Tytuł oryginału

GOOD ME BAD ME

Copyright © Bo Dreams Ltd, 2017

All rights reserved

Projekt okładki

Ewa Wójcik

Zdjęcie na okładce

© Rekha Garton/Arcangel Images

Redaktor prowadzący

Monika Kalinowska

Redakcja

Małgorzata Grudnik-Zwolińska

Korekta

Katarzyna Kusojć

Maciej Korbasiński

ISBN 978-83-8123-530-3

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla pielęgniarek psychiatrycznych na całym świecie.

To prawdziwe gwiazdy rocka.

Ta książka jest dla Was.

Ale serce małego dziecka to organ delikatny.

Okrutne wprowadzenie na ten świat

może je poskręcać w dziwne kształty.

Carson McCullers, 1917–19671

1 Carson McCullers, Ballada o smutnej knajpie, przeł. Krystyna Jurasz-Dąmbska, PIW, 1970, s. 42.

Czy marzyliście kiedyś o miejscu, które jest gdzieś hen, bardzo daleko? Bo ja tak.

Pole pełne maków.

Czerwone tancereczki wirują wesoło w walcu.

Wskazują płatkami ścieżkę, która wiedzie wprost na wybrzeże. Czysta, ciągła linia horyzontu.

Leżąc na plecach, unoszę się na wodzie. Turkusowy ocean. Niebieskie niebo.

Nie ma nic. Ani nikogo.

Pragnę usłyszeć słowa: „Nigdy nie pozwolę, by coś ci się stało”. Albo: „To nie jej wina, była tylko dzieckiem”.

Takie właśnie miewam marzenia.

Nie wiem, co ze mną będzie. Jestem wystraszona.

Inna. Nie dano mi wyboru.

Przyrzekam.

Być najlepsza, jak tylko potrafię.

Obiecuję, że się postaram.

Osiem w górę.

I jeszcze kolejne cztery.

Drzwi po prawej.

Plac zabaw.

Tak nazywała to miejsce.

Gry były tam złe i zawsze tylko jeden zwycięzca.

Kiedy to nie była moja kolej, zmuszała mnie do patrzenia.

Przez wizjer.

Potem przepytywała. Co widziałaś, Annie?

Co widziałaś?

1

Wybacz mi, kiedy się dowiesz, że to ja.

To ja powiedziałam.

Policjantowi z dochodzeniówki. Miły facet, z dużym brzuchem. Z początku niedowierzanie. Potem poplamione ogrodniczki, które wyciągnęłam z torby. Maleńkie.

Miś upstrzony z przodu czerwonymi plamkami krwi. Mogłabym przynieść więcej, mam z czego wybierać, tyle tych rzeczy. Nie miała pojęcia, że je zatrzymałam.

Wtedy poruszył się na krześle. Usiadł prosto, naprężył brzuch.

Zauważyłam, że kiedy sięgał do telefonu, trochę drżała mu ręka. Przyjdź natychmiast, powiedział. Musisz to usłyszeć. Oczekiwanie w ciszy na przybycie przełożonego. Znośne dla mnie. Mniej dla niego. Bębniło mu w głowie sto pytań. Czy ona mówi prawdę? Raczej nie. Aż tyle? Nie żyje? Na pewno nie.

Znów opowiedziałam tę historię. I jeszcze raz. Tę samą historię. Inne twarze patrzyły, inne uszy słuchały. Powiedziałam im wszystko.

No dobrze.

Prawie wszystko.

Włączona kamera wideo, jej delikatny warkot to jedyny odgłos w pokoju po tym, jak skończyłam opowiadać.

Może będziesz musiała pójść na rozprawę, wiesz o tym, prawda? Jesteś jedynym świadkiem, powiedział jeden z tych z dochodzeniówki. Drugi spytał, czy myślicie, że możemy bezpiecznie odesłać ją do domu? Jeśli to, co mówi, jest prawdą? Główny inspektor nadzorujący śledztwo odparł, za kilka godzin będziemy już mieć zmontowany zespół, potem odwrócił się do mnie i powiedział, nic ci się nie stanie. Już się stało, chciałam odpowiedzieć.

Potem wszystko potoczyło się szybko, jak musiało. Podrzucono mnie pod szkolną bramę nieoznakowanym samochodem, tuż po lekcjach. W porze, kiedy mnie odbierała. Gdy podjeżdżała po mnie ze swoimi żądaniami, ostatnio bardziej naglącymi niż zwykle. Dwa w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Dwóch małych chłopców. Odeszło.

Zachowuj się normalnie, powiedzieli. Jedź do domu. Przyjdziemy po nią. Dziś w nocy.

Miarowy zgrzyt zegara nad moją szafą. Tik-tak. Tik-tak. I tak zrobili. Przyszli. W środku nocy, wykorzystując element zaskoczenia. Prawie nieuchwytny chrzęst żwiru na zewnątrz, byłam już na dole, kiedy wyłamali drzwi i wdarli się do środka.

Wrzaski. Wysoki, chudy mężczyzna w zwykłym ubraniu, nie tak jak pozostali. Rozkazy szatkowały zakisłe powietrze w salonie. Ty, na górę. Ty, tam. Wy dwaj do piwnicy. Ty. Ty. Ty.

Strumień granatowych mundurów rozlewa się po całym domu. Pistolety w dłoniach złożonych jak do modlitwy, przyciśniętych do torsów. Dreszczyk emocji związany z poszukiwaniem i jednocześnie przerażenie wywołane prawdą wyryte na ich twarzach.

A potem ty.

Wywleczona ze swojego pokoju. Z czerwonym odciskiem od pościeli na policzku, oczy zamglone, gdy przechodziłaś z fazy snu w fazę aresztowania. Nie odezwałaś się ani słowem. Nawet kiedy wcisnęli ci twarz w dywan, plecy przygwoździli kolanami i łokciami, odczytali twoje prawa. Koszula nocna podjechała ci wysoko nad uda. A ty bez majtek. Upokarzające to wszystko.

Odwróciłaś głowę w bok. By być twarzą do mnie. Nie odrywałaś ode mnie wzroku, z łatwością czytałam w twoich oczach. Im nic nie powiedziałaś, ale mnie wszystko. Skinęłam głową.

Ale dopiero wtedy, gdy nikt nie patrzył.

2

Nowe imię. Nowa rodzina.

Lśniąca.

Nowa.

Ja.

Mój przybrany tata Mike jest psychologiem, specjalistą od traum; zresztą jego córka, Phoebe, też, choć raczej od powodowania niż leczenia. Saskia, matka. Chyba stara się, bym poczuła się u nich dobrze, choć nie jestem pewna, czy tak bardzo się różni od ciebie, mamusiu. Chuda i nieobecna.

Ale masz szczęście, mówił mi personel oddziałowy, kiedy czekałam na przybycie Mike’a. Co za fantastyczna rodzina z tych Newmontów, a do tego jeszcze taka szkoła jak Wetherbridge. Ojej. OJEJ. Tak, jasne. Powinnam czuć, że mi się poszczęściło, ale tak naprawdę jestem przerażona. Przerażona, że odkryję, kim i czym mogę być.

Przerażona, że oni również to odkryją.

Minął już tydzień od czasu, gdy Mike po mnie przyjechał, pod koniec letnich wakacji. Włosy miałam starannie wyszczotkowane, ściągnięte przepaską, ćwiczyłam, jak mówić, czy powinnam siedzieć, czy stać. Z każdą mijającą minutą, kiedy zamiast jego głosu słyszałam tylko dowcipkujące pielęgniarki, utwierdzałam się w przekonaniu, że Mike i jego rodzina zmienili zdanie. Poszli po rozum do głowy. Stałam jak wmurowana, czekając, aż mi powiedzą, przykro nam, dziś nigdzie nie pojedziesz.

Ale wtedy on przyszedł. Przywitał mnie uśmiechem, mocnym uściskiem dłoni, nie oficjalnym, ale przyjemnym, miło wiedzieć, że nie boi się kontaktu. Podejmuje ryzyko zarażenia. Pamiętam, że zauważył brak rzeczy, miałam tylko jedną małą walizkę. A w niej kilka książek, kilka ciuchów, no i ukryte różne drobiazgi, pamiątki po tobie. Po nas. Resztę zabrano, jako materiał dowodowy, kiedy ogołocono nasz dom. Nie ma się czym martwić, powiedział Mike, zorganizujemy wyprawę na zakupy. Saskia i Phoebe są w domu, dodał, zjemy wspólnie kolację, to będzie prawdziwe powitanie.

Spotkaliśmy się z dyrektorem oddziału. Łagodnie, powoli, powiedział, przyjmuj każdy dzień, jak leci. Chciałam mu powiedzieć, że to nocy się boję.

Wymiana uśmiechów. Uścisków dłoni. Mike podpisał się, gdzie trzeba, spojrzał na mnie i spytał, gotowa?

Nie bardzo, nie.

Ale i tak z nim wyszłam.

Jazda do domu trwała krótko, niecałą godzinę. Wszystkie ulice i budynki były dla mnie nowe. Dotarliśmy na miejsce jeszcze za dnia, duży dom, białe filary przy wejściu. W porządku? – spytał Mike. Pokiwałam głową, choć wcale nie czułam się dobrze. Czekałam, aż otworzy drzwi; serce podeszło mi do gardła, kiedy zobaczyłam, że nie są zamknięte na klucz. Weszliśmy od razu do środka, każdy by tak mógł. Zawołał żonę, wcześniej kilka razy się z nią widziałam. Sas, powiedział, jesteśmy. Już idę, padło w odpowiedzi. Cześć, Milly, powiedziała, witaj. Uśmiechnęłam się, bo pomyślałam, że tak powinnam. Rosie, ich terierka, też się ze mną przywitała, skakała mi na nogi, parsknęła z radości, kiedy podrapałam ją za uszami. Gdzie Phoebs? – spytał Mike. Właśnie wraca od Clondine, odparła Saskia. Świetnie, powiedział, w takim razie kolacja mniej więcej za pół godziny. Zaproponował, by Saskia zaprowadziła mnie do mojego pokoju, pamiętam, że skinął głową, jakby dla dodania otuchy. Jej, nie mnie.

Szłam za nią po schodach, starałam się nie liczyć. Nowy dom. Nowa ja.

Na trzecim piętrze będziecie same z Phoebe, wyjaśniła, my jesteśmy piętro niżej. Przydzieliliśmy ci pokój na tyłach domu, z balkonu jest ładny widok na ogród.

Na początku ujrzałam żółć słoneczników. Jaskrawa barwa. Uśmiechy w wazonie. Podziękowałam jej, powiedziałam, że to jedne z moich ulubionych kwiatów, wyglądała na zadowoloną. Rozgość się, powiedziała, w szafie jest trochę ubrań, oczywiście kupimy ci więcej, będziesz mogła wybrać. Spytała, czy czegoś potrzebuję, odpowiedziałam, że nie, i wyszła.

Postawiłam walizkę, podeszłam do drzwi balkonowych, sprawdziłam, czy są zamknięte. Zabezpieczone. Szafa po prawej, wysoka, stara, sosnowa. Nie zajrzałam do środka, nie chciałam myśleć o wkładaniu i zdejmowaniu ubrań. Kiedy się odwróciłam, zauważyłam szuflady pod łóżkiem, otworzyłam je, obmacałam z tyłu i po bokach – nic nie znalazłam. Bezpiecznie, na razie. Przyległa łazienka, wielka, lustro zajmujące całą ścianę po prawej. Odwróciłam się od swojego odbicia, nie chciałam, by mi przypominało. Upewniłam się, że zamek w drzwiach łazienki działa i że nie można otworzyć go z zewnątrz, potem usiadłam na łóżku i starałam się nie myśleć o tobie.

Wkrótce usłyszałam kroki na schodach. Próbowałam zachować spokój, przypomnieć sobie ćwiczenia oddechowe, których uczył mnie psycholog, ale miałam mętlik w głowie, więc kiedy stanęła w drzwiach, skupiłam się na jej czole, bo tylko taką bliskość kontaktu wzrokowego mogłam znieść. Kolacja gotowa, jej głos kojarzył mi się z mruczeniem, kremowym, z kapką drwiny, był taki, jak zapamiętałam ze spotkania w opiece społecznej. Nie mogłyśmy spotkać się na oddziale, nie wolno jej było poznać prawdy, nie chciano też dać jej pożywki do rozmyślań. Pamiętam, że czułam się onieśmielona. Tym, jak na mnie patrzyła ta pewna siebie blondynka, znudzona, zmuszona do witania obcych w swoim domu. Dwukrotnie w czasie spotkania spytała, jak długo zostanę. Dwukrotnie została uciszona.

Tata poprosił, bym po ciebie przyszła, powiedziała, z rękami skrzyżowanymi na piersi. Defensywna. Widziałam, jak personel szpitalny nadawał pacjentom etykietki zgodnie z tym, co wynikało z języka ich ciała. Cicho obserwowałam, sporo się nauczyłam. Minęło już trochę czasu, ale utkwiło mi w pamięci to, co powiedziała Phoebe, zanim obróciła się na pięcie jak wściekła baletnica: A, i witaj w domu wariatów.

Szłam za jej zapachem, słodkim i różowym, aż do kuchni, wyobrażając sobie, jak by to było mieć siostrę. Jakimi siostrami mogłybyśmy zostać. Ona byłaby jak Meg, a ja jak Jo z Małych kobietek, pomyślałam. Na oddziale mówiono mi, że nadzieja to moja najlepsza broń, że właśnie nadzieja pozwoli mi przetrwać.

A ja, głupia, w to uwierzyłam.

3

Tej pierwszej nocy spałam w ubraniu. Jedwabnej piżamy wybranej przez Saskię dotknęłam tylko po to, by usunąć ją z łóżka. Kontakt skóry ze śliskim materiałem. Teraz sypiam już lepiej, przynajmniej przez część nocy. Przeszłam długą drogę, odkąd cię opuściłam. Personel z oddziału powiedział mi, że przez pierwsze trzy dni w ogóle się nie odzywałam. Siedziałam na łóżku, oparta plecami o ścianę. Zagapiona. Milcząca. Stwierdzili, że to szok. Coś o wiele gorszego, chciałam powiedzieć. Coś, co przychodziło do mojego pokoju za każdym razem, kiedy pozwoliłam sobie zasnąć. Wpełzało pod drzwiami, syczało na mnie, tytułowało siebie mamusią. Nadal tak robi.

Kiedy nie mogę zasnąć, nie liczę owiec, tylko dni, które zostały do procesu. Ja przeciw tobie. Wszyscy przeciw tobie. Dwanaście tygodni w poniedziałek. Osiemdziesiąt osiem dni, i liczenie. Liczę od góry i od dołu. Liczę, dopóki się nie rozpłaczę, a potem znów, dopóki nie przestanę płakać, i wiem, że to źle, ale gdzieś pośród tych liczb zaczynam za tobą tęsknić. Będę musiała wykonać ciężką pracę pomiędzy teraz a wtedy. Są sprawy, które muszę ułożyć sobie w głowie. Sprawy, które muszę ogarnąć, skoro mam zeznawać przed sądem. Tyle można poplątać, kiedy wszystkie oczy są skierowane w tę samą stronę.

Mike ma odegrać ważną rolę przy zadaniu, które trzeba wykonać. Plan terapii ustalony pomiędzy nim a personelem szpitala zakłada w okresie poprzedzającym proces jedną sesję terapeutyczną tygodniowo. Chodzi o to, bym miała możliwość omówienia z nim wszelkich spraw, które mnie niepokoją lub martwią. Wczoraj zasugerował środy, środek każdego tygodnia. Zgodziłam się, ale nie dlatego, że chciałam. Tylko dlatego, że on tak chciał, myśli, że to mi pomoże.

Szkoła zaczyna się jutro, jesteśmy wszyscy w kuchni. Phoebe mówi, dzięki Bogu, nie mogę się doczekać, kiedy tam wrócę i wyniosę się z tego domu. Mike zbywa to śmiechem, Saskia wygląda na zasmuconą. W ostatnim tygodniu zauważyłam, że coś jest nie tak między nią a Phoebe. Istnieją prawie całkiem niezależnie od siebie, Mike to tłumacz, mediator. Czasami Phoebe mówi do niej Saskia, nie mamo. Spodziewałam się, że zostanie ukarana, kiedy za pierwszym razem usłyszałam, że tak mówi, ale nie. Przynajmniej ja nie widziałam. Nie widziałam też, by się dotykały, a myślę, że dotyk to oznaka miłości. Jednak nie ten rodzaj dotyku, jakiego ty doświadczyłaś, Milly. Jest dobry dotyk i zły dotyk, mówił personel na oddziale.

Phoebe oznajmia, że wychodzi, by spotkać się z niejaką Izzy, która właśnie wróciła z Francji. Mike sugeruje, by zabrała mnie ze sobą, zapoznała z koleżanką. Phoebe przewraca oczami i mówi, daj spokój, nie widziałam Iz przez całe lato, ona może poznać ją jutro. Milly byłoby miło poznać jedną z dziewcząt, nalega Mike, zabierz ją w któreś z tych miejsc, gdzie spędzacie czas. Dobra, zgadza się, ale to nie mój obowiązek.

– Jednak miło z twojej strony – mówi Saskia.

Phoebe wbija spojrzenie w matkę. Mierzy się z nią wzrokiem, aż wreszcie wygrywa. Saskia odwraca oczy, różowieją jej policzki.

– Chciałam tylko powiedzieć, że miło postępujesz.

– Taa, ale przecież nikt cię nie pytał o zdanie.

Czekam na gwałtowną reakcję, rękę albo przedmiot. Ale nic. Tylko Mike:

– Proszę cię, nie odzywaj się tak do matki.

Po wyjściu z domu widzimy dziewczynę w dresie, która siedzi na murku naprzeciwko naszego podjazdu, patrzy na nas, kiedy ją mijamy. Phoebe mówi, wypierdalaj stąd, gówniaro, znajdź se inny murek do siedzenia. W odpowiedzi dziewczyna wystawia palec w górę.

– Kto to był? – pytam.

– Zawszona gówniara z osiedla.

Kiwa w stronę bloków po lewej stronie drogi.

– A tak nawiasem mówiąc, to się nie przyzwyczajaj. Kiedy szkoła zacznie się na dobre, będę zajmować się swoimi sprawami.

– Dobra.

– Ta ślepa uliczka prowadzi za nasz ogród, dalej prawie nic nie ma, tylko kilka garaży i takie tam, można dojść tą drogą szybciej do szkoły.

– O której zwykle rano wychodzisz?

– To zależy. Zazwyczaj spotykam się z Iz i idziemy razem. Czasem zaglądamy na chwilę do Starbucksa, ale w tym semestrze jest sezon hokejowy, a ja jestem kapitanem, więc przeważnie będę wychodziła wcześnie, żeby poćwiczyć i tak dalej.

– Musisz być bardzo dobra, skoro jesteś kapitanem.

– Raczej tak. Więc co z tobą? Gdzie twoja rodzina?

Niewidzialna ręka sięga do dołka w brzuchu, mocno mnie tam ściska, nie odpuszcza. Czuję, że głowa znów mi się zapełnia. Spokojnie, mówię sobie, ćwiczyłam w kółko te pytania z personelem na oddziale.

– Mama odeszła, jak byłam mała, mieszkałam z tatą, ale niedawno umarł.

– Kurwa, to do dupy.

Kiwam głową, na tym poprzestaję. Mniej znaczy więcej, mówili mi.

– Tata pewnie pokazywał ci w zeszłym tygodniu okolicę, w każdym razie na końcu naszej ulicy, o tutaj, jest skrót do szkoły.

Wskazuje w prawo.

– Przejdziesz przez ulicę, skręcisz w pierwszą w lewo, a potem w drugą uliczkę po prawej, i stamtąd masz jakieś pięć minut do szkoły.

Już mam podziękować, gdy coś odwraca jej uwagę, wywołuje szeroki uśmiech. Podążam za jej wzrokiem i widzę blondynkę, która właśnie przechodzi przez ulicę, idzie w naszym kierunku i posyła z przesadnym zapałem całusy w powietrzu. Phoebe śmieje się i macha, mówi, to jest Iz. Dziewczyna ma na sobie wystrzępione dżinsowe szorty, jej nogi lśnią brązowo, i jest ładna, jak Phoebe. Bardzo ładna. Patrzę, w jaki sposób się witają, oplatając wokół siebie, rozmowa zaczyna się z prędkością stu kilometrów na godzinę. Przerzucają się pytaniami, wyjmują z kieszeni telefony, porównują zdjęcia. Podśmiewają się z chłopaków i dziewczyny o imieniu Jacinta, o której Izzy mówi, że w bikini wygląda jak straszydło, przysięgam, cały pieprzony basen opustoszał, jak weszła popływać. Cała ta interakcja zajmuje kilka minut, ale ponieważ głupio jest być ignorowaną, wydaje mi się, jakby to trwało godziny. W końcu Izzy patrzy na mnie, a potem mówi do Phoebe:

– Kim więc jest obecna nowicjuszka w ośrodku ratunkowym Mike’a?

Phoebe śmieje się i odpowiada:

– Ma na imię Milly. Zostanie z nami na trochę.

– Przecież twój tata miał już nikogo nie brać.

– Niby tak. Ale wiesz, że nie potrafi się powstrzymać, jeśli chodzi o bezdomne stworzenia.

– Będziesz chodzić do Wetherbridge? – pyta Izzy.

– Tak.

– Jesteś z Londynu?

– Nie.

– Masz chłopaka?

– Nie.

– O rany, czy mówisz tylko językiem robotów? Tak. Nie. Nie.

Wymachuje rękami i wydaje z siebie mechaniczny odgłos jak Dalek z tego odcinka Doktora Who, który oglądałam w kółku teatralnym w swojej starej szkole. Obie wybuchają śmiechem, wracają do swoich telefonów. Chciałabym móc im powiedzieć, że mówię tak powoli i konkretnie, kiedy jestem zdenerwowana, i chcę odfiltrować szum. Biały szum, przerywany przez twój głos. Nawet teraz, zwłaszcza teraz jesteś tutaj, w mojej głowie. Normalne zachowanie kosztowało cię mało wysiłku, a mnie lawinę. Zawsze dziwiłam się, że jesteś w pracy tak uwielbiana. Żadnej przemocy ani napadów szału, ten łagodny uśmiech, ten kojący głos. Jadły ci z ręki, izolowałaś je. Wybierałaś kobiety, o których wiedziałaś, że zdołasz je przekabacić, szeptałaś im do uszu. Bezpieczne. Kochane. Sprawiałaś, że właśnie tak się czuły, i dlatego powierzały ci swoje dzieci.

– Chyba pójdę do domu, niezbyt dobrze się czuję.

– Dobra – odpowiada Phoebe. – Tylko żebym nie miała przez ciebie problemów z tatą.

Izzy podnosi na mnie wzrok, uśmiecha się prowokacyjnie.

– Do zobaczenia w szkole – mówi, a kiedy odchodzę, słyszę, że dodaje: – Chyba będziemy mieć niezły ubaw.

Dziewczyny w dresie nie ma już na murku. Zatrzymuję się, by spojrzeć na osiedle, wędruję wzrokiem po blokach sięgających nieba, odchylam głowę do tyłu. W Devon nie było bloków, tylko domy i pola. Całe hektary prywatności.

Kiedy wracam do domu, Mike pyta, gdzie Phoebe. Wyjaśniam, że z Izzy, on na to się uśmiecha, chyba przepraszająco.

– Przyjaźnią się od zawsze – mówi. – Mają do nadrobienia całe lato. Chcesz może pogadać chwilę w moim gabinecie przed pierwszym dniem w szkole?

Mówię tak – zdaje się, że często wypowiadam to słowo, jest dobre, mogę się za nim skryć. Gabinet Mike’a jest wielki, z oknami wykuszowymi wychodzącymi na ogród. Biurko o barwie mahoniu, ramka ze zdjęciem i zielona staroświecka lampa do czytania, sterty papierów. Znajduje się tu domowa biblioteka, rzędy wbudowanych półek są pełne książek, pozostałe ściany pomalowano na fioletoworóżowo. Czuje się tu stabilność. Bezpieczeństwo. Mike widzi, że patrzę na półki, śmieje się. Wiem, wiem, mówi, o wiele za dużo, ale tak między nami, nie sądzę, by kiedykolwiek mogło być za dużo książek.

Kiwam głową, zgadzam się.

– Miałaś w szkole dobrą bibliotekę?

Nie podoba mi się to pytanie. Nie lubię myśleć o życiu, o tym, jakie było wcześniej. Ale odpowiadam, wykazuję dobrą wolę.

– Nie bardzo, ale w pobliskiej wsi była jedna biblioteka, czasem tam chodziłam.

– Czytanie jest bardzo terapeutyczne, mów, jak będziesz chciała coś pożyczyć. Mam tego mnóstwo, jak widzisz.

Mruga, ale nie w sposób, który wywołuje zmieszanie, wskazuje mi fotel, siadaj. Odpręż się. Siadam, widzę, że drzwi do gabinetu są zamknięte, Mike musiał je zamknąć, kiedy przyglądałam się książkom. Wskazuje na fotel, w którym siedzę.

– Wygodny, prawda?

Kiwam głową, staram się wyglądać na odprężoną, pokazać, że mi wygodnie. Chcę, by było, jak trzeba. Poza tym się rozkłada, dodaje Mike, wystarczy nacisnąć na dźwignię z boku, zrób tak, jeśli masz ochotę. Nie mam ochoty, więc tak nie robię. Myśl o tym, że mogę być z kimś w pokoju sama i leżeć na plecach na rozkładanym fotelu. Nie. Nie podoba mi się ten pomysł.

– Wiem, że rozmawialiśmy o tym na oddziale, przed twoim zwolnieniem, ale ważne, by powtórzyć jeszcze raz to, co ustaliliśmy, zanim pochłonie cię życie szkolne.

Jedna z moich stóp zaczyna podrygiwać. Mike patrzy na nią.

– Wyglądasz niepewnie.

– Trochę.

– Proszę cię tylko, byś miała otwarty umysł, Milly. Traktuj te sesje jak chwile wytchnienia, miejsce, w którym możesz się zatrzymać i wziąć oddech. Mamy niecałe trzy miesiące do rozpoczęcia procesu, więc częściowo będziemy pracować nad tym, by cię do niego przygotować, ale będziemy również kontynuować trening relaksacyjny, który rozpoczął z tobą psycholog na oddziale.

– Czy musimy nadal to robić?

– Tak, to ci pomoże na dłuższą metę.

Jak mam mu powiedzieć, że nie pomoże. Jeśli rzeczy, które mnie przerażają, znajdą ujście.

– Milly, to leży w ludzkiej naturze, że chcemy unikać rzeczy, które stwarzają poczucie zagrożenia, utraty kontroli, ale ważne, by w to wejść. Rozpocząć proces zamykania pewnych spraw. Chciałbym, byś pomyślała o jakimś miejscu, które wydaje ci się bezpieczne, poproszę, byś opowiedziała mi o nim na następnym spotkaniu. Z początku może wydać ci się to trudne, ale chcę, byś spróbowała. To może być dowolne miejsce, klasa w twojej starej szkole, autobus, którym dojeżdżałaś.

Ona woziła mnie do szkoły. Codziennie.

– Albo jakieś miejsce w sąsiedniej wsi, kawiarnia czy biblioteka, o której wspomniałaś, wszystko jedno, bylebyś miała z tym związane przyjemne odczucia. Czy to jasne?

– Spróbuję.

– Dobrze. A teraz powiedz, jak się czujesz w związku z jutrzejszym dniem? Niełatwo być „nową”.

– Cieszę się, że będę zajęta, to pomaga.

– Tylko powoli, nie przesadź z tym, w Wetherbridge mogą mieć spore wymagania, ale nie wątpię, że sobie poradzisz. Czy chciałabyś jeszcze o czymś porozmawiać albo o coś spytać, coś cię niepokoi?

Wszystko.

– Nie, dziękuję.

– W takim razie na dziś wystarczy, ale jeśli coś się pojawi przed pierwszą sesją, moje drzwi są zawsze dla ciebie otwarte.

Po powrocie do pokoju mimowolnie gryzę się tym, że Mike chce kontynuować hipnozę. Myśli, że jak nazwie to „treningiem relaksacyjnym”, nie kapnę się, o co chodzi, ale ja wiem. Podsłuchałam, jak psycholog z oddziału mówił koledze, że technika hipnozy, którą stosuje, może okazać się dobrym sposobem, by mnie otworzyć. Lepiej zostawcie mnie zamkniętą, chciałam mu powiedzieć.

Przechodząc obok pokoju Phoebe, słyszę muzykę, więc pewnie wróciła. Zdobywam się na odwagę, by zapukać do jej drzwi, chcę zapytać, czego mam się spodziewać jutro w szkole.

– Kto tam? – krzyczy.

– Milly.

– Jestem zajęta, szykuję się na jutro – odpowiada. – Powinnaś zrobić to samo.

Szepczę odpowiedź w drewno – Boję się – potem idę do swojego pokoju, rozkładam nowy mundurek. Granatowa spódnica, biała bluzka i krawat w paski, w dwóch odcieniach niebieskiego. I staram się, jak potrafię, nie myśleć o tobie, to wszystko, co mogę zrobić. Nasza codzienna jazda do i ze szkoły, pracowałaś na ranną zmianę, żebym nie musiała dojeżdżać autobusem. Okazja do napomnienia, piosenka, którą śpiewałaś, szczypiąc mnie. Z bólu ślina napływała mi do ust. Nasze tajemnice są wyjątkowe, mawiałaś, gdy dochodziłaś do refrenu, znamy je tylko ja i ty.

Tuż po dziewiątej przychodzi Saskia, by powiedzieć mi dobranoc. Postaraj się nie denerwować jutrzejszym dniem, mówi, Wetherbridge to naprawdę cudowna szkoła. Kiedy zamyka moje drzwi, słyszę ją przy drzwiach Phoebe. Puka, otwiera. Słyszę odpowiedź Phoebe, czego chcesz?

Tylko sprawdzam, czy jesteś gotowa na rano. Mniej więcej, odpowiada Phoebe, i drzwi się zamykają.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI