Prolog

Zawahała się, nim przyłożyła pióro do kartki. Blada dłoń drżała, zawieszona nad formularzem.

Niewątpliwie był to staroświecki sposób załatwiania spraw – nawet ludzie w jej wieku byli dziś na tyle obyci z internetem, by zamieszczać drobne ogłoszenia w sieci. Ona natomiast wpadła do redakcji pisma wiedziona impulsem, po lunchu z przyjaciółmi w Covent Garden. Znajomi ludzie, znajome terytorium, tradycyjne centrum londyńskiego przemysłu wydawniczego. Dawniej pracowała o rzut kamieniem stąd i w tutejszych restauracjach – Rules, Christopher’s, Joe Allen – spędziła wiele szczęśliwych chwil, załatwiając interesy, popijając z przyjaciółmi. To było jej życie. Dobre życie.

Czy był to więc rozsądny postępek? Czy nie pora, by wreszcie pozwolić odejść przeszłości, zamiast oddawać się fantazjom o życiu, którego nawet nie znała?

Podniosła wzrok i zerknęła na kobietę za biurkiem, mając nadzieję, że ujrzy jakiś zachęcający gest czy inną oznakę, że postępuje właściwie. Jednak tamta rozmawiała przez telefon, więc mobilizował ją jedynie naprzykrzający się głos w jej głowie.

Ten sam głos, który przez całe tygodnie przypominał jej, że jeśli kiedykolwiek ma to zrobić, jeśli kiedykolwiek ma tu przyjść, to teraz, dopóki jeszcze jest w stanie.

Dziś ciążył jej każdy rok z jej siedemdziesięciu dwóch lat. Zauważyła ostatnio, że społeczeństwo starało się nabić w butelkę miliony ludzi takich jak ona, wmawiając im, że w starzeniu się jest coś dobrego, coś radosnego. Widziała przecież reklamy w mieście, w magazynach. Uśmiechnięta siwowłosa kobieta o pięknych rysach twarzy reklamowała tańsze ubezpieczenie drogowe dla ludzi po siedemdziesiątce. Mieszkania w podejrzanie korzystnej cenie z lśniących broszurek agencji nieruchomości były luksusowymi kryjówkami emerytów, dostępnymi tylko dla osób po pięćdziesiątym piątym roku życia. Fundusze starszych ludzi stanowiły widocznie potęgę ekonomiczną, a określenie „srebrni surferzy”, nadawane tym z jej pokolenia, którzy byli bardziej obeznani z internetem niż ona, sugerowało sprawność fizyczną, której nie czuła od lat osiemdziesiątych.

Ona jednak nie widziała w starości nic dobrego. Jej przyjaciele zaczęli odchodzić. Niezbyt wielu, jeszcze nie, ale to się już zdarzało. Za każdym razem, gdy słyszała kolejną smutną nowinę, przypominało jej to o własnej śmiertelności.

Ostatnio wiele o tym myślała. Myślała o nim. Nie była do końca pewna, jak można mieć wspomnienia z czegoś, co nigdy się nie zdarzyło. Wszystko, co miała, to marzenia o życiu, które mogliby razem wieść, gdyby nie ten jeden wieczór, który zmienił jej życie na zawsze. Ostatnio jednak zajmowało to jej myśli do tego stopnia, że po prostu musiała się wybrać do Nowego Jorku – jedynego wielkiego miasta Zachodu, w którym nigdy nie była. Jedynego miasta, które symbolizowało życie, jakiego nie zaznała.

Zebrała się w sobie i zaczęła pisać. Nie pora teraz na żale czy wątpliwości. W starszym wieku powinno się robić to, na co zawsze miało się ochotę, zamknąć wszystkie sprawy, zanim zabraknie na to czasu.

Postąpiła absolutnie słusznie, przychodząc tutaj. Wręczyła formularz pracownicy, zapłaciła i upewniwszy się, że ogłoszenie się ukaże, wzięła torebkę i wyszła z redakcji. Zerknęła na zegarek. Nie było jeszcze nawet wpół do piątej po południu. Musiała zaplanować sprawy, zatelefonować, a na to wszystko pozostało jej tylko parę godzin dnia.

Rozdział 1

2012

– Czuję, że dziś wieczorem się oświadczy.

Amy Carrell spojrzała przez kuchnię na swojego przyjaciela, Nathana Jonesa.

– Skąd ta pewność? – spytała, podnosząc trzy talerze i wprawnie balansując nimi na przedramieniu. – Gdyby zabrał mnie do Paryża, to mogłabym coś podejrzewać. Ale wybieramy się na firmowe przyjęcie, i to nawet nie z jego pracy. To niezbyt romantyczne.

Nathan przewrócił oczami.

– Żartujesz? Kochanie, to Boże Narodzenie, a przyjęcie odbywa się w twierdzy Tower. Wieczorem! Przecież to kwintesencja romantyzmu.

– Nathan, w Tower kiedyś ścinali ludzi...

– Racja. Przynajmniej Annę Boleyn. Podobno musieli się zamierzać kilka razy, bo miała bardzo małą szyjkę.

– Czyli zgadza się. Niezbyt romantycznie. – Uśmiechnąwszy się, Amy przecisnęła się przez kuchenne drzwi prosto w rozgwar sali jadalnej Forge Bar and Grill, jednej z najmodniejszych restauracji na Upper Street w Islington, w północnym Londynie. Poruszała się z gracją baletnicy, lawirując między stolikami i zręcznie stawiając talerze przed gośćmi. Dziś wieczorem nie musiała pamiętać, kto zamawiał risotto z kabaczkiem, a kto eskalopki – wszyscy jedli indyka. Było to szóste przyjęcie bożonarodzeniowe w ciągu tygodnia i nic lepszego ich na razie nie czekało.

– Hejże, skarbie!

Podskoczyła, bo ktoś klepnął ją w tyłek.

– Przynieś nam jeszcze jedną butelkę szampana, co? – zawołał czerwony na twarzy mężczyzna, łypiąc na nią pożądliwie. – A na deser twój numer telefonu, hę?

– Przyślę sommeliera, proszę pana – odrzekła, zmuszając się do uśmiechu.

– Ooch, seksowna Amerykanka. – Znów zmierzył ją spojrzeniem, zauważywszy jej akcent. – Co powiesz na wspólny kieliszek szampana? Może po pracy, co? – dodał, ale Amy umknęła już do kuchni.

– Obmacywacz, stolik drugi – oznajmiła Nathanowi.

Jej przyjaciel tylko skinął głową i zerknął przez okienko w kuchennych drzwiach.

– Rumiane poliki, biała koszula?

– Tak. Skończona kanalia.

– Nie martw się. Coś mi się zdaje, że gdy będzie stąd wychodził, ta koszula będzie mocno czerwona. Czuję, że nadciąga wypadek z winem.

– Zapiekanki z warzyw! – zawołał jakiś głos.

Odwrócili się. Do kuchni wtargnęła rozmamłana kobieta. Cheryl, właścicielka Forge, miała złote serce, ale klęła jak szewc i nie było sensu z nią zadzierać, gdy była tak naburmuszona jak teraz.

– Trzech dupków przy stoliku szóstym opowiada mi jakieś pierdoły. Ględzą, że chcą jak najszybciej swoich zapiekanek albo się wynoszą.

– Przepraszam, zajmę się tym – powiedziała Amy, ruszając w stronę kuchni, ale Nathan złapał ją za przegub i znacząco postukał w jej zegarek. – Ja zajmę się tymi jaroszami, a ty lepiej zmykaj.

– Dokąd się wybierasz? – spytała Cheryl, marszcząc brwi.

– Dziś przyjęcie Daniela, pamiętasz?

– Jezu, Amy. Dopiero co tu przyszłaś.

Przesłuchanie zaczęło się sporo po czasie i Amy spóźniła się pół godziny na swoją zmianę. Szefowa nie pozwalała jej o tym zapomnieć przez cały dzień.

– Jutro przyjdę wcześniej.

– To za mało. Potrzebuję jutro kogoś na podwójną zmianę. Pomyśl o napiwkach i powiedz mi, że się na to piszesz.

– Owszem – odparła Amy. Wiedziała, że potrzebuje tych pieniędzy.

– No to wynocha. Już, już. – Cheryl wypędzała ją ruchami rąk. – Chcesz skorzystać z mieszkania, żeby się przebrać?

Amy uśmiechnęła się z wdzięcznością, gdy szefowa wsunęła rękę do kieszeni, wydobyła pobrzękujący pęk kluczy i jej rzuciła. Dziewczyna chwyciła torebkę i pobiegła schodami na górę.

W mieszkaniu nad lokalem popatrzyła na siebie w lustrze i westchnęła. Jasne włosy miała rozczochrane, policzki płonęły jej od gorąca panującego w kuchni. Obwąchała bluzkę. O Boże! – cuchnęła ziemniakami w gęsim smalcu. Spojrzała tęsknie na małą kabinę prysznicową, ale nie było na to czasu. Właściwie to na nic go nie było.

Odsunęła zamek torebki i wyrzuciła jej zawartość na łóżko. Wypadły dwie pomięte sukienki, splątane z pantoflami na obcasach, szczotką do włosów i przyborami do makijażu. Pierwsza sukienka była czarna, luźna i sięgała do kolan. Znalazła ją w lumpeksie. Drugą, w kolorze rdzy i wyszywaną cekinami, kupiła na letniej wyprzedaży na okazję właśnie taką, jak obecna. Nie było to arcydzieło krawiectwa – cekiny pałętały się już na dnie torby niczym małe zgubione pensy – ale niewątpliwie kreacja była efektowna i przyciągała spojrzenia. Rozważając wybór, zastanowiła się, jak chce się dziś wieczór zaprezentować. Seksowna i nieodparta? Czy też wyrafinowana, światowa kobieta, dobry materiał na żonę?

Tam, w kuchni, wykpiła przypuszczenie Nathana. Dwa dni wcześniej była absolutnie przekonana, że Daniel Lyons, jej chłopak od nieco ponad roku, prędzej wyfrunie na księżyc niż uklęknie przed nią na kolanie. Jednak potem, gdy grzebała w jego szufladzie ze skarpetkami, zobaczyła niebieskawozielone pudełeczko, ukryte wśród schludnie poukładanych skarpet – pudełeczko od Tiffany’ego. Było zbyt kuszące, by je zignorować, jednak zanim zdążyła zbadać jego zawartość, Dan wrócił do sypialni i musiała zamknąć szufladę.

Od tamtej pory nie miała okazji znaleźć się w sypialni sama, ale emocje wręcz przyprawiały ją o zawrót głowy. Starała się odczytać ukryte znaczenie w każdej uwadze, każdym czułym geście Dana.

„Wystrój się” – powiedział przed dzisiejszym przyjęciem. Wyczuła w nim lekkie napięcie, co w przypadku kogoś tak opanowanego i pewnego siebie jak Daniel było czymś naprawdę niezwykłym.

Miała dwadzieścia minut na dotarcie do Tower. Przyłożyła do ciała jedną sukienkę, potem drugą. „Co włożysz na wieczór, który może zmienić na zawsze twoje życie?” – pomyślała, patrząc na swoje odbicie w lustrze. Na ułamek sekundy wyobraziła sobie Daniela, jak w mlecznym blasku księżyca wsuwa na jej serdeczny palec migoczący pierścionek. Zrobią sobie zdjęcie jej komórką, a ona zamieści je na Facebooku, by pochwalić się wszystkim znajomym. A kiedyś, w niesprecyzowanym czasie, będą pokazywać je swoim dzieciom i uśmiechać się nad nim tęsknie w jesieni życia. To będzie słynne zdjęcie – takie, które się pamięta i o którym się mówi przez wiele lat, i na którym chce się wyglądać jak najlepiej.

– Pieprzyć to – szepnęła. Szybko włożyła sukienkę z cekinami i nachyliła się do lustra, by upiąć włosy. Sukienka była bardzo krótka. Zastanawiała się, czy do północy w ogóle zostaną jeszcze na niej jakieś cekiny, ale lepiej wyglądać seksownie niż jak czyjaś matka. Z tą myślą odrzuciła luźną suknię z powrotem na łóżko.

Wsunęła stopy w pantofle i wybiegła z pubu. Usłyszała jeszcze za sobą pełen uznania gwizd Nathana. Na ulicy prawie od razu złapała czarną taksówkę.

– Twierdza Tower – mruknęła do taksówkarza, zatrzasnąwszy drzwi samochodu. – I proszę nie jechać przez City Road, tam o tej porze zawsze panuje istne szaleństwo.

Tak naprawdę nie miała pojęcia, czy City Road rzeczywiście jest zakorkowana, nie wiedziała nawet, czy taksówkarz mógłby pojechać tamtą trasą. Zawsze jednak starała się dać do zrozumienia, że zna Londyn od podszewki. W innym wypadku kierowca, słysząc jej amerykański akcent, od razu pomyślałby „Turystka!” i dodałby zero do opłaty – zero, na które stanowczo nie mogła sobie pozwolić. Zapadła się w fotel i obserwowała, jak czerwone cyfry cykają na taksometrze. Powstrzymywała chęć, by otworzyć torebkę i wyszukać w niej porozrzucane na podszewce dwadzieścia pensów. W końcu ledwie mogła sobie pozwolić na podróż taksówką.

Przez chwilę zastanawiała się, co mogłoby oznaczać przeczucie Nathana. W jaki sposób metamorfoza w panią Amy Lyons zmieniłaby jej życie na zawsze. Bo taka była prawda: to by wszystko zmieniło. Koniec z podwójnymi zmianami w Forge, by jakoś uzbierać na czynsz za malutką kawalerkę w Finsbury Park. Koniec z castingami, modłami, by ktoś wreszcie zatrudnił ją w zespole rewiowym. Koniec z wleczeniem się z randki na randkę z nadzieją, że nie zrobi z siebie zupełnej idiotki. Koniec z grzebaniem w szufladach ze skarpetkami, żeby się upewnić, że ktoś naprawdę ją kocha.

– Rany, podświetlili Tower jak choinkę – stwierdził taksówkarz, odsuwając szybę. Skręcili właśnie w Lower Thames Street. Przed nimi widniał sznur lśniących aut i wysypujący się na ulicę mężczyźni w czarnych krawatach.

– Wyjątkowy wieczór, słońce?

– Mam taką nadzieję – odparła z uśmiechem. Nachyliła się i wręczyła mu jedyny dwudziestofuntowy banknot z portmonetki.

Wysiadła z taksówki i powędrowała brukowaną ulicą w stronę bramy. „Nieźle” – pomyślała, zatrzymując się i spoglądając na starodawny budynek, umiejętnie oświetlony reflektorami i rysujący się na czarnym jak smoła niebie. Jej rodzina i przyjaciele byli zaskoczeni, gdy oznajmiła im, że przeprowadza się z Nowego Jorku do Londynu, by podjąć pracę w Blink, grupie teatralnej, która dwa lata temu przeniosła się z Broadwayu na West End.

Nikt z jej bliskich nigdy nie wyjechał ze Stanów Zjednoczonych – nawet na wakacje. Po co zwiedzać Alpy, skoro ma się u siebie przepiękne, śnieżyste szczyty? Po co zawracać sobie głowę doliną Loary, skoro można odwiedzić Napa za cenę krajowego przelotu? Szczególnie jej tato był przekonany, że jeśli coś się nie zdarzyło w nowojorskich Five Boroughs, to nie zdarzyło się wcale. Jednak Amy zawsze była zafascynowana Anglią, Londynem – historią tego miasta, jego kulturą, majestatem, faktem, że królowie i królowe oraz generałowie i damy w krynolinach spacerowali właśnie w tym miejscu. Dlatego choć odczuwała obawy, opuszczając Nowy Jork, obecnie wątpiła, czy kiedykolwiek zechce wrócić do ojczyzny.

Podała zaproszenie i pospieszyła do środka – mimo płaszcza wiatr przenikał cienką sukienkę. Nie chciała, by zwiał z niej kolejne cekiny.

– Ministerstwo, panienko? – spytał starszy pan w ciemnym uniformie.

– Słucham?

– Ministerstwo, wybiera się pani na kolację Ministerstwa Spraw Zagranicznych?

– Ach, tak, tak, właśnie tam – wyjąkała, czując nagłe skrępowanie. Czyżby jej wygląd przeczył, że udaje się na przyjęcie ministerstwa? Naciągnęła tkaninę sukienki, by bardziej przykryła uda. Znów zerknęła na mężczyznę i przekonała się, że po prostu próbuje jej pomóc, upewnić się, że nie zabłądziła. Gestem wskazał na prawo.

Przyjęcie odbywało się w pawilonie za fosą. To miejsce robiło wrażenie. Z tyłu strzelały w górę szarobiałe mury Tower oświetlone fioletowym reflektorem. Zgromadziły się tam już setki ludzi. Rozglądała się wokół, bezbronna i zagubiona. Napisała esemesa do Daniela i poszła spojrzeć na wielkie tablice z planem tego miejsca.

– Patrzcie państwo. – Usłyszała czyjś głos i poczuła dłoń sunącą po jej talii.

Odwróciła się i zobaczyła Daniela. Do twarzy mu było w jednorzędowym garniturze, wyróżniał się niczym gwiazdor filmowy na tle zwyczajnego tłumu.

– Podoba ci się? – spytała. Nagle poczuła się szczęśliwa i skora do zabawy. Dorastając, nigdy nie była szczególnie zadowolona ze swego wyglądu. Włosy miały tendencję do kręcenia się, zwłaszcza w parne nowojorskie lato, a lekka wada zgryzu sprawiała, że w dobry dzień czuła się jak Liv Tyler, lecz przeważnie zadręczała się, że wygląda trochę głupkowato.

Gdy się jednak stało obok Daniela Lyonsa, miało się nieodparte wrażenie przynależności do śmietanki.

Nachylił się do jej ucha.

– Mam ochotę przerzucić cię przez ramię i zanieść do domu, do łóżka, tyle że moi rodzice nie byliby zachwyceni, gdybym zaginął w akcji.

– Rodzice? – wyjąkała, odsuwając się nieco od niego.

Spojrzał na nią swymi jaskrawoniebieskimi oczami.

– Aż do dziś nie wiedziałem, że przyjdą. I najwyraźniej będą siedzieć przy naszym stoliku, ale nie martw się, mogę poprzestawiać wizytówki, jeśli dotrzemy tam w porę.

– Może spróbuj usadzić nas po przeciwnych stronach pawilonu.

Między jego brwiami pojawiła się mała zmarszczka.

– Daj spokój, nie są aż tacy źli.

Teraz ona mogła się czuć dotknięta, bo pamiętała pewne szczególnie nieprzyjemne popołudnie przy grze w polo w środku lata, kiedy po raz pierwszy spotkała Vivienne i Stephena Lyonsów. Wciąż nie była pewna, co dotknęło ją bardziej – czy to, że została przedstawiona przez Daniela jako „przyjaciółka”, czy fakt, że państwo Lyonsowie uznali ją za tak mało ważną, że przez resztę dnia zamienili z nią nie więcej niż dwa słowa.

– Jak ci minął dzień?

– Dobrze. Miałam casting.

– Kochanie, zapomniałem. Jak poszło?

– Chyba nieźle. Choreografem był Eduardo Drummond, nowa sława współczesnego tańca. Myślę, że dobrze mnie przyjęli, i miałam wrażenie, że naprawdę mu się spodobałam…

– Cóż, więc będziemy to dziś świętować, co? – Uśmiechnął się i pomachał przez salę do przyjaciela, którego zauważył.

– Świętować? Jeszcze nie dostałam pracy…

Przerwała im grupka mężczyzn koło trzydziestki, którzy chyba dobrze znali Daniela, sądząc z poklepywań po plecach. Często się tak zdarzało, gdy z nim wychodziła. Wydawał się znać wszystkich. Przyjaciele ze szkoły, z Cambridge, koledzy z pracy, kumple z meczów, przyjaciółki – te najmniej lubiła… Przedstawiał ich Amy, ale wszyscy ciągle gadali o wspólnych znajomych, o ubitych interesach i o tym, co robili w czasie świąt, a to przeważnie wiązało się z polowaniem, nartami i imprezami. Chociaż ona i Daniel pochodzili z różnych światów, nigdy nie zabrakło im tematów do rozmowy, gdy byli sami. Amy jednak nie czuła się zbyt dobrze w sytuacjach towarzyskich takich jak ta, ani razu nie miała poczucia, że jest na tyle zabawna czy inteligentna, by zabrać głos. W końcu lepiej nic nie mówić niż palnąć głupstwo.

Z wdzięcznością przyjęła od kelnera kieliszek szampana i go wychyliła, a potem już zapędzono ich do sali balowej na kolację. Lawirowali między okrągłymi stolikami, uroczyście nakrytymi wyprasowanymi lnianymi obrusami i wypolerowaną srebrną zastawą, z ogromnymi kwiatowymi dekoracjami pośrodku. Przy piętnastym stoliku stali już, obok swoich nakryć, rodzice Daniela.

– Daniel. Amy. – Uśmiechnęli się z przymusem, gdy syn zbliżył się do nich. Vivienne Lyons szybko cmoknęła Amy na odległość. Dziewczyna poczuła zapach drogiej szminki i perfum. Miała nadzieję, że przyćmił on jej własne pachnidło z pieczonych ziemniaków.

– Jak się macie? Amy, masz miejsce między Stephenem a Nigelem Carpenterem.

Za moment utknęła pomiędzy ojcem Daniela a olbrzymem w paradnym mundurze wojskowym. Gdy usiadła, rąbek sukienki uniósł się tak wysoko, że ledwie zakrywał górę ud. Nigel Carpenter, „stary przyjaciel rodziny”, zerknął, jak Amy rzuca serwetkę na kolana, żeby przypadkiem nie dojrzał jej majtek.

– Dobry wieczór, Amy – powitał ją oficjalnie Stephen, dotykając jej ramienia. – Ufam, że miewasz się dobrze?

– Bardzo dobrze, dziękuję – odparła, żałując, że nie została w Forge.

Wszyscy pozostali przy stoliku – trzy pary koło sześćdziesiątki i żona Nigela, Daphne – wydawali się dobrze znać.

– I co porabiasz, Amy? – zagadnęła Daphne, dama o ostrych rysach, z elegancką siwą fryzurą typu bob. Była mniej więcej dwa razy mniejsza od męża.

– Jestem tancerką – odpowiedziała szybko.

– Czy mogłam cię w czymś oglądać? – spytała Daphne z zainteresowaniem.

– Zależy, do jakiego teatru pani chodzi – odrzekła Amy niefrasobliwie.

– Jesteśmy bywalcami Opery Królewskiej. To stąd znamy Vivienne. – Kobieta posłała jej uśmiech.

– Ja zajmuję się bardziej współczesnym tańcem. Występuję w mniejszych teatrach.

– Rambert?

– Nie. – Amy uśmiechnęła się, niemal pewna, że jej rozmówczyni nie widziała żadnego z jej spektakli, a już z pewnością najgłośniejszego występu – klipu w MTV dla rapera z Harlemu – K. Double Swagga.

– Amy przez większość roku miała kontuzję – odezwał się Daniel z nieco zażenowaną miną. Swoim przyjaciołom, a także imprezowiczom w wieku dwudziestu, trzydziestu lat, których spotykali w foyer, zwykle opowiadał z dumą, że Amy jest tancerką. Nie była naiwna – wiedziała, że jego koledzy uśmiechają się i wyglądają na poruszonych tylko dlatego, że słowo „tancerka” stanowi pewien szyfr, oznaczający kobietę dobrą w łóżku. Irytowało ją to, ale przynajmniej Daniel zawsze wspierał jej ambicje.

– Ojej.

– Ale dziś miała casting i dobrze jej poszło, prawda, Amy? – dodał. Wyglądał na coraz bardziej spiętego.

– Casting do czego? – zainteresowała się Vivienne Lyons.

Na głowę Amy padało światło lampy i zaczynało jej się robić gorąco.

– To nowy spektakl – wyjaśniła i wypiła łyk wody. – Z oryginalną muzyką i tańcem. Opowiada o początkach tanga.

– Tanga? – powtórzył Stephen Lyons z rozbawionym półuśmiechem. – To dość pikantne, prawda?

Zobaczyła, że matka Daniela rzuca mężowi ostrzegawcze spojrzenie. Zmusiła się, by zachować spokój i nie dać się zbić z tropu. Musiała zrobić dobre wrażenie – ci ludzie mogli zostać jej rodziną. Poza tym tango należało do jej ulubionych tańców i poczuła się zobowiązana go bronić.

– Odpowiednio wykonane tango jest eleganckie, piękne, pełne pasji – wyjaśniła.

– W tangu chodzi o seks – stwierdziła rzeczowo Vivienne Lyons. – Pochodzi ze slumsów Argentyny i Urugwaju. Grywano je w burdelach. Całe jest podszyte seksualnością, erotyzmem. Prowadzenie, uleganie. – Przerwała i uśmiechnęła się, choć ten uśmiech nie sięgnął jej oczu. – Musisz wracać do zdrowia, skoro chodzisz na przesłuchania.

Amy sięgnęła po szampana. Jej dobry nastrój całkowicie prysł. Vivienne Lyons była taką snobką. Kuszące byłoby powiedzieć jej wprost, jak to się stało, że złamała palec u nogi, co prawie zakończyło jej karierę, nie mówiąc już o unieruchomieniu jej na ostatnie pół roku. Jeśli w czymś chodziło o seks, to był to wyjazd z Danielem w czerwcu. Wychodzili z łóżka z baldachimem jedynie po to, by wybrać się na wycieczkę rowerową nad rzekę. I tam właśnie spadła z roweru, a koło przygniotło jej stopę. Wątpiła jednak, czy jej chłopak podjąłby się podzielenia tymi szczegółami przy stole.

Na samą myśl o tym zaczął ją rwać palec w bucie z Topshopu, ale jej uwagę odwróciło pojawienie się przekąski na porcelanowym talerzu, wyglądającej jak jakiś kaktus. Ujęła nóż i widelec, uważając, by wybrać sztućce z zewnątrz zestawu – Daniel zaznajomił ją z tą regułą na drugiej randce. „Jeśli masz wątpliwości, zawsze zaczynaj od zewnątrz” – poradził.

Wszystko pięknie, ale Amy nie miała pojęcia, od czego zacząć. Wiedziała, że Vivienne ją obserwuje, i nie chciała wydać się nieobyta, więc ścisnęła karczocha nożem i widelcem i spróbowała odkroić jeden z lepkich listków. Okrągłe warzywo natychmiast się wyślizgnęło, stuknęło o talerz i uderzyło w małe naczyńko stojące na obrusie, wypełnione czymś, co wyglądało na serowy dip do nachos.

– Śliski skurczybyk – wymamrotała, próbując odzyskać jarzynę.

– Słucham? – spytała Vivienne, otwierając szeroko oczy.

– Wyślizgnął mi się – wyjaśniła szybko. – Powiedziałam, że mi się wyślizgnął.

Daniel nachylił się nad swoim karczochem, spokojnie oderwał jeden z zewnętrznych liści, po czym włożył go między zęby i zaczął wyjadać miąższ.

„Cholera – pomyślała Amy – więc tak się to robi”.

Zarumieniona, zaczęła go naśladować. Oczy utkwiła w talerzu, nie śmiała unieść wzroku, pragnęła zapaść się pod ziemię. Resztę posiłku przesiedziała w milczeniu, słuchając bezbarwnej pogawędki Lyonsów, kiwając głową, kiedy trzeba, starając się obserwować, z których sztućców korzystają współbiesiadnicy, zanim sama pokusiła się o podobną próbę. Gdy kończyli deser, była już całkiem wstawiona szampanem, który popijała, by się czymś zająć, i marzyła o powrocie do domu – nawet gdyby ktoś musiałby ją tam zanieść na noszach.

– Myślę, że pora na toast – oznajmił Stephen Lyons. Odchrząknął i skierował uwagę na Daniela. – Z wielką dumą i radością informuję, że nasz syn właśnie zdobył świetne stanowisko w Waszyngtonie.

Cały stolik obiegł pełen aprobaty pomruk, niczym meksykańska fala. Daniel uniósł dłoń w geście protestu.

– Tato, proszę. To jeszcze nie zostało oficjalnie ogłoszone.

– Bzdura, dziś rano zadzwonił do mnie kolega z rządu z gratulacjami. Za Daniela – zakończył, unosząc swój kieliszek szampana.

Amy rzuciła okiem na swego chłopaka. Wiedziała, że ten awans od miesięcy wisiał w powietrzu. Mówiła Danielowi, jak ją to cieszy, dawała mu wsparcie i otuchę, mimo że czasem z ciężkim sercem. Od zawsze wiedziała, że jeśli ktoś pracuje w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, to szybki awans na placówkę dyplomatyczną za oceanem jest nie tylko prawdopodobny, ale wręcz nieunikniony. Zresztą zanim się poznali, Daniel właśnie wrócił z placówki w Brukseli, choć często podkreślał, że gdyby go znowu tam wysłali, dojeżdżałby do pracy jak z Liverpoolu do Londynu.

– Waszyngton. – Amy zaśmiała się nerwowo, uznając, że być może to nawet lepsze niż placówka w Europie. Sięgnęła po kawę, ale wtedy trąciła palcami kieliszek wina i przewróciła go. Zawartość wylała się na obrus i na jej kolana.

Na moment zapanował chaos. Vivienne wołała kelnera, Daniel zerwał się i chwycił kieliszek, Stephen zaś nachylił się i przetarł nogi Amy swoją serwetką.

– Pozwól, kochanie, że ci pomogę – powiedział. – Musisz być przemoczona.

– Nie, nie, nic mi nie będzie… – zapewniała, lecz wtem zdała sobie sprawę, że starszy mężczyzna ociąga się z zabraniem rąk. Poczuła, że jego palce musnęły jej nagie udo. Zszokowana uniosła wzrok. Ich oczy spotkały się na ułamek sekundy.

– Przepraszam, chyba… raczej pójdę do toalety – wymamrotała.

– Zdaje się, że teraz zaczną się przemowy – wtrącił Nigel, kładąc dłoń na jej kolanie, by nie wstawała.

Skinęła szybko głową i pozostała na swoim miejscu. Mężczyzna w średnim wieku wszedł na podium i przez dwadzieścia minut zachwycał się wspaniałym rokiem dwa tysiące dwunastym i magicznym Londynem. Amy tymczasem wiła się na krześle. Wino spłynęło na tył jej ud, strużka dosięgła majtek.

Gdy tylko mówca skończył i oklaski ucichły, wstała i uciekła. Serce jej waliło. Czy ojciec Daniela naprawdę pogłaskał jej udo, czy też źle odczytała ten gest? Nie miała pojęcia, gdyż była zupełnie pijana i potrzebowała zaczerpnąć świeżego powietrza.

– Amy, co się dzieje? – Ulżyło jej, gdy zobaczyła Daniela wychodzącego z głównej sali. – Nic ci nie jest?

Pokręciła sztywno głową, obrzucając wzrokiem swoją sukienkę. Dzięki Bogu za cekiny – zatuszowały najgorsze.

– Waszyngton, nieźle – powiedziała w końcu.

– Wiem – odparł Daniel. Próbował powstrzymać uśmiech, ale radość miał wypisaną na twarzy. – Chciałem ci powiedzieć na osobności, ale tak się stało, że rozmawiałem dziś po południu z tatą… a poza tym nie chciałem zepsuć świąt.

– Nie ma sprawy, naprawdę. To świetnie.

– Powinniśmy to uczcić.

– Byle nie tam. Nie przy tym stoliku – rzekła cicho.

– Spróbuj ich ignorować – poradził.

– Nie cierpią mnie.

– Wcale nie. Są tylko odrobinę staroświeccy.

– Staroświeccy? Byli po prostu niegrzeczni. Niegrzecznie potraktowali to, co robię, moje ambicje…

– Nie wiedziałem, że chodziło o tango.

– Nie mów, że ty też masz z tym problem.

– Moja matka podeszła do tego niewłaściwie…

– A ty się z nią zgadzasz – stwierdziła Amy, starając się czytać między wierszami.

– Daj spokój, zostawmy to. Rozchmurz się.

– Rozchmurzyć się! Chodzi o moją pracę. Może powinieneś spróbować choć raz potraktować ją poważnie.

– Traktuję ją poważnie. I to bardzo. Zresztą możesz mi potem pokazać ruchy – dodał i uśmiech wygiął mu wargi.

– Czyli zgadzasz się z nią – powiedziała, wzdrygając się. – Uważasz, że to zdzirowate.

– Amy, przestań…

– Przyznaj się – naciskała, czując, że drżą jej ręce.

– Nie, nie uważam, że tango jest zdzirowate – odparł powoli Daniel. – Musisz jednak przyznać, że jest dosyć pikantne i może…

– Może co?

Zawahał się.

– Może powinnaś się zastanowić, czy chcesz być oglądana w czymś takim.

Potrząsnęła głową z niedowierzaniem.

– Daniel, to dobry spektakl. Wiesz, na jak długo wypadłam z gry. To dla mnie wspaniała okazja.

– Wspaniała okazja, by ludzie postrzegali cię w określony sposób – powiedział ostrzejszym tonem. Potarł skronie, jakby bolała go głowa. – Posłuchaj, odkąd jesteśmy razem i opowiadam ludziom, co robisz, przyjaciele, rodzina, słowem wszyscy, chcą cię zobaczyć na scenie. Nie jestem jednak pewien, czy chciałbym, żeby oglądali cię ubraną w kabaretki i jakiś wyzywający, wycięty trykot, choć prywatnie chętnie zobaczyłbym cię w takim stroju.

– Wyzywający? – spytała z niedowierzaniem, nagle wyobrażając sobie siebie w czarnych pończochach i z czerwoną szminką na ustach. Dobrze, że Daniel nigdy nie widział jej w klipie K. Double Swagga.

– Wiesz, o co mi chodzi.

Wyciągnął pojednawczo dłoń, ale Amy czuła się dotknięta.

– Cóż, w takim razie dobrze, że jedziesz do Waszyngtonu. Nie będziesz musiał mnie oglądać w wyzywającym kostiumie.

– Co do tej sprawy…

Usłyszała coś w jego głosie. Przeprosiny, zakłopotanie, co skojarzyła z tym, co mówił wcześniej.

– Nie chciałeś zepsuć świąt – powiedziała miękko, przypominając sobie, dlaczego nie wspomniał jej o awansie. – Na jak długo cię tam delegują, Danielu?

– Na osiemnaście miesięcy.

To było krócej, niż myślała – w dyplomacji takie delegacje trwały dwa, trzy lata albo i więcej.

– Nie tak źle – skomentowała, próbując się uspokoić. – Właściwie całkiem dobrze: mogłabym wrócić do Nowego Jorku, zaczepić się na Broadwayu, a stamtąd przecież są regularne połączenia do Waszyngtonu. Martwiłam się, że przeniosą cię gdzieś do Afryki czy Azji Południowo-Wschodniej, ale przynajmniej mam aktualny paszport, co nie?

Uśmiechnęła się słabo. Chciała, by coś powiedział, desperacko pragnęła usłyszeć, jak się zarzeka, że nie mógłby żyć tak długo bez niej, że powinni wspólnie wynająć małe mieszkanko na Wzgórzu Kapitolińskim, tylko we dwoje, że nawet przez chwilę nie rozważał podjęcia tej głupiej pracy bez niej u jego boku. W Waszyngtonie przecież działały zespoły taneczne, prawda? Jednak on nie powiedział żadnej z tych rzeczy. Cofnął się tylko o krok, ze skrępowaną miną.

– Posłuchaj, nie chcę, żebyś rzucała wszystko z mojego powodu. Tym bardziej że właśnie trafiła ci się tu ta wspaniała okazja.

Spojrzała w jego intensywnie niebieskie oczy.

– A więc teraz to wspaniała okazja…

– Nigdy cię nie zwodziłem, nie składałem żadnych obietnic – rzekł spokojnie. – Wiesz, że taką mam pracę, że zawsze mogą mnie wysłać na daleką placówkę.

– Ale przecież nie musisz skreślać naszego związku z chwilą, gdy dostałeś z pocztą bilet lotniczy.

Czekała, aż coś odpowie.

– No weź, przecież nie chcemy kończyć tego w ten sposób – powiedział wreszcie.

– Kończyć… – szepnęła, uświadamiając sobie, co się przed nią rozgrywa. Pomyślała o pudełeczku od Tiffany’ego w szufladzie, przypomniała sobie, że przybyła tu pełna nadziei, z wiarą, że może jej się wreszcie oświadczy. Roześmiała się na głos ze swojej głupoty.

– Powinnam już iść – powiedziała z największą godnością, na jaką mogła się zdobyć.

– Amy, przestań. Porozmawiajmy o tym…

– Zostaw mnie w spokoju! – wrzasnęła, odpychając go gwałtownie od siebie.

Ruszyła biegiem, obcasy butów chwiały się pod nią, uderzając o dywan.

Wypadła na zewnątrz, odetchnęła zimnym nocnym powietrzem i przymknęła oczy. Czuła ulgę, że jest sama.

Pod powiekami zaczęły ją łaskotać łzy, ale powstrzymywała je gwałtownym mruganiem.

Zadrżała i uprzytomniła sobie, że jej płaszcz został w szatni. Odwróciła się i weszła z powrotem do pawilonu. Zatrzymała się jak wryta, widząc znajomą postać stojącą przy wyjściu. Minęła chwila, zanim rozpoznała, że to nie Daniel, ale Stephen Lyons.

– Wyjście bez pożegnania? – spytał, zapalając papierosa i wsuwając ich paczkę z powrotem do kieszeni smokingu.

„Arogancki sukinsyn” – pomyślała. Stephen Lyons dobiegał sześćdziesiątki, ale najwyraźniej uważał się za kogoś w rodzaju bohatera Mad Men. Nie chciała przed sobą przyznać, że nie odbiegało to daleko od prawdy. Nosił elegancko skrojony smoking, a jego zimne oczy miały ten sam lodowaty odcień błękitu, co u syna. Nosił się z arogancją kogoś, kto ma miliony w banku i nic już nie musi nikomu udowadniać.

Słyszała za sobą głosy i śmiechy przyjęcia. Grał zespół muzyczny. Wyobrażała sobie te zrzędliwe pary staruszków, jak grzecznie wstają do tańca, jak prostują ramiona, by nie dopuścić do zbyt bliskiego kontaktu.

– Żegnam, panie Lyons – powiedziała, unikając jego wzroku.

– Stephen – rzucił niedbale i wypuścił przez nos smugę dymu.

– Żegnaj, Stephenie – poprawiła się, czując gęsią skórkę na przedramionach.

– Potrzebujesz samochodu? Albo pieniędzy na taksówkę?

– Nie chcę twoich pieniędzy – zaperzyła się. – Nigdy nie chciałam – dodała spokojniej, gdy ruszył w jej kierunku.

– Wiem, że to musi być dla ciebie ciężkie – skwitował. Wyraz udawanej troski na jego twarzy zastąpiła bardziej rzeczowa mina. – Ale musisz być realistką. Tu chodzi o karierę Daniela, a nie o wasz związek.

– Najwyraźniej te dwie rzeczy się ze sobą łączą – zauważyła, zła, że w jej głosie zabrzmiała gorycz. Czemu jednak ją ukrywać? Oboje wiedzieli, że właśnie została porzucona, bo wygrała praca.

Stephen przechylił głowę na bok – gest współczucia zmieszany z protekcjonalnością.

– Jestem pewien, że Danielowi na tobie zależy – rzekł. – Musisz jednak zrozumieć, że on pragnie zrealizować swój potencjał. Zawsze tak było, od dzieciństwa. Zawsze zdobywał się na dodatkowy wysiłek, by prześcignąć resztę.

– I teraz ja mu weszłam w drogę?

Stephenowi wydłużyła się mina.

– Amy, oddelegowanie Daniela do Waszyngtonu to dopiero początek. Entre nous, chodzą słuchy, że za trzy, cztery lata czeka go ambasada. Wiesz, jak rzadko udaje się dochrapać ważnej dyplomatycznej funkcji przed trzydziestką piątką? – Zmiażdżył niedopałek papierosa butem i ciągnął dalej: – Daniel chce przejść całą tę drogę. A my wiemy, że to potrafi. Ambasador Jej Królewskiej Mości we Francji, do diabła, nawet i w Stanach. A żeby tak się stało i żeby sobie poradził, potrzebuje przy swoim boku właściwej osoby.

– Sugerujesz, że ja bym go nie wspierała?

– Inaczej – uściślił Stephen. – Że byś nie umiała. Bycie żoną ważnego dyplomaty to bardzo specyficzna rola. Trzeba znać etykietę, procedury, umieć prowadzić towarzyskie rozmowy, odnaleźć się w delikatnych sytuacjach. To nie dla każdego. I nie wszyscy to potrafią.

– Chodzi o karczocha, prawda?

Stephen zaśmiał się, jego wzrok odrobinę za długo błądził po jej ciele.

– Nie, nie o niego. – Sięgnął do kieszeni i wyjął wizytówkę. – Powinienem już wracać – powiedział – ale może moglibyśmy się znowu spotkać w przyjemniejszych okolicznościach. Kiedyś sam lubiłem tancerki, w dawnych czasach. Trudno się pozbyć starych nawyków, jak to mówią. – Słowo „tancerki” wymówił tak, jakby dzielił je tylko krok od prostytutek.

– Wal się – warknęła Amy, powstrzymując gorące łzy upokorzenia.

– Widzę, że mój syn łatwo się wywinął. Tylko pomyśleć, taki język w ambasadzie – odgryzł się i zniknął w pawilonie.

Rozdział 2

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 21

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 22

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 23

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 24

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 25

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 26

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 27

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 28

Dostępne w wersji pełnej

Przewodnik po współczesnym Manhattanie Tasminy Perry

Dostępne w wersji pełnej

TYTUŁ ORYGINAŁU:

The Proposal

Redaktor prowadząca: Ewelina Sokalska

Redakcja: Ewa Kosiba

Korekta: Monika Pruska

Projekt i kompozycja okładki: Mariusz Banachowicz

Copyright © 2013 Tasmina Perry

Copyright © 2017 for Polish edition by Wydawnictwo Kobiece,

an imprint of ILLUMINATIO Łukasz Kierus

Copyright © for Polish translation by Małgorzata Bortnowska

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2017

ISBN 978-83-65740-44-1

Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku:

www.facebook.com/kobiece

Wydawnictwo Kobiece

E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl

Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie

www.wydawnictwokobiece.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com