Riley przebiegła wzrokiem listę. Wszystkie punkty były skreślone. Nastała Wigilia Bożego Narodzenia i nawet jeśli zapomniała coś kupić – choć była przekonana, że nie – już raczej nie wyjdzie znowu do sklepu. Lodówka pękała w szwach zapchana świątecznymi przysmakami. Chłodził się szampan. Stół był nakryty na dwie osoby, na talerzach leżały krakersy, świece czekały, aż ktoś je zapali, zresztą już wcześniej zapaliła kilka i w powietrzu wciąż unosił się zapach korzennego wina. Teraz pozostawało jej tylko czekać na przyjście Nicholasa. Wtedy będzie mogła się odprężyć i dobrze bawić. Zerknęła na zegarek – siedemnasta trzydzieści. Jeszcze dwie godziny.

Pod choinką leżało kilka prezentów różnych kształtów i rozmiarów zapakowanych w błyszczący papier, przybranych barwnymi kokardami i skręconą srebrną wstążką. Riley długo zadręczała się myślą, co ma kupić Nicholasowi poza typowymi bożonarodzeniowymi drobiazgami jak zestawy płyt DVD, płyn po goleniu, duże pudło czekoladek oraz obowiązkowe śmieszne skarpetki z Mikołajem. W końcu zdecydowała się na zegarek, nie za drogi, ale na tyle kosztowny, żeby było widać, jak bardzo jej zależy.

Wzięła wcześniej długą i rozkoszną kąpiel. Uśmiechnęła się czule, spoglądając na rozłożone na łóżku nowe ubrania. W dzieciństwie tradycyjnie dostawała na Boże Narodzenie nowe stroje, które nosiła w święta. Obie z siostrą kultywowały ten zwyczaj. Po świątecznej kolacji można było się do woli obijać w nowych piżamach z wzorami na tę okazję. Nicholasowi też kupiła piżamę, wiedząc, że będzie miała frajdę, ściągając ją z niego, zanim pójdą do łóżka.

Cieszyła się na myśl o świętach jak dziecko. Nicholas po raz pierwszy miał u niej zostać na noc. Mieszkał w Newcastle--Upon-Tyne i przyjeżdżał do Hedworth w związku z pracą tylko raz albo dwa razy w tygodniu. Poznali się, gdy wpadł do sklepu obuwniczego, którym kierowała, skarżąc się, że odpadła mu podeszwa od buta i musi szybko kupić nową parę. Kilka minut po wyjściu ze sklepu wrócił i wręczył Riley wizytówkę. Nie zadzwoniła do niego, ale on telefonował kilka razy do sklepu, aż w końcu zgodziła się wybrać z nim na randkę. Spotykali się już od czterech miesięcy.

Gdy zaczęły się zbliżać święta, Riley poczuła, że chce spędzić z Nicholasem więcej czasu. Parę godzin wciśniętych tu i tam już jej nie wystarczało. Zamierzała poruszyć tę kwestię i zaproponować, by pobyli ze sobą trochę dłużej w Boże Narodzenie – czy to w Newcastle, czy w Hedworth. Do tej pory nie odwiedziła go jeszcze w jego domu. Pracowała sześć dni w tygodniu, dlatego wolała, kiedy to on wpadał do niej z wizytą. Jednak święta to co innego. Miała tylko kilka dni wolnego, zanim zaczną się świąteczne wyprzedaże, i chciała spędzić ten czas razem z nim.

Gdy wspomniała o tym, Nicholas, oględnie powiedziawszy, zrobił komiczną minę. Uznała, że źle odczytała sytuację, ale zaśmiał się, kiedy to zasugerowała. Wyjaśnił, że po prostu go zaskoczyła, że planował zabrać ją do Newcastle, ale za późno zabrał się do odnawiania salonu i nie skończy tego zrobić na Boże Narodzenie. Riley bardziej odpowiadało, że to on przyjedzie do niej. Wiedziała, że zrobi na nim wrażenie swoimi talentami organizacyjnymi, dzięki którym ich pierwsze wspólne święta spędzą idealnie.

Piknął sygnał przychodzącego esemesa i Riley sięgnęła po telefon. To była wiadomość od jej przyjaciółki Ash, która wybrała się tego wieczoru do Hedworth, a teraz wysłała zdjęcie sukienki kupionej po południu na grudniowej wyprzedaży. Riley szybko odpisała, po czym wcisnęła się w swoją wełnianą sukienkę. Wyjęła z szafy pantofle na wysokich obcasach, wsunęła je na nogi i przejrzała się w lustrze. Brązowe włosy perfekcyjnie wyprostowane: odhaczone. Sukienka leżąca jak ulał: odhaczone. Makijaż podkreślający piwne oczy, wyszczuplający pucołowate policzki i uwydatniający usta: odhaczone.

