Tytuł oryginału: Children of Eden

Przekład: Andrzej Goździkowski
Redaktor prowadzący: Maria Zalasa
Redakcja: Marta Stęplewska
Korekta: Agnieszka Grzywacz

Projekt okładki: Krzysztof Iwański
Zdjęcia na okładce: Getty Images

Copyright © 2016 by Joey Graceffa
First published by Keywords Press/Atria Books, a Division of Simon & Schuster, Inc.
Copyright for Polish edition and translation © Wydawnictwo JK, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

ISBN 978-83-7229-717-4
Wydanie I, Łódź 2017

Wydawnictwo JK
Wydawnictwo JK, ul. Krokusowa 3,
92-101 Łódź tel. 42 676 49 69 www.wydawnictwofeeria.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Książkę tę dedykuję ludziom, których wyobraźnia sprawia, że żyjemy w piękniejszym świecie: nigdy nie przestawajcie marzyć. A także moim czytelnikom, dzięki którym spełniają się moje marzenia.

1

– JESZCZE! – NALEGAŁAM, UDERZAJĄC PIĘŚCIĄ w połyskliwy stalowy stół. Światło gwiazd migoczących na niebie docierało do nas przefiltrowane przez mgiełkę rozpylonych w powietrzu nanocząstek, która miała nas chronić przed promieniowaniem ze zniszczonej atmosfery. Mój brat Ash siedział po drugiej stronie stołu. Jego oczy lśniły w półmroku.

– Rowan, kapłani twierdzą, że planeta uległa zniszczeniu z winy naszych przodków. Zawsze było im mało. Domagali się wciąż więcej i więcej, aż doprowadzili do tego, że Ziemia nie była już w stanie sprostać ich zachciankom. I umarła – powiedział, uśmiechając się szeroko.

Oczywiście droczył się ze mną. Ale kiedy to mówił, zauważyłam, jak jego ciałem wstrząsnął dreszcz. Reagował w ten sposób, ilekroć wspominał o Ekoklęsce. Ash był częstym gościem w świątyni, gdzie całymi godzinami na klęczkach odbywał pokutę za czyny naszych przodków. Efekty jego modłów były mizerne: atmosfera pozostawała zniszczona, świat nadal był martwy, a my utrzymywaliśmy się przy życiu tylko za sprawą czułej opieki, jaką roztaczał nad nami Ekopanoptykon. Modlitwy nie mogły sprawić, by uschnięte drzewa ożyły. Ziemia była martwa. My jednak wciąż żyliśmy.

Naturalnie moja noga nigdy nie postała w świątyni. Kto wie, może gdybym ją kiedyś odwiedziła, nie stałabym się taką cyniczką. Ale przecież przez ostatnie szesnaście lat w ogóle nigdzie nie byłam. W każdym razie nie oficjalnie, bo przecież dla władz nie istniałam.

Kto wie, może byłam po prostu wytworem wyobraźni mojego brata. Chociaż gdyby tak było, pewnie już dawno znudzony wróciłby do domu i położył się do łóżka. Wymysłów łatwiej się pozbyć niż mnie. Ash wiedział, że nigdy się nie poddaję. W końcu, za namową naszej mamy, zgodził się, by sporą część każdego dnia poświęcać na udzielanie odpowiedzi na moje natrętne pytania.

Cóż, jak na dziewczynę, która nie istnieje, potrafiłam być dosyć upierdliwa. Tak w każdym razie niemal każdego dnia twierdził Ash.

Posłałam mu szelmowski uśmiech i zażądałam:

– Jeszcze!

A po chwili, nie doczekawszy się reakcji, skoczyłam na niego, przewracając go razem z krzesłem. Krzesło wylądowało na wypielęgnowanym przez moją matkę dywanie z mchu. Ash spróbował uciec przede mną, przetaczając się na bok, ale marnie mu to wyszło – byliśmy tego samego wzrostu i chociaż bardzo się tego wstydził, z naszej dwójki to ja byłam silniejsza.

– Jeszcze! – zawołałam, przygniatając go do ziemi. – Opowiedz mi coś jeszcze!

Moje łaskotki sprawiły, że zaczął się wić i skręcać na ziemi. Po chwili oboje zanosiliśmy się histerycznym śmiechem.

W pewnym momencie od strony werandy dobiegł łagodny głos naszej matki:

– Dość tego! Chyba nie chcecie, żeby usłyszeli was sąsiedzi.

To nas momentalnie otrzeźwiło. Co prawda było mało prawdopodobne, że nasze śmiechy przenikną przez wysoki i gruby mur z kamienia otaczający naszą rodzinną posiadłość, tym niemniej zagrożenie było realne – gdyby ktokolwiek zorientował się, że tu jestem, oznaczałoby to katastrofę. Jasne, mama pewnie zdołałaby jakoś wytłumaczyć sąsiadom, że dziewczęcy śmiech należał do koleżanki, która wpadła do Asha w odwiedziny. Jednak, prawdę mówiąc, prawie nigdy nikt nas nie odwiedzał (a kiedy już miewaliśmy gości, musiałam szybko kryć się w którymś z licznych skrytek i sekretnych pomieszczeń, które rodzice urządzili w całym domu). Zawsze istniało jednak ryzyko, że jakiemuś wścibskiemu sąsiadowi będzie się chciało zajrzeć do bazy skanów przechodniów i skojarzyć fakty. A wtedy byłoby po mnie. Dosłownie.

Pomogłam Ashowi wstać i usiadłam naprzeciw niego. Następnie, siląc się na powagę, poprosiłam go o to samo, co zawsze: żeby zdradził mi więcej szczegółów na temat świata rozciągającego się wokół naszego rodzinnego domu. Nie chodziło tylko o to, że byłam ciekawa życia na zewnątrz, którego nie mogłam doświadczyć: umierałam wręcz z pragnienia, by je poznać. Zachłannie pożądałam opowieści brata.

– Jak była dzisiaj ubrana Lark, kiedy zdjęła już szkolny mundurek?

Lark to dziewczyna, w której zabujał się mój brat. Byłam nią totalnie zafascynowana. Kiedy ją opisywał, zdawała mi się niesamowicie realna, jakby była też moją znajomą. Miałam wtedy wrażenie, że ja sama jestem kimś realnie istniejącym. Byłam przekonana, że gdybyśmy się kiedyś spotkały, od razu byśmy znalazły wspólny język.

Każdego dnia zaraz po powrocie Asha zasypywałam go milionem pytań na temat tego, co się działo w szkole. Nie interesowało mnie, czego się danego dnia nauczył – całą teorię przyswajałam samodzielnie dzięki filmikom i blokom danych. Fascynowali mnie ludzie. Najdrobniejsze szczegóły ich codziennego życia wprawiały mnie w zachwyt. Czy nauczycielka historii środowiska flirtowała dziś z dyrektorem szkoły? A kiedy jechałeś dziś rano do szkoły, czy operatorka autopętli uśmiechnęła się do ciebie podczas skanowania ci tęczówki oka? Czy Brook znowu pałaszował ciasteczka ze szkarłatnicy z otwartymi ustami? Ci ludzie to przyjaciele, których nigdy nie będę miała. Kochałam ich wszystkich.

Niestety Ash nie zawsze umiał zaspokoić moją ciekawość. Na pytanie, jak dziś ubrała się Lark, odparł niepewnie:

– Hm, chyba miała na sobie coś żółtego.

– Ale w jakim odcieniu: jaskrawym czy bladym? – nie dawałam za wygraną. – Czy była to żółć cytryny, czy taka, jaką mają płatki jaskrów, a może kojarząca się ze światłem słonecznym?

Oczywiście od momentu Ekoklęski nikt nie widział na własne oczy cytryn ani jaskrów.

– Czy ja wiem… Chyba taka zwykła, przeciętna żółć.

– Była ubrana w sukienkę?

– Hm…

– Jesteś do niczego! – westchnęłam, opadając na oparcie krzesła.

Ash nigdy nie mógł zrozumieć, jak to możliwe, że wszystkie te drobiazgi, dla niego bez znaczenia, dla mnie były na wagę złota. Jasne, starał się, naprawdę próbował mi pomóc, ale ja nigdy nie byłam w pełni usatysfakcjonowana jego opowieściami. Wspólnymi siłami próbowaliśmy stworzyć coś w rodzaju wyobrażonego życia dla wyobrażonej dziewczyny. Musiałam być przygotowana na nadejście tego cudownego dnia, gdy wreszcie wkroczę do prawdziwego świata. O ile taki dzień w ogóle kiedykolwiek nadejdzie. Mama i tata zawsze mi powtarzali, że w końcu się doczekam. Wysłuchiwałam ich zapewnień od szesnastu lat, jednak owa wymarzona chwila nadal pozostawała tylko w sferze marzeń.

Przyglądałam się uważnie bratu, kiedy z widocznym wysiłkiem próbował przywołać w pamięci szczegóły minionego dnia, po to bym mogła poczuć, że należę do rzeczywistego świata. Ash był moim zwierciadlanym odbiciem, wyglądał niemal identycznie jak ja. Oboje mieliśmy kruczoczarne włosy, dołeczki w brodach i jasnobrązową karnację. Przyznał mi się kiedyś, że nie lubi swojej twarzy. Uważał, że ma zbyt delikatne rysy jak na chłopaka. Niewykluczone, że gdybym poznała lepiej świat, doszłabym do wniosku, że moja twarz jest zbyt mało dziewczęca.

Chyba największe różnice w naszym wyglądzie kryły się w budowie szczęk. Oboje mieliśmy je wydatne i mocno zarysowane, jednak kiedy Ash się czymś martwił, zwykle zaczynał poruszać nimi, zaciskając i rozluźniając, jakby przeżuwał swój problem – tak jakby faktycznie był on twardym orzechem do zgryzienia. (o orzechach dowiedziałam się kiedyś z filmiku edukacyjnego stworzonego na lekcje z historii środowiska. Rosły na drzewach i były jadalne – możecie to sobie wyobrazić?).

Natomiast ja, kiedy coś mnie martwiło, po prostu zaciskałam zęby. I trzymałam je w ten sposób tak długo, aż mięśnie w policzkach zaczynały piec.

Ostatnio często tak robiłam.

Istniały jeszcze dwie inne cechy, które nas w sposób wyraźny odróżniały – oprócz płci, rzecz jasna. Ash miał oczy po matce – szarobłękitne i nieodbijające światła. Moje natomiast były dziwne i mieniły się różnymi kolorami – w zależności od oświetlenia raz były zielone, kiedy indziej błękitne lub złote. Kiedy przyglądałam się im z bliska w lustrze, w błękicie tęczówki dostrzegałam gwiaździste bursztynowe rozbłyski – cętki i smugi, które przypominały meteory przecinające lazurowe niebo.

Gdyby ktokolwiek mnie kiedyś zobaczył, oczy zdradziłyby mnie momentalnie. Zaraz po urodzeniu dzieciom wszczepiało się implanty soczewkowe. Ludzkie oko jest zdolne wytrzymać promieniowanie świetlne tylko do pewnego pułapu, a odkąd atmosfera ziemska uległa uszkodzeniu, nasz wzrok narażony był na kontakt z podwyższonym promieniowaniem ultrafioletowym, niebezpiecznym dla niechronionych implantami źrenic. Żeby temu zaradzić, podczas zabiegu chirurgicznego w oku umieszczało się filtr, który chroni przed promieniami. Tylko długotrwały kontakt z promieniowaniem skutkował uszkodzeniami wzroku, jednak osobie, której nie wprawiono ocznych implantów, prędzej czy później groziła ślepota. Dotychczas nie wychwyciłam u siebie żadnych zmian, ale podobno przed trzydziestym rokiem życia mój wzrok zacznie szwankować. Filtr w implantach pełnił jeszcze jedną istotną funkcję – dzięki niemu wystarczył jeden szybki skan, by ustalić tożsamość każdego mieszkańca Edenu.

Oczywiście jako drugie dziecko nie mogłam zostać poddana operacji wstawienia implantów, dlatego moje oczy nadal miały naturalny kolor. Czasami kiedy Ash zbyt długo się w nie wpatrywał, w końcu musiał zamrugać; potrząsał wtedy głową, a ja wiedziałam, że ich dziwny wygląd wytrącał go z równowagi. Jeszcze gorzej reagował na nie nasz ojciec. Jego źrenice miały kolor ciemnopiwny, były nieprzeniknione niczym ściana. On praktycznie nie umiał spojrzeć mi w oczy.

Kolejna różnica między mną a Ashem dla osoby postronnej była pewnie niezauważalna: mój brat był starszy ode mnie. Na świat przyszedł tylko około dziesięciu minut wcześniej, ale to wystarczyło, by w świetle prawa stał się oficjalnym potomkiem rodziców: pierworodnym. Ja natomiast byłam jedynie pożałowania godnym drugim dzieckiem, które nie powinno było nigdy się urodzić.

Ash wszedł do domu, żeby odrobić zadaną w szkole pracę. Moje lekcje, wyznaczone przez mamę i bardzo podobne do tych, które Ash przerabiał w szkole, skończyłam na kilka godzin przed jego powrotem do domu. Zapadał teraz wieczór, a ja krążyłam niespokojnie po dziedzińcu. Nasz dom stał w jednym z wewnętrznych kręgów Edenu, niedaleko Centrum, ponieważ rodzice pracowali dla rządu. Był olbrzymi, znacznie większy, niż potrzebowaliśmy. Za każdym razem, kiedy tata poruszał temat sprzedania go albo podzielenia na mniejsze lokale i oddanie ich pod wynajem, mama nie chciała o tym słyszeć. To był jej dom, odziedziczyła go po rodzicach. W przeciwieństwie do większości domostw w Edenie, nasze zbudowane było z prawdziwego kamienia. Kiedy przykładałam dłonie do ścian, mogłam niemal poczuć pulsujący oddech Ziemi. Ten budynek w pewnym sensie był żywy. W każdym razie więcej w nim było życia niż w budowlach z metalu, betonu i paneli słonecznych, zapełniających Eden. Wyobrażałam sobie, że te kamienie spoczywały kiedyś w ziemi – prawdziwej ziemi, pełnej robaków, korzeni drzew, życia. Żaden z mieszkańców Edenu nigdy nie poznał jej dotyku.

Mech porastający otoczony murem dziedziniec też co prawda był żywy, ale nie był prawdziwą rośliną. Nie potrzebował ziemi, nie zapuszczał korzeni – wystarczyły mu nitkowate kotwice, którymi wczepiał się w skalne podłoże. Składniki odżywcze pobierał nie z gleby, lecz z powietrza. Pozostawał oddzielony od ziemi, podobnie jak wszystko inne w Edenie. A mimo to rósł, rozwijał się, żył. Kiedy stąpałam po jego miękkim dywanie, w powietrze wzbijał się ostry, świeży roślinny zapach. Kiedy zamykałam oczy, mogłam niemal wyobrazić sobie, że znalazłam się w jednym z prawdziwych lasów, które uschły przed niemal dwustu laty.

Mama, pracująca jako główna archiwistka w Centralnym Archiwum, miała dostęp do najstarszych zapisów, pochodzących jeszcze sprzed Ekoklęski. W materiałach szkolnych, z których korzystałam, były tylko ilustracje pokazujące, jak wyglądał niegdyś świat. Ale mama powiedziała mi kiedyś, że w tajnych magazynach archiwum przechowywane są stare fotografie nieskażonej przyrody. Wszystkie nadszarpnął już ząb czasu, ale nadal można było na nich podziwiać tygrysy, owce, palmy i łąki pełne dzikich kwiatów. Zdjęcia były tak stare i drogocenne, że przechowywano je w specjalnym antystatycznym pomieszczeniu i dotykano tylko po włożeniu rękawiczek.

Mama podarowała mi jedno z takich zdjęć. Było to bardzo ryzykowne z jej strony – za kradzież mogła pójść do więzienia, ale mało prawdopodobne, by ktokolwiek zorientował się, że brakuje jednej fotografii. Poza tym mama uważała, że należy mi się coś wyjątkowego po wszystkich tych latach spędzonych w zamknięciu. Pewnego razu podczas przeglądania archiwalnych zbiorów natrafiła na nieujęte w rejestrze zdjęcie – przedstawiało nocne niebo nad jakąś wielką skalną rozpadliną. Zdjęcie było wetknięte za inny dokument, a data na odwrocie wskazywała, że zrobiono je tuż przed Ekoklęską.

Gwiazdy na nocnym niebie nie przypominały niczego, co znałam z własnego doświadczenia. Na fotografii uchwycono ich tysiące; tworzyły razem mleczne morze na niebie. Niżej widać było kontury drzew porastających skalistą grań. Ogrom świata ukazanego na zdjęciu nie dawał się objąć rozumem. Jasne, Eden był duży, ale wystarczyło pół dnia jazdy autopętlą, by z jednego końca dostać się na drugi.

Ta starodawna, złożona na pół fotografia, którą wykradła dla mnie mama, ukazywała świat. Prawdziwy świat. Natychmiast stała się moim największym skarbem.

Ponieważ moja matka mogła na co dzień oglądać te wszystkie cuda w magazynach archiwum, nauczyła się otaczać wszystkie żyjące organizmy jeszcze czulszą opieką niż większość ludzi. Ash twierdził, że ludzie zazwyczaj zadowalają się sztuczną darnią w radosnym żarówiastozielonym kolorze i drzewami z tworzywa sztucznego. Mama natomiast zawsze starała się mieć wokół siebie rośliny, które w możliwie największym stopniu przypominały te naturalne, nawet jeśli nie zawsze były piękne. Oprócz mchu, mieliśmy na dziedzińcu sterty kamieni pokrytych białymi i różowymi porostami. Po ściankach abstrakcyjnej rzeźby piął się czarny śluzowiec, a w płytkim baseniku na środku dziedzińca wirowały nieustannie warkocze glonów, poruszane sztucznym prądem.

Mieszkałam w wielkim, wygodnym i luksusowym domu. Jednak nawet wielkie i wygodne więzienie nie przestawało być więzieniem.

Wiedziałam, że nie powinnam myśleć o tym w ten sposób. Dom powinien być czymś w rodzaju azylu, schronienia przed światem. A myśl o tym, że można być go pozbawionym, powinna napawać mnie przerażeniem. Prawda była jednak taka, że mieszkając tu, czułam się jak schwytana w pułapkę.

Ponieważ przez większość czasu byłam skazana na samotność, narzuciłam sobie ścisły harmonogram. Czas bez zajęcia prowadził do snów na jawie, a te dla osoby w mojej sytuacji mogły być niebezpieczne. Dlatego skupiałam się na nauce, sztuce i ćwiczeniach fizycznych. Zajęcia te ściśle wypełniały mój codzienny grafik, tak bym przypadkiem nie miała wolnego czasu, w którym zaczęłabym marzyć o rzeczach, których nie mogłam mieć.

Teraz było już zbyt ciemno na rysowanie lub malowanie. Czytanie też odpadało – miałam wrażenie, że przeczytałam już od deski do deski wszystkie książki zgromadzone w bazie danych. Pozostawało zmęczyć się fizycznie – dlatego zaczęłam biec.

W nikłym świetle gwiazd widziałam ścieżkę wydeptaną w mchu podczas moich codziennych wielokilometrowych joggingów. Mech jest wytrzymałym organizmem – dzięki temu jako jedna z nielicznych roślin przetrwał Ekoklęskę – jednak nawet on pod naporem moich stóp utracił już swoją pierwotną sprężystość.

Miarowy, hipnotyczny rytm uderzeń serca pomagał mi się skoncentrować, kiedy biegłam. Czułam, jak krew zaczyna szybciej krążyć w moich żyłach. Kiedy zmuszałam się do wysiłku fizycznego, czułam, że żyję – mimo że niemal cały świat wokół mnie był martwy. Zresztą jakie to miało znaczenie, że żyję, skoro nadal tkwiłam w pułapce?

Czując przypływ frustracji, przyspieszyłam. Poruszałam się teraz tak szybko, że przy gwałtownych skrętach na krańcach dziedzińca wyrywałam butami kępki mchu z ziemi. Mama pewnie się wkurzy, pomyślałam, trudno. Jej złość i tak nie mogła równać się z emocjami, które mnie teraz przepełniały. Byłam rozwścieczona. Moje życie przypominało los wyrzutka, któremu grozi, że zostanie zabity albo wtrącony do więzienia, jak tylko ludzie dowiedzą się o jego istnieniu. A wszystkiemu winne było jakieś kretyńskie prawo.

Zwykle aktywność fizyczna poprawiała mi nastrój, jednak dzisiaj bieganie było istną katorgą. Truchtanie po zakreślającym prostokąt torze, najpierw w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, a potem w drugą stronę, doprowadzało mnie do szaleństwa. Z moich ust wydarł się w końcu krzyk frustracji i zaczęłam biec zygzakiem. Biegnąc, przeskakiwałam nad pokrytymi porostami głazami i krzesłami, aż dopadłam w końcu do blatu stołu, odepchnęłam się od niego, zawracając, i ruszyłam w przeciwnym kierunku.

Nagle poczułam, że brak mi tchu. Miałam wrażenie, że wysokie mury zamykają się nade mną niczym olbrzymia paszcza – jeszcze chwila i zmiażdżą mnie swoimi kamiennymi zębami. Biegnąc od ściany do ściany, wpadałam na nie i okładałam je pięściami. Byłam tak sfrustrowana, że najchętniej warczałabym z obnażonymi zębami. Wiedziałam, że tracę nad sobą panowanie, ale nie umiałam się uspokoić. Zazwyczaj byłam osobą trzeźwo myślącą, poukładaną i zadowoloną z życia. Zdarzały się jednak momenty, kiedy moja sytuacja budziła we mnie dziką wściekłość. Nie umiałam do końca zrozumieć, co takiego prowokuje te wybuchy.

Oczywiście to dość dziwaczne, jednak w tej chwili spokoju nie dawał mi przede wszystkim fakt, że Ash nie był w stanie opisać mi stroju Lark. Jasne, to głupstwo, ale dręczyła mnie myśl, że pomimo całej swojej wolności i wszystkich przywilejów, z jakich na co dzień korzystał, mojemu bratu nie chciało się zwrócić uwagi na tę drobnostkę, która dla mnie miała olbrzymie znaczenie. Ale właściwie dlaczego była ona dla mnie tak istotna? Nie miałam pojęcia. Poza tym Ash przecież się starał – poświęcał sporą część życia towarzyskiego, aby zabawiać swoją sekretną siostrę opowieściami o tym, jak wygląda świat na zewnątrz, i na pewno sporo go to kosztowało. Niekiedy pewnie miał mnie dość.

A mimo to miałam teraz do niego pretensje, przez co oczywiście czułam się winna, a w konsekwencji jeszcze bardziej wściekła. Wściekła na siebie. Ale też na Centrum i prawa, które pozbawiły mnie wszystkiego. Na Ekopanoptykon, który utrzymywał nas przy życiu. Pomyślałam, że muszę wreszcie wydostać się poza te mury. Muszę wyrwać się na wolność!

Ta myśl wydarła z moich ust niemal zwierzęce westchnienie ulgi. Przywarłam do muru i podjęłam wspinaczkę. Palcami wczepiałam się w doskonale znane mi uchwyty, a stopami szukałam oparcia w występach w murze pozostałych po wykruszonej zaprawie. Wspinaczka na mur stanowiła część treningu fizycznego, do którego zachęcała mnie matka. Praktycznie każdego wieczoru docierałam na sam szczyt, wznoszący się około dziewięciu metrów nad ziemią, i stamtąd omiatałam spojrzeniem okolicę.

Jednak dzisiaj mi to nie wystarczało. Dzisiaj chciałam znacznie więcej.

Bez choćby najmniejszego wahania przerzuciłam nogę nad pokrytą ostrymi kamieniami krawędzią i siadłam okrakiem na murze. Część mnie tkwiła nadal w więzieniu, jednak druga część była już na wolności. Wiedziałam, że nikt mnie nie zauważy – nikomu nie będzie się chciało spojrzeć w górę. Nie bacząc na środki ostrożności, omiotłam spojrzeniem rozciągający się przede mną Eden: koncentrycznie ułożone kręgi jego zabudowy przypominały jakiś osobliwy glif wyrzeźbiony w ziemi.

Nigdzie nie było widać żadnych drzew. Zamiast nich setki metrów nad dachem najwyższego budynku wznosiły się strzeliste iglice glonów, z których pozyskiwano białko. Tętniące życiem kręgi najbliżej Centrum jarzyły się bioluminescencyjnie – w ich blasku widać było, że najniższe piętro miasta pokryte jest dywanem bujnej roślinności. Przeważająca część miasta została zaopatrzona w urządzenia do sztucznej fotosyntezy; jej działanie nie różniło się niczym od tej zachodzącej w prawdziwych roślinach – przetwarzała wydychany przez nas dwutlenek węgla w niezbędny do życia tlen. Niektóre z organizmów roślinnych przypominały te, które mama uprawiała przed naszym domem – to wytrzymałe mchy i grzyby, a także ozdobne porosty unoszące się ruchem wirowym w ciekłych podłożach. Mimo że życie w mieście toczyło się w półmroku, nie brakowało w nim zieleni.

Ktoś niezorientowany mógłby pomyśleć, że spogląda na dynamicznie rozwijający się ekosystem, a nie sztucznie stworzony zbiornik służący ludzkiemu przetrwaniu. Te części miasta, które pozbawione były zieleni, migotały. Nasz zbudowany z kamienia dom był wyjątkiem – większość budynków wzniesiono z polimerów i pokryto przezroczystymi lub odbijającymi światło panelami fotowoltaicznymi, które przekształcały światło słoneczne w energię zasilającą nasze miasto. Za dnia Eden lśnił niczym gigantyczny szmaragd. Nocą natomiast przywodził na myśl wielkie zielone oko, którego mroczny blask skrywa wiele sekretów.

Za luksusowymi kręgami wewnętrznymi rozciągały się mniej eleganckie pierścienie. W kręgach wewnętrznych, niedaleko Centrum, gdzie wznosił się nasz dom, budynki były pokaźnych rozmiarów i eleganckie. Im bliżej zewnętrznych granic miasta, tym zabudowa stawała się mniej efektowna, a budynki stały ciasno upakowane. Żadnemu mieszkańcowi Edenu nigdy nie zajrzał w oczy głód – dbał o to Ekopanoptykon – jednak z opowieści mamy i Asha wynikało, że dla ludzi mieszkających w zewnętrznych dzielnicach życie bywało znacznie bardziej uciążliwe niż dla tych żyjących bliżej Centrum.

Mimo że mój punkt obserwacyjny usytuowany był naprawdę wysoko, nadal nie mogłam dojrzeć granic Edenu. Z lekcji wiedziałam jednak, co rozciąga się dalej: spalona słońcem, śmiercionośna pustynia, dalej zaś – jeszcze bardziej zdewastowane bezdroża.

W porównaniu z dziedzińcem mojego domu Eden wydawał się nieskończenie wielki. Był tak olbrzymi, a ja taka mała! W mieście roiło się od ludzi, a ja stanowiłam zaledwie drobną cząsteczkę w tym niezmierzonym kosmosie ludzkości. W całym moim życiu poznałam tylko trzy osoby. Myśl, że mogłabym poznać kogoś nowego, wydawała mi się znacznie bardziej przerażająca niż perspektywa, że ktoś mnie zauważy. Obcy ludzie kojarzyli mi się z groźnymi dzikimi zwierzętami.

Ponieważ jednak egzystowałam w świecie pozbawionym życia, gotowa byłam zaryzykować, że zostanę rozerwana na strzępy przez przerażające kły dzikiej bestii, jeśli tylko dzięki temu będę mogła choć na chwilę zobaczyć z bliska żywego tygrysa. Żeby móc zasmakować świata, który mi odebrano, oddałabym wszystko, nawet życie.

Niezliczoną ilość razy wyobrażałam sobie, jakby to było, gdybym się wymknęła do miasta. Zdarzały się dni, gdy nie byłam w stanie myśleć o niczym innym. Powab wolności wydawał się wtedy nieodparty, a chęć ucieczki wypierała wszystkie inne myśli – nie mogłam wtedy rysować, uczyć się ani biegać. I właśnie teraz, gdy prześladowała mnie myśl o tym jednym szczególe stroju Lark – o tym, że Ash nie jest w stanie mi go opisać, że nie znam go i być może nigdy nie poznam – Eden przyzywał mnie ku sobie z niespotykaną wcześniej mocą. Ogarnęło mnie przerażenie, lecz mimo to przełożyłam drugą nogę na zewnętrzną stronę muru. Ekscytacja wzięła górę nad strachem.

2

KIEDY TAK TKWIŁAM NA GRANICY MIĘDZY bezpieczeństwem a wolnością, gotowa wkroczyć na nieznane terytorium, nagle z dołu dobiegł jakiś cichy dźwięk: trzynutowa melodyjka dzwonka. Znak, że ktoś stanął u drzwi naszej posesji.

– Bikk! – Zastygłam bez ruchu, mruknąwszy pod nosem przekleństwo. Nagle odniosłam wrażenie, że powietrze jest lodowate. Czyżby ktoś mnie zauważył? Czy przyszli funkcjonariusze zielonych koszul, żeby mnie zabrać? Próbując uspokoić oddech, powtarzałam sobie, że to pewnie jakaś zamówiona przez rodziców dostawa do domu albo może posłaniec ze szpitala, przysłany po mojego ojca, by ten przeprowadził niecierpiącą zwłoki operację.

Po chwili na dziedzińcu zjawił się Ash. Rozejrzał się szybko wkoło, a kiedy nigdzie mnie nie dostrzegł, jeszcze raz, wolniej, omiótł dziedziniec spojrzeniem. Zagwizdałam cicho, naśladując śpiew ptaka, który podsłuchałam kiedyś na jakimś filmiku, i dopiero wtedy mój brat spojrzał w górę.

– Musisz się schować! – syknął głośno. – To ktoś z Centrum, ma mundur.

Ze zdumienia otworzyłam szeroko oczy. Przez chwilę miałam wrażenie, jakby jakaś niewidzialna siła przyszpiliła mnie do muru. Nie byłam w stanie się poruszyć, nagle poczułam się zupełnie bezbronna.

– Szybko! – nalegał Ash, a ja momentalnie zorientowałam się, że jest spanikowany.

Wspinałam się na ten mur każdego dnia, dzięki czemu umiałam teraz błyskawicznie zejść na ziemię. Ostatni metr dzielący mnie od niej pokonałam skokiem i wylądowałam na lekko ugiętych nogach.

– Kto to? – dopytywałam, kiedy biegliśmy w stronę domu.

Ash odpowiedział wzruszeniem ramion, każdemu jego oddechowi towarzyszyło teraz rzężenie. Wystarczyło lekkie zdenerwowanie i krótki bieg, a płuca mojego brata zaczynały odmawiać posłuszeństwa.

– Biegnij od razu po inhalator – nalegałam.

Troska o jego zdrowie przesłoniła mi kwestię własnego bezpieczeństwa.

Zwolnił kroku, lecz potrząsnął odmownie głową.

– Najpierw… – powiedział zdyszany – najpierw muszę zaprowadzić cię w bezpieczne miejsce.

– Nie! Nic mi nie będzie. Ale jeśli ty teraz kopniesz w kalendarz, wtedy na pewno będę miała kłopoty. Masz siłę, żeby samemu wejść po schodach?

Jego oddech był nierówny. Rzadko miewał takie ataki, najczęściej zdarzały się w sytuacjach stresowych. Za każdym razem, kiedy wydarzał się taki kryzys, ogarniał mnie lęk, że mój brat umrze. Starałam się zachować kamienną twarz, ponieważ dodawanie mu zmartwień pogorszyłoby tylko jego stan.

Ash kiwnął tylko głową. Nie odzywał się, żeby niepotrzebnie nie tracić oddechu.

– Dobrze, w takim razie biegnij na górę, a ja schowam się w skrytce za ścianą.

W naszym wielkim domu znajdowały się cztery skrytki. Najlepsza była niewielka piwniczka – prowadziła do niej klapa w podłodze, którą zamykało się od góry, przykrywało wykładziną, a na niej stawiało ciężki fotel. Kolejna to nisza ukryta w ścianie za regałem na książki, który z boku wyglądał na nieruchomy, ale w rzeczywistości można go było odsuwać dzięki mechanizmowi działającemu na sprężone powietrze. Niestety mechanizm ten miał zasadniczą wadę – uruchamiał się wyłącznie od zewnątrz. Tak więc obie te kryjówki wymagały pomocy innej osoby, która zamknęłaby mnie w środku (a następnie wypuściła).

Pozostawał zatem albo strych – przestronny i wygodny, jednak będący oczywistym celem poszukiwań – albo strasznie wąska przestrzeń między dwiema ścianami. Luka ta, mierząca zaledwie około pół metra szerokości, mieściła kiedyś aparaturę do klimatyzacji. Potem mechanizm zmodernizowano i przeniesiono w inne miejsce, a w jednej ze ścian pozostał po nim tylko otwór wentylacyjny. To właśnie on umożliwiał dostanie się do tej przeraźliwie niewygodnej komórki. Tkwienie w niej było gorsze niż tortura.

Ash ciężko dyszał. Chwyciłam go pod rękę i zaprowadziłam ku schodom wiodącym do jego pokoju. A właściwie naszego pokoju. Teoretycznie miałam swój pokój, ale w rzeczywistości nie było tam nic mojego. Tak naprawdę to była sypialnia gościnna i każdego ranka po przebudzeniu musiałam ją posprzątać tak, by wyglądała, jakby od wielu tygodni nikt w niej nie spał. Jeśli ktoś zechciałby przeprowadzić kontrolę w naszym domu, zobaczyłby tylko zwyczajny czysty pokój oczekujący na gościa.

Poza spaniem ja i Ash od dzieciństwa zajmowaliśmy wspólny pokój. Tak naprawdę wszystko mieliśmy wspólne. Wszystkie moje rzeczy trzymałam w jego pokoju, ukryte pośród jego dobytku. Niczym nie różniły się od tych, które mogłyby należeć do chłopaka. Nie wolno było mi zgromadzić zbyt wielu własnych skarbów – łatwo sobie wyobrazić, co by się stało, gdyby ktoś odkrył w naszym domu pokój pełen sukienek, hologramowych plakatów z prężącymi nagie torsy gwiazdorami pop i innych drobiazgów, które zwyczajne dziewczyny zapewne trzymają w swoich pokojach. Momentalnie zostałabym zdemaskowana. Dlatego właśnie nawet większość ubrań mieliśmy wspólną.

Nie chciałam go puścić. Ash wyczuł zapewne, że mój uchwyt stał się kurczowy. Dostrzegł strach w moich oczach. Z tego wszystkiego nie byłam w stanie nawet logicznie myśleć o niezapowiedzianym gościu.

– Schowaj się gdzieś – nakazał mój brat zachrypniętym głosem. – Ja już sobie poradzę.

Nie byłam wcale pewna, czy Ash ma rację, jednak gonił mnie czas. W pewnym momencie usłyszałam, jak przesuwne frontowe drzwi otwierają się z cichym jękiem. Rozległ się stłumiony pomruk jakichś nieznanych głosów. Posłałam ostatnie spojrzenie Ashowi, który z mozołem wspinał się po schodach, po czym rzuciłam się biegiem w kierunku najbliższej kryjówki. Mogłam tylko mieć nadzieję, że zdążę.

Żeby wgramolić się przez otwór wentylacyjny do niesamowicie ciasnej komórki, musiałam położyć się na brzuchu i czołgać nogami do przodu. Gdybym próbowała przedostać się do środka głową do przodu, nie miałabym potem jak zamknąć za sobą drzwi. Wewnątrz miałam tylko parę centymetrów luzu z każdej strony. W momencie gdy zamknęłam za sobą właz, nagle uświadomiłam sobie, że przecież chwilę wcześniej biegałam po mchu i wspinałam się po kamiennym murze. Czy przypadkiem nie zostawiłam na podłodze żadnych śladów wiodących do mojej kryjówki? Teraz było za późno, żeby to sprawdzić. Podpierając się łokciami i wspinając na palcach stóp, powoli, centymetr za centymetrem, wślizgiwałam się głębiej, aż wreszcie dotarłam do miejsca w kryjówce, w którym mogłam odwrócić się i stanąć wyprostowana.

Ta pozycja była tylko odrobinę wygodniejsza. W przeciwieństwie do innych kryjówek przy konstrukcji tego schowka zupełnie nie dbano o to, by zapewnić mi minimum komfortu. To skrytka awaryjna, na wypadek niezapowiedzianego najścia. Co jakiś czas przeprowadzaliśmy w domu ćwiczenia – mama mierzyła mi czas, żeby sprawdzić, jak szybko zdołam schować się w którejś z naszych kryjówek. Nigdy jednak nie próbowałam wcisnąć się do tej skrytki. To dla mnie ostatnia deska ratunku.

W środku starczało miejsca, żeby stanąć, ale na nic więcej. Przy każdym głębszym oddechu klatką piersiową i plecami dotykałam gipsowych ścian z obu stron. Wewnątrz wyczuwalna była dziwna woń – pachniało zamknięciem i stęchlizną. Byłam przyzwyczajona do życia w dość ograniczonej przestrzeni, ale to tutaj to już przesada. Od oczu do ściany miałam może siedem centymetrów.

Najważniejsze, że byłam bezpieczna, ukryta. Udało mi się schować w ostatniej chwili. Słyszałam, jak obce głosy przysuwają się bliżej. Dziwne, że słychać je było stąd tak wyraźnie. Ściany były pewnie cieńsze, niż sądziłam. Przez głowę przeleciała mi szalona myśl, żeby zastukać w jedną z nich. Przybyli pomyśleliby, że trafili do nawiedzonego domu i jakiś duch próbuje przesłać im tajemniczą wiadomość. Mama opowiadała mi historie o duchach, które wyczytała w archiwalnych zbiorach. W epoce niewiedzy ludzie wierzyli w przeróżne rzeczy. Ja osobiście nie wierzę w stare historie, ale zawsze lubiłam ich słuchać. Jeśli Ash miał rację, gość to jakiś urzędnik z Centrum. Ludzie tego pokroju znani byli z tego, że nie tolerowali żadnych przesądów ani jakichkolwiek przejawów myślenia nawiązujących do życia sprzed Ekoklęski. Zresztą wystarczyłoby, żeby dowiedzieli się o moim istnieniu, a znalazłabym się w opałach.

Dlatego mogłam tylko stać na baczność w mojej miniaturowej skrytce, napięta i czujna niczym rekrut zielonych koszul, czekając, aż minie niebezpieczeństwo.

Kiedy z salonu dobiegły głosy ludzi zajmujących miejsca w fotelach, zrozumiałam, że upłynie sporo czasu, nim wolno mi będzie wyjść. Westchnęłam zrezygnowana i od razu poczułam na twarzy własny, odbity od ściany, ciepły oddech.

Nie miałam pojęcia, czego się spodziewać po tej niezapowiedzianej wizycie. Pewnie gość przyszedł z jakąś urzędową sprawą. Może chodziło o wezwanie do nagłego wypadku albo coś w tym stylu. Może mama musiała podpisać pozwolenie na powielenie i dystrybucję jakiegoś artefaktu sprzed Ekoklęski albo tata musiał zatwierdzić wydanie trudno dostępnego leku dla jakiegoś dygnitarza z Centrum. Zazwyczaj urzędnicy zapowiadali swoją wizytę – dzwonili przez zunifikowaną sieć komunikacyjną albo wysyłali bota-posłańca, a ja miałam czas, żeby się schować. Co musiało się stać, że zjawili się bez zapowiedzi?

Nagle z pokoju dobiegło łkanie mojej matki. Brzmiało to tak, jakby siedziała zaraz przy ścianie, za którą się schowałam. Odruchowo przesunęłam się lekko do przodu, jakby w jej kierunku, aż palcami stóp natrafiłam na ścianę. Czyżby coś usłyszeli? Wątpię. Teraz mówił gość, wyraźnie słyszałam obcy głos.

– Za tydzień – stwierdził, a ja, marszcząc brwi, zastanawiałam się, o co może chodzić.

Co takiego miało wydarzyć się za tydzień, co doprowadziło moją mamę do łez?

– Tak szybko? – upewniła się mama. W jej głosie pobrzmiewała rozpacz.

W tym momencie do rozmowy włączył się tata.

– Czekaliśmy na tę chwilę niemal siedemnaście lat – stwierdził szorstko. – Jak dla mnie to wcale nie jest zbyt szybko.

Niemal siedemnaście lat? Czyżby ich rozmowa dotyczyła mnie? Na to wyglądało – mnie albo Asha.

– Wynikły pewne trudności, sam pan rozumie – odezwał się pojednawczym tonem gość, choć w jego głosie wyczuwałam też lekkie zdenerwowanie. – Zdobycie soczewek na czarnym rynku to tylko pierwszy etap. Połowa przestępców w Edenie może bez problemu zakupić podrobione implanty, które podczas skanu na poziomie pierwszym zidentyfikują ich jako zupełnie inną osobę. Problem stanowi stworzenie nowej tożsamości.

– Zapłaciliśmy wam wystarczająco dużo – uciął ojciec. – Powinniście byli się z tym uwinąć już dawno.

– Cicho bądź – uciszyła go mama. Słyszałam, jak pociąga nosem. Próbowała chyba wziąć się w garść. – Panie Hill, proszę kontynuować. Chcielibyśmy usłyszeć resztę.

– Guzik mnie obchodzi, jak to zrobi. Ważne, żeby zostało to załatwione – dodał jeszcze ściszonym głosem ojciec. W wyobraźni widziałam jego twarz, ten zniecierpliwiony i rozzłoszczony wyraz, jaki często przybierała, i strzelające nerwowo na boki oczy. – Tydzień? A czemu nie szybciej?

W tym momencie rozległ się dzwonek do drzwi. Mama westchnęła głośno; nie byłam w stanie stwierdzić, czy w reakcji na ten dźwięk czy może na słowa ojca.

– Spodziewają się państwo jakichś gości? – spytał nieznajomy, a w jego głosie pobrzmiewała panika.

Tkwiłam zaklinowana w mojej ciasnej niszy, ślepa i unieruchomiona, jednak mogłam sobie wyobrazić, jak rodzice wymieniają w tej chwili szybkie spojrzenia. Nie byli może parą doskonałą, ale nauczyli się komunikować bez słów. Zastanawiałam się nieraz, czy inne pary też znają tę sztuczkę: czy potrafią w wymianie krótkich spojrzeń zawrzeć całą rozmowę, po czym dojść do wspólnego wniosku, nie wypowiedziawszy ani jednego słowa. Ciekawe, czy kiedykolwiek poznam kogoś na tyle dobrze, by móc to stwierdzić.

Zza ściany dobiegały teraz hałasy świadczące o tym, że panuje tam gorączkowa krzątanina. W głosie nieznajomego pobrzmiewało zaskoczenie. Domyślałam się, że rodzice pospiesznie prowadzą go do mojej kryjówki na poddaszu. Nie miałam pojęcia, kim jest ten człowiek, ale na pewno będzie mu w ukryciu wygodniej niż mnie.

Po chwili mama wróciła do pokoju. Kiedy odezwała się ściszonym naglącym głosem, zorientowałam się, że tata nie otwarł jeszcze drzwi.

– Znajdą go? – spytała mama.

– A skąd niby mam wiedzieć? – odwarknął ojciec. – Nie wiem, kim są ani czego chcą. Pewnie to po prostu ktoś z pracy.

Mama skwitowała jego optymistyczne stwierdzenie sfrustrowanym westchnieniem.

– Ale po co mieliby tu przychodzić o tej porze? Powinniśmy go wyprowadzić z domu.

– To pracownik Centrum – zaoponował tata. – Dlaczego nie mógłby spędzać czasu u nas w domu? Przecież możemy udawać, że to mój znajomy.

– Może być śledzony. Jeśli działa na czarnym rynku, nie możemy ryzykować, że zostanie z nami powiązany. Nie teraz, gdy dotarliśmy tak daleko. To by obudziło ich podejrzenia.

– Zrobią się podejrzliwi, jeśli zaraz nie otworzymy im drzwi – zauważył zupełnie trzeźwo ojciec.

– A gdzie Rowan? Zdążyła schować się w piwniczce?

– Nie mam pojęcia. Ale wie, że musi pozostać w ukryciu do momentu, aż któreś z nas po nią pójdzie. Zrób sobie drinka i dołącz do nas za parę minut. Jeśli ktoś zobaczy teraz twoją minę, od razu domyśli się, że coś nie gra.

Słyszałam ciężkie kroki ojca, kiedy ruszył w kierunku drzwi. W salonie panowała teraz tak absolutna cisza, że znowu słyszałam swój oddech. Przez chwilę wydawało mi się, że mama też wyszła z pokoju – stawiała lżejsze kroki, więc może po prostu ich nie usłyszałam. Nagle jednak rozległo się cichutkie skrobanie w ścianę na wysokości mojego schowka. A zatem wiedziała, że tu jestem. Albo się domyślała.

Ostrożnie podrapałam ścianę od swojej strony – najpierw raz, po chwili znowu. Usłyszałam ciche westchnienie mamy i nagle poczułam, jak zalewa mnie fala miłości do niej. Kolana się pode mną ugięły. Osunęłabym się na ziemię, gdybym miała dość miejsca. Tata zawsze dbał o to, by nic mi nie groziło, ale to mama dawała mi odczuć, że wszystko, co dla mnie robi, wszystkie jej poświęcenia nie wynikają z jakichś zobowiązań, strachu czy przymusu – ale z miłości.

Oddalając się, rozmyślnie stawiała ciężkie kroki, tak żebym wiedziała, że już poszła. Zostałam sama, jednak za sprawą jej wsparcia nie czułam się już samotna. Nie dokuczała mi też świadomość, że znalazłam się w pułapce. Teraz czułam się po prostu bezpieczna.

Jednak to poczucie bezpieczeństwa nie trwało długo. Wkrótce rozległy się dźwięki kroków w ciężkich wojskowych buciorach. Domyśliłam się, że do domu weszło kilka osób. Nie miałam stuprocentowej pewności, ale mogłabym się założyć, że to zielone koszule, policja Edenu.

Ash zawsze nabijał się z zielonych koszul. Z jego opowieści dowiedziałam się na przykład, jak funkcjonariusze gonili dzieciaki, które zhakowały publiczny system oświetleniowy, tak żeby zaświecone lampki układały się w nieprzyzwoite napisy, na przykład teezak czy koh faz. Kiedy indziej wrogiem publicznym okazali się nieletni, którzy wieczorem włamali się do ogrodów porostów, żeby spędzić tam miło czas ze swoimi dziewczynami. Domyślałam się, że w stosunku do dzieciaków robiących niewinne psikusy zielone koszule są pewnie dość wyrozumiałe, jednak równocześnie wiedziałam, że w rzeczywistości ludzie ci stanowią zabójczą formację służb porządkowych, której zadaniem jest rozprawienie się ze wszystkim, co stoi w sprzeczności z rozporządzeniami Ekopanoptykonu dotyczącymi przetrwania Edenu. Była to wyczerpująca definicja tego, czym jestem.

Zielone koszule patrolowały ulice i prowadziły dochodzenia w sprawie wszelkich przestępstw popełnianych w Edenie. Ich uwaga koncentrowała się głównie na jego zewnętrznych kręgach, gdzie panowała bieda, a mieszkańcy byli bardziej zdesperowani. Nie znaczyło to jednak, że funkcjonariusze omijali wewnętrzne kręgi Edenu. Kilka razy udało mi się ich wypatrzyć ze szczytu muru – przechadzali się dwójkami po ulicach; zwróciłam wtedy uwagę na ich czarne wojskowe buciory. Zazwyczaj momentalnie złaziłam z muru, a potem przez kilka dni nie śmiałam się na niego wspinać z obawy, że jakiś patrol mógłby mnie dostrzec. Nigdy jednak nie zostałam zauważona ani przez nich, ani przez nikogo innego. Ludzie krążący po ulicach nie mieli zwyczaju spoglądać w górę, a na moją korzyść dodatkowo przemawiał fakt, że wspinaczkę odbywałam najczęściej o zmierzchu lub o świcie, kiedy panował jeszcze półmrok.

A teraz doczekałam się – zielone koszule znalazły się w salonie naszego domu. A co jeśli funkcjonariusze zjawili się tu po mnie? Czyżby jednak ktoś zauważył, jak wystawiałam głowę na drugą stronę muru, i nabrał podejrzeń? Czy może Ash nieopatrznie zwierzył się komuś niegodnemu zaufania? Jeśli zielone koszule faktycznie wiedziały o mnie, oznaczało to, że znalazłam się w pułapce. Z kryjówki prowadziło tylko jedno wyjście, a przedostanie się przez nie i tak było niesamowicie uciążliwe. Szanse, że zdołam stąd uciec, były zerowe. Wyobraziłam sobie teraz ich czarne buciory tuż u zakratowanego otworu, za którym się skryłam. Niemal czułam na sobie ich łapy, sięgające, by wywlec mnie na zewnątrz – ku strasznemu, niewiadomemu przeznaczeniu…

Przyprowadzili też ze sobą bota. Słyszałam teraz wyraźnie brzęczenie i piski, znak, że to jakiś mniejszy model. Może to bot ochrony, który miał za zadanie mnie wywęszyć. Co on tu właściwie robił? Boty bywały niekiedy wścibskie, potrafiły narobić człowiekowi kłopotów.

W pewnym momencie ktoś aksamitnym głosem wypowiedział parę towarzyskich formułek, a wyraźny akcent właściwy dla przedstawicieli klasy wyższej Centrum sugerował, że człowiek ten należy do elity Edenu. Głos wydał mi się znajomy, ale nie umiałam powiązać go z żadną osobą. Z pomocą przyszedł mi ojciec, który zwrócił się do przybyłego, używając oficjalnego tytułu.

– Proszę spocząć, kanclerzu – poprosił ojciec.

Nigdy jeszcze nie słyszałam, żeby odzywał się tak uprzejmym i pełnym szacunku głosem. Piastowana funkcja głównego lekarza czyniła go wysoko postawionym członkiem rządu. Na większość mieszkańców Edenu ojciec mógł spoglądać z góry.

Bot przejechał przez pokój i zatrzymał się niedaleko mojej kryjówki.

Głos kanclerza Cornwalla znałam z wiadomości i filmów. Przypomniałam sobie, że szef rządu pojawiał się zawsze w asyście zielonych koszul.

Czego szukał w naszym domu?

Umierałam ze strachu, ale równocześnie czułam się podniesiona na duchu. Ukrywanie drugiego dziecka to poważne przestępstwo, karane nawet śmiercią, jednak nawet tak ciężka przewina nie wystarczyła, by na miejsce pofatygował się przywódca całego Edenu. Gdyby chodziło o schwytanie mnie, kanclerz wysłałby po prostu oddział uderzeniowy zielonych koszul. Nie stałby teraz na środku naszego salonu, a ojciec nie posyłałby do kuchni bota służącego, który miał gościowi zaparzyć fauxchai – aromatyczny napój przyrządzany ze zmodyfikowanych genetycznie alg, który w smaku przypominał herbatę sprzed Ekoklęski. Skoro kanclerz pofatygował się tutaj osobiście, to oznaczało, że przynosił jakieś absolutnie straszne – albo przeciwnie: cudowne – nowiny.

Okazało się, że i jedno, i drugie jest prawdą.

Zdumiona przysłuchiwałam się, jak kanclerz oznajmia ojcu, że dotychczasowy wicekanclerz podał się do dymisji z powodów zdrowotnych.

– Z chęcią go zbadam i postawię diagnozę – zaproponował ojciec, jednak kanclerz puścił jego słowa mimo uszu.

– Uważam, że powinien pan zająć jego miejsce. Sądzę, iż dobrze przysłuży się pan Edenowi w roli wicekanclerza.

W pokoju zapadła nagle śmiertelna cisza. Ojciec, wywodzący się z zewnętrznego kręgu Miasta Wewnętrznego, zdołał zajść wysoko w rządowej hierarchii i osiągnąć stanowisko głównego lekarza. Zawsze sądziłam, że awanse zawdzięczał swoim chirurgicznym umiejętnościom, teraz jednak stawało się jasne, że ojciec prowadził jakąś bardziej skomplikowaną rozgrywkę polityczną, o której nie miałam pojęcia. Cóż innego mogło sprawić, by wybór kanclerza padł właśnie na niego? Ojciec od czasu do czasu wypowiadał się publicznie na temat zdrowia, nadzorował wdrażanie publicznej polityki przymusowych zabiegów sterylizacyjnych i szczepień, niekiedy też czuwał nad leczeniem dygnitarzy rządowych i ich rodzin.

Było to dla mnie wielkie zaskoczenie. Główny zainteresowany chyba też był nie mniej zaskoczony. Zawsze stronił od eksponowanych stanowisk ze względu na swoją delikatną sytuację, to znaczy na mnie – swój wstydliwy sekret. Nigdy nie zadzierał nosa i w porównaniu z innymi przedstawicielami rządu niechętnie udzielał się towarzysko. Urządzanie przyjęć w naszym domu, ze mną skrytą w piwniczce, raczej nie wchodziło w grę.

Mimo to najwyraźniej jakimś cudem zaskarbił sobie sympatię kanclerza.

Wreszcie, przerywając długą ciszę, ojciec odparł:

– Będę zaszczycony, mogąc przysłużyć się Edenowi również w takim charakterze.

W jego głosie wyczułam napięcie. Nie wiedziałam tylko, czy przemawia przez niego skromność, czy może zdenerwowanie.

Następnie panowie wdali się w krótką rozmowę na temat nowych obowiązków ojca. Przysłuchiwałam się jej z zapartym tchem, niemal zapominając, że na poddaszu kryje się jeszcze inny gość. Zachodziłam przy tym w głowę, co ta nowina może oznaczać dla naszej rodziny. Czy tata będzie musiał się teraz przeprowadzić do Centrum, jak wszyscy ludzie z najwyższych kręgów władzy? Czy my przeprowadzimy się razem z nim? Przecież to niemożliwe. Moje bezpieczeństwo zależało całkowicie od pozostania w tym domu.

Nagle usłyszałam, jak mały bot podjechał do otworu wentylacyjnego i zatrzymał się tuż obok. Z wrażenia wstrzymałam oddech. Czyżby wykrył coś podejrzanego, jakiś ślad zdradzający moje istnienie? Nie miałam pojęcia, jaki to rodzaj bota. Jeśli był modelem wielozadaniowym, z zaawansowanym systemem optycznym, wystarczy, że przeprowadzi skan otworu wentylacyjnego – i moja obecność przestanie być tajemnicą. Maszyna podjechała jeszcze kilka centymetrów bliżej, popiskując. To typowe zachowanie bota, który się waha.

Wreszcie kanclerz stwierdził:

– Nie będę teraz zajmował panu więcej czasu. Proszę do jutra rana poinformować mnie o pańskiej decyzji.

Zielone koszule ustawiły się za nim w szyku. Kanclerz pstryknięciem palców przywołał bota, który ruszył za nim, i po chwili pokój znów pogrążył się w ciszy. Zdrętwiały mi nogi, a w mojej niszy zrobiło się duszno. Mimo to nie wychodziłam z kryjówki, czekając na sygnał rodziców, że niebezpieczeństwo minęło. Upłynęło tak dużo czasu, że zaczęłam się zastanawiać, czy przypadkiem o mnie nie zapomnieli.

W końcu, gdy oblepiona gipsowym pyłem wynurzyłam się z kryjówki, w salonie czekała na mnie mama. Była sama.

Na usta cisnęło mi się mnóstwo pytań – o pierwszego gościa z Centrum, o kanclerza. Było ich tak wiele, że nie wiedziałam, od czego zacząć. Najpierw spytałam jednak o to, co najważniejsze – czyli o Asha.

– Miał atak – powiedziałam. – Jak się teraz czuje?

Czekałam na odpowiedź z zaciśniętymi zębami. Mama nie odezwała się od razu. Z każdą mijającą sekundą rosła we mnie obawa, że ma dla mnie jakieś straszne nowiny.

– Przed chwilą u niego byłam. Odpoczywa, nic mu nie będzie – powiedziała w końcu, a z moich ust wyrwało się westchnienie ulgi. Cała reszta nagle wydała mi się mało ważna. Jednak wrażenie to trwało zaledwie pół minuty.

Mama przyglądała mi się w milczeniu długą chwilę.

– Co teraz będzie? – Było to pytanie, w którym chciałabym pomieścić wszystkie inne.

Odpowiedź mamy była dla mnie straszliwym wstrząsem. Poczułam się tak, jakby równocześnie spełniały się wszystkie moje marzenia i koszmary.

– Udało im się stworzyć soczewki z nową tożsamością, Rowan – stwierdziła matka. Spoglądałam na nią wyczekująco, spodziewając się, że na jej twarzy odnajdę uśmiech. Widząc jednak, że mama zachowuje powagę, zaczęłam się denerwować. Po dłuższej chwili odezwała się łagodnie: – I znaleźli dla ciebie nową rodzinę. Masz się przeprowadzić za tydzień.

W tej samej chwili nogi się pode mną ugięły i osunęłam się na podłogę, opierając się plecami o tę samą ścianę, za którą parę minut wcześniej się ukrywałam.

3

– NIE – ZAPROTESTOWAŁAM SŁABYM GŁOSEM. Przez całe życie czekałam na chwilę, kiedy stanę się wolna, jednak teraz… – Nie!

Uderzyłam pięścią w ścianę. Czułam, jak wzbierają we mnie smutek i złość, gotowe przejąć kontrolę nad moim zachowaniem. Nagle postanowiłam, że chociaż raz w życiu dam dojść do głosu złości.

– Nie zrobię tego! – krzyknęłam. – Nie możecie mnie zmusić do porzucenia tej rodziny. Mojej rodziny!

Zerwałam się z ziemi, nie wiedząc, co dalej. Powinnam rzucić się na szyję mamie, rąbnąć jeszcze raz w ścianę, pobiec do Asha czy może znowu osunąć się z powrotem na podłogę?

Takie ryzyko zawsze istniało, wiedziałam o tym od lat. Zawsze jednak sądziłam, że zdołam jakoś tego uniknąć.

Poza tym żyłam w przekonaniu, że moi rodzice nigdy nie pozwolą, bym ich opuściła. Nigdy.

Prawda była jednak taka, że drugie dziecko ma do wyboru tylko dwie drogi: może żyć w ukryciu… albo przybrać nową tożsamość.

Oczywiście było też trzecie, najbardziej popularne rozwiązanie – przerwanie ciąży lub eliminacja dziecka po narodzeniu, obojętne, jak długo już żyje.

Gdy ponad dwieście lat temu Ziemia umarła, los ludzkości, wraz z losem wszystkich wysoko rozwiniętych zwierząt, wydawał się przesądzony. Wszelkie organizmy większe od pantofelka wymarły, prawdopodobnie jednak nawet dla pantofelków życie nie było wtedy sielanką. I oczywiście winę za całe zło ponosił człowiek. To my doprowadziliśmy Ziemię do zguby.

Byliśmy jedynym gatunkiem zwierząt na tyle inteligentnym i zręcznym, by wytworzyć energię jądrową, zniszczyć powierzchnię Ziemi inwazyjnymi metodami wydobycia gazu, zanieczyścić morza i zatruć atmosferę chemikaliami. To my, inteligentne istoty ludzkie, zaczęliśmy manipulować DNA roślin uprawnych, tworząc odporniejsze i bardziej wydajne odmiany soi, którymi chcieliśmy nakarmić cały świat, a które koniec końców okazały się agresywne i rozpleniły się na terenach zajmowanych dotychczas przez lasy tropikalne. Hodowaliśmy żywe istoty wyłącznie po to, by napełniać nimi żołądki; zmuszaliśmy je, by całe swe życie spędzały w ciasnych klatkach, brodząc we własnych odchodach. Szprycowaliśmy je antybiotykami – podobnie zresztą jak własne dzieci – a potem dziwiliśmy się, gdy bakterie zmutowały i uodporniły się na wszelkie antybiotyki.

Zdołaliśmy zniszczyć świat i równocześnie zgładzić samych siebie. Planeta zaczęła się chylić ku upadkowi. Z powodu uwalnianych do atmosfery gazów cieplarnianych Ziemia przekształciła się w piekarnik – w ciągu zaledwie dekady średnia temperatura na niej wzrosła o dziesięć stopni. Wówczas zespół naukowców wpadł na genialny pomysł, by wypuścić do atmosfery pewien nowy rewolucyjny produkt, który miał rozwiązać problem.

Domyślacie się już pewnie, z jakim skutkiem.

Temperatury na Ziemi spadły, to prawda, jednak stało się coś jeszcze – promieniowanie słoneczne weszło w nieprzewidziane reakcje z nową, wytworzoną przez człowieka atmosferą. Na skutek reakcji łańcuchowej zginęły niemal wszystkie rośliny i zwierzęta na Ziemi.

Przy życiu pozostała garstka ludzi. Dopiero wtedy zdołaliśmy uczynić właściwy użytek z naszych rozwiniętych mózgów i zręcznych dłoni – stworzyliśmy coś, co przewyższało nas inteligencją i dobrocią. Kiedy stało się jasne, że Ziemia przestała się już bronić, pewien wizjoner zaprojektował Ekopanoptykon – wszechwidzącego stróża natury.

Ekopanoptykon, w skrócie Ekopan, jest dla nas teraz bogiem, rodzicem, lekarzem i królem. Oddaliśmy mu się we władanie, świadomi, że sami nie możemy już sobie ufać. I zrobiliśmy to bez zbędnych skrupułów, ponieważ Ekopan jest dla nas niczym matka, a jedynym jego celem jest utrzymywanie nas przy życiu.

Jako istoty obdarzone słabymi, zawodnymi ciałami nie mieliśmy żadnych szans w starciu z nieprzyjaznymi warunkami, jakie zapanowały na zniszczonej planecie. Jednak twory naszych rąk, jak się okazało, doskonale sobie radziły w tym nowym świecie bez naszej pomocy. Pomysłodawca Ekopanoptykonu, Aaron Al-Baz, stworzył system sztucznej inteligencji w oparciu o cały pozostały po katastrofie sprzęt elektroniczny oraz sieci internetowe i komunikacyjne. System ten przejął kontrolę nad technologią stworzoną wcześniej przez ludzkość – elektrowniami, reaktorami i fabrykami, które, nawiasem mówiąc, doprowadziły najpierw do zniszczenia planety – i zaprzągł je do pracy na rzecz ocalenia Ziemi. Odtąd Ekopan nadzorować miał działalność fabryk produkujących roboty, przy czym każda oddana do użytku jednostka była podłączona do jednego wszystkowidzącego globalnego oka. Roboty natomiast zbudowały Eden – azyl, w którym schroniła się garstka ocalonych. Równocześnie Ekopan zajął się naprawą zniszczeń, jakie sprowadziliśmy na nasza planetę. Było to jednak dzieło zakrojone na setki lat: w międzyczasie musieliśmy żyć w sztucznym raju, jaki dla nas zaprojektował.

Jak w każdym raju, również i w Edenie obowiązywały pewne reguły. Ci, którzy ośmielili się je złamać, byli wyrzucani poza jego obręb.

Ponieważ żyliśmy w szczelnie zamkniętym systemie, mieliśmy do dyspozycji bardzo ograniczone zasoby. Skoro nie mogliśmy już odżywiać się roślinami ani zwierzętami, nasza dieta ograniczyła się do tych najbardziej odpornych organizmów, które przetrwały Ekoklęskę – glonów, grzybów i porostów, a także zsyntetyzowanych białek. Wszystko (naprawdę wszystko, wyobraźcie sobie przez chwilę, co to znaczy) podlegało recyclingowi, było ponownie wykorzystywane i kolejny raz spożywane. Ludzkość żyła w Edenie już od blisko dwustu lat, a czekało nas co najmniej tysiąc kolejnych, zanim warunki na Ziemi powrócą do normy. Dlatego musieliśmy zachowywać ostrożność.

W sumie to zabawne: ludzkość została praktycznie unicestwiona, jednak wkrótce okazało się, że tych, którzy przetrwali, i tak jest zbyt wielu. Żeby ludzkość mogła przeżyć w Edenie jeszcze tysiąc lat, liczebność populacji musiała być utrzymywana w ściśle wyznaczonych granicach. Dlatego Ekopan określił optymalną liczebność populacji, czyli liczbę ludzi, którzy mogą zamieszkiwać w Edenie do momentu, aż będziemy mogli go opuścić. Zanim jednak ta chwila miała nadejść, musieliśmy stopniowo ograniczać liczbę ludności Edenu.

Ekopanoptikon, w swojej niezmierzonej mądrości, orzekł, że na każdą parę ludzi w wieku reprodukcyjnym przypadać może tylko jedno dziecko, do momentu aż osiągniemy pożądaną liczebność. Jeśli nie będziemy przestrzegać tej zasady, doprowadzimy do wyczerpania naszych zasobów, a w rezultacie pozostała przy życiu garstka ludzi ostatecznie wymrze.

Gdybyśmy oddali się we władanie nieco bardziej praktycznej sztucznej inteligencji, mogłaby na samym początku nas zdziesiątkować, tworząc optymalną liczebnie populację, a potem tylko czuwać nad jej trwaniem. Jednak Ekopan, który kocha nas niczym rodzona matka, postanowił, że w dziele ocalenia ludzkości kierował się będzie przede wszystkim współczuciem.

Tak więc ja oraz inne drugie dzieci (o ile w ogóle jakieś jeszcze istniały oprócz mnie) byliśmy potworami, które samym swoim istnieniem zagrażały przetrwaniu gatunku ludzkiego. Ilekroć nieopatrznie pozwoliłam myślom krążyć wokół tego tematu, dopadało mnie poczucie winy. Pożywienie, które zjadałam, powietrze, którym oddychałam, odpadki, które produkowałam – mogły przeważyć szalę i sprawić, że Eden nie przetrwa. Byłam nadprogramowym człowiekiem.

Mimo to cieszyłam się, że żyję. I wiedziałam, że jeśli Ekopan, lub ktokolwiek inny, spróbuje odebrać mi życie, będę się zawzięcie i egoistycznie broniła.

Dopiero teraz zaczynałam sobie w pełni uświadamiać implikacje pozycji, jaką zajmowałam w tym społeczeństwie. Mama wzięła mnie za rękę i delikatnie zaprowadziła do sofy. Dotyk jej dłoni miał w sobie coś kojącego. Pamiętałam, że kiedy byłam znacznie młodsza i chorowałam, ojciec zajmował się moim leczeniem, ale to matka sprawiała, że czułam się lepiej. Dotyk jej rąk, pełne miłości i dobroci spojrzenie działało skuteczniej niż jakiekolwiek lekarstwo.

I teraz z całą mocą dotarło do mnie, jak wiele stracę, zyskując upragnioną wolność. Wszystko się we mnie burzyło na tę myśl. To zbyt wygórowana cena za wolność.

– Każde dziecko musi kiedyś dorosnąć – odezwała się łagodnym głosem mama. Kiedy to mówiła, zauważyłam, że lekko drży jej dolna warga. – Prędzej czy później nadchodzi dzień, gdy musimy opuścić rodzinne gniazdo.

– Ale nie w taki sposób – odpowiedziałam przez zaciśnięte zęby. – I nie na zawsze.

– Nie możesz tu zostać, to zbyt niebezpieczne – westchnęła mama.

– Ale właściwie dlaczego? – chciałam wiedzieć. – Przecież jeśli zdobędziecie dla mnie fałszywe soczewki i nową tożsamość, mogłabym żyć nadal tutaj jako inna osoba.

– Rowan, twoje życie upływało pod kloszem – stwierdziła matka, wywołując moje gniewne parsknięcie. Ujęła to nadzwyczaj delikatnie. Po chwili, wskazując na niewidoczne miasto rozciągające się za wysokim murem, dodała: – Nie wiesz, jak wygląda życie na zewnątrz. Tam zawsze jesteś pod obserwacją. Twoje zachowanie kontrolują zielone koszule, urzędnicy Centrum, nawet najbardziej niepozorny bot sprzątający w rzeczywistości przez cały czas wypatruje na ulicach wszelkich przejawów sprzeciwu wobec polityki Edenu. Wszyscy oni tropią nawet najdrobniejsze odstępstwa od normy. Twój ojciec piastuje wysokie stanowisko w rządzie, a teraz, jak się okazuje, ma jeszcze awansować… – Po tych słowach jej twarz przybrała wyraz, którego nie umiałam zinterpretować. – Znajdziemy się pod jeszcze większą obserwacją. Przybierzesz nową tożsamość, ale jak niby mielibyśmy wytłumaczyć, dlaczego razem z nami do Centrum sprowadza się ktoś nieznajomy? Prędzej czy później zaczęto by prowadzić śledztwo w twojej sprawie. A wówczas wszystkie wysiłki, jakie włożyliśmy w twoje wychowanie, poszłyby na marne.

– Ale mamo… – zaczęłam, jednak nie dała mi dojść do słowa.

– Kochanie, to kwestia życia i śmierci – powiedziała, przytulając mnie. – Wystarczy, że coś się nie uda, popełnimy najmniejszy błąd albo ktoś nabierze podejrzeń, i spotka cię śmierć. W zamian masz szansę na prawdziwe życie, przyjaciół, pracę. A pewnego dnia, jeśli wszystko się powiedzie, założysz też własną rodzinę.

Wszystko to mówiła szeptem, z policzkiem przyciśniętym do mojego. Brzmiało to tak, jakby się już ze mną żegnała.

– Ale ja nie chcę zostawić ciebie ani Asha – odpowiedziałam zbolałym głosem. Nadal przepełniała mnie złość, ale czułam też, jak do mojego serca wkrada się smutek.

– Zasługujesz na to, by żyć w prawdziwym świecie, wieść realne życie – rzekła mama.

Jakaś część mnie wiedziała, że matka ma rację. Jednak równocześnie czułam się jak głodująca dziewczynka, której ktoś proponuje kęs zatrutego jedzenia. Miałam ochotę rzucić się na nie i natychmiast je połknąć – pragnęłam go każdym włóknem mojego ciała. Ale coś mnie powstrzymywało…

– Nie zasługuję na nic wyjątkowego – zaprotestowałam.

– Ależ zasługujesz – zapewniła matka, odsuwając się ode mnie. – I to bardziej, niż zdajesz sobie z tego sprawę.

Ton, jakim wypowiedziała te ostatnie słowa, wydał mi się jakiś dziwny.

– To znaczy? – spytałam ostrożnie.

– Nieważne – odpowiedziała, przygryzając wargę.

– Mamo, powiedz mi – domagałam się, świdrując ją spojrzeniem.

I w końcu spełniła moją prośbę, a ja już po chwili zrozumiałam, że wolałabym nigdy nie usłyszeć tej historii. Była to opowieść o moich narodzinach, która postawiła na głowie cały mój świat.

Na krótko zanim mama dowiedziała się, że zaszła w ciążę, została mianowana główną archiwistką. A ponieważ w nowej pracy miała na głowie mnóstwo projektów, rodzice uznali, że opiekę lekarską roztoczy nad nią ojciec. Dzięki temu w pierwszych miesiącach ciąży mama nie musiała opuszczać żadnych ważnych spotkań w pracy, a tata na bieżąco sprawdzał, czy dostarcza organizmowi niezbędnych składników odżywczych, i przeprowadzał w domu badania prenatalne. Gdyby ciąża przebiegała bez komplikacji, rodzice w końcu, gdy zbliżałby się termin porodu, zgłosiliby się do specjalisty.

Ciąża rozwijała się dobrze do trzeciego miesiąca, kiedy to ojciec podczas badania usłyszał podwójne bicie serca.

W takiej sytuacji mama powinna była postąpić zgodnie z regułami obowiązującymi w Edenie, to znaczy natychmiast zgłosić odpowiednim służbom zaistniałą sytuację i pozwolić, by to panel medyczny Centrum zadecydował, co począć z płodami. W większości przypadków zapadała decyzja o niezwłocznej aborcji jednego z nich. Pozostawało rozstrzygnąć, które dziecko zostanie zachowane przy życiu. Panel brał wówczas pod uwagę stan fizyczny płodu, a także płeć, tak by zgadzała się ona ze średnią ustaloną dla danego pokolenia. Czasami zdawano się na ślepy los – jeden płód przeżywał, drugi poddawany był aborcji.

– Nie mogliśmy tak postąpić – oznajmiła mama, a na wspomnienie tamtych chwil jej oczy zaszkliły się od łez. – Po prostu nie byliśmy w stanie podjąć takiej decyzji. Mierzyłaś wtedy tylko siedem i pół centymetra. Gdybyśmy zdecydowali się na aborcję, oznaczałoby to, że nigdy cię nie poznamy. A przecież zdążyliśmy już cię pokochać z całego serca. Postanowiliśmy wtedy, że zrobimy wszystko, co konieczne, by zachować was oboje przy życiu.

Mama co prawda mówiła „my”, jednak dla mnie od razu stało się jasne, kto podjął tę decyzję. To dlatego tata zawsze traktował mnie ozięble, stąd jego lodowate spojrzenie, kiedy patrzył mi w oczy. To mama postanowiła, że nie podda się aborcji, a tata się na to zgodził, żeby jej nie ranić. Kiedy spoglądał na mamę, z jego oczu nigdy nie wyzierał chłód.

– Ukryliśmy fakt, że spodziewam się bliźniaków. Nie zgłosiliśmy się do szpitala nawet wtedy, gdy zaczęły się skurcze przedporodowe. Tłumaczyliśmy potem, że wszystko potoczyło się bardzo szybko i że po prostu nie zdążyliśmy dojechać na porodówkę. Prawda była jednak inna – poród trwał ponad dobę. Urodziłam was w tym domu, w tajemnicy. Przyszłaś na świat jako pierwsza, Rowan, i wystarczyło mi spojrzeć w twoje doskonałe oczy, bym zyskała pewność, że podjęłam słuszną decyzję. Utrzymywanie twojego istnienia w tajemnicy, wszystkie związane z tym problemy, których już zaznaliśmy i które dopiero miały nadejść – wszystko to przestało mieć jakiekolwiek znaczenie. Postanowiliśmy, że pokażemy cię światu, a nasze drugie dziecko będziemy trzymać w tajemnicy. Ale od początku byliście dla nas oboje jednakowo ważni.

A zatem byłam pierworodną! Oczami wyobraźni ujrzałam inną wersję przeszłości, w której to ja jestem tym prawdziwym, oficjalnie uznanym dzieckiem, prowadzę normalne życie, chodzę do szkoły, mam znajomych i własny pokój, w którym mogę trzymać swoje rzeczy. W tym innym życiu to ja miałam prawo do żartów i pogawędek z Lark i innymi, a tymczasem Ash…

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki