Tytuł oryginału

GOOD AS GONE

Copyright © 2016 by Amy Gentry

All rights reserved

Projekt okładki

Magdalena Zawadzka

Zdjęcie na okładce

© Rekha Garton/Arcangel Images;

Take Photo/Shutterstock.com;

Anna Timoshenko/Shutterstock.com

Redaktor prowadzący

Monika Kalinowska

Redakcja

Joanna Habiera

Korekta

Katarzyna Kusojć

Marianna Chałupczak

ISBN 978-83-8123-549-5

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02–697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Curtisa, najlepszego człowieka na świecie

Prolog

Jane obudziła się.

– Julie? – szepnęła.

Wszystko wokół nabrało wyrazistości. Po dwóch latach spania we własnym pokoju w nowym domu już jej się nie śniło, że wentylator spada spod sufitu i sieka ją na kawałki. Z mroku znikły także pająki; dziesięcioletnie panny nie proszą już, żeby ktoś sprawdził ciemne kąty, zanim się położą spać. Tylko czasem, gdy coś budziło ją w środku nocy, w nieprzeniknionej ciszy boleśnie brakowało cichego oddechu Julie. W starym domu Jane zarzucała nogę na balustradę górnego łóżka i chichotała, aż Julie powiedziała: „Cicho, Jane, śpij!”. Teraz mocno zaciskała powieki, nim jej wzrok zdążył się przesunąć w stronę ciemnego spojenia ściany i sufitu.

Hałas, który rozległ się znowu, z całą pewnością dobiegał z pokoju Julie. Jane odrzuciła kołdrę i postawiła bose stopy na wykładzinie. W dawnym domu na gładkim drewnianym parkiecie leżał pleciony dywanik. Teraz niemal bezszelestnie poszła po grubej wykładzinie do drzwi i wyjrzała na mroczny korytarz. Na końcu majaczył niewyraźny prostokąt jaśniejszego mroku – zamknięte drzwi.

Rzadko sypiały przy zamkniętych drzwiach: w pokoju Janie robiło się za gorąco, w pokoju Julie – za zimno. Mama narzekała na cyrkulację powietrza w piętrowych domach, ale rodzice zawsze zamykali swój pokój na parterze, bo byli dorośli. Teraz Julie też stała się dorosła – a raczej chciała się stać. Od trzynastych urodzin codziennie wprawiała się w dorosłości, powoli szczotkowała włosy przed lustrem w łazience, jakby robiła próby do jakiejś sztuki tylko dla wtajemniczonych, i siadała za biurkiem, żeby pisać pamiętnik, zamiast rzucać się na łóżko jak Jane. I zamykała drzwi do swojego pokoju.

Jaśniejszy prostokąt na końcu korytarza zadrżał, a wzdłuż jednego boku pojawiła się ciemna szpara. Drzwi pokoju Julie otworzyły się do wewnątrz, cztery duże palce zacisnęły się na framudze.

Jane bez namysłu schowała się do szafy, kucnęła i zamknęła za sobą drzwi. Te palce znajdowały się za wysoko, żeby mogły należeć do Julie, i były za duże na palce matki. Nie należały też do ojca, choć nie wiedziała, skąd ta pewność, i to przerażało ją najbardziej.

Cichy, przerażający stuk przypomniał jej, że drzwi szafy się nie domykają. Wyciągnęła ręce, ale już się odchyliły.

Zacisnęła powieki. Na korytarzu rozległo się ciche stąpanie.

Gdy po chwili znowu otworzyła oczy, drzwi szafy zatrzymały się, uchylone o jakieś osiem centymetrów. W porównaniu z mrokiem wewnątrz widoczny z jej kryjówki fragment korytarza wydawał się niemal jasny. Widziała każdą nitkę beżowej wykładziny, każdy zaciek na ścianie, a na niej połowę zdjęcia sprzed lat, przedstawiającego dawną Julie, na której kolanach siedziała dawna ona, ubrana w sukieneczkę z żaglówką. Ta żaglówka kołysała się na haftowanych falach. Wszystko inne też się kołysało. Kroki zmierzały ku pokojowi Jane.

Deska na środku korytarza skrzypnęła. Nieznajomy znajdował się w połowie drogi do pokoju. Czy słyszał ten cichy trzask w jej uszach za każdym razem, gdy jej łomoczące serce kołysało żaglówką? Powstrzymała się, by nie zaszyć się głębiej wśród ubrań na brzęczących wieszakach.

W tej samej chwili na wykładzinie stanęła chuda stopa z plamką różowego lakieru na paznokciu dużego palca i Jane odetchnęła. To tylko Julie. Na godzinę przed swoim przyjęciem urodzinowym pomalowała sobie paznokcie, ale teraz, w połowie lata, lakier starł się o białe dno basenu na tyłach domu. Zostały z niego tylko małe trójkąciki na krawędziach paznokci. A więc te męskie palce tylko jej się przywidziały, tak jak pająki w mroku. I rzeczywiście, w polu widzenia Jane pojawiła się Julie w zwyczajnej nocnej koszuli z Myszką Miki, falującej wokół jej zwyczajnych kolan. Szła w stronę schodów przy pokoju Jane, pewnie połasować w kuchni. Podobna nocna koszulka z Kaczorem Donaldem czekała w papierowej torbie dla potrzebujących, bo Jane już z niej wyrosła. Mama mówiła, że kiedyś przerośnie Julie.

Jane objęła z ulgą kolana w piżamie. Ale męskie palce znowu się pojawiły, tym razem na ramieniu Julie, ścisnęły materiał jej nocnej koszuli i jej długie jasne włosy, uwięzione między gruźlastymi kostkami. Jane zdążyła zauważyć, że siostra jest sztywno wyprostowana, jak marionetki ze szklistymi, szeroko otwartymi oczami, a potem ujrzała idącego za nią wysokiego mężczyznę. Julie i on poruszali się w tym samym zwolnionym tempie, jakby jego długie ramię i owłosiona ręka były łączącym ich łańcuchem.

Obudź się, obudź się, obudź się, powtarzała Jane w duchu, ale nic się nie wydarzyło. Wszystko zamarło, także ona, jak we śnie. Tylko Julie i nieznajomy się poruszali. Powoli zbliżali się do jej pokoju. Janie otworzyła usta do krzyku.

Wtedy Julie na nią spojrzała.

Krzyk uwiązł w gardle Jane, która spojrzała w oczy siostry, błagając o znak, co powinna zrobić, przygotowując się, żeby usłuchać, krzyknąć, rozpłakać się albo nawet roześmiać, jeśli to wszystko było jakimś żartem. Julie na pewno nie zostawi jej samej w tym złym śnie. Jane przysięgła sobie w duchu, że zrobi wszystko, co nakaże siostra, i już nigdy więcej nie będzie się skarżyć.

Julie uniosła brwi, nie odwracając głowy, i spojrzała znacząco na mężczyznę za sobą, a potem na Jane, jakby kazała jej dobrze się mu przyjrzeć, ale Jane nie chciała. Nie odrywała wzroku od Julie. Dziewczynka i mężczyzna skręcili na podest schodów, nie zatrzymując się przy jej drzwiach, i teraz stało się jasne, dlaczego Julie szła tak sztywno; mężczyzna dotykał jej pleców czubkiem długiego, ostrego noża. Jane poczuła ukłucie między własnymi łopatkami, a w oczach stanęły jej łzy.

