Lisa Ballantyne

Oskarżony

Tłumaczenie: Magdalena Grala-Kowalska

Tytuł oryginału: The Guilty One

Copyright © 2012 by Lisa Ballantyne

Copyright © for the Polish edition by Hachette Polska sp. z o.o.,

Warszawa 2013

All rights reserved

Redaktor prowadzący: Małgorzata Dudek

Redakcja: Anna Stawińska/Quendi Language Services

Korekta: Hanna Chęcińska/Quendi Language Services

Projekt okładki: Paweł Pasternak

Zdjęcie na okładce: © 123RF/Picsel

Skład i łamanie: Wioletta Kowalska/Violet Design

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 826 08 82, faks 22 380 18 01

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-7881-389-7

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Aleksandra Łapińska / Virtualo Sp. z o.o.

„W ciemności dusza grzeszy; ale prawdziwym winowajcą jest ten, kto ciemność tę spowodował”.

Wiktor Hugo, Nędznicy

Mojej rodzinie

Zbrodnie

1

W Barnard Park znaleziono ciało małego chłopca.

Daniel Hunter wyszedł ze stacji metra Angel i skierował się w stronę komisariatu policji w Islington. Czuł w powietrzu zapach prochu. Była połowa lata, księżyc powoli wsuwał się na jasne, niespokojne niebo. Kiedy mężczyzna ruszył w górę Liverpool Road, usłyszał pierwszy grzmot, a zaraz potem poczuł na skórze grube krople deszczu… karcące, oczyszczające. Postawił kołnierz kurtki i pobiegł przed siebie, mijając supermarkety Waitrose i Sainsbury’s, lawirując wśród ostatnich zakupowiczów. Regularnie uprawiał jogging, więc nie czuł zmęczenia, nawet kiedy deszcz się wzmógł, przesiąkając przez rękawy, kurtkę na plecach i zmuszając do coraz szybszego biegu.

Za drzwiami komisariatu strząsnął wodę z włosów i przetarł twarz dłonią. Kiedy powiedział swoje nazwisko, szyba pomiędzy nim a recepcjonistką pokryła się parą.

Policjant dyżurny sierżant Turner już na niego czekał.

– Szybko pan dotarł – powiedział funkcjonariusz na powitanie.

Daniel odruchowo położył na jego biurku wizytówkę. Często gościł w londyńskich komisariatach, ale w Islington był po raz pierwszy.

– Jest pan partnerem w Harvey, Hunter i Steele? – Policjant odczytał wizytówkę.

– Rozumiem, że chodzi o nieletniego?

– Sebastian ma jedenaście lat.

Turner spojrzał na Daniela, spodziewając się na jego twarzy jakiejś reakcji. Prawnik spędził całe życie na nauce stwarzania pozorów i gdy teraz odwzajemnił wzrok policjanta, wiedział, że jego oczy nie zdradzą absolutnie niczego.

Był doświadczonym adwokatem nieletnich przestępców. Reprezentował już licealistów oskarżonych o zastrzelenie członka swojego gangu i paru innych nastolatków, którzy kradli dla narkotyków. Nigdy jednak prawdziwego dziecka – nigdy tak małego chłopca. Również w życiu codziennym nie miał wiele styczności z dziećmi. Mógł jedynie odwoływać się do własnych doświadczeń z dzieciństwa.

– Nie został chyba aresztowany? – zapytał Turnera.

– Na razie nie. Ale coś mi tu nie gra. Sam pan zobaczy. On wie dokładnie, co stało się temu małemu chłopcu… Czuję to. Matkę udało nam się znaleźć dopiero po telefonie do pana. Przyjechała jakieś dwadzieścia minut temu. Twierdzi, że cały czas była w domu, że źle się czuła i dopiero teraz dostała naszą wiadomość. Złożyliśmy wniosek o nakaz przeszukania domu.

Daniel zauważył, że czerwone policzki sierżanta zapadają się, gdy akcentuje ostatnie słowa.

– Więc jest podejrzewany o zabójstwo?

– O tak.

Daniel westchnął i wyjął z teczki notes. Drżąc z zimna w przemokniętym ubraniu, notował słowa policjanta, który opisał przebieg zbrodni, świadków i szczegóły dotychczasowych rozmów z chłopcem.

Sebastian był przesłuchiwany na okoliczność odnalezienia ciała innego chłopca, Bena Stokesa, w zadrzewionej części placu zabaw dla dzieci w Barnard Park w niedzielę po południu. Chłopiec został pobity ze skutkiem śmiertelnym. Uderzono go w twarz cegłą, powodując pęknięcie kości oczodołu. Za pomocą cegły, gałęzi i liści napastnik zasłonił okaleczoną twarz ofiary. Ciało ukrył pod drewnianym domkiem w rogu parku i to tam w poniedziałek rano odkrył je pracownik odpowiadający za plac zabaw.

– Matka Bena zgłosiła jego zaginięcie wczesnym wieczorem w niedzielę – powiedział Turner. – Twierdzi, że tego dnia po południu chłopiec wyszedł na dwór pojeździć na rowerze wzdłuż Richmond Crescent. Nie wolno mu było się oddalać, ale kiedy jakiś czas później wyjrzała przez okno, nie było po nim śladu.

– A Sebastiana postanowiliście przesłuchać, ponieważ…?

– Po znalezieniu ciała ustawiliśmy radiowóz na Barnsbury Road. Zgłosił się jeden z mieszkańców, który podobno widział dwóch małych chłopców bijących się w Barnard Park. Rysopis jednego z nich pasował do Bena. Mężczyzna twierdzi, że krzyknął na nich, żeby przestali, ale ten drugi chłopak uśmiechnął się do niego i powiedział, że to tylko zabawa. Kiedy przekazaliśmy matce Bena rysopis drugiego chłopca, wskazała Sebastiana Crolla – czyli pańskiego klienta – który mieszka zaledwie kilka domów dalej. Sebastian był sam – a przynajmniej tak nam się wydawało – w swoim domu przy Richmond Crescent, kiedy dzisiaj o szesnastej zjawiło się u niego dwóch policjantów. Chłopiec powiedział, że mamy nie ma w domu, a ojciec wyjechał służbowo za granicę. Ściągnęliśmy kobietę z opieki społecznej i zaraz potem przywieźliśmy dzieciaka na komisariat. Od początku było jasne, że coś ukrywa – kobieta z opieki nalegała, żeby wezwać prawnika.

Daniel skinął głową i zamknął notes.

– Zaprowadzę pana – powiedział Turner.

Po drodze do pokoju przesłuchań Daniela ogarnęło znajome uczucie klaustrofobii, jakie dopadało go zawsze w czeluściach policyjnych budynków. Ściany zapełnione były urzędowymi wywieszkami na temat kierowania pojazdami po spożyciu alkoholu, posiadania narkotyków i przemocy domowej. Wszystkie żaluzje były opuszczone i brudne.

Pokój przesłuchań nie miał okien. Ściany były pokryte jasnozieloną farbą i zupełnie puste. Na wprost od wejścia siedział Sebastian. Jego ubranie zabrali policjanci, więc miał na sobie jedynie biały papierowy kombinezon, który zaszeleścił, gdy chłopiec poruszył się na krześle. Przez ten za duży kombinezon Sebastian wydawał się jeszcze mniejszy niż był w rzeczywistości i całkowicie bezbronny – nie wyglądał na jedenaście lat. Był dzieckiem niezwykłej urody, niemal dziewczęcej, z dużą twarzą w kształcie serca, wąskimi czerwonymi wargami i dużymi zielonymi oczami o inteligentnym spojrzeniu. Bardzo jasną skórę na nosie pokrywały piegi. Jego ciemnobrązowe włosy były schludnie przystrzyżone. Uśmiechnął się do Daniela, a ten odwzajemnił uśmiech. Dzieciak wydawał się tak młody, że adwokat nie był pewien, w jaki sposób powinien się do niego zwrócić, aby ukryć swoje zaskoczenie.

Sierżant Turner przedstawił ich sobie. Był wysokim mężczyzną – wyższym nawet od Daniela – za dużym na ciasny pokój przesłuchań. Zgarbił się, przedstawiając Charlotte, matkę Sebastiana.

– Dziękujemy, że pan przyjechał – wyszeptała Charlotte. – Jesteśmy naprawdę wdzięczni.

Daniel skinął głową w jej stronę, a potem zwrócił się do jej syna.

– Ty pewnie jesteś Sebastian – zaczął, siadając i otwierając teczkę.

– Tak jest. Jak pan chce, może pan mówić do mnie Seb.

Daniel poczuł ulgę, że chłopiec jest tak bezpośredni.

– Dobrze, Seb. Miło cię poznać.

– Mnie też. Pan jest moim adwokatem, prawda?

Dzieciak wyszczerzył zęby w uśmiechu. Hunter uniósł brwi. Sebastian był jego najmłodszym klientem, ale mówił z dużo większą pewnością siebie niż nastoletni sprawcy, których dotąd reprezentował. Bystre zielone oczy i śpiewny uprzejmy głos zupełnie rozbroiły Daniela. Z kolei matka Seba zdawała się ważyć mniej niż jej biżuteria; jej ubrania wyglądały na drogie. Delikatne kości dłoni poruszały się niczym skrzydło ptaka, gdy głaskała syna po nodze.

„Ten chłopiec musi być niewinny”, pomyślał Daniel, otwierając notes.

Wniesiono kawę, herbatę i czekoladowe ciasteczka. Sierżant Turner zostawił ich samych, pozwalając Danielowi na chwilę prywatności z młodym klientem i jego matką.

– Czy mogę prosić jedno? – zapytał Sebastian, wskazując smukłymi palcami dłoni – tak podobnymi do dłoni jego matki – na ciasteczka.

Prawnik skinął głową z uśmiechem, ujęty dobrymi manierami chłopca. Pamiętał, jak to jest być małym dzieckiem w tarapatach, próbującym odnaleźć się w świecie dorosłych, i nagle poczuł się odpowiedzialny za Sebastiana. Przerzucił swoją wciąż mokrą kurtkę przez oparcie krzesła i poluzował krawat.

Charlotte przeczesywała palcami włosy. Na chwilę znieruchomiała, studiując swoje starannie pomalowane paznokcie, a potem złożyła dłonie na kolanach. Daniel przypomniał sobie, że jego matka też miała bardzo długie paznokcie. Zamyślił się, rozkojarzony tym widokiem.

– Przepraszam – powiedziała Charlotte, unosząc ciężkie od makijażu powieki i zaraz je opuszczając – czy to długo zajmie? Muszę wyskoczyć na chwilę i zadzwonić do ojca Seba, żeby mu powiedzieć, że pan dojechał. Jest w Hongkongu, ale prosił, żeby go informować na bieżąco. Tu, na komisariacie, powiedzieli, że mogę przynieść Sebowi jakieś ubranie, zanim znów zaczną go przesłuchiwać. Nie mogę uwierzyć, że zabrali mu wszystkie rzeczy. Pobrali nawet próbkę DNA – a mnie tutaj nie było…

Powietrze było gęste od zapachu mokrej teczki i woni ciężkich perfum Charlotte. Sebastian potarł dłonie i się wyprostował. Był dziwnie podekscytowany obecnością Daniela. Wyjął wizytówkę z przegródki w jego teczce i rozparł się wygodnie na krześle, podziwiając jej treść.

– Fajna wizytówka. Jest pan partnerem?

– Tak.

– Czyli uda się panu mnie stąd wyciągnąć?

– Nie postawiono ci żadnych zarzutów. Porozmawiamy sobie tylko chwilę, żeby ustalić, co wiesz, a potem jeszcze policja zada ci kilka pytań.

– Myślą, że zrobiłem krzywdę temu chłopcu, ale chrzanią.

– Słownictwo – szepnęła Charlotte karcąco. – Jak się mówi ładnie?

Daniel był zaskoczony tą zupełnie nieadekwatną do sytuacji uwagą.

– No dobrze, więc może opowiesz mi, co się stało w niedzielę po południu? – zaproponował. Notował, podczas gdy chłopiec relacjonował swoją wersję wydarzeń, jak wyszedł pobawić się ze swoim sąsiadem Benem Stokesem.

– Państwo Stokes mieszkają zaledwie kilka domów od nas – wtrąciła Charlotte. – Raz na jakiś czas chłopcy bawią się razem. Ben to miły chłopiec, dość inteligentny, chociaż dużo młodszy od Sebastiana.

– Ma dopiero osiem lat – powiedział Sebastian, uśmiechając się do Daniela i kiwając potakująco głową. Patrzył mu prosto w oczy. Potem zakrył usta dłonią, jakby chciał stłumić śmiech. – A może powinienem powiedzieć: „miał dopiero osiem lat”. W końcu już nie żyje, prawda?

Daniel z trudem zachował kamienną twarz.

– To cię śmieszy? – zapytał. Zerknął na matkę Sebastiana, ale kobieta najwyraźniej była nieobecna myślami. Oglądała swoje paznokcie i wydawała się nie słuchać. – Wiesz, co się z nim stało?

Sebastian odwrócił wzrok.

– Myślę, że ktoś mógł go napaść. Może jakiś pedofil.

– Skąd ten pomysł?

– No bo zadawali mi te wszystkie pytania. Uważają, że od czasu, jak go ostatni raz widziałem, coś mu się przytrafiło, a skoro nie żyje, to myślę, że może napadł go pedofil albo seryjny morderca, albo ktoś taki…

Daniel spojrzał uważnie na chłopca, ale ten wydawał się całkiem spokojny, chłodno analizując los Bena niczym intrygujące zagadnienie intelektualne. Brnął więc dalej, pytając Sebastiana, co robił wczoraj przed wyjściem z domu i po powrocie. Odpowiedzi chłopca były jasne i spójne.

– Dobrze – zakończył Daniel. Miał poczucie, że chłopak mu ufa. Wierzył mu. – Pani Croll?

– Proszę mi mówić Charlotte. Nigdy nie lubiłam nazwiska męża.

– Dobrze, Charlotte. Pani też chciałbym zadać kilka pytań, jeśli nie ma pani nic przeciwko temu.

– Oczywiście.

Daniel dostrzegł na jej zębach ślady po szmince. Zauważył też, że sporym wysiłkiem utrzymuje wątłe ciało w pionie. Pomimo starannie wytuszowanych rzęs i perfekcyjnie nałożonych kresek skóra wokół jej oczu zdradzała zmęczenie. Uśmiechała się z wysiłkiem. „Gdyby wiedziała o szmince na zębach, byłaby załamana”, pomyślał.

– Czy kiedy policja przyszła dziś do państwa domu, to Sebastian był sam?

– Nie, byłam w domu, ale spałam. Miałam migrenę i wzięłam kilka pigułek. Byłam zupełnie nieprzytomna.

– Kiedy policja zabierała Sebastiana, podobno powiedział, że nie wie, gdzie pani jest.

– Ależ nie, on tylko tak żartował. To w jego stylu. Lubi wkręcać innych.

– Tak, tylko ich wkręcałem – powtórzył ochoczo Sebastian.

– Policja nie miała pojęcia, gdzie pani jest. To dlatego wezwali pracownicę opieki społecznej…

– Tak jak mówiłam – przerwała Charlotte cicho. – Akurat ucięłam sobie drzemkę.

Daniel zacisnął zęby. Zastanawiał się, co ta kobieta ukrywa. Bardziej ufał chłopcu niż jego matce.

– A czy była pani w domu w niedzielę, kiedy Sebastian wrócił z placu zabaw?

– Tak, byłam w domu, gdy wrócił po spotkaniu z Benem. Ja nigdzie nie wychodzę…

– Czy po powrocie zauważyła pani coś nietypowego w jego zachowaniu?

– Nie, absolutnie nic. Wrócił do domu i… chyba oglądał telewizję.

– O której wrócił?

– Około piętnastej.

– Dobrze – powiedział Daniel. – Jak się czujesz, Seb? Dasz radę wytrzymać jeszcze kilka pytań policjantów?

Charlotte obróciła się w stronę Sebastiana i mocno objęła go ramieniem.

– Jest już późno. Z przyjemnością pomożemy policji, ale może powinniśmy odłożyć to do jutra?

– Zapytam – obiecał Daniel. – Powiem im, że chłopiec musi odpocząć, ale mogą się nie zgodzić. A jeśli się zgodzą, pewnie nie przystaną na kaucję.

– Kaucję? Co też pan mówi! – wykrzyknęła Charlotte.

– Będę o to wnioskował, ale nie jest to standardowa procedura przy zabójstwach.

– Sebastian nie ma z tym nic wspólnego – powiedziała Charlotte podniesionym głosem.

– Już dobrze. Poczekajcie tutaj.

Dochodziła dwudziesta pierwsza, ale policjanci uparli się, żeby kontynuować przesłuchanie. Charlotte poszła do domu po ubranie dla syna, więc Sebastian mógł zamienić biały papierowy kombinezon na niebieskie spodnie od dresu i szary sweter. Ponownie przyprowadzono go do pokoju przesłuchań.

Chłopiec usiadł obok Daniela. Z drugiej strony siadła Charlotte, a sierżant Turner zajął miejsce naprzeciwko adwokata. Towarzyszył mu drugi funkcjonariusz, komisarz Black, który usadowił się naprzeciwko dzieciaka.

– Sebastianie, masz prawo zachować milczenie, ale ewentualne powołanie się podczas rozprawy sądowej na okoliczności zatajone w toku przesłuchania będzie ze szkodą dla twojej linii obrony. Wszystko, co powiesz, może zostać użyte przeciwko tobie…

Sebastian pociągnął nosem, zerknął na Daniela i nasunął rękawy swetra na dłonie, słuchając urzędowych formułek.

– Lepiej się już czujesz w nowym, czystym ubraniu? – zapytał policjant. – Wiesz, czemu zabraliśmy ci ubranie, prawda, Seb?

– Tak, chcecie zrobić badania kryminalistyczne. – Głos Sebastiana były wyważony, pewny siebie i spokojny.

– Zgadza się. Jak myślisz, jakie badania zrobimy?

– Nie jestem pewien.

– Kiedy odebraliśmy cię dziś po południu z domu, na tenisówkach miałeś kilka plam. Wyglądały na krew, Seb. Czy możesz nam wyjaśnić, co to były za plamy?

– Nie jestem pewien. Może się skaleczyłem podczas zabawy, nie pamiętam. A może to było błoto.

Sierżant Turner odchrząknął.

– Nie sądzisz, że pamiętałbyś, gdybyś skaleczył się na tyle poważnie, żeby zaplamić sobie buty?

– To zależy.

– Więc twierdzisz, że masz na butach krew, ale że jest to twoja krew? – pytał dalej komisarz ochrypłym od papierosów głosem.

– Nie. Nie mam pojęcia, co to są za plamy. Kiedy bawię się na dworze, zdarza mi się czasem trochę ubrudzić. Chciałem tylko powiedzieć, że jeśli to jest krew, to pewnie skaleczyłem się podczas zabawy.

– A jak mogłeś się skaleczyć?

– Może upadłem na kamień albo kiedy skakałem z drzewa. Może zadrapałem się o gałąź.

– Czy wczoraj albo dzisiaj skakałeś po drzewach?

– Nie, głównie oglądałem telewizję.

– Nie byłeś dzisiaj w szkole?

– Nie, rano nie najlepiej się czułem. Bolał mnie brzuch, więc zostałem w domu.

– Twój wychowawca wiedział, że zostałeś w domu z powodu choroby?

– Zwykle to jest tak, że następnym razem, jak się pójdzie do szkoły, bierze się takie zaświadczenie…

– Skoro byłeś dzisiaj cały dzień w domu, w jaki sposób twoje tenisówki zdołały się tak wybrudzić? Jak ta krew się na nich znalazła? – dociekał sierżant Turner, pochylając się do przodu. Daniel poczuł na sobie jego nieświeży oddech. – Może ta krew znalazła się na nich wczoraj?

– Nie wiemy jeszcze, czy na jego butach są ślady krwi, sierżancie. Może mógłby pan inaczej sformułować pytanie? – zasugerował Daniel, spoglądając na policjanta spod uniesionych brwi. Wiedział, że Turner próbuje w ten sposób złapać chłopaka w pułapkę.

– Czy w niedzielę miałeś na nogach te same buty, Sebastianie? – zapytał sierżant nieco zły.

– Możliwe. Może też je wtedy założyłem. Nie pamiętam. Mam dużo butów. Chyba będziemy musieli poczekać i zobaczyć.

Daniel zerknął na chłopca i próbował sobie przypomnieć, jak to jest mieć jedenaście lat. Pamiętał, że wstydził się wtedy patrzeć dorosłym w oczy. Pamiętał bąble na skórze po pokrzywach i wstyd, że jest nieporządnie ubrany. Pamiętał uczucie złości. Sebastian natomiast był pewny siebie i elokwentny. Błysk w jego oczach sugerował, że podoba mu się udział w przesłuchaniu pomimo szorstkiego tonu sierżanta.

– O tak, poczekamy, zobaczymy. Już niedługo się dowiemy, co to za plamy na twoich butach, a jeśli to krew – do kogo dokładnie należy.

– Pobraliście krew od Bena?

W pozbawionym okien pokoju imię martwego chłopca zabrzmiało jakoś prymitywnie, płasko, niczym ulotna bańka, połyskująca, kolorowa, płynąca przed oczami zebranych. Daniel wstrzymał oddech, ale bańka i tak pękła.

– Już niebawem dowiemy się, czy na twoich butach jest jego krew – szepnął Turner.

– Czy jak się umiera – zapytał dociekliwie Sebastian dźwięcznym tonem – to krew nadal płynie? Jest wciąż płynna? Myślałem, że krzepnie czy coś takiego.

Daniel poczuł, jak włoski na rękach stają mu dęba. Widział, jak oczy policjantów zwężają się, nadążając za tym makabrycznym zwrotem przesłuchania. Wyczuwał, co myślą, ale wierzył chłopcu. Pamiętał, jak dorośli oceniali go, gdy był dzieckiem, i jak niesprawiedliwe były ich oceny. Sebastian był najwyraźniej bardzo bystrym dzieciakiem i adwokat po części rozumiał jego dociekliwość.

Było już dobrze po dwudziestej drugiej, gdy przesłuchanie dobiegło końca. Daniel czuł się wyczerpany. Obserwował, jak Sebastian układa się do snu w swojej celi. Charlotte pochylała się nad nim i głaskała go po włosach.

– Nie chcę tu spać – powiedział chłopiec, odwracając się twarzą do Daniela. – Czy może pan im kazać, żeby mnie puścili do domu?

– Będzie dobrze, Seb. – Daniel próbował go pocieszyć. – Jesteś bardzo dzielny. Po prostu jutro muszą zacząć przesłuchanie z samego rana. Będzie wygodniej, jak prześpisz się tutaj. Przynajmniej tu będziesz bezpieczny.

Dzieciak uniósł głowę i się uśmiechnął.

– Pójdzie pan teraz obejrzeć ciało? – zapytał.

Daniel pokręcił przecząco głową. Miał nadzieję, że policjanci w pobliżu celi nie usłyszeli tego pytania. Przypomniał sobie, że dzieci interpretują świat inaczej niż dorośli. Nawet starsi młodociani sprawcy, których bronił, mówili i działali impulsywnie, a Daniel musiał upominać ich, żeby uważali na słowa. Włożył kurtkę. Gdy poczuł na sobie dotyk mokrego materiału, przeszył go dreszcz. Przez zaciśnięte wargi pożegnał się z Charlotte i Sebastianem i obiecał, że przyjdzie jutro.

Gdy Daniel wyszedł ze stacji Mild End, była 23.30, a letnie niebo przybrało kolor granatu. Deszcz ustał, ale w powietrzu wciąż unosił się jego zapach.

Adwokat wziął głęboki oddech i ruszył przed siebie z krawatem w kieszeni, podwiniętymi rękawami i kurtką przerzuconą przez jedno ramię. Zwykle jechał do domu autobusem, ale dziś poszedł piechotą wzdłuż Grove Road, mijając staroświecki zakład fryzjerski, okienka z fast foodami, kościół baptystów, puby, do których nigdy nie chodził, i nowoczesne bloki na tyłach ulicy. Kiedy zobaczył przed sobą Victoria Park, był prawie w domu.

Mijający właśnie dzień był dla niego ciężki. Miał nadzieję, że chłopiec nie zostanie oskarżony, że badania kryminalistyczne oczyszczą go z podejrzeń. Procesy sądowe dawały w kość dorosłym, a co dopiero dzieciom. Chciał być teraz sam – pomyśleć w spokoju – i cieszył się, że jego ostatnia dziewczyna wyprowadziła się zaledwie dwa miesiące temu.

W mieszkaniu wyjął z lodówki piwo i otwierając korespondencję, pociągnął łyczek. W stosie kopert zauważył list. Na błękitnej papeterii, z ręcznie napisanym adresem. Koperta zamokła na deszczu, więc jego imię i adres były częściowo rozmazane, ale Daniel bez trudu rozpoznał charakter pisma.

Wziął duży łyk piwa, zanim wsunął mały palec pod zakładkę koperty i ją rozerwał.

Najdroższy Danny!

Nie jest mi łatwo pisać ten list.

Nie czuję się dobrze i wiem, że moje dni są już policzone. Nie wiem, czy później będę mieć wystarczająco sił, więc postanowiłam napisać do Ciebie teraz. Poprosiłam pielęgniarkę, żeby wysłała list, kiedy nadejdzie mój czas. Nie mogę powiedzieć, żebym cieszyła się na ten ostatni etap, ale nie boję się śmierci. Nie chcę, żebyś się o mnie martwił.

Tak bardzo chciałabym Cię jeszcze raz zobaczyć. Szkoda, że nie ma Cię tu ze mną. Czuję się taka oddalona od domu i od Ciebie.

Jest tyle rzeczy, których żałuję, i Ty, kochany chłopcze, jesteś jedną z nich – może największą. Żałuję, że nie zrobiłam dla Ciebie więcej. Żałuję, że nie potrafiłam bardziej o Ciebie walczyć.

Przez te wszystkie lata często Ci to powtarzałam, ale wiedz, że chciałam Cię tylko ochronić. Chciałam, żebyś był wolny, szczęśliwy i silny. I wiesz, co? Myślę, że to się udało.

Wiem, że to, co zrobiłam, było złe, ale kiedy myślę teraz o Tobie, jak pracujesz w Londynie, czuję dziwny spokój. Tęsknię za Tobą, ale to tylko mój egoizm. W głębi serca wiem, że radzisz sobie świetnie. Pękam z dumy na myśl, że jesteś prawnikiem, ale też ani odrobinę mnie to nie dziwi.

Zostawiłam Ci gospodarstwo, o ile to coś dla Ciebie znaczy. Pewnie w tydzień zarabiasz więcej niż ono jest warte, ale mam nadzieję, że przez jakiś czas to był Twój dom.

Zawsze wiedziałam, że osiągniesz sukces. Byłabym tylko spokojniejsza, gdybym wiedziała, że jesteś też szczęśliwy, bo sukces przychodzi nam łatwiej niż szczęście. Wiem, że pewnie nadal tego nie rozumiesz, ale Twoje szczęście było wszystkim, czego pragnęłam. Kocham Cię. Jesteś moim synem, czy tego chcesz, czy nie. Staraj się nie nienawidzić mnie za to, co zrobiłam. Wybacz mi, a odejdę w pokoju.

Ucałowania,

Mama

Daniel złożył list i wsunął go z powrotem do koperty. Dopił piwo do końca i stał przez chwilę bez ruchu, przyciskając dłoń do ust. Jego palce drżały.

2

To mały uciekinier – powiedziała kuratorka z opieki społecznej do Minnie.

Daniel stał w kuchni obok swojej sportowej torby, w której znajdował się cały jego dobytek. Kuchnia pachniała dziwnie: zwierzętami, owocami i spalonym drewnem. Dom był ciasny, ciemny i chłopiec nie chciał w nim zostać.

Minnie patrzyła na niego z rękami opartymi na biodrach. Dzieciak od razu wyczuł, że jest sympatyczna. Miała czerwone policzki i bystre spojrzenie. Ubrana była w spódnicę sięgającą aż do kostek, męskie buty i długi szary sweter, który co pewien czas owijała ciaśniej wokół siebie. Miała obfity biust, wydatny brzuch i kręcone siwe włosy skłębione na czubku głowy.

– Ucieka, kiedy tylko jest okazja – powtórzyła cicho kobieta z opieki, a potem, już głośniej, zwróciła się do Daniela:

– Tyle że teraz nie masz już dokąd uciekać, co, dzieciaku? Z mamą nie najlepiej, co?

Tricia wyciągnęła rękę, próbując dotknąć ramienia Daniela, ale on wykręcił się i usiadł na kuchennym stole.

Owczarek Minnie, Blitz, polizał mu dłoń.

– Przedawkowała – szepnęła Tricia do Minnie, ale Daniel i tak usłyszał. Minnie mrugnęła do niego, dając mu znak, że to zauważyła.

W kieszeni kurtki Daniel zacisnął dłoń na naszyjniku mamy. Dała mu go trzy lata temu, kiedy akurat nie miała nowego partnera i nic nie brała. To wtedy ostatni raz pozwolono mu się z nią zobaczyć. Później opieka społeczna zgadzała się na spotkania już wyłącznie pod nadzorem, ale Daniel i tak do niej uciekał. Gdziekolwiek była, zawsze potrafił ją odnaleźć. Potrzebowała go.

W kieszeni, między palcem wskazującym a kciukiem, mógł wyczuć pierwszą literę jej imienia: „S”.

W samochodzie kuratorka powiedziała mu, że zabiera go do Brampton, bo w okolicach Newcastle żadna rodzina zastępcza nie chce go przyjąć.

– To trochę daleko, ale myślę, że polubisz Minnie – pocieszyła go.

Daniel odwrócił głowę. Tricia wyglądała dokładnie tak, jak wszyscy inni pracownicy socjalni, którym go powierzano – sraczkowate włosy i brzydkie ubranie. Chłopiec nienawidził jej tak, jak nienawidził wszystkich jej poprzedników.

– Ma gospodarstwo i mieszka sama. Żadnych facetów. Powinieneś dać radę, jeśli nie będzie żadnych mężczyzn, co, dzieciaku? Nie będzie okazji do zaczepek. Masz szczęście, że Minnie się zgodziła. Tym razem ciężko było cię komuś wcisnąć. Nikt nie chce u siebie chłopaka, któremu takie głupoty w głowie. Zobaczymy, jak tutaj dasz sobie radę. Przyjadę pod koniec miesiąca.

– Chcę się zobaczyć z mamą.

– Nie jest z nią najlepiej, dzieciaku, więc nie możesz się z nią zobaczyć. To dla twojego dobra. Potrzebuje czasu, żeby wyzdrowieć, tak? Chcesz, żeby wyzdrowiała, prawda?

Kiedy Tricia odjechała, Minnie zaprowadziła go do jego nowego pokoju. Wdrapywała się po schodach, a Daniel obserwował jej kołyszące się biodra. Przed jego oczami pojawił się obraz wielkiego bębna zawieszonego na szyi dobosza i miękkich pałeczek wybijających takt. Sypialnia znajdowała się w górnej części domu. Była jednoosobowa, z widokiem na podwórko, gdzie Minnie trzymała kury i kozła Hectora. Posiadłość nazywała się Flynn Farm.

Daniel czuł się tak, jak zawsze, gdy pokazywano mu jego nowy pokój. Było mu zimno. Nie pasował do tego miejsca. Chciał wyjść, ale zamiast tego położył swoją torbę na łóżku. Pościel była różowa, a tapeta na ścianie zadrukowana maleńkimi różyczkami.

– Wybacz tę kolorystykę. Zwykle przywożą do mnie dziewczynki.

Spojrzeli na siebie. Minnie otworzyła szeroko oczy i się uśmiechnęła.

– Wiesz, jak wszystko pójdzie dobrze, to możemy tu przemalować. Sam wybierzesz kolor.

Wbił wzrok w swoje paznokcie.

– Tutaj możesz schować bieliznę, złotko. Resztę ubrań powieś tutaj – mówiła, przemieszczając swoje ciężkie ciało po pokoju. Za oknem słychać było gruchanie gołębia. Minnie uderzyła ręką w szybę, żeby go przepłoszyć.

– Nienawidzę gołębi – sapnęła. – Same zarazki, mówię ci.

Zapytała go, co chciałby zjeść na kolację. Wzruszył ramionami. Powiedziała, że może wybrać między zapiekanką wiejską a wołowiną z puszki, więc wybrał zapiekankę. Poprosiła, żeby umył ręce przed jedzeniem.

Kiedy wyszła z pokoju, Daniel wyjął z kieszeni nóż sprężynowy i schował go pod poduszką. W kieszeni dżinsów miał jeszcze scyzoryk. Rozpakował ubrania tak, jak powiedziała mu Minnie. Do pustej szuflady włożył kilka par skarpet i jedną czystą koszulkę. Wyglądały dziwnie, takie osamotnione, więc przesunął je bliżej siebie. Szuflada była wyłożona papierem w kwiaty, który wydzielał nieprzyjemny zapach, i Daniel pomyślał, że jego ubrania też nim przejdą.

Zamknął za sobą drzwi długiej, wąskiej łazienki i usiadł na brzegu wanny. Była jaskrawożółta, a tapeta błękitna. Wokół kranów dostrzegł brud i pleśń, a na podłodze sierść psa. Wstał i umył ręce, wspinając się na palce, żeby dosięgnąć lustra.

Jesteś małym, złośliwym bydlakiem.

Daniel przypomniał sobie te słowa, patrząc na swoje odbicie; na krótkie, ciemne włosy, kwadratowy podbródek. To Brian, facet z ostatniej rodziny zastępczej, tak do niego powiedział. Wcześniej Daniel przeciął mu opony i wlał wódkę do akwarium. Ryby nie przeżyły.

Na półce w łazience leżał mały porcelanowy motylek. Wyglądał na stary i tani. Był pomalowany na jaskrawe kolory – niebieski i żółty, jak cała łazienka. Daniel włożył go do kieszeni, wytarł dłonie o spodnie i zszedł po schodach na dół.

Podłoga w kuchni była brudna, pokryta okruchami i błotnistymi śladami łap. Pies leżał w koszyku i lizał się po jądrach. Stół kuchenny, lodówka i wszystkie blaty zastawione były najróżniejszymi przedmiotami. Chłopiec przygryzł dolną wargę i chłonął ten widok. Doniczki i kosze na kwiaty, małe grabki. Torba ciasteczek dla psów, ogromne rolki folii aluminiowej, książki kucharskie, słoiki z wystającymi nitkami spaghetti, trzy różnej wielkości czajniki, ścierki i butelki z detergentami. Kosz na śmieci był przepełniony, a obok niego stały dwie puste butelki po dżinie. Z zewnątrz dobiegało gdakanie kur.

– Nie jesteś zbyt rozmowny, co? – zagadnęła Minnie, spoglądając na niego przez ramię i jednocześnie rwąc liście sałaty. – Chodź tutaj i pomóż mi.

– Nie lubię sałatek.

– Nie szkodzi. Zrobimy jedną, małą, tylko dla mnie. To moja własna sałata i pomidory, wiesz? Kto nie wyhodował sobie własnej sałaty, nie zna smaku sałatki. Chodź, pomożesz mi.

Daniel wstał. Jego głowa znajdowała się na wysokości jej ramion. Czuł się przy niej wysoki. Położyła przed nim deskę do krojenia i podała mu nóż, a następnie umyła trzy pomidory i położyła na desce, tuż obok miski z sałatą. Pokazała mu, jak kroić pomidory w ćwiartki.

– Chcesz spróbować? – Podsunęła mu ćwiartkę pod nos.

Potrząsnął przecząco głową, więc sama ją zjadła.

Kroił pierwszego pomidora, obserwując, jak Minnie wkłada do wysokiej szklanki lód, wyciska na niego sok z cytryny i na koniec zalewa go resztką dżinu z ostatniej butelki. Kiedy dodała tonik, lód zaczął topnieć i syczeć. Schyliła się, dokładając butelkę do pozostałych, i znów stanęła obok niego.

– Dobrze ci idzie – powiedziała. – Idealnie pokrojone.

Myślał o tym od momentu, gdy dała mu nóż do ręki. Nie chciał jej zrobić krzywdy, ale chciał ją nastraszyć. Chciał, żeby od razu wiedziała, z kim ma do czynienia. Odwrócił się i przyłożył jej nóż do twarzy, zatrzymując koniuszek ostrza centymetr od jej nosa. Ostrze splamione było sokiem z pomidorów. Chciał zobaczyć, jak jej usta wykrzywiają się w przerażeniu. Chciał usłyszeć, jak krzyczy. Przetestował to już na innych; widząc, jak odskakują w tył i kulą się przed nim, zyskiwał władzę. Nie obchodziło go, że Minnie jest pewnie jego ostatnią szansą. Nie chciał mieszkać w tym jej śmierdzącym domu.

Pies usiadł w koszyku i warknął. Daniel drgnął na ten nagły odgłos, ale kobieta nie odsunęła się od niego. Zacisnęła wargi i wypuściła powietrze nosem.

– Pokroiłeś dopiero jednego pomidora – powiedziała.

Wyraz jej oczu uległ zmianie; nie był już tak przyjazny jak przy powitaniu.

– Nie boisz się? – zapytał, zaciskając dłoń mocniej na rękojeści noża, gdy ostrze zawieszone przed twarzą Minnie lekko zadrżało.

– Nie, złotko, gdybyś przeżył tyle co ja, też byś się nie bał. A teraz pokrój tego ostatniego pomidora.

– Mógłbym cię dźgnąć.

– Czyżby…

Daniel wbił nóż w deskę do krojenia – raz, drugi – a potem odwrócił się od Minnie i zaczął kroić pomidora. Czuł delikatny ból w ramieniu. Nadwyrężył je, wbijając nóż w deskę. Kobieta odwróciła się do niego plecami i pociągnęła łyk drinka. Blitz stanął obok niej, a ona opuściła dłoń, pozwalając mu ją polizać.

Kiedy Minnie podała kolację, Daniel umierał już z głodu, ale starał się to ukryć. Jadł z jednym łokciem na stole, podpierając dłonią policzek.

Kobieta rozgadała się, opowiadając o gospodarstwie i warzywach, które hodowała.

– Skąd jesteś? – zapytał chłopiec z pełnymi ustami.

– Właściwie to z Cork, ale tutaj mieszkam już dłużej niż tam. Przez chwilę mieszkałam też w Londynie…

– Gdzie jest Cork?

– Bój się Boga, nie wiesz, że Cork leży w Irlandii?

Daniel spuścił wzrok.

– Cork to prawdziwa stolica Irlandii. Chociaż Newcastle jest dwa razy większe – powiedziała, siekając sałatę i nie patrząc na niego. Na chwilę urwała, a potem dodała: – Słuchaj, wiem, że twoja mama nie czuje się teraz najlepiej. Przykro mi.

Daniel przerwał jedzenie. Zacisnął palce na widelcu i ukłuł nim delikatnie blat stołu. Zobaczył, że Minnie ma na szyi złoty krzyżyk. Przez chwilę podziwiał wyrzeźbioną na nim miniaturę cierpienia.

– No a po co tu przyjechałaś? – Skierował widelec w jej stronę. – Po co przeniosłaś się z miasta tutaj? Na to odludzie?

– Mój mąż chciał tu zamieszkać. Poznaliśmy się w Londynie. Po przyjeździe z Irlandii pracowałam tam jako pielęgniarka psychiatryczna. Mój mąż był elektrykiem – między innymi. Wychował się tutaj, w Brampton. Wtedy było mi wszystko jedno, gdzie będę mieszkać. On chciał mieszkać tutaj, a mnie to pasowało. – Dopiła drinka, w szklance zagrzechotał lód. Miała ten sam wyraz oczu co wtedy, gdy groził jej nożem.

– Co to jest pielęgniarka psychiatryczna?

– Pielęgniarka, która opiekuje się ludźmi chorymi psychicznie.

Ich spojrzenia na chwilę się spotkały, a potem Daniel odwrócił wzrok.

– Rozwiedliście się?

– Nie, mój mąż nie żyje – odparła Minnie, a potem wstała, żeby zmyć swój talerz. Daniel patrzył na jej plecy, kończąc swoją porcję. Widelcem zawadził o dno talerza.

– Możesz wziąć dokładkę, jeśli masz ochotę – powiedziała wciąż odwrócona tyłem. Miał ochotę, ale odmówił. Zaniósł jej talerz, a gdy mu podziękowała, jej spojrzenie znów było ciepłe.

Minnie skończyła zmywać i przyniosła mu do pokoju kilka ręczników. Zapytała, czy potrzebuje czegoś jeszcze, na przykład pasty do zębów albo szczoteczki.

Siedział na łóżku i przyglądał się czerwonym spiralnym wzorom na dywanie.

– Zostawię ci jedną w łazience. Mam kilka nieużywanych. Coś jeszcze?

Potrząsnął głową.

– Nie masz za dużo rzeczy, co? Chyba będziemy musieli kupić ci trochę ubrań do szkoły. – Otworzyła szafę i dotknęła nogawki jedynej wiszącej w środku pary spodni.

Daniel opadł na łóżko. Włożył rękę do kieszeni spodni i wyciągnął z niej porcelanowego motylka. Przyglądał mu się, leżąc na łóżku. Nie przestając mówić, Minnie schylała się, podnosiła coś z podłogi, zamykała okno. Gdy się pochylała, stękała i wzdychała cicho.

– Co tam masz? – zapytała nagle.

Daniel szybko schował motyla z powrotem do kieszeni, ale Minnie zdążyła go zobaczyć. Chłopiec się uśmiechnął. Spodobał mu się wyraz jej twarzy. Roztrzęsiony. Zaalarmowany. Zaciśnięte wargi. Stała w nogach łóżka, marszcząc brwi.

– To nie twoje.

Podniósł głowę i spojrzał jej w oczy. Dziwne, nie przestraszyła się noża, ale straciła panowanie nad sobą teraz, przez głupiego porcelanowego motyla. Mówiła tak cicho, że musiał unieść się nieco na łóżku, aby dosłyszeć. Wstrzymał oddech.

– Danielu, wiem, że nie znamy się jeszcze dobrze. Wiem, że wiele przeszedłeś i zrobię co w mojej mocy, żeby było ci tu dobrze. Spodziewam się, że nie będzie na początku łatwo. Nie zajmowałabym się tym, gdybym się z tym nie liczyła. Ale jest kilka rzeczy, które musisz uszanować. Tylko tak będziemy się mogli dogadać. Ten przedmiot nie należy do ciebie. Jest dla mnie bardzo ważny. Kiedy umyjesz zęby, proszę, żebyś odłożył go z powrotem na półkę.

– Nie – odpowiedział. – Chcę zatrzymać tego motylka. Podoba mi się.

– Okej, rozumiem to. Jeśli obiecasz, że będziesz na niego uważał, możesz zaopiekować się nim przez dzień czy dwa, ale potem proszę, żebyś odłożył go na półkę w łazience, gdzie oboje będziemy mogli go podziwiać. Pamiętaj, tylko dwa dni. To taki specjalny bonus, bo to twój nowy dom i chcę, żebyś poczuł się w nim dobrze. Ale za dwa dni, o ile do tej pory go nie oddasz, poproszę o jego zwrot.

Nikt jeszcze nigdy nie mówił do niego w ten sposób. Nie był pewien, czy Minnie jest na niego zła, czy próbuje zaskarbić sobie jego sympatię. Łokcie bolały go trochę od podpierania się na łóżku.

Kobieta owinęła się ciaśniej swetrem i wyszła z pokoju. Za nią powędrował zapach soku z cytryny.

3

Daniel wstał o 5.30 rano, żeby zrobić szesnastokilometrowe okrążenie wokół Victoria Park i South Hackney. Zwykle w środku tygodnia nie biegał aż tak dużo, ale dzisiaj tego potrzebował. Dawniej ta sama trasa zajmowała mu godzinę dwanaście, a teraz, jeśli się postarał, wyrabiał się nawet w godzinę pięć. Co roku próbował pobić swój aktualny rekord o przynajmniej minutę. Czasami był to wysiłek na skraju ludzkich możliwości.

Bieganie przychodziło mu znacznie łatwiej niż wiele innych czynności w życiu; dla niego ucieczka często była najbardziej logicznym wyjściem z sytuacji.

Prawie nie spał tej nocy, ale teraz podczas biegu zmusił ciało do zwiększonego wysiłku. Po kolei koncentrował się na różnych grupach mięśni. Najpierw napiął tors, czując, jak mięśnie klatki piersiowej przesuwają się z boku na bok. Potem, biegnąc pod górę, skupił się na nogach i zwiększonym napięciu ud, gdy za wszelką cenę próbował utrzymać tempo. W tej okolicy East Endu mieszkał od prawie ośmiu lat i znał już każdy metr kwadratowy parku, który widział z okna swojej sypialni. Znał każdy korzeń wybrzuszający powierzchnię ścieżek, niczym palce powstających z grobu zmarłych. Wiedział, w których miejscach jest chłodno latem, a które są oblodzone zimą. Znał fragmenty trasy, w których w czasie deszczu zbierała się woda.

Co pewien czas natrętne myśli powracały. Odtrącał je, wiedząc, że przeszkadzają mu w biegu.

Gdy skręcił w stronę domu, jego myśli powróciły do listu. Nie mógł uwierzyć, że Minnie nie żyje.

Naprawdę nie żyje. Zawadził stopą o kamień i poleciał jak długi. Nie mogąc złapać równowagi, uderzył całym ciałem o ziemię, zdzierając skórę z kolan, przedramienia i dłoni.

– Kurwa – powiedział głośno.

Starszy mężczyzna z grubym labradorem na smyczy skinął do niego kapeluszem.

– W porządku, synu? Porządnie gruchnąłeś. O tej porze światło jest zdradzieckie.

Dyszał zbyt mocno, żeby odpowiedzieć, ale starał się uśmiechnąć do mężczyzny. Podniósł jedną dłoń na znak, że nic mu się nie stało. Chciał kontynuować bieg, ale po ręku ściekała krew. Z niechęcią zawrócił w stronę Old Ford Road i wbiegł po kremowych kamiennych schodach do domu.

W domu wziął prysznic i zabandażował dłoń, a potem włożył różową koszulę z białymi mankietami i kołnierzykiem. Rana na dłoni pulsowała, gdy zapinał spinki do mankietów. Wziął głęboki oddech. Od czasu spotkania z chłopcem i listu od Minnie upływ czasu był dla niego torturą. Przejrzał się w lustrze. Ściągnął łopatki, starając się oczyścić umysł. Dzisiaj nie mógł myśleć o liście. Czuł się tak, jak wtedy, gdy był dzieckiem: zdezorientowany, roztargniony, niepewny, jak to się wszystko zaczęło albo czemu poszło nie tak.

Daniel umówił się z Charlotte w jej domu, skąd mieli pójść razem na komisariat. Trochę dziwił go fakt, że była w stanie przespać wizytę policjantów, i chciał z nią o tym porozmawiać.

Richmond Crescent skrzył się w blasku sierpniowego słońca: stylowe rozsuwane pionowo okna błyszczały nad surowymi białymi parapetami. Daniel wspiął się po schodach do drzwi wejściowych i poluzował krawat. Dzwonek miał porcelanową obudowę, pomalowaną w ozdobne kwiaty. Mężczyzna nacisnął go raz i odkaszlnął, oglądając się przez ramię na zabytkowego bentleya zaparkowanego przy krawężniku. Już miał zadzwonić ponownie, kiedy drzwi się otworzyły, ukazując jego oczom starszą kobietę w fartuchu, która trzymała w ręku szczotkę do kurzu.

– Proszę wejść – powiedziała z akcentem, który uznał za polski. Schyliła głowę i przeszła do salonu, szczotką pokazując mu schody. – Pani Croll w kuchni.

Gdy został sam w korytarzu, przyjrzał się świeżym kwiatom, porcelanowym wazom, jedwabnym narzutom i ciemnym zabytkowym meblom. Włożył jedną rękę do kieszeni, zastanawiając się, gdzie jest kuchnia. Zapach tostów zaprowadził go w dół po schodach pokrytych grubym kremowym dywanem. Martwił się, czy nie zostawi na nich śladów.

Charlotte miała na oczach ciemne okulary. Siedziała zgarbiona nad kawą i gazetą. Przez piwniczne okna do kuchni wpadało słońce, odbijając się od białych powierzchni.

– Panie Danielu! – zawołała i się odwróciła. – Proszę się poczęstować kawą. Zaraz się zaparzy. Proszę wybaczyć, boli mnie głowa, a tu, o tej nieludzkiej porze, jest tak cholernie jasno!

– Będzie dziś gorąco – przytaknął Daniel, stojąc pośrodku kuchni z teczką w rękach.

– Proszę usiąść i napić się kawy.

– Dziękuję. Przed chwilą piłem.

– Mój mąż zadzwonił bladym świtem. W Hongkongu była czternasta. – Przyłożyła dwa palce do skroni i upiła łyczek soku pomarańczowego. – Pytał, czy Sebastian w końcu jest, czy nie jest aresztowany. Strasznie się zdenerwował, kiedy powiedziałam, że „nie wydaje mi się”. Miałam rację? No bo… To chodzi tylko o to, że Sebastian był kolegą Bena?… Ale z drugiej strony wszyscy byli tacy poważni…

– Jest zatrzymany, ale nie postawiono mu zarzutów. Został oficjalnie pouczony i przesłuchany na okoliczność morderstwa i może to potrwać jeszcze kilka dni. Lepiej się na to przygotować. Na tym etapie powinniśmy współpracować. Zobaczymy, jak dziś przebiegnie przesłuchanie.

Na ułamek sekundy twarz Charlotte zastygła w bezruchu. W jaskrawym świetle słońca Daniel zauważył grubą warstwę makijażu zgromadzoną w zmarszczkach wokół jej ust.

– Musimy po prostu pomóc mu jak najlepiej wypaść na przesłuchaniu. Nie chcemy, żeby się pogrążył, ale powinien możliwie najpełniej odpowiadać na wszystkie pytania. Jeśli teraz nie powie czegoś, co może mieć znaczenie później, zostanie to wykorzystane przeciwko niemu w sądzie – powiedział Daniel.

– Boże, co za idiotyzm… Biedny dzieciak, że też musi przez to przechodzić… Ale sprawa nie trafi chyba do sądu?

– Tylko jeśli policja zbierze wystarczające dowody, żeby postawić mu zarzuty. Na chwilę obecną jest podejrzany, ale nic więcej. Tak naprawdę nie mają jeszcze żadnych dowodów, ale kluczową rolę odegrają wyniki badań kryminalistycznych. Być może już dzisiaj dostaniemy raport z laboratorium, który, miejmy nadzieję, wykluczy jego udział w tej sprawie. – Daniel odchrząknął. Chciał wierzyć we własne uspokajające słowa. – Sebastian nie miał jeszcze nigdy tego rodzaju problemów? – zapytał.

– Nie, oczywiście, że nie. To wszystko to jakaś koszmarna pomyłka.

– A w szkole dobrze sobie radzi? Żadnych problemów z innymi dziećmi albo… z nauką?

– No cóż, no może nie przepada za szkołą. Mąż mówi, że to dlatego, że jest zbyt inteligentny. Po prostu w szkole nie stawiają mu odpowiednio wysoko poprzeczki.

– Więc miewa kłopoty? – dopytywał się Daniel, spoglądając na Charlotte spod zmarszczonych brwi. Zauważył, że ma przyspieszony oddech, gdy broni syna.

– Łatwo się frustruje. On jest naprawdę bystry. Ma to po ojcu, przynajmniej tak twierdzi Ken. W szkole nie za bardzo wiedzą, jak do niego podejść, jak… uwolnić jego potencjał. Czy chciałby pan… – Charlotte urwała, zdejmując okulary przeciwsłoneczne. Daniel dostrzegł nagły błysk wyczekiwania w jej oczach. – Może pokazać panu jego prace? To naprawdę wyjątkowe dziecko.

Kobieta wytarła dłonie o spodnie i wbiegła po schodach. Daniel poszedł za nią. Ledwo za nią nadążał, wbiegając najpierw na parter, a potem na piętro, do pokoju Sebastiana.

Na pierwszym piętrze Charlotte przekręciła mosiężną klamkę i otworzyła drzwi do sypialni chłopca. Daniel zawahał się, ale kobieta ponagliła go ręką.

Pokój był nieduży. Oczom adwokata ukazała się pościel z wizerunkiem Spidermana i pudrowobłękitne ściany. W sypialni było spokojniej niż w kuchni i ciemniej, gdyż okno wychodziło na północ. Naruszali prywatną przestrzeń i mężczyzna poczuł się jak intruz.

– Proszę spojrzeć na ten rysunek – zawołała matka chłopca, wskazując na wiszący na ścianie szkic węglem. Daniel ujrzał na nim starą kobietę z haczykowatym nosem. Węgiel był miejscami rozmazany, ale oczy naszkicowanej postaci patrzyły wyraźnie ostrzegawczo.

– Nietrudno rozpoznać, że to ja. Narysował to dla mnie na Gwiazdkę. Jeden z naszych przyjaciół, który jest artystą, powiedział, że Sebastian wykazuje wczesne przejawy talentu. Moim zdaniem nie udało mu się zbyt wiernie uchwycić podobieństwa, ale ponoć oddał charakter…

Daniel pokiwał głową. Na półce stały rzędem pluszowe zabawki. Charlotte schyliła się i podniosła z podłogi szkolny plecak. Wyjęła z niego zeszyt i przekartkowała strony zapisane opiniami nauczycieli, a potem rzuciła Danielowi. Mężczyzna przejrzał go pobieżnie i odłożył na komodę.

Charlotte schyliła się, żeby podnieść kilka flamastrów porozrzucanych na podłodze. Podążając za nią wzrokiem, Daniel zauważył, że kapcie Sebastiana są ustawione równiutko obok łóżka, a książki ułożone w staranną piramidę, od największej do najmniejszej.

– To wyjątkowy chłopiec – mówiła kobieta. – Na matematyce prawie nigdy się nie myli i bardzo dobrze gra już na pianinie. Ma tylko jeszcze za małe palce.

Daniel wciągnął powietrze, przypominając sobie własne dzieciństwo i lekcje gry na pianinie. Przypomniał sobie widok swoich małych dziecięcych dłoni rozciągniętych nad klawiszami w niemal bolesnym poszukiwaniu akordów.

W korytarzu, szykując się do wyjścia, Charlotte starannie owinęła szyję jedwabnym szalem. Adwokat znów zauważył, jaka jest krucha. Gdy schyliła się, żeby podnieść torebkę, na jej plecach widoczne były kręgi.

Pomyślał o Sebastianie czekającym w celi na matkę. Kolejny raz przypomniał sobie swoją mamę: to wyczekiwanie na nią w ośrodkach opieki społecznej i na komisariatach, to zastanawianie się, kiedy po niego przyjdzie. Dopiero jako dorosły mężczyzna poczuł żal na myśl o tamtych latach. Jako dziecko był po prostu wdzięczny, że się w ogóle zjawiła.

Na komisariat poszli piechotą. Znajdował się naprzeciwko wejścia do Barnard Park. Od tej strony park był niezadrzewiony, ze ścieżkami i boiskiem do piłki nożnej. Jedynym miejscem, w którym można by było dokonać zbrodni, był plac zabaw ciągnący się wzdłuż Copenhagen Street, w zaciszu drzew i krzaków. Daniel wiedział, że policja otrzymała już nagrania kamer monitoringu od rady dzielnicy Islington. Zastanawiał się, co ujawnią. Róg Copenhagen Street, tuż za radiowozem, zasłany był bukietami kwiatów ku pamięci małego Bena. Jeszcze w drodze do domu Crollów prawnik zatrzymał się, żeby przeczytać kartki z kondolencjami.

Ciepło i blask poranka nie miały wstępu do pokoju przesłuchań. Sebastian siedział przy stole, Daniel i jego matka zajęli miejsca naprzeciwko policjantów. Tym razem do sierżanta Turnera dołączył posterunkowy Hudson, chudy, nieufny mężczyzna, który przy każdym poruszeniu uderzał kolanami w blat stołu. Daniel wiedział, że w innym pokoju ich rozmowie przysłuchuje się jeszcze kilku funkcjonariuszy. Przesłuchanie było rejestrowane kamerą i wyświetlane na ekranie w innej sali.

– No dobrze, Sebastianie – zaczął sierżant Turner. – Jak ci się wydaje, o której mniej więcej godzinie zobaczyłeś Bena jeżdżącego na rowerze?

– Nie wiem.

– Może pamiętasz, czy było to przed obiadem, czy po obiedzie?

– Po obiedzie.

– Zdecydowanie po obiedzie – dodała Charlotte. – Zanim Sebastian wyszedł na dwór, podałam mu obiad.

Policjant zmarszczył brwi na to wtrącenie i zapisał coś w notesie.

– Kto wpadł na pomysł, żeby iść do parku?

Sebastian przyłożył do ust cztery palce. Wbił swoje miętowe oczy w sufit i skierował spojrzenie najpierw w prawo, a potem w lewo.

– Nie pamiętam.

– Na pewno możesz sobie przypomnieć, czyj to był pomysł. On był na rowerze, ty nie. To był twój pomysł?

– Przecież powiedziałem, że nie pamiętam.

Daniel zauważył, jak w chłopcu wzbiera gniew. Zastanawiał się, czy może właśnie to uczucie rozumie w nim najlepiej. Złość pamiętał szczególnie wyraźnie ze swojego dzieciństwa. Złość i strach. Sebastian był dużo bardziej pewny siebie niż on, ale miał w sobie coś, co przypominało mu jego samego, gdy był dzieckiem.

– Co się panu stało w rękę? – zapytał chłopak niespodziewanie.

W pierwszej chwili Daniel miał wrażenie, że Sebastian próbuje uniknąć odpowiedzi na pytanie policjanta. Zerknął na sierżanta, a potem odpowiedział:

– Upadłem… Podczas joggingu.

– Bolało?

– Nie bardzo.

– Okej, Seb, wróćmy do pytania – przerwał Turner. – Jeden z was wpadł na pomysł, żeby pójść do parku, i co się stało potem?

Sebastian opadł na oparcie krzesła, przyciskając brodę do klatki piersiowej. Charlotte zaczęła gładzić go po nodze.

– Przepraszam za niego, sierżancie, jest po prostu zmęczony. To dla niego duże przeżycie, prawda, kochanie? Te wszystkie detale są takie wyczerpujące…

– Proszę mi wybaczyć, pani Croll, ale to na skupianiu się na detalach polega moja praca. Czy mogę prosić o niezabieranie głosu i nieodpowiadanie na pytania za syna?

Kobieta pokiwała głową.

– Jak wszedłeś do parku, Seb?

– Przez główną bramę…

– Rozumiem. Czy w parku pokłóciłeś się z Benem?

Sebastian gwałtownie potrząsnął głową, jakby chciał odgonić muchę.

– Potrząsasz głową, ale mamy świadka, który twierdzi, że widział dwóch chłopców w waszym wieku, którzy bili się w pobliżu głównej bramy parku. Czy kiedy byłeś z Benem, ktoś rozmawiał z wami – kazał wam przestać się bić?

– Przepraszam sierżancie – odezwała się znowu Charlotte – ale on dopiero co powiedział, że nie pokłócił się z Benem. Sebastian nie jest skory do bójek, prawda, kochanie?

Sierżant wziął głęboki oddech, a potem zapytał chłopca, czy chciałby zrobić przerwę i napić się soku. Kiedy posterunkowy Hudson odprowadził dzieciaka do łazienki, Turner skrzyżował ręce na piersi i oparł się o stół. Daniel zauważył, jak mięsiste i miękkie są jego dłonie.

– Pani Croll, wiem, że to trudne, ale czy może pani spróbować nie odpowiadać na pytania za niego?

– Wiem, mogę. Postaram się. Najwyraźniej robię to instynktownie. Widzę, że nie wyraża się tak jasno, jak potrafi, i chcę tylko pomóc mu to wyjaśnić.

– Tak, wszyscy tego chcemy. Wyjaśnić to. Może mogłaby pani wyjść na chwilę – na przykład na kawę – a my przelecimy przez pozostałe pytania?

Kobieta wyprostowała się i spojrzała na Daniela.

– To pani decyzja – powiedział prawnik. – Może też pani zostać, ale zobowiązać się do zachowania milczenia. Ma pani prawo tu być.

– Zaopiekuje się pan nim? – zapytała Charlotte.

– Oczywiście.

Sebastian wrócił. Pod nieobecność matki przesiadł się bliżej Daniela. Kręcił się w miejscu i co pewien czas przypadkowo potrącał adwokata ramieniem lub zawadzał stopą o nogawkę jego spodni.

– Więc twierdzisz, że nie pokłóciliście się z Benem?

– Nie, to były tylko takie przepychanki. Bawiliśmy się w chowanego i ganialiśmy, a kiedy Ben mnie dogonił, przez chwilę tarzaliśmy się po trawie i trochę przepychaliśmy dla zabawy.

– Czasami takie przepychanki dla zabawy mogą się wymknąć spod kontroli. Czy tak właśnie było? Przegiąłeś?

Policzki Sebastiana znów poczerwieniały z gniewu.

– Nie – odparł. – Ja nie, ale Ben kilka razy mnie uderzył tak, że zabolało. Może niechcący. Zepchnąłem go z siebie.

– Rozumiem. Zepchnąłeś Bena. Co robiłeś, kiedy mężczyzna z psem kazał ci przestać? Biłeś go?

– Nie! – Twarz Sebastiana przybrała udręczony wyraz.

– Sierżancie, chyba zaczynamy się powtarzać – wtrącił Daniel. – Proszę zauważyć, że chłopiec odpowiedział już na trzy pytania. Czy możemy przejść dalej?

Sebastian westchnął ciężko. Daniel uchwycił jego wzrok i puścił do niego oko. Chłopiec uśmiechnął się szeroko i próbował odpowiedzieć mrugnięciem, zaciskając oboje oczu.

– Nie potrafię tak, niech pan zobaczy – powiedział, zamykając obydwie powieki. – Muszę poćwiczyć.

– Nie zmieniajmy tematu – przerwał mu Turner. – Czy po bójce poszliście na plac zabaw?

Syn Charlotte siedział z zamkniętymi oczami, szczerząc zęby. Sierżant spojrzał na prawnika zmęczony. Daniel odchrząknął, a potem delikatnie dotknął ramienia chłopca.

– Wiem, że to niełatwe, ale wytrzymaj jeszcze trochę, dobrze, Seb?

– Boli pana ręka?

– Już nie, dzięki, goi się.

– Krwawiła?

– Już przestała.

– Czy tryskała krwią? – Zielone oczy chłopca znów się rozszerzyły.

Daniel zdziwił się, a jego serce zaczęło bić szybciej. Potrząsnął głową, prostując plecy. Dostrzegł, że policjanci oblizują wargi i wpatrują się w chłopca.

– Co się stało, kiedy przyszliście na plac zabaw?

– Wspięliśmy się na drabinki i bawiliśmy na oponach, a potem powiedziałem, że chcę iść do domu, bo jestem głodny.

– Tutaj mam plan parku. W którym miejscu się wspinaliście?

– Chcę zobaczyć mamę – pisnął Sebastian.

– Jeszcze chwilę. Poprosiliśmy twoją mamę, żeby poczekała na zewnątrz. Zobaczysz ją, jak tylko opowiesz nam, co się stało – powiedział twardo sierżant.

Daniel rozumiał, jak to jest być chłopcem w wieku Sebastiana i nie móc zobaczyć się z matką. Znał desperację, jaką odczuwa się na myśl o tym, jak jest do niej daleko. Wyobraził sobie, że syn Charlotte czuje to samo.

– Pokaż, proszę, w którym miejscu się wspinaliście – ponaglał sierżant.

– Nie wiem – jęknął Sebastian. – Chcę do mamy…

Daniel wypuścił z płuc powietrze i delikatnie położył dłoń na blacie stołu.

– Jest chyba jasne, że mój klient prosi, żeby zawołać jego matkę.

– Zgodziła się wyjść na czas rozmowy.

– Ma prawo do obecności matki, jeśli takie jest jego życzenie. Dopóki matka nie wróci, mój klient nie odpowie na dalsze pytania.

Przesłuchanie wstrzymano i jeden z funkcjonariuszy poszedł po matkę Sebastiana. Daniel wyszedł do łazienki. Na korytarzu dogonił go sierżant Turner.

– Niech pan posłucha. Wiem, jaką pan ma pracę, ale też obaj wiemy, jak sprawa wygląda. Ja nie mówię panu, co pan ma robić. Wiem, że stara się pan przedstawić go w jak najlepszym świetle, niezależnie od tego, co zrobił. Ale on chce powiedzieć prawdę. To mały chłopiec, który w głębi serca chce powiedzieć, co się naprawdę wydarzyło – a pan musi mu na to pozwolić. On to zrobił, musi to nam tylko powiedzieć. Nie widział pan zmasakrowanego ciała tamtego dzieciaka. Nie musiał pan pocieszać…

– Czy mogę panu przerwać? Proszę wezwać matkę chłopca i będziemy mogli kontynuować przesłuchanie. Jeśli zajmie nam to więcej czasu, to trudno.

– Inspektor właśnie zgodził się na kolejnych dwanaście godzin.

Daniel skinął głową i włożył ręce do kieszeni.

– To daje nam czas do czwartej nad ranem we wtorek, ale składamy też wniosek do sądu grodzkiego o wydłużenie terminu. Nie musimy więc się z niczym spieszyć, proszę o tym pamiętać.

Adwokat wrócił do pokoju przesłuchań i przewrócił kolejną stronę w swoim notesie. Oko kamery wpatrywało się w nich w rogu pomieszczenia.

– Poszli po twoją mamę.

– Nagadał im pan? Jest pan dobrym prawnikiem. Tak mi się wydaje.

– Masz prawo zobaczyć się z mamą, jeśli tego chcesz. Moim zadaniem jest dopilnować, żeby inni respektowali twoje prawa.

Zapach perfum Charlotte wtargnął do pokoju szybciej niż ona sama. Kobieta usiadła naprzeciwko sierżanta Turnera. Daniel był pewien, że kazano jej usiąść daleko od syna i się nie odzywać.

Kiedy sierżant zadawał Sebastianowi kolejne pytania, jego matka milczała, rzadko nawet patrzyła na syna. Całą uwagę skupiła najpierw na swojej bransoletce, potem na spódnicy, potem na skórkach wokół paznokci, a wreszcie na Danielu. Mężczyzna czuł na sobie jej wzrok, gdy notował pytania sierżanta i zdawkowe odpowiedzi chłopca.

Turner skreślił jakieś słowo w notesie, a podkreślił inne.

– Dobrze. Zacznijmy tam, gdzie przerwaliśmy. Od placu zabaw. Opowiedz mi jeszcze raz o twojej kłótni z Benem.

– Mówiłem już – wycedził Sebastian, ponownie obnażając dolne zęby. – To nie była kłótnia, to była dyskusja. Powiedziałem, że chcę iść do domu, ale on nie chciał mnie puścić.

– To opowiedz jeszcze raz o waszej dyskusji.

Daniel skinął głową do chłopca, zachęcając go, żeby odpowiedział na pytanie. Chciał, żeby dzieciak się uspokoił. Utrata panowania nad sobą narażała go na podejrzenia, a Daniel nie chciał, żeby jego klient sobie zaszkodził. Podobnie jak policjantów zastanawiało go nerwowe zachowanie chłopca. Lepiej by to brzmiało, gdyby spójnie przedstawił swoją wersję wydarzeń. Postanowił, że jeśli Sebastian stanie się zbyt nerwowy, to natychmiast poprosi o przerwę.

– Wspięliśmy się po oponach na sam szczyt drabinek – kontynuował Sebastian. – Naprawdę wysoko. Zmęczyłem się i myślałem o mamie i o tym, że boli ją głową. Powiedziałem, że chcę iść do domu, ale Ben nie chciał mnie puścić. Próbował mnie zmusić, żebym został. Potem się zdenerwował i zaczął mnie popychać, więc kazałem mu przestać.

– On popychał ciebie?

– Tak, chciał, żebym został i dalej się z nim bawił.

– Wkurzyło cię to, że cię popycha? Też go popchnąłeś?

– Nie.

– Może zepchnąłeś go z drabinek?

– Dostał pan swoją odpowiedź, sierżancie – wtrącił się Daniel. Jego głos odbił się echem po niewielkim pokoju.

– Nie zepchnąłem go, ale Ben powiedział, że skoczy. Chciał mi zaimponować. Ja chciałem iść do domu, a on chciał, żebym został i zobaczył, jak skacze.

– Ben był małym chłopcem, nie takim dużym jak ty. Wspięliście się naprawdę wysoko. Jesteś pewien, że postanowił zeskoczyć?

– Dokąd zmierzają te pytania, sierżancie? – dopytywał adwokat.

Sierżant odchrząknął i odłożył długopis.

– Czy naprawdę tak to było, Sebastianie?

– Tak – chłopiec miał teraz nadąsaną minę i kulił się na swoim krześle.

– Jesteś pewien, że go nie zepchnąłeś? A może najpierw go zepchnąłeś, a potem zacząłeś się z nim bić?

– Nie! – Chłopiec był wściekły.

– Rozzłościłem cię, Sebastianie?

Dzieciak skrzyżował ręce i zmrużył oczy.

– Złościsz się na mnie, bo zgadłem, jak to było, tak? Zepchnąłeś go z tych drabinek?

– Nie.

– Czasami ludzie się złoszczą, bo coś ukrywają. Rozumiesz?

Nagle chłopiec osunął się z krzesła na podłogę. Upadł na plecy i zaczął krzyczeć. Daniel aż podskoczył. Sebastian wrzeszczał i jęczał, a kiedy obrócił się w stronę prawnika, jego twarz była wykrzywiona i zalana łzami.

– Nie zepchnąłem go! Nie zepchnąłem go!

– Więc jak, twoim zdaniem, znalazł się na ziemi?

– Nie wiem, nie zrobiłem mu nic złego!… Nic mu nie zrobiłem! – Sebastian darł się tak głośno, że Turner zasłonił uszy rękami.

Dopiero kilka chwil później Daniel zdał sobie sprawę, że wpatruje się w chłopca z otwartymi ustami. Nagle w dusznym pokoju przesłuchań przeszył go dojmujący chłód – mimo całego swojego doświadczenia poczuł się całkowicie bezsilny.

Turner wstrzymał przesłuchanie, żeby dać Sebastianowi czas na dojście do siebie. Charlotte podeszła ostrożnie do syna. Twarz chłopca była czerwona i zalana łzami.

– Kochanie, proszę – jęknęła kobieta, wodząc niezdarnie palcami w powietrzu nad Sebastianem. Jej dłonie były czerwone, z widocznymi żyłami, palce drżały. – Kochanie, co ty wyprawiasz?!… Czy możesz się uspokoić? Proszę! Mamusi przykro, kiedy tak się złościsz. Proszę, nie złość się tak!

Daniel chciał uciec i zostawić za sobą krzyki chłopca i całe to ponure zbiorowisko w pokoju przesłuchań. Wyszedł do toalety i umył twarz zimną wodą. Oparł się o umywalkę i chwilę przyglądał się swojemu odbiciu w niewielkim lustrze.

Chciał zrezygnować z tej sprawy, nie ze względu na to, jak wyglądała teraz, ale na to, co mogła przynieść. Ze sposobu, w jaki policjanci przesłuchiwali Sebastiana, prawnik wywnioskował, że wyniki badań były pozytywne. Jeśli chłopcu zostaną postawione zarzuty, media wpadną w szał. Daniel nie był na to gotowy. Rok temu bronił nieletniego sprawcę – chłopaka oskarżonego o zastrzelenie członka swojego gangu. Sprawa trafiła do Old Bailey¹, a chłopak poszedł siedzieć. To był delikatny nastolatek o cichym głosie, z poobgryzanymi paznokciami. Do tej pory Daniela paraliżowała myśl, że siedzi za kratkami. A teraz miał przed sobą kolejne, jeszcze mniejsze dziecko, które za chwilę podzieli ten sam los.

Stał przy stanowisku recepcji, gdy podszedł do niego inspektor i ujął pod łokieć. Był wysokim, postawnym mężczyzną o siwych, krótko przystrzyżonych włosach i smutnych orzechowych oczach.

– W porządku – powiedział, klepiąc go po ramieniu. – Wszyscy to czujemy.

– Nic mi nie jest – odparł Daniel. Oddech uwiązł mu w gardle, tkwił tam niczym motyl. Odkaszlnął.

– Pan jest z Newcastle?

Daniel skinął głową.

– A pan?

– Z Hull. U pana ciężko to wyczuć, pana akcent ma już londyńskie naleciałości, co?

– Mieszkam tu już jakiś czas.

Sierżant Turner powiedział, że inspektor McCrum chce rozmawiać z pełnomocnikiem dziecka. Daniela zaprowadzono do zagraconego, ciemnego gabinetu. Tylko małe okno pod sufitem wpuszczało trochę dziennego światła.

– Napięta atmosfera – powiedział inspektor.

Adwokat mimowolnie westchnął, a gdy McCrum to usłyszał, roześmiał się cicho ze zrozumieniem.

– Tyle już człowiek widział, ale życie zawsze potrafi nas zaskoczyć.

Daniel odkaszlnął i skinął głową. Po raz pierwszy poczuł nić porozumienia z tym mężczyzną.

– Chyba najtrudniejsza rzecz, jaką musiałem w życiu zrobić, to patrzeć, jak ta biedna kobieta ogląda ciało tego małego… Takie zmasakrowane… Straszne. Ma pan dzieci?

Adwokat potrząsnął przecząco głową.

– Ja mam dwoje. Ciarki przechodzą, kiedy się o tym myśli, co?

– Obecnie stan sprawy…

– Stan sprawy uległ zmianie. Prawdopodobnie postawimy Sebastianowi zarzut zabójstwa małego Bena.

– Na jakiej podstawie? Z tego, co wiem…

– Widziano go, gdy bił się z Benem, którego ciało znaleziono następnego ranka. Mamy też ustne potwierdzenie z laboratorium, że krew na butach i ubraniach, w których zabrano go z domu, należała do Bena. Będziemy go o to pytać w ciągu następnych kilku godzin. Jeśli do drugiej nie przyzna się do winy, złożymy wniosek do sądu grodzkiego o wydłużenie terminu zatrzymania. Dziś rano dostaliśmy nakaz przeszukania domu i kryminolodzy wciąż tam szperają… Kto wie, co jeszcze znajdą?

– A co z nagraniami kamer?

– Jeszcze je przeglądamy.