Redakcja stylistyczna

Barbara Nowak

Korekta

Renata Kuk

Zdjęcie na okładce

© svetikd/iStockphoto

Tytuł oryginału

Alex, Approximately

Alex, Approximately

Copyright © 2017 by Jenn Bennett

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6562-9

Warszawa 2017. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Uciekinierom, wycofanym, ukrytym i stojącym z boku.
Prawdopodobnie macie dobry powód, żeby się ukrywać.
Może przejdziecie przez to i znajdziecie swojego wewnętrznego lwa.

Prywatne zarchiwizowane wiadomości Alexa w społeczności fanatyków filmów Lumière

@alex: Właśnie ogłosili letni plan darmowych filmów na plaży, żeby wyprzedzić coroczny festiwal. Zgadnij, co Hitchcocka będą pokazywać? Północ, północny zachód!

@mink: Naprawdę?! Nienawidzę cię. Ale ja już widziałam PPZ na dużym ekranie rok temu, więc…

@alex: To się nie liczy. Filmy na plaży są fajniejsze. To jak kino samochodowe bez spalin. I kto nie chciałby zobaczyć sceny pościgu w górach Rushmore, kiedy trzymasz nogi w piasku? Mam pomysł. Powiedz tacie, że chcesz go odwiedzić w czerwcu i pójdziemy na film razem.

@mink: Nie jestem dziewczyną z plaży, pamiętasz?

@alex: Nigdy nie byłaś na takiej prawdziwej. Plaże na Wschodnim Wybrzeżu są beznadziejne.

@mink: WSZYSTKIE plaże są beznadziejne. *zerka na program festiwalu* Poza tym, JEŚLI przyjechałabym odwiedzić tatę, to raczej w ostatnim tygodniu festiwalu, żeby zobaczyć te wszystkie filmy Georgesa Mélièsa, które będą pokazywane… W ŚRODKU. To znaczy: bez piasku.

@alex:-----> TO MNIE DOPROWADZA DO SZAŁU. (Mówisz poważnie? Proszę mów poważnie. Moglibyśmy spotkać się w realu?)

@mink: Nie wiem.

@alex: Jeśli mówisz poważnie, to przyjedź i obejrzyj ze mną Północ, północny zachód. Na zewnątrz, na plaży, jak nakazuje natura.

@mink: Filmy nie powinny być oglądane na świeżym powietrzu, ale OK. Jeśli przyjadę, spotkamy się na Północ, północny zachód na plaży.

@alex: To randka!

@mink: Hej, nie tak szybko. Powiedziałam „jeśli” przylecę do Kalifornii odwiedzić mojego tatę. Po prostu marzę. To się pewnie nigdy nie zdarzy…

1

Chyba nie dosłyszałem twojego imienia.

Cary Grant Północ, północny zachód (1959)

Mógłby być każdym z tych ludzi.

W sumie nie wiem, jak Alex wygląda. Nawet nie wiem, jak się naprawdę nazywa. To znaczy, rozmawiamy w sieci już od miesięcy, więc coś tam o nim wiem. Jest mądry i słodki i zabawny, i oboje skończyliśmy właśnie nasz pierwszy rok. Łączy nas ta sama obsesja – stare filmy. Oboje lubimy być sami.

Gdybyśmy mieli tylko to jedno wspólne, to bym teraz nie wariowała. Ale Alex mieszka w tym samym mieście co mój tata, a to wszystko jeszcze bardziej… komplikuje.

Ponieważ teraz, kiedy zjeżdżam ruchomymi schodami na lotnisku w centralnej Kalifornii, w okolicy Alexa, obserwowanie obcych ludzi, jak mnie mijają, wywołuje w mojej głowie niekończące się możliwości. Czy Alex jest niski? Wysoki? Czy przeżuwa zbyt głośno, czy ma jakieś irytujące powiedzonko? Czy dłubie przy wszystkich w nosie? Czy może ma bioniczne protezy zamiast rąk? (Notka dla siebie: to nie jest przeszkodą).

No więc tak, spotkanie Alexa w realu mogłoby być wspaniałą sprawą, ale mogłoby być też ogromnym rozczarowaniem. I dlatego nie jestem pewna, czy chcę wiedzieć o nim jeszcze coś więcej.

Wiecie, nie czuję się dobrze w spotkaniach nos w nos. I nigdy się nie czułam. To, co teraz robię, jadąc przez kraj, tydzień po moich siedemnastych urodzinach, żeby zamieszkać z tatą, to nie jest akt odwagi. To mistrzostwo uniku. Nazywam się Bailey Rydell i jestem notorycznym uciekinierem.

Kiedy moja mama wymieniła mojego tatę na Nate’a Catlina z Kancelarii Catlin LLC – przysięgam na wszystkie świętości, że tak właśnie się przedstawił – nie wybrałam życia z nią zamiast z tatą, bo obiecywała mi to wszystko: nowe ciuchy, samochód dla mnie, podróż po Europie. Superrzeczy, ale to nie miało znaczenia. (A nawet się nie zdarzyło. Tak między nami). Zostałam z nią tylko dlatego, że byłam zażenowana moim tatą, a myśl o dogadywaniu się z nim, kiedy musi się pozbierać po takim ciosie, była dla mnie czymś nie do udźwignięcia. I nie dlatego, że on mnie nie obchodzi. Właściwie to wręcz odwrotnie.

Ale w ciągu roku wiele się zmienia, i teraz, kiedy mama kłóci się z Nate’em non stop, to czas dla mnie, żeby urwać się z tego obrazka. Tak to jest z uciekinierami. Musisz być elastyczny i wiedzieć, kiedy się poddać, zanim zrobi się dziwnie. Tak jest lepiej dla wszystkich, naprawdę.

Mój samolot wylądował pół godziny temu, ale ja idę dookoła, mam nadzieję, że na tyły bagażowni, gdzie ma mnie odebrać tata. Kluczem do unikania niewygodnych sytuacji jest uderzenie wyprzedzające: upewnij się, że widzisz je pierwszy. I zanim oskarżycie mnie o tchórzostwo, pomyślcie raz jeszcze. To nie jest proste być tak załatwionym. Wymaga planowania i szybkiego refleksu. Przebiegłego umysłu. Moja mama mówi, że mogłabym być świetnym kieszonkowcem, bo znikam szybciej, niż możesz wypowiedzieć: „Gdzie jest mój portfel?” I oto proszę: macie prawdziwego Artfula Dodgera[1].

I oto proszę: jest mój ojciec. Artful Dodger starszy. Tak jak powiedziałam, minął rok, kiedy ostatnio go widziałam, i ten ciemnowłosy mężczyzna, stojący pod promieniem słońca wczesnego popołudnia, jest zupełnie inny, niż go pamiętam. W lepszej formie, na pewno, ale to nie zaskoczenie. Cieszyłam się jego nowym, wyćwiczonym ciałem, każdego tygodnia, kiedy pokazywał ramiona podczas naszych nocnoniedzielnych rozmów wideo. Ciemniejsze włosy też nie były nowością; Bóg jeden wie, jak drażniłam się z nim na temat farbowania pojawiającej się siwizny, żeby odjąć sobie kilka lat od końcówki czterdziestki.

Ale kiedy obserwuję go tak z ukradka, ukryta za znakiem „Marzyciele Kalifornii”, zdaję sobie sprawę z jednej rzeczy, której się po tacie nie spodziewałam… że będzie taki szczęśliwy.

Może to nie będzie takie bolesne. Głęboki wdech.

Uśmiech wypływa mu na twarz, kiedy wyłaniam się ze swojej kryjówki.

– Mink – mówi, nazywając mnie moim głupim, nastoletnim przezwiskiem.

Nie bardzo mi to przeszkadza, ponieważ tylko on nazywa mnie tak w prawdziwym życiu, a reszta ludzi w bagażowni jest zbyt pochłonięta witaniem się ze swoimi rodzinami, żeby zwracać na to uwagę. Zanim udaje mi się tego uniknąć, przyciąga mnie i przytula tak mocno, że pękają mi żebra.

Oboje ronimy kilka łez. Przełykam gulę w gardle i zmuszam się, żeby się uspokoić.

– Jezu, Bailey – przygląda mi się zawstydzony. – Właściwie dorosłaś.

– Możesz przedstawiać mnie jako siostrę, jeśli przez to będziesz wyglądał młodziej wśród twoich przyjaciół, maniaków SF – żartuję, żeby pokryć zakłopotanie, i szturcham robota z Zakazanej Planety na jego T-shircie.

– Nigdy. Jesteś moim największym osiągnięciem.

Uff. Jestem zmieszana, że tak łatwo dałam się tym uwieść, i nie mogę wymyślić dowcipnej riposty. Kończę wreszcie na kilku westchnięciach.

Jego palce trzęsą się, kiedy zatyka mi za ucho moje rozjaśnione na platynowy blond pasemka długich włosów, w stylu Lany Turner.

– Tak się cieszę, że tu jesteś. Zostajesz, prawda? Nie zmieniłaś zdania podczas lotu?

– Jeśli myślisz, że zamierzam wrócić z własnej woli do tych walk MMA, które oni nazywają małżeństwem, w ogóle mnie nie znasz.

Nie wychodzi mu ukrycie szaleńczego triumfu, a ja się uśmiecham. Przytula mnie raz jeszcze, ale teraz jest już OK. Najgorsza część naszego przywitania już minęła.

– Zabierzmy twój bagaż. Wszyscy z twojego lotu już to zrobili, więc nie powinno być trudno go znaleźć – mówi, wskazując porozumiewawczo wzrokiem w kierunku karuzeli z bagażami.

Ups. Powinnam wiedzieć. Nie da się wymigać uciekinierowi.

Dorastając na Wschodnim Wybrzeżu, nigdy nie byłam dalej na zachód niż pojedyncza wycieczka szkolna do Chicago, więc dziwnie jest wchodzić w jasne światło słoneczne i patrzeć na tak wielkie błękitne niebo. Wydaje się bardziej płaskie, pozbawione tych skupionych, środkowoatlantyckich czubków drzew, które zasłaniają horyzont – tak płaskie, że mogę zobaczyć szczyty gór opasujące całą krawędź Doliny Krzemowej. Doleciałam do San Jose, najbliższego lotniska i prawdziwego dużego miasta, więc mamy czterdzieści pięć minut jazdy samochodem do nowego domu taty na wybrzeżu. Niezbyt męcząca podróż, szczególnie gdy widzę, że będziemy jechać lśniąco niebieskim, mocnym wozem, z szeroko otwartym dachem.

Mój tata jest księgowym. Zwykle jeździł najbardziej nudnymi samochodami na świecie. Podejrzewam jednak, że Kalifornia to zmieniła. Co jeszcze zmieniła?

– Czy to twój samochód na kryzys wieku średniego? – pytam, kiedy otwiera bagażnik i wrzuca mój bagaż.

Śmieje się cicho. Z pewnością tak jest.

– Wsiadaj – mówi, sprawdzając telefon. – I wyślij, proszę, mamie esemes, że nie zginęłaś w katastrofie lotniczej, to przestanie mnie męczyć.

– Tak jest, kapitanie.

– Głupota.

– Dziwactwo.

Trąca mnie ramieniem, ja mu oddaję, i ot tak po prostu wpadamy w starą rutynę. Dzięki Bogu. Jego nowy (stary) samochód pachnie sprayem do czyszczenia skóry, a na podłodze nie walają się papiery księgowe, więc zaczynam czuć się traktowana wyjątkowo. Kiedy zapala niesamowicie głośny silnik, włączam telefon po raz pierwszy, odkąd wylądowałam.

Wiadomości od mamy: cztery. Odpowiadam jej najspokojniej, jak mogę, kiedy wyjeżdżamy z lotniskowego parkingu. W końcu dochodzę do siebie po szoku, co zrobiłam – jasna cholera, właśnie się przeprowadziłam. Przypominam sobie, że to nic wielkiego. Wreszcie już zmieniałam szkoły, kilka miesięcy temu, dzięki Nate’owi LLC i mamie, przeprowadzających nas z New Jersey do Waszyngtonu, co właściwie oznacza, że nie zostawiłam za sobą jakichś znaczących znajomych. Odkąd odszedł tata, nie spotykałam się też z nikim, a więc brak również jakichś zaangażowanych chłopców. Ale kiedy sprawdzam niepilne wiadomości w telefonie, zauważam odpowiedź na temat aplikacji filmowej od Alexa i znów zaczynam się denerwować, że jestem w tym samym mieście co on.

@alex: Czy to złe nienawidzić kogoś, kto był twoim najlepszym przyjacielem? Proszę powstrzymaj mnie od planowania jego pogrzebu. Znów.

Wysyłam szybką odpowiedź.

@mink: Po prostu opuść miasto i znajdź nowych przyjaciół. Mniej krwi do posprzątania.

Przyznaję. Mimo wątpliwości, jakie mogę mieć, na myśl o tym, że Alex nie wie, że jestem tutaj, czuję dreszczyk emocji. Z drugiej strony, on nigdy nie wiedział dokładnie, gdzie jestem. Wciąż myśli, że mieszkam w New Jersey, ponieważ nigdy nie zaprzątałam sobie głowy zmianą swojego profilu po przeniesieniu się do Waszyngtonu.

Kiedy Alex poprosił mnie po raz pierwszy, żebym przyjechała i obejrzała z nim Północ, północny zachód, nie byłam pewna, co myśleć. Nie jest to ten rodzaj filmów, na który zapraszasz dziewczynę, jeśli chcesz zdobyć jej serce – przynajmniej serce większości dziewczyn. Mówię o jednym z najlepszych filmów Alfreda Hitchcocka – z Cary Grantem i Evą Marie Saint. To thriller o pomyłce co do tożsamości bohatera. Zaczyna się w Nowym Jorku, a kończy na zachodzie, gdzie Cary Grant jest ścigany w górach Rushmore. Scena pościgu to jedna z ikon historii kina. Ale teraz za każdym razem, kiedy myślę, by go zobaczyć, wyobrażam sobie siebie jako uwodzicielską Evę Marie Saint i Alexa jako Cary Granta, jak szaleńczo się w sobie zakochujemy. Nieważne, że właściwie w ogóle się nie znamy. I oczywiście wiem, że to tylko fantazja, a rzeczywistość może być dużo dziwniejsza. Dlatego mam plan: po cichu wyśledzę Alexa, zanim pokażą Północ, północny zachód na letnim festiwalu.

Nie powiedziałam, że to dobry plan. Albo łatwy plan. Ale to lepsze niż kłopotliwe spotkanie z kimś, kto wygląda super na papierze, ale w prawdziwym życiu może zburzyć moje marzenia. A więc zrobię to na sposób Artfula Dodgera – z bezpiecznego dystansu, tak by żadne z nas nie zostało zranione. Mam spore doświadczenie ze złymi nieznajomymi. To najlepszy sposób, wierzcie mi.

– Czy to on? – pyta tata.

Szybko chowam telefon.

– Kto?

– Jak-mu -tam. Twoja filmowa bratnia dusza.

Niewiele tacie mówiłam o Aleksie. To znaczy wie, że Alex mieszka w tej okolicy, i nawet żartobliwie wykorzystał to jako przynętę, żebym tu przyjechała, kiedy wreszcie uznałam, że nie da się dłużej mieszkać z mamą i Nate’em.

– On rozważa morderstwo – mówię tacie. – Więc prawdopodobnie spotkam go w ciemnej alejce dziś wieczorem i wskoczę do jego nieoznakowanego vana. Tak może być, prawda?

Na ułamek sekundy pojawia się między nami ukryte napięcie. Wie, że się z nim tylko droczę, że nigdy bym tak nie ryzykowała, nie po tym, co zdarzyło się w naszej rodzinie cztery lata temu. Ale to przeszłość, a tata i ja jesteśmy teraz przyszłością. Nic, tylko słońce i palmy przed nami.

Parska.

– Jeśli ma vana, nie licz na to, że uda się go wyśledzić. – Cholera, czy wie, że rozważałam taki pomysł? – Tam, dokąd jedziemy, wszyscy mają vany.

– Przerażające vany molestujących?

– Bardziej jak vany hipisów. Zobaczysz. Coronado Cove jest inne.

Pokazuje mi dlaczego, kiedy zjeżdżamy z międzystanowej – przepraszam, „autostrady”, według miejscowych. Tak twierdzi tata. Coronado Cove, kiedyś lokalizacja historycznej misji w Kalifornii, teraz jest turystycznym miastem pomiędzy San Francisco i Big Sur. Dwadzieścia tysięcy mieszkańców i dwa razy tyle turystów. Przyjeżdżają z trzech powodów: lasu sekwojowego, prywatnej plaży nudystów i surfingu.

Och, tak, powiedziałam „las sekwojowy”.

Przyjeżdżają z jeszcze jednego powodu, co niedługo zobaczę na własne oczy i co skręca mi żołądek, kiedy tylko o tym myślę. A więc nie. Nie teraz. Ponieważ miasto jest jeszcze ładniejsze niż na zdjęciach, które przesłał mi tata. Pagórkowate, obsadzone cyprysami ulice. Stiukowe, w hiszpańskim stylu, budynki z terakotowymi dachówkami. Przydymione, purpurowe góry w oddali. I nagle wjeżdżamy na Gold Avenue, dwupasmową krętą drogę, która otacza kręte wybrzeże, i wreszcie to widzę: Pacyfik.

Alex miał rację. Plaże na Wschodnim Wybrzeżu są beznadziejne. To… zapiera dech w piersiach.

– Jest taki niebieski – mówię, choć wiem, jak głupio brzmię, ale nie jestem w stanie lepiej opisać wody w kolorze jasnej akwamaryny, omywającej piasek. Jej zapach czuję nawet w samochodzie. Słony i czysty, i zupełnie nie taki, jak na plażach w dawnym domu. Tam było pełno jodu, o posmaku gotującego się metalu. Nie zachęcało do odsłonięcia okna.

– Mówiłem, prawda? Tu jest raj – odzywa się tata. – Teraz wszystko pójdzie lepiej. Obiecuję, Mink.

Odwracam się do niego i uśmiecham. Chcę wierzyć, że może mieć rację.

I wtedy jego głowa leci na przednią szybę, a samochód skrzeczy, gwałtownie hamując.

Mój pas bezpieczeństwa zamienia się w metalowy pręt wbijający się w moją klatkę piersiową, kiedy lecę do przodu i opieram ręce na desce rozdzielczej. W ustach czuję delikatny ból i smak miedzi. Wysoki pisk, który wydobywa się ze mnie, z czego zdaję sobie sprawę, jest zdecydowanie zbyt głośny i dramatyczny; poza moim przygryzionym językiem, nikt nie ucierpiał, nawet samochód.

– Wszystko w porządku? – pyta tata.

Bardziej zażenowana niż wystraszona, kiwam głową, że tak, a potem zauważam powód naszej kraksy: dwóch nastoletnich chłopaków na środku jezdni. Obaj wyglądają jak chodząca reklama olejku kokosowego do opalania – potargane, jasne od słońca włosy, szorty do surfingu i napięte mięśnie. Jeden ciemny, drugi jasny. Ale blondyn jest jak cholera wkurzony i uderza w dach samochodu pięścią.

– Patrz, jak jedziesz, dupku – krzyczy, wskazując na kolorowy, ręcznie malowany znak o przejściu dla surferów niosących swoje deski przez Abbey Road. Na górze widnieje napis: „Witamy w Coronado Cove”. A na dole: „Bądź miły – ustąp pierwszeństwa surferom”.

Hm, aha, nie. To nie jest żaden oficjalny znak, a nawet jeśliby nawet był, nie ma tutaj prawdziwego przejścia, a ten białowłosy koleś z nagą klatą nie ma deski. Ale za Chiny tego nie powiem, bo (A) krzyczałam jak żona z lat pięćdziesiątych, (B) nie wdaję się w konfrontacje. Zwłaszcza z gościem, który wygląda, jakby nawąchał się czegoś wyprodukowanego w brudnej przyczepie.

Jego brązowowłosy znajomek ma chociaż na tyle przyzwoitości, że nosi T-shirt podczas tego nielegalnego przechodzenia przez jezdnię. Poza tym jest niezwykle przystojny (dziesięć punktów) i próbuje odciągnąć swojego w gorącej wodzie kąpanego kumpla z drogi (dwadzieścia punktów). A kiedy to robi, zauważam brzydką, poszarpaną bliznę, ciągnącą się od rękawa wyblakłego T-shirta do jasnoczerwonego zegarka na nadgarstku, jakby jakiś Frankenstein dawno temu przyszył mu ramię. Może nie pierwszy raz usuwa przyjaciela z drogi. Wygląda na tak samo zażenowanego jak ja, wśród tych wszystkich trąbiących samochodów za nami, a kiedy wreszcie odciąga kolegę, unosi dłoń do mojego taty i mówi:

– Sorry, człowieku.

Tata grzecznie odmachuje i czeka, aż obaj znikną, nim ostrożnie znów naciska pedał gazu. Jedź szybciej na miłość boską. Przyciskam bolący język do zębów, żeby sprawdzić, gdzie się ugryzłam. A kiedy odurzony blondas nadal na nas krzyczy, chłopak z blizną na ramieniu patrzy na mnie, jego włosy rozwiewa wiatr, a słońce podświetla loki. Na ułamek sekundy wstrzymuję oddech i zerkam na niego, a potem znika mi z oczu.

Czerwone i niebieskie światła migają na drodze. Świetnie. Czy coś takiego traktowane jest jako wypadek? Z pewnością nie, bo samochód policyjny nas mija. Odwracam się na siedzeniu i widzę policjantkę. Wystawionym przez okno i zabarwionym na purpurowo ramieniem przesyła ostrzeżenie tym dwóm chłopakom.

– Surferzy – mówi tata pod nosem, jakby to było najgorsze przekleństwo na świecie. A kiedy policjantka i chłopcy znikają za szerokim pasem złotego piasku, nie mogę powstrzymać się od obaw, że tata trochę przesadził z tym rajem.

Prywatne zarchiwizowane wiadomości Alexa w społeczności fanatyków filmów Lumière

@alex: Zajęta dziś wieczorem?

@mink: Tylko prace domowe.

@alex: Chcesz obejrzeć Biga Lebowskiego? Możesz przez streama.

@mink: *mrugnięcie* Kto to jest? Czy jakiś przypadkowy student przejął twoje konto?

@alex: To jest DOBRY FILM. Klasyczni bracia Coenowie, a ty uwielbiasz Bracie, gdzie jesteś? No weź… będzie zabawnie. Nie bądź filmowym snobem.

@mink: Nie jestem filmowym snobem. Jestem snobem starych filmów.

@alex: A ja nadal cię lubię… Nie zostawiaj mnie tutaj zmuszonego siedzieć na miejscu, znudzonego i samotnego, kiedy czekam, żeby zebrać się na odwagę i błagać twoich rodziców o bilet lotniczy do Kalifornii, żebyś mogła zobaczyć Północ, północny zachód na plaży, z uroczym, znajomym maniakiem starych filmów. Przesyłam ci aktualnie cielęce oczy.

@mink: O rany, jakieś wskazówki, dużo?

@alex: Zauważyłaś? *uśmiech* No weź. Obejrzyj ze mną. Muszę dziś pracować do późnej nocy.

@mink: Oglądasz filmy w pracy?

@alex: Kiedy nie ma ruchu. Słowo, i tak mam lepszą pracę niż mój współpracownik, znany również jako Tępak. Nie wydaje mi się, żeby kiedykolwiek był dobry w pracy.

@mink: Och, wykolejony Kalifornijczyku, *kręci głową*

@alex: To co, mamy randkę? Możesz robić prace domowe, oglądając. Mogę nawet pomóc. Jakie inne wymówki jeszcze masz? Pozwól, że je od razu obalę: możesz umyć głowę w trakcie początkowych napisów, możemy zacząć oglądać, jak zjesz kolację, a jeśli twojemu chłopakowi nie podoba się pomysł oglądania filmu przez Internet z kimś online, to powinnaś z nim zerwać, pronto. No i co powiesz?

@mink: Masz szczęście, jeśli wybierzesz inny film. Włosy mam czyste, kolację jem zwykle koło ósmej i jestem sama. Nie żeby to miało jakieś znaczenie.

@alex: Hm. Ja też. Nie żeby to miało jakieś znaczenie…

2

Przekrzyczę wszystkich. Nie bierzcie tego do siebie.

Anna Kendrick, Pitch Perfect (2012)

Widziałam nowe gniazdko taty podczas naszych rozmów wideo, ale dziwnie było oglądać je teraz osobiście. Schowane, w cichej, zacienionej uliczce, która graniczyła z lasem sekwoi, było bardziej jak chata niż dom, z kamiennym kominkiem na dole i dwiema małymi sypialniami na górze. To raczej jak domek do wynajęcia na wakacje, więc całe szczęście, że miałam własną łazienkę.

Najfajniejszą rzeczą w domu był osłonięty ganek z tyłu. Nie tylko miał hamak, ale był również zbudowany wokół dużej sekwoi, która rosła w samym jego środku, prosto przez dach. Chociaż to to, co stało na zewnątrz ganku, na podjeździe, drażniło moje nerwy za każdym razem, kiedy na to zerkałam: jasnoturkusowa, stara vespa z siodełkiem obitym imitacją skóry lamparta.

Skuter.

Mój.

Ja na skuterze.

Hurra?

Miała mały silnik i cienkie, z białymi bokami, opony, i mogła wyciągnąć jedynie sześćdziesiąt kilometrów na godzinę, ale jej szkielet z lat sześćdziesiątych został w pełni odrestaurowany.

– To twój pojazd do uciekania – powiedział tata dumnie, kiedy zabrał mnie na tył domu, żeby mi pokazać ją po raz pierwszy. – Wiedziałem, że musisz mieć coś, czym będziesz jeździć do pracy tego lata. A jesienią możesz jeździć do szkoły. Nawet nie potrzebujesz specjalnego prawka.

– To szaleństwo – powiedziałam mu. I cudowne. Ale szaleństwo. Martwiłam się, że będę się wyróżniać.

– Na ulicach miasta są setki takich samych – stwierdza tata. – Miałem do wyboru to lub vana, ale jeśli nie musisz holować desek, pomyślałem, że to będzie lepsze.

– To bardzo w stylu Artfula Dodgera – przyznaję.

– Możesz udawać, że jesteś Audrey Hepburn w Rzymskich wakacjach.

Boże, on naprawdę wie, jak mnie kupić. Widziałam ten film kilkanaście razy, a on o tym wiedział.

– Podoba mi się to siodełko retro w lamparta.

I pasujący kask. Już ochrzciłam skuter mianem Baby, na cześć jednego z wciąż najbardziej ulubionych moich filmów, Drapieżne maleństwo – świrnięta komedia z lat trzydziestych dwudziestego wieku. Cary Grant i Katharine Hepburn grają tam niedopasowaną parę, połączoną perypetiami z powodu młodego lamparta, Baby. W chwili, kiedy wybrałam imię, zdecydowałam. Nie wracam. Ona była moja. Tata nauczył mnie, jak na niej jeździć – jeździłam w tę i z powrotem po ulicy obok niego z milion razy, aż w końcu znalazłam w sobie siłę na jazdę po mieście, chrzanić piekło czy wielką wodę, czy narwanych surferów.

Tata przeprasza, że musi iść do pracy następnego dnia, ale to mi nie przeszkadza. Spędzam dzień na rozpakowywaniu i jeżdżeniu wokoło na moim skuterze, pomiędzy drzemkami w hamaku. Drzemki to efekt jet lagu. Kilka razy piszę do Alexa, ale ściemnianie o tym, co robię latem, przychodzi mi z większym trudem, niż sądziłam. Może będzie łatwiej, gdy się już tutaj odnajdę.

Dzień mija, potem noc spędzona z tatą na graniu w The Settlers of Catan – to nasza ulubiona gra planszowa – i jestem zmuszona poddać swoją nowo odkrytą niezależność testowi. Jedną z wątpliwości, jakie miałam co do przyjazdu tutaj, było znalezienie pracy na lato w Coronado, ale tata pociągnął za kilka sznurków. Brzmiało to nieźle, kiedy byłam jeszcze w Waszyngtonie. Jednak teraz, tutaj, trochę żałuję, że się zgodziłam. Za późno już jednak na odwrót.

– Letni sezon turystyczny czeka na nowe twarze – mówi mi tata, kiedy narzekam.

Tata budzi mnie bardzo wcześnie, zanim wyjdzie do pracy, ale ja niestety znów zasypiam. A gdy się budzę, jestem spóźniona, więc ubieram się zdenerwowana i wybiegam z domu. Jedna rzecz, której się nie spodziewałam, przeprowadzając się tutaj, to poranna mgła od wybrzeża. Wisi na sekwojach jak koronkowy, szary koc, utrzymując wszystko w chłodzie aż do późnego ranka. Potem przegania ją słońce. Jasne, mgła ma oczywiście swój powab, ale kiedy muszę jechać skuterem przez zalesione sąsiedztwo mojego taty, gdzie gałęzie i tu, i tam zwisają nisko jak palce, nie jest to moja najbardziej ulubiona rzecz na świecie.

Uzbrojona w mapę i węzeł w żołądku wielkości Rosji, mierzę się z mgłą i prowadzę Baby do miasta. Tata oczywiście pokazał mi w wozie drogę, ale ja wciąż powtarzam wskazówki w głowie, na każdym przystanku. Nie ma jeszcze dziewiątej rano, więc większość ulic jest pusta, dopóki nie docieram do straszliwej Gold Avenue. Miejsce, do którego jadę, to ledwie kilka bloków dalej w dół tej krętej, zakorkowanej ulicy, ale muszę przejechać przez promenadę (diabelski młyn, głośna muzyka, miniaturowy golf), uważać na turystów przechodzących na drugą stronę jezdni, by dostać się na plażę, po śniadaniu w Pancake Shack – skąd pachnie c-u-d-o-w-n-i-e, tak przy okazji, i O BOŻE, skąd wzięli się ci wszyscy skaterzy?

Kiedy już prawie umieram z wylewu do mózgu spowodowanego stresem, widzę klif, wznoszący się wzdłuż wybrzeża na końcu promenady i znak: „The Cavern Palace”.

Moja letnia praca.

Zwalniam, naciskając na hamulec ręczny, i skręcam na drogę dla pracowników. Po prawej mam główną drogę, która biegnie klifem do parkingu dla gości, dzisiaj pustego. „Jaskinię”, jak nazywają ją lokalni mieszkańcy, o czym powiedział mi tata, zamknięto na szkolenie i jakieś oddymianie na zewnątrz, co zresztą czuję już stąd, bo śmierdzi jak cholera. Jutro zaczyna się oficjalny letni sezon dla turystów, więc dzisiaj będzie wprowadzenie, to znaczy zaznajomienie z obowiązkami nowych sezonowych pracowników. Włącznie ze mną.

Tata prowadził dla Jaskini księgowość i zna głównego menedżera. Tak załatwił mi pracę. Inaczej, wątpię, by zrobiło na kimś wrażenie moje, raczej skromne, CV. Zawiera dokładnie jedno pilnowanie dziecka latem i kilka miesięcy pracy po szkole, przy wypełnianiu papierów prawniczych w New Jersey.

Ale to wszystko przeszłość. Mimo takich nerwów, że mogłabym zarzygać fikuśny staromodny szybkościomierz w mojej Baby, jestem też trochę podekscytowana pracą tutaj. Lubię muzea. Nawet bardzo.

Oto czego dowiedziałam się o Jaskini w Internecie: Vivian i Jay Davenport wzbogacili się podczas pierwszej wojny światowej. Przyjechali wtedy z San Francisco, by kupić tę posiadłość na wakacyjne wypady na plażę, i znaleźli trzynaście milionów dolarów w złotych monetach, ukrytych wewnątrz jaskini w klifach. Ekscentryczna para za tę fortunę wybudowała stupokojową rezydencję na plaży, tuż przy wejściu do jaskini, i wypełniła ją egzotycznymi antykami, ciekawostkami i dziwnostkami, kolekcjonowanymi podczas podróży po świecie. W latach dwudziestych i trzydziestych dwudziestego wieku urządzali tu szalone imprezy wypełnione alkoholem, na które zapraszali bogatych ludzi z San Francisco, by im podsuwać gwiazdki z Hollywood. Wszystko skończyło się na początku lat pięćdziesiątych, kiedy Vivian zastrzeliła Jaya, a potem popełniła samobójstwo. Po dwudziestu latach zaniedbywania rezydencji ich dzieci zdecydowały, że lepiej zrobią, jeśli otworzą ją dla publiczności jako atrakcję turystyczną.

Okej, więc tak, dom z pewnością jest ekscentryczny i dziwny, a połowa tak zwanej kolekcji jest nieprawdziwa, ale prawdopodobnie można znaleźć tam jakieś pamiątki ze złotego wieku Hollywood. I, hej, praca tutaj będzie o niebo lepsza od wypełniania prawniczych dokumentów.

Rząd krzaków kryje parking dla pracowników, upchnięty za jednym ze skrzydeł rezydencji. Parkuję Baby na wolnym miejscu obok innego skutera, nie niszcząc niczego – brawo ja! – a potem stawiam podpórkę i zapinam łańcuch na tylnym kole, aby zabezpieczyć Baby. Mój kask trze o kosz, kiedy zapinam skuter. Mogę iść.

Nie wiedziałam, co uważa się za odpowiedni strój na wprowadzenie, więc włożyłam sukienkę na ramiączkach w stylu lat pięćdziesiątych i lekki kardigan. Moje loki upięte à la Lana Turner jakoś przeżyły jazdę, makijaż nadal wygląda dobrze. Jednak kiedy widzę kilka osób wchodzących bocznymi drzwiami w klapkach i i szortach, czuję się zbyt wystrojona. Ale już za późno na zmianę, więc idę za nimi do środka.

Wygląda to na boczny korytarz z biurami i pokojem śniadaniowym. Znudzona kobieta siedzi za ladą. Nie widać nigdzie tych, za którymi szłam, ale jakaś inna dziewczyna zatrzymuje się przy ladzie.

– Nazwisko? – pyta znudzona kobieta.

Dziewczyna jest nieduża, gdzieś w moim wieku, ciemnoskóra i ma krótkie czarne włosy. Też jest elegancko ubrana, więc czuję się nieco lepiej.

– Grace Achebe – odpowiada cieniutkim głosikiem, najwyższym, jaki kiedykolwiek słyszałam. Ma silny angielski akcent. Tembr jej głosu jest tak delikatny, że kobieta za ladą prosi ją o powtórzenie nazwiska. Dwa razy.

W końcu udaje się ją zarejestrować i dostaje kupkę papierów dla nowo zatrudnionych, zanim zostaje skierowana do pokoju śniadaniowego. Jestem dokładnie tak samo potraktowana, kiedy przychodzi moja kolej. Wygląda na to, że dwadzieścia lub więcej młodych osób wypełnia teraz papiery. Ponieważ nie ma wolnego stołu, siadam obok Grace.

Grace szepcze do mnie:

– Ty też tutaj jeszcze nigdy nie pracowałaś?

– Nie. Jestem nowa – odpowiadam i dodaję: – W mieście.

Zerka na moje papiery.

– Och. Jesteśmy w tym samym wieku. Brightsea czy Oakdale? Czy prywatna?

– Zaczynam w Brightsea na jesieni.

– Bliźniaczki – mówi z uśmiechem, wskazując na miejsce edukacji. Po przyjściu kilku nowych osób dzieli się ze mną kolejnymi informacjami. – Zatrudniają około dwudziestu pięciu osób każdego lata. Słyszałam, że praca jest nudna, ale łatwa. Lepsze to niż czyszczenie różowych cukierkowych wymiocin z promenady.

Nie mogę się z tym nie zgodzić. Już wypełniłam główną aplikację przez Internet, ale dali nam podręcznik i całą masę innych dziwnych dokumentów do podpisania. Zasadę poufności. Zgodę na losowe badania antynarkotykowe. Prośbę o nieużywanie w muzeum Wi-Fi do porno. Ostrzeżenie o kradzieży strojów służbowych.

Grace jest tak samo zdezorientowana jak ja.

– Zakaz konkurencji? – mruczy. Patrzy na coś, co musimy podpisać, obiecując, że nie przyjmiemy podobnej pracy w odległości stu kilometrów od Coronado Cove, przez trzy miesiące od zakończenia pracy tutaj. – Co oni rozumieją przez podobną pracę? Czy to jest w ogóle legalne?

– Pewnie nie – odszeptuję. Przychodzi mi na myśl Nate LLC wciąż dający prawnicze rady mojej mamie, jakby sama nie była prawnikiem.

– Cóóóż, to nie jest mój legalny podpis – mówi z tym swoim ładnym angielskim akcentem, robiąc nieokreślony, falisty ruch na formularzu i unosząc brew w moją stronę. – A jeśli nie dadzą mi wystarczającej liczby godzin, skieruję się prosto do najbliższej rezydencji w skale w obrębie stu kilometrów.

Nie zamierzałam śmiać się tak głośno, więc wszyscy na nas patrzą. Szybko milknę i dokańczamy wypełnianie papierów. Oddajemy je i zostają nam przydzielone szafki. Obie dostajemy też najbrzydsze marynarki, jakie widziałam w życiu. Mają kolor gnijącej dyni. Nie musimy ich wkładać na wprowadzenie, ale musimy przypiąć plakietkę z hasłem: „Dzień dobry, mam na imię…” A kiedy już wszyscy je przyczepili, kierujemy się korytarzem dla pracowników, przez stalowe drzwi (na których jest znak przypominający nam, że mamy się uśmiechać), prosto do głównego lobby.

Jest ogromne. Odgłos naszych kroków odbija się echem od skalnych ścian, kiedy się okręcamy, by się rozejrzeć. Wejście do jaskini jest na tyłach lobby, a wszystkie stalagmity i inne ity są podświetlone na pomarańczowo. Nieco upiorny widok. Przechodzą mnie ciarki. Zostajemy poprowadzeni rozległym lobby, obok okrągłej lady informacyjnej i sklepu z pamiątkami, który wygląda, jakby żywcem przeniesiono go z Londynu lat osiemdziesiątych, do leżącego nieco niżej holu hotelowego wypełnionego kanapami, które mogłyby być skradzione z odcinka The Brady Bunch… wszystkie w dokładnie tak samo ohydnym kolorze jak nasze marynarki. Wyczuwam temat.

– Witam nowych sezonowych pracowników – mówi mężczyzna w średnim wieku. On również ma na sobie dyniową marynarkę i krawat z logo Cavern Palace w stylu art déco. Zastanawiam się, czy taki mają wszyscy męscy pracownicy, czy też kupił go sobie w sklepie z pamiątkami ze zniżką dla pracowników. – Jestem pan Cavadini, zarządzam parterem muzeum. Wszyscy będziecie przypisani do kierowników grupy. Kierownicy raportują mnie. To ja ustalam grafiki i akceptuję wasze karty pracy. A więc możecie mnie uważać za osobę, której najbardziej chcecie zaimponować przez najbliższe trzy miesiące.

Mówi to z przejęciem pracownika zakładu pogrzebowego i marszczy brwi podczas przemowy. Może dlatego, że jego ciemnoblond włosy rosną nienaturalnie nisko nad czołem, przez co czoło wydaje się o połowę niższe, niż powinno.

– Co za pojebany typ – stwierdza Grace tym swoim cienkim głosikiem tuż przy moim ramieniu.

Wow. Słodka, mała Grace ma niewyparzoną gębę. Ale się nie myli. A kiedy pan Cavadini zaczyna dawać nam wykład na temat historii Jaskini i jak ona przyciąga pół miliona turystów każdego roku, przyłapuję się na tym, że się rozglądam wokoło i myślę, do czego mogę być przypisana – informacji, oprowadzania turystów, do biura rzeczy zagubionych, sklepu z pamiątkami… Zastanawiam się, które z tych miejsc pozwoli mi mieć do czynienia z najmniej niezadowolonymi klientami. W formularzu zaznaczyłam opcje „na tyłach” i „wolę pracować sama”.

Na drugim piętrze na balkonie są rozstawione stoliki do kawy i naprawdę mam nadzieję, że nie utknę w pracy z jedzeniem. A z drugiej strony, jeślibym pracowała w kawiarni, mogłabym oglądać nie tylko naturalnej wielkości reprodukcje statków pirackich na suficie, ale także wychudzone morskie potwory atakujące statki. Odznacz to jako „nieoryginalną” część kolekcji dziwnostek Davenportów.

Jakiś ruch przyciąga mój wzrok. Po wyciętych w skale schodach, które otaczają piracki statek, schodzi dwóch ochroniarzy muzeum przyodzianych w czarne uniformy. Mrugam, nie wierząc własnym oczom. Jak małe jest to miasto? Ponieważ jednym z ochroniarzy jest ciemnowłosy koleś z wczoraj, który próbował odciągnąć swojego kumpla z drogi. Tak, to zdecydowanie on: gorący surfer z raną od Frankensteina na ramieniu.

Zaczynam panikować.

– A teraz – mówi pan Cavadini – podzielicie się na dwie grupy i zwiedzicie muzeum z naszymi ochroniarzami. Ta strona, proszę iść za starszym oficerem, Jerrym Pangbornem, który pracuje dla Cavern Palace, odkąd otwarto go dla publiczności, czterdzieści lat temu.

Wskazuje na lewą stronę grupy w kierunku rzadkich włosów starszego człowieka, które sterczą, jakby właśnie zdetonował puszkę chemikaliów w laboratorium. Jest niezwykle przyjazny i słodki, i mimo że nie byłby pewnie w stanie zatrzymać dziesięcioletniego opryszka podczas kradzieży cukierka ze sklepu z pamiątkami, żwawo pokierował swoją grupę rekrutów na lewą stronę lobby, do wielkiego łuku zwanego skrzydłem Vivian.

Pan Cavadini wskazał surferowi, by zbliżył się do naszej grupy.

– A to jest Porter Roth. Pracuje z nami od około roku. Niektórzy z was mogli słyszeć o jego rodzinie – mówi wypranym z emocji głosem, co wzbudza we mnie myśl, że nie ma o nich zbyt dobrego mniemania. – Jego dziadek Bill „Pennywise” Roth był surfującą legendą.

Delikatne och rozchodzi się po grupie, kiedy pan Cavadini ucisza nas jedną ręką i mrukliwie informuje, że spotkamy się z nim za jakieś dwie godziny na rozdział grafiku. Jedna część mojego mózgu krzyczy: dwie godziny? A druga próbuje sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek słyszałam o tym Pennywisie Rocie. Czy to prawdziwy celebryta, czy tylko lokalna legenda, która miała swoje pięć minut sławy dawno temu? Ponieważ znak na Pancake Shack przy promenadzie głosi, że ich migdałowe naleśniki słyną na cały świat. No, błagam, i co z tego?

Pan Cavadini kieruje się w stronę korytarza dla pracowników i zostawia nas sam na sam z Porterem. A ten nie marnuje czasu. Krąży wokół nas, by nam się przyjrzeć. Ma w ręku kilka wydruków zwiniętych w tubę, którą uderza w nogę, kiedy tak chodzi. Nie zauważyłam tego wczoraj, ale jest dość wyluzowany. To luz, który ma świadczyć, że jestem chłopcem złym, seksownym, zbuntowanym. Jednak Porter jest zbyt zadbany, żeby ten luz był naturalny. Ale w muśniętych słońcem brązowych włosach ma też te niesforne, luźne loki, które byłyby odpowiednie dla surfera, ale nie dla ochroniarza. Są za długie, zbyt rozwichrzone.

Podchodzi bliżej, a uciekinier we mnie nie jest z tego powodu szczęśliwy. Staram się uspokoić i schować za Grace. Ale ona jest sporo niższa ode mnie, więc zamiast tego znajduję siebie patrzącą zza jej krótko ściętych, czarnych włosów prosto w twarz Portera.

Staje dokładnie przed nami, po czym przykłada na chwilę tubę z ulotek do oka jak teleskop.

– Cóż, no dobrze – mówi z rozwlekłym kalifornijskim zaciągiem i uśmiecha się leniwie. – Wygląda na to, że miałem szczęście i trafiłem na grupę ślicznotek. Cześć, Gracie.

– Hej, Porter – odpowiada Grace z nieśmiałym uśmiechem.

Okej, a więc się znają. Zastanawiam się, czy to Porter powiedział jej, że praca jest nudna, ale łatwa. Nie wiem nawet, czemu mnie to obchodzi. Chyba najbardziej skupiam się na tym, że pamięta mnie z wczorajszego samochodu. Trzymam kciuki w nadziei, że nie słyszał tego tchórzliwego wrzasku, jaki z siebie wydałam.

– Kto jest gotowy na prywatne zwiedzanie? – pyta Porter.

Nikt nie odpowiada.

– Nie wszyscy naraz. – Wyciąga jedną z ulotek ze swojej zwiniętej tuby, widzę napis „mapa dla pracowników” na górze kartki, i podaje mi ją, patrząc na moje nogi. Czy on mnie lustruje? Nie jestem pewna, jak się z tym czuję. Teraz żałuję, że nie mam na sobie spodni.

Kiedy próbuję wziąć mapę, przytrzymuje ulotkę, a ja jestem zmuszona wyrwać ją z jego palców. Róg kartki się urywa. Szczeniacki numer. Rzucam mu wściekłe spojrzenie, ale on tylko się uśmiecha i pochyla bliżej.

– Teraz – mówi – chyba nie zamierzasz krzyczeć jak wczoraj, prawda?

Przypisy

[1] Artful Dodger – postać z powieści Karola Dickensa Oliver Twist. Kilkunastoletni chłopak, który parał się kradzieżą kieszonkową. Jednocześnie w języku angielskim idiom określający osoby, które mają dużą zdolność sprytnego znikania, unikania działań, spotkań, etc. (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).