Na strychu rozległ się głośny trzask. Jane wiedziała, że to dom osiada, ale mężczyzna odwrócił się nerwowo. W tym ułamku sekundy Julie, jakby na chwilę zdjęto z niej zaklęcie, obejrzała się na Jane i uniosła lewy palec wskazujący do ust, które ułożyła w bezgłośne O.

Ćśśś.

Jane usłuchała. Julie i mężczyzna z nożem zeszli po schodach.

I tak wygląda relacja jedynego świadka tamtej nocy, w której straciłam córkę – obie córki, wszystko, wszystko.

1

Od zaginięcia Julie minęło osiem lat, od jej śmierci – dużo więcej, stulecia. Wychodzę na tę duchotę na dworze i idę na ostatnie zajęcia w semestrze wiosennym. W połowie maja powietrze w Houston jest gorące jak ludzki oddech. Zanim zdążyłam zamknąć za sobą drzwi i zrobić pięć kroków do garażu, jestem już cała mokra. Gdy docieram do samochodu, kubek termiczny zaczyna mi się wyślizgiwać z wilgotnych palców, a gdy wsiadam do SUV-a, rozchlapuję na przykrywkę oleiste kropelki kawy. Parę spada także na moją dłoń, ale nie wycieram ich i włączam klimatyzację.

Lato co roku przychodzi trochę wcześniej.

Wycofuję samochód za bramę, którą zamontowaliśmy, gdy było już za późno, osiedlowymi uliczkami docieram do większej jezdni, a nią do I-1, gdzie betonowe pasy unoszą się ku niebu jak pręgowane ogony dinozaurów. O ósmej rano przedzieram się przez zatkane arterie i potrójne bajpasy godziny szczytu w stronę czternastopasmowego korka; w brudnym świetle poranka otacza mnie morze mrugających ospale czerwonych świateł hamowania.

Muszę patrzeć ponad dachami samochodów, więc ekonomiczny prius stoi w garażu, a ja zabieram Tomowi potężnego czarnego range rovera – przecież i tak go nie używa – żeby trzema różnymi autostradami dostać się na uniwersytet i z powrotem. Sunąc w ślimaczym tempie, mogę zapomnieć o innych kierowcach i skupić się na wyszczerbionych literach, zamontowanych na betonowych frontonach przydrożnych sklepów: WSZYSTKO ZA DOLARA, ŚWIAT DRUKAREK, ATELIER FRYZUR. Jaskraworóżowy uśmiech meksykańskiej restauracji, żółto-niebieski gigant Ikei, wznoszący się za płatną autostradą, żółte cegły apartamentowców, ledwie osłoniętych przed hałasem autostrady przez żywopłoty lagerstremii – wszystko to przypomina mi, że najgorsze już się stało. Potrzebuję ich tak, jak moja matka potrzebowała różańca.

Zdrowaś Myjnio Samochodowa, łaskiś pełna, Pan z tobą. Restauracjo Śródziemnomorska, módl się za nami, Pralnio Całodobowa, o Pani nasza, orędowniczko nasza, do ciebie wzdychamy, jęcząc i płacząc.

Nawet billboardy Julie znikły. Jeden stał tutaj, na skrzyżowaniu I-10 i 610, przy domu starców, wciśniętym między pierwszy kościół baptystyczny a betonowy wiadukt, ale pięć lat temu fundacja postanowiła go zdjąć. A może wcześniej? Chyba ze względu na koszty, choć nawet nie wiem, ile wynosiły. Fundacja Julie to działka Toma. Dziś z billboardu opromienia nas gigantyczny, wybielony uśmiech jakiegoś pastora-gwiazdora obok słów „Codziennie niecodzienna wiara”. Zastanawiam się, czy zakleili nim jej twarz, czy też najpierw ją zdarli. Idiotyczna myśl: przez te lata wisiało tu mnóstwo reklam. Dentyści, operacje odtwarzające po wazektomii. Słowa wiersza Wordswortha, który będę omawiać na dzisiejszych zajęciach, klekoczą mi w głowie jak kiepski żart: „Dokąd uleciał błysk jasnowidzenia? W co się ta świetność, w co sen poprzemienia?”[1].

Wrzucam kierunkowskaz i włączam się do ruchu na ślimaku. Mimo tego całego czasu, poświęconego na czytanie i studiowanie poezji Wordswortha, mimo faktu, że za parę godzin będę o nim opowiadać klasie pełnej wrażliwych studentów i że zamierzam wykładać o nim tak długo, jak długo uniwersytet zgodzi się mnie trzymać bez publikacji, pracy w komitecie i innej działalności, wymagającej większego wysiłku niż codzienny trud dźwignięcia się z łóżka i stawiania czoła światu, w którym najgorsze już się wydarzyło, a ja, nie wiedzieć czemu, zostałam przy życiu – nie wierzę w przeczucia i sny. Wierzę w statystyki.

Statystyki dowodzą, że większość porywaczy dzieci to ich znajomi; Julie została zabrana przez obcego. Statystyka dowodzi, że porywacze przeważnie starają się zwabić swoje ofiary do pojazdu; Julie została wyprowadzona z własnej sypialni, w środku nocy, pod groźbą noża, podczas gdy moja druga córka Jane przyglądała się temu z szafy. I w końcu – statystyka dowodzi, że trzy czwarte porwanych i zamordowanych dzieci ginie w czasie trzech pierwszych godzin od porwania. Trzy godziny – tyle, ile według nas Jane siedziała w szafie, skamieniała ze zgrozy, zanim obudziła Toma i mnie swoim przerażonym płaczem.

Zanim dowiedzieliśmy się o zniknięciu Julie, jej los został przypieczętowany.

Ta świadomość rozprzestrzeniła się jak infekcja albo zapach benzyny. Żeby uświadomić sobie, że Julie nie żyje, wmawiam sobie, że nie żyła od zawsze – zanim się narodziła, zanim ja przyszłam na świat. Zanim pojawił się na nim Wordsworth. Mijając sosny Memorial Park, wyobrażam ją sobie, wpatrującą się w górę niewidzącymi oczami pod kocem rudozłotych igieł. Przejeżdżając obok Crestview Apartments, widzę ją pogrzebaną pod grządkami azalii. Rząd sklepów ze Studiem Opalania i Spa Paznokci przywołuje mi na myśl pojemniki na śmieci na zapleczu. Oto mój błysk jasnowidzenia.

Pragnęłam dla Julie całego świata. Teraz pragnę tylko czegoś, co mogłabym pochować.

Zajęcia – ostatnie przed wiosennymi feriami – mijają w mgnieniu oka. Mogłabym wykładać o Wordsworcie przez sen, i choć teraz nie śpię, to roję sobie coś na jawie. Widzę przejrzysty błękit basenu, lśniący jak plastikowy kryształek, otoczony wysypanym świeżym piaskiem pomostem pod wysokimi, chudymi sosnami. Dziewczynki tak się cieszyły tym basenem i pamiętam, że spytałam Toma – księgowego – czy stać nas na to. Osiedle Energy Corridor, zalane Starbucksami i country clubami, nie było w naszym stylu, szczególnie w moim. Ale dziewczynki zachwyciły się basenem nawet bardziej niż własnymi pokojami. Jakby nie zauważyły, że wyprowadziliśmy się ze skomnych lokali uniwersyteckich do części miasta, w której królują piętrowe domki, garaże na dwa samochody i zielone trawniki, usiane tablicami reklamowymi licealnych drużyn piłkarskich. Zrobiliśmy to z kilku powodów, ale ten, który was interesuje, to oczywiście większe bezpieczeństwo.

– Koniec wykładu. I przypominam, prace semestralne mają się znaleźć u mnie dwudziestego ósmego do piątej po południu. – Zanim dotarłam do „Miłych wakacji”, większość studentów już wyszła.

Idąc do swojego gabinetu, poczułam na biodrze lekkie „bzzz”. Esemes od Toma.

„Odbierzesz Jane? IAH 16.05, linie United, lot 1093”.

Odkładam komórkę, włączam komputer i sprawdzam kalendarz Uniwersytetu Waszyngtońskiego. Potem znajduję dział personalny i dzwonię do administratora, którego znam z podstawówki. Rozmawiamy krótko. Odpisuję Tomowi: „Kupić coś na kolację?”.

Parę minut później: „Nie”. I pewnie to koniec naszych rozmów do wcześniejszego powrotu Jane z pierwszego roku college’u.

Ostatnio trudno mi rozpoznać własną córkę w tłumie. Nigdy nie wiadomo, jaki będzie miała kolor włosów. Stoję obok transportera bagażowego numer dziewięć i czekam, aż dziewczyna o burgundowo-czarnych włosach wyłoni się z tłumu pasażerów. Przed oczami kołysze się jej spłowiały zielony lok, który przetrwał kolejne farbowanie.

– Cześć, mamo – mówi Jane.

– Cześć. – Ściskamy się, jej ciężka torba uderza mnie w biodro, a pusty transporter wydaje przerażający zgrzyt i obie odwracamy się w jego stronę, a ja zastanawiam się, jak uniknąć pytania o przyczyny nieoczekiwanego przyjazdu Jane.

– Znowu się przefarbowałaś – zauważam.

– No.

Wszystko, co Jane mówi i robi, to kolejny przejaw zamkniętych drzwi, które w gimnazjum, parę lat po porwaniu Julie, stały się jej znakiem rozpoznawczym. W liceum doszły do nich głośna muzyka, farbowane włosy i przypadkowe piercingi, ale zatrzaśnięte drzwi pozostają clou programu. Tom miał zwyczaj iść za nią na górę i znosić łkania i wrzaski, które do mnie docierały tylko w przytłumionej formie. Ja doszłam do wniosku, że najlepiej dać jej spokój.

– Lot był znośny?

– Ujdzie.

Przede wszystkim długi. Podejrzewam, że Jane wybrała Uniwersytet Waszyngtoński ze względu na jego odległość od Houston. W dzieciństwie mówiła, że chce studiować na tym uniwersytecie, na którym będę wykładać, ale zmieniła zdanie mniej więcej w tym samym czasie, kiedy zaczęła trzaskać drzwiami. Pewnie wylądowałaby na Alasce, gdyby nie uparła się na uczelnię z rokiem akademickim podzielonym na kwartały, nie semestry – każda ewentualna różnica się liczyła. Oczywiście to typowe zachowanie nastolatki, ale w przypadku Jane miało przewrotny sens – podobnie jak fakt, że nie podeszła do egzaminów z większości przedmiotów z ostatniego kwartału.

A przecież mieszkała w Seattle przez cały rok akademicki. Szybko przebolałam, że nie przyjechała do domu na Święto Dziękczynienia; studenci z systemu kwartalnego często je pomijają, ponieważ kwartał jesienny zaczyna się późno. Ale kiedy w połowie grudnia oznajmiła nam przez telefon, że dopiero się urządza, że jedna z profesorek zaprosiła ją na święta, że nasza rodzina i tak nigdy ich nie obchodzi, prawda?, i że jej zdaniem w Seattle zyska niezależność, prawie usłyszałam, jak Tomowi pęka serce. By zatuszować jego milczenie, powiedziałam jedyne rozsądne zdanie w tej sytuacji – właściwie jedyne zdanie, jakie można było powiedzieć: „Tęsknimy za tobą, ale rozumiemy”. Teraz wygląda na to, że tamta sytuacja była kolejnymi zatrzaśniętymi drzwiami, na które nie zareagowałam jak należy.

– No więc… – zaczynam od nowa. – Nadal podoba ci się na uniwerku?

– Do boju, Huskies! – Jane niemrawo macha pięścią. – Jasne, mamo. Nic się nie zmieniło od ostatniej rozmowy.

Torby zaczynają spadać na pas transmisyjny i obie pochylamy się nad nim.

– Pewnie marzłaś w tej kurtce w styczniu? Akurat jest wyprzedaż zimowych kolekcji, mogłybyśmy wybrać się na zakupy.

Jane nerwowo skubie parkę, którą nosi, odkąd skończyła szesnaście lat.

– Wystarczyła. Mówiłam wam, tam nie jest tak zimno.

– Wykłady w porządku?

– Tak. Bo co?

– Nic. Rozmawiam.

– Wszystko gra. Do tego stopnia, że nawet nie muszę zdawać egzaminów sensu stricto. Wykładowcy pozwalają mi składać zamiast nich prace pisemne.

Sensu stricto. Zabrzmiało poważnie. Ciekawe, jak ich przekonała, żeby jej nie oblewali mimo braku zdanych egzaminów. Moi studenci przeważnie mówią „sprawy rodzinne” i mają nadzieję, że nie będę wnikać w szczegóły.

– To się często zdarza na twoim uniwerku? – pytam ostrożnie.

– Mamo. Po prostu „na uniwersytecie”.

Lekko ściskam jej ramię.

– Cieszymy się, że wróciłaś do domu.

Opuszczam rękę i stoimy obok siebie, ramię w ramię, wpatrzone w lśniącą metalową rynnę, aż w końcu połowa pasażerów z lotu znika ze swoimi bagażami, a ich nieobecność sprawia, że pas transmisyjny zdaje się pracować jeszcze głośniej. W końcu walizka Jane koziołkuje po pochylni i spada z głośnym gruchnięciem na pas przed nami. To prezent z okazji ukończenia liceum – w kolorze zielonego jabłuszka, przybrudzona po dziewiczej podróży do Seattle i z powrotem. Pasuje do tego zielonego ufarbowanego pasemka mojej córki. Jane chwyta ją, zanim zdążę zareagować, ale za automatycznymi rozsuwanymi drzwiami pozwala mi ponieść swoją torbę, kiedy owionięta wilgotnym powietrzem przystaje, żeby zdjąć parkę.

– Już się robi sauna.

– Witaj w domu – odpowiadam i w nagrodę dostaję półuśmiech.

Ale droga do domu jest pełna wpadek. Moje pytania o życie akademickie trafiają w próżnię, choć większość czasu spędzam na uniwersytecie.

– Jak w akademiku?

– Znośnie.

– Nadal lubisz swoją koleżankę z pokoju?

– Jest spoko. Nie wchodzimy sobie w paradę.

– W przyszłym roku będziesz z nią mieszkać?

– Raczej nie.

W końcu uciekam się do tematu pewniaka. Na pewno zadziała, choć dla mnie jest przykry.

– Opowiedz mi o tej profesorce, która zaprosiła cię na Boże Narodzenie.

– Ma na imię Caitlyn i wykłada semiotykę.

Caitlyn.

– Nie wiedziałam, że na anglistyce wciąż uczą semiotyki.

– Kierunek nazywa się „intersekcjonalność” i obejmuje anglistykę, ale razem z lingwistyką, studiami gender i antropologią. Studenci powinni uczyć się tych wszystkich przedmiotów, ale ja pierwszego dnia poszłam do Caitlyn i przekonałam ją, żeby mnie przyjęła na swoje wykłady. – Mimo woli uśmiecham się z dumą. Jane, jak przystało na profesorskie dziecko, zna się na rzeczy. Co więcej, tylu logicznie związanych ze sobą słów nie wypowiedziała w rozmowie ze mną od wieków.

– Opowiedz mi o tym. Co czytałaś?

– Wolałabym zaczekać i opowiedzieć też tacie.

– Oczywiście.

– Żeby nie powtarzać dwa razy.

– Jasne, skarbie.

Włączam radio i wnętrze samochodu wypełnia monotonny, kojący głos reportera, relacjonującego sytuację na drogach w godzinie szczytu. Mijamy strzelnicę i siłownię, gdzie w tej chwili zapewne jakaś dawna mistrzyni olimpijska drze się na tłum dziewcząt z końskimi ogonami. Jane wygląda przez okno. Pewnie zastanawia się, dlaczego przyjechałam zamiast Toma. Ja też.

Parę minut później obie się tego dowiadujemy. Gdy wjeżdżam na podjazd pod już zmierzchającym niebem, widzę przez okno w kuchni Toma, przygotowującego obiad. Otwieram drzwi i wchodzę. Czuję zapach ulubionej potrawy Jane: fettuccine Alfredo z panierowanymi krewetkami i grillowanymi szparagami, absurdalnie dekadencki przepis, który Tom znalazł na Food Network i robi tylko od święta. Sałatka – dla zachowania przyzwoitości – stoi w salaterce obok deski do krojenia, prawie gotowa do nałożenia na kolorowe talerze.

– Janie! – Tom otwiera ramiona i robi krok naprzód. Jane rzuca się na niego i zamyka oczy, wtulając twarz w jego pierś. Ja wymykam się do łazienki, a potem do swojej sypialni, żeby przebrać się z nauczycielskiego wdzianka w wygodne dżinsy. Przez parę minut odkładam na miejsce pranie, które czeka, złożone, w koszyku u stóp łóżka. Gdy wracam, Tom i Jane rozmawiają z ożywieniem. On, odwrócony do mnie plecami, kroi pomidory na sałatkę, ona opiera czubki palców na desce jak na klawiaturze fortepianu.

– W życiu byś nie uwierzył, jakie imiona mają ludzie w tej klasie – Derrida i tak dalej. Wszyscy są ode mnie mądrzejsi.

– No co ty, przecież cię dopuściła, a jest genialna.

– Za każdym razem, kiedy otwierałam usta, czułam się jak idiotka.

– Przynajmniej otwierałaś usta – mówi Tom, opierając na chwilę nóż o deskę, by spojrzeć Jane w oczy. – Zakładam się, że byli tacy, którzy się na to nie odważyli.

Na widok pełnego wdzięczności uśmiechu Jane, widocznego tuż nad ramieniem Toma, coś we mnie ścina się jak białko na patelni. Tom jakby to wyczuł, bo ogląda się na mnie. Wrzuca garść pokrojonych pomidorów na stertę zielonych warzyw i bierze salaterkę.

– Gotowe! – oznajmia. – Zanieś makaron na stół, Jane. Usiądźmy do pierwszej rodzinnej kolacji od niepamiętnych czasów.

I, wierzcie lub nie, właśnie wtedy rozlega się dzwonek do drzwi.

1 W. Wordsworth, Oda o przeczuciach nieśmiertelności ze wspomnień wczesnego dzieciństwa, tłum. S. Kryński, [w:] Angielscy poeci jezior, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1963.

2

Najpierw widzę jej jasne włosy, rozświetlone różowym blaskiem zachodu słońca w Houston.

Potem jej twarz – poszarzałą skórę, mocno napiętą na wydatnych kościach policzkowych, na których widnieje rumieniec, podkreślający cienie pod zapadniętymi oczami. Ta twarz wygląda jednocześnie młodo i staro. Dziewczyna ma na sobie wytarte, dziurawe na kolanach dżinsy i podkoszulek. Otwiera usta, a ja widzę, że jest boso. Wydaje się jakoś znajoma, ale moje ciało zlało się z otoczeniem, coś w mózgu się przepaliło, dane sensoryczne odbijają się od niego, szukając jakiegokolwiek punktu zaczepienia: włosy. Oczy. Młoda. Bosa.

Jej oczy ogromnieją, twarz przybiera barwę popiołu.

Moje ręce same się wyciągają, z rozcapierzonymi palcami, gotowe osłonić mnie przed tym nuklearnym blaskiem albo upadkiem, ale to dziewczyna na ganku upada. Kolana uginają się pod nią, a jej ciało schludnie składa się wpół i ląduje na wycieraczce. Jasne włosy zaplątują się w krzakach azalii. Otwieram usta i myślę, że prawdopodobnie wołam Toma, choć nie słyszę swojego głosu, bo mój mózg nadal oślepiony jest tym odbitym w jej twarzy blaskiem zachodzącego słońca. Tom nadbiega, zatrzymuje się, a potem wypada na ganek. Gdy znowu odzyskuję zdolność widzenia, dziewczyna znikła w jego ramionach, a on miętosi w palcach plątaninę jej włosów i tuli ją do piersi, kołysząc się w przód i tył.

– Julie, Julie, Julie! – łka jak chór koszmarów, które – teraz to wiem – nie znikły, lecz powracały każdej nocy od ośmiu lat, a może i każdego dnia, ciągłym strumieniem, który po prostu wyparłam. Na widok Jane, skamieniałej w korytarzu, włącza mi się znowu światło w głowie.

– Dzwoń na pogotowie – udaje mi się wykrztusić. – Wezwij karetkę. – A Tomowi, wydającemu dziwne, zwierzęce odgłosy rozpaczy, które także słyszałam w snach, mówię: – Wnieś ją do domu.

I, tak po prostu, to najgorsze się odczynia. Julie wróciła do domu.

Pierwsze dwadzieścia cztery godziny po jej powrocie dziwnie przypominają pierwsze dwadzieścia cztery godziny po jej zniknięciu – lustrzana symetria, która dodaje nowe znaczenie każdemu szczegółowi. Tak jak wtedy w powietrzu unosi się wilgoć wczesnego lata, długiego i upalnego, lagerstremie, które już roniły kwiaty, gdy ją porwano, w tej chwili zaczynają rozwijać pączki jak zwitki zmiętej bibułki. Syreny wyją w oddali i zbliżają się do naszego domu tak jak poprzednio, ale teraz oznaczają przybycie ratowników, a nie policji, a słońce zachodzi, nie wschodzi, więc sąsiedzi, którzy wychodzą na ganek, żeby sprawdzić, co się dzieje, są ubrani w stroje biurowe, a nie w szlafroki, a w rękach trzymają rękawice kuchenne, a nie gazety. Wszystko jest na opak, negatyw tragedii.

Tylko jedno z nas może pojechać karetką z Julie. Tom natychmiast wskakuje do środka, więc razem z Jane zabieramy się SUV-em. Kiedy docieramy na pogotowie, sanitariusze już wyjmują nosze z Julie, teraz podłączone do kroplówki na stojaku, wtaczają je do szpitala i ustawiają wokół niej parawany z tym niemiłosiernym połączeniem dokładności i pośpiechu, właściwym pogotowiu.

Następne trzydzieści minut wlecze się w nieskończoność w świetle jarzeniówek. Julie przytomnieje, mruczy coś, znowu zapada w sen. Tom siedzi przy jej łóżku, trzyma ją za rękę i mamrocze jakieś niezrozumiałe słowa, ja krążę po korytarzu, Jane się słania. Pielęgniarki przychodzą w nieregularnych odstępach czasu, nic nam nie mówią, ale wypytują o szczegóły ubezpieczenia, zdrowie Julie, zadają pytania tak bezużyteczne i zbędne, więc zaczynam podejrzewać, że to zwykły pretekst, by zobaczyć na własne oczy sławną córkę Whitakerów. Jedna pielęgniarka zjawia się, żeby pobrać krew, i Julie budzi się gwałtownie, gdy czuje maźnięcie zimną mokrą watką w zgięciu ramienia. Udaje jej się utrzymać otwarte oczy na tyle, żeby słabo kiwać głową w odpowiedzi na pytania pielęgniarki. Zasypia w chwili wkłucia igły. Zasłony, oddzielające nas od korytarza, falują przy przejściu kolejnych osób i nijak nie wygłuszają kakofonii skrzypiących kółek, niezrozumiałych komunikatów przez radio i rozmów na korytarzu, przerywanych ciężkimi westchnieniami i sporadycznym śmiechem.

Gdy w końcu zjawia się lekarka, każe wszystkim wyjść, lekceważy obiekcje moje i Toma.

– Muszę z nią zostać sam na sam na dwie sekundy – oznajmia. – Wy, mamo i tato, daleko się nie oddalajcie.

Nie muszę tłumaczyć, że nie mamy takiego zamiaru, ale Jane wykorzystuje okazję, aby pójść do łazienki. Po cichej rozmowie, której nie udaje mi się podsłuchać, lekarka wyłania się zza parawanu; zanim zaciągnie zasłony, widzę za jej plecami Julie, przytomną, lecz zmieszaną i zdezorientowaną. Jest odwodniona i wyczerpana, mówi lekarka, długo przebywała na słońcu i nie jadła od paru dni, ale nie ma żadnych obrażeń ani chorób. W jej krwi nie wykryto substancji chemicznych.

– Gdy się nawodni, prawdopodobnie to wszystko po niej spłynie jak woda po kaczce – kończy, dając dowód na to, że pewnie nie przeczytała karty pacjenta, nigdy nie oglądała wiadomości bądź praca tak ją znieczuliła na ludzkie cierpienie, że nie dociera do niej niestosowność tego frazesu, nierozerwalnie związanego w jej umyśle ze słowem „nawodnić”. – Przywieźcie ją za parę tygodni na kontrolę. Przy wypisie podadzą wam termin.

Gdy wracamy do łóżka Julie, ktoś puka w ścianę i wchodzi policjant. Koło czterdziestki, ciemnowłosy, nawet dość podobny do policjantów z seriali, tylko o wiele mniej atrakcyjny. Uchyla zasłonę i przygląda się Julie.

– Julie Whitaker – mówi. – Nie do wiary.

Moja córka nie zwraca na niego uwagi, ale widząc Toma i mnie, opada na poduszkę i płacze bez łez. Tom podbiega i chwyta ją w ramiona. Lekarka zauważa moją minę i mówi, że gdy tylko zwolni się jakaś sala z prawdziwymi drzwiami, natychmiast przeniosą do niej Julie, po czym pospiesznie wychodzi. Policjant przedstawia się jako funkcjonariusz Overbey i wypytuje mnie o okoliczności powrotu Julie. Odpowiadam najdokładniej, jak umiem, choć jak dla mnie mogła wyjść prosto z pomarańczowego blasku zachodzącego słońca, wyskoczyć z głowy Zeusa albo powstać z żebra uśpionego mężczyzny – tak bardzo nieistotne wydaje się to, jak do nas trafiła.

Dociera do mnie głos Toma.

– Jesteś bezpieczna – powtarza. – Już dobrze. Lekarka zapewnia, że nic ci nie będzie. – Choć te słowa są skierowane do Julie, przynoszą mi pociechę, skupiam się na nich i nie słucham pytań funkcjonariusza Overbeya.

A on to zauważa.

– Chciałbym teraz porozmawiać sam na sam z Julie – oznajmia.

– Nie – rzuca Julie, ściskając ramię Toma, ale patrząc na mnie. – Nie odchodźcie.

– To zajmie chwilę.

Tom staje przed łóżkiem Julie. Jest wysoki, barczysty. Robi wrażenie nawet z tym brzuszkiem.

– Wykluczone. Już raz ją zostawiliśmy podczas badania. To się nie powtórzy.

Policjant zaczyna się z nim kłócić, malutka alkowa robi się ciasna, roi się w niej od tych samych słów, początkowo zdaje mi się, że chodzi o jakieś pogróżki wobec nas albo Julie, nie, „nic pani nie grozi”. W końcu policjant zwraca się wprost do Julie poprzez rozdzielającego ich Toma.

– Wiem, że czuje się pani kiepsko, i bardzo mi przykro, że panią męczę, ale muszę spytać: czy została pani wykorzystana seksualnie?

Julie spogląda na niego i kiwa głową. Tom zaciska zęby, ja znajduję chwilę, żeby się ucieszyć z nieobecności Jane, która nadal nie wróciła z łazienki. Funkcjonariusz Overbey wyjaśnia, na czym polega badanie.

– Lekarka jest w drodze – mówi. – Zaraz tu będzie. Kiedy kroplówka się skończy, możecie zaczynać.

Julie kręci głową. Tom natychmiast występuje naprzód, gotów do bójki.

Funkcjonariusz Overbey, równie nastroszony, nie ustępuje pola.

– Jeśli istnieją dowody napaści seksualnej, lepiej je pobrać…

– Słuchaj pan. – Tom celuje w niego palcem. – Od pierwszego dnia robiliśmy wszystko, co kazała nam policja, i nigdy nie zadawaliśmy zbędnych pytań. Minęło osiem lat od… – słowa więzną mu w gardle – …osiem lat bez żadnych wiadomości, nasza zaginiona córka nagle wraca do domu, nie dzięki wam, i teraz chcecie trzymać ją na nogach przez całą noc, wypytywać i traktować jak dowód w zbrodni? – Prycha. – Przyjdziemy jutro.

Policjant otwiera usta, ale powstrzymuje go cichy głos Julie.

– Ostatni raz był… dawno. Co najmniej pół roku…

Funkcjonariusz Overbey wzdycha, jakby z trudem godził się z rozczarowaniem, że nasza córka została zgwałcona sześć miesięcy temu.

– Dobrze. Nadal zalecamy badanie, ale z punktu widzenia kryminalistyki nie ma pośpiechu. Proszę wypocząć, a jutro spiszemy wasze pełne oświadczenie na posterunku.

Julie słabo kiwa głową. Tom pochyla się z rękami opartymi na poręczy łóżka.

Wchodzi Jane z kartonikiem soku. Pewnie wzięła go z pokoju pielęgniarek.

– Witaj – mówi z nieśmiałym uśmiechem, widząc, że Julie nie śpi.

Sześć godzin później, w środku nocy, Julie – w pełni nawodniona i przebrana w szpitalną piżamę zamiast brudnego podkoszulka i dżinsów, które policja zabrała jako dowody rzeczowe – zostaje wypisana ze szpitala. Opiera się na ramieniu Toma, a ja zgarniam wszystko do torebki: profilaktyczne antybiotyki na chlamydię i rzeżączkę, receptę na valium, na wypadek gdyby Julie nie mogła zasnąć, oraz teczkę pękającą w szwach od ulotek o ofiarach napaści seksualnych, skserowanych list numerów do ośrodków pomocy kobietom oraz rozmaitych organizacji. Jest też wizytówka funkcjonariusza Overbeya – wsunięta w cztery nacięcia na okładce teczki, żeby się nie zgubiła. Wyjmuję ją i wsuwam do tylnej kieszeni dżinsów.

Tom odwozi nas do domu. Julie śpi na tylnym siedzeniu SUV-a na jednorazowej poduszce, którą pozwolili jej zabrać. Jane, która zdrzemnęła się w szpitalu, patrzy na nią w milczeniu. Nikt się nie odzywa – nie chcemy obudzić Julie, ale także i siebie. A może tylko ja tak mam.

Jest trzecia nad ranem, gdy otwieramy tylne drzwi i wchodzimy do kuchni przez pralnię. Dom wygląda, jakby należał do jakiejś innej rodziny, wiodącej zupełnie normalne życie, muzeum zwyczajności. Nad pralką ocieka uprana bluzka, na desce do krojenia lśni czerwienią pozostawiona obok noża kałuża czerwonego soku po pokrojonych pomidorach. Przez drzwi jadalni widać zapomnianą na stole wykwintną ucztę powitalną – sałata zwiędła, panierka smażonych krewetek rozmokła, sos zastygł na zimnym, gumowatym makaronie. Gdy oni przechodzą przez kuchnię do salonu, ja kieruję się do jadalni i zbieram talerze. Dowody na to, że przetrwaliśmy, lądują po chwili w kuchennym zlewie.

Gdy wchodzę do salonu, Jane i Tom stoją razem z Julie, skrępowani, nad sofą, jak ludzie, którzy muszą przenocować daleką krewną. Tom, czerwony na twarzy, kręci głową, a kiedy dociera do mnie, o czym rozmawiają, wysiłek w kuchni wydaje mi się bezsensowny.

Parę lat temu Tom przeniósł swój gabinet do pokoju Julie. Początkowo nie rozmawiał ze mną o tym, nie uprzedził mnie też, że rzuca pracę księgowego – pracę, dla której w ogóle przeprowadziliśmy się do tej dzielnicy – i rozpoczyna prywatną działalność jako doradca podatkowy. Pewnego dnia minęłam pokój Julie i ujrzałam starannie utrzymaną świątynię z biurkiem i katalogową szafką tam, gdzie znajdowało się jej łóżko, i oprawionymi w ramki zdjęciami Julie tam, gdzie kiedyś wisiały plakaty. Zrozumiałam bez słów, że ten nowy gabinet ma być nowym centrum dowodzenia poszukiwaniami, że Tom zmienił swoją tęsknotę w pracę na pełny etat. Ale teraz, gdy Julie stoi wśród nas, wygląda to jak egzorcyzmy.

– Mogę spać na sofie – mówi Julie.

– Oddam jej mój pokój – odzywa się Jane, która nadal trzyma się na uboczu, jakby bała się zanadto zbliżyć. Zaplata na piersi ręce z takim skrępowaniem, że znowu przypomina dziesięciolatkę, choć wydawało mi się to niemożliwe. Zauważam z ukłuciem bólu, że jest wyższa od Julie o dobre parę centymetrów. Wpatruje się w siostrę – nie zachłannie, jak Tom, który wygląda, jakby nie zamierzał jej nigdy więcej spuścić z oczu, lecz nieufnie.

– Nie, proszę – mówi Julie. – Nie chcę nikomu zabierać pokoju.

Nagle ogarnia mnie pragnienie, żeby położyć ją między Tomem i mną, jak wtedy, gdy była chorą siedmiolatką i dygotała w gorączce. Ale to nic nie da. A tymczasem salon zdaje się powiększać jak rozdziawiające się usta. Szyby za zasłonami są czarne.

– Tom, dmuchany materac? – podsuwam. – Wtedy mogłaby spać we własnym pokoju, dopóki nie wyniesiemy twojego biurka.

– Fajnie by było mieć drzwi, które się zamykają – mówi Julie i to przeważa szalę.

Julie nie ma przyborów toaletowych ani bagażu i nikt nie chce pytać dlaczego, więc Jane daje jej podkoszulek i szorty do spania, a ja wygrzebuję zapasową szczoteczkę do zębów, nadal zafoliowaną. Julie znika za drzwiami gabinetu Toma jak słońce za chmurą. Zastanawiam się, czy te jej wszystkie zdjęcia uspokajają ją, czy niepokoją.

Gdy w końcu Jane kładzie się spać – po naszych zapewnieniach, że jutro sama zdecyduje, czy chce iść na posterunek – prawie świta. Drzwi sypialni się zamykają i nogi niemal uginają się pode mną, ale przepełnia mnie euforia, jakiej nie zaznałam od lat. Przy rutynowych zabiegach w łazience moje myśli galopują, a raczej fikają koziołki, potykając się o siebie nawzajem.

– Anno – mówi Tom tonem sugerującym, że powtarza już drugi lub trzeci raz. Leży po swojej stronie łóżka i patrzy na mnie wyczekująco, gdy wracam z łazienki.

Zamiast pytać, o co mu chodzi, zaskakuję sama siebie i mówię to, co myślę.

– Co my teraz zrobimy?

– Wróciła – odpowiada po prostu Tom. – Nie musimy już nic robić.

Zdejmuję dżinsy. Będę spała w podkoszulku.

– Wróciła – powtarza Tom jak uparte dziecko.

