Redakcja

Anna Seweryn

Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Projekt okładki i stron tytułowych

Pracownia WV

Fotografie na okładce

© smartmomblogger | pixabay.com

© theglassdesk | freepik.com

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2017

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 600 472 609

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22 663 98 13, fax 22 663 98 12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2017

tekst © Joanna Dorota Bujak, Małgorzata Falkowska, Anna Harłukowicz-Niemczynow, Joanna Jakubczak, Patrycja May, Carla Mori, Joanna Pypłacz, Diane Rose, Beata Schoenmakers, Łucja Wilewska

ISBN 978-83-7835-635-6

Od redakcji

Choć czasami śnieżna pierzynka przypomina raczej błotnistą breję, w ferworze zakupów musimy się wykazać niemal heroiczną walką, a w mijanych ludziach trudno rozpoznać magię świąt, coś sprawia, że to rzeczywiście czas cudów.

Każdy z nas ma pewnie inny przepis na idealne święta, podobnie jak na stole wigilijnym różnie wygląda zestaw tradycyjnych dwunastu potraw. Niech będzie rodzinnie, smacznie, spokojnie. W blasku roziskrzonej choinki i w malowniczo ośnieżonej scenerii. Przy samotnej refleksji i w gwarze rozmów z bliskimi.

Życzymy naszym Czytelnikom świąt ciepłych jak ogień w kominku, barwnych jak kolorowe ozdoby na choince, wesołych jak śmiech dziecka po otrzymaniu wymarzonego prezentu i ciekawych jak najpiękniejsza powieść…

Sami będziecie wiedzieć, co dla Was najlepsze w te święta, a my trzymamy kciuki, żeby się spełniło *

Joanna Dorota Bujak

ur. 24 października 1977 r. w Bochni (Małopolska). Swoją naukę zaczęła w Szkole Muzycznej, ale ostatecznie ukończyła Wydział Architektury i Urbanistyki na Politechnice Krakowskiej. Obecnie mieszka w Grodzisku Mazowieckim pod Warszawą, oddając się swojej największej pasji – tworzeniu tekstów. Spod jej pióra wyszły: kryminały (Lista, Novae Res; Bilbord, Prószyński), horrory (Spadek, Prószyński; Ogniskowa, Videograf), literatura obyczajowa (Nikt się nie spodziewał, Czwarta Strona) oraz różne tematyczne opowiadania.

Joanna Dorota Bujak. Zwyczajny cud

Od niespełna roku mieszkam na obrzeżach niewielkiego miasta, przy ślepej uliczce o malowniczej nazwie „Leśny Kącik”. Nazwa ta nie do końca wydaje mi się adekwatna, bo wprawdzie na końcu uliczki znajduje się młody lasek, lecz większość starszych drzew, wyrastających ponad dachy domków jednorodzinnych, rośnie już poza posesjami. Dopiero trzy lata temu mieszkający tutaj ludzie postanowili wspólnie obsadzić pas trawy oddzielającej chodnik od drogi pięknymi roślinami, głównie iglastymi. Wśród nich prym wiodły urocze srebrne świerki, mające teraz około trzech metrów wysokości. Dzięki temu zabiegowi Leśny Kącik stał się jeszcze bardziej urokliwy i rzeczywiście wyglądał na drogę wiodącą prosto do lasku.

Gdy przyjechałam tutaj pierwszy raz, aby obejrzeć wystawioną na sprzedaż posesję, uliczka ta momentalnie skojarzyła mi się z tymi pięknymi osiedlami o różnorodnych domkach, pokazywanymi w amerykańskich serialach. Każdy dom nieco się różnił od innych, a to ganeczkiem, wykuszem, niewielką dobudówką, kolorem czy większym garażem. Tutaj również były podjazdy, śliczne płoty i posadzone przed nimi kwiaty. Różnica była taka, że przy Leśnym Kąciku znajdowało się zaledwie dwanaście domów. Zostały one wybudowane przez miejscowego dewelopera zaledwie pięć lat temu. Wszystkie z wyjątkiem domku znajdującego się tuż za zakrętem, przy końcu drogi, gdzie asfalt urywał się gwałtownie tuż przy lesie. Mieszkała tam samotna starsza pani o bardzo wnikliwym spojrzeniu i wścibskim charakterze.

Z okna swojej sypialni na piętrze doskonale widziała nie tylko cały Leśny Kącik, ale też wejścia do poszczególnych domów. Obserwowanie mieszkańców stało się jej ulubionym zajęciem nie tylko w dzień, ale również w nocy, ponieważ od kilku lat cierpiała na reumatyzm, który często nie pozwalał jej spokojnie spać. Walcząc z przewlekłymi bólami, Maria Groszkowska wypracowała sobie pewien rytuał, który (w jej mniemaniu) pozwalał nieco ulżyć starczym dolegliwościom. Fundowała sobie drzemkę przed północą, po czym nagle się budziła, wyciągała z nocnej szafki butelkę z wysokoprocentową nalewką, siadała w bujanym fotelu przy oknie i wolno sącząc rozgrzewający płyn, wpatrywała się w kompletnie wyludnioną o tej porze uliczkę.

Ów dobrze sprawdzony schemat powtórzyła także na trzy dni przed Wigilią Bożego Narodzenia, tylko że pora rozpoczęcia nocnej obserwacji była nieco późniejsza, bo właśnie mijała godzina druga. Groszkowska usadowiła się wygodnie, przykryła kolana starym jak świat kocem i sięgnęła po ukochaną nalewkę. Przez kolejne kilkanaście minut raczyła się małymi łyczkami trunku. Pijąc prosto z gwinta, kontemplowała urokliwy widok za oknem, mrucząc coś pod nosem.

A na zewnątrz było rzeczywiście pięknie i tajemniczo… Chodniki, podjazdy i domy pokryła cieniutka warstwa śniegu, który nieśmiało posypywał mniej więcej od południa. Czarna jezdnia już się skrzyła od właśnie powstałego lodu. Choć rano pewnie ta cienka skorupa uprzykrzy życie wszystkim mieszkańcom, próbującym wyjechać do pracy, teraz wyglądała wprost urokliwie.

Większość domów tonęła w aksamitnej ciemności. Jedynie przy drugim końcu ulicy paliło się nikłe światełko na poddaszu. Groszkowska wiedziała, że mieszka tam młode małżeństwo z malutkim dzieckiem. Być może właśnie teraz nadszedł czas karmienia i przewijania maleństwa?

Wzdychając ciężko, upiła kolejny łyczek. Przyciskając butelkę do piersi, przeniosła nieco już rozmyty od alkoholu wzrok na kilka latarni, stojących wzdłuż chodnika. Oświetlały one nie tylko drogę, pasy trawy z posadzonymi na nich choinkami, ale również fragmenty sąsiedzkich posesji, oddzielonych od drogi białymi płotkami.

– Ładnie tutaj – westchnęła sama do siebie, patrząc na pokryte śniegiem kalenice domów. – Jak z obrazka. Jak z bajki.

Po kolejnym rozgrzewającym łyczku stwierdziła, że jednak jest senna. Ciężko podniosła się z fotela i odłożyła koc na siedzisko. Ściągając szlafrok, odruchowo jeszcze raz rzuciła okiem na cały Leśny Kącik i… zamarła.

Środkiem chodnika przemykał jakiś cień. Co chwila ginął w szpalerze drzewek, by po chwili znów pojawić się na drodze. Chyłkiem przemknął tuż obok jednej z latarni, przez chwilę stał nieruchomo, po czym znów skrył się pomiędzy drzewami. Jedna z choinek nagle się zatrzęsła, strzepując dookoła śnieg, który opadając, zamienił się w skrzący pył. Cień wyskoczył zza niej, dzierżąc pod pachą jedną z większych gałęzi.

W tym momencie Groszkowska odzyskała zdolność ruchu. Zapominając o artretyzmie, natychmiast porzuciła szlafrok i zwinnie, niczym rącza sarna, doskoczyła do okna. Zanim cień znów mignął pomiędzy kolejną kępą krzewów, zdążyła spostrzec, że niesie kolejną gałąź.

– Co, do diabła? – szepnęła, przyciskając nos do szyby.

Z zapartym tchem czekała, aż osobnik jeszcze raz się pojawi.

– Jest – syknęła, zacierając po chwili dłonie. – Mam cię, bratku…

Ubrany w całości na czarno typek podbiegł do rosnącego nieopodal srebrnego świerczka i zdecydowanym ruchem uciął dwie spore gałęzie. Pani Maria wyraźnie widziała błysk sekatora, co oznaczało, że złodziej niewątpliwie akcję musiał zaplanować.

– Tak nie może być! – warknęła kobieta, po omacku szukając telefonu, który zawsze zostawiała na noc przy łóżku. – Mamy złodzieja! To trzeba zgłosić!

Zanim udało się jej złapać słuchawkę i wrócić na posterunek za zasłonką, po podejrzanym osobniku nie było śladu.

Pani Maria doszła do wniosku, że nie potrzebuje już się kryć za zwojami firanki. Szybkim ruchem odsunęła ją na bok i całym ciałem przywarła do lodowatej szyby, by wyszukać podejrzanego typka. Gdyby komuś z lokatorów sąsiednich domów przyszło do głowy wyrwać się z ciepłego łóżeczka i spojrzeć w okno na piętrze domu numer trzynaście, natychmiast doszedłby do wniosku, że zobaczył gigantycznego glonojada z bliżej niewyjaśnionych powodów mocno przytwierdzonego do drzwi balkonowych. Jednak o tej porze wszyscy mieszkańcy Leśnego Kącika smacznie spali, kompletnie nieświadomi tego, że ich ulica właśnie została ograbiona z fragmentów roślinności, a świadkiem tego haniebnego uczynku była jedynie najstarsza mieszkanka osiedla.

– Gdzie się podziałeś… gnojku… jeden… – cedziła przez zaciśnięte zęby, usilnie starając się wydobyć jakikolwiek ruchliwy cień z jednostajnego krajobrazu. – Niech no cię tylko zobaczę…

Jej oczekiwanie szybko się opłaciło, bo po niespełna minucie coś czarnego czmychnęło w stronę kolejnej kępy choinek. Groszkowska bez namysłu wybrała numer na policję, lecz zanim zdecydowała się połączyć, jej palec zawisł na chwilę nad zielonym przyciskiem i przeniósł się na opróżnioną do dna butelkę po nalewce. Kobieta nagle zrozumiała, jak bardzo tej nocy przesadziła z alkoholem. Czy ktoś jej uwierzy i przejmie się opowieścią podpitej staruszki, bredzącej o widzianym w środku nocy czarnym cieniu, ucinającym gałęzie drzewek?

Cmoknęła z niezadowolenia, uświadamiając sobie, że sama nie bardzo ufałaby takiej osobie oraz opowieści, która mogłaby być jedynie alkoholowym majakiem. Nie wiedząc, jak postąpić dalej, kobiecina znów zawisła przy oknie. Po kilkunastu minutach wpatrywania się w wyludniony pejzaż zaczęła podejrzewać, że może to wszystko jej się przywidziało. Może byłoby warto ubrać się i sprawdzić przydrożne choinki? Wtedy przynajmniej miałaby jakiś dowód.

Kiedy już prawie była zdecydowana na ten odważny krok, powiał silny wiatr. Jego lodowaty podmuch uderzył setkami małych płatków w okno. Pani Maria nie lubiła wiatru i chłodu, bo od tego jeszcze bardziej bolały ją stawy. Pomysł nocnej eskapady nagle wydał jej się niedorzeczny. Szybko więc wpadła na inny: z samego rana, kiedy tylko zrobi się jasno, przejdzie wzdłuż ścieżki i sprawdzi wszystkie choinki. Jeśli znajdzie przystrzyżone gałązki, wówczas będzie miała pewność, że to, co widziała w nocy, zdarzyło się naprawdę.

***

Nasz rodzinny poranek zazwyczaj przypomina rozruchy w domu wariatów. Zwłaszcza w tygodniu, kiedy mój mąż Piotrek szybko zbiera się do pracy, a dzieciaki do szkoły. Zwykle wstajemy z łóżka zbyt późno, przez co musimy się śpieszyć z ubraniem i pakowaniem. Każdy w biegu podgryza kanapkę, szukając równocześnie jakichś elementów garderoby czy wciskając się w spodnie. Z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu ten harmider przed świętami jeszcze bardziej się nasila. Dochodzą krzyki, kłótnie o to, kto za długo siedzi w łazience albo że „ktoś specjalnie ukrył książkę czy piórnik potrzebny do szkoły”. Autorami tych denerwujących wrzasków są oczywiście moje dzieci – Michał i Bartek.

Michał, jako sumienny drugoklasista, zajęcia w szkole traktuje szalenie poważnie. Zazwyczaj pod wieczór jest już spakowany na następny dzień. Uczy się chętnie i lubi odrabiać zadania domowe. Bartek ma pięć lat i jak na razie jego życiową misją jest robienie bratu różnych psikusów, zwłaszcza gdy wcześniej Michał mu podpadnie. Wtedy wyciąga z jego plecaka jakąś rzecz i chowa w szafie. Rano przed samym wyjściem trzeba więc sprawdzić zawartość plecaka Michała, żeby w szkole nie było płaczu, że czegoś zapomniał. Dzisiaj dla odmiany szukaliśmy spodenek do wuefu, które ostatecznie udało mi się znaleźć w… pojemniku na drugie śniadanie.

– Musisz zawieźć chłopaków. – Piotrek przemknął mi tuż przed nosem, w biegu dopijając resztkę kawy z kubka, kiedy ja pośpiesznie udzielałam dzieciom reprymendy za ukrycie spodenek. – Nie zdążę, jeśli będę przepychał się przez ten korek pod szkołą.

– Ale ja się nie przebrałam – powiedziałam, upychając strój do plecaka Michała. – Jestem nieuczesana. Też nie zdążę. Ty ich miałeś dzisiaj zawieźć!

– Skarbie… – Złapał mnie za ramiona i cmoknął w czoło. – Za dwadzieścia minut muszę być w pracy, a chłopcy w szkole. Nie opanowałem jeszcze zdolności teleportacji. Zawieź ich. Buziaki.

I wybiegł z domu, nie zamykając za sobą drzwi.

– No, po prostu świetnie – warknęłam, patrząc na zegarek.

Na ogarnięcie siebie i zapakowanie chłopców do auta miałam zaledwie dwie minuty.

– Tata pojechał! – Na schodach pojawił się Bartuś. – Zapomniał nas zabrać!

– Nie zapomniał, tylko nie zdążył – poprawiłam go, pędząc do sypialni. – Schodźcie już na dół. Ja się tylko ubiorę i zaraz zawiozę was do szkoły.

Kilka minut później mknęłam ulicami miasteczka niczym jakiś pirat drogowy. Zdążyłam dowieźć chłopaków na pięć minut przed pierwszym dzwonkiem. Michał szybko zabrał swój plecak i machając mi na pożegnanie, pognał do swojej szatni. Bartka musiałam zaprowadzić do oddziału przedszkolnego. Nie zdążyłam pomalować oczu ani zapanować nad czupryną, wskutek czego wystąpiłam w przeciwsłonecznych okularach i grubej czapie na głowie.

Na miejscu spotkałam sąsiadkę i moją przyjaciółkę – Marlenę. Ona też zostawiała swojego synka Marcela, który właśnie w tym momencie, wyjąc wniebogłosy, uczepił się nogi matki i za nic w świecie nie chciał jej puścić. Też miała okulary przeciwsłoneczne, choć na niebie nie było widać nawet skrawka słońca.

– Widziałaś dzisiaj rano Groszkowską? – zapytała, nieporadnie starając się wyplątać paluszki synka ze swoich ubrań. – Zachowywała się jakoś nienormalnie.

– Nie miałam czasu rozglądać się po ulicy – westchnęłam, wieszając kurtkę Bartka.

– Chodziła wzdłuż chodnika, od choinki do choinki, i oglądała każde drzewko. Wyglądała tak, jakby liczyła gałęzie.

– Rzeczywiście dziwne. – Pośpiesznie ucałowałam czółko synka i pomachałam mu na pożegnanie, licząc na szybką ewakuację.

– Pomyślałam sobie, że może szuka gałęzi na stroik. – Marlenka zachichotała.

– Przecież to są nasze wspólne choinki – zauważyłam. – Groszkowska ma różne durne pomysły, ale wątpię, żeby chciała ciąć osiedlowe drzewka.

– Też mam taką nadzieję. – Sąsiadka wzruszyła ramionami i znów zabrała się za odczepianie ryczącego malucha.

Nawet przez moment nie myśląc o tej rozmowie, zrobiłam ekspresowe zakupy w pobliskim markecie i szybko wróciłam do domu. Parkując samochód na podjeździe, zauważyłam Groszkowską nieopodal jej domu. Stała przy dwumetrowym srebrnym świerczku i… robiła mu zdjęcie.

– Chyba rzeczywiście zaczyna jej odbijać – mruknęłam, zamykając bramę.

I wtedy zobaczyłam, że macha mi na powitanie. Z uśmiechem uniosłam rękę.

– Zaczekaj chwilę! – ryknęła, rzucając się w moim kierunku. – Muszę z tobą porozmawiać.

– No i masz babo placek – westchnęłam, czekając na nią przy furtce.

Nadbiegła zdyszana, jakby pokonała cały maraton, a przecież minęła zaledwie trzy posesje.

– Dlaczego pani fotografuje drzewka?

– Robię dokumentację – wysapała, wpychając telefon do kieszeni kurtki.

– Ale po co?

– Dzisiaj w nocy wstałam, żeby wziąć… lekarstwo. – Zawahała się przy ostatnim słowie. – Kiedy je piłam, zobaczyłam, jak jakiś ubrany na czarno złodziej biegnie z gałązkami. Robię więc zdjęcia, bo jak zaczną znikać całe świerki, wtedy trzeba zgłosić to na policję.

– Może ktoś zabrał gałęzie z lasu? – zasugerowałam, wzruszając ramionami. – Z tego, co wiem, to ucięcie gałązki nie jest przestępstwem. Chyba.

– I w tym celu wybrał się do lasu o drugiej w nocy? W życiu nie słyszałam głupszego wytłumaczenia.

Nie bardzo wiedziałam, co mam odpowiedzieć. Zaledwie dwa miesiące temu też odwiedziłam nasz lasek w okolicach północy, a to dlatego, że mój kochany Michałek przypomniał sobie, że następnego dnia na pierwszą lekcję ma przynieść różnego rodzaju liście. Oczywiście powiedział mi o tym, kiedy właśnie wyszłam spod prysznica i zamierzałam wreszcie pójść spać. Być może ten „złodziej” też zebrał kilka gałęzi dla swojego zapominalskiego dziecka? A bardzo możliwe, że w ostatnich dwóch dniach szkoły dzieci robią na zajęciach świąteczne stroiki.

Zamiast coś powiedzieć, szybko zastanowiłam się, czy aby przypadkiem moi chłopcy nie mieli czegoś przynieść na plastykę albo technikę.

– To był złodziej i już – powiedziała pani Maria z przekonaniem w głosie. – Trzeba namierzyć gagatka. Jak zobaczysz kogoś podejrzanego, kręcącego się w pobliżu, to koniecznie daj znać.

– Dobrze, oczywiście. – Skinęłam głową.

Odwróciła się na pięcie, wyciągnęła komórkę i ponownie zaczęła fotografować drzewa. Ja tymczasem zebrałam zakupy i weszłam do domu. Ledwie zamknęłam za sobą drzwi, zadzwonił telefon.

– O co chodzi z tym zdjęciami?

Dzwoniła moja najlepsza przyjaciółka i sąsiadka z naprzeciwka – Anka – niepracująca księgowa, zajmująca się obecnie domem i trzema uroczo rozpieszczonymi córeczkami w wieku od pięciu do ośmiu lat. Na pewno widziała, jak rozmawiałam z Groszkowską, bo większość swojego życia spędzała w kuchni, gdzie gotowała, myła i prała niezliczone pokłady ubrań po swoich trzech nieletnich dziewczynkach. Tuż przy zlewozmywaku miała panoramiczne okno z widokiem na nasz dom i większość Leśnego Kącika. Byłam przekonana, że w przyszłości to właśnie ona zajmie miejsce Groszkowskiej i będzie obserwować każdego mieszkańca.

Na naszym osiedlu kuchnie są sercem domu. To tutaj przygotowuje się posiłki i spędza najwięcej czasu z rodziną, bo w tych szalonych czasach, mijających głównie w biegu, tylko podczas posiłków mamy szansę spotkać wszystkich domowników przy wspólnym stole. U większości sąsiadów właśnie kuchenny stół był miejscem odrabiania zadań, spotkań z sąsiadkami, wieczornej herbatki czy podpisywania ważnych dokumentów. Ten z pozoru błahy mebel był świadkiem wszystkich ważnych wydarzeń w życiu niemal każdej rodziny.

Rozmawiając z przyjaciółką, stanęłam przy stole. Odruchowo zaczęłam zbierać talerzyki i kubki po szybkim śniadaniu.

– Groszkowska twierdzi, że w nocy widziała złodzieja umykającego z naszego osiedla z naręczem gałęzi – oświadczyłam, wkładając sztućce do zmywarki. – Ponoć był ubrany na czarno i miał kominiarkę.

– Pewnie znowu popijała i jej się to wszystko przywidziało – mruknęła Anka.

– Ale powiedziała, że to było jakoś koło drugiej – przypomniałam sobie.

– No właśnie. – Zaśmiała się. – To jest jej ulubiona pora bratania się z butelką. Oficjalnie nazywa to „lekarstwem”.

– Ale skąd masz pewność? – Zaperzyłam się trochę.

Prawdę mówiąc, nie szalałam na punkcie Groszkowskiej, bo często bywała złośliwa i zbyt nachalna, ale byłam przekonana, że jest to wynik samotności, a to bardzo zmienia ludzki charakter. Niektóre samotne osoby skupiają się wtedy na sobie, inne natomiast pustkę wynikającą z braku rodziny wypełniają zbyt dużym zainteresowaniem życiem sąsiadów. Groszkowska zdecydowanie należała do tej drugiej grupy.

– Bo co kilka dni kupuje wysokoprocentową nalewkę w monopolowym, w centrum miasta. – Znów się zaśmiała. – Biedaczka myśli, że lepiej kupować daleko od domu. A tak się składa, że tam pracuje moja kuzynka…

– Och, rozumiem – westchnęłam, nieco rozczarowana zachowaniem staruszki spod trzynastki.

Biorąc pod uwagę częstotliwość zakupu nalewki oraz fakt, że sąsiadka pije ją sama… cóż… w środku nocy może być po prostu na tyle pijana, żeby widzieć przede wszystkim zniekształcone obrazy podsunięte przez alkohol, a nie realne zdarzenia.

– Po prostu jest sama. Chyba czuje, że nie ma dla kogo żyć – stwierdziła nagle Anka. – Pewnie Wigilię też spędzi sama. W poprzednich latach nikt do niej nie przyjechał. Nie ma bliskiej rodziny. A listonosz przynosi jej tylko rachunki i ulotki reklamowe. Wiem, bo kilka razy odbierałam pocztę.

– Może dobrze byłoby ją zaprosić na Wigilię? – zastanowiłam się na głos. – Do nas w tym roku przyjeżdża tylko mój tata. Rodzice Piotrka lecą do córki. Mieszka w Irlandii.

– Cóż, my też spędzamy święta sami, bo u brata dzieciaki zachorowały na ospę… – Przerwała, bo nagle wpadła na pewien pomysł. – Słuchaj, a może urządzilibyśmy Wigilię wspólnie? Byłoby nas więcej, weselej. Tak powinno się spędzać święta. Ja przygotowałabym część potraw… imprezę zrobilibyśmy u ciebie, bo masz większy salon i kuchnię… oczywiście pomożemy ci sprzątać…

Spojrzałam na kuchenny stół. Słuchając koleżanki, przejechałam wierzchem dłoni po zmatowiałym blacie i zastanowiłam się, czy uda się zmieścić przy nim aż jedenaście osób?

Przez środek blatu biegła ciemna linia, łączenie dwóch części. Gdy się je rozsunie i doda schowany pod spodem element, przy stole spokojnie może zasiąść dwanaście osób.

– Poza tym myślę, że jeśli zaprosimy Groszkowską do jednej rodziny, to ona nie zgodzi się przyjść na kolację. Co innego, gdy jej powiemy, że robimy Wigilię wspólnie. Rozumiesz?

Nagle w myślach przyznałam jej rację. Nasza starsza sąsiadka była, owszem, wścibska i lubiła się wpraszać do czyjegoś domu, ale tylko wtedy, gdy widziała, że są w nim jeszcze jacyś inni goście. Wpadała wtedy i zostawała „przy okazji”. Po prostu lubiła zamieszanie. Wówczas mogła poznać więcej ploteczek z życia nie tylko rodzin, ale również osiedla i całego miasteczka.

– To dobry pomysł – przyznałam wreszcie. – Wiesz? Jeszcze dzisiaj porozmawiam o tym z Piotrkiem, jak tylko wróci z pracy.

– Na pewno też będzie za. – Roześmiała się. – Przecież nasi mężowie ciągle umawiają się na piwo albo wspólne oglądanie meczu.

– I dzieciaki pobawią się ze sobą – dodałam.

– No pewnie. – Wciąż chichotała. – To zróbmy tak: pogadajmy dzisiaj z naszymi słodkimi połówkami, a rano dasz mi znać. Wpadnę do ciebie przed południem, żeby ustalić, co ja przygotowuję, dobra?

– W porządku. To do jutra.

– Pa, pa.

***

Następnego dnia Ania przybiegła do mnie, ledwie tylko za samochodem Piotrka zdążyły opaść drobne pyłki śniegu. W ramionach dzierżyła dużą miskę przykrytą kraciastą ściereczką oraz reklamówkę z jakimiś słoikami.

– Zostałaś sama? – zapytała, zaglądając do salonu. – Dzieciaki w szkole?

– Tak, pojechały z Piotrkiem. Nie widziałaś?

– Widziałam. – Wzruszyła ramionami. – Ale wolałam się upewnić. Mam przygotowane ciasteczka, trzeba je teraz posmarować konfiturami i połączyć…

Wzięłam od niej miskę i zajrzałam do środka. Była pełna aromatycznych okrągłych ciasteczek.

– Przegadałaś temat Wigilii? – dopytywała. – Robimy wspólnie?

– Tak. – Uśmiechnęłam się. – I zapraszamy Groszkowską. Na pewno bardzo się ucieszy.

– Oj, nie wątpię. – Podeszła do okna w kuchni i zerknęła na ulicę, którą z tego miejsca było doskonale widać. – Możemy to zrobić nawet teraz, bo znowu ogląda choinki. Chyba jej zaczyna odbijać. Mijałam ją, mówiłam „dzień dobry”, a ona nic. Chyba była skupiona na liczeniu igliwia.

Podeszłam do Anki i wyjrzałam zza jej ramienia. Rzeczywiście, pani Maria zachowywała się co najmniej dziwnie. Obchodziła każdą choinkę dookoła, schylała się, jakby szukała grzybów, zaglądała między gęste gałęzie. Kręciła głową i mogłabym przysiąc, że cmokała przy tym z niezadowolenia. Podpierała się rękami, po czym wykonywała obrót, uważnie oglądając okna każdego z domów.

– Rzeczywiście, chyba nie jest z nią dobrze – stwierdziłam.

Nagle Groszkowska spojrzała prosto w moje okno. Zanim zdążyłyśmy odskoczyć, zobaczyła nas i zdecydowanym krokiem ruszyła w kierunku furtki.

– Sprawa zaproszenia za moment rozwiąże się sama – powiedziała Anka, widząc, jak starsza pani forsuje bramkę i zaskakująco szybkim truchcikiem pokonuje chodnik aż do samego ganku.

– Zniknęły kolejne trzy gałęzie – powiedziała Groszkowska, ledwie otworzyłam drzwi. – To skandal!

Zerknęłam na stojącą nieco dalej Ankę. Z krzywym uśmiechem znacząco popukała się w czoło. Całe szczęście, że pani Maria tego nie widziała.

– Może jakiś czas temu ktoś je usunął? – Starałam się jakoś wytłumaczyć brak gałązek. – Kiedyś sama obcięłam kilka przed moim domem, bo igły zżółkły.

– Pewnie psy z sąsiedniej ulicy obsikały. – Groszkowska wparowała do mojego domu. – O, widzę, że masz gościa. Jak miło…

– Dzień dobry. – Anna uśmiechnęła się zdecydowanie zbyt słodko.

– A tak się właśnie zastanawiałam, co to za krągła twarz pojawiła się w oknie. Bo na męża Iwonki mi to nie wyglądało. Wiesz… zbyt pełna. A te czarne włosy…

Rzeczywiście Ania była osobą o dość bujnych kształtach i pucołowatej twarzy. Przyjaciółka starała się ukryć swe „bujności”, nosząc półdługie czarne włosy i grubą, ciętą na skos grzywkę. Taka fryzura dodawała jej uroku. Potrafiła też tak dobrać ubrania i kolory do swojej figury, że zawsze wyglądała ładnie. Nawet idąc do ogródka, żeby wyplewić chwasty.

– Pijecie może herbatę? – zapytała staruszka, mijając troszkę naburmuszoną Ankę i kierując się prosto do kuchni.

– Jeszcze nie. – Podążyłyśmy za nią.

– Chętnie bym się trochę rozgrzała. – Ściągnęła kurtkę i zawiesiła na oparciu krzesła. – Wprawdzie mrozu dzisiaj nie ma, ale mimo wszystko ziąb daje się kościom we znaki.

Bez słowa włączyłam ekspres i przygotowałam trzy kubki.

– Będzie taka kawusia ze spienionym mlekiem? – zapytała Groszkowska. – Bardzo mi ostatnio smakowała.

– Postaram się zrobić identyczną.

– Z nią jest jak z dzieckiem – szepnęła mi do ucha Ania. – Może się lepiej zastanówmy, czy naprawdę chcemy ją zaprosić.

– Zaprosić na co?

Nie miałam pojęcia, jakim cudem Groszkowska znalazła się tuż przy nas.

– Cóż… – Założyłam ręce na piersi. – Planujemy zorganizować wspólną Wigilię. To znaczy moja rodzina i rodzina Ani. I pomyślałyśmy, że…

– Och, to wspaniale. – Staruszka klasnęła w dłonie. – Sąsiedzka wieczerza! Na pewno będę! O której zbiórka?

– Zbiórka? – Anka zmarszczyła brwi.

– No, zbiórka przy stole – wytłumaczyła Groszkowska.

– Jeszcze ustalimy – wtrąciłam.

– Na razie musimy wszystko przygotować – szybko dodała Anka.

– Mogę zrobić bigos – ucieszyła się staruszka. – Zacznę gotować jeszcze dzisiaj, żeby doszedł do Wigilii. To wspaniałe danie, chociaż wyzwala później ogromne gazy. Czasami aż pobolewa od tej kapusty brzuch, o tutaj, na dole… a potem rwie jeszcze niżej…

– Wierzymy – z niesmakiem przerwała jej Anka.

– I przygotuję kutię – dorzuciła pani Maria. – Wy, młode pokolenie, nawet nie wiecie, co to jest.

– Zdziwiłaby się pani. – Anka postawiła na stole swoją kawę z takim rozmachem, że aż się nieco ulało na podstawkę. – W moim rodzinnym domu to tradycja. Wprawdzie nikt tego nie je, ale zawsze jest na stole. Potem kury u mojej mamy mają radochę.

– Widocznie twoja mama i babcia nie potrafią jej robić – stwierdziła Groszkowska z miną znawczyni. – Moja kutia będzie przy wigilijnym stole… jak wy to mówicie… prawdziwym hitem.

– Świetnie. – Wskazałam staruszce krzesło i podałam jej kawę. – Więc pani przygotuje kutię i bigos. Tylko proszę zrobić tego niedużo, dobrze? Oprócz karpia i barszczu planujemy wiele różnorodnych dań…

– W porządku. – Upiła kawy z głośnym siorbnięciem. – Nie zamierzałam przecież gotować tego bigosu w trzydziestolitrowym saganie.

– I bardzo dobrze…

– …bo mam taki jeden, ale od lat nie przyrządzam w nim bigosu, lecz służy mi do wygotowywania bielizny – dokończyła. – Same wiecie, jak szybko żółkną białe halki i majtki…

Anka z przerażeniem przeniosła wzrok najpierw na staruszkę, a później na mnie.

– Pani gotuje bieliznę? Jeszcze? – zapytała z niedowierzaniem. – Boże, kto to robi w tych czasach? Przecież mamy świetne proszki, odplamiacze, wybielacze… Wystarczy maksimum czterdzieści stopni…

– Chemia, chemia, chemia – przedrzeźniła ją Groszkowska. – Syf, kiła i mogiła. A potem ludzie się dziwią, że mają raka przed czterdziestką. Nie ma to jak wygotować materiał! To zdrowsze. Poza tym wybija wszystkie zarazki, bakterie i jaja pasożytów. A środki chemiczne są szkodliwe!

– Ale proszek? Albo płyn? Nawet ten dla niemowląt? – Anka była w szoku.

– Wpycha się tę chemię w ciuchy podczas prania, prawda? – wyjaśniła Groszkowska. – Potem nakładasz to sobie, chłopu i dzieciom na ciało. Ta chemia się wchłania… i rak gotowy.

– Ma pani pralkę? – Musiałam ją o to zapytać.

– No pewnie, że mam. – Wzruszyła ramionami. – Przecież nie piorę ręcznie. Jestem nowoczesną kobietą. Jednak pralka podgrzewa wodę tylko do dziewięćdziesięciu stopni, a ja muszę wygotować.

Wypowiadając ostatnie zdanie, na szczęście nie wychwyciła szybkiego spojrzenia, które wymieniłam z Anką.

– A do prania nie używam proszku, tylko specjalnych kulek.

– Ale jaja… – mruknęła Ania. – Tego normalnie jeszcze nie było…

– Nawet moja babcia pierze automatycznie – odszepnęłam. – Wprawdzie nie używa proszku, tylko płatków mydlanych…

– Płatki jeszcze ujdą. Też używam – wtrąciła Groszkowska. – Na większe zabrudzenia.

Widząc nasze zmieszane miny, od razu dodała:

– Zauważyłam, że wy, młodzi, traktujecie mnie nie tylko jak kobietę półgłupią, ale także niedosłyszącą. A szkoda, bo słuch mam znacznie lepszy niż wasze dzieciaki.

To mówiąc, wstała od stołu, otworzyła zmywarkę i wpakowała do niej pusty kubeczek po kawie, komentując półgłosem, że „zmywarka to też chemia”.

– Smutny fakt, że mam pomarszczoną gębę i noszę okulary, wcale nie oznacza, że nawalają mi inne zmysły. – Zerwała kurtkę z oparcia krzesła. – Bardzo dziękuję za kawę. Była pyszna. A teraz muszę wracać do domu, bo o dziesiątej biorę leki.

– Ledwie minęła dziewiąta – zauważyłam, odruchowo patrząc na wielki zegar wiszący w przejściu z kuchni do salonu. – Jest jeszcze sporo czasu…

– Wiem. – Wzruszyła ramionami. – Ale powinnam wcześniej zjeść śniadanie. Drugie.

Odprowadziłam sąsiadkę do holu i zamknęłam za nią drzwi. Kiedy mijała bramkę, łaskawie pomachała mi jeszcze na pożegnanie.

– Myślisz, że my też powinnyśmy gotować ubrania? – zapytała Anka, ledwie wróciłam do kuchni.

– Obecnie w materiałach jest tyle dodatków, że po wygotowaniu majtek nadawałyby się chyba tylko na chomika twoich dziewczynek – wypaliłam, sprawdzając przez okno, czy pani Maria znowu fotografuje drzewka. – Że o innych elementach garderoby nie wspomnę. Nasza sąsiadka musi mieć gatki jeszcze z czasów powojennych.

– Chyba lniane.

– Możliwe. – Wzruszyłam ramionami. – Chociaż nie wiem, czy wyrabiano majtki z lnu.

Nagle za plecami usłyszałam śmiech Anki.

– Co cię tak rozbawiło? – zdziwiłam się, kładąc na stole talerzyki, na których zamierzałam smarować i zlepiać ciasteczka.

– No, chomik w moich majtkach… – Dosłownie krztusiła się ze śmiechu. – Jak myślisz, czy w stringach byłoby mu wygodnie? Mam takie fajne, żółte w zielone jabłuszka… albo takie w czerwone cekiny, na specjalne okazje… rozumiesz, o co mi chodzi…

Oparła się o blat stołu i dosłownie ryczała ze śmiechu. Jej humor udzielił się i mnie. Moja wybujała wyobraźnia usłużnie podsunęła mi widoczek chomika dżungarskiego wbitego w błyszczące figi, biustonosz albo słomkowy kapelusz, który Anka często zakładała do pracy w ogródku. Nie byłam w stanie się pohamować. Siadając przy kuchennym stole, obok mojej przyjaciółki, aż dostałam czkawki ze śmiechu.

Przez kolejną godzinę smarowałyśmy ciasteczka masą karmelową i konfiturami truskawkowymi, śmiejąc się przy tym jak dwie stare wariatki.

***

– Czyli ty nie masz wrażenia, że Groszkowskiej zaczyna odbijać?

To pytanie zadał mi mąż, kiedy przygotowywaliśmy się do snu. Ja wklepywałam krem w policzki, a on układał się właśnie wygodnie na łóżku.

– Już dzisiaj pytało mnie o to kilka osób. Starość nie radość – zacytowałam, zamaszyście wcierając specyfik w podbródek. – Może i jest trochę zwariowana, ale mam takie wrażenie, że z tym złodziejem drzewek nie kłamie. Dzisiaj po południu wysłała mi zdjęcie kolejnych ściętych gałęzi.

– Szalona – mruknął Piotrek, nakrywając nogi kołdrą.

– Cóż… – westchnęłam. – Tylko jej jednej chce się obserwować ulicę.

– I robi to w środku nocy, bo ma wtedy gastrofazę – dorzucił cierpkim tonem. – Na picie. – Widząc moje zaskoczone spojrzenie, dodał natychmiast: – No co? Rozmawiałem z Kacprem.

– Mąż Anki nie ma kręgosłupa! – warknęłam, głośno odkładając krem na półkę. – Powtarza za nią wszystko jak jakaś papuga. Każde słowo.

– To nie ma znaczenia – westchnął Piotrek. – Wiesz? Mam coś dla ciebie.

– Tak? – Z zaciekawieniem wyjrzałam z łazienki. – A co?

– Mnie! – Rozchylił nieco kołdrę i posłał mi ponętny uśmiech.

Przynajmniej w jego mniemaniu…

– Słoneczko, z całym szacunkiem, ale padam na twarz – stwierdziłam, gasząc światło w łazience. – Może jutro?

– Mówisz tak od trzech dni – wypomniał. – Ja naprawdę mocno pragnę przytulić się do mojej żoneczki.

– Przytulać się możesz…

– I dostać od niej całuska…

– To ostatecznie da się zrobić…

– A potem… – Znów pomachał kołdrą.

– Rany boskie! – syknęłam, zatrzymując się zaledwie metr przed łóżkiem.

– Wiem. – Nie krył dumy. – Tak na mnie działasz…

– Nie to. – Machnęłam niecierpliwie ręką. – Widzę go!

Dopiero wtedy Piotrek uświadomił sobie, że nie patrzę na niego, a za okno, skąd roztaczał się widok na część Leśnego Kącika.

– O co ci chodzi? – zapytał rozemocjonowanym głosem.

– Ktoś kręci się wokół choinek – syknęłam, gasząc światło i dopadając drzwi balkonowych. – Ale to chyba jakiś dzieciak.

Postać, która obcinała gałązki, była zdecydowanie ode mnie niższa i drobniejsza. Sama, owszem, chudością i drobnokościstością nie grzeszę, ale nawet z mojej perspektywy łatwo dało się zauważyć, że grabieży dokonuje osoba młoda. Co do płci, trudno było to określić, ponieważ ów osobnik w całości był odziany na czarno, łącznie z kominiarką, która zasłaniała twarz.

Zanim pchany żądzą miłości Piotrek dotarł do okna, czarna postać zniknęła za…

– O, Boże! – jęknęłam. – Ten ktoś pobiegł prosto do domu Groszkowskiej!

Widziałam, jak wielkim wysiłkiem było dla mojego męża opuszczenie obiecujących pieleszy. Odruchowo przykrywając przyrodzenie jaśkiem, wyjrzał na ulicę przez zwiewne zwoje organzy.

– Nic nie widzę – wyznał szczerze.

– Bo, jak już wspomniałam, złodziej pobiegł za dom.

– Wiesz co? – szepnął, padając znowu na łóżko. – Mam teraz gdzieś tego złodzieja. Niech gwizdnie nawet wszystkie cholerne choinki z tej ulicy. Chcę ciebie! Wracaj, słoneczko, do łóżka! I to już!

– Muszę do niej zadzwonić. – Zignorowałam jego zaloty i złapałam za komórkę.

Niestety, Groszkowska nie odbierała.

– Pewnie śpi. – Piotrek rozparł się na łóżku. – Ochota na nalewkę przyjdzie jej koło drugiej w nocy…

– Musimy tam pójść – przerwałam mu. – I sprawdzić, czy jest bezpieczna.

– Zwariowałaś? – Wciąż myślał, że żartuję, bo na jego twarzy widziałam ten półgłupi uśmieszek. – Złodziej kradnie choinki, a nie starsze panie. Nawet jak utnie kilka gałęzi, to co z tego? Wracaj do łóżka, póki czekam…

Wtedy coś się we mnie zagotowało. Owszem, nie byłam fanką Groszkowskiej, bo była upierdliwa i nachalna, ale jednocześnie samotna i potrzebująca towarzystwa. Czułam, że należy się nią zaopiekować, bo, kto wie, może za kilkadziesiąt lat to ja będę taką Groszkowską? Samotną, niekochaną i nietraktowaną poważnie przez sąsiadów?

– Idziesz ze mną? – zapytałam.

– Gdzie?

– Sprawdzić, czy ten typek nie wlazł do domu pani Marysi.

– On kradnie choinki – powtórzył uparcie. – Na pewno nie porwie Groszkowskiej.

– Czyli mi nie pomożesz?

– Nie.

– Wiesz co? Cmoknij mnie! – warknęłam i nie oglądając się na niego, wybiegłam z pokoju.

Żeby nie obudzić dzieci, zeszłam na ciemny parter po omacku. Tam zaświeciłam światło tylko przy wejściu. Wyszukałam stopą crocsy, zarzuciłam kurtkę i już po chwili byłam gotowa na nocną eskapadę.

Cichutko przekręciłam zamek w drzwiach, po czym wyszłam na ganek. Schodząc po schodkach, rozejrzałam się wokoło. Wszędzie panowała cisza oraz granatowa ciemność przetkana białymi plamami śniegu i czarnymi cieniami, kulącymi się pod kępami ogołoconych z liści drzew. Drobnym truchcikiem pokonałam ścieżkę do bramki i już chwilkę później dreptałam chodnikiem pod posesję numer trzynaście. Nie miałam daleko. Wystarczyło minąć dwie działki i wkrótce zza drzewek wyłonił się dom staruszki.

Wszystkie okna niewielkiego piętrowego domku były ciemne, nie licząc nikłej poświaty na parterze. Doszłam do wniosku, że Groszkowska urzędowała pewnie w salonie, którego drzwi balkonowe wychodziły na ogród z drugiej strony. Była spora szansa, że tkwiła przed telewizorem, oglądając powtórkę któregoś z seriali.

Szybko minęłam bramkę i przyprószoną śniegiem ścieżką dotarłam na ganek. Stanęłam przy drzwiach i wyciągnęłam dłoń w stronę guzika dzwonka. Nagle ogarnęły mnie wątpliwości: „Kurde, już grubo po północy. A jeśli pani Marysia już dawno smacznie śpi, a ten poblask na dole to po prostu czujniki telewizora albo innych urządzeń?”. Uznałam, że najpierw należy obejść dom i zerknąć przez jakieś inne okno. Nie mogłam pozbyć się myśli, że może Groszkowska oberwała po głowie od tajemniczego osobnika i leżała gdzieś w salonie, czekając na śmierć. Pod wpływem tej plastycznej wizji, jaką usłużnie podsunęła mi zdecydowanie zbyt wybujała fantazja, bez namysłu ruszyłam wzdłuż domu, zaglądając po drodze we wszystkie mijane okna.

***

Tymczasem Piotrek, dręczony wyrzutami sumienia, kręcił się w pościeli, jakby go gnębiło stado wyjątkowo agresywnych owsików. Co chwila zerkał na zegarek, mając naiwną nadzieję, że małżonka jednak uzna swój pomysł za głupi i zamiast gnać do sąsiadki wróci do łóżka, oddając się z wielką przyjemnością wszelakim pieszczotom.

Minęło pięć minut, i nic. Piotr usiadł na posłaniu, klnąc pod nosem. Wreszcie, używając jeszcze gorszych określeń, założył cieniutkie spodnie od piżamy i wyjrzał do holu. Na dole panowała ciemność, nie licząc słabego blasku lampki wiszącej tuż nad drzwiami wejściowymi.

– A jednak poszła – mruknął, kręcąc z niedowierzania głową. – Co za baba…

Narzekając, zszedł na palcach. Nie chciał obudzić dzieci. Narzucił na siebie pierwsze lepsze odzienie – czarny prochowiec z podpinką, grafitową czapkę kominiarkę oraz ogrodowe gumiaki z filcem, których używał do odśnieżania podjazdu. On również nie zamknął drzwi wejściowych na klucz w nadziei, że zanim zdąży dotrzeć do bramki, Agata jednak będzie już wracać, zaspokoiwszy wcześniej swą ciekawość w kwestii życia upierdliwej do bólu (zdaniem Piotra) sąsiadki.

Zdecydowanym krokiem pokonał chodnik wzdłuż jezdni i bez namysłu wszedł na teren posesji pani Groszkowskiej. Bramka była uchylona – znak, że żonka tutaj dotarła i specjalnie nie domykała ciężkiej stalowej furtki, by nie narobić hałasu. „Mądra kobieta” – pomyślał z uśmiechem.

Dom pani Marii wyglądał, jakby był opuszczony. Wszystkie okna ciemne, szczelnie pozamykane. Piotrek doszedł do wniosku, że starsza pani pewnie dawno już śpi. Tylko gdzie była Aga?

Przez tonącą w szarościach fasadę nie był w stanie dostrzec swojej żony. Uznał, że pewnie obchodzi dom od drugiej strony, żeby sprawdzić, czy szalona sąsiadka nie leży w kałuży krwi, modląc się o przybycie kogoś z sąsiedztwa, kto ją uratuje z opresji. Dobrze znał swoją małżonkę. I jej sposób rozumowania (nieco zbyt poetycki) również.

Nasuwając kominiarkę na twarz, bo zimny wiatr jakoś zaczął szczypać go w policzki, uznał, że zanim całkiem przemarzną mu gonady, musi odnaleźć żonę i delikatnie, acz zdecydowanie przekonać do powrotu do sypialni. W żyłach Winnickiego od ponad godziny buzował głównie testosteron, który zdecydowanie osłabił inne zmysły. Chciał spędzić kilka upojnych chwil ze swoją ukochaną. A mimo stawiania rzekomego oporu, czuł, że tym razem się uda… Tak więc nic dziwnego, że przez osłabione pierwotną rządzą receptory nie zauważył podejrzanego ruchu grubej firany kuchennej, której okna znajdowały się tuż przy frontowych drzwiach.

Godnym poziomu intelektualnego kretyna, Piotr Winnicki, ślizgając się na cienkiej warstwie lodu, półtanecznym krokiem dotarł do ganku i tam natychmiast oberwał po gębie energicznie otwieranymi drzwiami wejściowymi, składającymi się głównie ze stali i litego drewna wiśniowego. Oszołomiony niespodziewanym uderzeniem, stoczył się poza niewielki ganeczek, zahaczając powiewnymi gatkami o wyjątkowo okazały krzak dzikiej róży, rosnący dosłownie kilkadziesiąt centymetrów od kuchennego okna. Starając się jakoś podnieść ze śliskiej nawierzchni, nie zanotował w swoim umyśle warkotu samochodu, który z piskiem hamulców zatrzymał się tuż przed wjazdem. Nim zdążył wstać, oberwał po kominiarce czymś twardym jak skała.

– Zboczeńcu zasrany jeden! – wrzasnęła Groszkowska, okładając Winnickiego drewnianym kijem od miotły. – A ja myślałam, że chodzi o głupie choinki! A tu mamy jeszcze zboczeńca! Odechce ci się podglądania dam! Już po ciebie przyjechali! Tam ci w pierdlu takie kuku zrobią, że do końca życia się nie schylisz! Już ja się o to zatroszczę!

Wyrzucając z siebie kolejne zdania z prędkością karabinu maszynowego, Maria tłukła rzekomego napastnika miotłą ile wlezie. Piotrek jedną ręką starał się jakoś odeprzeć atak i zerwać z siebie kominiarkę, a drugą rozpaczliwie próbował uwolnić gacie z gmatwaniny kolczastych gałęzi, podwijając przykrótki prochowiec do góry. W końcu delikatne spodnie piżamowe puściły. Malownicze rozdarcie zaczynało się tuż nad kolanem, a kończyło w pasie, uwalniając wszystko to, co było pod spodem… Winnicki nie planował nocnej eskapady. Gdyby biedak posiadał moc jasnowidzenia, na pewno ubrałby się inaczej. I niewątpliwie założył bieliznę.

Patrolujący okolicę policjanci, którzy po alarmującym telefonie od Groszkowskiej zostali wysłani przez dyspozytorkę na ulicę o wdzięcznej nazwie „Leśny Kącik”, ujrzeli scenę, której niewątpliwie nie zapomną do końca życia. Starsza kobieta, ubrana w wyjątkowo obrzydliwy szlafrok, na pierwszy rzut oka przypominający skórę bawołu, tłukła miotłą jakiegoś obdartego faceta w kominiarce. Zza rogu budynku wybiegła druga kobieta, w płaszczu, i wrzeszcząc coś bez ładu i składu, najpierw również zaatakowała faceta jakimś kijem, a później niespodziewanie starszą panią. Funkcjonariusze byli młodzi i patrolowali okolicę dopiero drugi raz. W razie większych bijatyk mieli „nie wnikać”, tylko przywieźć awanturników na posterunek, gdzie starszy rangą policjant sprawował dzisiaj dyżur. Tak też chłopcy zrobili. Z trudem udało im się rozdzielić trzy walczące ze sobą osoby – dwie kobiety i złodzieja ekshibicjonistę.

Nie słuchając żadnych wyjaśnień o samotnych dzieciach, niedomkniętych drzwiach i prawie przyjmowania gości o dowolnej porze, policjanci zapakowali całą trójcę do radiowozu i powieźli na najbliższy posterunek.

***

– Doprawdy, nie spodziewałam się, że będę musiała ratować was z opałów.

Miałam nieodparte wrażenie, że słowa Anki zostały wypowiedziane zdecydowanie zbyt cierpkim tonem, jak na moje nocne poświęcenie. Że oczywiście o nieoczekiwanym przebiegu zdarzeń nie wspomnę…

– Naprawdę nie macie co robić na kilkadziesiąt godzin przed Wigilią, tylko szwendać się po okolicznych krzakach? I to na działce Groszkowskiej?!

Miałam ochotę ją rozszarpać za ten idiotyczny monolog. Jedyną osobą, która mnie powstrzymywała, był Piotrek, który coraz mocniej zaciskał rękę na moim kolanie, żebym się tylko opanowała. Nie liczę też kierowcy – policjanta – faceta o posturze kamiennego klocka. Mogłabym zaryzykować skromną wartością naszego domu, że uczucia funkcjonariusza były równie plastyczne, jak jego kamienna facjata.

Czułam, że mimo dwóch postronnych osób w tym starciu z sąsiadką byłam jedyna i wobec faktów, przemawiających zdecydowanie przeciwko mnie, nie miałam większych szans.

– Ale zabawa była przednia – wyznała Groszkowska rozbrajająco szczerym tonem. – Byłam przekonana, że to ten napastnik. Dopiero jak go zaczęłam ładować miotłą, dotarło do mnie, że jest za wielki.

– Bardzo dziękuję – warknął Piotrek.

– No co? – Staruszka wzruszyła ramionami. – Tamten był dużo drobniejszy.

– Też to zauważyłam – wtrąciłam mimochodem. – Wydaje mi się, że złodziejem jest nastolatek. I to drobny. Gdy pobiegłam za dom pani Marii, on się przestraszył. Zostawił gałęzie, przeskoczył przez ogrodzenie i zwiał do lasu.

– Jeśli to dzieciak, to po co kradnie te cholerne gałęzie? – chciała wiedzieć Anka.

– Może nimi handluje? – Na ten pomysł wpadła Groszkowska. – W końcu niedługo mamy Wigilię. Chłopak pewnie chce sobie dorobić na boku, a ludzie chętnie kupią ładne gałązki na stroiki.

– No i co my z nim zrobimy? – westchnęła Anka.

– Musimy się na niego zaczaić – odparła Groszkowska. – Jeśli będzie chciał jeszcze coś ukraść, to tylko jutro. Ewentualnie w Wigilię rano.

– Myślę, że tak go nastraszyłam tą pogonią, że raczej już tutaj nie wróci – powiedziałam.

– Dalej państwo pójdziecie sami – do rozmowy wtrącił się policjant. – Ja muszę wracać na posterunek.

Zatrzymał się przy wjeździe na naszą uliczkę. Wszyscy wygramoliliśmy się z radiowozu i powlekliśmy się w stronę naszych domów.

Jeszcze raz podziękowaliśmy Ani za przybycie po nas na posterunek. Aby nas oswobodzić, sąsiadka musiała wziąć taksówkę, ponieważ przed snem napiła się trochę wina.

– Dobrze, że jutro sobota – westchnął Piotrek, wchodząc do naszego domu. – To znaczy dzisiaj. Bo już po północy.

– Idę sprawdzić, czy dzieci śpią. – Szybko zrzuciłam buty i wbiegłam po schodach na górę. – Zostawiliśmy je same na ponad godzinę. I to przy otwartym domu! Jak mogłeś nie zamknąć za sobą na klucz?

– Miałem nadzieję, że moja nocna przygoda zakończy się przy bramce – mruknął. – Naszej.

– To przynajmniej teraz pozamykaj – szepnęłam z góry schodów. – Ja idę spać. Dobranoc.

***

Zaledwie kilka godzin po nocnym wypadzie na posterunek obudziły mnie jasne promienie słońca, padające prosto na moją poduszkę.

– Mamo, chcę jeść! – W progu pokoju pojawił się Bartuś, ściskając pod pachą swoją ukochaną przytulankę – spranego misia w kolorze musztardy.

– Załóż skarpetki, synku, ja już wstaję. – Ziewnęłam, siadając na łóżku.

– Jak tylko zjem, będziemy ubierać choinkę, prawda? – przypomniał.

Ha, mały cwaniak. Już było wiadomo, dlaczego domagał się śniadania grubo przed ósmą rano. Nie mógł się doczekać wieszania bombek, cukrowych laseczek i sopelków, które podgryzał, kiedy nikt nie patrzył.

Zerwałam Piotrka z łóżka, szybko przygotowałam śniadanie i zanim chłopcy zdążyli zjeść, już byłam gotowa do wyjścia.

– Gdzie się wybierasz? – zapytał Piotrek, przełykając kęs tosta z dżemem.

– Jadę na rynek. Muszę kupić ziemniaki, kapustę i całą stertę innych rzeczy. – Wepchnęłam do dużej torby kilka mniejszych. Do kieszeni wsadziłam kartkę z listą zakupów.

– Pojedziemy z tobą.

– Nie chcę – zaprotestowałam. – Sama wszystko szybciej załatwię. Wiesz, co się dzisiaj będzie działo na rynku? Armagedon.

Owinęłam się szalikiem i wcisnęłam czapkę na głowę.

– Kiedy posprzątacie po śniadaniu, zacznijcie ubierać choinkę – powiedziałam, otwierając drzwi. – I uważaj na Bartka, żeby nie zżarł wszystkich słodyczy.

– No dobra – westchnął, przelotnie całując mnie w czoło na pożegnanie.

***

Od wielu lat w każdą sobotę w naszym miasteczku odbywał się targ. Plac, na który zjeżdżało się pełno sprzedawców, był niewielki, a parking katastrofalnie mały. Znalezienie miejsca w okolicach godziny dziewiątej graniczyło z cudem. Jako realistka, nawet nie próbowałam wjeżdżać na parking. Zostawiłam samochód dwie przecznice dalej, nieopodal wjazdu na cmentarz. Wepchnęłam torby pod pachę i raźnym krokiem pomaszerowałam w stronę głównej bramy targowiska.

Dzisiaj już na kompletnie zapchanym wjeździe pierwsze osoby starały się sprzedać różne drobiazgi – gałązki jemioły, pakowane w woreczki sianka pod obrus, ręcznie robione łańcuszki na choinkę czy kolorowe lampki. Mijałam nawołujących sprzedawców szybko i zdecydowanie. Nie miałam czasu na podziwianie różnorodnych przedmiotów. Musiałam sprawnie załatwić zakupy, wrócić do domu i zabrać się za przygotowywanie części dań na jutrzejszą Wigilię.

Szybko przecisnęłam się przez uliczkę z warzywami. Niemal doszłam do jej końca, gdzie znajdował się spory stragan kryty pasiastym daszkiem. Tutaj, u przesympatycznej kobiety, zawsze kupowałam owoce i warzywa, lecz tym razem spotkało mnie ogromne zaskoczenie. Zamiast warzyw na ladzie leżały świąteczne ciasta, a miłą sprzedawczynię zastępował gburowaty facet z rudym wąsem.

– Nie ma jej od kilku dni – burknął na moje grzeczne pytanie. – Ponoć chora jest. W szpitalu leży. Tyle wiem.

Mimo wszystko podziękowałam mu, a zakupy zrobiłam przy innych stoiskach.

Kilka straganów dalej dowiedziałam się nieco więcej na jej temat.

– Pani Aneta zachorowała na zapalenie płuc – wyjaśniła mi tęga starsza kobieta, sprzedająca wiejskie jajka i kury na rosół. – Mam nadzieję, że ktoś zabrał jej dzieciaki, bo przecież nie mają ojca. Zmarł kilka lat temu…

– Kojarzę starszego syna tej pani – przypomniałam sobie. – Ma chyba ze czternaście lat. Czasami pomagał mamie przy układaniu warzyw.

– Dobry chłopak. – Kobiecina pokiwała głową. – Pracowity. A drugi ma ledwie pięć latek. Taki fajny, drobniutki. Ze złotymi loczkami. Wygląda jak mały aniołek.

Rozmawiając z nią, kupiłam trzydzieści jajek i obładowana torbami, tak że ledwie mogłam je unieść, wróciłam do samochodu.

Gdy dotarłam do domu, na szczęście Piotrek zobaczył, że parkuję, i wybiegł, żeby pomóc mi wnieść zakupy. Po dwugodzinnej nieobecności zastałam w domu istny bajzel. Na ladzie w kuchni walały się talerze i kubki po śniadaniu, zlewozmywak pękał w szwach, a na podłodze widniała wielka plama po mleku. Salon przedstawiał się jeszcze gorzej. Cały dywan zaściełały pudła i pudełeczka pełne różnorodnych ozdób choinkowych. Bartek w skupieniu rozplątywał trzymetrowy łańcuch z czerwonych koralików, a Michał wieszał pierwsze bombki. Oczywiście wszystkie jednakowe i w jednym miejscu.

– Ja się zajmę kuchnią, a ty dopilnuj dzieci – westchnęłam, klepiąc Piotrka po plecach. – Ktoś postanowił pić dzisiaj mleko z podłogi, że jest rozlane?

– Bartek zrobił sobie sam dolewkę do kakao. Przepraszam, byłem wtedy zajęty znoszeniem pudełek do salonu – wyznał ze skruchą. – Zapomniałem pościerać.

Zanim chłopcy zdążyli uporać się z choinką, ja posprzątałam kuchnię i nastawiłam coś lekkiego na obiad. Po posiłku przyszedł czas na rozkładanie dekoracji w całym domu. Do późnej nocy zeszło mi na przygotowywaniu sernika, lepieniu pierogów ruskich, z kapustą i grzybami oraz uszek do czerwonego barszczu i zrobieniu sałatki z tuńczykiem, która wprawdzie nie należy do dań tradycyjnych, ale wszyscy ją uwielbiali. Karpia miała przygotować Anka. Była w tym mistrzynią. Potrafiła tak oprawić rybę, że praktycznie nie miała ości. Sama wolałam zrobić wszystkie inne potrawy, niż ślęczeć nad karpiowymi płatami i wydłubywać z nich pojedyncze ości.

Gdy wreszcie kładłam się spać, dom przepełniony był mieszaniną aromatów, tworzących ten jeden, typowo bożonarodzeniowy bukiet. Zapach świąt.

Byłam tak zmęczona, że padając na materac, nawet nie pomyślałam, by wyjrzeć przez balkon i sprawdzić, czy gdzieś pomiędzy młodymi drzewkami nie kręci się znowu ten sam ubrany na czarno złodziejaszek.

***

– Wreszcie Wigilia! Będą prezenty!!! – Tego poranka Bartuś wgramolił się na nasze łóżko zaraz po siódmej rano.

– Jeszcze jest ciemno. – Piotrek ziewnął, nieprzytomnym wzrokiem patrząc na tonący w bladej poświacie pokój. – Idź spać. Albo obejrzyj sobie bajkę w telewizji. Z racji świąt wyjątkowo pozwalam…

– Dzisiaj przyjdzie Święty Mikołaj i da mi zestaw Lego – oświadczył malec, wpychając się między nas pod kołdrę.

– Mikołaj nie istnieje. – Michał postanowił brutalnie uświadomić młodszego brata. – A prezenty podrzucają rodzice.

Starszy syn stał teraz w progu pokoju i ze złośliwym uśmieszkiem czekał na reakcję brata.

– Mikołaj jest. Wejdzie przez kominek – oświadczył pięciolatek.

– Przecież nie zmieści się w kominku. – Michał odkrył kolejny element bolesnej prawdy. – Jest za gruby.

– Ma czarodziejski pył. Jak się nim posypie, to robi się chudy i może się przecisnąć nawet przez dziurkę od klucza. – Bartek się nie poddawał. – Wiem, bo widziałem to w bajce o świętach. Tam Mikołaj mieścił się razem z workiem prezentów nawet w maleńkim okienku.

– Te bajki mają w sobie tyle prawdy, co smerfy i pokemony…

– Chłopcy! Prezenty będą tylko wtedy, jeśli mnie dzisiaj nie wkurzycie – przerwałam ich dyskusję. – Wszystko zależy od waszego zachowania. Zrozumiano?

– Tak! Idę się ubierać. – Bartek wyskoczył z łóżka i pobiegł do swojego pokoiku.

Wbiłam wzrok w starszego synka.

– Możesz mu nie opowiadać o tym, że Mikołaj nie istnieje?

– Ale to przecież prawda. – Wzruszył ramionami. – Nie włazi żadnym kominem, nie lata w wozie zaprzęgniętym w renifery i nie ma fabryki, w której pracują elfy.

– Ale, kochanie, Bartek jest jeszcze mały – dodałam cicho. – Uszanuj to, że chce wierzyć w Mikołaja, który przeciśnie się przez nasz kominek, nawet jeśli wiesz, że jest to niemożliwe.

– Ja w jego wieku już wiedziałem, że to bujdy. – Michał wydął wargi. – Dlaczego on wciąż nie chce spojrzeć prawdzie w oczy?

– Bo on nie jest tobą – szepnęłam. – Proszę, zrób to dla mnie i nie opowiadaj mu, kto tak naprawdę daje prezenty, dobrze? Nie w tym roku.

– No, dobra – zgodził się łaskawie. – Ale zrobisz mi na śniadanie kakao? Wczoraj rozlaliśmy…

– Tak. Już wstaję. – Ziewając, wylazłam z ciepłego łóżeczka, narzuciłam szlafrok i poczłapałam na dół.

W kuchni wciąż unosił się apetyczny zapach przygotowywanych przeze mnie wczoraj potraw. Większość z nich czekała sobie spokojnie w spiżarni na wieczorną ucztę. Przygotowując chłopcom gorące kakao, pomyślałam, że czeka mnie ciężki dzień. Układając sobie w głowie plan dnia, mieszałam mleko w kubku i bezmyślnie wpatrywałam się w pustą, lekko ośnieżoną ulicę oraz jakiś lekko pochylony cień mknący wzdłuż naszego płotu. Nagle cień się zatrzymał i… rzucił na rosnący dokładnie naprzeciwko mnie świerczek. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że ów osobnik piłuje pień.

– Mam cię! – syknęłam, porzucając garnuszek i rzucając się do korytarza.

W holu omal nie zderzyłam się z Piotrkiem.

– Jest ten złodziej! – oświadczyłam, w szale zakładając byle jakie buty. – Pomóż mi!

Piotr zareagował natychmiast. Już po kilkunastu sekundach gnaliśmy do bramki, uzbrojeni w łopatę do odgarniania śniegu oraz metalowe grabie. Po chwili okazało się, że nie tylko my zauważyliśmy złodziejaszka. Z naprzeciwka nadbiegł mąż Anki – Kacper. Razem z Piotrem w mgnieniu oka obezwładnili dużo szczuplejszego od nich osobnika.

– Zaraz zobaczymy, co z ciebie za gagatek – warknęłam, łapiąc za kominiarkę i zrywając ją jednym płynnym ruchem.

Na widok drobnej twarzy i przestrachu w burych oczach zaniemówiłam.

– To dzieciak! – krzyknął Kacper. – Ile masz lat? Czternaście? Piętnaście?

– Czternaście – jęknął chłopak. – Proszę mnie puścić.

– Ani mi się śni!

– Muszę wracać do domu!

– Właśnie ściąłeś choinkę! – warknął Piotrek. – I wiemy, że przez kilka nocy z rzędu obrzynałeś gałęzie. Złodzieju jeden!

– Nie jestem złodziejem! – Chłopak gwałtownie poczerwieniał, a w jego oczach pojawiły się łzy. – Ja musiałem!

– Kraść? – ryknął Kacper.

– Przestańcie… – wreszcie włączyłam się do rozmowy. – Ja go znam.

Piotrek z zaskoczeniem zmierzył mnie z góry na dół.

– Znasz?

– Jesteś synem pani Anety, prawda? Tej z targu – zwróciłam się do chłopaka. – Często widywałam cię, jak pomagałeś mamie przy warzywach i owocach.

– Tak. Ja panią też pamiętam.

– Dlaczego obcinałeś gałęzie? – zapytałam cicho. – Proszę, powiedz mi.

– Mama jest w szpitalu, a ja musiałem kupować coś do jedzenia. Mam młodszego brata… obiecałem mamie, że będę o niego dbać… sprzedawałam te gałęzie na rynku… – wyrzucał z siebie wszystkie informacje coraz szybciej. – Ludzie najwięcej dawali za te srebrne gałązki… wiedziałem, że takie drzewa rosną na tej ulicy… a choinkę chciałem wziąć do domu… żeby zrobić bratu niespodziankę… on chyba też zaczyna chorować… jest mu zimno i ciągle leży… boję się, że też będzie w szpitalu…

Oniemiali Piotrek i Kacper momentalnie puścili chłopaka. Stali teraz obok i z ponurymi minami słuchali naszej rozmowy.

– Jak masz na imię? – zapytałam.

– Sławek. Proszę mi pozwolić zabrać tę choinkę. Już więcej tutaj nie wrócę. Obiecuję.

Wymieniłam spojrzenia z Piotrkiem. Widziałam, jak smutnym wzrokiem patrzy na chłopaka.

– Zróbmy tak: weź tę choinkę i chodź do auta – westchnęłam. – Zawiozę cię do domu i przy okazji sprawdzę, jak ma się twój brat.

– Naprawdę nie trzeba… Ja sobie poradzę.

– Znam twoją mamę i jestem przekonana, że gdybym ja potrzebowała pomocy, mogłabym na nią liczyć. Muszę z tobą pojechać.

Piotrek zapakował ściętą choinkę i chłopaka do auta, a ja pobiegłam do domu, żeby się przebrać. W trakcie jazdy dowiedziałam się, że matka dzieciaków nie wróci do domu na święta, a nie mają nikogo z rodziny, kto mógłby się nimi zająć. Zanim jeszcze weszłam do ich bloku, już wiedziałam, co zrobię…

Mieszkanie pani Anety było malutkie i skromnie urządzone. W niewielkim saloniku na wersalce leżał mały chłopiec o jasnych kręconych włoskach. Miał wypieki na twarzy i pokasływał. Przywitałam się z nim i przyłożyłam mu rękę do czoła. Malec gorączkował, ale na szczęście temperatura nie była chyba wysoka.

– Spakuj dla siebie i małego trochę rzeczy, pojedziecie do mnie – powiedziałam szybko do Sławka.

Mały chłopiec wytrzeszczył oczy. Przeniósł przestraszone spojrzenie ze mnie na brata.

– Spokojnie, Krzysiek, ta pani jest koleżanką naszej mamy – skłamał Sławek. – Pojedziemy z nią, dobra? Będzie fajnie.

– Ale ja czekam na Świętego Mikołaja – zaoponował.

– Właśnie się okazało, że będzie u tej pani – zachęcał go dalej starszy brat.

– A ty? Pojedziesz ze mną? – dopytywał się malec.

– Pewnie – odpowiedziałam za Sławka. – Poczekamy na Mikołaja u mnie w domu, dobra?

Pomogłam im zapakować najważniejsze rzeczy. Owinęłam Krzysia kocem i dopilnowałam, by Sławek dokładnie zamknął drzwi. W domu byliśmy dwadzieścia minut później. Położyłam malucha w salonie i dałam lekarstwa na przeziębienie.

– Bardzo was proszę, abyście się zajęli Krzysiem – powiedziałam moim chłopakom. – Ja muszę zadzwonić po lekarza.

– Ale on jest chory – zauważył Michał. – Nie chcę się zarazić.

– Nie zarazisz się – szepnęłam. – Malec jest po prostu przeziębiony. Nic ci się nie stanie, jak siądziesz obok niego i razem obejrzycie bajkę.

– Ja się nim zaopiekuję. – Bartuś już był gotów do pomocy. – A Michał niech pomoże w porządkach.

I tak na Wigilię mieliśmy dwie dodatkowe, nieplanowane osoby.

Mały Krzysio już kilkadziesiąt minut po podaniu syropu poczuł się znacznie lepiej. Nie był w stanie uleżeć w łóżku. Co chwila siadał przy choince i z błyskiem w oku podziwiał różnorodne bombki oraz migające lampki. Znajomy lekarz zbadał chłopca i zapisał mu antybiotyk, bo zaczynało się zapalenie oskrzeli. Piotr pojechał do apteki i już dwie godziny po przywiezieniu Krzysia do naszego domu podałam mu najważniejsze lekarstwo. Wdzięczny za pomoc Sławek jak tylko mógł pomagał w przygotowaniach do wieczerzy – odśnieżył podjazd, bo znów zaczęło sypać, przyniósł krzesła od Anki, ułożył zastawę na stole.

– My sobie siądziemy gdzieś z boku – powiedział, kiedy rozkładaliśmy talerze. – Nie chcemy przeszkadzać. Pani i tak zrobiła dla nas bardzo dużo…

– Oszalałeś? Jemy wszyscy wspólnie. Popatrz, bez problemu zmieści się przy stole trzynaście osób.

– Ja mam taką prośbę… – Przysunął się bliżej mnie. – Krzysiek czuje się u państwa dobrze. Mógłbym go zostawić na Wigilię? Chcę pojechać do mamy, do szpitala.

Odłożyłam ostatni talerz i oparłam ręce na chudych ramionach chłopca.

– Pojadę z tobą do mamy – szepnęłam. – Mogę cię zawieźć teraz, a później, tuż przed kolacją, odbierze cię mój mąż, żebyś razem z bratem spędził ten wieczór. Dobrze?

– Dobrze. Jest pani wspaniała.

Spakowałam dla pani Anety trochę pyszności i odwiozłam Sławka do szpitala. Obiecałam, że przed osiemnastą przyjedzie po niego Piotrek. Ja musiałam zająć się ostatnimi przygotowaniami, bo do świątecznej kolacji zostały niecałe dwie godziny.

***

Nawet nie wiem, kiedy minął ten czas. Gdy siekałam pietruszkę, do kuchni wpadł Piotrek. Już ubrany w białą koszulę, walczył z guzikami u mankietów.

– Jadę po Sławka – powiedział, zarzucając krawat na szyję. – Nie powinnaś się przebrać? Niedługo osiemnasta.

– Jasna cholera! – zaklęłam, patrząc na zegarek.

Szybko dokończyłam krojenie i pobiegłam do łazienki. Gdy po ekspresowym przebraniu i umalowaniu twarzy zeszłam na dół, akurat zadźwięczał dzwonek u drzwi. Pierwsza przyszła Groszkowska. Ubrana w kwiecistą sukienkę, z podkręconymi włosami i ze staroświecką broszką pod szyją, wyglądała jak babcia ze starych fotografii.

– Czy mąż Ani przyniósł do was mój bigos? – zapytała, zarzucając na ramiona ręcznie wydzierganą chustę.

– Tak. – Skinęłam głową. – Już nawet go podgrzałam.

– No, to dobrze. – Wolno poczłapała do salonu, gdzie pod choinką zastała trzech chłopców.

Szybko wytłumaczyłam jej, że złapaliśmy złodzieja gałęzi i że to jego brat.

– Słyszałam od Ani. Biedne dzieciaki – mruknęła, wyglądając na Krzysia, który wspólnie z Bartkiem układał klocki przy choince. – Gdybym wiedziała, że tak sprawa wygląda, sama bym nacięła im gałęzi.

Wtedy Krzysio nagle się podniósł z podłogi i podbiegł do mnie.

– Ciociu, tęsknię za mamusią. – Spojrzał na mnie zaczerwienionymi oczami.

– Wiem, skarbie. – Kucnęłam i przytuliłam chłopczyka do siebie. – Ale mamusia na pewno niedługo wyzdrowieje i wróci do domu. Zobaczysz.

– Ja ją kocham – wyznał szczerze malec, drżącym ze smutku głosem. – Chciałbym, żeby zobaczyła, jaka tu jest piękna choinka.

– Wiesz, mam pomysł – powiedziałam. – Zrobimy zdjęcie choinki i pokażemy twojej mamie jutro, jak pojedziemy do szpitala, dobrze?

– Dobrze. – Krzysio ochoczo skinął głową.

– A wiesz, że niedługo będą prezenty? – Starałam się trochę pocieszyć malca.

– Tak, ale wolałbym, żeby mama przyjechała.

– Obiecuję. Pojedziemy do niej jutro, jak będziesz zdrowszy. Postaram się zrobić tak, żebyś się z nią zobaczył.

– Dobrze. – Zwiesił głowę.

– Idź na razie do Bartka i poskładajcie klocki. Zaraz będą goście i prezenty pod choinkę.

Chłopczyk wrócił do zabawy, ale już bez entuzjazmu.

– Boże, jakie biedne dzieci. – Pani Maria wybuchła rzewnym płaczem. – Jakie to smutne.

– Proszę przestać – syknęłam. – Nie chcę, żeby mały widział łzy, bo sam się rozklei.

– Masz rację. – Głośno wysmarkała nos. – Pójdę na chwilę do łazienki i trochę się pozbieram.

Ledwie zniknęła za drzwiami, do holu wpadła cała rodzina Ani. Narobili strasznego zamieszania, najpierw wspólnie śpiewając kolędę na przywitanie, a później rozwieszając swoje kurtki i układając prezenty pod choinkę. Ja też przyniosłam nasze paczki. Wśród nich dodatkowe dwie – dla Krzysia i Sławka, które udało mi się skombinować. Wracając ze szpitala, zdążyłam wpaść do ostatniego otwartego sklepu i naprędce coś wybrać.

– Zaraz siadamy do stołu – powiedziałam do gości. – Czekamy tylko na Piotrka i Sławka.

Rozgardiasz przybrał na sile, bo dziewczynki Anki zaczęły biegać po salonie razem z chłopcami. Piszczały przy tym i śmiały się tak głośno, że aż wszystkim dzwoniło w uszach. Mój tata, który przyjechał kilka godzin wcześniej, starał się jakoś zapanować nad niesforną gromadką, jednak ani propozycja obejrzenia filmu, ani przekupienie ich cukierkami nie podziałało. W końcu Anka nie wytrzymała i zagoniła swoje trzy córeczki do stołu.

– Ile nas będzie? – Zapytała mnie najstarsza z dziewczynek, ośmioletnia Ewunia.

– Was pięcioro i nas czwórka – zaczęłam wyliczać.

– To dziewięć! – powiedziała Ewa.

– Krzyś i Sławek…

– Jedenaście.

– Mój tata i pani Groszkowska.

– Trzynaście!

Dziewczynka zaczęła liczyć talerze.

– Powinno być czternaście talerzy – powiedziała po chwili. – Nasza mama zawsze daje jeden więcej. Mówi, że to dla niespodziewanego gościa.

– Dzisiaj mamy na Wigilii aż dwóch niespodziewanych gości – wyjaśniłam. – Więc nie potrzeba dodatkowych talerzy. Poza tym naprawdę jest bardzo ciasno.

– A ja bym położyła – upierała się.

– W porządku – poddałam się. – Dodatkowy talerz damy na samym rogu, dobrze? Jeśli zrobi się za ciasno, przestawimy go na ten mały stoliczek w salonie.

– Dobrze.

Podałam dziewczynce talerz i sztućce. Gdy kładłam na stole tackę z opłatkami, zauważyłam, że zsunęła krzesło swoje i siostry, robiąc niewielkie miejsce dla czternastej osoby.

– Podjechał samochód! – krzyknął mój tata z holu. – Piotrek wrócił. Możemy powoli zaczynać.

Stanął przy stole. W ręce trzymał zamkniętą Biblię. Palcem wciśniętym między kartki zaznaczył tekst, który od zawsze czytaliśmy w ten wigilijny wieczór. Wszyscy jak na zawołanie zebrali się przy stole, nakrytym bielutkim obrusem i różnokolorowymi talerzami, ponieważ nie miałam zastawy dla tak wielu osób.

Wreszcie usłyszałam trzask drzwi w holu. Po chwili do środka wszedł Piotrek, Sławek i…

– Mamusia!!! – Radosny pisk Krzysia niczym grom przetoczył się przez pomieszczenie. – Chłopiec dopadł matki z takim impetem, że ta aż się zatoczyła.

– Moje słoneczko… – Ze łzami w oczach tuliła dziecko. – Tak bardzo za tobą tęskniłam. Tak bardzo… nawet nie wiesz…

Groszkowska wyła jak bóbr. Anka dyskretnie wycierała nos, a pani Aneta przetarła załzawione policzki wierzchem dłoni. Nawet dzieciaki ucichły i z zaaferowaniem na twarzach obserwowały to wzruszające powitanie.

– Lekarz pozwolił zabrać mamę chłopców na tę jedną noc. Jutro rano mam ją odwieźć do szpitala – szepnął mi do ucha Piotrek. – Będziemy mieli ją gdzie przenocować?

– Oczywiście, coś wykombinujemy.

– Przecież u mnie jest dużo miejsca – wtrąciła Groszkowska, ocierając policzki. – Chętnie przenocuję, nawet całą rodzinę.

– Porozmawiamy o tym później – rzuciłam. – Niech u pani prześpi się mój tata. Rodzinę pani Anety wolę mieć na miejscu. Krzysiowi w nocy trzeba będzie podawać leki. A teraz zaczynajmy.

– Jednak czternaste miejsce się przyda – powiedziała Ewunia, kiedy usadziłam przy stole panią Anetę.

– Masz rację – zgodziłam się. – Bystra z ciebie dziewczynka.

Ewa pokraśniała z radości.

– Dobra, zaczynamy. – Mój tata klasnął w dłonie i otworzył księgę. – Proszę o ciszę! W owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie… Udał się także Józef z Galilei… z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.

Słuchając czytania, ukradkiem rozejrzałam się po twarzach wszystkich zgromadzonych przy stole. Groszkowska znów się wzruszała, Piotrek z Kacprem wpatrywali się w tackę z opłatkami, Anka szeptała coś na ucho najmłodszej córeczce. Reszta dzieci słuchała w wyjątkowym skupieniu. Tylko Krzysiu nie odstępował swojej mamy na krok. Unosił główkę i wpatrywał się w mamusię czułym wzrokiem.

– Kocham cię, mamo – szeptał w kółko. – I już nie puszczę.

Pani Aneta była bardzo osłabiona. Miała pod oczami duże sińce, a jej dłonie były pokłute od igieł. Mimo to wciąż się uśmiechała, pochylała do Krzysia i co chwila całowała go w czoło albo policzki. Była szczęśliwa, widząc radość dziecka. Żeby się nie wzruszyć, zamrugałam szybko i przeniosłam wzrok na mojego tatę. Akurat skończył czytać fragment o narodzinach Chrystusa i rozdawał wszystkim opłatki.

Wtedy znów zaczął się rozgardiasz. Wszyscy nawzajem składali sobie życzenia. Później wspólna kolacja i wreszcie tak długo oczekiwany przez dzieciaki moment – rozdawanie prezentów. Bartek z Michałem wyciągali pudełka, torebki i koszyczki spod choinki, czytali karteczki i przekazywali podarunki obdarowanym. Szelest rozrywanych opakowań mieszał się ze śmiechem, podziękowaniami, żartami i muzyką świąteczną. Każdy się świetnie bawił. Pani Aneta usiadła sobie cichutko w rogu sofy, przykryła nogi kocem i z delikatnym uśmiechem obserwowała ten miły harmider. Sławek podał jej gorącą herbatę z miodem, a Krzyś usiadł na podłodze i wtulił główkę w kolana matki. Nawet gdy dostał prezent – lokomotywę z dwoma wagonami – nie bawił się nim. Jedną rączką tulił zabawkę do siebie, a drugą trzymał się mamy.

– Udała nam się ta Wigilia – szepnął mi Piotrek do ucha. – Patrz, jak wszyscy wspaniale się bawią.

Westchnęłam w odpowiedzi. Ciągle nie mogłam oderwać wzroku od Krzysia, niechcącego odstąpić pani Anety nawet na chwilkę, żeby pobawić się swoim prezentem.

– Pewnie myślisz o tym, ile jutro będzie sprzątania – powiedział, gdy nieświadomie westchnęłam po raz kolejny.

– Nawet nie przyszło mi to do głowy – odparłam. – Przynajmniej na razie. Jutro będę się martwić stertą talerzy i resztkami jedzenia.

– I słusznie. – Delikatnie pocałował mnie w skroń. – To był cudowny dzień.

– Masz rację. – Objęłam go w pasie. – Pełen cudów. Maleńkich, ale jednak. Sprowadziliśmy nieletniego złodzieja na dobrą drogę, uratowaliśmy chore dziecko, sprawiliśmy radość sąsiadce staruszce…

– I zamknęliśmy sprawę tajemniczych zniknięć gałązek na Leśnym Kąciku.

– I spełniliśmy największe marzenie małego Krzysia… – szepnęłam. – Żeby jego mama wróciła…

Przytulając się do Piotrka, z leniwym uśmiechem obserwowałam wszystkich gości.

„Za rok też urządzimy takie święta” – pomyślałam sobie, chłonąc wigilijny nastrój wszystkimi zmysłami: wdychając zapach tradycyjnych potraw, igliwia, sianka, sycąc oczy rozjaśnionymi od radości twarzami, słuchając śmiechu i gwaru dzieciaków.

Tego wieczoru było magicznie, choć bez udziału wróżki. Było rodzinnie, choć nie byliśmy jedną wspólną rodziną. Było po prostu cudownie…

Bo choć na pozór ta noc jest jak każda inna, to jednak jest to czas cudów…