Tytuł oryginału

TWISTED ROOTS

Copyright © 2002 by the Vanda General Partnership

Gallery Books, a division of Simon & Schuster Inc.

All rights reserved

Projekt okładki

Izabella Marcinowska

Zdjęcie na okładce

© Drunaa/Trevillion Images

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Lucyna Łuczyńska

Korekta

Sylwia Kozak-Śmiech

Marianna Chałupczak

ISBN 978-83-8123-576-1

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

WE WŁASNEJ RODZINIE CZUŁA SIĘ OBCO…

Tego ranka obudził mnie ruch w domu. Mama musiała szybko zostać odwieziona do szpitala, aby urodzić mojego młodszego braciszka. Zanim malutki Claude – takie imię mu wybrano – zdążył otworzyć oczy i wydać pierwszy krzyk, już byłam o niego zazdrosna.

Chociażby dlatego, że miał nosić nazwisko mamy, Fuentes. I przynależeć do tej rodziny w dużo większym stopniu niż ja.

Mój brat nigdy nie poczuje się obco we własnym domu, mając prawdziwą, wielką rodzinę. Nigdy nie pomyśli, że jest rozbitkiem na samotnej wyspie, oblanej towarzyskim oceanem. Nigdy nie będzie się zastanawiał, kim jest.

Dlaczego to ja nie mogę się dziś urodzić zamiast niego?

Prolog

OPOWIEŚĆ HANNAH

Zawsze czułam się jak ktoś, kto ma wielki pryszcz na czubku nosa, ponieważ nosiłam inne nazwisko niż mama. Początkowo usiłowałam to ukryć, a kiedy już się nie dało, robiłam dobrą minę do złej gry i udawałam, że dla mnie nie ma sprawy, zwisa mi.

Nosiłam nazwisko ojca – Eaton, podczas gdy moja mama, Willow, która ponownie wyszła za mąż rok po moim urodzeniu, przyjęła nazwisko mojego ojczyma – Fuentes. Mój tata, jeden z najbardziej wziętych prawników w Palm Beach, uparcie nie chciał się zgodzić, aby ojczym oficjalnie mnie uznał. Dlatego zachowałam jego nazwisko, choć on także ożenił się po raz drugi w rok po moim przyjściu na świat i miał chłopców bliźniaków, obecnie piętnastoletnich, Adriana i Cade’a.

Niestety, dziadkowie Eatonowie nie chcieli mnie znać, podobnie jak ciotka Whitney oraz jej dzieci, kuzyni Quentin i Laurel, którzy założyli już własne rodziny. Widywałam dziadków, ciotkę i jej męża Hansa tylko z daleka, a oni zdawali się mnie nie zauważać. Kiedyś widziałam Quentina, ale samego, bez rodziny. Nigdy natomiast nie widziałam Laurel czy kogoś z jej bliskich. Już jako małe dziecko zrozumiałam, że Eatonowie wznieśli wokół siebie mur, oddzielający ich od niechcianego świata, w tym ode mnie.

Kiedy tata zabierał mnie do siebie, przebywałam w towarzystwie Adriana i Cade’a, ale nie przepadałam za przyrodnimi braćmi, wysokoprocentowymi snobami, jak ich nazwałam. Owszem, trzeba przyznać, że byli przystojni i mieli świetne wyniki w szkole, lecz za bardzo lubili się tym chełpić, zwłaszcza przede mną. I choć dorównywałam im zdolnościami, próbowali wpędzić mnie w kompleksy, chwaląc się bogactwem swojej rodziny albo tłumami przyjaciół. W ich domowym salonie gier na ścianie wisiała specjalna „Witryna zaproszeń” – tablica, gdzie przyczepiali otrzymane zaproszenia na imprezy. Za każdym razem, kiedy zjawiałam się u nich, pokazywali mi ją z satysfakcją i zwykle była zapełniona niemal do ostatniego miejsca.

Danielle, druga żona mojego taty, jest dla mnie dość miła, ale mam wrażenie, że boi się ujawnić więcej uczuć. Jej uśmiech dochodzi najwyżej do siedemdziesięciu procent i natychmiast się blokuje, kiedy ma mi zaproponować coś przyjemnego, czy w ogóle wyjść poza niezbędny schemat. Być może się obawia, że moi bracia mogą być zazdrośni. I w sumie ma rację.

Danielle jest ładna i ma gładkie rysy lalki. Tata poznał ją w czasie kolejnej podróży do Francji. Pracowała w agencji turystycznej. Wiem tylko, że to był gorący romans i że zaszła w ciążę zaraz po ślubie. Ledwo sobie radzi z bliźniakami. Skrycie zerka na chłopców, kiedy coś złego robią albo powiedzą, jakby ciągle nie mogła się nadziwić, jakim cudem z jej łona wyszły tak skrajnie się różniące i konfliktowe osobowości. Kiedyś nawet usłyszałam, jak mówiła żartem, że wierzgali w jej brzuchu i ciągle się bała, czy nie wywołają przedwczesnego porodu.

Moja mama nazywa Danielle „trofeum”. Twierdzi zgryźliwie, że tata ma bransoletkę z miniaturowymi zdjęciami dawnych „trofeów”, ale wśród nich na szczęście jej nie ma. Wiem, że to nieprawda i że sama nie wierzy w takie sensacje, po prostu lubi poużywać sobie na byłym mężu. Rodzice starają się utrzymać chwiejne zawieszenie broni, które w każdej chwili może upaść, a ja się czuję tak, jakbym chodziła po linie rozpiętej pomiędzy nimi. Ciągle się boję, że powiem lub zrobię coś, co im się nie spodoba; że ich rozczaruję i stracę swoją niepewną równowagę, a przede wszystkim stracę ich oboje.

Prawdziwą rodziną są dla mnie Fuentesowie, choć nazywam ich „rodziną przyrodnią”. Nigdy nie dają mi poznać, że nie jestem z ich krwi, i zapraszają mnie na wszystkie przyjęcia oraz inne rodzinne wydarzenia. Uważam, że to moje autorskie określenie powinno się znaleźć w słowniku. Mam jeszcze więcej takich słów, jak: „wysokoprocentowy snob” oraz „niedziadek” i „niebabcia”. Tymi ostatnimi są rodzice mojego ojca, Bunny i Asher Eatonowie, którzy nie chcą znać swojej wnuczki. Powinnam ich nazywać „nierodziną”.

Mam jeszcze krewnego ze strony mamy – wujka Lindena, przyrodniego brata mamy. Mieszka w hostelu w Boca Raton, który moja mama określa jako „dom tymczasowy”. Wcześniej spędził lata w zamkniętej klinice psychiatrycznej i choć leczenie poprawiło jego stan, nadal nie jest gotowy do samodzielnego życia wśród ludzi. Mama nie mówi tego głośno, ale nie musi, bo wie, że domyślam się prawdy. A prawda jest taka, że wujek Linden nigdy nie będzie gotowy do samodzielnego życia. I pozostanie w tym hostelu do śmierci. Jednak bez względu na jego stan wiem, że bardzo mnie kocha, i ja też naprawdę go lubię.

Tata zawsze ostrzegał mnie przed wujem Lindenem, mówiąc rzeczy w stylu: „Choroba psychiczna rozpływa się jak ścieki w krwiobiegu rodziny”. To było mocne i zastanawiałam się, czy jego zdaniem ja też nie zostałam zainfekowana. Jego rodzice, siostra i nawet dzieci traktują mnie tak, jakby byli tego pewni. Czasami mam wrażenie, że Adrian i Cade tylko czekają, aż zacznę toczyć pianę z ust albo wsadzę palec do kontaktu. Zdaję sobie sprawę, iż oczekują tego i wręcz mnie prowokują słowami i zachowaniem w nadziei, że dostanę ataku szału. Nie mogą się doczekać, aż pęknę, wybuchnę i wreszcie ujawnię swoje chore dziedzictwo. Usiłuję ich ignorować, jak usiłuje się nie zwracać uwagi na dokuczliwe komary.

Mój ojczym Miguel, który jest profesorem psychologii i uczył mamę na studiach, powiedział mi kiedyś, że to właśnie w rodzinie mojego ojca występują problemy psychiczne. Odpowiedziałam, że wcale mnie to nie pociesza, bo mogłam je odziedziczyć.

„Nie, Hannah, to zupełnie inna kategoria schorzeń – stwierdził stanowczo. – Chodzi o świra typowego dla Palm Beach. Tego nie mogłaś odziedziczyć. Musiałabyś wejść do tych wypieszczonych ogrodów i narazić się na kontakt z trującym bluszczem. Na szczęście twoja mama robiła wszystko, żeby cię przed tym uchronić”.

Roześmialiśmy się, choć niezupełnie było mi do śmiechu. Mama trzymała mnie z dala od tego świata, ale ten świat wcale mnie do siebie nie zapraszał. Ilekroć szłyśmy Worth Avenue, miałam wrażenie, że jesteśmy niewidzialne. Ludzie, którzy wiedzieli, kim jesteśmy, pozwalali sobie najwyżej na ukratkowe spojrzenia w naszą stronę. Może się obawiali, że zamienią się w słupy soli? I że jeśli się do nas uśmiechną, nikt nigdy nie uśmiechnie się do nich. Najbardziej było to widać u snobistycznej obsługi w ekskluzywnych sklepach Palm Beach. Często kazano nam czekać albo ignorowano nas tak długo, jak tylko można. Przeważnie do czasu, aż mama warknęła coś do nich ze złością.

„Nie myśl, Hannah, że wieszam psy na Palm Beach tylko dlatego, że Palm Beach mnie nie docenia – tłumaczył ojczym. – Wierz mi, że nie ma sensu marzyć o należeniu do tej elity. To kanibale. Są w stanie zjeść siebie nawzajem na śniadanie. Sam nie wiem, czy mam zamówić tego smakowitego chłopczyka z Coconut Row, czy raczej młodzika z Esplanade Way” – dodał, udając, że przegląda menu jednej ze snobistycznych restauracji. Śmialiśmy się jak hieny.

Kocham mojego ojczyma jak własnego ojca, a może nawet bardziej. I myślę, że tata o tym wie. Gdy tylko zauważy u mnie jakąś nową rzecz, zwłaszcza pierścionek czy bransoletkę, komentuje zgryźliwie: „Widzę, że kubański kochaś twojej matki znów usiłuje kupić twoje uczucia tanimi błyskotkami”.

A ja nieodmiennie mam ochotę odpowiedzieć: „To nie jest żaden kubański kochaś mamy, tylko jej mąż, i to nie są tanie błyskotki!”. Obawiam się jednak, że jeśli będę zbyt żarliwie bronić Miguela, tata jeszcze bardziej utwierdzi się w swoim przekonaniu. Dlatego zwykle udaję, że go nie słyszę. Kiedy jestem z mamą lub z tatą, aż nazbyt często mam wrażenie, że grzęznę w ruchomych piaskach zazdrosnych dorosłych ludzi. Jedno krytyczne spojrzenie, sarkastyczny komentarz czy nawet niewinne pytanie może mnie wciągnąć w bagno zamieszkane przez potwory.

Najlepszą strategią obronną jest niewdawanie się w rozmowy na ten temat albo udawanie znudzonej i nieobecnej duchem. Oboje biorą mój brak reakcji za potwierdzenie i w sumie tak jest najlepiej. Niech sobie wierzą w to, w co chcą wierzyć. Momenty zamierzonej ciszy są niczym małe pociski antyrakietowe, które wypuszczam, aby w moje serce nie trafiły głowice z ładunkiem urazów i złości.

Może dzisiaj też uda mi się obronić. Dzisiaj jest jeden z najdziwniejszych – o ile nie najdziwniejszy – dzień w moim życiu. Moja mama jest psycholożką i specjalizuje się w problemach młodzieży. Jak sama mówi, zawsze chciała pomagać tym, u których problemy psychiczne i emocjonalne jeszcze nie zdążyły się utrwalić. Uprawia swój zawód od ponad dziesięciu lat i zdążyła sobie wyrobić opinię znanej i świetnej specjalistki. Przez te wszystkie lata ona i Miguel odkładali decyzję o dziecku i wreszcie, po moich szesnastych urodzinach, zdecydowali się na nie. Nieco ponad dwa miesiące później mama przy kolacji oznajmiła, że jest w ciąży. Było to największe zaskoczenie w moim życiu. Mama w ciąży? Dziwna była dla mnie myśl, że ma urodzić dziecko. Przecież dziewczyny w moim wieku rodziły!

– Twój brat lub siostra może nawet przyjść na świat w twoje urodziny – powiedziała. – Czy to nie cudowne? Mielibyśmy każdego roku wielką, podwójną imprezę!

Mama po prostu cieszyła się za mnie. Ja się wcale nie ucieszyłam i nie uważam, że to coś wspaniałego mieć brata czy siostrę. Kto by chciał dzielić z innymi tak ważny dzień jak urodziny? Zawsze współczułam z tego powodu bliźniakom Adrianowi i Cade’owi. Adrian usiłował się pocieszać, podkreślając, że urodził się prawie dwie minuty przed Cade’em. Cade ripostował, że tak się stało, bo wykopał brata z łona mamy.

„Miałem już dosyć tego śmierdziela” – mówił ze śmiechem.

„I dlatego wyrwałem się pierwszy. Twój smród był nieznośny!” – kontrował Adrian.

Trudno czasem uwierzyć, że są braćmi, choć wyglądają identycznie. Uwielbiają okazywać sobie pogardę i lekceważenie. Zupełnie jakby ktoś przy urodzeniu ustanowił dla nich niewidzialną linię startową i wszystko ruszyło, jak po wystrzale z pistoletu.

Cade ciągle usiłuje dojść Adriana, który ma dwuminutową przewagę na starcie. Na szczęście, kiedy są zajęci dokuczaniem sobie, zapominają o dokuczaniu mnie. Gdybym próbowała ich pogodzić, pewnie znów by się na mnie wyżyli, tym razem zgodnie.

W każdym razie tego ranka obudził mnie ruch w domu, podniesione głosy rodziców, trzaskanie drzwi, kroki na korytarzu. Moje serce na moment straciło rytm, gdy usłyszałam, jak Miguel woła:

– Jedziemy do szpitala!

Kiedy wyjrzałam na korytarz, odwrócił się i dodał:

– Mamie odeszły wody!

W pośpiechu zamieniliśmy ze sobą jeszcze parę zdań.

Wiedziałam, że stało się to o miesiąc za wcześnie, i rozumiałam ich zdenerwowanie. Mama od początku się martwiła o utrzymanie ciąży w tak późnym wieku, toteż stale robiła badania kontrolne, zażywała witaminy, odwiedzała lekarzy, odpowiednio się odżywiała i regularnie wykonywała zalecane zestawy ćwiczeń. W rezultacie pojechała na sygnale do szpitala, aby przedwcześnie urodzić dziecko, o którym wiedziałam, że będzie moim młodszym bratem Claude’em, a imię otrzyma po moim dziadku ze strony mamy. Zanim malutki Claude zdążył otworzyć oczy i wydać pierwszy krzyk, już byłam o niego zazdrosna. Nawet bardziej niż Cade był zazdrosny o Adriana albo Adrian o Cade’a.

Dobrze, że chociaż dostanie nazwisko mamy, myślałam. To zapewni mu dużą, kochającą rodzinę. Nie będzie miał niebabci i niedziadka.

Claude nigdy nie poczuje się intruzem w domu własnego ojca, mając wielką rodzinę, prawdziwą, a nie przyrodnią. Nie będzie musiał stosować wybiegów z przemilczaniem niewygodnych kwestii ani się obawiać, że powie coś nie tak do matki czy do ojca. Nigdy nie pomyśli, że jest jak rozbitek na samotnej wyspie, oblanej towarzyskim oceanem.

Krótko mówiąc, nigdy nie przyjdzie mu do głowy, żeby się zastanawiać, kim naprawdę jest.

Wróciłam do łóżka, nasłuchując coraz cichszych głosów i kroków. Najtrudniejszy dla mnie dzień ze wszystkich dotąd przeżytych dni odbił się w moich myślach głębokim żalem. Gdyby ktoś wiedział, nad czym tak ubolewam, bardzo by się zdziwił.

Dlaczego urodziłam się pierwsza? Czy nie mogłabym się urodzić dzisiaj zamiast niego?

Rozdział pierwszy

WCZEŚNIAK

Byłam za mała, żeby pamiętać Amou – nieżyjącą już, dawną nianię mojej mamy. Z tego, co mama o niej opowiadała, wynikało, że bardziej była dla niej matką niż matka adopcyjna. Czasami zastanawiam się nad dziwnym zbiegiem okoliczności, który sprawił, że babcia Grace, mama i ja miałyśmy częściowo przybranych rodziców. Dlaczego niektórych spotyka taki los? Zapytałam o to mamę. Odpowiedziała, że wiele małżeństw obecnie kończy się rozwodami i nie jest niczym dziwnym, że dzieci mają przybranych rodziców.

„Ludzie rozwodzą się i zawierają nowe związki z taką łatwością jak nastolatki, które chodzą ze sobą, a potem zrywają i zaraz spotykają się z kimś innym” – mówiła. W jej głosie brzmiała nuta goryczy, choć bardzo starała się ją ukryć. I ona, i Miguel często mi powtarzali, że psycholog powinien unikać ocen moralnych.

„My tylko pomagamy pacjentom samodzielnie podejmować decyzje. Nie narzucamy im własnych wartości” – twierdziła mama.

A jednak wiele razy słyszałam jej zgryźliwe uwagi na temat przysięgi małżeńskiej. Powinna być zmodernizowana i obecnie brzmieć: „Biorę ciebie za żonę (męża) i ślubuję, że nie opuszczę cię w najbliższym czasie albo do chwili, kiedy ci się znudzę”.

Nieraz wypowiadała się o stosunkach damsko-męskich z takim rozgoryczeniem, że nawet się martwiłam, czy kiedykolwiek znajdę kogoś, z kim będę mogła szczęśliwie przejść przez życie. Sądząc po tym, jak się do mamy odnosił Miguel, mój ojczym nie ma w tej sprawie najmniejszych wątpliwości. Wydawał się bardzo szczęśliwy w małżeństwie. Widać było, że ją kocha i chce z nią spędzić resztę życia. Nigdy nie rozmawiałam o tym z mamą, ale moim zdaniem Miguel kocha ją bardziej niż ona jego. Co nie znaczy, że nie jest przy nim szczęśliwa. Dużo się śmieje i widzę, że lubi rozmowy z nim, zwłaszcza kiedy rozmawiają na tematy społeczne i psychologiczne. Mimo to czasem mi się wydaje, że mama jest zdystansowana i nieobecna duchem, choć stara się to ukryć. Jej oczy stają się wtedy szkliste, a spojrzenie skupione na jakimś odległym horyzoncie, jakby wpatrywała się w ocean czy spacerowała samotnie.

Potrafiła pojawiać się jak duch, kiedy ja i Miguel najmniej się tego spodziewaliśmy, i chodziła bezszelestnie po domu, stąpając „lekko jak puszek”. Często obserwowałam ją, kiedy nie widziała. Przyglądałam się z daleka, jak powoli idzie plażą w leniwym tempie piasku, przesypującego się pomiędzy palcami, ma nieobecne, rozmarzone spojrzenie i łagodny uśmiech. Nie mogłam pozbyć się wrażenia, że słyszy głosy, których nie słyszy nikt inny, i wspomina szept, dotyk czy nawet pocałunek, który straciła. Jakby coś pięknego przepadło jej bezpowrotnie. I pozostało już tylko przywoływanie w pamięci tamtej chwili.

„Nasze wspomnienia są jak bańki mydlane, Hannah – powiedziała mi kiedyś. – Płyną w powietrzu, dopóki nie pękną, i możesz tylko nadmuchać je w myśli na nowo, ale kiedy będziesz chciała po nie sięgnąć, znów się rozprysną. Czasami zazdroszczę ludziom cierpiącym na zanik pamięci, bo nie torturuje ich przeszłość. Zazdroszczę nawet Lindenowi, zatopionemu w swoim własnym świecie”.

Nie znosiłam, kiedy tak mówiła. Obawiałam się, że chciałaby wrócić do czasów przed moim urodzeniem; do tego krótkiego okresu szczęścia, którego wówczas zaznała. Miałam wrażenie, że byłaby gotowa oddać za to duszę.

Nie rozumiałam, dlaczego jest nieszczęśliwa tu i teraz, z nami. Jak można być nieszczęśliwym w tak pięknym miejscu? Mieszkamy w posiadłości Joya del Mar, gdzie mamy ogromny dom z korytarzami tak długimi i pokojami tak wielkimi, że echo odbija się od ścian. Teren też jest ogromny i znajduje się na nim jeszcze jeden mały dom, przy plaży, której długi odcinek należy do nas. Do tego trzeba jeszcze dodać wspaniały basen, piękne patio i alejki w ogrodzie pełnym kwiatów i krzewów, dorównującym wielkością miejskiemu parkowi. Mama nie musi nic robić w domu. Kuchnią zajmuje się pani Haber, a nasza pokojówka Lila służy nam już ponad dziesięć lat. Dwa razy w tygodniu cała armia pracowników dba o budynki i teren.

W swoim zawodzie mama odniosła prawdziwy sukces. Ma własny gabinet psychoterapii w West Palm Beach, niedaleko liceum z rozszerzonym programem, do którego chodzę. W tego typu szkole można sobie indywidualnie wybrać program. Ja wybrałam nauki humanistyczne i sztukę, a ponieważ lubię śpiewać, mama zapisała mnie dodatkowo do znanej szkoły muzycznej w West Palm Beach. Wstajemy wszyscy rano i mama przeważnie odwozi mnie do szkoły, a jeśli nie może, jadę z tatą.

W tym roku mają mi kupić samochód, żebym wszędzie jeździła sama, ale jeszcze tego nie zrobili. Uważają, że powinnam najpierw znaleźć sobie pracę na pół etatu, aby zarobić przynajmniej na paliwo i ubezpieczenie.

– Kupimy ci auto, jeśli odłożysz na ubezpieczenie – obiecała mama.

Dodała, że pomoże mi w poszukiwaniu pracy, którą da się pogodzić z moim rozkładem zajęć. Głośno wyrażałam swoje niezadowolenie z tego pomysłu, argumentując, że nie będę miała czasu, żeby się uczyć. Miguel mnie wyśmiał.

– Ale miałabyś czas, żeby się rozjeżdżać samochodem, co, Hannah?

Nie znoszę, kiedy mama i tata wytaczają te racjonalne działa. Rodzice innych dziewczyn spełniali ich marzenia, przynajmniej niektóre. Tymczasem moi rodzice pragnęli wyrobić u mnie poczucie, że nie ma nic za darmo, raczej obce młodym ludziom z Palm Beach.

– Tutaj ludzie myślą, że wszystko im się należy – mówiła mama z naganą.

Doskonale rozumiem, dlaczego nie lubi towarzyskiego świata Palm Beach. Grace, jej matka i moja babcia, była tam traktowana niemal jak parias, i mama uważa, że sama w dużym stopniu stała się ofiarą tej sytuacji. Mnie też Palm Beach czasami wydaje się innym światem. Jest zbyt perfekcyjne. Błyszczy i przypomina rozbuchane filmowe dekoracje. Kiedy przejeżdżamy przez most Flaglera do West Palm Beach, mama często rzuca uwagę, że opuszcza świat iluzji i wraca do rzeczywistości.

– Tutaj ludzie bogaci posiadają więcej niż bogacze w innych miejscach – powiedziała kiedyś. – A tutejsi zamożni uchodziliby za prawdziwych nababów w krajach Trzeciego Świata czy w małych kraikach. Tak tu jest, Hannah. Elita odgradza się od rzeczywistości złotymi murami. W Palm Beach nie ma szpitali ani cmentarzy. Śmierć i choroba są tu niemile widziane. Kiedy reszta nas, zwykłych śmiertelników, przepycha się w korkach przez życie, bogaci rezydenci Palm Beach po prostu nad nimi przelatują.

– I co w tym złego? – zapytałam. – Ja też bym tak wolała.

– Oni nie tolerują najmniejszych niedogodności, a przecież dobrze jest czasem mieć jakieś wyzwanie, frustrować się, chwytać byka za rogi, znajdować w sobie siłę. Każdy potrzebuje takiego życiowego treningu, żeby być silniejszym. Ty też.

– A po co miałabym się starać, skoro nigdy nie zabraknie mi kasy, dzięki której rozwiążę swoje kłopoty? – odparowałam.

Popatrzyła na mnie surowo.

– Tak uważa twój ojciec – warknęła. Zawsze, kiedy coś takiego mówi, czuję się, jakby mnie spoliczkowała.

– Sama się przekonasz – dodała po chwili już spokojniej. – Kiedyś zrozumiesz, o czym mówię, a przynajmniej mam taką nadzieję.

Czy naprawdę powinnam zrozumieć? Po co zawczasu poznawać brzydkie prawdy, czekające na nas za zakrętem? Kiedyś zastanawiałam się nad tym głośno w czasie rozmowy z ojczymem i odpowiedział mi:

– Tak uważasz, bo bardziej cenisz piękno. Myślę, że mama próbuje sprawić, abyś zrozumiała, że ludzie, o których mówi, mają obniżony próg tolerancji nie tylko na nieprzyjemne rzeczy w życiu, ale także i na rzeczy piękne. Na przykład dla nich świątynia Tadż Mahal jest tylko miejscem z przewodnika, które wypada odwiedzić i pochwalić się tym w towarzystwie. Mam nadzieję, że rozumiesz, o czym mówię.

Oczywiście rozumiałam, ale z jakiegoś powodu nie zamierzałam tego przyznać. Za każdym razem, kiedy mama albo Miguel krytykują socjetę Palm Beach, w moim odczuciu atakują także mojego ojca i jego rodzinę. I choć ta rodzina nigdy nie chciała mnie znać, nie potrafię się wyzbyć poczucia, że w jakiś sposób należę do nich, a oni są częścią mnie. Wiele jest we mnie emocjonalnych sprzeczności. Zdawałam sobie jednak sprawę, że trudno by było wytłumaczyć moje wewnętrzne zapętlenie komuś, kto nigdy nie przeżywał czegoś podobnego. Dlatego nie zwierzałam się nikomu ze swoich problemów rodzinnych.

Zresztą w naszym domu uczucia są zamykane w bezpiecznych miejscach. Jakby panowała niepisana zasada, że jeśli pozwolimy zbyt wielu z nich rozkwitnąć jednocześnie, eksplodujemy od ich nadmiaru. Tu nad wszystkim zachowuje się kontrolę. Ani nie jesteśmy zbyt szczęśliwi, ani zbyt smutni. W naszych wzajemnych stosunkach wielką rolę odgrywają rozmaite techniki. Nic dziwnego, przecież Miguel i mama są specjalistami w dziedzinie psychologii!

Tata zawsze mnie buntował, żebym nie dała się im urobić i miała własne zdanie w tej sprawie. W przeciwnym razie będziesz nieszczęśliwa, ostrzegał.

– Nie bądź jak twoja matka – powtarza mi przy każdej okazji. – Nie analizuj każdego drgnienia duszy. Zapomnij o wszystkich „dlaczego” i „po co”. Po prostu ciesz się życiem. Willow przypomina kucharkę, która w restauracji nie może tak po prostu usiąść, zamówić danie i delektować się nim, jeśli najpierw dokładnie nie wypyta kelnera o każdy składnik i sposób przygotowania. A na koniec skomentuje: „No tak, ale gdyby dodali to a to i zrobili tak a tak, byłoby jeszcze lepsze”. Nie bądź taka, Hannah, proszę cię.

Niewykluczone, że ma rację.

Albo… ja po prostu nie mogę inaczej? Ostatecznie jestem córką swojej matki, prawda?

A może moja matka wolałaby zapomnieć, że jestem jej córką? Czy marzyła o zaniku pamięci, choć chwilowym?

Kryła się we mnie jeszcze inna obawa – mroczne podejrzenie, iż tak bardzo przypominam jej mojego ojca, że nie mogąc dłużej znieść tej sytuacji, zapragnęła drugiego dziecka ze związku z Miguelem.

Moja wybujała wyobraźnia mogła się mylić albo coś przeinterpretować, ale miałam wrażenie, że w ostatnim okresie ciąży mama coraz bardziej dystansowała się ode mnie. Już nie miała czasu, żeby porozmawiać ze mną o moich problemach i ważnych dla mnie sprawach. Jakby zapomniała, że miała mi pomóc w znalezieniu pracy, a sprawa samochodu zupełnie wypadła jej z pamięci. Miguel też o tym zapomniał. Mama myślała o swojej praktyce i bardziej niż o mnie martwiła się o pacjentów i utrzymanie ciągłości ich terapii. Zamierzała wziąć urlop na miesiąc przed porodem i była bardzo zajęta, gdyż musiała przekazać swoich pacjentów innym terapeutom. Nawet nasze poranne jazdy wyglądały teraz inaczej. Wiele razy, kiedy coś powiedziałam czy zapytałam o coś, widziałam, że mnie nie słucha; nie zwracała na mnie uwagi, zajęta swoimi myślami.

– Co mówiłaś? – pytała z roztargnieniem albo po prostu nie odpowiadała, a ja nie próbowałam nawiązać rozmowy i zamykałam się jak małż w swojej skorupie. Spoglądałam przez okno, żałując, że się nie przeziębiłam i nie zostałam w domu, skulona pod kocami i zapomniana przez wszystkich.

Na szczęście w tym trudnym okresie szkoła, nauczyciele i przyjaciele przywracali mi chęć do życia. Zrozumiałam, że zaszywając się w domu, niepotrzebnie bym się umartwiała. I tak część dziewczyn szczerze mi współczuła. Nie potrafiły sobie wyobrazić, że ich matki mogłyby zajść w ciążę; to było dla nich jakieś dziwactwo.

– Mogę ci powiedzieć, co się stanie, gdy ona urodzi – oświadczyła Massy Hewlett tonem sędziego ogłaszającego werdykt. – Zostaniesz darmową rodzinną baby-sitterką, i to w momencie, kiedy będziesz już mogła mieć więcej swobody.

– Na szczęście nie – zaoponowałam. – Już postanowili, że zatrudnią nianię. Mama miała w dzieciństwie ukochaną nianię. Kiedy ja się urodziłam, nie potrzebowała pomocy, bo jeszcze wtedy nie pracowała, ale teraz musi jak najszybciej wrócić do swoich pacjentów.

– Niania nie załatwi wszystkiego – upierała się Massy. – Zobaczysz. Starsze matki są bardziej przeczulone na punkcie dzieci i przejmują się każdym drobiazgiem. Zwykłe przeziębienie będzie dla nich zapaleniem płuc!

– Nie uważasz, Massy, że matka Hannah świetnie zdaje sobie z tego sprawę? – wtrąciła Stacy Kreskin. – Przecież to psycholożka, nie? Moim zdaniem Hannah nie musi się martwić.

– Zobaczymy. – Massy nie lubiła, kiedy się wątpiło w jej słowa. Udowodnienie własnej racji było dla niej ważniejsze niż przyjaźń. Nie rozumiała, że sprawia mi przykrość. A jeśli nawet zdawała sobie z tego sprawę, niewiele ją to obchodziło.

Nie udało się jej na jednym polu, więc szybko przeskoczyła na drugie.

– Jeśli nawet Hannah nie skończy jako niańka, będzie w swoim domu jak zapomniany mebel – powiedziała. – Bo pojawi się w nim nowy król albo królowa. Tak było u mnie! – Pokręciła głową, widząc, że odnosimy się do tego z niedowierzaniem. – Mam siostrę osiem lat młodszą, więc chyba wiem, o czym mówię, nie? Po prostu usiłuję uprzedzić Hannah, żeby nie była zaskoczona.

Nasza mała gromadka zamilkła, a potem rozpadła się jak budowla z klocków, które posypały się w różne strony. Zostałam sama i rozmyślałam o zmianach, już zachodzących w moim świecie. Czułam się rozpięta na granicy pomiędzy dziecięcymi potrzebami a dorosłą odpowiedzialnością. Czy powinnam narzekać na zmiany w naszym domu i życiu, czy też zaakceptować je i postarać się do nich przywyknąć?

A może wcale się tym nie przejmować, tylko cieszyć się, bo zyskam większą wolność i zniknę z uczuciowych radarów moich rodziców? Dobrze jest być ignorowaną, nie? Ale też mogę się poczuć jeszcze bardziej niekochana i niechciana niż dotąd.

Te sprzeczności pogłębiały moją niepewność i dezorientację. Miałam poczucie, jakbym co chwila gubiła się i błądziła; jakbym wdepnęła w bagno emocji. Wiedziałam, że muszę się zmierzyć z tym problemem i znaleźć drogę wyjścia. Teraz, kiedy wkrótce w naszym domu ma się pojawić mały Claude, nie powinnam dłużej zwlekać. Czy chciałam tego, czy nie, było za późno na odwrót. Sprawy przyspieszyły i za chwilę wszystko będzie jasne.

W domu pojawi się mały książę.

I księżniczka będzie musiała usunąć się w cień.

W wyjątkowych przypadkach, kiedy rodzice nie mieli czasu, do szkoły odwoził mnie pikapem Ricardo, szef naszych ogrodników. Niestety, takie okazje zdarzały się bardzo rzadko i nie mogłam ich wykorzystać jako argumentu, że powinnam szybciej dostać samochód, zanim znajdę pracę i zarobię na roczne ubezpieczenie.

– Po co mi to prawo jazdy? – marudziłam. – Jeśli tak dalej będzie, zapomnę, jak się jeździ. Niedobrze, jeżeli kierowca nie ma praktyki.

– No, teraz znalazłaś świetny argument. – Miguel się roześmiał. – Bezpieczeństwo na drogach bardzo się poprawi, jeśli zaczniemy masowo kupować nastolatkom samochody!

– Niedługo do tego wrócimy – obiecała mama. – Załatwię najpilniejsze sprawy i pomogę ci znaleźć pracę, a Miguel rozejrzy się za odpowiednim autem dla ciebie. Już niedługo – powtórzyła.

Niedługo… Łatwo znienawidzić to słowo! Dorośli – a zwłaszcza rodzice – używają go niczym tarczy, zasłaniając się przed lawiną próśb i żądań dzieci. Niesie obietnicę, a zarazem jest zdawkowe i pozwala na odwlekanie sprawy.

Coraz rzadsze były też okazje, kiedy mogłam wziąć samochód mamy. Pod koniec ciąży ogarnęła ją obsesja, auto musiało być w każdej chwili do dyspozycji, na wypadek gdyby coś poszło nie tak. W razie nieobecności Miguela do szpitala miał ją zawieść Ricardo, a nawet ja.

Tego ranka Miguel zapytał, czy nie zechciałabym pojechać z nimi do szpitala i zaczekać, aż urodzi się mój braciszek, ale odmówiłam, tłumacząc, że mam ważny test z angielskiego. Kłamałam. Po prostu nie chciałam być w tym szpitalu. Słuchałam wystarczająco wielu rozmów mamy z Miguelem o różnych pacjentach, aby wiedzieć, że zadziałał u mnie klasyczny mechanizm wyparcia. Do tego stopnia negowałam malutkiego Claude’a, że nie chciałam przyjąć do wiadomości jego pojawienia się na świecie. Wyobrażałam sobie nawet, że mama wraca do domu bez niego i Miguel wyjaśnia, że diagnoza o ciąży okazała się pomyłką! Problemy jelitowe powodowały wzdęcia i w brzuchu mamy nie było żadnego dziecka. Nasze życie, a zwłaszcza moje, nic się nie zmieni. Świat nie stanie na głowie.

– Dobrze, rozumiem – odpowiedział Miguel, nie kryjąc zawodu. – Czekaj, mam pomysł – dodał, ożywiając się. – Ricardo zawiezie cię do szkoły, a jeśli mama szybko urodzi, przyjadę i zabiorę cię do szpitala, żebyś zobaczyła braciszka. Myślę, że tak się stanie, choć wszystko zaczęło się o miesiąc za wcześnie – dodał z troską.

– Mógłbyś zadzwonić do szkoły i poprosić, żeby mnie zwolnili, a ja bym sama przyjechała samochodem do szpitala – zaproponowałam. – Tak by było lepiej, bo nie musiałbyś zostawiać mamy.

Znów to zawiedzione spojrzenie.

– Twoja mama jest bardzo spięta, Hannah. Nie chciałbym, żeby się jeszcze o ciebie martwiła.

– Czemu miałaby się martwić? Przecież dobrze jeżdżę.

Tylko patrzył na mnie. W ten niemy sposób błagał o zrozumienie.

– Dobrze, jak chcesz – zgodziłam się niechętnie. Mały Claude nie zdążył jeszcze wydać pierwszego krzyku, a już mnie unieszczęśliwił. Musiałam przełknąć tę żabę.

– Dziękuję. – Miguel odetchnął z ulgą.

Pojechali. Zjadłam śniadanie i wsiadłam do pikapa Ricarda.

– Dzisiaj zostaniesz siostrzyczką – zagaił z wesołym uśmiechem. – Na pewno się cieszysz, nie?

– Tak – skłamałam. Nie chciałam znów wzbudzać w sobie ukrytych uczuć, które przejmowały mnie wstydem i poczuciem winy. Nienawidziłam siebie za to, ale jeszcze bardziej nienawidziłam przyczyny tego stanu.

Ricardo zaczął opowiadać o szóstce swoich młodszych braci i sióstr. Nie dzieliła ich duża różnica wieku. Byli sobie bliscy, a ja nie wyobrażam sobie takich relacji z Claude’em. Kiedy dorośnie na tyle, że da się z nim pogadać, ja już będę dawno na studiach. Miałabym traktować go jak brata i przejmować się nim?

Przestałam słyszeć, o czym mówi Ricardo. Jego słowa były jedynie strumieniem stłumionych dźwięków w tle ciemnych, ponurych myśli.

– Możesz trochę szybciej, Ricardo? – przerwałam mu. – Nie chcę się spóźnić do szkoły.

– Si, si – odpowiedział.

W czasie jazdy patrzyłam za okno, nie wiedząc, na co patrzę. Zdumiał mnie widok szkoły, bo nie pamiętałam, że tu przyjechałam. Byłam jak na haju. Szybko wysiadłam, rzucając kierowcy mrukliwe „dziękuję”.

Żadna z moich przyjaciółek nie zauważyła, jak bardzo jestem nieszczęśliwa. Zastanawiałam się, czy nie dlatego, że zawsze wydaję się ponura i zdołowana. Jakby wszyscy już przyzwyczaili się do mojej małomówności, mrocznego spojrzenia, wzroku skierowanego w dół i braku życiowej energii. Za to dziewczyny jak zwykle paplały i roiły się wokół mnie, prezentując nowe ciuchy, makijaże i fryzury, a przy tym non stop plotkowały o chłopakach. Miałam wrażenie, że otoczyłam się szczelnym kokonem i żadna z nich nie może mnie zobaczyć czy usłyszeć, a tym bardziej dotknąć.

Towarzystwo raczyło zauważyć moją obecność dopiero wtedy, kiedy sekretarka szkolna, pani Margolis, zajrzała do klasy i oznajmiła, że zostaję zwolniona z lekcji.

– Z bardzo radosnego powodu – dodała.

Moje koleżanki oczywiście wiedziały, o co chodzi, i natychmiast spojrzały na mnie. Massy ze współczuciem. Szybko spakowałam książki i wybiegłam z klasy, tłumiąc wściekłość.

– Ojczym czeka na ciebie w holu – powiedziała pani Margolis na korytarzu. – Gratuluję!

Wybąkałam jakieś podziękowanie i oddaliłam się w pośpiechu.

Miguel z dumnym uśmiechem na twarzy stał przy głównym wyjściu.

– Mówiłem, że pójdzie szybko. Mały Claude jest już na świecie!

– A jak się czuje mama?

– Dobrze, ale… – Po tym „ale” znacząco zawiesił głos, gdy szliśmy do samochodu.

– Ale co?

– Twój malutki braciszek jest mniejszy i słabszy, niż powinien. Zalicza się go do wcześniaków, jakkolwiek mieści się w przedziale wagowym. Nic mu nie dolega, jednak doktor woli dmuchać na zimne i chce go jeszcze trochę zatrzymać w szpitalu.

– Och. – Porwała mnie burza sprzecznych odczuć i myśli. Jedna, drobna część mnie skrycie marzyła, żeby Claude pozostał w tym szpitalu na zawsze, podczas gdy druga, nierównie większa, współczuła mamie i Miguelowi.

– Zrozumiałe, że mama bardzo to przeżywa, toteż pomyślałem, że ucieszy ją twoja wizyta. Zobaczysz malutkiego Claude’a i powiesz jej, że jest śliczny – mówił Miguel. – Wiem, że zrozumiesz – dodał.

Kiwnęłam głową, choć wiedziałam, że mama potrafi poznać, czy jestem szczera, czy udaję. Nawet mój ojciec uważał, że ma drugą parę oczu, które patrzą wnikliwiej i potrafią przeniknąć spojrzeniem każdą maskę, zakrywającą prawdziwe uczucia.

– Ona powinna pracować dla CIA – zażartował kiedyś.

Kiedy przyjechaliśmy do szpitala, zrobiliśmy tak, jak chciał Miguel, i najpierw poszliśmy zobaczyć Claude’a. Leżał w inkubatorze, który zdawał się odpowiedni dla dziecka dziesięć razy większego. Patrząc na Claude’a, nie mogłam uwierzyć, że ta miniaturowa istotka jest człowiekiem i członkiem mojej rodziny. Głowę miał nie większą od jabłka, a ręce i nogi jak u lalki. Ciągle nie mogłam uwierzyć, że on naprawdę istnieje. Płakał tak głośno, że buzia coraz bardziej się marszczyła. Choć żył dopiero parę godzin, skóra na cieniutkich przegubach, pod oczami i na szyi nie różniła się od skóry staruszka. Nie widziałam w nim nic ładnego i to mnie pocieszało. Jak można robić taki szum z jego powodu?

– Czyż nie jest cudowny? – zagadnął Miguel, pochylając się nad synkiem.

– Tak. Ale miałeś rację… On jest taki malutki.

– Szybko urośnie. Za parę tygodni nie będziesz mogła uwierzyć, że masz przed sobą to samo dziecko. I ma moje włosy, choć jeszcze rzadkie, prawda?

– Wyglądają jak umoczone w czarnym atramencie. – Miguel roześmiał się. Kiedy byłam mała, tak mi mówił o swoich włosach i brodzie.

– Dobrze, teraz chodźmy do mamy. – Popatrzył jeszcze chwilę na synka i wyszliśmy z sali.

Może ja też miałam dodatkową parę oczu, bo wystarczyło mi jedno spojrzenie na mamę, aby wiedzieć, że tonie w morzu zmartwień.

– Widziałaś go? – spytała, gdy tylko pojawiłam się w drzwiach.

– Tak. Jest taki maleńki i ma włosy taty – powiedziałam szybko. Miguel się śmiał, ale troska nie zniknęła z twarzy mamy.

– Przestrzegałam wszystkich zaleceń. Odżywiałam się odpowiednio, nie paliłam i przez prawie dziewięć miesięcy nie wypiłam nawet kieliszka wina. Te witaminy… – Zwróciła się do Miguela. – Powinniśmy je sprawdzić. Witaminy i zdrowa żywność nie są badane przez agencję rządową. Może wbrew reklamom zawierają szkodliwe składniki?

– Tu nie chodzi o witaminy – odpowiedział łagodnie. – Nie ma sensu doszukiwać się jakichś podstępnych powodów, Willow. Urodziłaś i teraz liczy się tylko dziecko. Wszystko będzie z nim dobrze, przecież doktor nas zapewnił.

Uniosła brwi i popatrzyła na niego z miną, której nie cierpiał mój rodzony ojciec. Na widok tej miny każdy kłamca, nierealny marzyciel albo człowiek usiłujący odwlec konfrontację z rzeczywistością musiał cofnąć swoje słowa. Miguel nazywał to „szczepionką na kłamstwo”.

„Zakłamanie i nieprawdy potrafią się odbić i wrócić do tych, którzy je rozpowszechniają” – powtarzał często. Z czasem zrozumiałam, że w ten sposób mnie ostrzegał, abym nigdy nie próbowała oszukać mamy.

Miguel bezradnie rozłożył ramiona.

– O co ci chodzi?

– Oni chcą zatrzymać dziecko dłużej, niż wymaga tego obserwacja. Wcześniak to wcześniak. Dlatego nie traktuj mnie jak idiotki.

– Dobrze, tylko się nie denerwuj. Nie trzeba, Willow. Nic złego się nie dzieje, to tylko rutynowe postępowanie. Wszystko będzie dobrze, zobaczysz.

– Mam nadzieję. – Znów zwróciła się do mnie i wreszcie się uśmiechnęła. – W każdym razie ładny z niego chłopak, prawda, Hannah?

– Uhm – mruknęłam, choć za ładne uważałam raczej dzieci z telewizyjnych reklam.

– Wreszcie masz młodszego braciszka. Kiedy byłam mała, bardzo chciałam mieć siostrę albo brata. Większość moich przyjaciół miała rodzeństwo i choć widziałam, jak często potrafią się kłócić i rywalizować ze sobą, i tak im zazdrościłam, bo mieli siebie, mieli najbliższą rodzinę. Przykro mi, kochanie, że tak długo musiałaś czekać na rodzeństwo. Za to jako dużo starsza i mądrzejsza, będziesz dla Claude’a prawie jak matka.

– Kiedy Claude będzie w moim wieku, ja będę miała trzydzieści cztery lata, mamo. I pewnie urodzę już własne dzieci.

– Pewnie tak, ale on będzie dla nich wspaniałym wujkiem. Sama się przekonasz. Kiedy wyszłam za Miguela, zrozumiałam, jak ważną i wspaniałą rzeczą jest rodzina. Z czasem to zrozumiesz. Miguelu, Hannah może zostać tu ze mną.

– Nie jesteś zmęczona?

– Często drzemię, ale towarzystwo mnie nie męczy. Oczywiście, Hannah, jeśli musisz iść, nie będę cię zatrzymywać.

– Nie, mamo, zostanę.

– Dobrze, w takim razie zostawiam was. – Miguel ruszył do drzwi, ale na moment zatrzymał się w progu i wypiął pierś z miną dumnego tatusia. – Wrócę tu – dodał, naśladując Schwarzeneggera.

Wyszło mu tak kiepsko, że się roześmiałyśmy.

– Chciałabyś, żeby Miguel przywiózł tu wujka Lindena, by mógł zobaczyć Claude’a? – spytałam, kiedy wyszedł.

– Nie. Moim zdaniem powinno się to zrobić, kiedy dziecko będzie już w domu. Wtedy albo zaprosimy Lindena, albo odwiedzimy go z Claude’em.

– A dlaczego nie teraz? Przecież on może wychodzić z hostelu? – zapytałam ostro. – Nieraz zabieraliśmy go do restauracji, prawda? Dlaczego nie można go przywieźć na oddział noworodków?

Mama potarła sobie nos, jakby nagle ją zaswędział.

– Moim zdaniem pomysł z przyjazdem do szpitala jest kiepski. Linden nie czułby się tutaj dobrze. Ma zbyt dużo złych wspomnień związanych z takimi miejscami. Nie trzeba narażać go na wstrząsy.

– Odcinamy wujka od wielu rzeczy – powiedziałam z pretensją.

Uśmiechnęła się.

– Nieprawda, Hannah, nie odcinamy.

– A właśnie że tak.

– Dajesz mu wielkie wsparcie, Hannah. To ładnie z twojej strony.

– On ma tylko nas – argumentowałam. – Nie jest spokrewniony z Miguelem, a ty jesteś tak zapracowana, że nie masz czasu dla niego. Narzeka, że przed małżeństwem częściej go odwiedzałaś.

Pokręciła głową.

– On nic nie pamięta.

– Dużo pamięta!

– Dobrze, kochanie. Niepotrzebnie się denerwujesz. Nie zostawimy wujka Lindena samemu sobie. Obiecuję.

– W ogóle nie rozumiem, dlaczego on ciągle przebywa w tym domu, który sama nazywasz tymczasowym. Przecież maluje piękne obrazy i ludzie je kupują! Nie ma z nim żadnych problemów, więc czemu nie mógłby zamieszkać z nami? Dom jest wielki i pomieścimy się w nim wszyscy, nawet jeśli przybędzie Claude. Przecież część pokojów stoi pusta i zamknięta od niepamiętnych czasów.

– Lindenowi jest dobrze tam, gdzie jest. Wiedzie spokojne, poukładane życie, i tego stanu rzeczy nie powinno się zaburzać złymi wspomnieniami, mogącymi pogorszyć jego stan.

– Często tak mówisz, mamo, ale nadal nie rozumiem, o co właściwie chodzi. Jakie złe wspomnienia? Co w naszym domu miałoby wywołać w nim złe wspomnienia?

Przymknęła oczy i oparła głowę o poduszkę. Przyszła pielęgniarka, żeby zmierzyć jej ciśnienie i sprawdzić, jak się czuje. Mama mnie przedstawiła. Kobieta była zaskoczona, że pacjentka ma już takie duże pierwsze dziecko. Ludzie, widząc naszą rodzinę, od razu poznawali, czyją jestem córką. Miałyśmy ten sam kształt nosa i ust. Po ojcu odziedziczyłam niebieskie oczy, ale włosy o ciemnym odcieniu po mamie. Cerę miałam o ton ciemniejszą. Byłam też nieco wyższa od niej i bardziej krągła. Niektóre przyjaciółki mi tego zazdrościły, bo uważały, że jestem atrakcyjniejsza dla chłopców. Ja jednak wolałabym być bardziej smukła.

Spotykałam się już z chłopcami, ale dla żadnego z nich moje serce nie zabiło szybciej. Aż do tego roku, kiedy pojawił się Heyden Reynolds – nowy w naszej szkole, samotnik chodzący własnymi drogami. Massy mówiła, że jest dziwny, bo jego matka jest Haitanką, a biały ojciec pochodzi z Nowego Orleanu. Ojciec był muzykiem jazz-bandu i ciągle jeździł w trasy koncertowe. Heyden miał czternastoletnią siostrę Elishę, która chodziła do zwykłej szkoły publicznej. Natomiast on, utalentowany gitarzysta, tworzący własne teksty i muzykę, od razu po przybyciu do West Palm Beach trafił do naszego artystycznego liceum. Przyjeżdżał codziennie na zajęcia na starym motorowerze. Podśmiewano się z niego, ale zupełnie się tym nie przejmował.

Rozmawiałam z nim parę razy i kiedyś wystąpiliśmy w duecie na lekcji śpiewu. Po występie spojrzał na mnie tak, że przeszedł mnie niepokojący dreszcz. Był bardzo przystojny, wzrostem dorównywał mojemu ojczymowi. Miał szczupłą sylwetkę, cerę o karmelowym odcieniu, strzechę ciemnych, kędzierzawych włosów, zdecydowany zarys ust i oczy jak czarne perły. Nie przeszkadzał mi jego chłodny, zdystansowany sposób bycia. Fascynował mnie i uważałam, że jest bardziej interesujący niż inni chłopcy w szkole.

Kiedy pielęgniarka wreszcie wyszła, mama znów zwróciła się do mnie. Nie liczyłam, że powie coś jeszcze o wujku Lindenie. I tak zdradziła mi więcej niż kiedykolwiek. Zwykle unikała rozmów o nim. Tym bardziej byłam zaskoczona, kiedy znów zaczęła mówić.

– Wuj Linden ma miłosno-nienawistny stosunek do Joya del Mar, Hannah – powiedziała. – Przed laty często przywoziliśmy go tutaj, ale za każdym razem już w bramie zaczynał drżeć.

– Dlaczego? – dopytywałam się, coraz bardziej zaintrygowana. Mama nigdy nie mówiła mi o takich sprawach.

– Jak wiesz, kiedyś mieszkałam ze swoją mamą i Lindenem w małym domu przy plaży. Po tym, gdy jej ojczym przepuścił majątek mojej babci Jackie Lee, trzeba było wynająć duży dom i przenieść się do małego. Wyobraź sobie, jakim przeżyciem dla Lindena była konieczność przeprowadzenia się z rezydencji do domu dla służby.

– No dobrze, ale potem spłaciłaś długi, wróciliście do dużego domu i wszystko było jak dawniej, prawda?

Chciała się uśmiechnąć, ale się nie udało.

– Wszystko było jak dawniej – powtórzyła, jakby te słowa sprawiały jej ból. – Niestety nie, Hannah. Owszem, odziedziczyłam sporą sumę po tacie i sprzedałam nasz rodzinny dom, więc bez trudności pomogłam mamie odzyskać posiadłość. Jednocześnie byłam ufną i zagubioną młodą dziewczyną, która dała się uwieść twojemu ojcu, ulegając jego wdziękowi i pięknym obietnicom. Wujek Linden, mimo całego swojego zaburzenia i dystansu do świata, od początku go przejrzał i ostrzegał mnie przed nim. Szkoda, że go nie posłuchałam.

– Skoro wujek Linden okazał się tak rozsądny, a ty zostałaś psycholożką, czemu trafił do kliniki? – dociekałam. Zachowywałam się egoistycznie, drążąc ten temat, kiedy mama leżała na szpitalnym łóżku, osłabiona po porodzie? Miałam wyrzuty sumienia, ale nie potrafiłam się powstrzymać. To było tak, jakby nagle uchyliła drzwi tajemniczego pokoju, do którego zawsze chciałam zajrzeć.

– Wiesz, że jego ojciec, Kirby Scott, uwiódł i zgwałcił naszą mamę. To miało traumatyczny wpływ na dzieciństwo mojego przyrodniego brata. Był przekonany, że jego mamą jest moja babcia. Jackie Lee udawała bowiem, że go urodziła, aby ukryć hańbę córki. Prawda o sobie, którą wreszcie poznał, uaktywniła jego skłonności maniakalno-depresyjne. Odtąd żył w najciemniejszych rejonach świata, który sobie wyimaginował. Od samego początku mama i on byli traktowani przez elity Palm Beach jak pariasi i dziwacy. W Lindenie utrwalało się poczucie, że jest nic niewartym odmieńcem, i stawał się coraz bardziej introwertyczny. Jego stan dramatycznie się pogorszył po śmierci naszej mamy – ciągnęła. – Chciał wręcz uwięzić mnie w domu i razem ze mną odciąć się od całego świata za murami naszej posiadłości. To było załamanie nerwowe tak silne, że trafił na oddział zamknięty. Teraz chyba rozumiesz, czemu Joya del Mar nie jest dla niego najszczęśliwszym miejscem na ziemi?

Uśmiechnęła się.

– Widać to w jego sztuce. Obrazy, które maluje w hostelu, są jaśniejsze i bardziej pogodne niż te, które powstały tutaj. Zgadzasz się?

Kiwnęłam głową.

– Szkoda, że nie możemy sprzedać Joya del Mar i przenieść się w jakieś inne miejsce, gdzie mógłby być szczęśliwy.

– Nie sądzę, żeby to rozwiązało wszystkie jego problemy, kochanie – odparła mama.

Wyczułam, że są jeszcze niedopowiedziane sprawy i tajemnice, które czają się w półmroku tego pokoju, ale nic nie wskazywało, że mama zdradzi mi wszystko.

– Kiedy wyjdę za mąż i się wyprowadzę, muszę mieć dom tak duży, żeby wujek mógł tam zamieszkać.

– Może tak będzie. – Uśmiechnęła się i przymknęła oczy. – Claude jest taki piękny… – wymamrotała. – Prawda, Hannah? Mam nadzieję, że wszystko będzie z nim dobrze, i modlę się o to. Też się módl, kochanie, za swojego małego braciszka.

Mama zasypiała, jej oddech stał się cichy i równy. Posiedziałam jeszcze chwilę przy łóżku, wreszcie wstałam i podeszłam do szyby w sali noworodków, żeby popatrzeć jeszcze raz na braciszka; na tę maleńką istotkę, która samym swoim pojawieniem się uszczęśliwiła moją mamę i Miguela.

Mimo woli pomyślałam o wujku Lindenie, urodzonym w tajemnicy przed światem. Niedługo zdążył się nacieszyć swoją mamą, gdyż trafiła do kliniki mojego dziadka. Czy takie małe dzieci potrafią odczuwać rozłąkę i tęsknią za swoimi mamami, nie bardzo jeszcze wiedząc, czemu im tak smutno i źle? Czy wujek Linden wpadł w rozpacz tamtego wieczoru, kiedy płakał i przyszła go pocieszyć nie mama, a babcia?

Claude drgnął nagle, a potem zaczął machać rączkami i wrzeszczeć, zaciskając malutkie piąstki. Wydawało się, że nikt nie zwraca na to uwagi. Rozejrzałam się nerwowo i zobaczyłam, że idzie do niego pielęgniarka. Potrzymała go chwilę, ale nie przestał płakać. Wydzierał się tak, że twarzyczka mu poczerwieniała. Zróbcie coś, zanim udławi się łzami, błagałam w myślach.

Już chciałam walić w szybę i wołać, kiedy pielęgniarka uśmiechnęła się, jakby nic się nie stało, powiedziała coś do drugiej siostry i wyniosła dziecko z sali. Uspokoiłam się, kiedy zobaczyłam, że niesie je do pokoju mamy.

– Co mu się stało? – zapytałam.

– Nic, po prostu jest głodny. – Poszła obudzić mamę, żeby nakarmiła synka piersią.

Jeśli miałam jakiekolwiek wątpliwości co do pozycji małego Claude’a w rodzinie, straciłam je, widząc, jak z zapałem ssie pierś mamy, a jej twarz promienieje niemal anielską radością. Nigdy mi nie powiedziała, czy karmiła mnie piersią, czy nie. Nagle koniecznie zapragnęłam wiedzieć, jak było.

– Jest bardzo głodny – powiedziała mama. – To dobry znak.

– Mnie też karmiłaś piersią? – zapytałam naglącym tonem.

Uśmiech mamy zbladł.

– Nie, kochanie. Byłam zbyt rozbita. Ogłosiliśmy z twoim tatą separację i czułam się okropnie. Wbrew temu, co mi wszyscy mówili, uważałam, że wina leży po mojej stronie, że pozwoliłam, aby zrujnował mi życie.

– I pewnie nie chciałaś, żebym się urodziła?

– Bardzo chciałam, ale sytuacja, w jakiej się znalazłam, przerosła mnie. Wpadłam w rozpacz. Mama umarła, stan Lindena się pogorszył, a ja byłam w ciąży z mężem, który bardziej dbał o opłatę parkingową niż o wierność małżeńską. Jednak w chwili, kiedy pojawiłaś się na świecie, wszystko się zmieniło. Jakby słońce nagle wyszło zza czarnych chmur.

– W takim razie dlaczego nie karmiłaś mnie piersią?

Zawahała się, zerknęła na Claude’a, a potem przeniosła wzrok na mnie i uśmiechnęła się z przymusem. Te jej wymuszone uśmiechy zawsze sprawiały wrażenie, jakby miała zareagować skrajnie: śmiać się albo płakać.

– Już ci mówiłam, Hannah, że przeżywałam głęboki kryzys. Mogłam liczyć tylko na Miguela. Musiałam szybko stanąć na nogi. Starałam się jak najdłużej zostać z tobą w domu, ale stało się jasne, że mój stan się nie zmieni, jeśli nie wyjdę do świata i czymś się nie zajmę. Miałaś wspaniałą nianię, Donnę Castillę, a świętej pamięci pani Davis troszczyła się o ciebie jak o własną wnuczkę. Był z tym nawet kłopot, bo panie ciągle się kłóciły, co jest dla ciebie dobre, a co nie. Pamiętasz coś z tego?

– Trochę.

– W sumie się cieszę, że nie zatrudniałam niani tak długo jak moja matka adopcyjna, choć Amou była mi bardziej matką niż ona. Ty, dzięki Bogu, miałaś mnie i ojczyma, który kocha cię jak własną córkę.

– Teraz będzie miał dwójkę dzieci do kochania – zauważyłam cierpko.

Mama spojrzała na Claude’a. Zastanawiałam się, czy w moim głosie usłyszała ukryte lęki. Bo przecież chciałam powiedzieć, że Miguel będzie kochał syna bardziej niż mnie. I trudno się dziwić, myślałam. Claude jest jego rodzonym dzieckiem i pierworodnym synem.

– Czy to boli? – spytałam.

– Karmienie piersią? Nie, przeciwnie. Ale niewiele matek z Palm Beach tak robi. Panicznie się boją, że stracą figurę.

– A ty się nie boisz?

– Nie – zaprzeczyła z przekonaniem. – Przecież najważniejsze jest jego dobro.

Skoro najważniejsze jest dobro dziecka, czemu nie dbałaś o mnie? – miałam ochotę zapytać, ale nie zrobiłam tego. Patrzyłam jeszcze chwilę, jak karmi, a kiedy pielęgniarka zabrała dziecko, zeszłam na dół, żeby kupić w szpitalnym kiosku magazyny dla mamy. Gdy wróciłam do pokoju, był tam już Miguel. Z ożywieniem opowiadał o zebraniu na wydziale, a mama słuchała z rozbawioną miną.

– Tak to z nimi jest! – pomstował. – Tokują, tokują i zero inicjatywy! – irytował się.

– Bo się boją, Miguelu. Muszą najpierw zagadać swoje obawy. Potrzebują czasu.

– Jakby mieli nieograniczone zasoby tego czasu. Oni są beznadziejni! – Zamachał rękami i zniechęcony opadł na fotel. Popatrzył na mnie i pokręcił głową.

– Nie wychodź za nauczyciela, chyba że oprócz pensji będzie miał majątek – powiedział.

– Nie zamierzam wychodzić za mąż.

– Co? Dlaczego?

– Najpierw muszę zadbać o studia i pracę.

– Twoja mama zadbała o to, mając dziecko i męża. – Miguel patrzył z miłością na mamę.

– Z mamą jest inaczej – odparłam. – Psycholożka może prowadzić praktykę w jednym miejscu. Ja zamierzam podróżować, jeździć w trasy, bywać na imprezach. Nie będę miała czasu na męża, a co dopiero na dziecko.

– Och, na pewno znajdziesz na to czas.

– Nie. I na pewno nie będę karmić piersią – oświadczyłam, prawie krzycząc.

Uśmiech zniknął z jego twarzy. Znów spojrzał na mamę.

– Zostawmy ten temat, Hannah. Jesteś jeszcze za młoda, żeby martwić się o takie rzeczy – powiedziała mama. – Co mi przyniosłaś? – Podałam jej magazyny. – Jedźcie już do domu – dodała.

– Dobrze. – Miguel wstał. – Wpadnę jeszcze po kolacji.

Pochylił się nad nią i lekko pocałował w usta.

– Dziękuję ci za mojego syna – szepnął na tyle głośno, że usłyszałam.

Mama promieniała.

Ruszyłam do drzwi.

– Hannah? – Wyciągnęła do mnie ramiona.

Zawróciłam i pozwoliłam, żeby mnie objęła i pocałowała w policzek, ale usta miałam zaciśnięte.

– Dbaj o Miguela – poprosiła. – Pilnuj, żeby jadł ciepłe kolacje w domu, a nie żywił się w jakichś barach przy drodze. – Rzuciła mu ostrzegawcze spojrzenie.

Roześmiał się.

– Ta kobieta czyta moje myśli. Nic dziwnego, że jest taką dobrą psychoterapeutką.

Gdyby potrafiła przeczytać moje myśli, dowiedziałaby się, jak bolesne to wszystko jest dla mnie. Ból zdawał się przenikać całe moje ciało, usztywniając kroki. Miguel chciał, żebyśmy po drodze zatrzymali się przy noworodkach.

– Muszę popatrzeć na niego jeszcze raz, bo nie uwierzę, że to się dzieje naprawdę.

Claude tym razem smacznie spał, napojony mlekiem mamy. Nie łączyła ich już pępowina, ale dalej był z nią ściśle związany.

Nie miał jeszcze dnia, a już stał się częścią tej rodziny w stopniu dużo większym niż ja, pomyślałam gorzko.

W stopniu, którego nigdy nie osiągnę.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

PEŁNY SPIS TREŚCI:

WE WŁASNEJ RODZINIE CZUŁA SIĘ OBCO…

Prolog. OPOWIEŚĆ HANNAH

Rozdział pierwszy. WCZEŚNIAK

Rozdział drugi. BRACIA I SIOSTRY

Rozdział trzeci. RODZICIELSKA TROSKA

Rozdział czwarty. POCAŁUNEK MIŁOŚCI I NADZIEI

Rozdział piąty. NIEBEZPIECZNE OBJAWY

Rozdział szósty. KOLCZYKI

Rozdział siódmy. TRUDNE URODZINY

Rozdział ósmy. UCIECZKA

Rozdział dziewiąty. W TRASIE

Rozdział dziesiąty. WIELKA UCIECZKA

Rozdział jedenasty. CASA DE LA LUNA

Rozdział dwunasty. CÓRKI I DUCHY

Rozdział trzynasty. PORTRET ROSEMARY

Rozdział czternasty. DECYZJA NA ROZSTAJACH

Rozdział piętnasty. PRAWIE SZCZĘŚLIWE ZAKOŃCZENIE

Epilog. PRZEBACZENIE