– Nie wiemy, przez co przeszła. – Myślę o wizytówce policjanta w tylnej kieszeni dżinsów, które wieszam na drzwiach garderoby. – Musimy postępować ostrożnie.

– Wtedy powinniśmy byli być ostrożni. – Głos mu się lekko załamuje.

Wychodzę z garderoby.

– Może nie być… dawną sobą.

– Jak my wszyscy. – Zapada długa cisza. – Nie wierzyłaś, że wróci.

Siadam po swojej stronie łóżka. Czuję jego spojrzenie, wypalające mi dziurę w potylicy, i zamykam oczy, smakując to oskarżenie. Po chwili oglądam się za siebie.

– Nie wierzyłam, że ją znajdziemy – odpowiadam z nadzieją, że zrozumie różnicę.

Tom milczy, ale kiedy się pochylam, żeby wyłączyć lampkę na nocnym stoliku, czuję, że coś się przesuwa, jakby powiew nocnego powietrza wpadł przez szczelinę w ścianie. Tom odwraca się na bok, plecami do mnie, ale ta sprzeczka przypomina mi, jak wyglądało kiedyś nasze małżeństwo, te kłótnie, które wybuchały tylko wtedy, gdy byliśmy razem w łóżku. Jak je rozpoczynaliśmy, świadomi, że i tak obudzimy się obok siebie. A teraz patrzę na plecy Toma i myślę: „Julie wróciła. Wszystko może się zdarzyć”.

Znowu widzę jej twarz taką jak wtedy na ganku, mgliście znaną, z kośćmi policzkowymi i szczęką bez dziecięcego tłuszczyku, który już nie zasłania zarysu kości w kształcie motyla.

– Dobranoc – mówię.

Śpię do południa. Budzi mnie dobiegający z dołu szczęk garnków i głosy.

Znam ten sen. To ten, w którym pojawia się Julie, a ja mówię:

– Tyle razy mi się śniłaś, ale teraz naprawdę jesteś w domu.

Idę do łazienki i obmywam wodą twarz. Patrzę na siebie w lustrze, czekając, aż moje rysy się rozmyją i ulecą. Zostają na miejscu. Tym razem to dzieje się naprawdę. Przechodzi mnie dreszcz, a w płacie czołowym jarzy się blady płomyk bólu. Wkładam wczorajsze dżinsy i schodzę na dół.

Kuchenny stół tonie w blasku. Moja promiennie jasnowłosa córka siedzi od strony okna, nadal w za dużym podkoszulku Jane. Tom patrzy na nią z uśmiechem; rozmawiają, zdaje się, o niczym: soku pomarańczowym, pogodzie, czy ktoś chce dokładkę jajecznicy. Przez chwilę wydaje mi się to nierealne. Potem wchodzi Jane ze szklanką w dłoni i siada naprzeciwko Julie. Przechodzi mnie dreszcz; do naszego domu wróciła ta dziwna zwyczajność: dwie dziewczyny na wprost siebie, czworo ludzi przy czterech bokach blatu. W głowie pojawiają mi się słowa „przerażająca symetria”.

– Dzień dobry – mówię od drzwi.

– Spałaś ze sto lat – rzuca Jane, ale Julie już wstaje i trzema długimi susami dopada mnie i chwyta w objęcia. Jestem zaskoczona. Kiedy ostatnio moja córka przebiegła pokój, żeby rzucić się mi w ramiona? W chwili, gdy zaczyna do mnie docierać zapach jej włosów, Julie cofa się. Jej dłonie ześlizgują się po moich ramionach, by chwycić mnie za ręce.

– Cześć, mamo – mówi z lekkim skrępowaniem i przez moment patrzymy sobie prosto w oczy.

Przywykłam patrzeć na Jane, która ma moje charakterystyczne rysy – ostry nos i głęboko osadzone oczy. Patrząc na kobiecą twarz Julie, uświadamiam sobie, że nie ma na niej żadnych pieprzyków, wyprysków, krostek czy zmarszczek.

Jest doskonała.

Julie cofa się, zażenowana. Dociera do mnie, że gapię się na nią jak sroka w gnat.

– Przepraszam – mamroczę. – Tak dawno na ciebie nie patrzyłam.

– Wiem, co czujesz – odzywa się Tom.

– Siadaj, wezmę sobie kawę – dodaję. – Dobrze spałaś?

Na kuchence stoi wielka patelnia z jajecznicą. Nakładam sobie trochę, nagle głodna jak wilk.

– Doskonale – odpowiada Julie jak uprzejmy gość. – Bardzo wygodny materac.

– Wstała tylko na parę minut – dodaje Tom. – Przez całe rano odbierałem telefony z posterunku. „Wpadnijcie, kiedy wam pasuje” najwyraźniej oznacza „Jesteście punkt dziewiąta albo zaczniemy do was wydzwaniać”. – Pochmurnieje. – Pewnie nie bez powodu. Może martwią się o dziennikarzy. Pewnie lada chwila się zacznie.

Uśmiech Julie blednie.

– Skoro mama się obudziła, to lepiej jedźmy.

Tom przykrywa dłonią jej rękę, leżącą na blacie.

– Pojedziemy, kiedy zechcesz.

– Im szybciej się zacznie, tym szybciej się skończy – zauważam.

W oczach Toma widzę łzy. Dociera do mnie, że nie chce wiedzieć, co przeżyła Julie. W tej samej chwili uświadamiam sobie, że ja chcę. Julie przygląda mi się niemal z wdzięcznością.

– Tak – mówi. – Chcę to mieć za sobą.

W jej spojrzeniu widzę, że potrzebuje mnie i nikogo innego. Nie mogę zabronić Tomowi wstępu na posterunek, ale postanawiam go przekonać, żeby został na korytarzu, co znaczy, że Jane też będzie musiała pojechać, żeby miał się kim zaopiekować.

– Chodź, Julie – mówię. – Znajdziemy ci jakieś ubranie.

Spódnicę, myślę, przyglądając się jej wychudzonej sylwetce. Spiętą agrafkami.

– Powiedział, że mnie zabije, jeśli będę się opierać. Że zabije moją rodzinę.

– Uwierzyła mu pani? – pyta Overbey.

Siedzimy na posterunku – ja, Julie, Overbey i młodsza policjantka, funkcjonariuszka Harris – w osobnym pomieszczeniu z szybami z mrożonego szkła i jednym stołem. Tom czeka na zewnątrz z Jane – na prośbę Julie. Overbey chciał przesłuchać Julie sam na sam, ale powiodła wzrokiem od niego do mnie i z powrotem, a on westchnął i zaprosił mnie do środka. Trzymam kubek czarnej kawy, tak słabej, że widać bąbelki powietrza na dnie styropianu oraz wytłoczony na nim numer seryjny, ale nie piję. Przyniosła mi ją funkcjonariuszka Harris – typowe, myślę – podczas gdy Overbey zadawał pytania.

– Oczywiście, że tak – mówi Julie. – Trzymał nóż przy moim gardle.

– Nóż kuchenny – mówi Overbey, zaglądając do notatek, jakby nie przeczytał dokumentów. – Zabrany z domu. Inna broń?

– Miała trzynaście lat – wtrącam, ale Overbey unosi rękę i kiwa głową, żeby Julie mówiła dalej, a ona rzeczywiście nie wydaje się zdenerwowana.

– Nie widziałam. Ale mu uwierzyłam. A gdyby mnie to spotkało teraz i wiedziałabym to, co o nim wiem, uwierzyłabym mu. – Julie nabiera powietrza. – Wyszliśmy z domu i wsiedliśmy do autobusu na Memorial Drive, tuż przy aptece, pojechaliśmy na dworzec autobusowy w centrum.

– Ktoś was widział?

– Może kierowca, ale za bardzo się bałam, żeby coś powiedzieć. Na dworcu kupił dwa bilety. Wysiedliśmy w El Paso. – Milczy przez chwilę, a jej oczy stają się martwe. – Tam zgwałcił mnie po raz pierwszy.

– Pamięta pani, gdzie to było?

– W jakimś motelu. Nie pamiętam nazwy.

– Motel Six? Econo Lodge?

Julie mierzy go lodowatym wzrokiem.

– Niestety, nie wiem. Zostaliśmy tam parę dni, a potem znowu ruszyliśmy. Ciągle przenosiliśmy się z miejsca na miejsce. W El Paso ukradł samochód. – Overbey robi nieznaczny gest, a Harris coś notuje. – I przez jakiś czas nim jeździliśmy, ale potem chyba go sprzedał. Po prostu pewnego dnia wrócił bez samochodu.

– Zostawała pani sama?

– Tak. Kiedy musiał wyjść, wiązał mnie i kneblował. Zdaje się, że samochód sprzedał w Meksyku, ale nie jestem pewna, ponieważ miałam zasłonięte oczy, a potem długo wiózł mnie na tyle furgonetki. – Sen o niej, skrępowanej taśmą, wrzuconej do furgonetki, znowu przepływa mi przed oczami. – Nie od razu zrozumiałam, że mnie sprzedał.

– Co? – Overbey gwałtownie podnosi głowę.

– Sprzedał mnie – potwierdza Julie. – Pięciu, może sześciu mężczyznom.

Harris kiwa głową i wraca do pisania.

– Czy ci mężczyźni…

– O tak. – Julie uśmiecha się blado i zimno. – Owszem.

Oczy same mi się zamykają.

– Pani Whitaker, czy wszystko w porządku? – To głos Harris. Zapadam się w siebie, w zimny, czarny opar, który mrowi mnie w palcach stóp i rąk. Słyszę, jak Overbey poprawia koleżankę: „Pani Davalos posługuje się swoim panieńskim nazwiskiem”, i gwałtownie unoszę powieki, ale czarne kropeczki nie znikają od razu.

– Tak – szepczę. Mam ochotę wziąć Julie za rękę, ale splotła je kurczowo na piersi.

– Potrafiłaby ich pani rozpoznać?

– Miałam zasłonięte oczy – powtarza cierpliwie moja córka.

– A akcent?

Julie zastanawia się przez chwilę.

– Niektórzy mówili między sobą po hiszpańsku, ale niewiele. W każdym razie mało pamiętam z tych paru – chyba – dni. Potem sprzedał mnie znowu. Tym razem jakiemuś ważniakowi.

Policjanci patrzą na siebie znacząco.

– Komu?

– Nie znam jego imienia. Inni nazywali go El Jefe, a w bezpośrednim kontakcie – señor.

– Proszę kontynuować – mówi spokojnie Overbey. Harris pospiesznie notuje. – Skąd pani wiedziała, że to ktoś ważny?

– Miał ogromny dom, jak pałac, ze strażnikami, służbą i masą mężczyzn z potężną bronią, którzy przyjmowali jego rozkazy. – Julie robi pauzę, żeby nabrać oddechu. – Proszę mnie nie pytać gdzie, nie wiem. Nie wychodziłam na zewnątrz.

– Jak długo?

– Osiem lat.

Później przekazuję Tomowi okrojoną wersję – tyle, by wyjaśnić, dlaczego Julie przeglądała na posterunku strony z małymi zdjęciami Meksykanów o wysokich czołach i bujnych brodach. Opowiadam o poszczególnych etapach jej niewoli, ale nie o przypalaniu papierosami za próby ucieczki, o ciągnących się latami gwałtach, ale nie tak jak ona – jakby streszczała nudnawy tasiemiec. Mówię, że właściciel się nią znudził, ale pomijam, że stała się dla niego za stara, gdy przestała być nastolatką. Mówię, że zawiązali jej oczy i zabrali helikopterem na dach w Juàrez, ale pomijam, że strażnik miał prawdopodobnie ją zabić, a nie wypuścić. Mówię, że przejechała granicę ukryta w ciężarówce, ale pomijam, że bała się amerykańskich celników, ponieważ nie była pewna, czy po takim czasie potrafi mówić po angielsku lub w jakimkolwiek innym języku. Mówię, że wyskoczyła z ciężarówki na światłach i uciekła, ale pomijam, że wlokła się noga za nogą drogą dojazdową do I-10, niewidoczna z autostrady, jak ci ludzie, których uczymy się nie dostrzegać, gdy kuśtykają przez parkingi stacji benzynowych, ściskając reklamówki z całym swoim dobytkiem.

– Boże – odzywa się Tom cicho. Siedzimy w kuchni, dziewczynki leżą w łóżkach na górze. To dziwny powrót do cichych rozmów, które prowadziliśmy dawno temu na tematy tak trywialne, że nie mam pojęcia, dlaczego je ukrywaliśmy. – Więc została sprzedana jako żywy towar narkotykowemu baronowi?

Dziwne, ale te frazesy lepiej oddają sens historii niż chaotyczne słowa z pokoju przesłuchań.

– Na to wygląda.

Tom opiera się na łokciach, zaciskając pięści, cały spięty.

– Tak mówi policja?

– Policja na razie mało mówi. Wysłuchali jej zeznań i zadawali pytania.

– Nie chcą powiedzieć nic, co mogłoby nas zdenerwować, jak „handel żywym towarem” i „zmuszanie do nierządu”. Czyli wiedzieli o tym i palcem nie kiwnęli, by temu zapobiec?! – Podniósł głos i po ostatnim wykrzykniku głos mu się załamuje.

– Chyba mogą coś wiedzieć. Harris wspomniała o oddziale specjalnym…

– Tak, istnieje ogólnokrajowy oddział specjalny do spraw handlu żywym towarem – zaskakuje mnie Tom. Przypomina mi się, ile pracy w to włożył, do ilu dołączył organizacji poszukiwawczych, grup wsparcia dla rodziców zaginionych dzieci, stron fejsbukowych, i zastanawiam się, o ile więcej ode mnie wie. – Utworzyli go parę lat temu, po wielkim raporcie. Za późno, żeby pomóc Julie. Ale pewnie powinniśmy się cieszyć, że ona może pomóc im. – Wzdycha ciężko. – Jak się trzyma?

– Chyba… dobrze… zważywszy na okoliczności. Policjant powiedział, że to wpływ szoku i że musimy ją zabrać do psychoterapeuty.

– Oczywiście – mówi Tom. – Znajdę kogoś. Jeszcze dziś.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

Table of Contents

Prolog

1

2