Niki Valentine

Opętana

Tłumaczenie: Roman Palewicz

Tytuł oryginału: Possessed

First published in Great Britain in 2012 by Sphere

Copyright © Nicola Valentine 2012

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.,

Warszawa 2014

All rights reserved

Wszystkie opisane w książce postaci i wydarzenia, poza osobami powszechnie znanymi, są fikcyjne i wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób, żyjących bądź zmarłych, jest całkowicie przypadkowe.

Koordynacja projektu: Agencja Wydawnicza Synergy

Tłumaczenie: Roman Palewicz

Konsultacja: Agata Meissner

Redakcja: Elżbieta Meissner

Korekta: Magdalena Grela-Tokarczyk

Projekt graficzny okładki: Krzysztof Kiełbasiński

Fotografia wykorzystana na I stronie okładki: © Zhenikeyev / Istockphoto.com

Skład i łamanie: Open. Agencja wydawniczo-reklamowa R. Walczyński

Wydawca:

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 08 82, faks 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-7881-444-3

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Podziękowania

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Rozdział 8

- Rozdział 9

- Rozdział 10

- Rozdział 11

- Rozdział 12

- Rozdział 13

- Rozdział 14

- Rozdział 15

- Rozdział 16

- Rozdział 17

- Rozdział 18

- Rozdział 19

- Rozdział 20

- Rozdział 21

- Rozdział 22

- Rozdział 23

- Rozdział 24

- Rozdział 25

- Rozdział 26

- Rozdział 27

- Rozdział 28

- Rozdział 29

- Rozdział 30

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Podziękowania

W sposób szczególny dziękuję Luigiemu Bonomiemu, Cath Burke, Thalii Proctor i wszystkim osobom z firmy Little, Brown. A także Chadowi, mamie, tacie, Deborah, Paulowi, Adamowi, Danielle i Natalie, jak również całej mojej rodzinie, za słowa zachęty i zadziwiające wsparcie, na które zawsze mogę liczyć. Dziękuję też moim kolegom pisarzom, a zwłaszcza Richardowi Pilgrimowi oraz Marii Allen. I wreszcie wielkie dzięki dla moich studentów z uniwersytetu w Nottingham, którzy mnie inspirują i dyscyplinują.

Dla Chada, mojego uroczego męża

Rozdział 1

Emma siedziała na łóżku. Trwało to już od godziny, odkąd wyszła jej matka. Była jak sparaliżowana. Wiedziała, że powinna wyjść z pokoju i spróbować poznać paru innych studentów, zacząć nowe życie, ale nie potrafiła się do tego zmusić. Wciąż patrzyła przez wypielęgnowane ogrody uniwersyteckie na budynek, w którym miała spędzać większość czasu. Konserwatorium. Ta nazwa rozbrzmiewała szeptem w jej głowie, ale gmach spoglądał na nią ślepymi oczami okien i szczerzył czarną paszczę drzwi. Czuła się tak, jakby mógł ją połknąć, całkowicie pochłonąć. Jeżeli tylko nie będzie ostrożna.

Kiedy Emma przybyła tu po raz pierwszy, na rozmowę kwalifikacyjną, wyobrażała sobie to miejsce jako radosny zamek, a uniwersytet jako coś w rodzaju szkoły z internatem, tyle tylko, że studenci mieli konta w banku i znacznie więcej wolności. Ponieważ uczęszczała do państwowej szkoły w Manchesterze, szkoła z internatem wydawała się jej czymś romantycznym, czymś jakby wziętym z powieści, pełnej uczt o północy i meczów hokeja. A teraz siedziała tutaj i była nieco mądrzejsza. Czuła, jak to jest być poza domem, w całkowitej samotności. Nigdy wcześniej nie zdawała sobie sprawy, jak bezpieczne było życie pośród rodziny.

Teraz, patrząc na konserwatorium, potrafiła sobie wyobrazić, że nigdy nie uzna tego miejsca za przyjazne. Gmach wznosił się na szczycie wzgórza, spory kawałek od budynków mieszkalnych. Niebo było ciemne od chmur, rzucających na niego cienie. Prawdę mówiąc, z tymi dwiema wieżami od północy i wielkimi panoramicznymi oknami przypominał bardziej okazałe domostwo niż zamek. Nad głównym holem wznosiła się srebrzystozielona kopuła, pomniejszona kopia tej, która wieńczy katedrę św. Pawła. Jak się dowiedziała podczas rozmowy kwalifikacyjnej, jej dokładna replika. Do głównego wejścia prowadziły schody. Ich kamienie były szare i wiekowe, przywodziły na myśl gotyckie kościoły, które tak podobały się Emmie w Paryżu, kiedy pojechała tam z mamą w nagrodę za doskonałe oceny w szkole. Teraz wydawało się, że od tamtych wakacji minęły wieki. Emma czuła się tak, jakby przeszła przez jakiś portal do innego świata. W książkach, które tak się rozpoczynały, w tym innym świecie zawsze czaiło się zło. Magiczny nóż, nikczemna królowa ze swoim rachatłukum – w wyobraźni Emmy błąkały się takie rzeczy. Ale ona nie wierzyła w te nonsensy. Wolała beletrystykę dla dorosłych. Nie zamierzała pozwolić na to, żeby tamte historyjki przeraziły ją teraz.

Pomyślała o tym, żeby wyjąć zegarek i sprawdzić, która godzina, ale wciąż nie potrafiła nawet drgnąć. Wiedziała, że musi się wyrwać z tego odrętwienia, lecz nie wiedziała jak. I wtedy rozległo się pukanie do drzwi. Ten dźwięk jakby zdjął z niej urok, bo Emma stwierdziła nagle, że może się poruszać. Wstała.

Otworzyła drzwi. Do pokoju zajrzała wysoka i smukła dziewczyna. Miała nieomal kruczoczarne włosy, a jej oczy były intensywnie niebieskie. Tak niebieskie, że wydawały się płonąć ultrafioletem. Roztaczała aurę niepokoju. Emma pomyślała, że nie powinna dać się przestraszyć. To nie leżało w jej stylu.

– Cześć – powiedziała dziewczyna, wyciągając rękę. Miała charakterystyczny akcent, który Emmie kojarzył się z łajdakami z filmów o Jamesie Bondzie.

Przez moment Emma patrzyła na dłoń, jak gdyby nie wiedziała, co ona oznacza, ale zapanowała nad sobą i uścisnęła ją.

– Cześć – powiedziała. – Jestem Emma Russel.

– Tak. – Oczy dziewczyny skrzyły się szelmowsko. Emma była w stanie sobie wyobrazić, że wygłupia się z nią w klasie albo rozrabia na ulicy, pukając do drzwi i uciekając, tak jak kiedyś ze swoją kuzynką. – Wiem, kim jesteś. Widziałam, jak grasz w Birmingham.

– Och. – Emma wciąż nie mogła się przyzwyczaić do takich reakcji. – Jak się nazywasz? – zapytała. To pytanie sprawiło, że poczuła się nagle bardzo młoda, jak dzieciak z podstawówki.

– Mogę wejść? – Dziewczyna nie czekała na odpowiedź, tylko minęła Emmę, weszła do pokoju i usiadła na łóżku. – O! – powiedziała, odwracając się z szerokim uśmiechem. Z jej twarzy zdawał się bić blask. – Nie rozpakowałaś się jeszcze.

– Nie – zaśmiała się Emma. Obecność nowej znajomej wydała się tak pociągająca, że chciała wyznać jej wszystko, czując, że tamta to zrozumie. – Siedziałam, użalałam się nad sobą i patrzyłam na budynek konserwatorium.

Dziewczyna uśmiechnęła się do niej.

– Musiałam się wyrwać. – Wyciągnęła się na łóżku i spojrzała na sufit, wodząc wzrokiem po karniszu i plamach. – Moja siostra doprowadzała mnie do obłędu.

– Wiem, co masz na myśli. W moim domu było tak samo. Wiesz, tylko ja i moja mama, ale ona czasem trochę przesadza. Jest nadopiekuńcza. Rozumiesz? – Emma słyszała swój głos, te twarde, nosowe głoski z Północy. Po raz pierwszy w życiu uświadomiła sobie, jak muszą odbierać ją inni, i nie była tym zachwycona.

Dziewczyna na łóżku wydawała się zmieszana, jak gdyby nie miała pojęcia o co chodzi Emmie. Od drzwi dobiegł jakiś dźwięk. Emma spojrzała w tamtą stronę. Nie zdawała sobie sprawy, że zostawiła je otwarte. Przez moment wydawało jej się, że ma przywidzenia. W drzwiach stała druga dziewczyna, zupełnie identyczna jak ta, która leżała na łóżku. Emma patrzyła to na jedną, to na drugą. Próbowała zobaczyć je obie, aż zakręciło się jej w głowie.

– Szukałam cię, Sophie – powiedziała dziewczyna w drzwiach.

– Poznawałam Emmę. Wiesz, to cudowne dziecko. Widziałyśmy, jak gra w Birmingham.

Emma skrzywiła się, słysząc sformułowanie „cudowne dziecko”. Zawsze go nienawidziła. Czuła, że ludzie w jej wieku używają go częściej przeciwko niej, niż aby ją pochwalić.

– Tak, pamiętam – przytaknęła dziewczyna spod drzwi. Jej głos był beznamiętny, pozbawiony entuzjazmu. Emma czuła wyraźnie, że tkwi w samym środku sprzeczki pomiędzy bliźniaczkami. To było nieprzyjemne.

– To moja siostra, Matilde – powiedziała Sophie, wskazując gestem drzwi. Siedziała na łóżku, obejmując rękoma kolana. Wyglądało na to, że czuje się jak u siebie, jakby była tu gospodynią. Emma nigdy by się nie odważyła na coś takiego w cudzym pokoju. Żałowała, że nie przypomina nieco bardziej tej dziwnej, pewnej siebie istoty.

– Wejdź – Emma zaprosiła Matilde. Nie była pewna, czy naprawdę pragnie towarzystwa. Nawet gdyby to miało być towarzystwo tych dwu bystrych i pięknych dziewczyn. Może właśnie nie takich. Wytrąciły ją z równowagi. Lecz potem Matilde się uśmiechnęła i w jej uśmiechu było prawdziwe ciepło. Podeszła do łóżka i usiadła obok siostry, ale na samym skraju. Kiedy uśmiechnęła się ponownie, Emma uświadomiła sobie, iż Matilde oczekuje jakiegoś potwierdzenia, że w takim sposobie siedzenia na łóżku nie ma nic złego.

To było osobliwe. Emma wiele czytała na temat bliźniąt i oglądała filmy dokumentalne. Wiedziała, że pomimo identycznego DNA mają odmienne cechy charakteru, ale mimo wszystko, oglądając to na własne oczy, czuła się dziwnie. Podczas gdy wygląd sióstr był oszałamiająco identyczny, natychmiast wyczuła różnicę ich osobowości. Różnicę równie wyraźną, jak ten odmienny sposób siedzenia na łóżku. Choć akcent zdradzał, że bliźniaczki wywodzą się z całkiem innego środowiska niż ona, czuła, że Matilde jest w jakiś sposób do niej podobna. Gdyby nie Sophie, prawdopodobnie obie nadal siedziałyby na swoich łóżkach, wpatrując się w campus. Emma znowu spojrzała w oczy Matilde. Wymieniły uśmiech pełen zrozumienia.

– Nudzę się – powiedziała Sophie, wyciągając się na łóżku jak kotka. – Chodźmy gdzieś. Na obiad, czy coś w tym rodzaju.

– Muszę uważać z moją dotacją – stwierdziła bez ogródek Emma. Była tak zaprogramowana na tego typu myślenie, że te słowa wyleciały z jej ust, zanim zdążyła je powstrzymać, zanim zdążyła pomyśleć, jak mogą zabrzmieć w uszach takich dziewczyn.

– Dotacja? – powtórzyła Sophie. Wypowiedziała to słowo tak, że wydawało się śmieszne. – Myślałam, że ludzie dostawali takie rzeczy w latach osiemdziesiątych. – Parsknęła śmiechem i Emma wzdrygnęła się, przeczuwając, co będzie dalej. – Ach, masz stypendium! No jasne, przy takim zabójczym talencie! Zapomniałam! – Wydawała się bardzo dumna z faktu, że na to wpadła.

– My możemy zapłacić – powiedziała Matilde cicho i poważnie. Skubała zębami paznokieć, jakby miała zamiar odgryźć jego kawałek. Zmarszczyła brwi i cofnęła rękę. – Prawdę mówiąc, nalegam.

– No, nie wiem – bąknęła Emma. Rozpaczliwie pragnęła wyjść z tymi dziewczynami i poznać je, ale wzbraniała się z powodu strachu i poczucia dumy. Już od samego siedzenia z nimi kręciło jej się w głowie. Pomyślała, że to przypomina trochę zakochanie. Czuła się zagrożona.

– Nie bądź głupia – powiedziała Sophie. – Oczywiście, że my płacimy.

Wstała i to samo zrobiła Matilde, a Emma stwierdziła, że sięga po torebkę. Wyszły obie z pokoju za Sophie, a Emma zamknęła drzwi.

Odwróciła się do bliźniaczek, które teraz wydały jej się obce. Stała na dziwnym uniwersyteckim korytarzu, w mieście, o którym nic nie wiedziała. Była przerażona, ale czuła też, że za Matilde poszłaby wszędzie. A gdy spojrzała na Sophie, wiedziała, że ta dziewczyna przywykła do robienia wszystkiego po swojemu.

Do centrum pojechały taksówką. Sophie wyjaśniła kierowcy, dokąd ma jechać. Pewność siebie, z jaką to zrobiła, zdumiała Emmę. Polecenie było bardzo konkretne: bistro przy Henrietta Avenue. Najwyraźniej bliźniaczki znały już miasto.

Bistro należało do tych miejsc, które Emma mijała w co bardziej eleganckich dzielnicach Manchesteru i Salford, zawsze mając ochotę tam wejść. Ale ich nie było stać na jadanie na mieście. Chyba że w święta. Wzdłuż całego frontu ciągnęły się podwójne przeszklone drzwi wychodzące na chodnik. Na zewnątrz nie było stolików, ale siedząc przy oknie, ludzie czuli się prawie tak jak na ulicy. Bliźniaczki, najwyraźniej przyzwyczajone do luksusu, wpłynęły gładko do środka, natomiast Emma zawahała się przy drzwiach. Mimo że nie miała płacić, była wystraszona. Czuła się, jakby wejście do tego lokalu miało jakoś zmienić jej świat. Jakby to był rodzaj próby.

Sophie nawet tego nie zauważyła, rozglądając się za stolikiem, ale Matilde odwróciła się. Emma wiedziała, że to Matilde, bo miała na sobie czerwoną bluzkę, ale pomyślała, że i tak mogłaby się zorientować, chociażby po tym, że na nią zaczekała. Matilde cofnęła się i wyciągnęła rękę.

– Chodź – powiedziała. – Papa zna właściciela. Tu jest naprawdę nieźle.

To wystarczyło, żeby Emma weszła do środka. Sophie wybrała stolik i wszystkie trzy usiadły. Emma rozejrzała się. Sala była wysoka, ozdobiona żyrandolami. Gdy na nie patrzyła, migotały do niej. Nie mogła uwierzyć, że widzi żyrandole. To było coś jak z powieści Jane Austen. Odwróciła się do dziewczyn i stwierdziła, że obie się jej przyglądają. Poczuła się skrępowana, jak obiekt badań albo zwierzę w zoo. Uświadomiła sobie, że dla bliźniaczek jest czymś równie egzotycznym, jak każda z nich dla niej.

– Dobrze znacie to miasto – zauważyła, żeby przerwać milczenie.

Sophie się uśmiechnęła.

– Nasi rodzice mieszkają na wsi, niedaleko stąd.

Emma dostrzegła w jej akcencie inną nutkę, coś, czego wcześniej nie usłyszała. To było coś europejskiego.

– Jesteście z Francji? – zapytała. Te słowa wypłynęły z niej bezwiednie i natychmiast ich pożałowała. Przecież Sophie właśnie jej powiedziała, że są stąd.

– Nasi rodzice są. To znaczy my się tam urodziłyśmy, ale odkąd pamiętam, mieszkamy tutaj. – To była Matilde. Jej łagodny głos niósł Emmie ratunek.

Sophie wyglądała na poirytowaną, jakby Matilde odezwała się nie w porę. Lecz ten wyraz twarzy znikł równie szybko, jak się pojawił, i Emma zastanawiała się, czy jednak nie był przywidzeniem. Uświadomiła sobie, że jeszcze nie zajrzała do menu. Oderwała oczy od bliźniaczek, żeby to w końcu zrobić. Kiedy oszołomiona siedziała na łóżku, ominął ją posiłek i była bardzo głodna. Nie mogła uwierzyć, że dała się wytrącić z równowagi do tego stopnia. Teraz, kiedy siedziała na pluszowym krześle, w wytwornym bistro, obok tych pięknych i obytych w świecie młodych kobiet, wydawało się to śmieszne. Spojrzała na nie i uśmiechnęła się. Uświadamiały jej, jaka okazja spotkała ją w życiu. Przypomniała sobie, jak mama opowiadała, że chciała pójść na uniwersytet, ale nie miała wsparcia rodziców. Znowu poczuła wdzięczność.

Menu było zagmatwane. Emma nie zrozumiała połowy opisów potraw. Nie miała pojęcia, co to takiego carpaccio. Potrafiła sobie przetłumaczyć, co znaczy chèvre chaud, ale nie mogła uwierzyć, że naprawdę chodzi o gorącą kozę. Była zbyt zakłopotana, żeby zapytać, więc ostrożnie wybrała miseczkę makaronu. Sophie grymasiła przez chwilę nad listą win i w końcu, kiedy już skrytykowała wszystkie wymienione w karcie roczniki, wybrała „znośne” Bordeaux. Emma potrąciła świecę. Złapała ją zdenerwowana, w samą porę, by nie podpalić obrusa, ale przy tym boleśnie opryskała sobie ręce roztopionym woskiem. Starała się nie okazywać, jak cierpi. Była przekonana, że gdyby została z Sophie sam na sam, chociażby przez chwilę, pożałowałaby tego. Nie umiała sobie wyobrazić, że z jej strony mogłoby ją spotkać cokolwiek, prócz pogardy dla niewyrobionej istoty, wychowanej ze skromnej pensji przez matkę.

– Kto będzie twoim nauczycielem fortepianu, Emmo? – zapytała Matilde. Nawet głos miała nieco mniej szorstki niż Sophie. Był melodyjny i życzliwy.

– Profesor Wood – odparła Emma.

Usłyszawszy to nazwisko, Matilde się skrzywiła. Sophie była nieobecna. Machała do kelnerów i dopytywała się o wino, które zamówiła zaledwie kilka minut wcześniej. Potem coś się zmieniło i znowu spojrzała prosto na Emmę.

– To przyjaciel papy. – Słowo „papa” wymówiła w staromodny sposób, z akcentem na drugą sylabę. – Znamy go od lat.

– I nie lubicie go? – Emma usłyszała własny podszyty paniką głos. Przekonała się do Wooda podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Między innymi z jego powodu wybrała ten uniwersytet. Profesor zrobił na niej wrażenie człowieka szczerego i ojcowskiego.

Sophie wydała dziwny dźwięk, stłumiony śmiech, który zabrzmiał gorzko. – Niezupełnie tak bym to ujęła.

– Czasami potrafisz być taką suką, Soph – powiedziała Matilde, marszcząc brwi.

Atmosfera się zwarzyła. Emma zarumieniła się lekko. Była zmieszana. Miała wyraźne wrażenie, że Sophie sugeruje jakieś romantyczne powiązania. Z pewnością nie mogło jej o to chodzić. Wood był od Matilde o tyle starszy. I nie wyglądał na człowieka tego typu.

– Opowiedz nam, jak nauczyłaś się grać – poprosiła Matilde. – Uwielbiam takie historie.

Emma uśmiechnęła się z zakłopotaniem. Wyczuwała z tonu głosu, że Matilde nie kpi ani nie próbuje zastawić pułapki.

– To było tak dawno temu, że prawie nie pamiętam. Pożyczyłam po prostu książkę z biblioteki.

– Taki talent – powiedziała Sophie. Z jej głosu nie sposób było wywnioskować, czy ma dobre intencje.

– Więc jaki jest ten Wood? – zapytała z kolei Emma, żeby zmienić temat.

– Najlepszy – odparła Matilde. – To zdecydowanie najlepszy nauczyciel fortepianu, jakiego mogłabyś mieć – dodała szybko, a jej policzki się zaróżowiły.

Nadeszła kelnerka z Bordeaux. Była zdenerwowana, gdy pokazywała Sophie etykietę, ale ta aprobująco kiwnęła głową i kazała nalać. Emma zakręciła kieliszkiem, tak jak widziała w telewizji. Pociągnęła łyczek. Wino wydało się jej gorzkie. Może trzeba je było polubić.

– Pewnie musi odetchnąć – powiedziała Sophie.

Emma nie miała pojęcia, co to znaczy, ale domyśliła się, że chodzi o wymieszanie z powietrzem. Ostrożnie postawiła kieliszek na stole i spojrzała na bliźniaczki, próbując je jakoś rozróżnić. Kiedy tak na nie patrzyła, nie wydawały się identyczne jak zwierciadlane odbicia. Lustrzane bliźniaczki. Kiedyś już o tym czytała. Jednak różnice były minimalne, bo ich twarze wydawały się takie symetryczne. Wyglądały na szczęśliwe, doskonałe dziewczyny, ale Emma wyobraziła sobie, że muszą skrywać jakiś mroczny sekret.

A potem uśmiechnęła się do siebie w duchu. Przeczytała zbyt wiele powieści Daphne du Maurier. Prawdziwe życie tak nie wygląda.

Rozdział 2

Obudziwszy się, Emma poczuła suchość w ustach i pulsowanie w głowie. Przesunęła językiem po zębach i stwierdziła, że są lepkie. Nie mogła sobie przypomnieć, czy umyła je przed pójściem do łóżka. Z całą pewnością zapomniała o wyjęciu szkieł kontaktowych, bo kiedy mrugała, wszystko było trochę zamglone. Poprzedniego wieczoru znowu spedzała czas w mieście z bliźniaczkami. Stawało się to powoli zwyczajem.

Kilka ostatnich godzin tej wyprawy mogła uznać w najlepszym razie za mgliste. Pamiętała, że jechała taksówką i miała mdłości. Nie rzuciła pawia, albo tak jej się przynajmniej wydawało. Gdy usiadła na łóżku, z trudem trzymała w pionie głowę. Bała się, że zwymiotuje, więc wzięła kilka głębokich oddechów. Po kilku chwilach nudności ustąpiły. Spojrzała na radio z zegarem. Wyświetlacz pokazywał jakąś przypadkową godzinę i migał, dając znać, że nie został jeszcze ustawiony. Pamiętała, że walczyła z nim przed pójściem spać. Usiłowała dojrzeć wyświetlane cyfry, ale nie mogła, więc się poddała i padła na łóżko, zaciskając zęby, bo cały pokój wirował. Zegarek leżał na toaletce. Emma sięgnęła po niego. Była za pięć szósta. Obudziła się wcześnie, pomimo zarwanej nocy. Miała przed sobą pierwszy dzień wykładów. Z kacem i w okularach. Westchnęła i potarła sobie skronie.

Usiłując wstać, oparła się na łóżku. Pokój był maleńki i od prysznica dzieliło ją tylko kilka kroków. To była jedna z rzeczy, które zepsuły jej nastrój, kiedy zjawiła się tu po raz pierwszy. Nie potrafiła sobie wyobrazić, że będzie mieszkać w tym miejscu przez cały rok. Kiedy składała podanie o przydział kwatery, brzmiało to tak cudownie: jednoosobowy pokój z łazienką i kącikiem do nauki. W opisie nie wspomniano, że aby korzystać z biurka, trzeba było siedzieć na łóżku, a łazienka była w zasadzie szafą z zamontowaną w środku toaletą i prysznicem. Emma weszła do tej ciasnej przestrzeni, ale nie zamknęła drzwi. Perspektywa zamknięcia w tym miejscu przyprawiała ją o atak klaustrofobii. Zaciągnęła kotarę prysznica i odkręciła wodę, która spadała na jej głowę i spływała po ciele, przynosząc swoim ciepłem trochę ulgi.

Kiedy już się wytarła i ubrała, umywszy wcześniej zęby i wyjąwszy soczewki kontaktowe, spojrzała na swoją twarz w lustrze. Jej skóra była sucha i ziemista. Okulary, które miała ze sobą, stanowiły awaryjną parę i nie było jej w nich ładnie. Przez chwilę zastanawiała się, czy nie założyć ponownie soczewek, ale za bardzo bolały ją oczy. Skąd wziął się ten chaos? To wcale nie był jej styl. To wszystko wprowadziły do jej życia bliźniaczki, ze swoimi kosztownymi gustami, kartami kredytowymi i całym tym szampanem. Emma potrafiła to jakość znieść. W ciągu dni przeznaczonych na adaptację na uczelni zdarzały się gorsze rzeczy niż szampan i chaos. A bliźniaczki były tego warte. Zwłaszcza Matilde.

Rzecz nie w tym, że Emma nie lubiła Sophie, niewiele było osób, które lubiła bardziej. Tyle tylko, że z Matilde było inaczej. Cichsza z sióstr częściej zostawała z tyłu, żeby iść obok Emmy. Zawsze pierwsza sięgała po sztućce, żeby wskazać jej odpowiedni widelec albo nóż. Wyjaśniała to, czego Emma nie rozumiała. Z Sophie po prostu się przyjaźniła, ale to z Matilde łączyło ją coś głębszego. Jak gdyby to Emma była drugą bliźniaczką, a nie Sophie. Emma zastanawiała się, co by pomyślała Sophie, gdyby wiedziała, że chodzą jej po głowie takie myśli.

Sala wykładowa była już w połowie pełna, kiedy Emma tam dotarła. Rozejrzała się, szukając bliźniaczek. Siedziały z chłopakiem, którego dotąd nie poznała. A w każdym razie, jeśli poznała, to go nie zapamiętała, co z pewnością było możliwe, zważywszy na ilość alkoholu wypitego w ciągu minionego tygodnia. Ale takie picie było normalne w tym wstępnym, adaptacyjnym okresie. Wszyscy to robili. Emma mówiła sobie, że przystopuje później, gdy rozpoczną się wykłady.

Czyli dzisiaj. Przyciskając do piersi notatnik, próbowała się dostać do przyjaciółek. Stanęła na końcu rzędu i zastanawiała się, jak zwrócić ich uwagę. Uniosła rękę i pomachała, ale żadna z dziewczyn tego nie zauważyła. Stała i patrzyła na nie, lecz jej nie dostrzegały. Były pochłonięte rozmową z chłopakiem. Emma zauważyła, że to przystojny niebieskooki blondyn, roztaczający wokół siebie aurę człowieka uprzywilejowanego. Coś, co nauczyła się już rozpoznawać. Dostrzegła też od razu, że jest bliźniaczkami oczarowany. Nie. Spojrzała raz jeszcze. Podobała mu się Matilde. Sophie gestykulowała i miotała się przy każdym wypowiadanym słowie. Emma rozpoznała jej siostrę po powściągliwości. Zwierciadlanym przeciwieństwie Sophie. Chłopak nie spuszczał z Matilde oczu. A ona uniosła wzrok, zauważyła Emmę i jakby się rozpromieniła.

– Przepraszam – powiedziała Emma do dziewczyny siedzącej na końcu rzędu, która niechętnie wstała i przesunęła swoje torby. Było to irytujące, ale Emma patrzyła na Sophie, która strofowała Matilde spojrzeniem. Potem jej wzrok złagodniał i obie bliźniaczki uśmiechnęły się promiennie. Sophie siedziała bliżej. Wstała i pocałowała Emmę, najpierw w jeden policzek, później w drugi, prezentując nienaganne maniery i obycie.

– To jest Henry – Matilde przedstawiła chłopaka.

Henry uśmiechnął się. Wydawał, się trochę nieśmiały.

– Cześć – powiedział. Wyglądał jakby nie bardzo wiedział, co zrobić z rękami. Siadając obok, Emma poczuła, że przechodzi ją dreszcz. Ale chłopak należał już do Matilde, była o tym przekonana i nie zamierzała robić z siebie idiotki.

– Henry mieszka w twoim korytarzu – wyjaśniła jej Sophie. – O kilka pokoi od ciebie. Czy to nie zabawne, że się nie poznaliśmy? Aż do dzisiejszego ranka.

– Tak – przyznała Emma. – Zabawne.

Poczuła się jak echo albo cień. W obecności bliźniaczek często tak się czuła.

Sopran wzniósł się pod samo sklepienie sali recitalowej. Emma była tak poruszona jego pięknem, że przestała grać. To Matilde śpiewała Ave Maria Schuberta. Choć była to tylko próba, urok głosu młodej kobiety przyciągnął do sali kilka osób, które nie były związane z tym przedsięwzięciem.

Matilde przerwała śpiew. Zapłonęła intensywnym rumieńcem, odwracając się od ludzi, którzy na nią patrzyli. Spojrzała w oczy Emmy i uśmiechnęły się do siebie. Emmę cieszyła ta bliskość. Dzięki próbom spędzały ze sobą mnóstwo czasu. Sophie nie śpiewała w chórze, a kiedy Emma zapytała ją dlaczego, wykpiła ją, mówiąc, że to zabawy dla dzieci. Emma wciąż nie mogła się przyzwyczaić do tego, że bliźniaczki są tak odmienne, choć przecież były do siebie takie podobne.

– Od początku. – To była Joanna, studentka trzeciego roku, która organizowała ten koncert. Wydawała się lekko poirytowana faktem, że wszyscy zamierają, słysząc głos Matilde, ale zdaniem Emmy powinna się z tego cieszyć. Ona sama mogłaby jej słuchać przez cały dzień.

Joanna podała rytm i Emma znowu zaczęła grać. Jednym okiem patrzyła w nuty, a drugim na przyjaciółkę. Matilde miała na sobie niezobowiązujący strój – dżinsy i T-shirt – ale dzięki niemu wyglądała jeszcze piękniej. Kiedy miała się włączyć ze śpiewem, Emma poczuła, że wszyscy wstrzymali oddech. Matilde rozpoczęła, wydobywając z siebie muzykę. Dźwięki Ave Maria przepłynęły przez salę jak duch. Emma potrafiła sobie wyobrazić, że taki głos nawiedza ją i prześladuje.

Po próbie z Matilde Emma poczuła natchnienie do grania własnych utworów. Całe to życie towarzyskie sprawiło, że zaniedbała ostatnio ćwiczenia, przez co czuła się, jakby brakowało jej czegoś niezbędnego do życia – jedzenia, picia, a może nawet oddychania.

Zasiadłszy przy fortepianie, poczuła jednak w sobie pustkę. Uderzała w akordy, potem w przypadkowe grupy klawiszy i miała wrażenie, że te drugie są bardziej przekonujące. Obecność Henry’ego na sali w jakiś sposób ją niepokoiła. Nie bardzo wiedziała dlaczego. Spoglądała to tu, to tam, i waliła w klawiaturę. Było to bardzo satysfakcjonujące, tym bardziej, że tak źle brzmiało. Czuła się, jakby tłukła szkło, jakby niszczyła coś pięknego.

Coś musnęło jej twarz. Coś w rodzaju szeptu.

– Cześć – rozległ się głos w jej uchu.

Odwróciła się gwałtownie i poczuła, że traci oddech. Miała przed sobą jedną z bliźniaczek, ich nosy prawie się dotykały. Patrzyła na dziewczynę, próbując rozpoznać, czy to Sophie, czy Matilde. To było znacznie trudniejsze, kiedy miała przed sobą tylko jedną z nich. Potem uświadomiła sobie, że bez względu na to, która to, musiała tu być przez jakiś czas. Musiała słyszeć te bzdury, które wygrywało cudowne dziecko. Emma poczuła, że palą ją policzki.

– Bardzo interesująca muzyka. – Ton głosu był twardy. Bynajmniej nie przyjazny. Matilde nigdy by się tak do niej nie odezwała, co uzmysłowiło Emmie, że rozmawia z Sophie.

– Odreagowuję tylko stres – powiedziała, ale i tak musiała się odwrócić od gniewnego spojrzenia Sophie. Spuściła wzrok na klawiaturę.

– Widzę. – Głos był ten sam. Niełatwy do zinterpretowania, ale z pewnością nieżyczliwy.

Emma nie odpowiedziała. Nie miała odwagi. Bała się, że zrobi z siebie jeszcze większą idiotkę. Zamknęła klawiaturę i odwróciła się.

– Współczesny jazz, co? – usiłowała zażartować, ale jej głos był słaby, wymuszony i próba się nie powiodła.

Sophie nie próbowała nawet udawać, że ją to bawi. Emma miała wrażenie, że spojrzenie tamtej przepali jej kark, choć była odwrócona i nie miała pojęcia, czy Sophie na nią patrzy. Znowu poczuła na szyi jej oddech. Palący jak pieprz. To ciepło przyprawiło ją o dreszcz.

– Powinnaś wiedzieć – syknęła Sophie. – Między mną a moją siostrą nie ma niczego. – W jej głosie nie było żadnej dwuznaczności. Tylko groźba. – Niczego – powtórzyła, jakby chciała postawić kropkę.

Emma chciała się odwrócić i spojrzeć Sophie w twarz, chciała zakwestionować jej słowa, ale nie mogła się poruszyć. Uświadomiła sobie, że prawie nie zna tej dziewczyny. Ale przecież nie próbowała wejść pomiędzy bliźniaczki. Były jej przyjaciółkami.

– Widziałam was tamtego dnia, kiedy wyszłyście razem. Myślałyście, że śpię, ale nie spałam.

Powietrze przeszył trzask zamykanych drzwi i Emma znowu mogła oddychać. Sophie odeszła.

Emma myślała o jej słowach. Nie miała pojęcia, że zanosi się na coś takiego. Zazwyczaj dobrze odczytywała intencje ludzi, więc świadomość, że tym razem się pomyliła, przeszyła ją lekkim chłodem. Byłoby szkoda, gdyby Sophie stała się zazdrosna i przewrażliwiona. Emma musiała przyznać, że chciałaby częściej widywać się tylko z Matilde. Ale naprawdę lubiła obie bliźniaczki. Nie chciała rezygnować ze spędzania czasu z którąkolwiek z nich.

I wtedy przyszło jej do głowy jedno słowo, coś, co z pewnością musiało być przyczyną całej masy kłopotów. Henry. Sophie wcale nie zamierzała go lubić, w każdym razie nie teraz, gdy odkryła, że woli on Matilde.

Później, kiedy bliźniaczki zabrały ją do winiarni w mieście, Emma nie mogła dostrzec w Sophie nawet śladu wcześniejszej złości. Zaczęła się zastanawiać, czy nie wymyśliła sobie tej całej potyczki. Stały przy wysokim stoliku, gawędząc i pijąc szampana, który przestał już być dla Emmy nowością, i nie była nawet pewna, czy w ogóle go lubi. Wydawał się jej kwaśny, a bąbelki piekły ją w język.

Sophie była jak zwykle ożywiona. Opowiadała ze swadą o jednej z wykładowczyń. Chodziło o ukochaną profesor Margie, promotorkę Emmy. Wyróżniała się tym, że studenci zwracali się do niej po imieniu. Ludzie z innych wydziałów podśmiewali się z dość archaicznego zwyczaju trzymania się nazwisk panującego wśród studentów muzyki, ale w konserwatorium tak po prostu było.

– Nikt naprawdę nie może być aż tak miły – rozpoczęła Sophie. Potem zaczęła snuć wokół Margie opowieść, zamieniając ją w wiedźmę, która pożera dzieci. Ciągnęła, wywołując wśród otaczających ją dziewczyn kaskady śmiechu. Od tego rechotania Emmę bolały policzki. W końcu poczuła w brzuchu skurcz i musiała wziąć kilka głębokich oddechów, żeby się uspokoić.

Po chwili monolog Sophie przestał jej się wydawać śmieszny. Pomimo żartobliwego tonu, było w nim coś jadowitego. Emma poczuła pewien dystans, jak gdyby obserwowała tę scenę gdzieś z góry. Zastanawiała się, czy ten wcześniejszy incydent ma na to jakiś wpływ. Matilde dostrzegła jej niepokój i podeszła bliżej.

– Wszystko gra? – zapytała. Emma dostrzegła, że Sophie rzuciła w ich stronę spojrzenie. Kiwnęła potakująco, ale potem pobiegła do toalety.

Spojrzała na swoje odbicie i spryskała sobie wodą twarz. Była trochę pijana. W lustrze pojawiła się inna dziewczyna z ich roku, Hannah, która właśnie stanęła w drzwiach. Uśmiechnęła się do Emmy.

– Cześć – powiedziała.

Emma odwróciła się do niej. Znała ją z chóru, ale nigdy dotąd nie rozmawiały. Próbowała odpowiedzieć uśmiechem.

– Hej – powitała ją.

Hannah weszła do jednej z kabin. Emma próbowała wyjść z toalety, ale ogarnęło ją coś w rodzaju tej paniki, którą poczuła pierwszego wieczoru na uniwersytecie. Gdyby nie bliźniaczki, mogłaby popaść w nią znowu.

Zaszumiała spuszczana woda i Hannah podeszła do sąsiedniej umywalki. Myjąc ręce, znowu uśmiechnęła się w lustrze do Emmy. Poprawiła włosy. Miała w sobie trochę tej typowej dla wyższych klas pewności siebie, którą Emma podziwiała u sióstr. Nie błyszczała tak jak one, ale i tak dało się to dostrzec.

Hannah sprawdziła, czy ma szminkę i kredkę do oczu, ale nie poprawiła makijażu. Spojrzała na Emmę.

– Znałaś bliźniaczki, zanim tu przyjechałaś? – zapytała.

– Nie – odparła zaskoczona Emma, unosząc oczy znad umywalki. – Poznałam je pierwszego dnia.

Wyglądało na to, że Hannah nie oczekiwała takiej odpowiedzi.

– To dziwne – powiedziała.

– Co masz na myśli?

Hannah patrzyła na nią przez chwilę, jak gdyby się zastanawiała, czy ma wyjawić ten sekret, czy nie. Emma pomyślała, że niczego się nie dowie.

– Tylko to, że chodziłam z nimi do szkoły – wyjaśniła wreszcie Hannah. – Zazwyczaj nie dopuszczają tak ludzi do siebie.

Emma nie miała pojęcia, o co jej chodzi.

– Jakbyś była jedną z nich – dodała Hannah, kręcąc głową. Wypowiedziała te słowa tak, że zabrzmiały absurdalnie. Raz jeszcze odgarnęła włosy i uśmiechnęła się do siebie. – Cudowne dziecko. Ludzie tak o tobie mówią. Wiedziałaś?

– Słyszałam o tym – przyznała Emma, wzruszając ramionami.

– Nie mówią tego z sympatią.

Nie przestawała się uśmiechać, szczerząc swe piękne zęby. Emma przeczuwała, że musi wiele ukrywać. Nigdy by nie pomyślała, że ktoś tak czysty, wyglądający tak zdrowo, może być do tego stopnia złośliwy. Choć już kiedyś tego doświadczyła.

– Zazdrość to straszna rzecz – powiedziała kąśliwie, trafiając w czuły punkt. Uśmiech zniknął z twarzy Hannah.

– Nikt by się z tobą nie zadawał, gdyby nie bliźniaczki – stwierdziła. Jej głos był beznamiętny i nieprzyjemny.

Emma nie odparowała tego ciosu. Odwróciła się i chwiejnym krokiem wróciła do baru. Musiała pić zbyt szybko, bo teraz czuła, jak alkohol uderza jej do głowy. Spojrzała z oddali na grupkę studentów, zastanawiając się, czy Hannah miała rację. Podejrzewała, że zapewne było w tym trochę prawdy. Być może na skutek wypitych drinków, a może czegoś innego, wydało jej się, że Sophie i Matilde odstają od reszty. Były wyższe i oczywiście bardzo piękne z tą swoją nienaganną cerą i ultrafioletowymi oczami. Sophie nadal zabawiała towarzystwo. Patrzyli na nią prawie wszyscy. Prawie wszyscy. Sophie nie widziała, nie dostrzegła jeszcze, że Matilde jest trochę nieobecna. Podobnie jak Henry. Tych dwoje wpatrywało się tylko w siebie.

Emma zobaczyła, jak Henry ujmuje dłoń Matilde. Widziała, jak pochyla się ku niej, a ona się nie odsuwa. Dostrzegła, że ich usta przywierają do siebie.

Ten pocałunek nie trwał długo. Gdy tylko ich wargi się zetknęły, Sophie drgnęła i znieruchomiała. Umilkła i odwróciła się, patrząc na Henry’ego i Matilde, którzy tego nie zauważyli. Emma wstrzymała oddech. Widziała obie bliźniaczki i chłopaka pomiędzy nimi. Zobaczyła, jak uśmiech Sophie gaśnie, a jej oczy zwężają się w szparki. Dostrzegła pęknięcie pomiędzy siostrami, usłyszała trzask, jakby uderzył piorun. Poczuła jego zapach, podobny do spalenizny.

Rozdział 3

Przed występem chóru wszyscy zebrali się w pokoju Sophie na drinka. Emma siedziała, trzymając szklankę whisky, którą jej podano. Był to jedyny napój, jaki bliźniaczki miały u siebie. Podawały go bez lodu i wody, w wysokich szklankach. Emma pomyślała, że to nieco pretensjonalne.

Matilde milczała. Emma obawiała się, że przyjaciółka nie będzie się dobrze czuła w światłach rampy. Henry też wyglądał na zmartwionego. Wciąż się dopytywał, czy dobrze się czuje i czy może coś dla niej zrobić. Matilde sączyła swojego drinka nieco swobodniej niż Emma, natomiast Sophie wychylała szklaneczkę za szklaneczką. Nie wydawała się za bardzo pijana, ale może dlatego, że piła tak szybko i połowa alkoholu nie zaczęła jeszcze działać.

Przeszli całą czwórką do sali recitalowej. Sophie cmoknęła na pożegnanie siostrę i przyjaciółkę. Henry pomachał niezgrabnie Emmie, po czym odwrócił się do Matilde. Pocałowali się czule. Potem Matilde i Emma weszły za kulisy. Cieszyły się, że zostają same. Emma lubiła te chwile, ale zostawiając Sophie i Henry’ego, poczuła w środku jakiś ucisk. Może to była trema przed występem.

Z garderoby za sceną słyszała strojenie instrumentów smyczkowych. Te skrzypiące dźwięki i portamenta wystawiały jej nerwy na próbę. Rozbierając się, zacisnęła zęby i próbowała się odprężyć. Usłyszała pierwsze dźwięki orkiestry, w chwilę potem włączył się chór. Rozpięła torbę i wyjęła suknię – ciemnoniebieską, jedwabistą, długą i prostą. To była śliczna suknia, ta sama, którą miała na sobie podczas swojego pierwszego dużego koncertu, gdy miała czternaście lat. Teraz, ilekroć miała ją założyć, wstrzymywała oddech, z obawy, że nie będzie pasowała. Zastanawiała się, ile czasu minie, zanim ludzie z konserwatorium zauważą, że za każdym razem ma na sobie ten sam strój.

Matilde uśmiechnęła się do Emmy.

– Zapnę cię, jeśli ty mnie zapniesz – powiedziała.

Emma wsunęła się w suknię i pozwoliła jej opaść do kostek. Poczuła ulgę, kiedy Matilde podciągnęła suwak, a zamek zapiął się bez trudu. Kontakt z przyjaciółką przyprawił ją o dreszcz.

Matilde rozpięła pokrowiec swojej sukni i materiał wylał się na zewnątrz. Był olśniewający, ciemnoczerwony, naszywany cekinami. Bliźniaczka założyła suknię, a Emma zapięła jej zamek. Matilde sprawdziła, jak wygląda. Poprawiła włosy i zebrała z rzęs nadmiar mascary. Emma cofnęła się i spojrzała na przyjaciółkę.

– Wyglądasz zachwycająco – stwierdziła.

Matilde rozpromieniła się. Przeszła przemianę i była gotowa do występu. Odwróciła się do Emmy i pocałowała ją w policzek.

– Połamania nóg – powiedziała.

Emma kiwnęła głową.

– Tobie też.

Nie cierpiała tego życzenia. Zawsze się obawiała, że naprawdę może się spełnić.

Stojąc za kulisami, Emma sprawdzała nuty. Obsesyjnie dotykała brzegów kartek. Chór zbliżał się do końca ostatniego utworu. Smyczki cichły, dochodząc do finałowego dźwięku.

Matilde wkroczyła na scenę z promiennym uśmiechem. W świetle reflektorów cekiny na jej sukni połyskiwały jak gwiazdy. Emma zapomniała, po co tu przyszła. Potem zorientowała się, gdzie jest, i podbiegła do fortepianu. Rozłożyła nuty na pulpicie i zasiadła do instrumentu. Wziąwszy głęboki oddech, zaczęła grać.

Głos Matilde poszybował ponad głowami publiczności, która wpatrywała się w niebiańską istotę na scenie. Słysząc jej śpiew, Emma musiała się mocno koncentrować, żeby nie zapominać, że ma grać. Rozumiała teraz, dlaczego ludzie w tym samym tonie mówią o aniołach i o sopranach. Muzyka Schuberta do tej modlitwy była piękna sama w sobie, ale Emma nigdy nie słyszała jej zaśpiewanej w ten sposób.

– Sądzisz, że ze sobą zostaną i się pobiorą? – Sophie leżała na brzuchu na łóżku Emmy i machając nogami, przeglądała jej kolekcję płyt CD. – Nie masz niczego, co nie jest klasyczne? – Oba pytania zadała tym samym tonem, jak gdyby oba były dla niej równie ważne, choć Emma znała ją na tyle, by wiedzieć, że tak nie jest.

– Nie i nie. Nie sądzę.

Sophie odwróciła się i spojrzała na Emmę z napiętym wyrazem twarzy. Wyglądała tak, jakby próbowała rozstrzygnąć, która odpowiedź czego dotyczy. Potem się rozpogodziła. Uśmiech wyparł napięcie, jakby go tam nigdy nie było.

Emma nigdy nie wierzyła do końca temu, co pojawiało się na twarzy Sophie. Nie czuła się do tego zdolna, w każdym razie od tamtego poranka w sali prób, gdy zachowała się tak dziwnie. Mimo to bardzo lubiła Sophie, osobę charyzmatyczną i dziką. Bliźniaczki były jej najlepszymi przyjaciółkami. Tyle tylko, że nie potrafiła przywyknąć do myśli, że nic ich obu nie dzieli. Wciąż szukała jakichś pęknięć, zwłaszcza po stronie Sophie. Wyglądało jednak na to, że jeśli nawet były tam jakieś szczeliny, to zadurzenie Matilde w Henrym najwyraźniej zdołało je zasklepić.

– Nie pobiorą się – powiedziała Emma. Patrzyła, jak Sophie wertuje jej płyty i czuła kluchę w żołądku. Zbierała tę muzykę przez całe życie, to było coś więcej niż tylko kolekcja płyt, to było coś niezbędnego do życia, nie czuła więc zachwytu, widząc palce Sophie przerzucające pudełka oraz miny, jakie przy tym robiła. Znaczną część z tego miała też w komputerze, ale nie o to chodzi. Lubiła fizyczność tych krążków, ich okładki, zamieszczone w środku nuty; dobierała je bardzo starannie.

Obecność Sophie w pokoju denerwowała ją. Nie miała pojęcia, jak takie tanie pamiątki wyglądają w oczach wyrafinowanej przyjaciółki. Sophie potrafiła wybierać wino i znała się na kreacjach modnych projektantów. A każda z rzeczy Emmy miała swoją historię, była tu z jakiegoś powodu, jak choćby ten kawałek muru berlińskiego, który jej mama odłupała własnoręcznie, kiedy była w Niemczech, żeby zobaczyć, jak go burzą. Emma wiedziała, że lekceważący stosunek Sophie do tych przedmiotów sprawi jej ból, obniży ich wartość i zniszczy je na zawsze.

Sophie przewróciła się na plecy, spoglądając w sufit. Emma obserwowała ją i nie po raz pierwszy żałowała, że nie potrafi czuć się we własnej skórze tak dobrze jak ona. Na początek mogłaby poczuć się dobrze we własnym pokoju. Była przekonana, że każdy postronny widz musiałby pomyśleć, że to pokój Sophie, a Emma jest tu tylko gościem.

– Boże, mam nadzieję, że się nie pobiorą – powiedziała Sophie. – To by było męczące. W sumie nie mam nic przeciwko Henry’emu, ale on jest troszkę nudny.

Emma wzruszyła ramionami. Nie bardzo znała tego chłopaka, ale wydawał się dobrym kumplem. Czasami ją rozśmieszał. Nie nazwałaby go nudnym, no chyba że w porównaniu z bliźniaczkami.

– Tak – przyznała. – Jest trochę nieciekawy.

Twarz Sophie zajaśniała. Ucieszyło ją to potwierdzenie.

– Chodźmy ich poszukać – zaproponowała. – Jeżeli uda nam się wyciągnąć ich z pokoi, zabrać gdzieś i upić, to może on nie będzie taki okropnie nudny. I może Matilde też stanie się znowu bardziej zabawna.

Usłyszawszy ten pomysł, Emma znowu poczuła ucisk w żołądku. Nie wierzyła, że Sophie chodzi o rozrywkę albo o to, żeby lepiej poznać chłopaka swojej siostry.

– Dobrze – powiedziała. Z wnętrza głowy jej głos zabrzmiał jak pisk, ale Sophie zeskoczyła z łóżka pełna entuzjazmu, obdarzając ją promiennym uśmiechem. Emma pomyślała, że to coś w rodzaju ochłapu z pańskiego stołu i wcale nie była zadowolona z ciepła, jakim napełnił ją ten uśmiech.

Stojąc przed drzwiami Matilde, Emma poczuła, że jej brzuch kurczy się jeszcze bardziej. Patrzyła, jak Sophie puka.

– Może nie powinnyśmy… – Jej głos zamarł przed końcem zdania.

– Nie wygłupiaj się – zbeształa ją Sophie. – To moja siostra. – Zupełnie jakby uważała, że ten fakt usprawiedliwia wszystko, co robi.

W drzwiach pojawiła się senna Matilde. Miała zmierzwione włosy i lekko zaróżowioną twarz, jak gdyby całowano ją zbyt wiele razy.

– Hej – powiedziała. Wyglądała jak pijana, ale Emma była nieomal pewna, że to raczej skutek miłości niż alkoholu.

Nie czekając na zaproszenie, Sophie wpadła do środka. Emma pozostała na zewnątrz, zaglądając przez ramię Matilde do pokoju. Przyjaciółka otworzyła drzwi szerzej, zapraszającym gestem, więc z wahaniem weszła do środka. Henry siedział na łóżku, w szortach i T-shircie. Wydawał się trochę zakłopotany tym najściem, ale Sophie albo tego nie zauważyła, albo było jej to obojętne, bo wyciągnęła się tuż przy nim. Uśmiechnęła się do niego szeroko, w ten swój uważny sposób, dzięki któremu miało się wrażenie, że jest się jedyną osobą w jej pobliżu. Matilde też z powrotem usiadła na łóżku, a Emma usadowiła się obok, w fotelu.

Cichsza z bliźniaczek uśmiechnęła się do niej. Nie wyglądała na zdenerwowaną, ale Emma i tak czuła się winna.

– Słyszałaś? – zapytała Matilde. – Wpisano mnie do klasy mistrzowskiej. U Dominique Boutona.

– To fantastycznie. – Emma usiłowała powiedzieć to z entuzjazmem, ale idea klasy mistrzowskiej przerażała ją. Nie potrafiła sobie wyobrazić, że występuje przed całą grupą tylko po to, żeby potem jej grę rozerwano na strzępy. Wiedziała, że kiedyś będzie musiała przez to przejść, ale podobnie jak w przypadku śmierci, wolała o tym nie myśleć, dopóki nie będzie to konieczne. – Bouton jest najlepszy.

– Tak, zadziwiający. Chociaż muszę przyznać, że się tego boję – wyznała Matilde.

– Jest cholernie cudowny – powiedziała Sophie. Jednak gdy to mówiła, nie patrzyła na pozostałe dwie dziewczyny, tylko na Henry’ego. Emma poczuła, że wcale nie można wykluczyć, iż Sophie przechyli się i pocałuje go.

W jeden oddech później Emma uświadomiła sobie wreszcie, jaka jest sytuacja. Widziała, jak Sophie patrzy na Henry’ego i jak Matilde odsunęła się od nich. Poczuła się, jakby uszło z niej powietrze. Oczywiście, Sophie nie podobało się to, że Matilde jest z Henrym blisko i chciała wejść im w drogę, co do tego Emma nie miała wątpliwości. Tyle tylko, że wcześniej nie wiedziała jeszcze, w jaki sposób Sophie chce ich powstrzymać. Teraz jej strategia była całkiem oczywista.

Emma z trudem mogła uwierzyć, że nie dostrzegła tego wcześniej.

Tej nocy nie mogła zasnąć. Dręczyło ją to, co zobaczyła – zachowanie Sophie wobec Henry’ego. No i jeszcze fakt, że Matilde tak się wycofała. Wyglądało na to, że cichsza z bliźniaczek zna swoje miejsce i ustąpi siostrze we wszystkim, czego ta zażąda. Emma usiadła na łóżku, a po chwili wstała.

Okresy bezsenności zdarzały jej się już wcześniej, przed egzaminami. W połowie wypadków nie spała właśnie dlatego, że obawiała się nawrotu tego problemu. Ale przecież nie było po temu powodu. Jej życie było niemal doskonałe, przyjaźniła się z bliźniaczkami, nauka fortepianu szła jej dobrze. Wiedziała, że na całym wydziale nie ma dziewczyny, która bez wahania nie zamieniłaby się z nią miejscami, bez względu na to, co powiedziała Hannah Meredith. Ubrała się i wypiła trochę wody z kranu. Potem założyła płaszcz i wyszła z pokoju.

Powietrze było rześkie. Emma widziała obłok pary z własnego oddechu. Spacerowała po wypielęgnowanych ogrodach. Pomyślała, żeby pójść poćwiczyć, ale nie była w nastroju, ruszyła więc ścieżką wokół konserwatorium, zmierzając nad jezioro. Podniosła kamyk i spróbowała puścić kaczkę na wodzie. Nigdy nie była w tym dobra. Zrezygnowała i zaczęła ciskać kamyki znad głowy, coraz mocniej i mocniej. Podobał jej się plusk, który wydawały, i kręgi na wodzie, rozchodzące się z miejsc, w których w nią wpadły.

I wtedy usłyszała głosy. Chłopaka i dziewczyny. Śmiali się oboje. A zatem nie tylko ona nie spała. Odwróciła się i zobaczyła, że idą w jej stronę. Kiedy się zbliżyli, stwierdziła, że to Henry i Matilde. Wydawali się pochłonięci sobą, jak zawsze. Emma uświadomiła sobie, że odpowiedź, jakiej udzieliła Sophie na ich temat, była kłamstwem. W rzeczywistości uważała, że zostaną ze sobą i pobiorą się. Nie potrafiła sobie wyobrazić, by mogło być inaczej.

Uśmiechnęła się i pomachała im ręką, kiedy ją mijali.

– A ty dlaczego nie śpisz? – zapytał Henry. – Pewnie się łajdaczysz – dodał i odwrócił głowę, żeby pocałować Matilde.

Emma wzruszyła ramionami.

– Nie mogłam zasnąć – powiedziała.

– A my nie chcieliśmy spać. – W głosie Matilde wyczuwało się, że wspomina coś z przyjemnością. – Marnie się czułam, więc przez całą noc zwiedzaliśmy campus. Tu są zadziwiające rzeczy. Byłaś już w labiryncie?

– Nie – bąknęła Emma. Jej niepokój narastał. Do tego stopnia, że zaczynało ją mdlić.

– Powinnaś pójść, kochanie – poradziła Matilde. – To taka frajda. – Mrugnęła do niej porozumiewawczo.

Emma próbowała odpowiedzieć jej uśmiechem i wtedy uświadomiła sobie, co ją tak wzburzyło. Teraz, kiedy się nad tym zastanowiła, wcale nie była pewna, że rozmawia właśnie z Matilde.

– Wiesz co? – zagadnęła bliźniaczka, zerkając na Henry’ego. – Moglibyśmy popływać w jeziorze.

– Nie mamy kostiumów kąpielowych – zaoponował chłopak.

– Wiem. – To słowo zabrzmiało jak wystrzał z pistoletu.

Emma spoglądała to na chłopaka, to na bliźniaczkę. Dostrzegła jej zaborczą rękę na jego plecach, zauważyła przechyloną głowę. Teraz była niemal pewna, że stoi przed nią Sophie. Zastanawiała się, czy Henry o tym wie.

– Chodź, kochany – powiedziała dziewczyna, biorąc Henry’ego za rękę. ‒ Przejdźmy się na wydział pielęgniarstwa. Może zobaczymy którąś z tych dziwnych istot w jej naturalnym środowisku. – Wyszczerzyła się do Emmy. Henry też się nieśmiało uśmiechnął, po czym oboje odeszli.

Emma patrzyła za nimi. Co mogła zrobić? Musiała się upewnić, to jasne. Matilde zasługiwała na to, żeby wiedzieć, co jej robią Sophie i Henry. Emma była przekonana, że przyjaciółka podziękuje jej za to, nawet jeżeli musiała obudzić ją z tego powodu w środku nocy. Odwróciła i ruszyła w stronę akademików. Szła szybko, popędzana poczuciem misji. Musiała tam dotrzeć przed powrotem tych dwojga.

Kiedy szła po schodach do pokoju Matilde, serce biło jej szybko. Co powie przyjaciółce, jeśli ją tam zastanie? Nie była pewna, czy znajdzie odpowiednie słowa, a nawet odwagę. A jednak coś ją pchało dalej. Wrodzona zdolność odróżniania dobra od zła. Moralny kompas, o którym mówiła jej nauczycielka angielskiego, kiedy przerabiali Zabić drozda.

W końcu znalazła się przed drzwiami Matilde. Wydawało jej się, że wyczuwa obecność przyjaciółki po drugiej stronie, ale nie miała pewności. Zawahała się. Jeżeli ktoś otworzy drzwi, to będzie musiała być Matilde. Pokój Sophie był na drugim końcu korytarza. Emma wzięła głęboki oddech i zapukała.

Początkowo po drugiej stronie panowała cisza i Emma doznała przelotnej ulgi. Lecz to nie trwało długo. Usłyszała, że ktoś wstaje z łóżka i narzuca coś na siebie. Potem drzwi się otworzyły. Stanęła w nich Matilde, mrużąc zaspane oczy, których kolor w półmroku korytarza nie był tak bardzo intensywny.

– Bardzo przepraszam, że cię budzę – powiedziała Emma.

Matilde była zdumiona.

– Czy coś się stało, Ems?

– Prawdę mówiąc, tak. – Emma poczuła, że sztywnieje jej kark, a usta zaczynają się wykrzywiać. Była bliska płaczu. – Tilly, przed chwilą widziałam Sophie i Henry’ego nad jeziorem.

Matilde zmarszczyła czoło, ale nie wydawała się zaskoczona. Jakby to była zła nowina, na którą się czeka, na przykład wiadomość o śmierci krewnego, który od dawna chorował.

– Lepiej wejdź – powiedziała rzeczowym tonem. Poszła w stronę swojego łóżka jak lunatyczka. Emma poniekąd liczyła na to, że Matilde się nie obudziła. Bo gdyby tak było, mogłaby jutro udawać, że to był tylko zły sen, że nic się nie wydarzyło. Może Emma nie musiała łamać serca swojej najlepszej przyjaciółce.

Rozdział 4

Księżyc połyskiwał na tafli wody i każda zmarszczka na jej powierzchni zdawała się mieć znaczenie. Emma siedziała na betonowym brzegu, wpatrzona w jezioro. Obudziła się wcześnie i nie mogła już zasnąć. Dziwnie było tak siedzieć, gdy dokoła cały campus spał. Czuła się tak, jakby była jedyną osobą na świecie. W takich samotnych chwilach potrafiła wyobrazić sobie siebie jako bohaterkę jednego z tych scenariuszy science fiction, w których chmura gazu, wirus albo jakaś inna katastrofa zabija wszystkich, pozostawiając tylko ją, samą jedną. Zadrżała i mocniej oplotła nogi rękoma.

W oddali rozległ się jakiś dźwięk, jakby pisk. Coś zwierzęcego. W filmowym horrorze byłaby to zapowiedź, znak, że nie powinna schodzić do piwnicy, albo sygnał, że ktoś ją obserwuje spomiędzy tych drzew po lewej stronie, gotów wyskoczyć i dokonać nieopisanych rzeczy. Ale horrory to tylko fikcja. Tu, na uniwersytecie, Emma z jakiegoś powodu czuła się zawsze bezpieczna. Była może naiwna, ale nie miała wrażenia, że zagrożenie może ją tutaj odnaleźć. Tak jakby to miejsce było odcięte od realnego świata. Jakby było jego cieniem, przestrzenią, w której, jeżeli umrzesz, dostajesz nowe życie. Jak w grze komputerowej. Lecz może to tylko brak snu sprawiał, że wszystko wydawało się nie całkiem realne. Może to dawało jej przewagę, ubarwiając wszystko dokoła.

Próbowała sobie przypomnieć, jak dobre wydawało się życie, zanim to, co zaszło między Sophie i Henrym, roztrzaskało jej świat. Jak gdyby jej się to przyśniło. Ostatnio stres niejednokrotnie budził ją w środku nocy. Zrywała się, ogarnięta paniką, siadała na łóżku i wciągała gwałtownie powietrze, jak gdyby miała umrzeć. Choć tak naprawdę wiedziała, że nie umiera. To były nocne koszmary, ataki przerażenia, czy jak je nazwać. Nazwanie tego stanu niczego nie polepszało. Emma stwierdziła, że jedyną rzeczą, która ostatnio przynosi jej ulgę, jest gra na fortepianie. Sale ćwiczeń były dostępne o każdej porze, mogła więc tam teraz iść, ale nie poszła. Nie czuła się dobrze, kiedy była tam sama. Wysokie sufity, echo w korytarzach, historia tego budynku – to wszystko było przytłaczające. Elektryczne pianino, które przywiozła z domu, nigdy nie dawało jej takiej satysfakcji, więc przyszła tutaj. Na miejsce zbrodni.

Pomyślała o bliźniaczkach. O Sophie, która teraz miała chłopaka, i Matilde, która go nie miała. Nie pokłóciły się o to. Matilde po prostu się usunęła. Emma podejrzewała, że tak musiało się stać, a jednak dziwnie było na to patrzeć. Obawiała się późniejszych konsekwencji.

Lekki szum w głowie przypomniał jej, jak wiele wypiła poprzedniego wieczoru. Nudziło ją całe to picie. Świetnie było chodzić z bliźniaczkami po najlepszych lokalach w mieście, pozwalać sobie stawiać szampana i posiłki, ale Emma zaczynała czuć się osaczona takim stylem życia. Nie chciała pić i świętować przez cały czas. Nie chciała korzystać z hojności sióstr, nawet tak chętnie okazywanej, a nie stać jej było na to, żeby płacić za siebie.

Miała ochotę zwinąć się w kłębek nad jeziorem i pozostać tam, zamiast stawiać czoło światu albo uczelni i innym studentom. Lecz tak naprawdę nie miała wyboru, bo dziś rano Matilde miała zajęcia z Boutonem i Emma musiała tam być. Na myśl o tym poczuła wiercenie w brzuchu. Przyjeżdżający z zewnątrz mistrzowie bardzo różnie podchodzili do studentów. Jeżeli miało się szczęście, kończyło się na kilku chwilach lekkiego zakłopotania. Ale muzycy o większym ego, choć częstokroć odnoszący mniejsze sukcesy, potrafili zmiażdżyć studenta. A przy tym trzeba było to dobrze przyjmować. Była to część gry, w której wszyscy brali udział. Na zakończenie zajęć uczestnik klasy mistrzowskiej musiał wypowiadać słowa zachwytu w rodzaju: To było niezwykłe, tyle się nauczyłem, Boże. To niesamowite! A przecież nie mogli być aż tak uszczęśliwieni faktem, że świat poznał ich słabostki i złe nawyki. Na to w każdym razie Emma liczyła. Nie potrafiła sobie wyobrazić, że uczestnicy klas mistrzowskich tak bardzo różnią się od niej, że są lepsi, bardziej opanowani i w znacznie większym stopniu zadowoleni z siebie. Nie chciała w to uwierzyć.

W sali recitalowej, jak zwykle przed zajęciami, panował gwar. Wszyscy fleciści z uniwersytetu oraz wielu innych, zaproszonych z miejscowych instytucji, siedzieli parami i trójkami na krzesłach, rozstawionych od estrady aż po przeciwległą ścianę. Wchodząc do środka, Emma poczuła, jak całe pomieszczenie wibruje od ekscytacji tym, co miało nastąpić. Bouton był członkiem Filharmonii Narodowej i obiektem westchnień studentek. Emma próbowała wyjaśnić Maggie, swojej przyjaciółce z domu, jak bardzo wszyscy są tą wizytą podnieceni, ale Maggie, która uczyła się w szkole pielęgniarskiej, wcale tego nie rozumiała. Nigdy nie słyszała o Boutonie. Poza kręgami muzycznymi, w których obracała się Emma, nikt go nie znał. Z jakiegoś powodu fakt ten sprawiał, że czuła się jeszcze bardziej oddalona od domu. Powinna była zostać w Manchesterze, z kumpelkami, studiować w college’u albo chodzić do pracy i ekscytować się widowiskami w Arenie. Miała wrażenie, że prześlizgnęła się z jednego bytu w inny, poprzez magiczne drzwi albo jakiś inny zaczarowany portal.

Rozejrzała się za bliźniaczkami. Zobaczyła Sophie siedzącą w połowie sali, gdzie najłatwiej mogła pozostać niezauważona. Było to trochę dziwne, bo Sophie najczęściej siadała na samym przodzie, a Emma, żeby być obok niej, rezygnowała z miejsc, które bardziej jej odpowiadały. Kiedy pięła się po stopniach biegnących przez środek, Sophie zauważyła ją, uśmiechnęła się i przesunęła, robiąc miejsce obok siebie. Emma przecisnęła się wzdłuż rzędu, wyjmując notatnik, w którym chciała zapisywać przydatne uwagi. Zerknęła na przyjaciółkę i przez krótką chwilę nie była pewna, czy to Sophie. W jej zachowaniu, w sposobie, w jaki dotknęła nosa, było coś zaskakującego. Kiedy tak na nią patrzyła, do sali weszła Matilde, niosąc nuty, flet i butelkę z wodą. Emma patrzyła to na jedną, to na drugą siostrę, ale były zbyt daleko od siebie, by mogła je rozróżnić.

Widownia zaczynała cichnąć, podniecenie narastało. Kilku spóźnialskich wpadło do sali, zajmując miejsca, które im pozostały. Matilde siedziała, czekając na rozpoczęcie zajęć. Ze zdenerwowania skubała zębami skórkę przy paznokciu. Teraz Emma była pewna, że patrzy na bardziej nieśmiałą z bliźniaczek. Sophie bezustannie wypominała siostrze ten nawyk. Odwróciła się, aby spojrzeć na Sophie, ale ona wpatrywała się w scenę, pochłonięta tym, co się jeszcze nie zaczęło. Wyglądało na to, że bardzo chce, żeby siostra dobrze wypadła. Obie wiedziały, jak to jest, znały ten żar oczekiwania tłumu, patrzącego, jak rozpadają cię na kawałki. Fakt, że w tym przypadku ktoś tak młody i atrakcyjny jak Bouton miał pokrzykiwać na Matilde i krytykować jej grę, pogarszał tylko sprawę.

Dominique Bouton wszedł na scenę i usiadł, spoglądając życzliwie na widownię. Jeden z wykładowców, profesor David Davis, przedstawił mistrza i opowiedział o jego karierze oraz osiągnięciach. Kiedy Dominique wstał, żeby rozpocząć zajęcia, na sali zapadła grobowa cisza. Mistrz spojrzał na Matilde, która wpatrywała się w podłogę. Patrzył na nią, czekając, aż wstanie i podejdzie wraz z nim do pulpitów przy mikrofonach, które miały wychwycić wszystko, co zostanie powiedziane i zagrane. Ale Matilde po prostu siedziała. Cisza w sali zdawała się narastać i ogarniać zebranych. Było tak, jakby wszyscy wstrzymali oddech. Trwało to o wiele dłużej niż powinno. Bouton chrząknął i uniósł znacząco brwi. Matilde w końcu na niego spojrzała, wstała i podeszła, a publiczność odetchnęła z ulgą. „Wszystko będzie dobrze”, pomyślała Emma, chociaż czuła, że sobie to wmawia.

Matilde od dawna ćwiczyła La Notte Vivaldiego, więc Emma nie była wcale zdziwiona, kiedy rozpoczęła od tego właśnie utworu. Wiedziała, że jej przyjaciółka ma obsesję na punkcie tego koncertu i że sprawia jej on pewne trudności, więc wolała, żeby go nie wybierała. Wykonywanie podczas klasy mistrzowskiej utworu, który grało się już od dawna, nie ma rzecz jasna żadnego sensu, choć wielu studentów tak właśnie robiło. W każdym razie sięgali po kompozycje, które według siebie mieli dobrze opanowane. La Notte znaczy noc i Emma nie potrafiła uwolnić się od myśli, że oto nadciąga ciemna noc, a wybór Matilde to zły omen i wszystko pójdzie źle.

Bouton poprosił Matilde o zagranie pierwszej części i pozwolił jej grać do końca, nie przerywając. Potem pooznaczał jej nuty i podzielił utwór na fragmenty, które można było omawiać bardziej szczegółowo. Emma zauważyła, że palce Matilde drżą. Jednym z problemów, jakie stwarzają publiczne występy, jest to, że nie da się ukryć zdenerwowania. Ujawnia je instrument i wypływające z niego dźwięki. Gra jest czynnością do tego stopnia fizyczną, że kiedy zaczyna się drżeć, nie można wypaść dobrze. Trzeba spokojnie oddychać i mieć pewne ręce. Trzeba trzymać nerwy na wodzy. Zapewne większość obecnych nie dostrzegała w Matilde tego wrzenia, ale dla Emmy i siedzącej obok Sophie było oczywiste, że wyniknie z tego coś niedobrego. Sophie zesztywniała. Emma chwyciła ją za rękę, co tamta przyjęła z wdzięcznością. Jednak zdenerwowanie Sophie musiało narastać, bo niebawem ściskała dłoń Emmy odrobinę za mocno.

Emma obserwowała Matilde, oczekując, że drżenie przybierze na sile, ale wyglądało na to, że tak się nie dzieje. A jednak fraza, którą grała wciąż od nowa, nie wychodziła właściwie. Bouton powinien przejść dalej. Powinien dostrzec, że dziewczyna ma trudności, i zrozumieć, że w tym momencie doskonałość nie jest dla niej osiągalna ani nawet możliwa. Ale on albo tego nie dostrzegał, albo go to nie obchodziło. Kiedy uporczywie kazał jej powtarzać ten fragment, twarz Matilde czerwieniała coraz bardziej, a jej wargi zaczynały się zwijać. Emocje wykrzywiły jej usta i dźwięki fletu stały się mniej czyste. W sali narastało napięcie, bo było jasne, co przeżywa dziewczyna. Jednak Bouton nie przerywał. Odwrócił się do publiczności, a Matilde zmrużyła oczy, próbując robić to, czego od niej oczekiwał, choć Emma widziała, że zaczyna być na niego zła.

Bouton kazał jej ponownie zagrać frazę, a kiedy skończyła, cmoknął głośno z niezadowoleniem i zrobił rozczarowaną minę. Matilde odwróciła się i stała nieruchomo, patrząc wprost na niego. Nie była już przestraszona, była wściekła. Emma podejrzewała, że różnica między tymi uczuciami bardzo często jest niewielka. Wydawało się, że Matilde stoi tam przez całą wieczność, ale w końcu odłożyła flet i dziarskim krokiem ruszyła w stronę drzwi. Bouton patrzył za nią z otwartymi ustami. Na widowni rozległ się stłumiony okrzyk zdziwienia. Zdarzało się już, że podczas klas mistrzowskich studenci byli zdenerwowani lub rozzłoszczeni, czasami się nawet kłócili, ale nikt nigdy nie wyszedł. Nawet Emma była zaskoczona. Nie wiedziała, czy Matilde zdoła to odkupić, nawet przez te wszystkie lata, jakie jej tutaj pozostały. Może zostać zapamiętana jako dziewczyna, która wyszła z kursu mistrzowskiego, i nic nie zdoła tego zmienić. Na tę myśl gardło Emmy ścisnął strach.

Sophie puściła jej rękę. Wpatrywała się w scenę, na której jeszcze przed chwilą stała Matilde, jak gdyby nie mogła uwierzyć, że już jej tam nie ma. Bouton odwrócił się do widowni z cierpkim uśmiechem i rzucił jakiś żart, ale Emma się nie roześmiała.

– Suka – powiedziała Sophie.

Emma spojrzała na nią, nie mogąc uwierzyć, że reaguje w ten sposób na to, co się stało.

– Zbyt surowo ją oceniasz – zaoponowała.

Twarz Sophie stężała. Emma nigdy nie widziała u niej takiego obrzydzenia.

– Nie rozumiesz tego – stwierdziła bliźniaczka, po czym westchnęła głęboko, wstała i wyszła z sali.

Emma patrzyła za nią. Czuła, że musi się skoncentrować na oddychaniu. Nigdy nie widziała, żeby siostry obrzucały się wyzwiskami, nawet w przypadku tego, co zaszło z Henrym. Co najwyżej jedna była na drugą lekko poirytowana. Co prawda, już pierwszego wieczoru Sophie powiedziała, że siostra doprowadza ją do szału, ale do tej pory nic tego nie potwierdzało.

Słuchając stukotu obcasów Sophie, Emma zastanawiała się, czy w ogóle zna bliźniaczki. Dziewczyna idąca w stronę drzwi sali recitalowej wydawała jej się obca.