i przyjazna twarz sprawiały, że wyglądał jak wielki pluszowy miś. Zastanawiała się, kim była jego dziewczyna. Pewnie należała do bractwa, które organizowało wyjazd.

– Masz dwie możliwości – stwierdziła Kristine. – Możesz chodzić w kamizelce ratunkowej…

Chłopak kiwnął głową, mówiąc niepewnie:

– Zastanawiałem się nad tym.

– Albo… – Kristine przypomniały się słowa ojca. – Wyluzujesz się i zaczniesz dobrze bawić. To wielka szansa.

Statek przyspieszył, a wiatr rozwiewał jej włosy. Szybko spięła je w kucyk.

– Szansa? – Uniósł brew zdziwiony. – Prawdę powiedziawszy, nie widzę nic nadzwyczajnego w upijaniu się na pokładzie statku. Chorobę morską mam i bez tego.

– Miałam na myśli coś zupełnie innego. Dla mnie to przede wszystkim szansa na poznanie świata.

Wzdrygnął się, słysząc jej słowa.

– O nie, tylko nie to! Należysz do tych wariatek, które znają kilka języków obcych i umierają z pragnienia, by poznawać zwyczaje tubylców. Wcale się nie zdziwię, kiedy zobaczę, że pobierasz próbki gleby albo dowiem się, że przemyciłaś na pokład kozę, tylko dlatego, że była rdzennym zwierzęciem.

– Nieprawda! – wykrzyknęła Kristine. Była oburzona jego słowami. Zrozumiała, że ma do czynienia z typkiem, który cały rejs spędzi, nudząc się. Spojrzała na niego, a kucyk przesunął jej się na ramię. – Możesz myśleć o mnie, co chcesz, nie interesuje mnie to, i tak wolałabym być taką, jak mnie opisałeś, niż takim przemądrzałym dupkiem jak ty.

Chłopak patrzył na nią zdumiony. Otworzył usta, ale nic nie powiedział.

Miała go dość.

– Do zobaczenia.

Zanim jednak zdążyła odejść, chłopak chwycił ją za rękę i delikatnie, ale stanowczo przyciągnął do siebie. Kristine zakręciło się w głowie. Był tak blisko, że czuła ciepło jego ciała i zapach.

– Nie musisz mnie od razu nienawidzić. – Spojrzenie jego niebieskich oczu sprawiło, że poczuła dreszcze. – Nie wiem nawet, jak masz na imię.

– Kristine. – To słowo wypowiedziała szeptem. Przypomniała sobie o jego dziewczynie. „Czy będzie zła, jeśli zobaczy ich stojących tak blisko siebie?”

– Cześć, Kristine – powiedział. – Jestem Kevin.

Mówiąc to, chłopak znowu chwycił jej dłoń. Kristine, jak zaczarowana, patrzyła na swą rękę, która w uścisku jego dłoni przypominała kroplę w oceanie. Nie potrafiła pozbyć się zakłopotania, w jakie wprawiła ją jego bliskość. Cofnęła się o krok.

– Chyba będę na ciebie mówił: Ogniku – uśmiechnął się. – To dlatego, że masz bardzo ognisty, wręcz wybuchowy, temperament.

Zaczerwieniła się.

– Muszę wracać…

– Nie odchodź – poprosił Kevin. – Zostań ze mną, proszę. Miałem nadzieję, że patrząc na wodę, przyzwyczaję się do niej. Może twoja obecność mi w tym pomoże. – Puścił jej rękę. – Nie musimy nic mówić. Po prostu posiedźmy tutaj razem.

Skinęła głową na znak zgody. Przez chwilę trwali w milczeniu, patrząc sobie w oczy. Potem nagle zaczęli rozmawiać, jakby byli starymi znajomymi, którzy dawno się nie widzieli i teraz mają sobie mnóstwo rzeczy do opowiedzenia. Rozmawiali więc o swych rodzinach, mieście, dzielnicach, w których się wychowali, o studiach. Szybko okazało się, że Kevin wcale nie jest takim gburem, jak początkowo sądziła.

Chłopak zaskoczył ją poczuciem humoru, błyskotliwością i autoironiczną postawą. Zaczynała go lubić. Właściwie mogliby tak jeszcze siedzieć i siedzieć, gdyby nagle nie pojawiła się ładna blondynka, która rzuciła się Kevinowi w ramiona. Pocałowała go namiętnie i Kristine aż przełknęła ślinę. Z przykrością zdała sobie sprawę, że chłopak zaczął jej się podobać. Widok tej pary wprawił ją w przygnębienie, więc pożegnała się i pospiesznie udała do swojej kajuty.

Spotkali się dwa dni później. Kevin przysiadł się do jej stolika w trakcie kolacji. Na tacce miał jakieś tajemnicze mięso, ziemniaki i dwie czekoladowe babeczki.

– Cześć, Ogniku – przywitał się, podając jej babeczkę.– Przyniosłem ci deser.

Zaskoczona Kristine odłożyła widelec.

– Gdzie twoja dziewczyna?

Kevin spojrzał na nią z ukosa.

– Wyrzuciłem ją za burtę.

Była zaskoczona. Nie miała pewności, czy dobrze go zrozumiała. On jednak patrzył na nią tak, by nie miała żadnych wątpliwości. Od tego momentu byli nierozłączni. Każdą noc spędzali na pokładzie, nie mogąc się nagadać. Ale pierwszy raz pocałowali się dopiero nad Canal Grande w Wenecji. Którejś nocy, gdy statek kołysał się delikatnie na falach, Kevin zaprosił ją do swojej kajuty i zamknął drzwi. Stała, drżąc z podniecenia. Chłopak powoli zdejmował każdą część jej ubrana, rozkoszując się jej ciałem, w końcu pociągnął za sobą do łóżka.

Lata później, kiedy świętowali rocznicę piknikiem nad wodą, Kevin stwierdził:

– Wiedziałem, że się z tobą ożenię już po naszej pierwszej rozmowie.

Kristine była zaskoczona.

– Jak to?

Ona oczywiście niemal natychmiast polubiła chłopaka, który zmagał się z chorobą morską i własnymi lękami, z pewnością jednak nie myślała wówczas o zamążpójściu.

– Pamiętam nawet moment, w którym się zakochałem – wyznał rozmarzony. – To było wtedy, gdy zaproponowałaś mi pomoc. Powiedziałaś, że masz lekarstwa… Tak mnie to rozczuliło.

Kristine roześmiała się.

– Miałam w pokoju całą apteczkę. To wcale nie było takie romantyczne, jak to teraz przedstawiasz.

– Moim zdaniem było. – Kevin wziął jej dłoń i pocałował. – Byłaś pierwszą znaną mi osobą, która przygotowana była na wyzwania większe niż te, które przed nami stały. To było cudowne.

– Cóż… – Kristine zaczęła mówić, ale Kevin jej przerwał.

– Wiedziałem też, że jeśli wpadniesz do wody, wskoczę za tobą. W kamizelce czy bez.

– Jasne – odparła, śmiejąc się. – Byłeś przerażony.

– Nieważne. I tak bym to zrobił.

* * *

Krisitne zamówiła kieliszek wina oraz pieczoną kurę. Następnie wyjęła czasopismo, które kupiła na lotnisku.Na okładce widniało zdjęcie Nowej Kaledonii. Przyglądała się przez chwilę, podziwiając krystalicznie czystą wodę i pokryte roślinami skały. Czytanie tak ją pochłonęło, że nie zwracała uwagi na nic dookoła. Nagle poczuła ciepły dotyk dłoni na ramieniu.

– Kristine? – odezwał się niski głos. – Mogę się przyłączyć?

Był to Ethan, jej współpracownik. Kiedyś pracował jako fotograf dla „National Geographic” i „Redbooka”; teraz fotografowanie traktował jako hobby.

Ethan wciąż stał przy stole, więc wskazała mu gestem krzesło naprzeciwko.

– Usiądź, proszę. – Miała jednak nadzieję, że nie zostanie tu na dłużej.

– Cieszę się, że cię widzę. – Ethan przetarł oczy i przeciągnął się. – Kilka godzin siedziałem w ciemni. Dobrze jest wreszcie wrócić do rzeczywistości.

Kristine napiła się wody, rozglądając się po restauracji. Nie chciała, by przyłączył się do niej na kolację, nie wiedziała jednak, jak się go pozbyć. Miała jeszcze nadzieję, że był z kimś umówiony i za chwilę zostawi ją samą.

– Pewnie robiłeś coś ciekawego.

– Owszem – odparł. – Przy pracy zawsze tracę poczucie czasu. Ale pewnie doskonale mnie rozumiesz. Pewnie, że rozumiała. Prowadzenie sklepu zajmowało jej mnóstwo czasu. Kristine często ze zdziwieniem odkrywała, że przy pracy minęło jej o kilka godzin więcej, niż myślała.

– Pouilly-Fumé. – Kelner postawił przed Kristine kieliszek wina. Powietrze wypełnił zapach grejpfruta i jabłek. – Monsieur, czy mogę panu coś podać?

– Hmm… – zawahał się Ethan. – Czy nie przeszkadzam?

Oczywiście, że przeszkadzał. Co powiedziałby Kevin, gdyby wiedział, że pije wino z innym mężczyzną w ich rocznicę? Zwłaszcza z kimś takim jak Ethan? Nie wiedziała jednak,jak grzecznie odmówić.

– To samo proszę – Ethan wskazał kieliszek Kristine. – Uwielbiam tę restaurację – dodał po chwili. Przyszło jej do głowy, że wcale go nie zna. Tymczasem Ethan rozejrzał się po pomieszczeniu. – Można się tu poczuć niemal jak w Paryżu.

– Niestety, nie mam odniesienia – przyznała tęsknym tonem, jak zawsze, gdy mówiła o podróżach. – Nigdy tam nie byłam.

Ethan uniósł ciemne brwi. Przez lewą biegła blizna uwyraźniona zdziwieniem. Kristine pomyślała, że mężczyzna równie dobrze jak fotografem mógł być szpiegiem.

– Nigdy nie byłaś w Paryżu? Ktoś taki, jak ty powinien tam pojechać. O tej porze roku jest tam idealnie. Lato się kończy, zaczynają się wyprzedaże, raj dla kobiet…

– Jak to „ktoś taki jak ty”? – Kristine zaśmiała się.

Uśmiechnął się.

– Chodziło mi o twoje zamiłowanie do podróży, o tęsknotę za przygodą i za romantyzmem oczywiście.

Zdziwiło ją to, co mówi, nie spodziewała się, że tak dobrze ją znał.

– Jeśli ktoś kocha podróżować, to kocha też przygody– dodał Ethan, jakby czytając jej w myślach. – Mam to samo.

– Masz jakiś ulubiony kraj?

Było to rutynowe pytanie, które zadawała setki razy w sklepie.

Wokół oczu Ethana dostrzegła drobne zmarszczki. Mężczyzna zmrużył oczy, jakby próbował coś sobie przypomnieć.

– Nie wiem. To jakby pytać o to, które dziecko jest ulubione.

– Masz dzieci? – Z jakiegoś powodu nie wyobrażałago sobie z dzieckiem.

– Nie. – W jego ciemnych oczach pojawił się ból. – Byłem na tyle przezorny, żeby trzymać się z dala od całego tego zamieszania ze ślubem i rodziną.

– Zupełnie z dala? – spytała. – Nigdy nie byłeś żonaty?

– Uważam, że miłość to najwspanialsza rzecz na świecie.– Uniósł wzrok, a ich spojrzenia spotkały się. – Ale każdy musi czasem dokonać wyboru. – Sięgnął po kieliszek, kiedy kelner postawił go na stole. – Kiedyś ciągle podróżowałem. To nie sprzyja związkowi.

Kristine drgnęła. Ciekawe, co powiedziałby Ethan, gdyby wiedział, że to jej dwudziesta piąta rocznica ślubu, a jej mąż jest setki kilometrów stąd…

Zapadło chwilowe milczenie. Jej towarzysz dopiero wtedy dostrzegł czasopismo, które czytała.

– O! – wyrwało mu się.

– To Nowa Kaledonia – Kristine pokazała mu zdjęcie.– Byłeś tam?

Nieśmiało wskazał na podpis autora zdjęcia.

– Tak. To moje zdjęcie.

– Co? – wykrzyknęła Kristine, przyglądając się zdjęciom. Błękitna woda, białe żagle, tropikalne ryby. Ciężko było wyobrazić sobie, że mężczyzna siedzący z nią uchwycił toza pomocą aparatu. – To świetne zdjęcia. Wiedziałam oczywiście, że jesteś zdolnym fotografem, nie spodziewałam się jednak czegoś takiego. Nie mogę zrozumieć, jak ktoś taki jak ty, może pracować w mojej księgarni.

– Starzeję się już. Wiesz, co mam na myśli?

Kristine pokręciła głową.

– Nie. Dopiero skończyłam trzydziestkę.

Usta drgnęły mu lekko w uśmiechu.

– Obstawiałem dwadzieścia jeden.

Kristine stuknęła się z nim kieliszkiem.

– Punkt dla ciebie.

Ethan przeczesał ręką swoje gęste, czarne włosy. Na skroniach miał kilka srebrnych pasm, co bardzo jej się podobało. Lubiła taką naturalną dojrzałość.

– Starzenie się jest zabawne. Sprawiło, że poczułem potrzebę osiedlenia się, stania częścią społeczności. Uwielbiam twoją księgarnię. Uważam, że stworzyłaś wspaniałe miejsce. To coś więcej niż tylko miejsce, w którym można kupić książki…

– Dziękuję – odparła cicho poruszona jego słowami. Miło było to słyszeć. Księgarnia wymagała od niej sporo wysiłku i czasem zastanawiała się, czy ktokolwiek to zauważa. – Wiesz, zazdroszczę ci – powiedziała po chwili, dotykając okładkiczasopisma. – Kiedy byłam młodsza, bardzo chciałam poznawać świat.

– Ale tego nie zrobiłaś…?

– Nie. Zamiast tego wyszłam za mąż. – Ledwie to powiedziała, dopadło ją poczucie winy. – Źle to ujęłam – próbowała wyjaśnić.

– Wciąż masz czas – Ethan uniósł szklankę. – Zawszejest czas.

W tym momencie pojawił się kelner i postawił na stole idealnie zarumienioną kurę. Z talerza unosił się aromat czosnku i rozmarynu. Kristine zaskoczyła samą siebie, namawiając Ethana, żeby jej towarzyszył.

– Powinieneś coś zamówić. W przeciwnym wypadku będę miała wyrzuty sumienia, jedząc to sama.

– Poproszę małże i truflowe frytki – Ethan zamówił, nie spoglądając nawet do menu. – Musisz spróbować frytek– stwierdził, mrugając do niej. – Powinny ci wynagrodzićfakt, że nigdy nie byłaś w Paryżu.

– Jadłam je już – Kristine rozejrzała się po znajomym wnętrzu. – Dość często tu bywam, to moja ulubiona restauracja.

– Moja też. To dziwne, że nie spotkaliśmy się tu wcześniej – stwierdził Ethan.

Uśmiechnęli się do siebie. Na scenie pojawił się zespół jazzowy. Perkusja zaczęła wybijać rytm, a wokalistka zaśpiewała niskim głosem po francusku. Przez okna wiał delikatny wiatr, a Kristine po raz pierwszy od dawna poczuła się radosna. Życie doprawdy było zabawne.