Tytuł oryginału: Scandalous Desires

Projekt okładki: Alan Ayers

Copyright © 2011 by Nancy M. Finney

This edition published by arrangement with Grand Central Publishing, New York, US. All rights reserved.

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS, 2017

ISBN 978-83-7551-557-2

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

bisbis@wydawnictwobis.com.pl

Skład werjsji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

Dedykacja

Podziękowania

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Epilog

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla mojej córki – zażyczyła sobie, bym napisała powieść, której bohaterem byłby transwestyta albo szalona morderczyni. Cóż… Nie zrobiłam tego, ale ta książka i tak jest dla Ciebie. Kocham Cię! ;-)

Podziękowania

Jedną z najlepszych rzeczy w byciu pisarką jest to, iż zyskuje się wgląd w powstawanie książki. Miałam ekscytującą okazję być obecna podczas wykonywania zdjęcia na okładkę Grzesznych pragnień i chciałabym podziękować wszystkim zaangażowanym w to fachowcom: wspaniałej redaktorce Amy Pierpont, jej cudownej asystentce, Lauren Plude, wiceprezesce oraz dyrektorce artystycznej Grand Central Publishing, Diane Luger, fotografce Shirley Greek, stylistce Sharon, ilustratorowi Alanowi Ayersowi, modelom: Ewie daCruz oraz Emmanuleowi Freminowi i, na koniec, mojej niezrównanej agentce, Susannah Taylor.

Cudownie się bawiłam – wykonaliście wszyscy wspaniałą robotę. Dziękuję!

Rozdział 1

Był sobie król władający malutkim nadmorskim królestwem.

Nie miał synów, jedynie trzech bratanków, z których

najmłodszy znany był jako Sprytny John…

z Baśni o Sprytnym Johnie

Londyn, Anglia,

kwiecień roku 1738

Wilki, jak Silence Hollingbrook doskonale o tym wiedziała, są dzikimi bestiami, niemającymi pojęcia, co to litość czy honor. Jeśli los sprawił, że musiało się stawić czoło wilkowi w ludzkiej skórze, nie należało okazywać lęku, ale wyprostować ramiona, unieść brodę i przygwoździć przeklętą bestię spojrzeniem.

Powtarzała to sobie, spoglądając na Czarującego Mickeya O’Connora, najbardziej osławionego rzecznego pirata w Londynie. A gdy tak patrzyła, czarujący pan O’Connor zrobił coś zdecydowanie bardziej alarmującego, niż mógłby zrobić prawdziwy wilk.

Uśmiechnął się do niej.

Silence przełknęła ślinę.

Czarujący Mickey niczym król piratów, którym przecież był, spoczywał na złoconym, obitym czerwonym aksamitem tronie ustawionym w końcu urządzonego z ostentacyjnym przepychem pokoju. Ściany wyłożono tu cienką złotą blachą, podłogę stanowiła mozaika różnokolorowych marmurowych płyt, a dookoła Silence piętrzyły się pirackie łupy: kufry pełne futer i jedwabi, skrzynie herbaty i przypraw – jednym słowem, skarby ze wszystkich niemal zakątków globu, skradzione ze statków handlowych zacumowanych w londyńskich dokach. Stała pośród tego bezprawnie zdobytego bogactwa niczym petentka.

Znowu.

Pan O’Connor wybrał kandyzowany owoc z podsuniętej przez małego chłopca tacy i trzymał go pomiędzy długimi, upierścienionymi palcami, przyglądając się jej i uśmiechając kącikiem szerokich, zmysłowych ust.

– To zawsze przyjemność móc spojrzeć w twoje błyszczące piwne oczy, pani Hollingbrook, zastanawiam się jednak, dlaczego przyszła pani zobaczyć się ze mną w to śliczne popołudnie.

Kpiące słowa sprawiły, że rozgniewana Silence wyprostowała plecy.

– Dobrze pan wie, dlaczego tu jestem.

Pirat uniósł czarną, jaskółczą brew.

– Doprawdy?

Stojący z tyłu za Silence Harry, przyboczny O’Connora, który wprowadził ją do sali tronowej, przestąpił nerwowo z nogi na nogę. Był dużym mężczyzną o twarzy noszącej ślady bijatyk oraz trudnego życia, mimo to ewidentnie bał się Mickeya O’Connora.

– Spokojnie – wymamrotał pod nosem. – Nie chcemy przecież go zdenerwować.

Pan O’Connor wrzucił owoc do ust i żuł go przez chwilę, przymykając z rozkoszy czarne oczy. Był pięknym mężczyzną. Silence dostrzegała to, pomimo iż budził w niej odrazę. Czarne gęste rzęsy ocieniały ciemne oczy o rozmarzonym spojrzeniu, cerę miał oliwkową, a gdy się uśmiechał… cóż! Dołeczki, ukazujące się wtedy w jego policzkach sprawiały, że wyglądał zarówno jak diabeł wcielony, jak i niewinny chłopczyk. Gdyby któryś z renesansowych malarzy postanowił ukazać na płótnie kuszący urok szatana, z pewnością wybrałby na modela właśnie Mickeya O’Connora.

Silence zaczerpnęła powietrza. Pan O’Connor może sobie być diabłem wcielonym, ale już raz stawiła mu czoło i przetrwała – nawet jeśli nie wyszła z tego tak całkiem bez szkody.

– Przyszłam po Mary Darling.

Otworzył leniwie oczy, przełykając owoc.

– Po kogo?

Och, tego już za wiele! Poczuła, że twarz jej płonie. Strząsnęła z ramienia dłoń Harry’ego i pomaszerowała wprost ku podwyższeniu, na którym stał ten śmieszny tron.

– Dobrze pan wie, kto to taki! Mary Darling, słodka mała dziewczynka, którą opiekowałam się od ponad roku. Mary Darling, która uważa mnie za matkę. Ta sama, którą porwał pan z przytułku dla sierot, gdzie obie mieszkamy. Proszę natychmiast mi ją oddać!

Była tak zła, że pod koniec tyrady zabrakło jej tchu. Zorientowała się, że wymachuje palcem tuż przed nosem O’Connora. Zamarła na moment, a wszyscy w pokoju wstrzymali oddech. Mickey O’Connor przestał się uśmiechać i teraz wyglądał po prostu bardzo, bardzo groźnie.

Silence opuściła dłoń.

Pirat wstał powoli, prostując smukłe ciało z gracją właściwą drapieżnikom. Zszedł z podwyższenia, stukając o podłogę wypolerowanymi na błysk czarnymi butami z wysoką cholewką.

Silence chętnie by się cofnęła, okazałaby jednak w ten sposób, że się boi. Poza tym miała uczucie, jakby wrosła nagle w ziemię. Jej nozdrzy dobiegła woń cytryn zmieszana z zapachem kadzidła. Zadarła z uporem brodę, kiedy Mickey niemal dotknął jej nosa gładką, opaloną, n a g ą piersią – był tak próżny, że nie zawiązywał pod szyją troczków koszuli. Spojrzała mu w oczy.

Pochylił się i szepnął jej do ucha, niemal muskając je wargami:

– Dlaczego nie powiedziałaś tego od razu, skarbie?

A potem wyprostował się i nie spuszczając z niej wzroku, strzelił palcami.

Drzwi się otwarły i Silence znalazła wreszcie w sobie dość siły, aby oderwać wzrok od czarnych oczu o nieprzeniknionym spojrzeniu. Weszła służąca, trzymając w ramionach najsłodsze, najcudowniejsze stworzenie na świecie.

– Mamusiu! – pisnęła Mary Darling, próbując się uwolnić. – Mamusiu! Mamusiu! Na rączki!

Silence podbiegła, by schwytać małą, zanim wyśliźnie się służącej z rąk.

– Już dobrze, kochanie, już dobrze. Mamusia tu jest – wyszeptała, czując, jak Mary Darling obejmuje ją pulchnymi rączkami.

Wciągnęła w nozdrza zapach mleka i dziecka i łzy zakłuły ją pod powiekami. Kiedy odkryła, że zniknęło – i obawiała się, że więcej go nie zobaczy – jej serce skurczyło się, zmieniając w mały sopel lodu.

– Mamusiu… – Mary Darling westchnęła i poklepała ją po policzkach.

