Korekta

Barbara Cywińska

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki na podstawie projektu

wydawcy brytyjskiego Pan Macmillan

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Hayley Paige Spring 2014 Collection Dori Dress/Style 6413JLM Couture

© InnaFelker/Shutterstock

© Jason Orender/Shutterstock

Tytuł oryginału

Fairytale

FAIRYTALE

Copyright © 2017 by Danielle Steel

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6557-5

Warszawa 2017. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Moim ukochanym dzieciom:

Beatie, Trevorowi, Toddowi, Nickowi, Sam,

Victorii, Vanessie, Maxxowi i Zarze.

Oby wszystkie wasze bajki stały się prawdą.

Oby zło nigdy was nie dotknęło.

Obyście byli silni, mądrzy i dzielni, jeśli będzie trzeba.

Oby wszystkie wasze historie szczęśliwie się kończyły

i obyście zawsze wiedzieli, jak was kocham,

z całego serca, z całej duszy.

Z miłością

mama D.S.

Rozdział 1

W Napa Valley położonej niecałe sto kilometrów na północ od San Francisco był marzec, ulubiony miesiąc Joy Lammenais. Pofalowane wzgórza okrywała lśniąca, szmaragdowa zieleń, która zniknie, kiedy tylko zrobi się goręcej, wyschnie i pokruszy się w upale lata. Ale na razie wszystko było świeże i nowe, a winnice ciągnęły się kilometrami po całej dolinie. Goście porównywali krajobraz do Toskanii, a niektórzy do Francji.

Po raz pierwszy przyjechała tu z Christophe’em dwadzieścia cztery lata temu, kiedy robiła magisterium z zarządzania w Stanford. Jednocześnie miała zacząć kursy enologii i nauki o uprawie winorośli. Christophe szczegółowo jej tłumaczył, że enologia dotyczy wszystkiego, co związane jest z produkcją wina, a na kursach z uprawy można się nauczyć o sadzeniu i uprawie winorośli. Jego rodzina od stuleci wytwarzała słynne wina w Bordeaux, gdzie ojciec i wujowie prowadzili rodzinną wytwórnię i winnice, ale on marzył o przyjeździe do Kalifornii, żeby w Napa Valley nauczyć się więcej o winach, winnicach i produkcji win. Zwierzył się Joy, że sam chciał założyć małą wytwórnię. Z początku była to tylko niejasna nadzieja, fantazja, na którą nie mógł sobie pozwolić. Zakładał, że wróci do Francji i pójdzie wydeptaną ścieżką, tak jak jego przodkowie i krewni. Ale zakochał się w Kalifornii i w życiu w Stanach, więc podczas roku spędzonego w Stanford coraz bardziej ogarniała go namiętność do winnic w Napa Valley. Nagła śmierć młodego jeszcze ojca, kiedy Christophe był w Stanford, zostawiła mu niespodziewanie pieniądze na inwestycje i nagle wytwórnia win w Ameryce z marzenia przekształciła się w rzeczywistość. Kiedy w czerwcu oboje ukończyli studia, pojechał na lato do domu, do Francji, żeby wyjaśnić rodzinie, co ma zamiar zrobić. Wrócił jesienią, żeby urzeczywistnić plany.

Joy była najbardziej ekscytującą z kobiet, jakie w życiu spotkał, obdarzoną wieloma zdolnościami. Miała wrodzony talent do wszystkiego, co związane z biznesem czy finansami. A była też malarką i artystką, przez parę kolejnych letnich miesięcy uczyła się na kursach we Włoszech i bez trudu mogłaby rozpocząć karierę w dziedzinie sztuki. Przez jakiś czas, jeszcze w college’u, nie była w stanie podjąć decyzji, co robić. Nauczyciele we Włoszech zachęcali ją, żeby zapomniała o biznesie. Ale w końcu wygrała bardziej praktyczna strona jej charakteru i Joy skupiła się na celach biznesowych. Instynktownie wyczuwała, które kontrakty są najlepsze, i chciała pracować w jednej z firm inwestujących w zaawansowaną technikę w Dolinie Krzemowej, a później założyć własną firmę kapitału wysokiego ryzyka. Ciągle o tym mówiła Christophe’owi.

Kiedy się spotkali, nic nie wiedziała o winie, a on uczył ją przez rok, który razem spędzili. Tak naprawdę nie interesowały jej winnice i zakłady produkcji wina, ale objaśniał jej to tak, że widziała wszystko oczami wyobraźni. To było prawie jak magia. Uwielbiał produkcję wina tak samo, jak ona swoje malowanie albo kreatywne inwestycje. Rolnictwo wydawało się jej ryzykownym przedsięwzięciem. Tyle spraw mogło pójść nie tak. Wczesne przymrozki, późne zbiory, za dużo albo za mało deszczu. Ale Christophe powiedział, że to część tajemnicy i piękna tej działalności, i kiedy zbiegną się wszystkie niezbędne składowe, uzyskuje się niezapomniany rocznik, o którym ludzie mówią potem bez końca. Rocznik, który przemienia zwyczajne wino w niezwykły dar natury.

Po ich kolejnej wspólnej wizycie w Napa Valley zaczęła rozumieć, że produkcja wina jest jego duszą, a stworzenie własnej, godnej szacunku marki jest dla niego najważniejszym osiągnięciem, na które liczy. Miała wtedy dwadzieścia pięć lat, a on dwadzieścia sześć. Zaraz po ukończeniu studiów udało się jej dostać pracę w legendarnej firmie kapitału wysokiego ryzyka. Uwielbiała to, co robi. A kiedy pod koniec lata Christophe wrócił z Francji i szukał ziemi, którą mógłby kupić, i winnic, które mógłby implantować dokładnie tak, jak chciał, według wszystkich zasad, których nauczył się we Francji, poprosił, żeby z nim pojechała. Szanował rady Joy w kwestiach finansowych wszystkich kontraktów. Pomogła mu kupić pierwszą winnicę, a do listopada nabył ich sześć. Wszystkie graniczyły ze sobą.

