Ben Berkeley

Kołyska Judasza

Przekład: Agnieszka Ewa Hoffmann

Tytuł oryginału: Judaswiege

Copyright © 2011 by Piper Verlag GmbH, München

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., Warszawa 2013

All rights reserved

Tłumaczenie: Agnieszka Ewa Hoffmann

Redaktor prowadzący: Agnieszka Trzebska-Cwalina/Hachette Polska

Redakcja: Magdalena Odnous

Projekt graficzny okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Fotografia wykorzystana na I stronie okładki: © Ibushuev / Istockphoto.com

Skład i łamanie: Sławomir Drachal

Wydawca:

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 02 82, 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-7881-267-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Aneta Rawska / Virtualo Sp. z o.o.

Od autora do autora

Rozdział 1

Czerwiec 2004

Big Beach, wyspa Maui, Hawaje

Jessica, beztrosko roześmiana, z pluskiem rozbijała stopami płytkie fale rozlewające się po plaży. Wokół niej dokazywał obcy czarno-biały pies. Cieszyła się z tej przypadkowej znajomości z sympatycznym futrzanym kłębkiem. Ze śmiechem spryskała mu mordkę kilkoma kroplami wody, co zwierzak skwitował krótkim szczeknięciem i popędził z powrotem do pana po miękkiej plaży, rozświetlonej wieczornym słońcem.

Pozwoliła falom spłukać piasek ze stóp i wróciła biegiem do ręcznika; zrobiło się późno. Była za kwadrans siódma, o wpół do ósmej miała zjeść kolację z Adrianem. Pewnie znowu wyczaruje coś wspaniałego; był kucharzem nie tylko z zawodu, ale i pasji. Nic dziwnego, że stawał przy kuchni nawet w niektóre wieczory ich miodowego miesiąca. Jessica korzystała wtedy z okazji, żeby popływać albo pochodzić po górach, ale na kolację punktualnie wracała do kwatery.

Czy to nie piękne, że po sześciu latach nadal wyczekiwała spotkania z nim z radością, pomyślała z uśmiechem. Wiatr muskał drobne włoski na jej ciele, aż zadrżała z zimna. Owinęła ręcznik wokół bioder i wzięła klapki.

Raz jeszcze obejrzała się za siebie na morze, na tajemniczą wyspę, która wznosiła się u wybrzeża jak ponadwymiarowy ciemny głaz. Ciekawe, czy mieszkają tam ludzie? – po raz setny zadała sobie to pytanie po drodze do samochodu wziętego z wypożyczalni. Mokry, lepki piasek łaskotał przyjemnie między palcami stóp.

Po niecałych dwóch minutach była przy samochodzie. Włożyła letnią sukienkę na bikini. Wnętrze jeepa było nagrzane; ze środka buchnęła fala dusznego, gorącego powietrza. Pootwierała okna, potem uruchomiła silnik i samochód powoli wytoczył się z parkingu. Czuła ssanie w żołądku. Najwyższa pora, żeby coś zjeść. Może znowu będą te fantastyczne steki z samogłowa?

Ślinka nabiegła jej do ust i w tym momencie z zamyślenia wyrwał ją dźwięk komórki. To pewnie Adrian zastanawiał się, gdzie się podziewa.

– Halo, Adrian – przywitała z uśmiechem swego świeżo poślubionego ukochanego. Coś trzasnęło w słuchawce. Słabe połączenie, pomyślała. To typowe na Maui, wyspiarze wyraźnie nie panują nad swoimi sieciami komórkowymi.

– Adrian? – powtórzyła.

– Niezupełnie – odpowiedział czyjś cichy głos.

– Kto mówi? – zapytała z lekkim poirytowaniem, pewna, że ktoś dodzwonił się do niej przez pomyłkę.

– Jessico, chcę, żebyś zachowała spokój – powiedział nieznajomy.

Co to miało znaczyć? Czyżby coś się stało z Adrianem? Żołądek ścisnął się jej w przeczuciu czegoś złego.

– Co się stało? – Chciała wiedzieć.

– Jeszcze nic – uspokoił ją głos. – Zajrzyj pod fotel, Jessico. – Głos brzmiał zimno i beznamiętnie.

Zadrżała jej ręka. Czego chciał ten facet? Po co miała zaglądać pod fotel? Oszołomiona skierowała ciężki wóz na pobocze i spojrzała we wsteczne lusterko. Oprócz niej na szosie nie było żywej duszy. Przesunęła dźwignię automatycznej skrzyni biegów w pozycję parkowania i schyliła się. Jej oczy z trudem przyzwyczajały się do ciemności pod siedzeniem. Wstrzymała oddech, serce biło jej nierówno. Co to wszystko miało znaczyć? Kiepski żart któregoś ze znajomych Adriana? Zatrzymała wzrok na czerwonej, migającej równomiernie diodzie. Światełko umieszczone było na sporym szarym pakunku z plastiku, oklejonym szeroką taśmą.

Siedziała na bombie.

– Jessico, zajrzałaś pod siedzenie? – odezwał się głos. Tym razem pobrzmiewała w nim wyższość. Odniosła wrażenie, że mężczyzna na drugim końcu linii się uśmiecha.

– Tak – wydusiła.

– Dobrze. Nie wysiadaj z wozu.

Myślała gorączkowo. W zasięgu wzroku nie było żadnych samochodów, była sama na zakurzonej szosie. Skąd niby miał wiedzieć, czy wysiądzie, czy nie?

Jakby czytając w jej myślach, powtórzył:

– Nie wysiadaj, Jessico. Nie rób nam tego. Widzę cię.

Chociaż Jessica nie miała skłonności do pocenia się, sukienka lepiła się jej do skóry; adrenalina robiła swoje. Strach, stres i pot. Ogarnęła ją panika. Co miała robić, czego chciał ten facet? Chciał ją uprowadzić? Z powodu Adriana? Dla pieniędzy? Do cholery, Adrian…

– Nie pytaj, dlaczego. Nie chodzi o Adriana, chodzi tylko o nas dwoje.

Jakby czytał w jej myślach. Przełknęła ślinę i wybąkała:

– Co to znaczy: o nas dwoje?

– Dowiesz się we właściwym czasie – zaśmiał się głos. – A teraz jedź dalej. I nie przekraczaj prędkości, w końcu nie chcemy, żeby wydarzył się wypadek, prawda, Jessico?

Dlaczego on bez przerwy powtarza moje imię? – zirytowała się. Popieprzony freak. Jaki miała wybór? Jeśli bomba jest prawdziwa, musi grać na zwłokę. A jeśli nie, jeśli to tylko jakiś psychol, który chce napędzić jej strachu? Jakoś w to nie wierzyła. Może to dawny kochanek. Który z nich był na tyle szalony, żeby zrobić coś takiego? Nie miała pojęcia. Z drugiej strony, kto wie, co w kim siedzi? W najciemniejszych zakamarkach, tam, gdzie kryją się najmroczniejsze fantazje.?

Jedyne, co przychodziło jej na myśl, to tamten jeden raz. Parę lat temu, mroczny bar, parę drinków, jedna noc. W łóżku zaczął ją podduszać. Nie robiła z tego afery, była zamroczona alkoholem i nawet ją to kręciło. Czy to mógł być jego głos? Nic już nie wiedziała, poza tym, że siedzi na bombie, a jakiś głos grozi jej, że bombę zdetonuje, jeśli nie zrobi tego, czego żąda.

Postanowiła nie ryzykować i chwilowo poddać się jego woli. Rozsądek walczył o przejęcie panowania nad sytuacją. A gdyby tak po prostu zatrzymała się gdzieś przed posterunkiem policji i wyskoczyła z wozu? Bohaterowie filmów zawsze wyskakiwali z eksplodujących samochodów i uchodzili z tego cało. Oceniła własne szanse, ale musiała przyznać, że zbyt mało wiedziała. Czuła wszechogarniającą bezradność. Mimo to uruchomiła silnik.

– Dobrze, Jessico. Pojedź tą drogą do następnego rozdroża i na północy wyspy skręć w stronę Hany. Potem do ciebie zadzwonię. I pamiętaj, że cię widzę, dobrze? Zrobisz to dla mnie, Jessico?

Jakby mogła w ten sposób cofnąć czas, przycisnęła słuchawkę do ucha, wsłuchana we własny oddech. Walczyła z paniką. Kiedy nie odpowiedziała, głos przybrał ostrzejszy ton:

– Jessico, zrozumiałaś mnie?

– Tak – odparła. Co innego jej pozostało?

– Dobrze. Odezwę się – obiecał.

Zgodnie z żądaniem szaleńca ruszyła dalej szosą i we wskazanym miejscu skręciła do Hany. Droga prowadziła wzdłuż wybrzeża ostrymi zakrętami. Trasę tę upodobali sobie turyści; podobno należała do najpiękniejszych na Hawajach. Był kwadrans po siódmej. O tej porze okolica już się wyludniła, a zakręty przecinały samotnym wężykiem bujną roślinność Maui. Musiała jechać wolno, droga raz po raz zwężała się w jednopasmówkę. Mijała kolejne atrakcje: bliźniacze wodospady i… opuszczony stragan oferujący za dnia chleb bananowy. O tej porze jednak wszystkie sklepy były zamknięte na głucho.

Niekiedy wydawało się jej, że dostrzega w tyle parę reflektorów. Zwolniła, ale samochód jej nie dogonił. A więc tam jesteś, pomyślała. Czy mogła zaryzykować wyskoczenie z wozu w tym miejscu? Droga była tak kręta, że prześladowca, chcąc nie chcąc, musiał stracić ją z oczu. Tak, to mogło się udać. Zaczekała na dwa bardzo wąskie następujące po sobie przesmyki, jednocześnie próbowała wybiec wzrokiem jak najdalej naprzód. Kiedy żółty znak z dużymi czarnymi strzałkami zapowiedział niezwykle ostry zakręt, postanowiła spróbować szczęścia w tym miejscu. Jeszcze czterdzieści metrów, dwadzieścia. Zadzwoniła komórka. Drżącymi palcami wcisnęła przycisk.

– Jessico, spójrz na prawo, w górny róg przy ramie drzwi. I proszę, nie traktuj mnie jak idioty. To drastycznie zmniejsza twoje szanse przeżycia. Jesteśmy prawie na miejscu, pierwszą część masz już niemal za sobą. Za najbliższym zakrętem zjedź w prawo w bambusowy zagajnik. Droga jest wąska i błotnista, ale jestem pewien, że ją znajdziesz.

Rozłączył się. Zerknęła we wskazane miejsce i zaklęła. Do szyby przyklejony był ledwie widoczny czarny obiektyw. Obserwował ją przez cały czas. Shit. Jej plan spalił na panewce. Nie miała szans, to on dyktował warunki. To miażdżące przeświadczenie sprawiło, że weszła w zakręt ze zbyt dużą prędkością. Poczuła, że wypada z drogi. Potężnym wozem zarzuciło i Jessica gwałtownie wcisnęła hamulec. W ostatniej chwili zatrzymała się przed stromym urwiskiem. Puls i oddech ścigały się ze sobą w szaleńczym tempie. Miała wrażenie, że serce za moment przestanie jej bić. Ale wtedy ten pomyleniec osiągnąłby swój cel bez kiwnięcia palcem. Zacisnęła kurczowo dłonie na kierownicy i ruszyła dalej.

Za kolejnym zakrętem w prawo zaczęła szukać bocznej drogi, o której mówił. Gęste kępy bambusów wystrzeliwały w górę niczym setki monstrualnych szaszłyków. Czego on od niej chciał? W głowie przemykały jej koszmarne obrazy: rozwarte uda, krzyk, dłoń zasłaniająca jej usta. I ból. Poczuła skurcz w żołądku. Jaki miała wybór?

Rozpaczliwie próbowała utrzymać w drżących rękach kierownicę, kiedy po prawej stronie dostrzegła odchodzący w bok błotnisty trakt, prowadzący w głąb nieprzebytej gęstwiny. Prawie przegapiła skręt. W ostatniej chwili szarpnęła kierownicą, a samochód znowu wpadł w poślizg.

Kiedy odzyskała nad nim kontrolę, tak gwałtownie zakołysał się na wykrotach, że wystraszyła się, iż bomba samoistnie eksploduje, ale nic takiego się nie stało. Po pięćdziesięciu metrach droga skończyła się raptownie. Musiała źle skręcić. Odwróciła głowę i wrzuciła wsteczny bieg, i w tym momencie znowu zadzwonił telefon. To cud, że na tym odludziu w ogóle miała zasięg. Odezwała się drżącym głosem:

– Tak?

– Dobrze się sprawiłaś, Jessico. Pierwszy etap masz za sobą.

– Jaki pierwszy etap? – wykrzyknęła w panice łamiącym się głosem. – Czego pan chce?

– Zachowaj spokój. To znacznie zwiększa twoje szanse przeżycia. Nie lekceważ mnie i trzymaj nerwy na wodzy, to najważniejsze.

Przełknęła łzy. Jedno było pewne: jeśli chciała bez szwanku wyjść z tego koszmaru, musiała wziąć się w garść. Nie dlatego, że on tak mówił, ale dlatego, że inaczej umrze ze strachu. Nie potrzebowała do tego perwersyjnego gwałciciela, który podłożył jej pod fotel bombę. Więc dobrze. Przede wszystkim musi się dowiedzieć, czego on od niej chce, a potem jakoś powiadomić Adriana. On będzie wiedział, co robić; on zawsze wie, co robić.

– Czego pan ode mnie chce? – zapytała ponownie. Jej głos brzmiał pewniej, miała już przynajmniej mglisty pomysł, jak umknąć szaleńcowi.

– Rozumiem twoją ciekawość. Powiem ci. – Jej uwagę zwrócił błysk we wstecznym lusterku. Z głównej drogi zboczył na błotnisty leśny trakt drugi samochód. To musiał być on. Światła podskakiwały, kiedy wóz pokonywał wyboje. Znowu poczuła narastającą panikę, ale stłumiła ją. Panuj nad nerwami, uspokajała się.

– Jessica? – odezwał się głos. Prześladowca się zatrzymał. Reflektory rozświetlały mrok; słońce już prawie zaszło i za parę minut w bambusowym zagajniku zapanują kompletne ciemności.

– Tak? – odpowiedziała.

– Teraz zgasisz silnik i wyłączysz światła, a potem położysz kluczyki na dachu samochodu.

Przełknęła ślinę. Uświadomiła sobie, że z każdym
się z tego piekła. Z drugiej strony – nie mogła go prowokować. Chciał, żeby położyła kluczyki na dachu. No i dobrze, na tej tykającej bombie i tak nie wytrzymałaby ani sekundy dłużej. Jeśli chciał, żeby wysiadła z wozu, to niech tak będzie. Wyłączyła światła. Las wyrósł przed nią ciemną zasłoną. W zwolnionym tempie wyjęła kluczyki ze stacyjki, przełożyła je do lewej ręki i położyła na dachu. Zamknęła oczy, w myślach układała plan.

– Czego pan ode mnie chce?

– Dostaniesz szansę. Naprawdę – powiedział takim tonem, jakby to było coś najbardziej naturalnego na świecie.

– Gdyby nie pan, nie potrzebowałabym żadnej szansy. Nie prosiłam o to wszystko, zapomniał pan?

Głos zarechotał. Pozbawiony emocji śmiech, dziwnie nierzeczywisty. Śmiech psychopaty.

Jessica pomyślała o Adrianie i matce, która zawsze ostrzegała ją przed mężczyznami. Mamo, generalizujesz, odpowiadała wtedy.

– Teraz komórka i możesz ruszać. Daję ci pół godziny przewagi, w końcu obiecałem ci szansę.

A więc to o to chodzi.? Co to ma być? Jakaś zboczona gra? Zabawa w podchody w ogródku sąsiada;. Niewinna i bez konsekwencji. Co planuje ten człowiek, który zadał sobie tyle trudu, by umieścić bombę w jej samochodzie? A może jednak bomba jest atrapą? Zdawała sobie sprawę, że ma związane ręce: on może ją obserwować i na każdy jej krok odpowiedzieć uruchomieniem detonatora. Na każdy, poza – być może – jednym. Ostrożnie, tak żeby się nie zorientował, wymacała przez cienki materiał sukienki zapasową komórkę. Tak, jeszcze ją miała. To była jej szansa na zdobycie przewagi. Mogła spokojnie zostawić telefon na dachu wozu. Jeśli się okaże, że to kawał, nic nie straci.

Kiedy jednak kładła telefon na dachu samochodu, nie mogła powstrzymać drżenia rąk. Cofnęła dłoń, zastanawiając się, co teraz zamierza zrobić mężczyzna, skoro nie mógł już się z nią porozumiewać. Usłyszała przeciągły pisk. Ogarnęła ją panika. Odpięła pasy i spojrzała na bombę. Na wyświetlaczu pojawiły się czerwone cyfry: 00:27, potem 00:26. Zegar odliczał po sekundzie. Miała niecałe pół minuty, żeby odbiec od auta na bezpieczną odległość. Fuck. Na tylnym siedzeniu chyba leżała latarka. Szukała tam wczoraj zgubionego kolczyka. Czarna maglite, ciężka i z nowymi bateriami. Potrzebowała latarki. Gorączkowo grzebała w bałaganie, przeklinając własne niedbalstwo. Raz jeszcze rzuciła okiem na zegar. Piętnaście sekund. Czternaście. Wreszcie wymacała opuszkami palców chłodny metal. Napięła się i porwała latarkę, potem otworzyła drzwi wozu i wyskoczyła na zewnątrz. Biegła, potykając się na błotnistym podłożu. Dlaczego nie założyła tenisówek, tylko wsiadła do samochodu na bosaka? Ponieważ dziś po południu nie było powodu, by wkładać kryte obuwie. Dzisiejsze popołudnie wydało jej się nagle bardzo odległe.

Jeszcze dwanaście sekund. Ślizgała się po leśnym poszyciu, rozpaczliwie próbując czegoś się przytrzymać. Zsunęła się po zboczu pagórka. Ale stok powinien osłabić siłę wybuchu, prawda? Jeszcze pięć sekund. Przycupnęła za wyjątkowo gęstym skupiskiem krzewów, gdy ogłuszająca eksplozja niemal rozerwała jej bębenki. Noc rozświetliła ogromna kula ognia. Jessica patrzyła na nią z niedowierzaniem. Z jej terenówki nie zostało chyba zbyt wiele.

A jednak nie atrapa, pomyślała. Przeczucie jej nie myliło. To naprawdę było dzieło psychopaty, a nie kiepski żart. Uświadomiła sobie, że gra toczy się o jej życie. Tamten obiecał jej pół godziny przewagi, ale wolała nie ryzykować i znaleźć się gdzieś dalej, zanim zadzwoni po pomoc. Kto wie, czy ten świr dotrzyma słowa. Puściła się co sił w nogach w dół zbocza. Z ziemi wystawały kamienie, na jednym z nich straciła równowagę i przewróciła się w błoto. Jasna cholera. Nerwowo zerknęła przez ramię. Zdołała pokonać niecałe dwadzieścia metrów. Jeszcze kawałek.

Dźwignęła się i brnęła chwiejnie dalej. Dostrzegła przed sobą rzeczkę. Trudno, musi dostać się na przeciwległy brzeg. Woda była lodowata, co na Hawajach nie zdarzało się często, ale na szczęście niezbyt głęboka. Wzięła komórkę do ręki, żeby jej nie zamoczyć, i ruszyła, brodząc, w kierunku drugiego brzegu. Bambusowy las wyglądał tam na jeszcze gęstszy. Zdołała rozpoznać tylko zarysy drzew, głębiej w zaroślach panowały zupełne ciemności.

Kiedy dotarła na brzeg, osunęła się na ziemię i wybrała numer Adriana. Nic. Czuła, jak wzbiera w niej panika. Popatrzyła na wyświetlacz i przekonała się, w czym tkwi problem: nie było zasięgu. Stłumiła panikę, ale strach pozostał. Tylko nie świruj. Rozejrzała się wokół gorączkowo. Za dnia rzeczka na pewno wyglądałaby uroczo. Tuż za miejscem, gdzie przez nią przeszła, struga niedużym wodospadem wpadała do doliny. Powyżej rozciągały się rozległe góry rezerwatu Ko’olau Forest: lasu tropikalnego położonego we wschodniej części Maui.

W górę czy w dół? Gdzieś w dole leżało miasteczko Paia, senna dziura, którą upodobali sobie surferzy. Jak daleko dojechała? Dobre piętnaście kilometrów. Na przełaj przez dżunglę zejdzie jej co najmniej do rana, zanim dotrze do cywilizacji. Z drugiej strony nie wiadomo, czy zasięg w górach będzie lepszy. Pomyśl, myśl wreszcie. Spojrzała na wyświetlacz komórki: dziewiętnasta czterdzieści pięć. Jej przewaga skurczyła się do niecałych dwudziestu minut.

Najbardziej obiecująca możliwość była oczywista: musiała wrócić do miejsca, w którym wariat połączył się z nią po raz ostatni. Stamtąd będzie mogła zadzwonić. Ale to oznaczało powrót w kierunku głosu. Powrót do psychopaty, który czekał na nią w swoim wozie. Jessica wzdrygnęła się na samą myśl o tym. Ale czy nie była to najlepsza z wszystkich możliwości? Myślała gorączkowo. A może powinna przebić się przez dżunglę do miasteczka? Nie, zdecydowała. Musi jak najprędzej dodzwonić się do Adriana, musi sprawić, by szala przechyliła się na jej stronę, i wziąć los w swoje ręce. Spojrzała raz jeszcze na telefon: za dziesięć ósma. Zostało jej jeszcze piętnaście minut. A czekanie z pewnością nie poprawiało sytuacji.

Wyszła z kryjówki za łodygami bambusa i spojrzała w stronę rzeki. Było jeszcze na tyle widno, by bez problemu dostać się na drugą stronę. Rusz się, ponagliła samą siebie. Wzięła swój największy skarb, telefon komórkowy, do lewej ręki, a ciężką latarkę, swą jedyną broń, do prawej. Była gotowa jej użyć, jeśli zajdzie potrzeba.

Kiedy dotarła na drugi brzeg, przystanęła na chwilę i wytężyła słuch. Dobiegł ją trzask gałęzi. Skąd dochodził ten dźwięk? Nie potrafiła go zlokalizować. Czy to on? Z rozpaczą wpatrywała się w czarną ścianę lasu. Nagle wszystko ucichło. Słyszała tylko plusk wody i lodowaty głos w swojej głowie: „Daję ci pół godziny, Jessico”.

Zacisnęła mocniej dłoń na latarce i zaczęła przedzierać się przez gąszcz. Liście i gałązki przy każdym ruchu drapały ją po rękach i, sprężynując, wracały z szelestem do pozycji wyjściowej. Ich szmer wydał jej się nierealnie głośny. Ale miała przecież jeszcze spory kawałek do pokonania, ponieważ musiała obejść samochód świra, by wydostać się na drogę od zachodu. Stamtąd wreszcie będzie mogła zadzwonić. Dla pewności jeszcze raz sprawdziła zasięg: nic. Z ziemi wyrastały grube źdźbła, które niemal przy każdym kroku głęboko cięły skórę bosych stóp. Nie myśl o tym.

Skradając się, pokonała mniej więcej pięćdziesiąt metrów w stronę szosy. Co rusz zerkała na symbol zasięgu, ale pozostawał bez zmian. Na szczęście telefon był naładowany. Zatoczyła szeroki łuk i dotarła do niewielkiego wzniesienia. Stąd mogła już dostrzec w mroku asfaltową nawierzchnię szosy parę metrów poniżej. Wreszcie! Telefon właśnie zalogował się do sieci. Drżącym palcem wybrała numer. Minęła wieczność, zanim w słuchawce rozległ się ciągły sygnał. Docisnęła telefon do ucha i czekała. Wreszcie usłyszała sygnał łączenia. Telefonu nikt nie odbierał. Podejdź, Adrian, proszę, odbierz wreszcie. I wtedy poczuła na plecach delikatny powiew.

– Wiedziałem, że wrócisz – wyszeptał zimny głos prosto do jej ucha. Szarpnęła głową i spojrzała w odrażającą czarną gębę. Ścigał ją sam diabeł! Ze strachu ugięły się pod nią nogi. Zamachnęła się wściekle latarką, żeby uderzyć nią napastnika. Ręka, w której trzymała telefon, została brutalnie szarpnięta w lewo.

– Adrian! – krzyknęła Jessica i wyciągnęła rękę po telefon, ale trafiła w próżnię; jej skarb roztrzaskał się na asfalcie. Potwór chwycił ją za włosy, pociągnął gwałtownie w tył, aż trzasnęło jej w kręgosłupie.

– A teraz biegnij, Jessico – polecił, ciężko dysząc, po czym brutalnie ją odepchnął.

Rozdział 2

Luty 2011

Krajowe Centrum Analizy Przestępstw Brutalnych, Quantico, Wirginia

Agent specjalny Sam Burke wydłubywał brud zza paznokci i pstryknięciem posyłał grudki do kosza na śmieci, stojącego po prawej stronie biurka. Muszę częściej uprawiać sport, pomyślał i pogładził lekkie wybrzuszenie na śnieżnobiałej koszuli, zdradzające, że przytył, odkąd zaczął pracować w Quantico. Nic dziwnego: rano jechał samochodem do pracy, cały dzień spędzał przy komputerze, a wieczorem wracał samochodem do domu. Ruchu miał mniej niż goryl w zoo; nawet nie mógł się pohuśtać na linach. W przerwach stołówkowe żarcie i donuty. Stracona sprawa, zawyrokował Sam i wgryzł się w słodkie ciastko w kształcie ślimaka, leżące na jego wymiecionym z akt i kurzu biurku.

Burke nie cierpiał papierzysk, a jeszcze bardziej rozpoczętej i porzuconej roboty. Papiery rozmnażają się, gdy zostawić je same sobie, powtarzał, zagadywany o czyściutki blat. Był przekonany, że to żaden fioł na punkcie porządku, mimo że ten czy ów drobiazg mógł na to wskazywać: posiadał siedemnaście par butów w dwóch kolorach, dziewięć czarnych garniturów, dwadzieścia pięć par identycznych skarpetek, trzynaście białych koszul i jedne dżinsy. Dżinsy wkładał tylko w niedzielę, co tylko podsycało biurowe plotki. Ale on miał swoje zasady. Nie chodziło o porządek, tylko o to, że tak było praktyczniej.

Mogli go sobie uważać za pedanta, najważniejsze, żeby robota nie rozmnażała się jak króliki tylko dlatego, że człowiek na moment spuścił ją z oczu. Jego rozmyślania przerwał telefon. Znudzony spojrzał na wyświetlacz: Wesley Brown z wewnętrznego 2256.

– Wesley, ty cholerny nadęty małolacie. Nienawidziłem cię już na statku Enterprise. Zawsze wszystko musisz wiedzieć lepiej – powiedział do siebie. Mimo to odebrał. Godzinę później miał stwierdzić, że nie całkiem się mylił.

Przemierzając ascetyczny korytarz wydziału zajmującego się cyberprzestępczością, zastanawiał się, jakimi trzeba być rodzicami, by dać dziecku na imię Wesley. Czy to możliwe, że starym nie zaświtało w głowie, iż w ten sposób wymierzają synowi surową karę? Nie, niemożliwe. Dorastali w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych i musieli znać Star Treka. Każdy zna Star Treka i tego przemądrzałego dupka Wesleya Crushera. I Tashę Yar, ideał kobiety z czasów młodości Sama. Równać się z nią mogła tylko jego eks, Klara, która go skreśliła, kiedy zniszczył jej karierę.

Jakże często zadawał sobie pytanie, czy wszystko mogło potoczyć się inaczej i czy rzeczywiście wyłącznie on ponosił winę, jak sugerowała Klara. Do dzisiaj co tydzień niewyraźnym charakterem pisma gryzmolił do niej listy na czerpanym papierze. Ciekawe, czy nadal pracuje jako kelnerka? Pewnie tak, jaki wybór miała jako była agentka specjalna na zwolnieniu warunkowym. Czy ona kiedykolwiek zaakceptuje, że wszystko i tak dawno było stracone, że zupełnie nic nie mógł dla niej zrobić?

Ich związek rozpadł się nieodwracalnie, i to przez niego, co do tego nie było najmniejszych wątpliwości. Czy nie mogli jednak pozostać przynajmniej przyjaciółmi? W głębi duszy w to nie wierzył, ale nadzieja umiera ostatnia. Tęsknił za wieczorami spędzanymi z Klarą przy kominku, za chwilami, gdy mówił do niej „Sissi”, i momentami, kiedy zaśmiewali się z największych głupot.

Otworzył drzwi do pokoju Wesleya Browna. W nozdrza uderzyła go specyficzna woń: ewidentnie pachniało tu burgerem. Cudownie wysmażonym, z cebulą i plastrem świeżutkiego pomidora.

– Co tu się dzieje? Jakiś pieprzony drive-in? – rzucił z udawaną złością.

Drobny, rudowłosy chłopak, który rzeczywiście wyglądał trochę jak chorąży Crusher z telewizyjnego serialu, pospiesznie zdjął nogi z biurka i zasłonił nieszczęsnego burgera kupką papierów. Co za maniery, pomyślał Sam.

– Przepraszam najmocniej, sir. To mój lunch…

– Wyluzujcie, chorąży Crusher – przerwał mu Sam. Czy mu się wydawało, czy ten szczawik naprawdę wywrócił oczami? Nie mógł mieć więcej lat niż jego serialowy imiennik, pewnie ledwie skończył dwudziestkę. Nowo utworzony wydział zajmujący się hakerami i innym wywrotowym elementem nowego tysiąclecia skupiał całą masę osobników wyglądających nieco inaczej niż reszta kolegów z FBI, a przede wszystkim znacznie młodszych. Sam, który – mimo konserwatywnych przyzwyczajeń – uchodził za otwartego przedstawiciela swego rocznika, cieszył się z tego, chociaż publicznie nigdy by się do tego nie przyznał. Dla chłopców z cybernetycznego pokolenia jako czterdziestodwulatek był już prawie dziadkiem.

– Okej, sir, nie ma problemu, sir – wybąkał Wesley. Wyraźnie odzyskiwał pewność siebie.

– Hej, wracasz z balu marynarzy? Przestań mi tu „sirować”, tylko powiedz, o co chodzi z tym fotoskanerem, o którym tak piałeś przez telefon – zażądał Sam i z zadowoleniem zauważył, że udało mu się zbić rozmówcę z pantałyku. Od dawna stosował tę taktykę wobec żółtodziobów i zazwyczaj działała bez zarzutu. Tylko w przypadku Klary jakoś nie. Znowu myślał o Klarze. Zniknij z mojej głowy, przynajmniej do fajrantu, dobrze?

– Eem… – zająknął się chłopak. – Więc tak: testujemy właśnie nową technologię, którą opracowaliśmy razem z gostkami z Google’a. Upraszczając, chodzi o rozszerzoną wyszukiwarkę zdjęć w sieci, które porównuje się następnie ze zdjęciami osób z bazy zaginionych.

Sam wpatrywał się w Wesleya bez zrozumienia.

– Okej, jeszcze raz, drukowanymi literami – zaczął rudzielec.

To była bezczelność, jakiej normalnie Sam nigdy by nie przepuścił, ale dziś był wyjątkowo łaskawie usposobiony. Młody wskazał na monitor na biurku.

– Weźmy to zdjęcie zaginionej osoby…

Fotografia przedstawiała niezłą laskę o latynoskich rysach twarzy. Przystojną kobietę, poprawił się natychmiast w myślach.

– A tutaj. – Chłopak pokazał na drugi monitor: – leci proces wyszukiwania zdjęć w Internecie: na serwerach firmowych, na prywatnych stronach, w portalach społecznościowych, wszędzie. Rezultaty widzi pan tutaj.

Sam uniósł prawą brew. Czy ten młokos chciał mu zakomunikować, że FBI potrafiło odnaleźć zaginioną osobę, jeśli założyła sobie konto na Facebooku na drugim końcu świata? Bo chyba na tym to, w uproszczeniu, polegało. Musiał przyznać, że wywody młodego geeka były dość interesujące. Tylko co to miało wspólnego z nim? Ofiary klienteli, którą się zajmował, nie zakładały kont na fejsie. Nie mogły. Jego sekcja Wydziału Badań nad Zachowaniem zajmowała się seryjnymi zabójcami.

– Podczas testów na bazie danych Programu Ścigania Brutalnych Przestępców, znaleźliśmy to…

Wesley kliknął ikonkę pliku. Obraz wypełnił cały ekran.

– Ja pierdzielę – mruknął Sam i usiadł na wolnym miejscu obok chorążego Crushera.

Rozdział 3

Marzec 2011

Sąd Okręgowy Nowego Jorku

Pia Lindt dolała wody do szklanki. Paragraf siódmy kodeksu postępowania Steina brzmiał: „Pusta szklanka wywołuje u obrońcy w procesie karnym blokadę”. Tyle przynajmniej nauczyła się w ciągu trzech miesięcy, odkąd zaczęła pracować dla Thibaulta Godfreya Steina w jego nadzwyczaj prestiżowej kancelarii. Kodeks postępowania jego autorstwa był arcyważny, by nie powiedzieć święty. To dlatego skrzętnie dbała o to, by wody w szklance nie było mniej niż dwie trzecie objętości, i pamiętała, by przygotować właściwe akta.

Niestety, kaprysy mecenasa były trudne do przewidzenia. Niewysoki mężczyzna o kruchym wyglądzie potrafił w sądzie kluczyć jak spłoszona sarna. Niezależnie od wszystkiego Pia mogła się cieszyć, że udało jej się podłapać posadę będącą szczytem marzeń każdego ambitnego studenta prawa karnego: posadę asystentki Steina. Z jednej strony − kancelaria owiana legendą, z drugiej – tajemnicą poliszynela było, że Stein ani nie wyznaczył następcy, ani nie miał spadkobierców. Dla uparcie dążących do celu przyszłych prawników, śmigających po korytarzach Harvardu, Yale czy Stanfordu, mieszanka prestiżu i pieniędzy miała nieodparty urok. Na elitarnych uniwersytetach określano Steina mianem adwokaciny – choć w tych słowach pobrzmiewał raczej podziw niż lekceważenie. Żaden inny obrońca nie mógł pochwalić się nawet w przybliżeniu tak porażającym bilansem jak Thibault Godfrey Stein, mierzący niecałe metr sześćdziesiąt pięć, siwowłosy mężczyzna o bladej twarzy oraz nosie przypominającym – Pia znowu nie mogła odpędzić tego skojarzenia – zeschły korzeń imbiru.

To w końcu Stein wybronił słynnego futbolistę, który zamordował żonę – tak czy nie? To on reprezentował w sądzie Kolumbijczyka, w którego samochodzie znaleziono pięćdziesiąt kilogramów kokainy – ale czy to na pewno był jego wóz? Dla Steina wina zaczynała się dopiero w chwili wydania wyroku, a paragraf dziesiąty jego kodeksu postępowania brzmiał: „Jeśli nie możesz wygrać, to postaraj się przynajmniej nie przegrać”. Pię zżerała ciekawość, jak zamierzał poradzić sobie dzisiaj, ponieważ sprawa była jasna jak słońce, a dowody przeciwko ich klientowi wydawały się miażdżące.

Oskarżenie właśnie zakończyło przesłuchiwanie swego najważniejszego świadka, detektywa z wydziału zabójstw, który prowadził dochodzenie. Prokurator świetnie sobie poradził, żaden z przysięgłych, który miał choć odrobinę oleju w głowie, nie mógł wątpić w jego precyzyjne wywody. Teraz wszystko było w rękach Steina. Prokurator wrócił na swoje miejsce, obcasy jego drogich włoskich butów zastukały na stuletniej kamiennej posadzce. Pewien zwycięstwa opadł na krzesło.

– Świadek jest pański, panie mecenasie – powiedział sędzia.

Pia zerknęła na kulfon przypominający bulwę imbiru po swej lewej stronie. Stein zetknął dłonie czubkami palców i uśmiechnął się. Upił łyk wody z pełnej szklanki. Nie za szybko, nie za wolno, dokładnie tak, by gest sprawiał wrażenie mimowolnego.

– Dziękuję – odpowiedział i odchrząknął.

– Panie i panowie przysięgli – zagaił, co było niezwykłe, ponieważ miał zadawać pytania świadkowi. – Przed państwem siedzi wierny sługa tego miasta, poważany funkcjonariusz policji. Pan Foudy bez wątpienia dla wszystkich z nas – powędrował wzrokiem po twarzach przysięgłych – jest synonimem uczciwego człowieka.

Foudy poruszył się niespokojnie na krześle.

– Powierzyłbym mu bez wahania życie własnych dzieci – ciągnął niski człowieczek. – Ponieważ wiem, że chroniłby je z narażeniem siebie. Podobnie chroniłby każdego mieszkańca Nowego Jorku. Każdego z was – ponownie prześliznął się wzrokiem po ławie przysięgłych. – Czyż nie mam racji, poruczniku Foudy?

Policjant skinął głową, zaskoczony. Zastanawiał się zapewne, kiedy prawnik przejdzie do rzeczy.

– Ale… – Stein zatrzymał się przed ławą przysięgłych i zawiesił głos. – …Nie o to dziś chodzi, prawda? Dzisiaj nie chodzi o stwierdzenie, czy porucznik Foudy jest poważanym policjantem, któremu powierzylibyśmy nasze dzieci. W gruncie rzeczy chodzi o coś zupełnie innego.

Przysięgli spoglądali po sobie niepewnie. Najwyraźniej Stein zaniepokoił ich swoim wywodem. Podobnie jak Foudy, nie byli przygotowani na mowę końcową w środku procesu.

Stein kontynuował niewzruszenie:

– Chętnie potwierdzę to, co pan prokurator jakże trafnie przedstawił dzisiejszego przedpołudnia. Giorgio Canelli wrócił do domu dwudziestego trzeciego lutego o godzinie dwudziestej trzeciej pięć. Samochodem. Z kolacji biznesowej na mieście, gdzie zjadł talerz spaghetti i wypił lampkę czerwonego wina.

Pia Lindt uśmiechnęła się w duchu. Talerz spaghetti? Zgodnie z zeznaniem posiłek składał się z tagliatelli z truflami z regionu Périgord oraz horrendalnie drogiego barolo, za którego butelkę restauracja liczyła sobie trzysta pięćdziesiąt dolarów. Stein próbował przybliżyć świat swego klienta do poziomu będącego w zasięgu przysięgłych. Pia po raz trzeci towarzyszyła Steinowi w sądzie i za każdym razem adwokat wybierał całkowicie odmienną strategię. Paragraf trzeci kodeksu postępowania: „Zmieniaj taktykę częściej niż krawat”. Pia zaczynała rozumieć, dlaczego metody Steina nie dało się studiować i dlaczego kategorycznie odmawiał wykładów. Jego sposób myślenia wykraczał poza ramy jakiegokolwiek seminarium.

Pia po raz kolejny ze zdziwieniem zadała sobie pytanie, dlaczego właśnie ją wybrał na swoją asystentkę. Ze względu na wygląd? Nie uważała się za nieatrakcyjną, ale jako modelka nie miałaby najmniejszych szans. Wprawdzie jej metr osiemdziesiąt to odpowiedni wzrost na wybieg, ale odpowiedni wzrost to wszystko, czym mogła się pochwalić. Miała zbyt krągłą figurę i za duży nos. Czy mężczyznom też kojarzył się z korzeniem imbiru? – przestraszyła się i dotknęła go ukradkiem. Nonsens, nie jest tak źle. Skup się lepiej na procesie, Pio.

– Kiedy pan Canelli otworzył drzwi wejściowe, zawołał żonę.

Stein nadal potwierdzał tylko wersję prokuratury, co w gruncie rzeczy było całkowicie zbędne. Pia zastanawiała się, kiedy jej szef wreszcie przystąpi do zadawania pytań.

– Ale ona nie odpowiedziała – ciągnął. – Canelli poszedł do kuchni, nalał sobie wina i zszedł do sypialni, gdzie spodziewał się ją zastać. Zawołał ją po imieniu: „Mario, skarbie, jesteś tam?”. Wołał raz po raz. Kiedy nadal nie otrzymywał odpowiedzi, wyszedł przez otwarte drzwi na taras, podszedł do basenu. I wtedy przeżył szok. Zobaczył żonę leżącą na ziemi w kałuży krwi! Podbiega do niej, nachyla się, bierze w dłonie jej głowę. Z niedowierzaniem, jak w transie. Wciąż powtarza jej imię, mimo iż wie, że to bezcelowe. Rozgląda się wokół, dostrzega pistolet. Bierze go do ręki, zamroczony żalem i przerażeniem. Jego ukochana żona nie żyje. Sąsiedzi słyszą strzał i wzywają policję. Porucznik Foudy znajduje się w pobliżu i to on jest funkcjonariuszem, który wkracza z wyciągniętą bronią. Oczywiście jest ostrożny, któżby nie był? Ostatecznie ktoś oddał tu strzał. Porucznik Foudy zbliża się z bronią w ręku do basenu.

Stein zmienił pozycję. Nie zwracał się już do przysięgłych, ale do świadka oskarżenia.

– Czy tak było, poruczniku?

Otyły policjant odchrząknął. Widać było, że jest przyzwyczajony zeznawać jako świadek. Wiedział, czego oczekuje od niego prokurator, wypowiadał się jasno i wyraźnie:

– Nie sądzę, panie mecenasie.

– To interesujące, panie Foudy. A zatem nie sądzi pan… – Stein zmarszczył brwi i odwrócił się w stronę przysięgłych. Gestykulował trzymaną w ręku laską, a w srebrnej gałce odbijało się światło lamp. – To ważne, proszę dobrze zapamiętać te słowa: porucznik Foudy nie sądzi, by tak to się rozegrało.

Funkcjonariusz próbował zaprotestować, ale Stein uciął mu w pół słowa.

– W rzeczy samej bowiem dokładnie o to chodzi. Nie musimy dziś decydować, czy ślepo powierzymy porucznikowi Foudy’emu nasze dzieci. Jest szanowanym policjantem, ponad wszelką wątpliwość, co do tego jesteśmy zgodni. Ale dziś, panie i panowie przysięgli, stawiamy pytanie, czy ten poważany obywatel może wyrobić sobie zdanie o tym, co się naprawdę wydarzyło. Muszę przyznać, że nawet rozumiem porucznika. Proszę sobie wyobrazić, że zjawiają się państwo na miejscu zdarzenia. Sąsiedzi słyszeli strzały, a wy z pistoletem w dłoni poruszacie się po obcym domu, z obawą, że w każdej chwili ktoś was może postrzelić. I kiedy docieracie do basenu, widzicie tam mężczyznę z bronią w ręku, pochylonego nad ciałem. Co wam przychodzi do głowy?

Spojrzał po przysięgłych. Potem powoli, sztywnym krokiem przeszedł do stolika, by napić się wody. W ten sposób dawał im czas do namysłu, i to tak, że przysięgli sądzili, że to on potrzebuje chwili na zebranie myśli. To stąd paragraf wodny. Stary naprawdę był szczwanym lisem.

Wypił do połowy, a potem z uśmiechem zwrócił się do przysięgłych.

– Oczywiście, każdy by tak pomyślał. Oto sprawca z bronią w ręku. Naturalnie. Każdy człowiek, który ma choć odrobinę rozsądku, natychmiast nabrałby takiego przekonania. I dlatego porucznik Foudy nie sądzi, że wszystko mogło rozegrać się inaczej. Ale dziś, szanowni przysięgli, waszym obowiązkiem jest rozstrzygnąć, czy rzeczywiście taki był przebieg wydarzeń. A może prawdziwa jest wersja pana Canellego? Jeśli bowiem mają państwo choćby cień wątpliwości, wówczas pan Canelli będzie mógł jutro i pojutrze spożyć swoje spaghetti na wolności. Tylko wtedy, gdy będą państwo absolutnie pewni, że w grę nie wchodzi żaden inny sprawca, wolno wam będzie wydać na niego wyrok w sprawie o morderstwo.

Stein celowo zrobił przerwę, zanim podjął:

– Proszę powiedzieć, panie Foudy, od ilu lat pracuje pan w policji?

– W przyszłym roku będę obchodził dwudziestopięciolecie służby – odpowiedział z wyraźną dumą.

– W takim razie można zaryzykować stwierdzenie, iż jest pan ekspertem jeśli chodzi o miejsca zbrodni?

Mężczyzna przytaknął.

Stein zaczął wertować dokumenty, które Pia ułożyła w ten sposób, by mógł je wygodnie czytać.

– Jeśli chodzi o miejsca zbrodni ogólnie… Gdzie najczęściej znajduje pan najlepsze materiały dowodowe? Najbardziej przydatne ślady? Nie w tym konkretnym przypadku, tylko ogólnie. Powiedzmy, we wszystkich sprawach o morderstwo, które pan prowadził.

– Cóż, z reguły tam, gdzie najczęściej znajduje się DNA. W łóżku, w kabinie prysznicowej, na grzebieniu…

– Na przykład w odpływie basenu? – zapytał Stein zmienionym głosem, który tym razem zabrzmiał ostro, jak tnąca papier brzytwa. Pia wyczuła, że Stein wkracza w decydującą fazę.

– Ogólnie rzecz biorąc, owszem… – zaczął policjant, a Stein mu przerwał.

– W takim razie proszę powiedzieć, panie Foudy, czy zlecił pan sprawdzenie odpływu basenu pana Canellego pod kątem śladów DNA?

– W tym przypadku nie było to konieczne, ponieważ broń…

– Proszę odpowiedzieć na moje pytanie, panie Foudy. Czy zlecił pan badanie basenu pana Canellego pod kątem śladów DNA?

– Nie, ale…

– Widzi pan, panie Foudy, a ja owszem. – Stein uśmiechnął się z wyrozumiałością. – Jak już wspomniałem na wstępie, jestem w stanie pana zrozumieć. Każdy normalny człowiek zareagowałby tak jak pan. Mężczyzna siedzi z bronią w ręku na brzegu basenu, nachylony nad ciałem. Sprawa jasna jak słońce. Wyjmuje mu pan broń z ręki i próbuje go uspokoić.

– Ale on był zupełnie spokojny… – Foudy próbował uratować dla prokuratora to, co było jeszcze do uratowania. Ten zaś wiercił się niespokojnie na krześle, wyczekując sposobności, by zgłosić sprzeciw wobec nowych dowodów. Gmerał jednocześnie w papierach w poszukiwaniu czegoś, co przeoczył; twarz miał kredowobiałą.

– Wie pan, co jest zdumiewające, panie Foudy? W basenie znaleziono ślady dokładnie czterech osób: po pierwsze pana Canellego i jego żony, co nikogo nie dziwi, wszak to ich basen. Następnie chłopaka basenowego, co również nie stanowi powodu do zaniepokojenia. Ale znaleziono również czwarte DNA, panie Foudy. Zgodnie z planem czyszczenia basenu filtr wymieniono w poniedziałek. Ów osobnik musiał przebywać w domu pana Canellego w tym samym dniu – i to albo w pobliżu basenu, albo w samym basenie. Czy można wykluczyć, iż osoba ta zastrzeliła żonę mojego klienta, a wszystko rozegrało się tak, jak opisał oskarżony?

Porucznik odzyskał pewność siebie.

– Cóż, teoretycznie tak. Ale ślady mógł zostawić każdy. Chyba że pan może ustalić, do kogo należy to DNA?

– Otóż, panie Foudy, w rzeczy samej mogę – odezwał się Stein mocnym głosem telewizyjnego kaznodziei. – Był bowiem karany za uszkodzenie ciała. Chodzi o Mateo d’Albę. – Stein wskazał końcem laski na widownię. – Mógłbym prosić pana o powstanie, panie d’Alba?

Z tyłu sali podniósł się czarniawy, toporny facet w skórze i posłał krzywy uśmiech w stronę ławy przysięgłych. W sali zapanowało nagłe poruszenie, rozległy się szepty, a niektórzy z obecnych ledwie mogli usiedzieć na miejscu. Prokurator rozdziawił usta. Pia uzmysłowiła sobie, że Stein właśnie odniósł zwycięstwo. Ten skład ławy przysięgłych nie wyda wyroku skazującego, a prokuratura będzie musiała bardzo się wytężyć, jeśli zechce wszcząć kolejne postępowanie.

Prokurator wstał i przystąpił do pakowania dokumentów, mrucząc niewyraźnie:

– Prokuratura wnosi o umorzenie postępowania.

Podczas gdy sędzia, postukując młotkiem, próbował zaprowadzić spokój, prokurator wycedził w stronę policjanta:

– Spartolona sprawa, Foudy. Niech mi się pan nie pokazuje na oczy. I niech mi pan znajdzie wszystko o tym d’Albie.

Pia znalazła się u boku Steina, który usłyszał uwagę prokuratora. Uśmiechnął się drwiąco.

– Panie kolego, ale d’Alba twierdzi, że to nie on. Mówi, że to tamten. – Pokazał mężczyznę w jednym z ostatnich rzędów, który wyglądał identycznie jak świeżo upieczony sprawca.

– Bliźnięta jednojajowe – dodał Stein, mrugając do prokuratora. – Zapewne się pan zgodzi, że proces przeciwko braciom d’Alba może pan w tym momencie odłożyć ad acta. Bliźnięta jednojajowe cechuje niemal stuprocentowa zgodność DNA. Niech pan zgłębi temat, a stwierdzi pan, że będzie mógł udowodnić co najwyżej, iż jeden z nich przebywał na miejscu zbrodni. Ale nigdy pan nie udowodni, który.

To rzekłszy, pożegnał się i ruszył w kierunku zatłoczonego przejścia, ignorując po drodze wylewne podziękowania Canellego.

Pia podążyła za nim ze stertą dokumentów w objęciach. Ona również się uśmiechała. Poczucie wygranej mile ją łechtało, chociaż nie była przekonana, czy tego dnia zwyciężyła sprawiedliwość.

Na ulicy czekała już limuzyna Steina, stary rolls-royce phantom VI. Tym samym modelem nadal jeździła królowa angielska. Mecenas twierdził, że to ostatni porządny samochód, jaki wyprodukowano.

Kiedy zostawili za sobą zgraję reporterów i zatrzasnęły się ciężkie drzwi auta, Pia odetchnęła. Położyła dokumenty na siedzeniu między sobą a drobnym staruszkiem i wygładziła spódnicę garsonki. Starała się nie patrzeć na boki.

– Niechże się pani nie krępuje, panno Lindt. Proszę pytać – powiedział Stein.

Posłała mu spojrzenie z ukosa. Wyglądał na zadowolonego, niemal szczęśliwego. W małych oczkach osadzonych nad imbirowym kulfonem czaił się uśmiech, a poorana zmarszczkami twarz siedemdziesięciolatka nie zdradzała oznak zmęczenia. Już nie wyglądał tak cherlawo jak przed chwilą w sądzie.

– Jak pan z tym sobie radzi? – zapytała Pia. – Z winą klienta?

Przełożony uśmiechnął się z wyrozumiałością.

– Nie wolno pani patrzeć na to w ten sposób, panno Lindt. Nie naszym zadaniem jest rozsądzać o winie czy niewinności klientów. My wypełniamy nasz obowiązek, a prokuratura swój. Jeśli przeciwnika nie stać na twórcze podejście … cóż, jego pech. Równie dobrze oni mogli zlecić sprawdzenie odpływu. Nie zrobili tego.

– Chce pan przez to powiedzieć, że nie zmanipulował pan śladów DNA? – zapytała z nadzieją w głosie.

– W takim samym stopniu, jak Canelli nie zamordował swojej żony, panno Lindt. – Kąciki jego ust ściągnęły się lekko w dół, jakby z trudem powstrzymywał uśmiech.

Pia skierowała wzrok za okno, by w spokoju zastanowić się nad słowami mecenasa. Jak zwykle w paru krótkich zdaniach kilkakrotnie odwrócił kota ogonem. To w końcu Canelli zastrzelił żonę czy nie? Nie nadążała za nim. Jeszcze nie nadeszła pora lunchu, a ten leciwy człowiek o porażająco ostrym umyśle sprawił, że jej własne szare komórki uległy całkowitemu zmąceniu.

Popatrzyła na zewnątrz: niekończąca się kawalkada samochodów, w większości czarnych, białych lub srebrnych, przetaczała się w ślimaczym tempie przez wąwozy ulic. Cztery pasma wściekle trąbiących kierowców konkurujących o kolejne centymetry. Po najbarwniejszym mieście świata jeździły monochromatyczne auta. Jedynym urozmaiceniem tej blaszanej monotonii były żółte taksówki. W ślamazarnym ruchu godzin szczytu, który na Manhattanie kończył się grubo po zachodzie słońca, Pia po raz kolejny poczuła podziw dla kunsztu Edwarda, szofera Steina, któremu mimo wszystko jakoś udawało się łagodnie przepływać ulicami. Edward był jeszcze starszy niż Stein, miał twarz dobrotliwego dziadka. I był tak samo szarmancki.

Pia zagłębiła się w miękkiej skórze siedzenia i zerknęła na Steina. Czytał maile, które rano polecił jej wydrukować. Wyraz rozbawienia na jego twarzy zniknął, adwokat zastanawiał się nad czymś ze zmarszczonym czołem.

– Czy coś się stało, panie mecenasie? – zagaiła ostrożnie.

– Można to tak nazwać, panno Lindt – przyznał Stein, po czym dodał z westchnieniem: – Będziemy musieli przekazać staremu przyjacielowi przykrą wiadomość. Proszę mi podać telefon.

Pia wyłowiła z teczki swój telefon komórkowy. Kancelaria nie miała własnego, za to posiadała wizytówki ręcznie odbijane ze stalorytów oraz dysponowała centralką telefoniczną, która od trzech lat wygrywała melodyjkę Santa Claus is coming to Town nawet w środku lata. Kancelaria cieszyła się niewątpliwie znakomitą renomą, Stein jednak miał pewne skłonności do anachronizmów. Wybrał numer z pamięci, a zatem musiało chodzić o naprawdę dobrego przyjaciela, wywnioskowała.

– Adrianie, tu Stein. Szkoda, że pan nie odbiera, musimy spotkać się jak najprędzej. Jest pan w Nowym Jorku? Proszę do mnie oddzwonić pod numer… – Zamachał w jej stronę laską. Pia zanotowała na karteczce swój numer telefonu i podała mu ją. Stein odczytał do słuchawki ciąg cyfr i rozłączył się. Pewnie nie lubił automatycznych sekretarek albo do nich nie nawykł, pomyślała. Wzięła od niego komórkę i położyła ją na kolanach. Spojrzała jeszcze pytająco na Steina, ale ten znowu zatopił się w papierach.

Dwadzieścia minut później przekroczyli próg kancelarii położonej w szacownej dzielnicy Upper East Side. Wiktoriańska kamienica mieściła na bel-étage’u kancelarię, a oba piętra powyżej zajmował sam Stein. Do ekstrawagancji adwokata należał fakt, iż mimo wysokich honorariów, które bez wątpienia inkasował, nie zatrudniał sekretarki. Pia była jego jedyną pracownicą. Dlatego to ona otworzyła drzwi wejściowe, prowadzące na klatkę schodową, która niczym wąż oplatała wnętrze niemałego domu.

Pia zdawała sobie sprawę, że wartość budynku przekracza piętnaście milionów dolarów, ale nowojorskiego rynku od czasu kryzysu w nieruchomościach i tak nikt już nie ogarniał. Stein się niecierpliwił, więc pospieszyła z otwarciem drzwi. Mecenas pomaszerował przodem po ciemnym drewnianym parkiecie. Kancelaria składała się zaledwie z trzech pomieszczeń. Klienci podejmowani byli w dużej recepcji. Na jej ścianach wisiały cenne obrazy, pod którymi królowały potężne fotele, obite zieloną skórą. Na niewielkich stolikach obok czasopism poświęconych grze w polo i żeglarstwu rozstawiono popielniczki.

Stein, nie oglądając się na asystentkę, zniknął w gabinecie, przestronnym pomieszczeniu przypominającym bibliotekę. Pia powiesiła płaszcz i weszła do swojego pokoju. Mimo że był znacznie mniejszy od gabinetu prawnika, czuła się tu całkiem dobrze. Staromodne, ale eleganckie wyposażenie pomagało jej oddzielić pracę od życia prywatnego. Tylko nagie ściany przeszkadzały jej odrobinę. Po raz setny powzięła postanowienie, że powiesi na nich obrazy, by nadać pomieszczeniu osobisty rys. Z rozmyślań wyrwał ją dźwięk telefonu. Odebrała i przedstawiła się pełnym imieniem i nazwiskiem.

– Proszę pani, otrzymałem ten numer od Thibaulta Steina. Chyba się nie pomyliłem? – odezwał się nader przyjemny męski głos.

Pia przełknęła ślinę. To musiał być ów ważny klient, z którym chciał się spotkać szef. Czy nie nazwał go nawet przyjacielem? Odchrząknęła i odpowiedziała:

– Nie, nie, dobrze pan wybrał numer. Jestem nową asystentką pana Steina. Zadzwonił do pana z mojego telefonu.

– Nadal nie ma własnego? – odparł z przyganą atrakcyjny męski głos. Pobrzmiewało w nim rozbawienie. – Wie pani, dlaczego chce się ze mną spotkać?

– Niestety nie, panie…

– Von Bingen. Proszę mi wybaczyć, nie przedstawiłem się. Nazywam się Adrian von Bingen.

– A zatem, panie von Bingen, niestety nie mogę służyć tą informacją, ale chętnie przekażę słuchawkę panu Steinowi…

– To nie będzie konieczne. Proszę powiedzieć Thibaultowi, że jestem w mieście i wpadnę do niego dziś wieczorem. Powiedzmy o dwudziestej. Odpowiada to pani?

W tle usłyszała uderzenie metalu o metal, po czym męski głos bluznął bardzo nieprzyzwoitymi przekleństwami.

– Szczerze mówiąc, panie von Bingen, nie wiem… Prywatny terminarz…

– Proszę mu powiedzieć, żeby do mnie zadzwonił, jeśli mu nie odpowiada pora… Muszę kończyć, goście czekają. Miło mi było panią poznać.

Pia z uniesionymi brwiami spojrzała na telefon i wcisnęła przycisk, by się rozłączyć. Jeszcze nigdy nie słyszała o tym kliencie, a sprawiał wrażenie nadzwyczaj uprzejmego. Chociaż nie, to nie było właściwe słowo. Ciekawe, jak wyglądał? Ruszyła w stronę gabinetu Steina, stukając obcasami po starym parkiecie, który pieczołowicie odrestaurowano kilka lat temu.

Drzwi były otwarte, ale z grzeczności przystanęła w nich i zapukała w polakierowane drewno boazerii. Adwokat siedział przy ogromnym biurku i robił notatki, stara mosiężna lampa rzucała przyćmione światło na biały papier. Zaprosił ją gestem do środka i po paru sekundach podniósł wzrok.

– Oddzwonił Adrian von Bingen. Jest w Nowym Jorku i chętnie spotka się z panem dziś wieczorem. Jeśli to panu odpowiada, przyjdzie o dwudziestej.

Stein opadł na oparcie.

– To dobrze, panno Lindt. Proszę mu powiedzieć, że jak zwykle będzie mile widziany.

– Potwierdził już, że będzie, chyba że się odezwiemy.

– Też dobrze. Cały Adrian. W takim razie niech wpada. Zobaczymy, czy w piwniczce znajdzie się jeszcze butelka przyzwoitego czerwonego wina.

Pia odwróciła się i już miała wyjść z gabinetu, kiedy Stein ją zatrzymał.

– Ach, panno Lindt, jeszcze jedno: chciałbym, by mi pani towarzyszyła dziś wieczorem. Czy mogłaby pani przyjść tuż przed ósmą? Przykro mi, jeśli psuję pani plany na wieczór, ale może się zdarzyć, że będziemy mieli zlecenie.

Jakie plany na wieczór? – pomyślała z irytacją. Odkąd John się wyprowadził, wieczorami panowała u niej ciągła posucha. Lampka czerwonego wina z Thibaultem Steinem zwiastowała przynajmniej coś ciekawszego od samotnego wieczoru z suszonymi jabłkami i najnowszym odcinkiem Zaginionych.

– Nie ma problemu. Kim w ogóle jest ten Adrian von Bingen? W aktach nigdzie się nie natknęłam na to nazwisko.

– Nie dziwi mnie to, panno Lindt. Znam Adriana od wieków, a jego ojca jeszcze dłużej. Ojciec jest ważnym klientem, a Adrian… cóż, Francuzi powiedzieliby, że to enfant terrible. Ale ja go lubię. Nawet bardzo. Przez lata stał się dla mnie kimś w rodzaju przyjaciela.

Pia jakoś nie mogła sobie wyobrazić, by prawnik przy swoim nawale pracy znajdował czas dla przyjaciół. Ciekawiło ją, kogo Stein chciał przyjąć u siebie w domu.

– Dlaczego nie przyjmie go pan w kancelarii jak wszystkich innych?

– Jak już mówiłem, to mój przyjaciel, panno Lindt. Zresztą i tak nie byłoby go stać na oficjalne usługi kancelarii. Preferuje spotkania na prywatnej stopie i ja, prawdę mówiąc, również.

– Wspomniał pan w taksówce, że ma pan do przekazania złą wiadomość?

– Owszem, niestety… – zaczął, a potem opowiedział jej, dlaczego tak bardzo zależało mu na tej wizycie.

Cztery godziny później zatrzymała się przed drzwiami mieszkania Steina. Wcześniej musiała się przynajmniej odświeżyć przed poznaniem właściciela atrakcyjnego głosu. A historia Adriana, którą po południu opowiedział Stein, tylko podsyciła jej oczekiwania.

Von Bingen pochodził ze starego niemieckiego rodu, posiadającego znaczny majątek, z którego jednak Adrian piętnaście lat temu został całkowicie wydziedziczony. U źródła leżał zatarg z ojcem o przyszłość dziedzica. Po ukończeniu szkoły kucharskiej, który to wybór ojciec, zgrzytając zębami, jeszcze potrafił zaakceptować, Adrian ubzdurał sobie, że otworzy kuchnię dla ubogich w stolicy Meksyku. Ojcu zaserwował uzasadnienie, że nadszedł czas, by rodzina oddała coś wreszcie światu po wiekach nieustannego brania. Na to ojciec bez ceregieli wyrzucił go z domu. Według niego Adrian umiał pracować tylko dorywczo i w jego oczach był obibokiem i pasożytem, który pewnego dnia przekona się, co będzie miał z takiego traktowania majątku przodków. Adrian bez słowa wyprowadził się i wyjechał do Meksyku.

Tam wiódł skromne, ale spełnione życie – i tam spotkał swoją miłość: Jessicę. Sześć lat później utracił ją; zaledwie dwa tygodnie po ślubie. Miała wówczas tylko dwadzieścia osiem lat. Podczas miesiąca miodowego na Hawajach zniknęła bez śladu. Policja w odległym lesie odnalazła jej samochód zniszczony przez ładunek wybuchowy. Zakrojona na dużą skalę akcja poszukiwawcza zakończyła się fiaskiem cztery tygodnie później.

Adrian znalazł się w przepaści „głębszej od piekła”, jak się wyraził Stein. Zaczął pić, wyjechał z Meksyku, gdzie wszystko przypominało mu Jessicę, wreszcie osiadł w Nowym Jorku. Od tamtej pory pracował jako kucharz w trzeciorzędnej restauracji przy Czterdziestej Drugiej Ulicy, gdzie naiwnym turystom serwowano rozgotowany makaron.

Stein twierdził, że to jeden z najlepszych kucharzy, jakich zna. Ale wyraźnie stracił pasję do gotowania. Przynajmniej jednak nie pił już tyle i mógł opłacić rachunki za prąd.

Ta historia poruszyła Pię do głębi. Oczywiście wszyscy, z policją na czele, wiedzieli, że Jessica von Bingen nie żyje, że nigdy nie wróci do męża. Padła ofiarą mordercy. Ale Adrian nie mógł złożyć w grobie jej ciała i dlatego nigdy nie zdołał uwolnić się od wątpliwości i niepewności.

Co to za uczucie, kiedy ukochany człowiek po prostu znika? Jak poradzić sobie z pustką i smutkiem, kiedy nie ma pewności, że nie żyje? Pia czuła, że to musi powodować niewyobrażalne cierpienie.

***

Zanim nacisnęła dzwonek, jeszcze raz wygładziła bluzkę. Zdecydowała się na nieco modniejszy garnitur ze spodniami zamiast konserwatywnej spódnicy, którą miała na sobie w pracy, ale − cokolwiek by nie powiedzieć − nadal chodziło tylko o spotkanie z klientem, nawet jeśli Stein przyjmował go prywatnie, by zaoszczędzić mu horrendalnych rachunków wystawianych przez kancelarię.

Ze środka dobiegł głęboki dźwięk trójtonowego gongu. Pia jeszcze nigdy nie została zaproszona do mieszkania Steina, zwykle wszystkie spotkania odbywały się w kancelarii na parterze. Ciekawiło ją, jak mieszka szef. Otworzył drzwi w tym samym czarnym garniturze co zawsze, z perfekcyjnie zawiązanym krawatem. Pewnie nie zdejmuje go nawet do snu, przemknęło jej przez głowę.

– Dobry wieczór, panno Lindt. – Przywitał ją serdecznie. – Cieszę się, że znalazła pani czas.

Poprowadził ją do salonu i zaproponował lampkę czerwonego wina. Apartament różnił się od kancelarii tylko wyposażeniem. Również i tutaj ściany były wyłożone ciemnym drewnem, ale pod niską ławą, stojącą przy monstrualnych rozmiarów narożniku, leżał gruby dywan. W kominku trzaskał ogień, a umiłowanie Steina do książek wyraźnie odcisnęło piętno na wnętrzu: całą szerokość ściany w głębi zajmował regał po brzegi wypełniony starymi tomami. Pia zastanawiała się, czy Stein zmieści w nim choćby jeden dodatkowy egzemplarz.

Kiedy już siedzieli na kanapie naprzeciwko siebie, Stein po raz pierwszy zapytał ją o życie prywatne, jednak powściągliwie, jakby nie chciał być wścibski. Pia delektowała się ciężkim winem, pachnącym jeżynami i hebanem, i cierpliwie odpowiadała na pytania. Nie widziała powodu, by ukrywać przed nim cokolwiek.

Tuż po ósmej rozległ się dzwonek do drzwi. Stein już chciał się podnieść z wygodnej sofy, nawet zaczął się ciężko dźwigać o lasce, kiedy Pia go powstrzymała.

– Proszę poczekać, ja to zrobię. Znam przecież drogę.

Stein uśmiechnął się z wdzięcznością.

Gdy otworzyła drzwi, przeżyła prawdziwe zaskoczenie. W swej łagodnie podsycanej ciekawości spodziewała się kucharza w wymiętej koszuli albo nudnego arystokraty w kraciastej marynarce, ale na pewno nie bystrego trzydziestolatka, który wyglądał nawet lepiej, niż można się było spodziewać po głosie. Miał na sobie rozpiętą pod szyją białą koszulę, dżinsy i skórzaną kurtkę wyglądającą na mocno sfatygowaną. Spod burzy bezładnych loków spoglądały zielone oczy.

– Dobry wieczór. Pani Lindt, jak sądzę. Nazywam się Adrian von Bingen. – Przywitał się i uścisnął jej dłoń.

– Pia Lindt. Miło mi pana poznać. Proszę wejść, mecenas Stein już czeka.

Wszedł do środka i nie czekając na nią, skierował się prosto do salonu. Nie jest tu nikim obcym, zauważyła. Nie mogła się powstrzymać, by nie zmierzyć go ponownie wzrokiem: miał jakieś metr osiemdziesiąt pięć wzrostu i figurę bynajmniej nie kucharza. Jak mu się udawało ją zachować? Jego ręce były silne, ale nieprzesadnie umięśnione, a dłonie miały szczupłe palce. Tylko dwa nieduże plastry zdradzały, że pracował przy gorącej kuchni, ale pachniał trawą, a nie starym tłuszczem. Dość przystojny arystokrata, niemający w sobie nic z kuchcika, zawyrokowała.

Stein przywitał się z nim serdecznie. Padli sobie w ramiona, choć przecież nawet nie byli ze sobą na ty. Wydało jej się to dziwne. Kiedy Stein zaproponował gościowi kieliszek wina i cała trójka usiadła na wielkim narożniku, von Bingen z wyczekiwaniem spojrzał na mecenasa. Trzymał kieliszek w obu rękach, jakby spodziewał się niedobrych wiadomości. Pia spuściła wzrok.

– Dlaczego mnie pan wezwał, Thibault? – zapytał wreszcie.

Stein zawahał się sekundę, po czym odparł:

– Mam niepomyślne nowiny, Adrianie.

Jego rozmówca nie kwapił się z odpowiedzią, wpatrywał się tylko w bordowy płyn. Wreszcie podniósł wzrok. Blask w jego oczach zmatowiał, spojrzenie stało się puste i chmurne.

– Chodzi o Jessicę, prawda?

Stein skinął głową. Pia zauważyła, że Adrian przełknął ślinę. Patrzył badawczo na adwokata.

– Znaleźli ją?

Mecenas upił łyk wina, po czym odpowiedział:

– Niezupełnie.

Wręczył mu arkusz papieru, na którym wśród rozmazanych liter faksu widniało logo FBI. Pia, która tego popołudnia zapoznała się z treścią pisma, poczuła dreszcz na plecach.

Adrian drżącą dłonią wziął kartkę i przez długi czas wpatrywał się w nią bez słowa. Zamknął oczy, a spod powieki spłynęła pojedyncza łza i rozprysła się na szklanym blacie ławy.

– Thibault, pomoże mi pan w przygotowaniach do pogrzebu Jessiki?

Stary mężczyzna ścisnął jego dłoń i powiedział:

– Oczywiście, Adrianie. To się rozumie samo przez się.

***

Półtora tygodnia później Pia, Thibault i Adrian stali nad świeżo wykopanym grobem na cmentarzu Green Wood na Brooklynie. Mąż zmarłej życzył sobie ceremonii pogrzebowej w wąskim gronie. Zresztą innych bliskich nie ma, wyjaśnił.

Rzęsisty deszcz siekł czarne parasole, a buty żałobników grzęzły w namiękłej wodą trawie. Do grobu złożono niedużą urnę. Adrian von Bingen posypał ją szufelką ziemi, potem rzucił czerwoną różę.

Pia stała obok niego; sprawiał wrażenie, jakby spadł z niego wielki ciężar. Sięgnęła po szufelkę.

– Szkoda, że nigdy się nie poznałyśmy, Jessico – mruknęła z nadzieją, że te słowa nie zabrzmią w uszach Adriana nietaktownie. Grudki spadły na urnę, stojącą pośrodku wykopu.

Kiedy podała mu rękę, by złożyć kondolencje, przez krótką chwilę wyczuła w nim irytację. Spojrzał ponad jej ramieniem i ledwie zauważalnie skinął komuś głową. Nie odważyła się odwrócić. Dopiero gdy skierowali się żwirową alejką ku wyjściu, rzuciła okiem za siebie. Do grobu podeszła starsza para. Wyglądali na zasmuconych i zagubionych. Adrian von Bingen oddalił się, nie oglądając się za siebie.