Silence przesunęła dłońmi po czarnych lokach dziecka, dotykając, gładząc i upewniając się, że małej nic się nie stało, odkąd widziała ją po raz ostatni – a było to raptem pół dnia wcześniej. Sześć godzin, jakie minęły od tej chwili, to był najgorszy czas w jej życiu i za nic nie chciała, aby się powtórzył…

– Hm… – chrząknął ktoś w pobliżu i Silence nagle uświadomiła sobie, gdzie jest.

Przycisnęła Mary Darling do piersi i odwróciła się do pirata.

– Dziękuję. To bardzo… uprzejme z pańskiej strony, że zechciał mi pan ją zwrócić. Doprawdy nie wiem, jak panu dziękować. – Cofnęła się o krok, bojąc się oderwać wzrok od twarzy Mickeya. – Ja… zaraz sobie pójdę…

Pan O’Connor tylko się uśmiechnął.

– Oczywiście, skarbie, zrobisz, co zechcesz, obawiam się jednak, że mała zostanie ze mną. Tutaj.

Silence zamarła.

– Nie ma pan prawa!

Pirat uniósł brwi i dotknął z wymowną miną czarnych loków dziewczynki. Jego opalona dłoń wydawała się przez kontrast z jej główką olbrzymia.

– Doprawdy? Jest moją córką.

– Niedobry! – Mary Darling wpatrywała się z gniewem w Mickeya, czarne oczy naprzeciw czarnych oczu, czarne loki obramowujące twarz, która mogła być kobiecą, pomniejszoną wersją twarzy O’Connora.

Podobieństwo było porażające.

Silence przełknęła. Mary Darling porzucono na progu jej domu niemal dokładnie przed rokiem. Uznała wówczas, że stało się tak dlatego, iż jej brat, Winter, prowadził Przytułek dla Nieszczęsnych Sierot i Podrzutków. Teraz przyszło jej do głowy, iż mogło się za tym kryć coś zdecydowanie bardziej diabolicznego. Obawa, że może utracić Mary Darling na zawsze, sprawiła, że przycisnęła małą mocniej do piersi.

– Porzucił ją pan na progu mojego domu – spróbowała podjąć dyskusję.

Przechylił w bok głowę, przyglądając się kobiecie z przepełnionym ironią rozbawieniem.

– Oddałem ci ją pod opiekę.

– Dlaczego? – wyszeptała. – Dlaczego akurat mnie?

– Ponieważ – opuścił dłoń – jesteś najbardziej niewinną i czystą istotą, jaką widziałem, skarbie.

Skonfundowana ściągnęła brwi. To, co powiedział, nie miało sensu, poza tym odbiegali od tematu.

– Nie kocha jej pan.

– Nie. Myślę jednak, że to bez znaczenia, skoro pani darzy ją uczuciem, pani Hollingbrook.

Oddech uwiązł Silence w gardle.

– Proszę pozwolić mi z nią odejść.

– Nie.

Mary Darling zaczęła znowu się wiercić.

– Postaw!

Silence pozwoliła, by mała wyśliznęła się z jej objęć, a potem przyglądała się czujnie, jak podchodzi do jednego z kufrów wypakowanych łupami. Wydawała się taka mała. Tak cenna i delikatna.

– Dlaczego pan to robi? Nie wystarczy tego, co już mi pan zrobił?

– Och, absolutnie nie – wymamrotał, a potem bardziej poczuła, niż zobaczyła, że wyciąga ku niej dłoń. Może chciał pogładzić jej włosy jak przedtem loki Mary Darling.

Cofnęła czym prędzej głowę.

Dłoń Mickeya opadła.

– O co panu chodzi?

Splotła ręce na piersi i spojrzała mu w oczy, nie tracąc z widoku Mary Darling.

Wzruszył ramionami i ten ruch sprawił, że rozchełstana koszula zsunęła mu się niżej.

– Obawiam się, że człowiek o mojej pozycji ma wielu wrogów. Paskudne, podłe kreatury, które nie zawahają się skrzywdzić kogoś niewinnego i bardzo młodego. Skrzywdzić, a nawet zabić.

– Po co więc mi ją zabierać? – spytała Silence. – Czy to nowi wrogowie?

Uśmiechnął się, tym razem bez cienia wesołości.

– Nic podobnego, tyle że stali się ostatnio bardziej… eeee… zdeterminowani. Chodzi o interesy i mam nadzieję rozwiązać wkrótce problem. Jednak do tego czasu, gdyby odkryli, że mam malutkie dziecko…

Silence zadrżała, przyglądając się, jak Mary Darling wyciąga z kufra ciemne futro.

– Do licha z panem! Jak mógł pan narazić ją na niebezpieczeństwo?

– Nie zrobiłem tego – odparł bez śladu wyrzutów sumienia czy żalu. – Oddałem ją pani, prawda?

– I była ze mną bezpieczna – zauważyła Silence, zdesperowana. – Co się zmieniło?

– Dowiedzieli się, gdzie mieszkacie.

Przeniosła na niego spojrzenie i z niepokojem stwierdziła, że stoi niebezpiecznie blisko. Pokój był duży i poza Harrym i chłopcem podającym słodycze znajdowała się tam jeszcze spora gromadka piratów. Czyżby się martwił, że może zostać podsłuchany?

– Proszę pozwolić mi ją zatrzymać – szepnęła. – Ona pana nie zna, nie kocha. Jeśli naprawdę coś jej zagraża, może pan przysłać ludzi, aby nas strzegli, lecz proszę pozwolić jej zostać w domu. Jeśli ma pan w sobie choć odrobinę przyzwoitości, pozwoli mi pan ją stąd zabrać.

– Ach, skarbie. – Mickey O’Connor przechylił głowę i długie, czarne jak węgiel loki spłynęły mu po ramieniu. – Nie wiesz, że słowo „przyzwoity” jest ostatnim, jakiego ktoś mógłby użyć, by mnie opisać? Nie, dziewczynka zostanie ze mną i moimi ludźmi, tutaj, gdzie mogę mieć ją na oku w noc i w dzień, póki nie rozwiążę pomyślnie tego problemu.

– Lecz ona uważa mnie za matkę – syknęła Silence. – Jak może pan nas rozdzielać, kiedy…

– A kto tu mówi o rozdzielaniu? – zapytał Mickey, udając zdziwienie. – Cóż, skarbie, powiedziałem tylko, że dziecko musi zostać ze mną. Nie wspomniałem, że ty nie możesz.

Silence zaczerpnęła oddechu i przekonała się, że nie jest w stanie wypuścić powietrza z płuc.

– Chce pan, żebym z panem m i e s z k a ł a?

O’Connor uśmiechnął się, jakby była psem, który opanował w końcu sztuczkę.

– Właśnie tak, skarbie.

– Nie mogę z panem zamieszkać! – syknęła Silence z furią. – Wszyscy pomyślą…

– Co mianowicie? – Mickey uniósł brew. Jego czarne oczy zabłysły.

Przełknęła.

– …że jestem pańską dziwką.

Zacmokał cicho.

– Och, nie możemy do tego dopuścić, prawda, skoro ma pani tak nieskalaną reputację?

Uniosła bezwiednie dłoń, zaciskając ją w pięść. Rozpaczliwie pragnęła go uderzyć, zetrzeć mu z twarzy pełen samozadowolenia uśmieszek.

Tylko że on już się nie uśmiechał. Obserwował Silence, wpatrując się w nią intensywnie niczym wilk czekający, aż zając wyskoczy wreszcie z kryjówki.

Opuściła dłoń, choć cała trzęsła się z gniewu.

Wzruszył ramionami. Wyglądało na to, iż czuje się niemal rozczarowany.

– Cóż, zważywszy, iż przebywanie z tobą pod jednym dachem byłoby mocno niedogodne, przypuszczam, że podjęłaś słuszną decyzję.

Odwrócił się i ruszył niespiesznie ku podwyższeniu. Wyglądało więc na to, że audiencja skończona. Nie okazała się dość interesująca, by dłużej się nią bawił.

I właśnie w tej chwili, owładnięta gniewem, żalem i tak, miłością, podjęła brzemienną w skutki decyzję.

– Panie O’Connor!

Zatrzymał się, lecz nie odwrócił, pozostając zwrócony ku niej niegrzecznie plecami.

– Tak? – zamruczał.

– Zostanę.