Winorośl była stara, a on doskonale wiedział, co chce zasadzić. Powiedział jej, że pewnego dnia otworzy nieduży zakład produkcji wina, ale z najlepszym w dolinie pinot noir, a ona mu uwierzyła. Wyjaśniał jej, jakie są zalety win, które degustowali, co z nimi jest nie tak, a co jest jak należy, jak zrobić, żeby były inne albo lepsze albo jakie powinny być. Zapoznał ją z winami francuskimi i z winem, które jego rodzina produkowała i eksportowała z Château Lammenais od pokoleń.

Dokupił ziemię na wzgórzu leżącym nad jego winnicami w dolinie i powiedział, że zbuduje tam mały château. Na razie mieszkał w chacie z jedną sypialnią i wygodnym salonem z ogromnym kominkiem. W weekendy spędzali tam wiele miłych nocy, kiedy dzielił się z nią swoimi nadziejami, a ona wyjaśniała mu, jak zrobić, żeby powiodło się to z biznesowego punktu widzenia, i jak opracować plany finansowe.

Boże Narodzenie spędzili razem w jego chacie, a wczesnymi rankami stawali na małej werandzie, żeby podziwiać przyrodę w jej najpiękniejszych przejawach. Ojciec Christophe’a umarł niedawno, matka przed wielu laty, więc ich syn nie chciał wracać do Francji na Boże Narodzenie z wujami, chciał je spędzić z Joy. Ona też nie miała rodziny, do której mogłaby wrócić. Matka zmarła młodo na raka, kiedy Joy miała piętnaście lat, a jej znacznie starszy ojciec zmarł ze smutku trzy lata później. Joy z Christophe’em stworzyli własny świat w miejscu, do którego ją sprowadził. Przygotował dla niej doskonałą kolację z gęsi i bażanta, a zaczęli od win, które specjalnie wybrał.

Wiosną, tak jak powiedział, zaczął budować château. Dowiedziała się, że Christophe był swego rodzaju wizjonerem, ale co ważne, zawsze robił, co zamierzył, i przekształcał pomysły z abstraktu w konkretną rzeczywistość. Nigdy nie tracił celów z pola widzenia, a ona pokazywała mu drogę do nich. On opisywał, co widzi w przyszłości, a ona pomagała mu urzeczywistniać marzenia. Miał piękne plany château.

Kamienie przywiózł z Francji i powiedział, że nie chce niczego zbyt imponującego czy wielkiego. Projekt oparł luźno na czterystuletnim château swojej rodziny i przedstawiał architektowi niezliczone rysunki i zdjęcia tego, o czym myślał, ze zmianami, które według niego zdałyby egzamin w wybranej przez niego posiadłości. Był nieugięty w sprawie doboru proporcji. Nie za duży i nie za mały. Wybrał wzgórze z pięknymi starymi drzewami otaczającymi polanę, na której chciał zbudować swój dom. Powiedział, że ma zamiar posadzić wszędzie krzaki czerwonych róż, tak jak było u niego we Francji, i zaprojektował to razem z zachwyconym projektem architektem krajobrazów.

Do lata budowa była już bardzo zaawansowana. Wtedy poprosił Joy o rękę. Spotykali się już od ponad roku. Budował winiarnię pomiędzy winnicami i jednocześnie château, który był jak klejnot. Ślub wzięli w końcu sierpnia podczas skromnej ceremonii w pobliskim kościele. Świadkami byli dwaj pracownicy winnicy. W dolinie jeszcze nie mieli zażyłych przyjaciół. Mieli siebie, a to na początek było więcej, niż potrzebowali. Tworzyli swoje wspólne życie, a ona darzyła wielkim szacunkiem pasję Christophe’a do ziemi i jego posiadłości. To było w jego krwi, kościach, w jego sercu. Winorośle, które uprawiał, były dla niego żywymi stworzeniami; trzeba je pielęgnować, żywić i chronić. Takie samo podejście miał do żony. Pielęgnował ją jak cenny dar, a ona rozkwitała i rozwijała się w cieple jego miłości, i kochała go równie głęboko.

Na Boże Narodzenie, kiedy się pobrali, château nie był jeszcze gotowy i nadal mieszkali w prostej chacie, która pasowała do ich spokojnego życia. Joy była wtedy w trzecim miesiącu ciąży, a Christophe chciał, żeby dom ukończono na czas, by móc wprowadzić się z ich pierwszym dzieckiem, które w czerwcu miało przyjść na świat. Po ślubie Joy musiała zrezygnować z pracy w Dolinie Krzemowej, bo nie mogła tak daleko dojeżdżać. Ciężko pracowała, pomagając mu w założeniu winiarni. Ona zajmowała się biznesem, on pracował przy winnicy. Brzuch miała okrągły i pełny, kiedy w maju wprowadzili się do château, tak jak obiecał Christophe. Spędzili tam miesiąc. Wieczorami i w weekendy malowała piękne freski i murale, a na co dzień pracowała w biurze nowej winiarni. Nadał jej nazwę od jej imienia, od radości, Château Joy, co doskonale opisywało ich życie.

Codziennie budzili się podekscytowani i szli do pracy. Razem jedli w domu lunch, dyskutując o postępach i problemach, które należało rozwiązać. Sadził winorośl według wszystkich zasad, które poznał, dorastając, a jego dwóch wujów przyjechało do nich z wizytą i zaakceptowało wszystko, co zrobili. Powiedzieli, że będzie to najlepsza od dwudziestu lat winiarnia w Napa Valley. Winorośl, którą zasadzili, dobrze się rozwijała, a château stał się dla nich domem. Umeblowali go starymi antykami z francuskiej prowincji, które znaleźli na wiejskich aukcjach i w sklepach z antykami. Meble wybierali razem.

Dziecko urodziło się tak łatwo i spokojnie, jak ich pozostałe plany, które urzeczywistniły się przez ostatnie dwa lata. Rano, kiedy zaraz po śniadaniu Joy powiedziała Christophe’owi, że już czas, pojechali do szpitala i późnym popołudniem Joy trzymała na rękach piękną dziewczynkę, a Christophe z zachwytem patrzył na żonę. Dziewczynka od urodzenia miała jasnoblond włosy, białą skórę matki i ciemnoniebieskie oczy ojca. Było oczywistością, że jej oczy nadal będą niebieskie, bo matka też takie miała. A skórę miała tak kremowojasną, że Christophe porównał dziecko do kwiatu. Nadali jej imię Camille.

