11 listopada 2016,
godzina 6:14

Kolejny jesienny poranek. Za oknem tłum smutnych, przydymionych budynków, za którymi chowała się noc. Noc, która zabrała całe szczęście z okolicy, zostawiając jedynie nic nieznaczące good morning. Nawet słońce przestało tutaj zaglądać. Nie flirtuje już z przechodniami, muskając ich ciała delikatnymi promieniami rozkoszy.

Dlaczego?

Bo nie dostało zaproszenia?

Nikt nie chciał się z nim „sparować” na dłużej?

Jedyne, co mu pozostało, to rzucane ukradkiem spojrzenie na stare, obdrapane kamienice oraz wsłuchiwanie się w ich zagłuszane dźwiękami ulicy szepty. Mimo niezliczonych prób nigdy ich nie poznało. Nie usłyszało. Były to historie piękne, smutne i tragiczne. Pełne miłości, zdrad, morderstw i śmierci. Opowieści, które znają tylko one, nieposiadające głosu budynki. Zapomniane, niszczejące przez lata, pokryte grubą warstwą smogu emocjonalne kaleki.

Słońce, podobnie jak kamienice, było samotnym, szukającym utraconej przed laty miłości pustostanem. Osadzonym w przeszłości, bojącym się ponownie rozbłysnąć.

Innym samotnie przemierzającym nieboskłon obiektem był księżyc. Ten zaś idealnie wpasował się w panujące obecnie trendy. Pojawiał się i znikał. Raz na czas w pełnej okazałości, częściej jednak w odchudzonej, sztucznej, poliftingowej powłoce, chowając w wyszczuplającym mroku swoją prawdziwą naturę. Znikający każdego poranka za horyzontem, wybudzał pogrążonych w letargu, mieszkających na krakowskim Kazimierzu, zobojętniałych, zachowujących się tak jak on, pozbawionych jakichkolwiek uczuć lokatorów.

Gdyby ściany potrafiły mówić!

Czy ja to powiedziałem na głos?

Od dobrych kliku minut wpatrywałem się w puste, znajdujące się po drugiej stronie ulicy, wystawione na sprzedaż mieszkanie.

– Szkoda, że nie jest moje – wyszeptałem.

Rozmyślając o jego cenie i projektując w głowie plan wnętrza, zapomniałem o przeraźliwie gwiżdżącym czajniku. Przysięgam, kiedyś przez moje roztrzepanie dojdzie do jakieś tragedii.

Stałem golusieńki, oparty o gdaczącą lodówkę i nagle doznałem olśnienia. W momentach takich jak ten mózg zaczynał pracować szybciej, wygrzebując z pamięci sytuacje z przeszłości.

Po chwili przypomniałem sobie podobną historię. Tylko że wtedy nie byłem sam. Wydarzyło się to równo rok temu i podobnie jak dziś odpłynąłem, wpatrując się w krakowską przedwojenną architekturę. Wtedy też po raz pierwszy od wielu, wielu lat lepiłem bałwana razem z moją, odwiedzającą mnie wówczas, dziewięcioletnią siostrzenicą.

Tosia, bo tak miała na imię, za każdym razem, kiedy tylko się widzieliśmy, szokowała mnie swoją bezpośredniością oraz lekko spaczonym podejściem do rzeczywistości. Rozpieszczone, dostające, co tylko zechce, mieszkające w wielkim mieście dziecko. Sam nie wiem, czemu w ogóle mnie to dziwiło. W końcu zamiast witamin i składników odżywczych znajdujących się w mleku, młoda wyssała jedynie pierwiastek gwiazdorstwa z nadmuchanego sylikonem cyca swojej rodzicielki. Uważała, że wszystko na świecie się jej należy, niczego innego nie była przecież uczona. Mała terrorystka, manipulatorka, świetnie naśladująca ruchem, gestem i zachowaniem swoją równie zmanierowaną, snobistyczną matkę. Taka właśnie była Judytka. Królowa warszawskich salonów oraz członkini klubu ostrzykniętych lachonów. Bizneswoman, kobieta sukcesu, która po ucieczce z małego miasta zachłysnęła się możliwościami, jakie niesie za sobą życie w stolicy.

– Wujku, co ty robisz? Dlaczego mnie nie słuchasz? – Ubrana w różową kurtkę dziewczynka łypnęła na mnie znudzona, z malującym się na twarzy poirytowaniem.

– Przepraszam, zamyśliłem się. Podziwiałem kamienice.

– Eee… mówisz o tych? – Wskazała palcem na rząd budynków znajdujących się nieopodal Wisły.

– Dokładnie o tych. – Westchnąłem.

– Yyyy… No wiesz… Nie ma się czym zachwycać. Przecież są stare, brzydkie, zniszczone, nie to co nasze mieszkanie w Warszawie. Pamiętasz? To na Mokotowie. – Po chwili ciszy dodała: – Ale skoro tobie się podobają, to może… hmm… zrobimy im zdjęcie?

– Zdjęcie? – Nie takiej odpowiedzi się spodziewałem.

– Tak, zdjęcie! Delikatnie je obrobimy: skadrujemy, dodamy kolorów i jak nic będziemy mieli kilkaset lajków na Feju i oczywiście Instagramie. Wujku, nie łam się, naprawdę będą ładne.

Wzięła ode mnie telefon i niczym profesjonalny fotograf zaczęła pstrykać.

– Dobra, młoda, pokaż, co zrobiłaś. – zaśmiałem się.

Zatrzymaliśmy się na chwilę nieopodal Cyfry 7, aby móc na spokojnie ocenić wykonane przed minutą fotografie.

Planty o tej porze roku bez problemu mogły konkurować z nowojorskim Central Parkiem. Otulone białą pierzyną alejki maskowały pozostawione przez turystów zużyte kondomy, a towarzysząca temu biała magia tylko gdzieniegdzie ustępowała żółtym plamom moczu pozostawionym na śniegu. Dosłownie POCZUŁEM magię nadchodzących świąt.

– Fajnie teraz wyglądają, prawda? – zapytała. – Nie uważasz, że takie będą się wszystkim podobać? – Oderwawszy na chwilę wpatrzone w telefon ślepia, podniosła głowę i spoglądając na mnie, wyczekiwała odpowiedzi lub jakiegokolwiek sygnału z mojej strony, że zgadzam się z tym, co przed chwilą usłyszałem.

Nawet nie kiwnąłem głową. Milczałem, dając oczami wymowny znak mojego rozczarowania.

Wystarczyły cztery kliknięcia, kilka ruchów palcem, żeby cała ich historia przestała mieć znaczenie. Z sekundy na sekundę stały się one szarą, bezimienną papką pozerskiego postrzegania świata. Stały się gównem, straciły to, co najpiękniejsze – swoje naturalne, prawdziwe odbicie.

– Co, nie podoba ci się? – Posmutniała. – Przecież mamy już czterysta polubień – dodała po chwili.

– Wszystko OK – przytaknąłem, pocierając rękami o spodnie, aby nieco się rozgrzać. – Brrr. Ruszmy się, bo zaraz zamarzniemy! – Kichnąłem, obsmarkując przy tym ulubiony szalik.

Nie było sensu jej tego tłumaczyć, i tak by nie zrozumiała. Kilka razy próbowałem, ale bezskutecznie. Chwyciłem ją więc za rękę i poszliśmy dalej. Nad Wisłę, do smoka i tradycyjnie nakarmić „łabadziugi”.

Może za kilka lat, kiedy dorośnie, zrozumie?

Oby nie tak późno jak jej wujek.

***

W każdym z tych budynków wydarzyło się coś niesamowitego, coś, o czym pamiętają jedynie mury. Natomiast ludzie, którzy pojawiają się w okolicy, nie zawracają uwagi na nic, co nie ma bezpośredniego połączenia z ich smartfonami.

Do pewnego momentu też taki byłem, a może dalej jestem?

Z letargu, chwilowego odrętwienia, wyrywa mnie wiązanka przekleństw, docierających do mieszkania przez lekko uchylone okno.

– Na chuj się patrzysz! – Zza rogu wyłania się jeszcze wczorajszy, z butelką taniego wina za pazuchą, lokator 8A, przepijający otrzymaną dziesiątego rentę.

– Wypierdalaj pan albo mnie popamiętasz!

Miła poranna pogawędka sąsiadów, na których zawsze można polegać.

Awantury, krzyki, wyzwiska, przemoc, wszyscy to widzą, ale nikt nie reaguje, chyba że sytuacja sprzyja opublikowaniu jej na Snapchacie. To, co w naturze i w „chmurze”, nigdy nie ginie.

To właśnie odróżnia nas, ludzi, od budynków. Człowiek może zmienić swoje otoczenie, wyprzeć ze świadomości przykre chwile i pójść dalej. A przynajmniej spróbować. A co z murami? Zimne, stare, zapomniane – zostają same z całym bólem. Z bólem, którym nie mogą się podzielić i o którym nie mogą zapomnieć. Człowiek przechodzi obojętnie wobec nieszczęścia, brzydoty, a one mimo ogromnej empatii i chęci pomocy nie mogą nic zrobić, zupełnie nic. Razem z wilgocią wchłaniają łzy i żale, które po pewnym czasie niszczą twardą, uśmiechającą się z bezsilności fasadę.

– Nie chcemy żyć w takim świecie! – wykrzykują kamienice, tworząc z dymu krótkie wiadomości SOS, na które żaden człowiek nie zwracał uwagi.

– Gdybym tylko miał dostęp do Internetu – żali się czekający na wyburzenie budynek. – Opisałbym całe swoje życie w taki sposób, w jaki chciałbym, żeby wyglądało. Byłoby ono kolorowe i piękne, ale przede wszystkim… – Z żalu zamilkł.

Tydzień później już go nie było.

Ale ja zostałem!

Zostałem…

Sam?

(NIE)chciana introspekcja

13 listopada 2016,
godzina 16:04

Cześć, mam na imię Tomek i jestem przeciętnym dwudziestosześcioletnim facetem, którego prawdopodobnie nieraz mijaliście na ulicy. Ekskluzywny hipster[1] : sportowa elegancja w połączeniu z menelskim zacięciem oraz czapką naciągniętą na krótko ostrzyżoną głowę. Cytując mojego barbera Krzyśka: „Góra na cztery milimetry, a dół gładki niczym młodziutka cipcia”. Sto osiemdziesiąt cztery centymetry wzrostu, kilka tatuaży, świetnie wystylizowana broda, ciemne oczy oraz opanowany do perfekcji czarujący, tajemniczy uśmiech, który niejedną osobę zwalił z nóg. Innymi słowy: miłośnik dobrego jedzenia, wyszukanego stylu i ambitnej muzyki. Teraz mnie kojarzycie?

Dziś, po nieprzespanej nocy – megakac – zamiast umierać w spokoju przed telewizorem, wcinałem porcję pulpetów oblanych obślizgłym, żurawinowym sosem. Nie wiem, czy to kwestia przyzwyczajenia czy poimprezowy zwyczaj, ale po ostrej popijawie następny dzień zaczynałem zawsze od wizyty w Edenie. Ów raj, oprócz nazwy, z niebem nie miał zbyt wiele wspólnego.

Nieudana kopia ikeowskiej restauracji, która mimo miłej i sprawnej obsługi odstraszała potencjalnych gości wystrojem i unoszącym się w niej zapachem brudnego, przesiąkniętego uryną mopa. Nic więc dziwnego, że jadałem tam tylko w sytuacjach, kiedy moje kubki smakowe były na tyle pijane, żeby nie wyczuć smaku lądującego w ustach jedzenia. Poza mną w raju zbierały się wszystkie skacowane, szukające utraconej noc wcześniej godności oraz będące na potężnym gastro niedobitki.

Sala, jak przystało na prawdziwe „niebo”, była ogromna, ale przez liczbę nagromadzonych w niej rzeczy sprawiała wrażenie niewielkiej, klaustrofobicznej piwniczki. Na ciemnych ścianach wisiały fotografie z najodleglejszych zakątków świata, zrobione przez samego właściciela. W oknach, oprócz poduszek mających nadać wnętrzu domowej atmosfery, stały pokryte kurzem wazony ze sztucznymi cmentarnymi chryzantemami.

W restauracji, czy raczej osiedlowej stołówce, przez większą część tygodnia szef kuchni serwował to samo, pozbawione smaku, doprawione jedynie vegetą menu. W bemarach, oprócz wspomnianych wcześniej pulpetów, zalegała wyschnięta, rozgotowana kasza, przedwczorajsza pomidorowa czy tutejszy specjał: potrawka z kurczaka, przypominająca konsystencją moje poranne wymiociny.

Siedząc w zatłoczonej sali, grzebiąc widelcem w resztkach rozmemłanej imitacji ziemniaków, próbowałem przypomnieć sobie ostatnią noc. A może coś jeszcze? Myśli, niczym stado rozwścieczonych małolat rzucających się na przecenione w Biedronce gacie, kłębiły się wokół jednego tematu – minionej imprezy.

Pustka.

Mimo szczerych chęci nie mogłem się skupić na niczym dłużej niż dwie, trzy sekundy. Wprawdzie cały obecny rok opiewał w podobne do tej sytuacje, ale mimo to zawsze następnego ranka byłem w stanie bez najmniejszego zająknięcia zrelacjonować to, co się wydarzyło przed paroma godzinami.

Jak widać – do czasu.

Lata lecą.

Z pamięcią też już coraz gorzej.

Chyba że to wina wódki?

Jeśli faktycznie tak było i nawet ona przestała już ze mną współpracować, tracąc przy tym wszystkie swoje moce sprawcze, to czy to by oznaczało, że faktycznie było ze mną aż tak źle? Na pewno nie było za ciekawie, ale czy od razu tragicznie? Zdaniem większości „życzliwych” osób z mojego otoczenia już tylko krok dzielił mnie od zaliczenia ostatniej życiowej bazy. Według nich zapuściłem się w rejony, z których nie tak łatwo było się wydostać i z których NA PEWNO cało nie wyjdę. Dlaczego? Przecież szansa jest zawsze, pytanie tylko, kiedy pojawi się na horyzoncie. Moja zjawiła się stosunkowo wcześnie… lub późno, ale to już ocenicie sami. Dlaczego więc zniknęła? Wpadłem we własne sidła absurdu, zrzucając winę na wszystkich dookoła, w tym na bogu ducha winną wysokoprocentową boginię. Bełkot zapijaczonego degenerata. Przez pewien czas była ona też jedynym lekarstwem, dzięki któremu mogłem odreagować oraz uporać się z permanentną bezsennością. Po prostu była, zawsze i wszędzie, gotowa na każde skinienie. Wprawdzie wprowadzała ona moje demony jedynie w krótką drzemkę, dając złudne poczucie wolności, ale dzięki tym kilku chwilom przestawałem odczuwać zalegający w bebechach ból. Mimo czających się za rogiem konsekwencji poddawałem się im, wymazując je od razu z pamięci.

Ctrl-Alt-Delete.

Wstyd znikł!

Do tego stanu doprowadziły mnie przede wszystkim skondensowane w tym samym czasie wydarzenia, a wypijany w tym okresie alkohol tworzył toksyczną, fikcyjną rzeczywistość budowaną na przyzwyczajeniu i pozornym, utrzymującym się pod jego wpływem spokoju. Wszystko to sprawiło, że po pewnym czasie mój organizm postanowił się zbuntować. Rozpoczął strajk, wywołując huśtawki nastojów, wysyłające impulsem elektrycznym wprost do mózgu pytanie: „Ile jeszcze jestem w stanie tego wszystkiego przyjąć?”.

No właśnie, ILE?

Było to jedno z tych pytań, na które prawdopodobnie nigdy nie poznam odpowiedzi. Chociaż mogłem. Wystarczyło znowu coś zepsuć lub kogoś odepchnąć. Dla mnie to przecież pestka.

O dziwo, końcówka roku zmieniła się o sto trzydzieści stopni – do stu osiemdziesięciu jeszcze trochę brakowało – przynosząc powiew ledwie wyczuwalnego optymizmu.

I tak posiłek upłynął mi na rozmyślaniu o tym, co było, i o tym, co może być.

Nietzsche ze mnie żaden, ale spoko koleś… nawet? Zaśmiałem się, wycierając upierdolonego sosem wąsa.

Im dłużej bawiłem się jedzeniem, tym

intensywniej zastanawiałem się nad swoim wyborem. Osiem, dwanaście, szesnaście sztuk? Kurwa, dlaczego nie wziąłem szesnastu? Trzy złote nie robią większej różnicy, a zawsze jestem o cztery klopsy do przodu. No nic, jak zawsze mądry Polak po szkodzie. W sumie mogłem udać, że w moim jakże wykwintnym daniu przez przypadek zapodział się włos – najlepiej łonowy – dzięki czemu mógłbym liczyć na zwrot kasy lub nową, bezwłosą, ale zapewne oplutą porcję.

Jak nie staniesz, dupa z tyłu!

Nagle zza rogu, tuż obok lodówki z napojami, wyłonił sie kompletnie mi obcy jegomość, który widząc, że spojrzałem w jego kierunku – co za pech – podszedł do mnie, zagadując nachalnie.

Połowy nie usłyszałem. Nie wiem, czy to przez towarzyszący mu smród czy akcent, z jakim nawijał, ale zamiast na nim, całą swoją uwagę skupiłem na resztce rozciapcianego na talerzu sosu.

– Kierowniku, będzie pan to jeszcze jadł? – bajeruje mnie niejaki „El Papito” i, jak się później okazało, stały bywalec Edenu.

Na pierwszy rzut oka nie potrafiłem stwierdzić, z jakiej on „branży”. Hipster czy bezdomny? Płaszcz z Zary, na nogach czarne, o dwa rozmiary za duże trzewiki, kapelusz z dużym rondem w stylu Pharrella Williamsa i rękawiczki bez palców. Te akurat na pewno były z H&M. Sam miałem kilka identycznych par.

– No siema, sorry, ale już zjadłem. – Dobrze, że jednak nie wziąłem większej porcji. Wtedy musiałbym mu jakiegoś klopsa odpalić. – Następnym razem, OK? – Starałem się, aby mój głos brzmiał tak, jakby mnie to choć trochę obchodziło. Zapewne w innych okolicznościach dałbym mu dychę i życzył smacznego. Dziś miałem ważniejszy, niemal „globalny” problem, z którym musiałem się uporać. A był nim przeszywający, rozpierdalający czaszkę ból. To pewnie przez migrenę wyłączył mi się tryb empatyczny.

– Skoro jest ci tak przykro, jak mówisz, to może poratujesz Miecia złotóweczką, chyba żeś centuś? – Zdjął kapelusz, przeczesał palcami czuprynę i mrugnął zalotnie przepitym okiem.

– Mam dwa złote, wydasz resztę?

– Śliczniutki, daj, co masz, a jak będziesz czegoś potrzebował, to wpadnij pod most Grunwaldzki i zapytaj o Miecia – Z szelmowskim uśmiechem i nienagannym manicurem wyciąga rękę po pieniążka. – Umowa stoi?

– Dobra, dobra. A masz chociaż szluga? – rzuciłem od niechcenia.

Mieciu dostał dwa złote, a ja wyłudziłem papierosa. Co z tego, że nie palę, w końcu deal is deal. Niedawno minął rok od momentu, kiedy po raz ostatni miałem faję w ustach. Po tylu latach walki z nałogiem udało mi się wygrać, stając się jego panem i władcą. Od teraz to ja byłem górą, a nie, jak dotychczas, pasywnym niewolnikiem niezaspokojonej nikotyny.

Nagłe poczułem, jak coś poruszyło się w mojej prawej nogawce.

Wrr, wrr – przemówił iPhone.

Przyjemne, relaksujące mrowienie w okolicach krocza nie trwało zbyt długo. Był to, cholera, tylko lub – jak się później okazało – AŻ SMS.

Sięgnąłem ręką do kieszeni, chwyciłem go mocno, tak żeby przez przypadek mi się nie wysmyknął. Podnosząc go ku górze, niczym Świętego Graala, sprawdziłem, któż to się do mnie dobija.

– Kurwa! Kto to? Czyj to numer! – warknąłem. – Może to ktoś, kogo poznałem wczorajszej nocy?

Dobra, mniejsza o to, od kogo był, ważniejsze, jaka była jego treść:

„My little porno.”

What the fuck?!

– Co ja znowu odjebałem? – kolejne pytanie bez odpowiedzi.

Po plecach przebiegł mi dreszcz, a twarz poczerwieniała ze złości. W amoku ruszyłem biegiem do wyjścia, szukając w kieszeniach spodni kluczyków do auta.

[1] Według współczesnych realiów żaden szanujący się hipster nie przyzna się do tego, że nim jest. To by było zbyt mainstreamowe. Zatem ja chyba nim nie jestem lub nie mogę być? Chuj, przecież mogę być, kim tylko zechcę.

My little porno

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-757-7

© Łukasz Wojnarowski i Wydawnictwo Novae Res 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Anna Gajda

KOREKTA: Bartłomiej Kuczkowski

OKŁADKA I ILUSTRACJE: Anna Sowińska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.

Wydarzenia i osoby zostały wymyślone przez autora, a podobieństwo do prawdziwych sytuacji jest przypadkowe.