* * *

Och, zwycięstwo smakowało tak słodko. Mick uśmiechnął się, nadal odwrócony do wdówki plecami. Była tak rozgniewana, jej ciemne piórka tak rozwichrzone, że nie poczuła nawet zapewne, jak wokół jej drobnych stóp zaciska się sieć. I jak łatwo było zwabić ją do pałacu, po prostu porywając dziecko!

Odwrócił się i zapytał, unosząc brwi z udawanym zaskoczeniem:

– Czyli że pani ze mną zostanie? To właśnie chciała mi pani powiedzieć, pani Hollingbrook?

Zadarła brodę, jakby chciała rzucić mu wyzwanie w jego własnym pałacu, biedna, niemądra kobietka. Była dziwnym stworzeniem – ładnym, oczywiście, inaczej nie spojrzałby na nią po raz drugi – ale nie w typie kobiet, z którymi zwykle się zadawał. Nie epatowała wdziękami, nie próbowała skusić mężczyzny widokiem cycuszków, wypadających niemal z dekoltu, lub łobuzerskim mrugnięciem. Jeśli się zastanowić, w ogóle nie próbowała kusić. Trzymała swoją kobiecość zamkniętą jak skąpiec złoto, co, wziąwszy wszystko pod uwagę, było dość irytujące.

Irytujące i zarazem intrygujące – budziło bowiem pragnienie, by znaleźć klucz do jej zamka.

Rąbek zwykłej czarnej spódnicy miała uwalany błotem, szal i czepek znoszone, a jednak wpatrywała się w niego buntowniczo wielkimi, szeroko rozstawionymi, piwnymi oczami o tęczówkach barwy złotego brązu, wymieszanego z zielenią traw i odrobiną szarego błękitu. Jej twarz mogła nawiedzać mężczyznę w snach, sprawiając, że budził się spocony i samotny, z członkiem wzwiedzionym i ciężkim z pożądania.

Widok tej twarzy przywodził wspomnienia opowieści o duchach, jakie snuła jego matka, kiedy był chłopcem, płaczącym wieczorami z głodu i bólu ran na plecach. Zalane łzami kobiety, ociekające wodą i szukające utraconych kochanków.

Cóż, opowieści może i były piękne, lecz kiedy rankiem się budził, żołądek nadal domagał się pożywienia, a rany na plecach szczypały.

– Tak – odparła pani Hollingbrook z nosem zadartym dumnie ku górze. – Przyjadę i będę mieszkała w tym… tym miejscu. Wyłącznie po to, by opiekować się Mary Darling, nic więcej.

Och, trudno mu było się nie uśmiechnąć, zachował jednak powagę.

– A co miałoby znaczyć to „więcej”?

Rumieniec wypłynął jej na policzki, oczy zabłysły, a jego członek się poruszył.

– Nic!

– Jest pani pewna? – Postąpił krok w przód, testując jej odwagę, sprawdzając, czy się nie cofnie. Bowiem, pomimo iż cieszyła go ta potyczka, to, czy Silence zamieszka pod jego dachem, było sprawą poważną. Od tego mogło zależeć nawet jej życie.

Nie cofnęła się ani odrobinę, ta jego wdówka.

– Jestem całkiem pewna, panie O’Connor…

– Och, proszę, mów mi Mickey – wymamrotał.

– Panie O’Connor – powtórzyła, mrużąc gniewnie oczy. – Pomimo tego, co sądzą w dzielnicy, pan i ja wiemy, że mój honor pozostał niesplamiony. Byłabym wdzięczna, gdyby pan o tym pamiętał.

Czyż nie była dzielna, kiedy tak stała z wysuniętą brodą oraz drżącymi bladymi ustami, wpatrując się weń nieustępliwie? Każdy inny mężczyzna mógłby poczuć choćby cień wyrzutów sumienia, odrobinę żalu za słodką niewinnością, którą wziął i roztrzaskał niczym naczynie z chińskiej porcelany.

Każdy, ale nie on.

Ponieważ Mick O’Connor zatracił zdolność odczuwania winy, żalu czy wyrzutów sumienia pewnej zimowej nocy szesnaście lat temu.

Teraz uśmiechnął się więc tylko, kłamiąc kobiecie, którą skrzywdził tak okrutnie.

– Och, z pewnością będę o tym pamiętał, pani Hollingbrook.

Usłyszała w jego głosie kpinę i zacisnęła wargi.

– Wspomniał pan, że zamierza wkrótce rozwiązać swoje problemy – powiedziała, opanowując gniew.

Z zainteresowaniem przechylił głowę, zastanawiając się, jaką dziurę w oplatającej ją sieci znalazła – albo przynajmniej tak się jej wydawało.

– I?

– Kiedy rozprawi się pan ze swoimi wrogami, Mary Darling nie będzie już w niebezpieczeństwie.

Przyglądał się jej bez słowa, czekając cierpliwie.

Zaczerpnęła tchu, zbierając się w sobie.

– Kiedy to się stanie, to znaczy pańscy wrogowie zostaną pokonani i Mary nic już nie będzie zagrażać, będę chciała odejść.

– Oczywiście – zgodził się z nią natychmiast.

– Z Mary.

Och, dziewczyna nie była głupia, co to, to nie.

– To krew z mojej krwi – powiedział miękko. – Jedyna krewna, jaką mam w Londynie, przynajmniej o ile wiem. Chciałabyś rozłączyć ojca z jego córeczką?

– Powiedział pan, że jej nie kocha. – Pani Hollingbrook zignorowała piękne słówka. – Ja mogę zapewnić jej kochający dom, a kiedyś, w przyszłości, przyzwoite życie.

Cóż, w końcu sam przyznał, że daleko mu do przyzwoitości, prawda? Uśmiechnął się kącikiem ust i spojrzał na dziecko bawiące się futrami. Pochyloną główkę małej spowijały loki w dokładnie tym samym kolorze co jego włosy – skoro już o tym mowa, także jego matki – a jednak widok ten ani trochę go nie poruszał.

Spojrzał znowu na panią Hollingbrook.

– Kiedy powiem, że niebezpieczeństwo minęło, będzie pani mogła zabrać dziecko. Lecz tylko wtedy, ani dnia wcześniej.

Westchnęła lekko. Przeczuwał, że nie spodobało jej się, iż nie wyznaczył żadnej daty, lecz dokonała już wyboru, prawda? Zawarła układ.

– Doskonale. Będę musiała wrócić do przytułku, zabrać rzeczy swoje i Mary. Wrócimy tutaj, gdy tylko…

– Nie, nie. – Potrząsnął z rozbawieniem głową. Czyżby sądziła, że urodził się wczoraj? – Dziecko zostanie ze mną. Możesz wziąć dwóch moich ludzi, pomogą ci przenieść rzeczy.

Musiała zdawać sobie sprawę, że przeciąga strunę. Zacisnęła więc tylko usta, skinęła głową i pochyliła się, by pocałować małą w czubek głowy.

– Niedługo wrócę, kochanie.

A potem odwróciła się i pospieszyła ku drzwiom.

Mick podziwiał przez chwilę, jak kołyszą się jej biodra, a potem skinął głową, nakazując Harry’emu, by za nią poszedł. Harry dotknął czoła i ruszył za Silence. Jeśli zabierze z sobą swojego kompana Berta, we dwóch w razie potrzeby ochronią panią Hollingbrook.

Gdzieś na wysokości kolan Mickeya rozległ się pisk. Spojrzał w dół i zobaczył, że buzia dziecka spoglądającego w ślad za opuszczającą pokój przybraną matką czerwienieje gwałtownie.

A potem rozpętało się piekło.

* * *

– Nie musicie odprowadzać mnie aż do samego domu – mruknęła zirytowana kilka chwil później.

– Jegomość mówi, co mamy robić, a my to robimy – odparł Harry z uporem.

Stawiał jeden krok na jej dwa i wyglądał, jakby wybrał się na popołudniową przechadzkę. Guziki spłowiałego brązowego surduta ledwie dopinały mu się na baryłkowatej piersi, a wokół szyi powiewał nonszalancko zawiązany jaskrawoczerwony szal. Ozdoba stanowiła rażący kontrast z poobijaną twarzą i dużym, złamanym kiedyś nosem – Harry wyglądał jak bokser, który przegrał o jedną walkę za dużo. Wczesnowiosenny wiatr był chłodny i niósł z sobą wilgoć, lecz Harry zdawał się tego nie zauważać, kiedy tak kroczył dziarsko w starym, trójgraniastym kapeluszu, tkwiącym pod dziwnym kątem na głowie.

Nie dało się tego powiedzieć o jego kompanie.

– Ciekawe, kto pilnuje pałacu – burknął Bert. Zdecydowanie niższy od Harry’ego, kulił się w zgniłozielonym płaszczu, chowając głowę w kołnierz niczym żółw. Jego brudną perukę i twarz spowijał olbrzymi szal, sprawiając, że głowa wydawała się nieproporcjonalnie wielka. – Żeby tak wysyłać nas w środku dnia z dziewką!

– W pałacu został tuzin naszych – wytknął mu Harry. – Nie licząc Boba.

– Boba! Chryste! – Bert skrzywił się z niesmakiem. – Przecież on nie potrafiłby upilnować nawet kociaka, ten cały Bob.

– Przeciwnie, jeśli nie jest akurat uchlany – zauważył oceniająco Harry.

– On jest zawsze uchlany!

– Licz się ze słowami – skarcił go Harry, a potem dodał, zwracając się do Silence. – Nie zdążył wypić popołudniowej herbaty, dlatego jest taki zgryźliwy. Normalnie to najłagodniejszy z ludzi, ten nasz Bert.

Silence przyglądała się, jak „nasz Bert” spluwa przez lukę po przednich zębach, o mało nie trafiając przebiegającego kundla. Wątpiła, czy mężczyźnie zdarzało się bywać w lepszym nastroju – bez względu na ilość wypitej herbaty – rozsądnie zatrzymała jednak tę myśl dla siebie. Z niewiadomego powodu Harry zdawał się darzyć ją sympatią i za nic nie chciała tego zepsuć.

Jeśli miała zamieszkać z Czarującym Mickeyem, przyda jej się przyjazna dusza.

Boże święty! Dopiero teraz, gdy przemierzała brudne uliczki St. Giles, waga decyzji, którą podjęła, w pełni do niej dotarła. Zgodziła się zamieszkać w tym samym domu, co najbardziej osławiony człowiek z tych okolic – mężczyzna, którego się bała i nienawidziła od ponad roku. Jeśli udało jej się odzyskać przez ten czas choć odrobinę szacunku, teraz straci go bezpowrotnie. Lecz jaki miała wybór? Jedno spojrzenie na Mary Darling i poszłaby za nią w ogień.

Zadrżała i owinęła się ciaśniej płaszczem. Mickey O’Connor nigdy jej tak naprawdę nie skrzywdził – nie fizycznie – zyskała też sojusznika w Harrym. Wytrwa, trzymając się na uboczu, z dala od Czarującego Mickeya i jego ludzi, na ile będzie to możliwe, póki jego wrogowie nie zostaną pokonani, a ona nie będzie mogła wrócić do domu.

Oby nastąpiło to jak najszybciej.

Skręciła w zaułek i jej oczom ukazało się skromne wejście do Przytułku dla Nieszczęsnych Sierot i Podrzutków. Tymczasowego przytułku, gdyż ten prawdziwy spłonął przed ponad rokiem. Wznoszono już nowy budynek, lecz ciąg nieszczęśliwych zdarzeń sprawił, że przeprowadzka mocno się opóźniła.

Drzwi otwarły się szeroko, zanim zdążyła choćby ich dotknąć.

– Znalazła ją pani? – spytała jej zaufana pomocnica, Nell Jones. Początkowa nadzieja w głosie zniknęła, gdy Nell zobaczyła, że Silence wraca sama. Ładną twarz pokojówki pokrywał rumieniec, a wokół jej ucha tańczył wymykający się z upięcia lok jasnych włosów – widomy znak tego, jak bardzo martwiła się o Mary Darling.

– Znalazłam małą – zapewniła pospiesznie Silence – ale… Cóż, to długa historia.

– A kim są ci dwaj? – spytała Nell podejrzliwie, spoglądając na Harry’ego i Berta.

– Dżentelmenami, którzy dopilnowali, by twoja pani dotarła bezpiecznie do domu – odparł Harry. Zdjął sfatygowany kapelusz, odsłaniając rzednące brązowe włosy i skłonił się całkiem zgrabnie, zważywszy na pokaźne rozmiary.

– Hm… – prychnęła Nell nieco łaskawiej. – Skoro tak, wejdźcie.

Korytarz za drzwiami był wąski i zagracony, kiedy więc mężczyźni weszli, poczuły się tak, jakby zabrali nie tylko całą przestrzeń, ale i powietrze.

Nell przyglądała się im przez chwilę z dezaprobatą, a potem powiedziała do chłopca zerkającego nieśmiało zza jej pleców:

– Josephie Tinbox, zaprowadź tych… eee… dżentelmenów do kuchni i poproś Mary Whitsun, by zaparzyła im herbaty.

– To bardzo uprzejmie z pani strony, paniusiu. – Twarz Harry’ego pojaśniała.

Silence zauważyła ze zdziwieniem, że Nell jedynie stara się wyglądać na zagniewaną.

– Tylko żeby mi nic stamtąd nie zginęło – burknęła pokojówka. – Znam każdy przedmiot w tej kuchni, każdą filiżankę i każdy spodek.

Harry położył sobie dłoń na sercu, a potem oznajmił:

– Będę miał oko na tego tu Berta. Dopilnuję, żeby nie podwędził ani łyżeczki.

Bert prychnął z oburzeniem i ruszył za Josephem do kuchni.

– Szybko – powiedziała Silence, zmierzając ku schodom. – Musiałam zostawić Mary Darling tam, gdzie była, i chciałabym jak najszybciej do niej wrócić.

– Wrócić dokąd? – wykrzyknęła Nell, zdyszana, wchodząc za Silence po schodach.

– Do domu Mickeya O’Connora.

– Boże w niebiesiech! – mruknęła Nell. – To tam pani pognała po przeczytaniu liściku? Żeby zobaczyć się z tym diabłem?

Silence wróciła rano z zakupów i przekonała się, że Mary Darling zniknęła. Wszyscy mieszkańcy – dwadzieścioro ośmioro dzieci, trzy pokojówki i jeden służący – natychmiast zaczęli jej szukać. Jednak dopiero po otrzymaniu w kilka godzin później tajemniczej wiadomości Silence pomyślała o Mickeyu O’Connorze.

– List był od niego. Napisał, że ma coś, co chciałabym odzyskać – wyjaśniła pospiesznie, kiedy dotarły na najwyższe piętro. Pokój, który dzieliła z Mary Darling, znajdował się na poddaszu. – Jest ojcem małej.

– Co takiego? – Nell udało się wreszcie dogonić Silence. – Od kiedy pani o tym wie? – spytała, kładąc jej dłoń na ramieniu.

Silence przygryzła wargę.

– Podejrzewałam to od jakiegoś czasu. Pamiętasz tajemniczego wielbiciela Mary? Tego, który na progu zostawiał dla niej prezenciki?

– Tak. – Nell opadła na wąskie łóżko z twarzą ściągniętą ze zmartwienia.

– Kilka miesięcy temu, tuż przed Bożym Narodzeniem, zostawił mi lok czarnych włosów. – Wyciągnęła spod łóżka niewielki kuferek, po czym wyprostowała się i spojrzała na Nell. – Pasował do włosów Mary Darling.

– I sądzi pani, że to Mickey go podrzucił?

– Nie wiem. – Silence wzruszyła ramionami. – Ale to musiał być on. Zauważyłam jesienią, jak raz czy dwa się nam przygląda.

– Jeżeli to on jest ojcem, dlaczego zostawił małą u pani?

– Powiada, że po to, aby ochronić ją przed wrogami. – Silence zaczęła wrzucać do kuferka rzeczy swoje i Mary. – Może sądził, że u mnie będzie bardziej bezpieczna. A może tylko się bawił.

Nell, oszołomiona, potrząsnęła głową.

– Ale co z matką dziewczynki? Z pewnością miała w tej kwestii coś do powiedzenia?

Silence zamarła z ręką wyciągniętą ku wiszącemu na haczyku fartuszkowi Mary. Odwróciła głowę i utkwiła wzrok w Nell.

– Jej matka… – Boże, nawet nie wspomniał o tej kobiecie.

– Może nie żyje. – Nell ściągnęła brwi. – Sądzi pani, że Mickey mógł być żonaty? Nie słyszałam o czymś takim, ale to skryty szubrawiec.

– Nie wiem. – Silence zdjęła drżącymi palcami fartuszek z haczyka, włożyła do kuferka i zamknęła wieko. – Wiem tylko, że muszę z nim zamieszkać.

– Co takiego? – wykrzyknęła Nell.

Silence zamknęła kuferek na klucz.

– Twierdzi, że Mary zagraża niebezpieczeństwo i nie pozwoli jej opuścić domu. Jeśli chcę być z nią, muszę z nim zamieszkać.

Nell jęknęła i uniosła róg kufra.

– Ale po tym, co pani zrobił…

– Nie mam wyboru, nie widzisz tego?

Podeszły do drzwi, dźwigając ciężki kufer.

– Ale przytułek…

– O Boże! – Silence zatrzymała się i spojrzała na Nell.

Tak bardzo zajęła się ratowaniem Mary Darling, że nie pomyślała, jaki wpływ mogą mieć na przytułek jej działania. W ostatnim roku udało im się pozyskać na patronki kilka pań z arystokracji – dam, które bardzo przejmowały się pozorami i reputacją. Sierociniec zależał od ich dotacji. Jeśli dowiedzą się, że Silence zamieszkała bez ślubu z mężczyzną, na dodatek piratem…

– Nie wolno ci zdradzić nikomu, gdzie jestem – powiedziała do Nell, spoglądając na pokojówkę szeroko otwartymi oczami. – Możemy powiedzieć, że wyjechałam na wieś zająć się chorą ciotką.

– A pan Makepeace? – wymamrotała Nell, kiedy zaczęły schodzić na parter. – Co jemu mam powiedzieć?

Silence potknęła się i niemal puściła swój koniec kufra. Zapomniała, że będzie musiała stawić czoło także dezaprobacie Wintera. Jej brat wyjechał w sprawach służbowych do Oksfordu i dlatego nie było go w domu, gdy Mary Darling zaginęła. Jeszcze rankiem Silence żałowała, że nie ma go na miejscu, by pomógł w poszukiwaniach. Teraz była za to wdzięczna losowi. Winter był łagodnym mężczyzną, nauczycielem z zawodu, nie wątpiła jednak, że prędzej zamknąłby ją na klucz, niż pozwolił, aby wróciła do Mickeya.

Na samą myśl o tym przyspieszyła kroku.

– Bardzo mi przykro, Nell, że zrzucam na ciebie obowiązek powiadomienia o wszystkim Wintera, ale nie mogę zostać. Muszę iść do Mary Darling.

– Oczywiście – zgodziła się z nią Nell.

Silence uśmiechnęła się przelotnie do oddanej pomocnicy.

– Nic z tego, co się wydarzyło, nie jest twoją winą, i Winter z pewnością to zrozumie.

– Mam nadzieję, psze pani.

Nim zeszły na parter, Silence zdążyła już spocić się z wysiłku i zdenerwowania. Spodziewały się powrotu Wintera dopiero za kilka dni, mimo to Silence nie potrafiła się powstrzymać, aby nie podskakiwać za każdym razem, kiedy słyszała, że otwierają się drzwi.

– Wezmę to, dobrze? – zapytał Harry, wychodząc z kuchni z bułeczką w dłoni. Chwycił za ucho kufra i zarzucił go sobie z łatwością na bark.

Nell wyprostowała się, wsparła dłonie na biodrach i powiedziała z gniewem:

– Nie waż się upuścić rzeczy pani!

– Oczywiście – odparł Harry, na co Bert chrząknął jedynie z dezaprobatą.

Nell spojrzała na Silence. Wyglądała, jakby się miała rozpłakać.

– Och, psze pani! – zarzuciła fartuch na twarz i z jej gardła dobył się dźwięk, podejrzanie przypominający szloch.

– Wszystko będzie dobrze, Nell, naprawdę – zapewniła ją Silence bez szczególnego przekonania.

Nie wiedziała, czy sama w to wierzy, lecz co innego mogła powiedzieć? Łzy napłynęły jej do oczu. Mieszkała w tym domu ponad rok, tu dowiedziała się o śmierci męża, odkryła, że może być nie tylko żoną, ale kobietą, która potrafi stanąć na własnych nogach i być użyteczna dla innych. Teraz opuszczała go nagle i bez ostrzeżenia. Czuła się tak, jakby ziemia pod jej nogami niespodziewanie zaczęła się poruszać. Nie miała już domu. Prawdę mówiąc, nie miała go od śmierci Williama, została jej tylko Mary Darling.

– Wrócę – wyszeptała niepewnie.

Nell opuściła fartuch. Twarz miała zaczerwienioną i wilgotną, jasne włosy potargane. Podeszła do Harry’ego i powiedziała, szturchając go palcem w pierś:

– Masz jej pilnować! Słyszysz, ty wielki nicponiu? Jeśli choć włos spadnie jej z głowy, będziesz miał ze mną do czynienia!

Groźba była śmieszna, gdyż Harry górował nad Nell wzrostem i siłą. Silence zamrugała, Bert spochmurniał, lecz Harry wydawał się traktować słowa Nell poważnie. Ujął delikatnie dłoń pokojówki, rozpostarł ją i położył sobie na sercu.

– Bez obaw, paniusiu – powiedział tylko. – Bez obaw.

A potem Silence była już za drzwiami i wiatr łopotał jej spódnicą, kiedy zmierzała ku nowemu życiu.

* * *

Charlie Grady, znany szerzej jako Pastor z Whitechapel, nalał sobie kufel piwa. Ktoś mógłby uznać, że to dziwne, iż sprawując niepodzielną kontrolę nad produkcją dżinu nie tylko w Whitechapel, ale i całym wschodnim Londynie, woli piwo, lecz tak właśnie było. Lubił piwo, więc je pił.

A jeśli ktokolwiek uważał jego upodobania za dziwaczne, cóż… raczej się z tym nie wychylał.

– Czegoś się dowiedział? – zapytał, przyglądając się, jak piana znika z kufla. Nie musiał podnosić wzroku, by wiedzieć, że stojący po drugiej stronie stołu Freddy wpatruje się w swoje stopy.

– Przeniósł dzisiaj dzieciaka do pałacu.

Freddy był potężnie zbudowanym zabijaką, bystrzejszym, niż na to wyglądał. Nie przepadał jednak za gadaniem.

Charlie uśmiechnął się połową twarzy. Druga miała pozostać na zawsze nieruchoma.

– Spryciarz z naszego Czarusia. Musiał się naprawdę przestraszyć tego, co mogę zrobić małej, skoro wyciągnął ją z kryjówki i zabrał do pałacu.

Freddy poruszył się niepewnie.

– To nie wszystko.

– Tak?

– Dziewka do niego przyszła.

Charlie parsknął śmiechem. Zabrzmiało to, jakby się dławił.

– To nic nowego.

Podniósł wzrok akurat na czas, żeby zobaczyć, jak Freddy ucieka pospiesznie spojrzeniem.

Freddy się zaczerwienił, przez co żyłki na jego ospowatej twarzy jeszcze bardziej się uwidoczniły.

– Ta jest inna.

– Skąd wiesz?

– Mieszka w sierocińcu. To ta porządna, co się dzieckiem opiekuje.

Charlie przechylił głowę, czując, jak naciągają mu się stare blizny z boku twarzy i szyi.

– Aaa, to rzeczywiście nowina. Czarujący Mickey nie przepadał dotąd za porządnymi, co?

Freddy miał dość rozumu, aby nie odpowiadać, Charlie pociągnął zatem łyk piwa, rozkoszując się tym, jak gorzki napój zwilża mu gardło.

Odstawił kufel i wziął kości w lewą dłoń – tę, której kciuk i palec wskazujący zmieniły się w szpony. Miał te kości od lat, teraz były więc wygładzone, farba starta, a krawędzie zaokrąglone. Były jak starzy przyjaciele, a kiedy delikatnie je rzucił, upadły na drewniany stół, wydając zaledwie cichy stukot.

Dwa i trzy. Czyli: piątka. Ach, piątka może być dobra lub bardzo dobra, to zależy. Zależy.

Zeszłej jesieni planował wprowadzić się do St. Giles. Przejąć działające tam destylarnie i stać się królem dżinu na cały Londyn. Plany te zniweczył arystokrata, który nie zawahał się wysadzić własnej destylarni – a wraz z nią połowy ludzi Charliego. Od tego czasu Charlie zdążył już wszakże przegrupować siły.

Poza tym miał teraz inny cel.

– Moja Gracie zmarła i została pogrzebana. To, przed czym mnie powstrzymywała, jej błagania, umarło wraz z nią. – Charlie utkwił w brudnych kostkach pełen fascynacji wzrok. Zdawały się mrugać do niego przebiegle. – Sytuacja uległa zmianie, więc Czarujący Mickey O’Connor postąpi przezornie, pilnując swoich kobiet.

Podniósł wzrok akurat na czas, aby zobaczyć, jak Freddy spogląda na niego z przerażeniem.

– Czyż nie byłoby wspaniale, gdyby nasz szpieg dowiedział się, ile znaczy dla Micky’ego ta dama, hę?

Rozdział 2

Król posiadał, oczywiście, pałac, a obok niego wielki,

piękny ogród. Co rano przechadzał się po nim, sprawdzając,

jak mają się drzewa owocowe, jego duma i radość.

Wyobraźcie więc sobie, jakie było jego zaskoczenie, kiedy

pewnego dnia podszedł do ulubionej wiśni i zobaczył,

że ziemia pod drzewkiem usiana jest pestkami…

z Baśni o Sprytnym Johnie

Zanim Silence, Harry i Bert dotarli do ociekającego ostentacyjnym bogactwem „pałacu” Mickeya, zapadł już zmierzch. Gdy tylko przekroczyli próg, usłyszała krzyki.

Znała ten pełen gniewu wrzask.

Ruszyła na górę, przeskakując po dwa stopnie i nie zważając na Harry’ego, który próbował ją powstrzymać. Wrzask przybierał na sile, im bardziej zbliżała się do sali tronowej Mickeya. Otworzyła wielkie podwójne drzwi, przebiegła obok kościstego strażnika i pomaszerowała prosto ku środkowi pokoju, gdzie stał Mickey, trzymając krzyczącą ile sił w płucach Mary Darling.

Nic dziwnego, że płakała! Pirat trzymał bowiem córkę na odległość ramienia niczym śmierdzący nocnik.

– Co pan jej zrobił? – zapytała gniewnie, wyrywając mu dziecko.

Na widok matki Mary przestała co prawda krzyczeć, lecz nadal płakała. Buzię miała spuchniętą i czerwoną, jej drobnym ciałkiem wstrząsał szloch. Silence dobrze znała te objawy: świadczyły, że mała płacze już od dłuższego czasu.

Pocałowała mokry policzek dziecka, mrucząc pocieszająco, a potem zwróciła oskarżycielski wzrok na Mickeya O’Connora.

– Nie patrz tak na mnie! – powiedział, wyrzucając w górę dłonie. – Nawet nie tknąłem bachora i nikt nie był w stanie go uciszyć!

Silence zakryła Mary uszy.

– Jak pan śmie!

Mickey O’Connor ściągnął brwi i choć raz nie wyglądał czarująco.

– Zaczęła się drzeć, kiedy tylko wyszłaś. Wrzeszczała jak upiór z piekła rodem. Prawie mnie ogłuszyła, mówię ci!

– Cóż, może jej się tu nie podoba. – Silence wsunęła sobie pod brodę drżącą główkę dziecka i przytuliła je. – Może p a n jej się nie podoba.

O’Connor prychnął.

– Cóż, mnie też się ona nie podoba, i nie ma tu żadnego może.

Silence westchnęła, oburzona.

– Jest pańską córką!

– A co to ma z czymkolwiek wspólnego? – zapytał Mickey z sardonicznym grymasem na twarzy. – Jej matka była dziwką, z którą spędziłem niecały tydzień. Usłyszałem o dziecku dopiero, kiedy umarła i zostawiła list. Pisała w nim, że jestem ojcem. Jakaś stara rajfurka przyszła i zostawiła dziecko, wyciągnąwszy przedtem ode mnie za tę fatygę gwineę. Z tego, co wiem, jej matka skłamała i dziecko nie musi być wcale moje.

Zszokowana Silence pogładziła miękkie loki Mary. Czy on w ogóle nie ma uczuć?

– Naprawdę pan tak sądzi?

– To bez znaczenia, czyż nie? – Odwrócił się, wzruszając z wdziękiem szerokimi ramionami. – Córka czy nie, moja krew czy nie, lubię ją czy wręcz przeciwnie: teraz należy do mnie, niech więc nie przychodzą ci do głowy głupie myśli. A teraz pójdź za mną, jak na grzeczną dziewczynkę przystało. Pokażę ci twój pokój.

Odmaszerował, nie oglądając się, jakby naprawdę się spodziewał, że za nim pójdzie. Gdyby miała wybór, zostałaby tam, gdzie była. Lecz Mary zdążyła już niemal zasnąć jej na rękach, podreptała więc za Mickeyem z Harrym i Bertem depczącymi jej po piętach.

Wyprowadził ją przez podwójne drzwi – Bob podbiegł pospiesznie i je otworzył, Mickey nie musiał się więc zatrzymywać. Nie podziękował strażnikowi, ale wyminął go niczym król, przeciwnie niż Silence, która skinęła kościstemu mężczyźnie głową.

Mickey O’Connor minął krótki korytarz, a potem kolejne drzwi, prowadzące – jak się okazało – na tyły domu. Stał przy nich kolejny strażnik, tym razem znacznie masywniej zbudowany. Złote ściany i marmurowa posadzka sięgały jedynie do drzwi, nie znaczyło to jednak, iż przestrzeń za nimi była urządzona mniej luksusowo. Rzeźbiona drewniana boazeria lśniła tu bowiem od wosku, a podłogę zakrywał gruby dywan. Pan O’Connor ruszył ku schodom, a Silence pospieszyła za nim zdyszana, starając się zdusić w zarodku mrożące krew w żyłach wspomnienia. Mickey O’Connor prowadził ją bowiem przed rokiem tą drogą i potem nic już nie było takie samo.

Odgłos kroków pirata i zapach wosku sprawiły, że wspomnienia tamtej nocy wróciły, dławiące niczym zamykająca się nad głową tafla wody.

Williama, jej drogiego męża, oskarżono, że ukradł ze swego statku ładunek – podczas gdy tak naprawdę zrobił to Mickey O’Connor.

Silence poszła więc do St. Giles, wiedziona fałszywą brawurą, miłością do Williama oraz skończoną naiwnością, aby błagać Mickeya o litość. Zdała się na łaskę wilka, zapominając, że wilki nie wiedzą nawet, co to takiego.

Pan O’Connor obiecał, że zwróci ładunek, lecz w zamian zażądał, aby spędziła z nim noc. Wstał ze swego tronu i powiódł ją, bliską paniki, tą samą drogą co teraz.

Była dobrą kobietą, cnotliwą i przyzwoitą, mogła więc sądzić jedynie, że pirat zamierza ją zniewolić. Zamiast tego wprowadził Silence do wspaniałej sypialni, posadził przy kominku i zażądał, aby podano kolację. Służący wnieśli najwspanialszy posiłek, jaki kiedykolwiek widziała. Słodycze, smaczne mięsiwa i egzotyczne owoce. Nalegał, by jadła, więc go posłuchała, chociaż potrawy smakowały jak popiół.

Potem rozkazał, by położyła się w jego wielkim łożu, zdjął koszulę… i na tym poprzestał. Rozsiadł się, na wpół ubrany, przy kominku i zajął czytaniem jakichś dokumentów. Kiedy nie mogła już znieść niepewności, usiadła i zapytała:

– Co zamierza pan ze mną zrobić?

Spojrzał na nią, udając zdumienie. Na jego twarzy tańczyły cienie, rzucane przez ogień w kominku. Sprawiały, że wyglądał wręcz diabolicznie.

– Cóż, nic, pani Hollingbrook. A czego się pani spodziewała?

– To dlaczego kazał mi pan tu przyjść?

Uśmiechnął się i nie był to miły uśmiech. Nie, tak mógłby uśmiechać się wilk na chwilę przed tym, nim rzuci się na łanię, aby rozerwać jej gardło.

– Co powiesz mężowi, gdy wrócisz rankiem w jego ramiona?

– Jak to co? Prawdę: zjedliśmy razem kolację, lecz nic poza tym się nie wydarzyło.

– A on ci uwierzy?

– Oczywiście! – odparła oburzona. – William mnie kocha.

O’Connor skinął głową.

– Jeżeli naprawdę cię kocha, to ci uwierzy.

Jego słowa były jak klątwa. Nawet wtedy – kiedy siedziała na niedorzecznie ozdobnym łożu, oddychając z ulgą po tym, jak zapewnił ją, że nie będzie musiała mu się oddać – nawet wtedy wzdrygnęła się, zdjęta okropnym przeczuciem.

Następnego ranka Mickey zmusił ją, aby rozpięła stanik sukni, obnażając niemal piersi, rozpuściła włosy tak, by opadały jej na twarz i przemaszerowała w tym stanie ulicą.

Jakby była zwykłą dziwką, opuszczającą rankiem jego łóżko.

Było to trudne – najtrudniejsze doświadczenie w jej życiu – zrobiła jednak, co kazał. Przeszła ulicą, mijając stadka prostytutek wracających rankiem do domu. Przy końcu ulicy czekała na nią siostra, Temperance, chora niemal ze zmartwienia. Silence padła jej w ramiona, mając nadzieję, że koszmar wreszcie się skończył.

Jednak spacer ulicą w dezabilu nie był najgorszym, co ją spotkało – nie na dłuższą metę. Przekonała się bowiem, że nikt jej nie wierzy. Ani Winter, ani Temperance, rzeźnik na rogu czy też sąsiedzi w Wapping.

Nikt.

Nawet jej drogi mąż, William. Wszyscy uznali, że Czarujący Mickey ją zgwałcił. William ledwie był w stanie na nią spojrzeć, zanim wypłynął w swój ostatni rejs. Odwracał głowę, jakby jej widok go zawstydzał… albo napełniał obrzydzeniem. I kiedy patrzyła, jak jej ukochany wypływa, aby zaginąć po sześciu miesiącach na morzu, w głowie rozbrzmiewały jej słowa Mickeya:

Jeśli naprawdę cię kocha, to ci uwierzy.

Zamrugała i zobaczyła, że mijają właśnie szeroki podest. Pochwyciła spojrzeniem widok szerokich złoconych drzwi i odwróciła czym prędzej wzrok. Mickey poprowadził ją na wyższe piętro, po czym otworzył zamaszystym gestem znajdujące się tam drzwi, ukazując schludną sypialnię o różowych ścianach z białymi zdobieniami. Silence zatrzymała się, zaskoczona. W rogu stało łóżko, osłonięte kwiecistymi, haftowanymi kotarami. Poza tym znajdowało się tam mniejsze łóżeczko, otoczone poręczami – najwidoczniej przeznaczone dla dziecka – a przed kominkiem kącik do siedzenia z sofą. Harry ustawiał właśnie kufer w nogach łóżka, podczas gdy Bert sadowił się na krześle za drzwiami.

Wszystko tu było bardzo przyjemne – i okropnie nie na miejscu w tej jaskini występku.

– Kto zajmuje zwykle ten pokój? – spytała, spoglądając na Mickeya z pochmurną miną.

Stał, oparty ramieniem o kominek, przyglądając się, jak Silence ogląda sypialnię.

– Cóż, nikt, skarbie. Sądziłaś, że przetrzymuję tu gromadkę dziewic, by zaspokajać ich kosztem grzeszne żądze?

Poczuła, że się czerwieni.

– Tak się po prostu zastanawiałam.

– To już nie musisz. Ten pokój jest dla ciebie i dla nikogo więcej. – Uniósł diaboliczną brew. – Masz jeszcze inne pytania?

– Hm… nie.

– Zostawię cię zatem, żebyś się rozgościła. Kolacja jest o ósmej. Punktualnie, zapamiętaj. Harry pokaże ci drogę.

Odsunął się od kominka i wymaszerował z pokoju, ledwie się obejrzawszy.

Silence stała, oszołomiona, patrząc, jak drzwi zamykają się cicho za rzecznym piratem.

– Wstrętny człowiek!

Od strony łóżka dobiegło ją ciche westchnienie. Odwróciła się i spostrzegła, że obok łóżeczka siedzi dziewczyna. Ta sama, która przyniosła wcześniej Mary Darling do sali tronowej.

Harry chrząknął – zabrzmiało to, jakby ocierały się o siebie dwa głazy – i powiedział:

– Ta przy łóżku to Fionnula, ma zajmować się dzieckiem.

– Dzień dobry, psze pani… – Fionnula dygnęła niezdarnie, przerywając w połowie. Była ładną dziewczyną, nie więcej niż osiemnastoletnią, o jasnej, lekko piegowatej cerze i ślicznych rudoblond włosach otaczających jej twarz niczym chmura.

– Pani Hollingbrook zostanie tutaj z dziewuszką, Fionnulo – powiedział Harry. – Pan O’Connor tak polecił, więc się jej słuchaj, zrozumiałaś?

Fionnula skinęła głową, najwidoczniej mocno onieśmielona.

– Cóż – powiedział Harry po chwili niezręcznej ciszy. – Ja… lepiej już pójdę. Pan Mickey polecił nam, byśmy czuwali z Bertem nad wami, więc gdyby pani czegoś potrzebowała, wystarczy zawołać. Będziemy tuż za drzwiami.

Po czym on także wyszedł.

Silence wpatrywała się przez chwilę ze zmarszczonymi brwiami w drzwi, za którymi zniknęli pirat i jego pomagier.

– Czasami podejrzewam, że mężczyźni to straszni idioci.

Zaskoczona Fionnula zaniosła się chichotem, natychmiast stłumionym.

Silence uśmiechnęła się nieśmiało do dziewczyny. To nie jej wina, że pan O’Connor jest takim władczym piratem.

– Dziecko chyba ma dość – zauważyła Fionnula, wskazując skinieniem głowy Mary, przysypiającą w ramionach Silence. Dziewczyna mówiła z silnym irlandzkim akcentem.

– Na to wygląda, prawda? – wyszeptała Silence. Zaniosła Mary do łóżeczka i delikatnie ułożyła. Odczekała moment, by sprawdzić, czy mała się nie obudzi. Atak płaczu wyczerpał jednak dziewczynkę i teraz spała głęboko.

Silence wyprostowała się i podeszła do kominka, przywoławszy gestem Fionnulę.

– To ty zajmowałaś się dzisiaj Mary?

– Tak – odparła dziewczyna nieśmiało. – Nie spodobało jej się, że została zabrana z domu. To ładna dziewczynka, wygląda zupełnie jak ojciec.

– Rzeczywiście – wymamrotała Silence, opadając na sofę. Nie zaznała chwili odpoczynku, odkąd dowiedziała się, że Mary zniknęła, i zmęczenie zaczynało dawać się jej we znaki. – To także twój pokój?

Fionnula otworzyła szeroko oczy.

– Och, nie, psze pani. O ile wiem, nikt tu przedtem nie mieszkał. Mam łóżko na poddaszu, jak inne pokojówki, lecz pan O’Connor powiedział, że mam spać tutaj. – Wskazała małe drzwi w ścianie.

– Ach tak? – Silence wstała, by zajrzeć do pokoju Fionnuli. Okazał się tak ciasny, że dało się upchnąć w nim jedynie pryczę. Za szafę służyły zaś wbite w ścianę kołki. Przy pokoju jej i Mary pomieszczenie wydawało się urządzone spartańsko. Silence wróciła przed kominek, opadła znowu na sofę i spojrzała z zaciekawieniem na Fionnulę.

– Kiedy zaczęłaś pracować dla pana O’Connora?

– Będzie już dobry miesiąc. – Ładna twarz Fionnuli pokryła się rumieńcem. – Ja… mam przyjaciela, który tu mieszka.

Zważywszy na rumieniec, Silence domyśliła się, że ów przyjaciel musi być dla dziewczyny kimś szczególnym.

– To chyba nie Harry?

Fionnula zachichotała.

– Och, nie, psze pani!

– Lub pan O’Connor? – spytała Silence z dziwnie ciężkim sercem. Czyżby wysłał do pilnowania jej swoją utrzymankę?

– Na Boga, nie! – zaprotestowała Fionnula. – Damy, które on zabawia, są zwykle śliczne, i takie wystrojone. Nie jestem ani tak piękna, ani wyrafinowana.

– Och. Oczywiście.

Silence wstała, by rozpakować swój nędzny kuferek.

Nagle uświadomiła sobie w pełni, w jakiej znalazła się sytuacji. Zdała się całkowicie na łaskę złego człowieka – mężczyzny, któremu kobiety służyły jedynie do rozrywki. Nie tego pragnęła dla Mary Darling… albo dla siebie. Po raz kolejny pozwoliła, by Mickey O’Connor postawił na swoim. Na chwilę ogarnęła ją panika tak silna, że niemal zabrakło jej tchu.

– Dobrze się pani czuje, psze pani? – spytała Fionnula z wahaniem.

Silence podniosła wzrok i zobaczyła, że mała pokojówka przygląda się jej z zatroskaną miną.

– Tak, jestem tylko trochę zmęczona.

Wstała, aby odłożyć na bok stosik pończoch, i kiedy to robiła, powzięła postanowienie: może i znalazła się znowu w pałacu Mickeya O’Connora, nie znaczy to jednak, że tym razem sprawa zakończy się tak samo. Tym razem pirat przekona się, że Silence Hollingbrook ma rozum i hart ducha.

Nie będzie słuchała ślepo jego rozkazów. Nigdy więcej!

* * *

Obecność wdówki w pałacu przyprawiała Micka – jak stwierdził później tego wieczoru, rozkładając na stole wielką mapę – o dziwne swędzenie pomiędzy łopatkami. To obce mu dotąd uczucie składało się z dwóch części ciekawości i jednej pożądania, przyprawionego odrobiną przesyconej zakłopotaniem czujności.

Dziwne, zważywszy, że spędził cały poprzedni rok, planując, jak by tu zwabić Silence tam, gdzie się obecnie znajdowała – zależna od niego, w jego pałacu. Z początku był to jedynie kaprys. Spojrzał na wiercące się w ramionach chciwej staruchy dziecko i natychmiast uświadomił sobie, że trzeba je ukryć przed Pastorem. Dlaczego nie ona? – pomyślał wtedy. Dlaczego nie prawa i przyzwoita pani Hollingbrook?
Może chciał w ten sposób przywłaszczyć sobie odrobinę tej czystości i uczciwości, które rzuciła mu w twarz w jego własnej sali tronowej. Ukraść pośrednio coś, na co nigdy nie zdoła zasłużyć. Dało mu to gorzko-słodką satysfakcję: ukryć dziecko, krew z jego krwi, u kobiety, którą skrzywdził najbardziej na świecie. Przywiązać Silence do siebie więzami jej macierzyńskiej miłości.

Teraz więc, kiedy sprowadził ją w końcu do pałacu, powinien odczuwać choć odrobinę pełnego satysfakcji zadowolenia, prawda?

Nie to dziwne, pełzające uczucie.

– Wydaje się dosyć zadowolona. – Szeroką, brzydką twarz Harry’ego wykrzywił grymas, jakby nie był do końca pewien, czy słowo „zadowolona” pasuje do sytuacji. – Zostawiłem ją z Fionnulą.

Mick obrzucił go sardonicznym spojrzeniem, zanim znowu opuścił wzrok na mapę rozpostartą na szerokim pozłacanym stole. Plotka głosiła, że mebel przeznaczony był na królewski dwór. Było to jednak przed tym, nim Mick zażądał go jako okupu od kapitana, który próbował wykręcić się od zobowiązań wobec niego i jego załogi. Tym większą przyjemność sprawiło mu postawienie go w pokoju, gdzie planowali
swoje pirackie wyprawy.

– Zostawiłeś ją samą? – zapytał z naganą. Silence znajdowała się teraz w jego pałacu, była więc skarbem, którego należało strzec jak każdego innego.

– Nie – odparł Harry pospiesznie. – Bert jej pilnuje.

– Dobrze – burknął Mick. – Wolałbym, żeby któryś z was przez cały czas miał na oku ją i dziecko. Trzeba jej dobrze strzec, zapamiętaj sobie. – Rozpostarł mapę i przycisnął rozłożonymi szeroko dłońmi, tak była wielka. – Gdzie ten dok, nad którym się zastanawiasz? – spytał trzeciego mężczyznę w pokoju.

– Tam, w dole – odparł Bran Kavanagh, wskazując ręką dolny bieg Tamizy. – Chodzą słuchy, że właściciele toną w długach i są gotowi tanio sprzedać.

Chłopak pochylił się gorliwie nad mapą, zapominając, że ma udawać wyrafinowanego. Mieszkał z Mickeyem od mniej więcej sześciu lat. Był ładnym młodzieńcem, około dwudziestoletnim, o jasnoniebieskich oczach i rudobrązowych włosach, związanych w kucyk. Dziewczyny za nim szalały, ku jego zakłopotaniu, Bran był bowiem poważnym młodzieńcem.

Tylko że teraz w jego głowie rodził się plan.

Mick przyjrzał się uważnie obszarowi wskazanemu przez Brana.

– Jak myślisz, co moglibyśmy z tym zrobić?

– Na przykład kupić doki i pobierać opłatę za korzystanie z nich – odparł natychmiast Bran. Wyglądało na to, że dobrze wszystko przemyślał. – Albo sprzedać je w przyszłości po wyższej cenie. Potraktować jako zabezpieczenie na gorsze czasy.

– Hm… – mruknął Mick. Nie powiedział o tym Branowi, ale miał już zabezpieczenie. – Podoba mi się ten ostatni pomysł.

Bran uśmiechnął się, pełen nadziei.

– Więc kupisz doki?

Mick westchnął. Wolałby nie sprawiać chłopakowi rozczarowania, ale interes to interes.

– Jeśli zacznę kupować doki i takie tam, będę musiał zatrudnić sekretarzy, zarządców i temu podobnych, by nimi kierowali. Może się okazać, że więcej przy tym wydatków niż zysku.

Bran opuścił kąciki ust, nie nauczył się jeszcze skrywać uczuć.

– Jeśli będziemy zwlekali, sprzedadzą komuś innemu. Stracimy okazję, a następna może się prędko nie trafić.

– A jeśli zbytnio się pospieszę, stracę pieniądze – odparł Mick. – To ciekawy pomysł, Bran, lecz będę musiał się nad nim zastanowić.

– Ale…

Mick potrząsnął zdecydowanie głową, spoglądając na chłopca.

– Poza tym najpierw muszę załatwić inne sprawy, te z Pastorem.

Bran odwrócił wzrok.

– Jak chcesz.

– Chcę właśnie tak – odparł Mick łagodnie, zwijając mapę. – Co dla mnie znalazłeś?

Bran westchnął.

– Widziałem jego ludzi. Wałęsali się w pobliżu przytułku dla sierot po tym, jak opuściła go pani Hollingbrook. Myślę, że zabrałeś dziecko w samą porę.

– Włóczyli się jawnie?

– Tak – odparł Bran. – Ludzie Pastora zrobili się bezczelni. Przemierzają St. Giles czwórkami albo piątkami, niczym się nie przejmując.

– Do diabła! – burknął Mick. – St. Giles należy do mnie i wypędzę stąd przeklętych sukinsynów. – Przeciągnął się. – Ciekawe, jak to się mogło stać, że Pastor dowiedział się o dziecku.

– Posłałeś ludzi, by jej pilnowali – wytknął mu Bran.

Mick podniósł wzrok i zobaczył, że Harry kiwa z namysłem głową.

– Mogliśmy doprowadzić Pastora prosto do dziecka – powiedział.

Mick chrząknął. Nie podobała mu się myśl, że to przez jego błąd Pastor dowiedział się o Mary. Była też jednak inna możliwość: czyżby któryś z jego ludzi zdradził Pastorowi ten mały sekret?

– Czyli wie już, że sprowadziłem je do pałacu – powiedział wolno.

Bran przytaknął ponuro.

Mick westchnął.

– Cóż, nie planowałem ukrywać się z tym, że jest bezpieczna. Pastor wie, że aby ją dostać, musi zaatakować pałac, a do tego nie jest mu chyba zbyt spieszno. – Spojrzał na Brana. – Czego dowiedziałeś się o samym Pastorze?