Następnego dnia wrócili do domu, do château, żeby zacząć wspólne życie. A Camille dorastała z dwojgiem kochających ją rodziców w wykwintnym małym château wychodzącym na winnice ojca, pośród piękna Napa Valley. Przepowiednie wujów Christophe’a spełniły się. Nie minęło parę lat i Christophe produkował jeden z najlepszych pinot noir w całym regionie. Biznes dobrze się rozwijał, przyszłość była bezpieczna, szanowali ich i podziwiali wszyscy ważni winiarze w Napa Valley, a wielu z nich prosiło Christophe’a o radę. Miał za sobą lata rodzinnej historii wspomaganej własnym, nieomal niezawodnym wyczuciem. Jego najbliższym przyjacielem był Sam Marshall, właściciel największej winiarni w dolinie. Nie miał on zaplecza rodzinnego Christophe’a, ani znajomości francuskiej uprawy winorośli, ale miał instynktowne wyczucie przy produkcji wspaniałych win, był dzielny i innowacyjny oraz posiadał więcej ziemi niż ktokolwiek w dolinie, a Christophe lubił wymieniać się z nim pomysłami.

Żona Sama, Barbara, i Joy też się przyjaźniły i obie pary często spędzały wspólne weekendy z dziećmi. Marshallowie mieli chłopczyka, który miał siedem lat, kiedy urodziła się Camille. Kiedy obie rodziny spotykały się w niedziele na lunchu, Phillip był zafascynowany niemowlęciem. Christophe przygotowywał dla nich wspaniały francuski posiłek, rozprawiał z Samem o biznesie, a kobiety pilnowały dzieci. Joy pozwoliła Phillipowi wziąć dwutygodniową Camille na ręce. Ale Phillip wolał wspinać się na drzewa albo biegać po polach i zrywać w sadach owoce, bądź jeździć na rowerze po podjeździe.

Sam Marshall był miejscowym chłopakiem, który ciężko pracował na wszystko, co posiadał, i podobnie jak Christophe poważnie podchodził do swoich interesów. Sam podziwiał go za to. Zawsze go denerwowało, kiedy odnoszący sukcesy biznesmen z miasta, z odległego Los Angeles, a nawet z Nowego Jorku, kupował kawałek ziemi, sadził kilka winorośli, nazywał się winiarzem oraz wytwórcą win, pysznił się tym bez jakiejkolwiek prawdziwej wiedzy i miał do tego jeszcze pretensje. Sam nazywał takich ludzi niedzielnymi winiarzami i nie był w stanie ich znieść, podobnie jak Christophe.

Chociaż Christophe uważał, że sekret wytwarzania dobrego wina musi być przekazywany z pokolenia na pokolenie, szanował Sama za to, że nauczył się tego od razu. Ale Sam tak ciężko pracował, był tak głodny wiedzy i miał tyle szacunku dla ziemi i tego, co można było z niej uzyskać, że Christophe zapałał do niego głęboką sympatią. Obaj woleli towarzystwo poważnych winiarzy, takich jak oni sami, od których można było uzyskać cenne informacje i podzielić się z nimi doświadczeniem. Biznes winiarski przyciągał wielu amatorów. Byli to najczęściej nowobogaccy, którzy dysponowali pieniędzmi i kupowali uznane winiarnie, żeby się nimi chwalić. Była też stara gwardia, arystokratyczna grupka z San Francisco, która z latami ściągnęła do doliny. Trzymali się we własnym gronie, wydawali wyszukane przyjęcia, nie wychodząc poza własną grupę, i wszystkich traktowali z góry, chociaż od czasu do czasu przyjmowali ważniejszych winiarzy, włączając Christophe’a, który nie był nimi zainteresowany.

Camille wyrastała w atmosferze szczęścia, którą wytwarzali wokół siebie jej rodzice, pośród dynastii winiarzy z Napa Valley i nielicznych bliskich przyjaciół. Ich włości rozrastały się, bo ojciec dokupywał ziemię i sadził kolejne winorośle, a potem przybył z Toskanii włoski zarządca o imieniu Cesare. Camille wiedziała, że matka go nie lubi, bo robiła miny za każdym razem, kiedy wchodził do biura albo je opuszczał.

Kiedy Camille dorastała, włóczyła się po winiarni albo bawiła się w winnicach, matka nadal zajmowała się produkcją wina od strony biznesowej. Camille zawsze mówiła, że chce być taka jak matka, pewnego dnia zacząć pracę w ich winiarni i pójść do Stanford jak Joy. Uważała, że wszystko, co robią rodzice jest doskonałe. Chciała kontynuować tę tradycję. Wiele razy była z rodzicami w Bordeaux, spotykała się z kuzynami, wujami, dziadkami i ciotkami, ale uwielbiała zostawać w Napa Valley, którą uważała za najpiękniejsze miejsce na ziemi. Podobnie jak ojciec nie chciała zamieszkać we Francji, a Joy zgadzała się z nimi obojgiem. Marshallowie pozostawali ich najbliższymi przyjaciółmi, a Phillip, kiedy dorósł, był kimś pomiędzy nemezis a bohaterem Camille. Był od niej siedem lat starszy i często się z nią droczył. Gdy miała dziesięć lat, on już kończył liceum. Ale nieraz, kiedy był w pobliżu, bronił jej, kiedy widział, że ktoś ją dręczy. Była dla niego jak mała siostrzyczka i Camille było smutno, gdy wyjechał do college’u. Od tamtej pory widywała go tylko podczas wakacji.

Joy miała czterdzieści cztery lata, a Christophe był od niej o rok starszy. Kiedy latem Camille skończyła siedemnaście lat, Joy podczas rutynowej mammografii dowiedziała się, że ma raka piersi. To zatrzęsło ich światem. Lekarze postanowili tylko wyciąć guz i nie usuwać piersi. Uważali, że przez rok wyleczą ją agresywną chemioterapią i naświetlaniem. Christophe wychodził z siebie, a Joy bardzo chorowała po cyklach chemii, ale codziennie na krótko szła do winiarni, a Camille robiła, co mogła, żeby jej pomóc. Joy była niewiarygodnie odważna i zdecydowana, żeby wygrać ze straszną chorobą. Tamtej zimy bywały bardzo mroczne chwile, ale Joy nie traciła woli życia i robiła wszystko, co musiała, żeby się wyleczyć. Później powiedziała, że robiła to dla Camille i Christophe’a. Po roku rak ustąpił i znów mogli odetchnąć. To był trudny rok i fakt, że Camille przyjęto do Stanford nic dla nich nie znaczył, póki nie dowiedzieli się, że Joy znowu jest zdrowa.

Razem z Christophe’em uczcili ukończenie przez Camille szkoły średniej i tuż przed końcem roku szkolnego wydali przyjęcie na jej osiemnaste urodziny. W ich świecie znowu wszystko było jak trzeba. Przyjęcie było dla młodych, w wieku Camille, głównie koleżanek i kolegów z klasy. Przybyła też grupka rodziców, żeby świętować z Joy i Christophe’em. Byli też Marshallowie. Powiedzieli, że Phillip ciągle teraz podróżuje, pracuje przy promocji ich win i dobrze sobie radzi. Pół roku pracował w Chile w winiarni przyjaciela, a rok wcześniej był w Kapsztadzie, gdyż w obu tych regionach uprawiano winorośl i często porównywano je do warunków w Napa Valley. Uczył się biznesu na całym świecie.

Ulżyło im, kiedy zobaczyli, że Joy tak dobrze wygląda. Po kolacji Barbara, żona Sama, zwierzyła się szeptem Joy, że odkryła u siebie to samo co ona przed rokiem i za tydzień przejdzie operację w San Francisco. Miała to być podwójna mastektomia. Była dziesięć lat starsza od Joy i bardzo się martwiła o swoją przyszłość. Obie kobiety długo rozmawiały, a Joy twierdziła, że wszystko będzie w porządku. Barbara wyglądała, jakby chciała jej uwierzyć, ale nie do końca mogła. Bardzo się bała, Sam też się bał. Z początku postanowili nie mówić o tym Phillipowi, nie chcieli go martwić i odkładali to, jak długo mogli. Ale gdy zbliżała się operacja, postanowili podzielić się z nim złą wiadomością, kiedy tylko wróci z ostatniej podróży.

Joy była szczera wobec córki i Camille widziała, jak bardzo chora była matka podczas chemii. Joy zamartwiała się rodzinną historią, bo jej matka zmarła na raka piersi, kiedy miała czterdzieści lat, ale w rodzinie Barbary w ogóle czegoś takiego nie było. Piorun uderzył w nią na ślepo, znienacka. Ani sukcesy męża, ani pieniądze, które mieli na leczenie, ani wzajemna miłość nie pomogly. Barbara była bardzo chora. Była piękną kobietą, przyznała się Joy, że martwi się, bo boi się oszpecenia i bolesnej chirurgii rekonstrukcyjnej. Jej małżeństwo było równie trwałe jak małżeństwo Joy i Christophe’a. Teraz stanęło przed największym wyzwaniem, jakie im się kiedykolwiek zdarzyło, podobnie jak to było z Lammenaise’ami. Wiedzieli, że nie wszystkie małżeństwa w Napa Valley były równie trwałe jak ich. W miejscowej społeczności krążyło zawsze mnóstwo plotek, kto z kim sypia. Była to mała, pełna współzawodnictwa przestrzeń, pełna ambicji, żeby się wybić, i wśród znajomych często zdarzały się pozamałżeńskie miłostki.

Joy i Christophe nie należeli do barwnych lokalnych grupek i nie chcieli do nich należeć. Podobnie Sam i Barbara. Byli ludźmi twardo stąpającymi po ziemi mimo ogromnego sukcesu Sama. Przed ślubem Barbara pracowała jako stewardesa. Teraz on miał największą, najbardziej dochodową wytwórnię win w dolinie, przynętę dla karierowiczów i nuworyszy. W Napa Valley zainwestowano mnóstwo pieniędzy i wielu winiarzy dorobiło się ogromnych fortun, jak Sam, Christophe i paru innych. Jedynym ustępstwem Marshallów na rzecz ich pozycji i imperium zbudowanego przez Sama był bal na święto zbiorów, który wydawali co roku we wrześniu. Trochę jako dowcip po podróży do Wenecji Barbara przekształciła go w bal maskowy i ustanowiła doroczną tradycję. Joy i Christophe przybywali na niego co roku, mimo protestów Christophe’a, że się czuje śmiesznie w kostiumie Ludwika XV, z satynowymi spodenkami do kolan, w peruce i w masce.

– Jeśli ja to mogę zrobić, to ty też – powtarzał mu Sam. – Barbara zabije mnie, jeśli tego nie zrobię – dodawał żałośnie. Chętnie jej ulegał, żeby była szczęśliwa, a ona pięknie wyglądała w każdym kostiumie, który wkładała co roku.

– Szkoda, że za pierwszym razem nie wydaliśmy przyjęcia przy grillu. Wtedy nie musielibyśmy co roku ubierać się jak durnie – zrzędził Sam dobrodusznie, ale przyjęcie zawsze było imponującym wieczorem ze wspaniałymi bufetami, tańcami przy orkiestrze, którą sprowadzali z San Francisco, i fajerwerkami nad ciągnącymi się w nieskończoność winnicami. W przeciwieństwie do eleganckiego, małego château Joy i Christophe’a, ich dom był ogromny i wyposażony w najnowsze osiągnięcia techniki. Zbudował go znany meksykański architekt, a w środku mieli sławną w świecie kolekcję sztuki współczesnej i nowoczesnej. Mieli siedem dzieł Picassa, które często wypożyczali do muzeów, liczne obrazy Chagalla i prace Jacksona Pollocka, którymi zachwycała się Joy głęboko miłująca sztukę.

Camille przez całe lato po ukończeniu szkoły pracowala z matką w biurze wytwórni wina, tak jak co roku, odkąd ukończyła piętnaście lat. To był jej czwarty rok, a rodzice, podobnie jak ona, ekscytowali się, że idzie do Stanford. Miała zamiar wstąpić na wydział biznesu, żeby uzyskać magisterium menedżerskie, a po paroletniej pracy u rodziców podjąć studia doktoranckie. Nie miała zamiaru pracować gdzie indziej, chociaż ojciec powiedział, że rok z jego rodziną w Bordeaux wyszedłby jej na dobre i wyszlifowałby jej francuski, który przydawał się w tym biznesie. Ale Camille nigdy nie oddalała się zbyt daleko od rodziców i nie miała zamiaru robić tego teraz. Najszczęśliwsza była w Château Joy, w którym mieszkała i pracowała z rodzicami.

Latem Joy regularnie odwiedzała Barbarę Marshall. Kiedy zaczęła się chemioterapia, Barbara była rozpaczliwie chora, a jej mąż i syn wyglądali na wystraszonych za każdym razem, gdy Joy albo Christophe ich widywali. Barbara była w gorszym stanie niż wcześniej Joy. A kiedy Camille zaczęła studia w Stanford, przyjeżdżała do domu częściej, niż zdaniem matki powinna. Joy powiedziała Christophe’owi, że Camille jest za bardzo do nich przywiązana, a jej życie jest zbyt zaściankowe, niż powinno być w jej wieku. Joy uważała, że córka musi wyprawić się w świat, przynajmniej na jakiś czas.

– Ona chce tutaj być – powiedział Christophe, uśmiechnął się i pocałował żonę. – Jest naszym jedynym dzieckiem, nie wyganiaj jej. – Bardzo lubił, kiedy Camille z nimi była i to, że chciała tutaj być. Kiedy dziewczyna była mniejsza, często rozmawiali z żoną, żeby mieć jeszcze jedno dziecko, ale życie, które wiedli, było i tak doskonałe, a gdy Joy pokonała raka, było już za późno.

Chris zawsze mówił, że nie miałby nic przeciwko temu, żeby mieć syna. Chciał, żeby pewnego dnia, kiedy będą starzy, Camille poprowadziła winiarnię, i był pewien, że będzie w tym dobra. Do biznesu miała głowę swojej matki, a Christophe specjalnie utrzymywał winiarnię i winnice w łatwych do zarządzania rozmiarach. Nie chciał wielkiego imperium, takiego, jakie miał Sam Marshall; z wyboru utrzymywał Château Joy jako niewielką, ekskluzywną winnicę. Jej rozmiary wydawały się doskonale do nich dopasowane i wraz z Joy zarządzali nią z łatwością, nie licząc walk toczonych z Cesarem o winnice.

Cesare był z nimi od lat, ale Joy nadal traktowała go jak intruza i nie ufała mu. Niechlujnie prowadził rachunkowość, jeśli chodziło o drobne sumy, a ona uważała, że to pieniądze niepotrzebnie wydawane. Bezlitośnie go sprawdzała. Oboje się przy tym wściekali i nieustannie kłócili. Rzadko wychodził z jej biura bez trzaskania drzwiami. Christophe podejrzewał, że Cesare chowa do kieszeni sumki z rachunków przedstawianych za wydatki, ale ten człowiek doskonale znał ich winogrona i winnice i traktował je jak swoje dzieci. Bezbłędnie wyczuwał, co trzeba zrobić, a Christophe cenił go jako najlepszego menedżera winnicy w całej dolinie i w zamian za to tolerował jego niechlujne podejście do spraw finansowych. Bardziej go obchodziły winogrona niż drobne pieniądze. Joy nie miała cierpliwości do Cesarego i nie chciała puszczać tego płazem. Kłóciła się o to z Christophe’em.

Christophe bez trudu wybaczał Cesaremu jego małe występki, wiedząc, jak bardzo kocha ich wytwórnię win, jak wiele wie i jaki jest skrupulatny w uprawie ich winogron. Strata paru dolarów przy jego rachunkach za wydatki, w porównaniu z całą resztą, nie była dla Christophe’a aż tak ważna.

Christophe był genialnym winiarzem z Château Joy, osiągnął sukces, a jego żona zajmowała się praktyczną stroną, podstawami biznesu, i utrzymywała w porządku sprawy rachunkowe. Stanowili doskonały zespół.

Camille była szczęśliwa w Stanford, spotkała tam wielu ludzi z całego kraju i ze świata, ale kiedy tylko miała okazję wrócić do domu, natychmiast to robiła. Studiowała ekonomię, tak jak Joy. Większość studentów, których spotkała, miała nadzieję na pracę w firmach finansowych obsługujących zaawansowane technologie w Dolinie Krzemowej albo zamierzała wyjechać do Nowego Jorku, aby pracować na Wall Street. Camille chciała tylko ukończyć szkołę i pomagać rodzicom w winiarni. Do uroczystego rozdania świadectw zostały jej trzy miesiące, miała jeszcze ukończyć pracę dyplomową i przejść ostatnie egzaminy, ale gdy przyjechała do Napa na weekend, zauważyła na biurku matki przypomnienie, że czas na mammografię. Natychmiast przypomniały się jej straszne czasy sprzed pięciu lat, kiedy u matki stwierdzono raka i musiała przez rok poddawać się leczeniu. Ale od tamtego czasu nie było nawrotu choroby.

Barbara Marshall nie miała takiego szczęścia. Zmarniała podczas chemioterapii, a rak nadal się rozwijał. Umarła osiem miesięcy po pierwszej diagnozie. Sam i Phillip byli zdruzgotani. Barbara nie żyła już trochę ponad trzy lata, kiedy Camille prawie ukończyła studia. Phillip prowadził wytwórnię win ojca, uchodził w dolinie za człowieka pełnego życia i spotykał z mnóstwem różnych dziewcząt. Lubił szybkie, drogie samochody i piękne kobiety, a Camille często widywała go w czerwonym ferrari. Nigdy nie był dwa razy z tą samą dziewczyną. Dokuczała mu z tego powodu, a on traktował ją jak małą dziewczynkę, bo siedem lat różnicy między nimi, dwadzieścia dwa i dwadzieścia dziewięć, robiło wielką różnicę. On należał do świata dorosłych, do poważnych winiarzy z doliny, których synowie byli prawie w jego wieku. Łączyło ich to, że pewnego dnia przejmą na siebie odpowiedzialność. Tymczasem musieli się wiele nauczyć, a Phillip podchodził do tego poważnie. College ukończył już dawno temu. Zwracał uwagę, że Camille ma czas, zanim zajmie miejsce w świecie dorosłych. Irytował ją taki stosunek do niej. Wiedziała tyle na temat ich wytwórni win, ile Phillip wiedział o winiarni ojca, ale on nie brał tego pod uwagę. Nadal traktował ją jak nastolatkę, a nie dorosłą kobietę, za którą się uważała.

Camille słyszała, jak rodzice mówią, że Sam randkuje już prawie dwa lata z kongresmenką z Los Angeles, ale jeszcze jej nie widziała, a Sam był albo samotny, albo z Phillipem, kiedy się z nim spotykała. Po śmierci Barbary postarzał się i wyglądał poważniej niż wcześniej. To była smutna strata dla nich wszystkich i zawsze niepokoiła Camille, kiedy myślała o swojej matce.

– Mamo, nadal masz mammografię co dwa lata, prawda? – zapytała Camille, kiedy zobaczyła notkę na jej biurku.

– Oczywiście – odparła Joy i uśmiechnęła się do córki, siadając z jedną z ich wielkich ksiąg rachunkowych. – Nie mogę się doczekać, kiedy przekażę ci część tych spraw, jak wrócisz do domu. – Doskonale zdawała sobie sprawę ze zdolności Camille, z jej zorganizowania i wydajności. Dziewczyna nauczyła się tego od matki. A o niuansach produkcji wina wiedziała znacznie od niej więcej. Christophe uczył ją mnóstwa rzeczy, odkąd była dzieckiem, i Camille wiedziała znacznie więcej, niż Joy nauczyła się w ciągu wielu lat w tym biznesie. Stało się to najważniejsze dla Camille, tak jak było dla jej ojca. Joy zajmowała się operacjami finansowymi. Camille i Christophe rozkochali się w winie.

– Wytrzymaj, wrócę za trzy miesiące. – Camille uśmiechnęła się do matki. Joy wysprzątała dla niej biuro i cieszyła się na myśl, że będzie ją widywać codziennie. To była ostatnia część spełnienia ich marzeń, żeby zaczęła z nimi pracować ramię w ramię w winiarni. A pewnego dnia przejęła wszystko, kiedy będą gotowi, by przejść w stan spoczynku, chociaż do tego zostało im jeszcze mnóstwo czasu. Joy miała czterdzieści dziewięć lat, a Christophe dopiero co ukończył pięćdziesiąt.

Po wizycie Camille Joy przez miesiąc była zajęta, na jej biurko trafiła masa projektów, a Christophe dobierał etykiety do nowego wina i chciał jej pomóc w selekcji. Joy osobiście zaprojektowała etykiety i Christophe miał problem z wyborem między dwiema, które najbardziej mu się spodobały. Camille, kiedy była w domu, już wypowiedziała się na ten temat.

Cztery tygodnie po ostatniej wizycie Camille Joy odnalazła przypomnienie o mammografii w stosie papierów, które upchnęła w szufladzie. Zadzwoniła do szpitala, żeby umówić się na wizytę. Było to profilaktyczne badanie, bo minęło już pięć lat i Joy uważano za wyleczoną, ale i tak była zdenerwowana, czy piorun znów nie uderzy. Jej matka umarła, kiedy miała mniej lat niż Joy teraz, ale jak powiedział Christophe, prowadzili zaczarowane życie i nic złego nie mogło się im przydarzyć. Kiedy to mówił, starała się nie myśleć o smutnym losie Barbary Marshall.

Joy umówiła się na badanie i skorzystała z okazji, żeby umówić się na kilka innych spotkań w mieście, do którego rzadko jeździła. San Francisco było oddalone o półtorej godziny od Napa Valley, ale kiedy przebywała w domu, miała wrażenie, że to inna planeta. Nie miała ochoty nigdzie wyjeżdżać, chociaż Christophe musiał co jakiś czas podróżować, żeby promować ich wina. Jeździł do Europy i Azji i nie mógł się doczekać, kiedy zabierze ze sobą Camille, gdy dziewczyna zacznie już pracować w pełnym wymiarze godzin.

W szpitalu mieli historię choroby Joy, a mammografia była rutynowa. Technik poprosiła, żeby ubrała się i poczekała, aż lekarz sprawdzi kliszę. Uśmiechnęła się przy tym, jakby wszystko było w porządku, i Joy ulżyło. Siedziała sama w gabinecie i odpisywała na esemesy dotyczące pracy.

Do gabinetu wszedł młody lekarz, którego Joy nie znała. Nie potrafiła niczego wyczytać z jego oczu, kiedy przyciągnął stołek i usiadł naprzeciwko niej. W ręku trzymał kopertę z kliszami z jej mammografią. Przystawił je do podświetlonej części ściany. Wskazał szary obszar na piersi tam, gdzie wcześniej nie było problemów, i odwrócił się do niej, żeby popatrzeć z poważnym wyrazem twarzy.

– Proszę pani, nie podoba mi się ten cień. Gdyby znalazła pani czas, chciałbym przeprowadzić biopsję. Przy pani historii choroby nie byłoby mądrze wstrzymywać się z tym. To nie zajmie wiele czasu, ale naprawdę chciałbym wiedzieć, co to jest. – Joy miała wrażenie, że serce wyskoczy jej z piersi albo przestanie bić. Te same słowa słyszała przed pięciu laty.

– Martwi to pana? – Własny głos zabrzmiał w jej uszach jak krakanie.

– Byłbym bardziej zadowolony, gdyby nie było tego cienia. Może to nic takiego, ale powinniśmy wiedzieć, co się tam dzieje.

Po tych słowach jego głos rozmazał się, słyszała go jakby z oddali. Jak robot poszła za technikiem do innej sali, gdzie zdjęli z niej szlafrok i okryli ją prześcieradłem. Leżała na stole, kiedy znieczulili jej kawałek ciała i zrobili bolesną biopsję. Serce waliło jej przez cały czas. Nieustannie myślała o piekielnym roku chemioterapii, o śmierci Barbary Marshall po ośmiu miesiącach, o własnej matce, która zmarła na raka w wieku czterdziestu lat. Kiedy wykonywali biopsję, łzy płynęły jej z oczu. Szlochała, gdy po wszystkim wybiegła ze szpitala i spiesznie schodziła ze schodów. Powiedzieli, że zadzwonią, żeby przedstawić wyniki, ale ona nie chciała ich znać. Wyczuwała, co nadchodzi. Powiedzieli, że błyskawica nie uderza dwa razy w to samo miejsce, ale już wiedziała, że właśnie to się stało. Czuła to w sercu. I co miałaby powiedzieć Christophe’owi i Camille, gdyby znowu dopadł ją rak? Nie była w stanie wyobrazić sobie tego. Miała wrażenie, że już nie żyje, gdy wsiadła do samochodu i pojechała do Napa Valley oślepiona łzami. Próbowała skupić się na prowadzeniu wozu, ale po raz pierwszy w życiu była pewna, że umrze. Bo czy mogła mieć szczęście dwa razy?

Rozdział 2

Zadzwonili do niej pięć dni później z wynikami biopsji i Joy miała wrażenie, że słucha tego przez ścianę z waty. Znała ten język i jego terminologię. Biopsja wykazała nowotwór. Powiedzieli o wszystkich istotnych szczegółach i tym razem zalecili mastektomię, nawet podwójną, dla bezpieczeństwa, przy takiej historii choroby. I chcieli to zrobić jak najszybciej, a po operacji rozpocząć chemię. Wyglądało to na wyrok śmierci. Joy przypomniała sobie, jak Barbara Marshall opowiadała jej o sobie.

– Dam panu znać – powiedziała Joy niezobowiązująco do lekarza i rozłączyła się. Nie chciała, żeby cokolwiek zakłóciło uroczyste rozdanie świadectw w Stanford, a gdyby powiedziała o tym Christophe’owi, byłby tak zmartwiony, że Camille wyczułaby to. To mogło poczekać trzy miesiące. Jaka to różnica? Jeśli rak wrócił, Joy obawiała się, że i tak jest zgubiona. Potrzebowała czasu, żeby stanąć twarzą w twarz z rzeczywistością. Trzy dni później zadzwoniła do swojego lekarza. Wyznaczyła operację na tydzień po ukończeniu studiów przez Camille. Lekarz przedstawił kompromis. Zaproponował trzy serie naświetlania przez operacją, żeby zmniejszyć to coś, co tam było. Zgodziła się i nie powiedziała ani słowa mężowi ani córce. Do miasta pojechała, kiedy Christophe był cały dzień w Los Angeles. Za drugim razem pojechała, kiedy musiał polecieć do Dallas, a trzeci raz, kiedy pojechał na konferencję winiarzy u Sama Marshalla. W ten sposób zaliczyła trzy serie naświetlania przed ukończeniem studiów przez Camille i nikt o tym się nie dowiedział.

Bała się mastektomii i spierała się o chirurgię rekonstrukcyjną. Lekarz powiedział jej, że tym razem mają zamiar użyć bardziej agresywnej chemioterapii. Był prawie pewien, że chirurgia, chemia i radiacja wystarczą. Chciała mu uwierzyć, ale nie mogła.

Kiedy Camille przyjechała przed ukończeniem studiów z dwiema przyjaciółkami, Joy zachowywała się, jakby wszystko było w porządku, chociaż miała wrażenie, że tonie. Czekał ją koniec studiów córki, operacja, a potem rok chemii i radioterapii.

Ceremonia ukończenia studiów była piękna, taka, na jaką liczyła Camille, a Joy przypomniała sobie swoje czasy studenckie. Były łzawe pożegnania z koleżankami z college’u i długa jazda powrotna do Napa furgonetką wypakowaną rzeczami Camille. Następnego dnia wydali na jej cześć obiad w L’Auberge du Soleil. Dwa dni później Joy powiedziała im. Wyglądali, jakby rzuciła na nich bombę. Tę samą, która upadła na nią wraz z informacją o raku w prawej piersi. Christophe i Camille płakali, byli wstrząśnięci. Joy próbowała nie rozklejać się ze względu na nich. Wszyscy zapewniali się nawzajem, że Joy z tego wyjdzie, i nikt nie wspominał o Barbarze Marshall. Tamtej nocy Christophe przylgnął do Joy w łóżku, czuła na twarzy jego łzy.

– Ze mną będzie w porządku – powiedziała i objęła go.

– Wiem, że tak. Musi tak być. Camille i ja potrzebujemy cię. – Kiwnęła głową, ale nie mogła nic powiedzieć. On spał, ona leżała rozbudzona i myślała o tym, jak bardzo go kocha i jak niesprawiedliwe bywa życie, jak okrutne. Mieli takie cudowne życie, a ta potworność przyszła po raz drugi, żeby je zniszczyć. Modliła się, żeby mieli rację, żeby znów mogła zostać wyleczona. Musiała być wyleczona. Ze względu na nich.

Operacja przeszła tak gładko, jak tylko to było możliwe, i Joy po tygodniu wróciła do Château Joy. Poruszała się powoli, ale minął kolejny tydzień i znów znalazła się w swoim gabinecie. Tylu spraw chciała teraz nauczyć Camille i pokazać jej, tak na wszelki wypadek, że może pomagać ojcu, jeśli będzie musiała, podczas choroby Joy.

Camille była zdolną uczennicą i szybko opanowywała wiedzę. Wiedziała, przez co przechodzi matka, i myślała, że w ten sposób ulży jej podczas chemioterapii.

Leczenie zaczęło się cztery tygodnie później. Joy znowu przyjmowała chemię w szpitalu w Napa, żeby nie tracić czasu na dojazdy do miasta. Czuła się tak fatalnie jak ostatnim razem i wkrótce po rozpoczęciu chemii zaczęła tracić włosy. Wyjęła perukę, którą nosiła poprzednio. Bardzo ją to przygnębiło. Lato było długie i pełne bólu, a w połowie sierpnia Joy nie mogła już chodzić do biura. Była w stanie jedynie wstawać na kilka minut z łóżka i krążyć po swojej sypialni w château, ale Camille zapewniała matkę, że w biurze wszystko jest pod kontrolą. I było, ale Christophe był w mrocznym, ponurym nastroju, o czym nie mówił Joy.

We wrześniu była zbyt chora i za słaba, żeby wybrać się na bal z okazji święta zbiorów, a Christophe ze smutkiem zauważył, że on też nie musi tam iść. Joy stanowczo się temu sprzeciwiła.

– Nie możesz tego zrobić Samowi – powiedziała kategorycznie, silniejszym niż zwykle głosem. – Spodziewa się nas i potrzebuje teraz twojego wsparcia. Nadal urządza te bale, żeby uczcić Barbarę. Tak mi powiedział w ubiegłym roku. Musisz iść. Możesz zabrać Camille. Mamy takie same rozmiary, może włożyć moją suknię. Razem będziecie się bawić. – Christophe jęknął, ale wiedział, że Joy ma rację. Joy kazała się ubrać Camille w jej pokoju, żeby mogła ją widzieć. Pomogła jej we włożeniu kostiumu. Kiedy wyszła z ojcem, wyglądała wspaniale, jak młoda Maria Antonina. Serce żywiej zabiło w Joy, gdy ich zobaczyła. Na bal pojechali astonem martinem Christophe’a, jego dumą i radością, a Camille poczuła się nagle bardzo dorosła. Pojechała z ojcem na bal w kostiumie matki.

Samowi w widoczny sposób ulżyło, kiedy ich zobaczył.

– Tak się cieszę, że przyszliście – powiedział do Christophe’a, wdzięczny, że przyjaciel zdobył się na to. Uśmiechnął się do Camille, którą rozpoznał mimo maski. Potem spojrzał poważnie na jej ojca. – Co u Joy?

– W tej chwili bardzo ciężko, ale wiesz, jaka ona jest. To silna kobieta. Przejdzie przez to – powiedział Christophe, a Sam pokiwał głową z nadzieją, że przyjaciel ma rację.

Zjedli w bufecie. Był tam niesamowity bar z owocami morza, szampan i kawior oraz wódka dla tych, którzy ją woleli. Było pieczone prosię, był stół z potrawami indonezyjskimi i wołowina kobe, którą można było kroić widelcem. Przywieziono ją samolotem z Japonii. Jedzenie było wyśmienite, a wina Sama najlepsze. Goście tańczyli przy dziesięcioosobowej orkiestrze. Trudno było rozpoznać ludzi w maskach.

Camille zdjęła maskę, kiedy podszedł do niej Phillip. Widziała go z piękną dziewczyną, która wyglądała jak modelka. Zostawił ją jednak na kilka minut, żeby porozmawiać z Camille, której od miesięcy nie widział, odkąd jej matka zachorowała. Wcześniej też nie mieli kontaktu. W Boże Narodzenie, kiedy Camille była w domu, jeździł na nartach na terenach, na które można się dostać tylko helikopterem. Ich ścieżki przecinały się rzadko, nie licząc przypadkowych spotkań w St. Helen. Był zajęty, znacznie starszy, przebywali w różnych towarzystwach, a Camille siedziała w domu, pomagała matce i przez całe lato woziła ją na chemię. Nie załatwiała nawet spraw w mieście, tak bardzo nie chciała jej zostawiać.

– Przykro mi, że twoja mama zachorowała – powiedział uprzejmie Phillip. – Przy okazji gratuluję ukończenia studiów. Witamy w świecie ludzi pracy. – Zawsze się z nią drażnił. Uśmiechnęła się. Zauważył, że jest zmęczona i zmartwiona, zrobiło mu się jej żal. – Będę musiał was odwiedzić w najbliższym czasie – obiecał i odpowiedział jej uśmiechem. Jego ojciec też powiedział, że pragnie odwiedzić Joy, ale nie chciał się narzucać, kiedy była taka chora. Camille zauważyła, że dziewczyna Phillipa, która stała kilka kroków obok, wygląda na zaniepokojoną i zdenerwowaną ich rozmową. Camille nie stanowiła zagrożenia. Phillip nadal uważał ją za dziecko i tak na nią patrzył, nawet gdy była w wyszukanym kostiumie matki. Czuła się jak mała dziewczynka, która bawi się przy nim w przebieranki.

– Muszę wracać – powiedział, zerkając przez ramię w stronę narzeczonej. Camille kiwnęła głową.

Raz zatańczyła z ojcem, potem wyszli z balu i pojechali do domu. Bal był raczej męczący niż wesoły. Bawiło się na nim pół tysiąca ludzi. Posiadłość wyglądała pięknie, z dekoracjami i rzędami wypożyczonych ozdobnych drzewek. I tyle tam się działo. Ojciec przywitał się z wieloma znajomymi, też wyglądał na zmęczonego. Oboje martwili się o Joy i kiedy dotarli do domu, Joy szybko zasnęła. Camille pocałowała ojca na dobranoc i poszła do swojego pokoju, zadowolona, że może zdjąć kostium, białą perukę i włożyć podomkę.

Następnego dnia Joy chciała dowiedzieć się, jak było na balu. Christophe mówił tak, jakby lepiej się bawili, niż było naprawdę. Camille podała matce śniadanie, pomogła jej zawiązać chustę na łysej głowie, bo Joy nie nosiła przez cały czas peruki, i poszła do biura, chociaż była sobota. Chciała nadrobić pracę i oderwać się od rzeczywistości, w której żyli. Joy marniała i nie mogli nic zrobić, żeby to powstrzymać. Christophe odrzucił złe myśli i ciągle mówił Joy, że wygrywa tę walkę, ale ona wcale tak nie wyglądała. Straciła szokująco dużo na wadze, a kiedy w winnicy trwały zbiory, większość czasu spała. Nie miała pojęcia, co się dzieje poza jej sypialnią.

Miała wyznaczony kolejny cykl chemii, ale liczba białych krwinek była za duża, a ona za słaba, więc odłożono zabiegi. Ciągle przypominała sobie, o czym ma powiedzieć Camille, i przy łóżku trzymała notatnik, żeby ich nie zapomnieć. Jakby chciała przelać wszystko ze swojej głowy do głowy córki to, co wiedziała o zakładzie produkcji win, jak go prowadzić, i o wszystkim, co powinna zrobić, żeby pomóc ojcu. W końcu górę wzięła natura, Joy spała przez cały czas, a układy jej organizmu, jeden po drugim, przestawały działać. Swoją ostatnią noc spędziła na drzemce, uśmiechając się w objęciach Christophe’a. Widziała to Camille, która przychodziła do sypialni, żeby sprawdzić, co się z nimi dzieje. Cicho siedziała przy ojcu, trzymając go za rękę, kiedy matka wydała ostatnie tchnienie. Joy odeszła, trzymana w ramionach przez Christophe’a, w obecności Camille, która siedziała obok niej na łóżku i cicho płakała. Potem ojciec i córka się objęli, a Joy już leżała w spokoju.

Koniec wersji demonstracyjnej.