Zadzwonił telefon. Serce mimo woli jej drgnęło, gdy zobaczyła, że to Nicholas. Odebrała i zaczęła chodzić po pokoju.

– Gdzie jesteś? – zapytała, nie dopuszczając go do głosu. – O której będziesz?

Na linii zrobiło się cicho.

– Nicholas? – Nadal cisza. – Nicholas? Halo? Jesteś tam? – Odsunęła telefon od ucha, żeby sprawdzić licznik czasu na ekranie. Połączenie nie zostało przerwane.

– Tak, jestem – odezwał się w końcu.

– Och! – Poczuła ulgę, ale natychmiast ogarnęła ją chwilowa panika. – Nie prowadzisz teraz, prawda?

– Nie, ja… ja…

Pauza trwała na tyle długo, że znów poczuła niepokój.

– Co się dzieje? – zapytała.

– Jestem draniem. Tchórzem. Kłamcą. Krętaczem.

– O co ci chodzi? Nicholas, powiedz, piłeś?

– Nigdy w życiu nie byłem tak trzeźwy. Dlatego to aż tak boli.

– Co? Pleciesz coś bez sensu…

– Jestem… jestem żonaty.

– Tak, wiem o tym. Powiedziałeś mi, że się rozwodzicie i… – Przerwała.

– Nadal jestem z moją żoną. Nakłamałem o tym rozstaniu.

I wtedy Riley zrozumiała.

– Nie przyjedziesz, tak?

– Przykro mi. Już od jakiegoś czasu chciałem ci wyznać prawdę, ale…

– Obiecałeś mi, że będę cię miała dla siebie przez dwa dni. Przygotowałam prezenty, jedzenie, szampana!

– Po prostu nie dałem rady. Chciałem być z tobą, ale nie mogę zostawić żony i dzieci.

Riley ścisnęła nos palcami i na moment przymknęła oczy. Przypomniała sobie żal w spojrzeniu matki na wieść, że córka nie spędzi świąt z rodziną. Tradycyjnie obchodzili Boże Narodzenie razem.

– Ile mają lat? – Powiedział jej, że Bethany i Callum są już dorośli, że Bethany studiuje na uniwersytecie, a Callum w college’u. Teraz jednak zaczynało do niej docierać, że wszystko, co jej naopowiadał, mogło być kłamstwem.

– Pięć i trzy.

Westchnęła przerażona.

– Ty dupku!

– Przykro mi!

– Dlaczego mi nie powiedziałeś? – wrzasnęła. – Zamiast robić mnie w trąbę w ostatniej chwili.

– Nie potrafiłem znaleźć słów. Chcę być z tobą, Riley, ale to niemożliwe.

Nie przestawał jej przepraszać, a ona ogarnęła pokój wzrokiem zamglonym od łez: lampki migocące na choince, marchewka dla renifera i pusty kieliszek zostawiony na talerzu, by napełnić go o północy dla świętego Mikołaja, prezenty pod drzewkiem, które nigdy nie zostaną rozpakowane. Idealny obrazek.

Po prostu beznadzieja.

Rozłączyła się i usiadła ciężko.

– Wesołych świąt, Riley – zdołała wydusić, zanim wybuchła płaczem.

Riley Flynn wyglądała przez okno autobusu wolno posuwającego się w korku. Był chłodny marcowy poranek, bez najmniejszych oznak wiosny. Padał deszcz, a ponura pogoda pasowała do jej nastroju. Za kilka minut miała być w pracy i ta myśl w najmniejszym stopniu jej nie cieszyła. Prawdę mówiąc, w tym momencie nic nie zmusiłoby jej do uśmiechu.

W ciągu ostatnich paru miesięcy jej życie uległo dramatycznym zmianom. W Wigilię Bożego Narodzenia przepełniał ją świąteczny nastrój, liczyła, że spędzi następny dzień z mężczyzną swoich marzeń. Tymczasem on okazał się jej najgorszym koszmarem, gdy przyznał się, że zataił pewien ważny, wręcz decydujący szczegół. Był żonaty. Nie w sensie: „Kocham ją, ale mamy dzieci i nie mogę jej jeszcze zostawić”, ale raczej: „Umieram z miłości do niej, a rodzinę kocham równie mocno, jak uwielbiam mieć kogoś na boku”.

Ktoś na boku… Czyż nie dostrzegała znaków? Czyż prawda nie biła w oczy jak rozświetlony, jaskrawy różowy neon, a ona ją zignorowała? Patrząc wstecz – po tym, gdy poznała prawdę, starannie wszystko przeanalizowała – może i miała podejrzenia, ale on wciąż opowiadał, że pracuje daleko od domu, że nie może jej widywać tak często, jak by chciał. Miłość na dystans z początku jej odpowiadała, gdyż wciąż leczyła rany po zakończeniu poprzedniego, długotrwałego związku. Ale czy rzeczywiście jej to odpowiadało? Czy tylko kazała sobie wierzyć, że tak jest? Wiedziała, że staje się coraz bardziej niespokojna, że pragnie od Nicholasa więcej, niż on jej daje. Ale zadzwonić w święta i zrobić jej coś takiego? Nigdy mu nie wybaczy tych krętactw i kłamstw.

Przetarła zaparowaną szybę i znów wyjrzała na ulicę przez okno wlekącego się jak żółw autobusu. Ludzie szli pospiesznie, trzymając w rękach parasole, albo zanurzali się w bramie któregoś ze sklepów na przedmieściach. Chwilę wcześniej autobus znów musiał się zatrzymać, ale przynajmniej prawie już dotarli do High Street. Od głównego przystanku w centrum Hedworth dzieliło ich jeszcze parę minut. Kiedy tylko Riley wysiądzie, zacznie się kolejny tydzień w Chandlerze, wypełniony po brzegi butami.

Chociaż sklep był zamknięty w niedzielę, wciąż miała w pamięci mail, który dostała w sobotę. Właścicielka, Suzanne, przyjeżdżała zobaczyć się z personelem. Zarówno ona, jak i jej mąż Max odwiedzali sklep bardzo rzadko – ostatni raz w styczniu, kiedy Suzanne powiadomiła ich, że trzeba polepszyć wyniki sprzedaży. Ton ostatniego maila zwiastował, że szefowa przywiezie złe wieści.

W Hedworth jako salon obuwniczy nie mieli dużej konkurencji z wyjątkiem większego od nich sklepu Debenhams oraz nielicznych półek z butami porozstawianych w rogach paru sieciowych domów towarowych przy głównej ulicy. Mimo że sprzedaż szła słabo, Riley sądziła, że Chandler jest na tyle znaną firmą, iż przetrwa ekonomiczną burzę i wszystko znów wróci do normy.

Przez całą niedzielę Dan i Sadie nie opuszczali jej myśli. Do tej pory zachowała wiadomość mailową dla siebie, postanowiwszy nie dzielić się nią w weekend z kolegami z pracy. Nie chciała im psuć jedynego wolnego dnia w tygodniu. Dan Charles i Sadie Stewart byli zatrudnieni na pełny etat jako sprzedawcy. Tak jak ona pracowali w Chandlerze od lat. Co by się z nimi wszystkimi stało, gdyby sklep został zamknięty? Stanowili zgrany zespół. Sadie i Dan sekundowali Riley, gdy zrywała z Tomem dwa lata temu. Później Riley i Dan wspierali Sadie, kiedy jej mąż Ross, którego znali od wielu lat, kilka miesięcy temu zmarł na raka.

– Masz ochotę wpaść do mnie wieczorem na pizzę? – Usłyszała pytanie.

Riley prawie zupełnie zapomniała o siedzącej przy niej przyjaciółce, Ashleigh Whittaker. Obie mieszkały w tym samym, nowo wybudowanym bloku. Na każdym z trzech pięter mieściły się dwa mieszkania. Przez rok dzieliły wspólnie jedno z nich, ale kiedy inne przeznaczono na wynajem, Ash się wyprowadziła. Lokale były trochę za małe na dwójkę lokatorów, mimo korzyści płynących ze wspólnego czynszu. Teraz Riley rezydowała pod numerem cztery, a Ash piętro niżej pod dwójką. Prawie co rano jechały razem autobusem do pracy.

Riley odwróciła się gwałtownie, aż strzyknęło ją w szyi.

– Ash, jest wpół do dziewiątej rano. – Potarła szyję, by złagodzić ból. – Ty zawsze myślisz o jedzeniu!

Ash wyjęła słuchawki, owinęła przewód wokół palców, po czym wsunęła je do kieszeni. Odgarnęła blond grzywkę znad oczu i wyszczerzyła się w uśmiechu.

– Owszem, przepadam za małym co nieco.

– Tak, obżerasz się jak świnka, a mimo to jesteś chuda jak szczapa, choć to tanie porównania – mruknęła Riley przyjaznym tonem. Kiedy w święta pojawiła się zapłakana w mieszkaniu Ash, ta jako dobra przyjaciółka pocieszała ją najlepiej, jak umiała. Przez dłuższy czas w powietrzu latały określenia: „podstępny dupek” i „fałszywa kanalia”. Riley nie wtajemniczyła nikogo innego w to, co się zdarzyło. Upokorzona tą porażką uznała, że najlepiej będzie utrzymywać, że między nią a Nicholasem ochłodziło się z jej inicjatywy.

Autobus zatrzymał się na przystanku w Hedworth. Ash z westchnieniem wstała z miejsca. Riley przesunęła się po siedzeniach i powędrowała za przyjaciółką. Wraz z gromadką pasażerów autobusu ruszyły w stronę centrum miasta, od którego dzielił je krótki spacer.

– Nicholas był kretynem. – Ash otoczyła przyjaciółkę ramieniem, przyciągnęła ją do siebie i uścisnęła. – Możesz znaleźć sobie kogoś lepszego.

– Mam trzydzieści dwa lata i nie byłam jeszcze ani razu zaręczona! Nie dorównam moim licznym rówieśniczkom, które zanim się ustatkują, zaręczają się sześć razy – zażartowała Riley. – Chyba żaden ze mnie materiał na żonę.

– Nie potrzebujesz mężczyzny, żeby twoje życie było spełnione!

– I to mówi kobieta, która w sobotę przespała się z dwudziestotrzylatkiem!

– Ach, tak. – Ash uśmiechnęła się szeroko. – Wciąż mam to w pamięci.

Riley zauważyła, że policzki przyjaciółki poczerwieniały, i szturchnęła ją żartobliwie. Wchodziły właśnie po kamiennych schodkach na wyższy poziom High Street. Chwilę później się pożegnały. Ash pracowała na pierwszym piętrze Centrum Handlowego Hedworth, w sklepie odzieżowym o nazwie Jazz. Dzięki swojej pracy obie mogły tanio zaopatrywać się w ciuchy i buty, korzystając ze zniżek dla personelu. Chociaż Riley często kupowała ubrania w Jazzie, rzadko się zdarzało, by do jej sklepu przyszła para butów, która spodobałaby się Ash. W Chandlerze sprzedawano praktyczne obuwie – sznurowane buciki dla dzieci w wieku szkolnym, buty robocze, wygodne mokasyny na płaskim obcasie.

Riley dostrzegła w przelocie swoje odbicie w szybie apteki i westchnęła. Równo obcięta fryzura z wyprostowanych włosów, z którą wyruszyła na miasto tego ranka, zmieniła się w pofalowaną szopę. Płaszcz niemal wisiał na jej drobnej sylwetce po niedawnym spadku wagi. W przeciwieństwie do Ash, która zawsze próbowała ją nakarmić, Riley nie lubiła się pocieszać jedzeniem. Jeśli coś ją martwiło, zaczynała pościć.

Wyprostowała ramiona i przyspieszyła kroku. Pora przestać myśleć o Nicholasie, trzeba skupić się na pracy i zaplanować dla siebie jakąś zmianę.

Hedworth, małe miasteczko żyjące z handlu, sąsiadowało z Somerley. Główną ulicą handlową była Sampson Street, znana z barów i restauracji. Pośrodku niej stało Centrum Handlowe Hedworth zajmujące dwa górne piętra budynku. Zadaszony targ został przeniesiony i mieścił się teraz na parterze. Można tam było dostać świeże lokalne produkty żywnościowe, odwiedzić stoiska z wyrobami rzemieślniczymi i punkty drukowania T-shirtów, obejrzeć dywany czy kwiaty, a także napić się kawy w kawiarni.

Trzy lata temu na większości ulic zamknięto ruch kołowy, porozstawiano ławki i kamienne rabatki.

Sklep obuwniczy Chandler zajmował jeden z budynków w ciągu najstarszych kamieniczek w Hedworth. Fronton aż lśnił i przyciągał oczy świeżo pomalowanym drewnem i wpuszczającymi światło wielkimi witrynami, na których pysznił się wystawiony towar. Jednak nie zawsze tak było.

Rok wcześniej wynajęta ekipa budowlana zmodernizowała sklep, wstawiła okna po obu stronach drzwi, położyła łatwą do zmywania posadzkę z laminatu i pomalowała ściany na jasnokremowy kolor. We wnętrzu postarano się stworzyć jak najwięcej przestrzeni, białe półki zastąpiły ciemne drewno, a na środku ustawiono cztery skóropodobne pufy w kształcie sześcianów, by klienci mogli usiąść i przymierzyć buty.

Dan i Sadie już na nią czekali.

– Nie znoszę takiego dżdżu – westchnęła.

– Ach, suchy marzec, mokry maj… – mruknęła Sadie. – Kto wymyślił to głupie powiedzenie? W marcu zawsze jest deszcz.

– Wyglądam jak zmokła kura.

– Wyglądasz wspaniale jak zawsze – pocieszył ją Dan, zbywając jej uwagę machnięciem ręki, a potem potarł czoło. – I przynajmniej masz włosy. Ileż bym za to dał!

Riley znalazła klucze i otwarła frontowe drzwi. Sadie włączyła światło i zrzuciła płaszcz. Zdjęła też wełniany kapelusz i brązowe loki spłynęły kaskadą na jej plecy.

– Nie mogę się doczekać lata – powiedziała. – Nienawidzę zimy jak zarazy.

– Morze, piasek i cała reszta. Poproszę o trochę już teraz. – Dan podał swój płaszcz Sadie. – Twoja kolej. – Uśmiechnął się słodko.

Riley błysnęła zębami i również wręczyła swój płaszcz koleżance. Wyremontowane piętro sklepu odpowiadało wysokim i nowoczesnym standardom, ale kulisy pozostawiały wiele do życzenia. Piwnica, w której mieli pokój służbowy, nie była miłym miejscem, więc starali się jej unikać.

– Jak ci minął weekend? – spytała Riley Dana, zmierzając do kasy.

– Tak sobie. – Dan, idąc za nią, pstryknął w parę włączników.

– Daaaan. – Nie dała się zbyć.

– Taaaak? – odparł.

– Mówiłeś, że masz w sobotę ważną randkę. – Riley pytająco uniosła brwi.

– Nie okazała się taka ważna. Ta kobieta wyglądała jak krasnoludek. Była taka malutka. – Dan pokazał ręką. – Mógłbym ją zjeść i dalej byłbym głodny.

Riley się roześmiała. Dan ze swoim wysokim wzrostem górował nad większością ludzi. W styczniu zalogował się na portal randkowy i odtąd historie jego eskapad i porażek stały się dla Riley i Sadie główną atrakcją poranka na parę minut przed otwarciem sklepu.

Przyłączyła się do nich Sadie.

– O czym gadacie? – spytała.

– O ostatniej randce Dana.

– Ach. I co, znów pudło?

– I to jakie. – Dan potrząsnął głową. – Pominąwszy już fakt, że za każdym razem, gdy się do niej zwracałem, zmieniałem się w garbusa z Notre Dame. Poza tym nie nadawała na moich falach. No wiecie, woli oglądać Rodzinę Soprano i Breaking Bad niż TOWIE i Corrie.

Riley pochwyciła spojrzenie Sadie i przewróciła oczami. Każda kobieta, z którą spotkał się Dan, miała jakąś wadę. Zastanawiała się, czy jej kolega w ogóle chce się ustatkować czy też raczej ta zabawa w randki pozwala mu nie wypaść z obiegu i niby to szukać związku, choć w gruncie rzeczy nie interesuje go zawarcie takowego. Zapewne wciąż leczył złamane serce po rozstaniu z Sarah. Riley starała się głośno nie roześmiać. Dwoje nieszczęśliwych w miłości! Chandler zaczyna przypominać klub samotnych serc.

– Uwielbiam Rodzinę Soprano – drażniła się Sadie. – I co, przestałeś mnie lubić?

– Ależ kocham cię, durna oślico – zażartował Dan. – Tyle że jesteś moją przyjaciółką. Pragnę kobiety, w której się zakocham, nie kolejnej kumpeli.

Riley odeszła na bok, nieco zirytowana słowami Dana. Dlaczego wszyscy uważali, że związek z kimś ukochanym to najważniejsza sprawa? Wcale tak nie jest.

– Weź się w garść, Riley Flynn – szepnęła do siebie.

– Co mówisz? – Dan odwrócił się w jej stronę.

– A, nic. – Riley wzruszyła ramionami. – Zastanawiam się tylko, od którego fascynującego zadania dzisiaj zacząć.

Włączyła komputer i przejrzała maile, podczas gdy Sadie i Dan zajęli się otwieraniem sklepu. Dan włączył radio i prawie od razu rozbrzmiała piosenka Pharrella Williamsa. Riley szybko pochyliła głowę i schowała się za ekranem komputera.

– Riley, leci nasza piosenka! – krzyknął Dan, a pierwszy klient aż podskoczył. – Sadie!

– Nie jestem w nastroju. – Sadie minęła go szybkim krokiem. – Dziś będziesz to musiał zrobić sam.

– Jak to – Dan chwycił ją za ramię i przytrzymał – przecież znasz zasady. Ilekroć ją puszczają, tańczymy. Nieważne, jak się czujemy ani co robimy. To nasz rytuał! Wstawaj, Riley!

Ale Riley nie słuchała. Podczas gdy Dan i Sadie stanęli ramię w ramię na środku sklepu, po czym klaszcząc, tańczyli do Happy, ona odczytywała ponownie mail, który dostała w sobotę, a ramiona z każdą linijką opadały jej niżej.

Jako że wciąż jeszcze była kierowniczką sklepu, zadecydowała, że pozwoli podwładnym odtańczyć resztę piosenki. Niech się trochę nacieszą, a w tym czasie ona będzie się głowić, jakie mogą być długofalowe skutki tej wiadomości.

Zeszła po schodach do ich kantorka i przygotowała kawę dla wszystkich. Położyła na tacy też paczkę biszkoptów i wróciła do sklepu.

Nadeszła pora, by ogłosić nowinę.

Riley rozdała kubki z kawą i pociągnęła łyk napoju, patrząc, jak Sadie kończy obsługiwać młodą kobietę z malutką córeczką. Dziewczynka przez ostatnie dziesięć minut testowała cierpliwość wszystkich, krzycząc wniebogłosy, podczas gdy Sadie i mama próbowały przymierzyć bucik na jej małą stópkę. Teraz już siedziała bezpiecznie umoszczona w wózku, ale wciąż pociągała nosem, a oczy miała czerwone od płaczu.

Sadie umiała się obchodzić z małymi klientami. Służyła pomocą, kiedy przychodziły do sklepu z rodzicami, i zawsze była gotowa nagrodzić je lizakiem po dokonaniu transakcji. Miała prezencję „seksownej mamuśki” i ubierała się tak, by podkreślić swoją figurę w kształcie gruszki. Okrągłą twarz okalały subtelne loki, a przy uśmiechu tworzyły jej się w policzkach dwa dołeczki.

– Proszę, Lacey. – Sadie przycisnęła lizak z uśmiechniętą buźką do płaszczyka dziewczynki. – Dla ciebie, za to, że byłaś taka grzeczna wobec mnie i mamusi.

Riley zerknęła na Dana, który znowu zmieniał wystawę w witrynie. Starali się sprzedać nadmierne zapasy zimowych butów, które zostały im po łagodnej zimie. Dan miał ponad sześć stóp wzrostu, a do tego lekką nadwagę, nieco wystający, misiowaty brzuszek i podwójny podbródek, chociaż nie wyglądało to aż tak źle, jak w jego oczach, kiedy nabijał się z siebie. Nazywał się Grubym Danem, tak na wszelki wypadek, zanim ktoś go ubiegnie, jak mówił. Łysina sprawiała, że jego twarz wydawała się bardziej pucołowata niż w rzeczywistości, ale za to uśmiechnięte oczy i pozytywne nastawienie sprawiały, że budził sympatię od pierwszego wejrzenia.

Riley obserwowała, jak Dan podnosi czerwonego martensa i stawia go obok pary fioletowych podrabianych uggów. Za chwilę przestawił go i umieścił przy innej parze. W końcu westchnął głośno i odłożył martensa tam, gdzie stał na początku, po czym zszedł z wystawy ze zrezygnowaną miną. Cmoknął z niezadowoleniem i ręką otrzepał sweter z kurzu.

Każde z nich nosiło wcześniej służbowy uniform złożony z czarnych spodni i czerwonej sportowej bluzy z wyszytą nazwą sklepu. Swetry były nowością i jeśli chodzi o Riley, uważała je za zbytek. Suzanne wyjaśniła, że personel musi się prezentować jednorodnie. Ważna jest marka, podkreślała, jakby tego nie wiedzieli. Czyżby jednak nie zdawała sobie sprawy, że marka to coś więcej niż sama nazwa sklepu? Wciąż nie było wiadomo, jaki styl ma prezentować Chandler.

Riley miło wspominała Alberta Chandlera. Był dżentelmenem w pełnym tego słowa znaczeniu. Kobiety chmarami odwiedzały jego sklep, by kupować buty, gdyż uwielbiały być przez niego obsługiwane. Uśmiechnęła się do siebie, wspominając, jak klientki wręcz wzdychały, kiedy wsuwał buty na ich stopy w pończochach, przez cały czas przekonując je do kupna. Techniki sprzedaży miał w małym palcu, nawet jeśli były nieco nieobyczajne.

Ostatnim razem, gdy Max i Suzanne przyjechali zobaczyć się z obsługą, puszyli się, a zarazem przymilali słodcy jak cukierki, zanim wyskoczyli z rewelacją, że sklepowi grozi zamknięcie. Absolutnie nie troszczyli się o uczucia personelu, który pracował tam przez wiele lat. Max nawijał tylko niepohamowanie, biadoląc nad spadkiem sprzedaży, rosnącą w siłę konkurencją oraz „tworzeniem realnego modelu biznesowego”. Riley miała ochotę wybuchnąć, wyjawić, że wie, dlaczego sklep traci pieniądze, lecz zachowała to dla siebie. Jeśli jednak ta tajemnica zacznie zagrażać przyszłości sklepu, powie Danowi i Sadie, co się tu święci.

– Riley, co jest? – spytał Dan, częstując się biszkoptem. – Wyglądasz, jakbyś była daleko stąd.

Riley przeniosła wzrok z Dana na Sadie i z powrotem. Nie mogła już dłużej zwlekać.

– Mam złe wieści – oznajmiła.

– Proszę, tylko nie to, o czym myślę. – Dan wydął wargi. – Nie zniosę widoku Głupiego i Głupszej po ostatnim razie. – Riley nic nie odpowiedziała i Dan zamarł. – Przyjeżdżają?

– Przyjeżdża Suzanne. Bez Maxa.

– A to może oznaczać tylko jedno, prawda? Chcą zamknąć sklep.

– Nie, nie zrobią tego. – Riley pokręciła głową. – Nie pozwolimy im.

– Nie mamy wyboru po tym, co mówili w styczniu!

– Kiedy przyjeżdża? – dociekała Sadie.

– Jutro wieczorem – odrzekła Riley. – Chce z nami porozmawiać po pracy.

– Brzmi nieźle, zamierza nam zmyć głowy w naszym wolnym czasie. – Dan cmoknął z niezadowoleniem.

– Nie wiem, czy będę mogła zostać tak długo – wtrąciła Sadie.

– Nie przejmuj się, dopilnuję, żeby się to nie przeciągnęło – zapewniła Riley.

Zapadło milczenie.

– Co zrobimy, jeśli powiedzą, że zamykają sklep? – spytała Sadie spokojnym tonem.

– Nie zrobią tego – powtórzyła Riley z determinacją. – Znamy ten sklep lepiej niż ktokolwiek inny. Potrafimy dostrzec w nim potencjał, nawet jeśli oni tego nie umieją.

– To tylko łase na forsę pętaki – zawołał Dan. – Przychodzą tu i się szarogęszą, jakby kierowali sklepem, a tymczasem wszyscy wiemy, że to dzięki tobie przetrwał on tak długo.

Riley potrząsnęła głową, chociaż wiedziała, że to częściowo prawda. Często zastanawiała się, co by się stało, gdyby zrezygnowała z tej pracy. Nikt nie jest nie do zastąpienia, ale tak długo radziła sobie tutaj sama, że teraz potrafiła prowadzić sklep niemal całkiem bez nadzoru. Bez niej postawienie go na nogi zajęłoby trochę czasu.

– Na razie wracajmy do roboty i poczekajmy do jutra – odparła. – I bądźmy gotowi na wszystko. – Uniosła ręce. – Nigdy nie wiadomo, może chcą nam dać podwyżkę.

– Riley, nie strój sobie z tego żartów! – Dan z desperacją potrząsnął głową.

– Powiem tak, musimy ich przechytrzyć – rzuciła Sadie.

– Jasne. – Dan dał jej kuksańca. – Przechytrzymy ich.

– Och, gdyby się tylko udało. – Riley westchnęła. – Jeśli zamkną sklep, będę ugotowana. Nie wiem, co zrobię.

– Nie zamkną – zaoponowała Sadie stanowczo. – Nie pozwolimy na to.

– Zobaczymy, od czego zacznie Suzanne. – Riley wstała, bo do sklepu weszła, powłócząc nogami, starsza pani, pchająca przed sobą wózek zakupowy z tartanu. – Może nie będzie tak źle, jak się wydaje.

– Masz rację – przytaknął Dan. – Nie pozwolimy się zgnębić, ale wcześniej musimy się przekonać, w czym rzecz.

Riley starała się zmusić, by jej uśmiech wyglądał szczerze. W głębi serca wiedziała lepiej niż jej przyjaciele, że jeśli rentowność sklepu szybko się nie poprawi, ich przyszłość jest przesądzona. Chandler z pewnością zostanie zamknięty, a oni znajdą się na ulicy i będą zmuszeni szukać pracy.

Było już po północy, ale Riley jeszcze nie spała. Włączyła lampkę przy łóżku, wiedząc, że raczej szybko się nie uspokoi. Nie mogła przestać myśleć o zbliżającym się spotkaniu z Suzanne.

Kierowała salonem Chandlera od ośmiu lat. Pierwszy właściciel sklepu, Albert Chandler, który prowadził go w pojedynkę, po długiej chorobie zszedł z tego świata. Od tego czasu personelowi nie wiodło się najlepiej. W pracy, którą kochali, nagle zaczęły się liczyć plany sprzedaży, cotygodniowe zebrania i ocenianie pracowników – żadne z nich nie znało tych określeń zbyt dobrze, póki do ich świata nie wkroczyli Suzanne i Max Woodward, ogłaszając, że chcą konkurować ze wszystkimi sklepami na High Street i doprowadzić do tego, aby to ich placówka stała się miejscem kultowym. Riley od razu wiedziała, że to się nie uda. Sama przeważnie zaopatrywała się w buty w Jazzie, gdyż bardziej nadążały za modą i często kosztowały o połowę mniej.

Dla Suzanne pracowało się o wiele gorzej niż dla Alberta, mimo że wraz z Maxem zostawili wszystko na głowie Riley. Każdy pomysł, który proponowała, był odrzucany. Suzanne wiedziała lepiej. Riley mogła sobie przekonywać do woli, że powinni zamówić buty, które widziała w piśmie o modzie – i tak zawsze dochodziło do konfrontacji. Do tego szefowa ciągle narzekała, że Riley nieskutecznie kieruje personelem, bo nie wykonują planów sprzedażowych. Tymczasem plany wyznaczane im przez Suzanne poniosłyby fiasko nawet w Londynie, nie wspominając o Hedworth, którego populacja liczyła mniej niż dwieście tysięcy. Byłyby w porządku, gdyby tylko miały realną szansę na zrealizowanie. Riley znała od podszewki metodę wyznaczania celów S.M.A.R.T. i sztukę organizacji Getting Things Done. Cele to jedna rzecz, a plany sprzedażowe – druga. Sprzedaż spadała, to fakt, i jak wszystko w jej życiu leciała na łeb na szyję od Nowego Roku.

Riley wzięła czytnik Kindle i otworzyła książkę, którą czytała. Jak do tej pory powieść Idź za tropem traktowała o zakochanej kobiecie. Za każdym razem, gdy zaczynała czytać nową scenę, przypominało jej się, jak bardzo czuje się samotna. Jej serce nie zdążyło się jeszcze zaleczyć po porażce z Nicholasem, a na domiar złego po rozstaniu z pierwszą miłością, Tomem, Riley miała się na baczności przed ponownym angażowaniem się w długotrwały związek.

Byli z Tomem razem przez osiem lat. Poznali się, gdy oboje przekroczyli dwudziestkę, i po roku spędzonym na podróżach wrócili do rodzinnego Hedworth. Tom miał ogromną wiedzę o świecie, fascynował ją od początku swoim awanturniczym duchem, więc natychmiast się w nim zakochała. Kupili dom, planowali wziąć ślub i założyć rodzinę, ale nigdy do tego nie doszło. Po sześciu latach wzlotów i upadków Tom oznajmił, że dusi się w tym związku. Riley dowiedziała się dużo później, że bardziej interesowała go znajoma z pracy. Słyszała jeszcze, że przenieśli się do Australii, by tam założyć nową firmę.

Nie znaczyło to, że w tym wszystkim nie było jej winy. Uważała, że romanse zwykle biorą się stąd, że jedna osoba nie jest w związku szczęśliwa. Gdyby ludzie byli szczęśliwi, nie schodziliby z drogi cnoty. Nie czuliby się jak złapani w pułapkę. Bolało ją jednak, że wszystkie jej plany spaliły na panewce. To dlatego oczarował ją Nicholas i jego urok. Zwykle łatwo namierzała kretynów, ale tym razem przeczucie ją zawiodło.

Z tą smutną myślą przewijała strony pliku. Jedno było pewne – kryminał albo thriller psychologiczny o wiele bardziej pasowałby do jej nastroju.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

Okładka

Karta tytułowa

Prolog: Last Christmas

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału:

The Second Chance Shoe Shop

Redaktor prowadząca: Ewelina Sokalska

Redakcja: Ewa Kosiba

Korekta: Justyna Yiğitler

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Zdjęcie na okładce: © Elunr (Shutterstock.com)

Copyright © Marcie Steele 2016

Copyright © 2017 for Polish edition by Wydawnictwo Kobiece,

an imprint of ILLUMINATIO Łukasz Kierus

Copyright © for Polish translation by Małgorzata Bortnowska

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2018

ISBN 978-83-65601-89-6

Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku:

www.facebook.com/kobiece

Wydawnictwo Kobiece

E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl

Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie

www.wydawnictwokobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek