Spis treści

Redakcja

Wstęp

Rozdział 1. Nowa procedura w zakresie uzyskiwania zezwolenia na pracę sezonową

Tematy publikacji w pełnej wersji

Redakcja

Copyright by Wiedza i Praktyka sp. z o.o.

Warszawa 2017

Autor: Michał Culepa

Kierownik grupy wydawniczej: Agnieszka Konopacka-Kuramochi

Redaktor: Leszek Skupski

Koordynator produkcji: Magdalena Huta

Korekta: Zespół

Projekt okładki: Madgalena Huta

Skład: Triograf, Dariusz Kołacz

Druk: Drukarnia Miller

ISBN 978-83-269-6783-2

Wydanie 1

Druk ukończono w październiku 2017 r.

Wiedza i Praktyka sp. z o.o.

ul. Łotewska 9a, 03-918 Warszawa

tel. 22 518 29 29, faks 22 617 60 10, e-mail: cok@wip.pl

NIP: 526-19-92-256, KRS: 0000098264 – Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie

XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego

Wysokość kapitału zakładowego 200.000 zł.

Wszelkie prawa do niniejszej publikacji, w tym do jej tytułu oraz do treści zawartych w książce „Jak zatrudniać cudzoziemców do prac sezonowych i krótkoterminowych. Zmiany od 1 stycznia 2018 r.”, podlegają ochronie prawnej przewidzianej w szczególności prawem autorskim. Ich przedruk oraz rozpowszechnianie bez wiedzy i zgody Redakcji są zabronione. Zakaz ten nie dotyczy cytowania ww. materiałów w granicach dozwolonego użytku, z powołaniem się na źródło.

Publikacja „Jak zatrudniać cudzoziemców do prac sezonowych i krótkoterminowych. Zmiany od 1 stycznia 2018 r.” została przygotowana z zachowaniem najwyższej staranności i wykorzystaniem wysokich kwalifikacji, wiedzy i doświadczenia autorów oraz konsultantów. Zaproponowane w publikacji oraz w innych dostępnych elementach subskrypcji wskazówki, porady i interpretacje nie mają charakteru porady prawnej. Ich zastosowanie w konkretnym przypadku może wymagać dodatkowych, pogłębionych konsultacji. Publikowane rozwiązania nie mogą być traktowane jako oficjalne stanowisko organów i urzędów państwowych. W związku z powyższym redakcja nie może ponosić odpowiedzialności prawnej za zastosowanie zawartych w publikacji „Jak zatrudniać cudzoziemców do prac sezonowych i krótkoterminowych. Zmiany od 1 stycznia 2018 r.” lub w innych dostępnych elementach subskrypcji wskazówek, przykładów, informacji itp. do konkretnych przypadków.

Wstęp

Ogłoszona w połowie sierpnia 2017 roku ustawa z 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 1543 – dalej nowelizacja UPZ) wprowadza wiele zmian w zakresie zatrudniania cudzoziemców przez polskich pracodawców na terytorium Polski.

Celem nowelizacji jest przede wszystkim[1]:

1) wdrożenie do polskiego porządku prawnego Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/36/UE z 26 lutego 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu zatrudnienia w charakterze pracownika sezonowego (Dz.Urz. UE.L nr 94, str. 375, dalej Dyrektywa 2014/36); warto zauważyć, że zgodnie z art. 28 ust. 1 tej Dyrektywy państwa członkowskie były zobowiązane do wdrożenia jej zasad do 30 września 2016 r.,

2) wprowadzenie spójnych zasad w zakresie dostępu cudzoziemców do polskiego rynku pracy,

3) ograniczenie nadużyć i uszczelnienie procedury dotyczącej wykonywania pracy krótkoterminowej przez obywateli 6 państw: Armenii, Białorusi, Gruzji, Mołdawii, Rosji i Ukrainy, którzy tę pracę wykonują na podstawie oświadczenia podmiotu powierzającego pracę o zamiarze powierzenia pracy cudzoziemcowi, zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy (PUP).

Najistotniejszym elementem jest przede wszystkim wprowadzenie pojęcia pracy sezonowej (nieistniejącego wcześniej w naszym systemie prawnym) oraz związanych z tą pracą zasad zatrudniania i uzyskiwania zezwoleń na pracę. Znowelizowane przepisy będą obowiązywać od 1 stycznia 2018 r.

Niniejsza publikacja stanowi omówienie niektórych najważniejszych aspektów powyższej nowelizacji, głównie w zakresie wprowadzenia do polskiego porządku prawnego zatrudnienia cudzoziemskich pracowników sezonowych oraz zmian dotyczących zatrudniania krótkoterminowego, szczególnie kwestii zatrudniania pracowników zza wschodniej granicy, na podstawie oświadczeń o powierzeniu pracy.

Ponadto, w końcowej części omówione zostaną niektóre aspekty zatrudnienia cudzoziemców, w szczególności kwestie prawa właściwego dla umów, używania j. polskiego i obcych języków w stosunkach prawnych, oraz podstawowe problemy dotyczące zatrudniania pracowników cudzoziemskich.

[1] Por. uzasadnienie projektu ustawy – druk sejmowy nr 1494, www.sejm.gov.pl.

Rozdział 1. Nowa procedura w zakresie uzyskiwania zezwolenia na pracę sezonową

1.1. Pojęcie pracownika sezonowego

Zasady zatrudniania pracowników sezonowych wprowadzają zasadniczo przepisy Dyrektywy 2014/36. W myśl jej art. 3 pkt b za pracownika takiego uważa się obywatela państwa trzeciego (tj. państwa niebędącego członkiem UE), który zachowuje główne miejsce pobytu w państwie trzecim (czyli państwie spoza UE, może być to jego kraj ojczysty lub inne państwo), lecz przebywa legalnie i tymczasowo na terytorium państwa członkowskiego w celu wykonywania prac uzależnionych od rytmu sezonowego na podstawie jednej lub kilku umów o pracę zawartych na czas określony bezpośrednio między tym obywatelem państwa trzeciego a pracodawcą posiadającym siedzibę w danym państwie członkowskim UE.

Dyrektywa precyzuje też pojęcie prac uzależnionych od rytmu sezonowego, którymi są prace związane z konkretnym okresem w roku ze względu na powtarzające się wydarzenie lub typ wydarzeń, podlegające uwarunkowaniom sezonowym, kiedy to zapotrzebowanie na siłę roboczą jest znacznie wyższe niż zapotrzebowanie związane ze zwyczajowymi działaniami.

Najczęstszym przykładem takich prac są prace budowlane, prace w rolnictwie – przy zbiorze płodów rolnych lub przy niektórych rodzajach hodowli. Mogą to być także prace związane z branżą turystyczną, szczególnie w miejscowościach, w których w określonych miesiącach lub porach roku następuje zwiększony napływ turystów lub osób wypoczywających na urlopach. Sezonowość ta może dotyczyć jednak różnych okresów w roku i nie można określić dla niej ogólnych reguł.

1.2. Okres pracy sezonowej

Granice okresu wyznacza Dyrektywa 2014/36. Zgodnie z jej art. 14 ust. 1 państwa członkowskie określają maksymalny okres pobytu pracowników sezonowych, który nie może być krótszy niż 5 miesięcy ani dłuższy niż 9 miesięcy w każdym okresie 12 miesięcy. Po upływie tego okresu obywatel państwa trzeciego musi opuścić terytorium państwa członkowskiego, chyba że dane państwo członkowskie wydało mu zezwolenie na pobyt do celów innych niż praca sezonowa na mocy prawa krajowego lub prawa Unii. Zarazem państwa członkowskie mogą określić maksymalny okres w dowolnym okresie 12 miesięcy, przez który pracodawca może zatrudniać pracowników sezonowych w każdym okresie 12 miesięcy. Okres ten nie może być krótszy niż maksymalny okres pobytu określony na podstawie art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2014/36.

Polskie przepisy, przede wszystkim nowy art. 88t ust. 1 UPZ, określają natomiast zasadniczy, maksymalny okres pracy sezonowej na 9 miesięcy. Na taki okres może bowiem zostać wydane stosowne zezwolenie na pracę.

Termin ten liczony jest różnie w zależności od tego, czy dotyczy cudzoziemca, który dopiero przyjechał do naszego kraju, czy też już przebywa na terytorium Polski.

Więcej znajdziesz w wersji pełnej publikacji

Tematy publikacji w pełnej wersji

Rozdział 1. Nowa procedura w zakresie uzyskiwania zezwolenia na pracę sezonową

Rozdział 2. Zatrudnienie krótkoterminowe – zmiany w przepisach

Rozdział 3. Podstawowe zasady dotyczące zatrudniania cudzoziemców

Rozdział 4. Wybór przepisów

Przygotowanie do wersji elektronicznej: RASTER studio, 603 59 59 71