Tytuł oryginału
KNITBONE PEPPER: GHOST DOG

First published in the UK in 2015 by Usborne Publishing Ltd., Usborne House, 83-85 Saffron Hill, London EC1N 8RT, England. www.usborne.com

Text copyright © Claire Barker, 2015
The rights of Claire Barker to be identified as the author of this work has been asserted by her in accordance with the Copyright, Designs and Patents Act, 1988.
Cover and text artwork by permission of Usborne Publishing Limited,
Copyright © 2015 Usborne Publishing Ltd.
Illustrations by Ross Collins
Copyright © 2016 for the Polish edition by Media Rodzina Sp. z o.o.
All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki – z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych – możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy. Żaden fragment tej publikacji nie może być kopiowany, udostępniany ani transmitowany żadnymi dostępnymi środkami i w żadnej możliwej formie fizycznej, elektronicznej, fotokopii, nagrania ani w żaden inny sposób bez pisemnej zgody wydawcy. Niniejsza książka jest dziełem fikcyjnym. Postaci, wydarzenia i dialogi są wytworem wyobraźni autora. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych wydarzeń lub osób, żyjących i nieżyjących, jest zupełnie przypadkowe.

ISBN 978-83-8008-417-9

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Tuż po śmierci Kostek doszedł do wniosku, że Niebo wcale nie jest nadzwyczajne. Nie widział żadnych wiewiórek ani kanapek z kiełbasą, ani pysznych kości, ani nawet jednej piszczącej piłeczki. Nie brakowało za to pasiastych skarpet i swetrów, a do tego czuć tu było zapach proszku do prania. Panował półmrok, a przecież Kostek powinien mieć przed oczami rozgwieżdżoną biel, nie rozwieszoną bieliznę.

Kostek z całą pewnością nie żył, bo całkiem dobrze pamiętał umieranie...

Wczoraj czuł się bardzo stary, zmęczony i miał wszystkiego dosyć, do tego stopnia, że nawet nie chciało mu się wstać z posłania. Potem przyszedł miły pan weterynarz, pachnący kotami i ciastkami dla psów, a wtedy wszystkim pociekło z oczu.

Pepperowie siedzieli w smętnym kółeczku i przekazywali sobie chusteczki, żeby mieć czym ocierać oczy i w co smarkać. Robili to nieustannie, aż Kostek zaczął się niepokoić, że złapali jakieś choróbsko.

Lord Pepper, głośno pociągając nosem, wsunął pod brodę Kostka jego ulubioną zabawkę (królika Bernarda Klapeusza), a lady Pepper delikatnie uścisnęła mu łapkę. Potem Dusia – kochana Dusia – przyklękła i pogłaskała go za uszami, tak jak lubił. Przybliżyła się, a jej ciepłe łzy skapnęły na nos Kostka.

– Dziękuję ci za to, że byłeś najlepszym, najwspanialszym, najcudowniejszym psem na całym świecie – wyszeptała. – Śpij smacznie, Kostku. Bardzo cię kochamy. Do widzenia. Do widzenia...

A potem... ŁUBUDU! Sztywny trup. Okazało się to zdumiewająco przyjemne, bo w jednej chwili wszystko bolało, a w następnej już nie. Właściwie to Kostek poczuł się świetnie, znowu jak szczeniak, sprawny i sprężysty.

Był przekonany, że natychmiast trafi do Nieba, pofrunie tam na anielskich skrzydłach przy wtórze brzdąkania harf. Oglądał to w kreskówkach w sobotnie poranki, siedząc obok chrupiącej tosty Dusi i przeżuwając psie ciastka. Podróż do nieba wydawała się bezbolesna, dobrze zorganizowana i całkiem prosta.

Dla Kostka Peppera nie była jednak prosta, tylko śmiertelnie skomplikowana.

Uważnie obejrzał ukryty w ciemnym kącie kostium pielęgniarki. Przód stroju był wypaprany czekoladą, a w kieszeni znajdowała się proca. Kostek powąchał materiał i z ulgą uświadomił sobie, że zamiast do Nieba trafił do szafy Dusi.

Przedarł się przez chaszcze poplątanych drucianych wieszaków i nosem trącił drzwi. W pokoju było chłodno i jednocześnie trochę duszno. Popatrzył na łóżko w kącie, gdzie pod tęczową patchworkową narzutą kuliła się znajoma sylwetka.

Serce Kostka wykonało salto, a jego ogon zaczął się kiwać jak wycieraczka w samochodzie. Ach, ta szalona miłość! Cudowna, fantastyczna, fenomenalna Dusia Pepper! Kochał ją bardziej niż wszystkie rowerowe koła, frisbee i krowie placki razem wzięte. Dusia i Kostek obiecali sobie, że będą najlepszymi przyjaciółmi na świecie, nierozłącznymi jak herbata i herbatniki, jak frytki i keczup, jak truskawki i śmietana. Byli dla siebie stworzeni.

Kostek podszedł do łóżka i przez jedną cudowną chwilę przyglądał się dziewczynce. Oparł łeb na narzucie i myślał o tym, jak Dusia ucieszy się na jego widok. Zamierzał jej zrobić największą niespodziankę pod słońcem. Na pewno zaszła jakaś pomyłka. Może jednak wcale nie umarł, a jeśli nawet, to w najgorszym wypadku tylko troszeczkę. Nieważne, co się wydarzyło – wkrótce Dusia obudzi się i uśmiechnie. „Tu jesteś, Kostek! Grzeczny piesek!”, zawoła i wszystko będzie jak dawniej.

Polizał ją po policzku. Jej twarz zazwyczaj smakowała pastą miętową albo gumą do żucia, ale dziś była inna, dziwna i słona. Powąchał włosy Dusi i przekonał się, że pachniały smutkiem. Spojrzenie Kostka powędrowało do jej dłoni, w której trzymała zdjęcie sięgającego jej do kolan psa w zadziornie przekrzywionym pirackim kapeluszu na łbie. Pies miał obwisłe uszy i szorstką sierść w kolorze toffi. Na pewno nie był rasowy – wyglądał na kundla, ale jego oczy lśniły niczym gwiazdy.

– Ojej! – szczeknął radośnie Kostek. – To ja!

W tej samej chwili rozległo się pukanie do drzwi. Mama Dusi weszła do pokoju i usiadła na łóżku. Wydawała się smutna, a jej oczy były podkrążone, więc może jednak się przeziębiła.

– Obudź się, Dusiu – szepnęła. – Pora do szkoły.

Zazwyczaj Dusia wystrzeliwała z łóżka jak fajerwerk, ale dziś tylko przetoczyła się na drugi bok i znieruchomiała, odwrócona twarzą do ściany.

Początkowo Kostek skakał radośnie, na wypadek gdyby to była zabawa. Uwielbiał zabawy. Potem jednak uświadomił sobie, że nikt się nie bawi, więc zamarł i tylko radośnie dyszał. Dusia nadal wpatrywała się w ścianę, ignorując prośbę matki.

– Widzę, że to zadanie dla psa – westchnął i wcisnął się przed mamę Dusi. – Bez obaw, Kostek jest przy tobie. No już, Dusiu, obudź się. Dość tych wygłupów.

Oparł ciężko łapę na nodze Dusi i szturchnął ją mokrym nosem. Chyba nie zauważyła, więc to powtórzył, tym razem bardziej stanowczo.

– Dusiu, to ja! Witamina P! Rozumiesz? P jak Pies! Cha, cha! Nie? Hm. Wstawaj, bo nie zdążymy się pobawić przed przyjazdem szkolnego autobusu. Chcę się dzisiaj bawić w skoki na pianino, bo wiesz co? Czuję się już znacznie lepiej, patrz!

Brykał przed nią jak wariat, próbując ściągnąć na siebie jej spojrzenie.

– DUSIU, PATRZ!

Dusia jednak tylko zwinęła się w kłębek i zakryła głowę poduszką, jakby niczego nie słyszała.

Kostek poczuł się dziwnie – dziwnie niemiło. Nagle przyszła mu do głowy okropna myśl. Nie był najlepszy z matematyki (czego wymagać od psa?), ale nawet on musiał przyznać, że:

Popatrzył na swoje łapy. Właściwie, jak się nad tym zastanowić, były odrobinkę przezroczyste. Gdyby musiał je opisać, przyznałby, że wyglądają na zrobione z waty. W świetle lampki na nocnej szafce Dusi Kostek zauważył, że pluszowy miś, świnka skarbonka i budzik rzucają cień, on jednak nie. Dotarła do niego powaga sytuacji i poczuł się tak, jakby oberwał w łeb rondlem. BUCH!

Ogarnięty narastającą paniką Kostek zwiesił ogon.

– Nie, nie, nieeeee! Tylko nie duch! Niemożliwe! To się nie dzieje naprawdę! – zawodził najgłośniej, jak potrafił. – PEPPEROWIE, PATRZCIE! TO JA, KOSTEK!

Dusia w końcu dała się przekonać do wstania z łóżka i w koszuli nocnej poszła na dół. Kostek podreptał za nią.

– Słuchaj, jestem tu! Ciągle jestem częścią rodziny!

Dusia i lady Pepper nawet nie obejrzały się za siebie.

W kuchni Kostek spanikował na dobre. Umieranie wyszło fatalnie. Nie był ani tu, ani tam, tylko gdzieś pomiędzy. Przez jakiś czas ukrywał się pod wielkim kuchennym stołem i starał się uspokoić głębokimi oddechami i myśleniem o bezpiecznych rzeczach, takich jak koce w szkocką kratkę i psie ciastka.

W końcu poczuł się na tyle pewnie, żeby wypełznąć spod stołu. Usiadł obok krzesła Dusi i wpatrywał się w nią z ogromnym napięciem, podczas gdy ona roniła łzy do płatków kukurydzianych. Jego ufne psie serce musiało uwierzyć, że Dusia wszystko naprawi. Na pewno zaraz zerknie znad śniadania i wykrzyknie: „Och, TU jesteś, Kostek!”. Przecież była najmądrzejszą, najcudowniejszą istotą na całym świecie, więc prędzej czy później musiała to rozgryźć.

Dusia jednak nie podniosła wzroku. Ani tego dnia, ani następnego, ani nawet jeszcze następnego.

Pepperowie mieszkali w posiadłości Pechowa Wola (hrabstwo sielskie w Anglii) równo od dziewięciuset czterech lat. Dom wrósł w okoliczny krajobraz, a nowoczesność omijała go z daleka. Zdawał się mocno spać i śnić o dawnych czasach. Pod okapami gniazdowały ptaki, a błyszczący zielony bluszcz wił się po połatanym dachu. Budowlę wznieśli przodkowie Pepperów, kamień po kamieniu, i rodzina była jej częścią tak samo jak ślimaki na ścianach i mech na progu. Pepperowie stanowili duszę tego miejsca, a ono na dobre rozgościło się w ich duszach. Mówiąc krótko, dla każdego kto nosił nazwisko Pepper, Pechowa Wola oznaczała dom.

Dawno, dawno temu w Pechowej Woli stał imponujący i okazały gmach, rozbrzmiewający odgłosami uczt i balów karnawałowych, rykiem bitewnych okrzyków i dźwiękiem triumfalnych trąb – zmienił się jednak w zapuszczoną ruinę na końcu wyboistej gruntowej drogi. Z kominów wyrosły paprocie, z krokwi zwisały pajęczyny, a gdy wiatr się wzmagał, odpadały różne ważne fragmenty budynku. Mimo to jego mieszkańcy czuli się tu bardzo szczęśliwi.

W przeciwieństwie do swoich przodków lord i lady Pepperowie byli biedni jak myszy kościelne. Kultywowali jednak rodzinną tradycję, zgodnie z którą mieli nierówno pod sufitem. Kiedy akurat nie byli zajęci opieką nad pszczołami ani wykopywaniem warzywnych „skarbów” w porośniętym jeżynami ogrodzie, przeznaczali czas na głupoty i beztroskie paradowanie w niezwykłych czapkach i kapeluszach.

Mieli olbrzymią kolekcję starych nakryć głowy, które po brzegi wypełniały kufry i szafy. Eksponaty przekazywano z pokolenia na pokolenie i w rezultacie Pepperowie dysponowali imponującym zbiorem na każdą okazję. W kolekcji nie brakowało trójgraniastych i słomkowych kapeluszy, turbanów, cylindrów, fedor, fezów, tiar, mycek, meloników, beretów, czepków przystrojonych tęczowymi wstążkami, kominiarek, bermyc ani nawet imponującego wikińskiego hełmu z rogami. Pepperowie zwyczajnie nie mieli czasu ani ochoty na rozsądek, a poza tym lubili się pośmiać.

Nieład panujący w Pechowej Woli idealnie pasował do tej niezwykłej rodziny. W szafce do suszenia bielizny gnieździły się kury o świdrujących oczkach, a po korytarzach śmigały czarne nietoperze. Całe pokolenia dawno zmarłych Pepperów uśmiechały się z wielkich portretów, przyglądając się wszelkiego typu dziwnym i wspaniałym błazenadom. Jednego dnia dom rozbrzmiewał jodłowaniem, a następnego rodzina brała udział w Mistrzostwach Pechowej Woli w Zjeżdżaniu po Poręczy. Najcudowniejsze było to, że ani jedna doba nie przypominała poprzedniej.

W głowach lorda i lady Pepperów kłębiły się niesłychanie istotne pytania, takie jak: „Czy pingwiny mają kolana?” albo: „Dlaczego klej nie przylepia się do wnętrza butelki?”. Właśnie dlatego nikt nigdy nie narzekał na hałas i ogólny bałagan, a to oznaczało, że Dusia i Kostek mogli robić, co tylko zechcieli – na przykład wkładać turbany ze spłowiałego jedwabiu i gogle lotnicze, grać w kręgle w sali balowej albo szukać skarbów w oranżerii. Żadna zabawa nie była zbyt głośna, zbyt szalona ani zbyt brudna dla mieszkańców Pechowej Woli. Traktowali dom jak własny plac zabaw, na który bez przeszkód wpuszczano psa i pozwalano mu pić wodę z muszli klozetowej, kiedy tylko zapragnął. W skrócie, było idealnie i Pepperowie chcieli, żeby tak zostało do końca świata i jeden dzień dłużej.

Kostek poczuł to już w chwili, gdy się tu pojawił, tuż przed lunchem jedenaście lat wcześniej...

Lady Pepper odkryła w sobie narastające i niepokojące upodobanie do niezwykłej żywności. Złożyła to na karb swej żądnej przygód natury, lord Pepper podejrzewał jednak, że ma to więcej wspólnego z rosnącym w jej brzuchu potomkiem. Czasami domagała się masła orzechowego, przy innych okazjach twierdziła, że węgiel wydaje się bardzo smakowity. Tamtego dnia zapragnęła buraków i była przekonana, że widziała jakieś w zarośniętym warzywniku.

Włożywszy czapkę w stylu Sherlocka Holmesa, uzbrojona w nożyce ogrodnicze lady Pepper wymaszerowała z domu na polowanie. Niezrażona dżunglą chwastów, z entuzjazmem powyrywała pokrzywy, jeżyny i osty, śpiewając głośno o przepysznych rubinowych burakach. Po pewnym czasie odkryła z konsternacją, że ciężka praca na nic się nie zdała, gdyż pod chwastami zamiast buraków rosło poletko żywokostów o miękkich liściach. Początkowo lady Pepper była rozczarowana, potem jednak przyszła jej do głowy intrygująca myśl. A może żywokost smakował lepiej niż burak? Lady Pepper schyliła się, złapała jedną z roślin u podstawy i ku swojemu przerażeniu dotknęła czegoś ciepłego i tłustego. Co więcej, to coś polizało ją po dłoni! Lady Pepper uciekła na drugą stronę grządki w nadziei, że nie jest to gigantyczny zmutowany ślimak. Fuj!

Jako że Pepperowie zawsze byli ciekawscy, postanowiła zbadać sprawę. Rozchyliwszy kosmate liście, ze zdziwieniem odkryła pod nimi coś niezwykłego. Nie był to ślimak gigant, lecz mały brązowy szczeniak. Wpatrywał się w nią wielkimi brązowymi ślepiami, jakby chciał powiedzieć: „Czekam tu całe wieki. Gdzieś ty była?”.

Nikt nie wiedział, jak się tam znalazł, ale Pepperowie wierzyli, że czasami nieoczekiwane i wspaniałe rzeczy po prostu się zdarzają. Jeśli chodzi o lady Pepper, szczeniak pojawił się w idealnym momencie. Wzięła go na ręce, włożyła do kieszeni fartucha i przyniosła do domu, w ogóle nie pamiętając o burakach. Kilka tygodni po tym zdarzeniu pewna daleka ciotka zauważyła, że Żywokost to dziwne imię dla psa. Nie przyszło im do głowy, żeby nazwać go Reksio albo Puszek? Lordostwo Pepperowie uśmiechnęli się tylko, poprawiając niemowlęcy czepeczek na łebku szczeniaka. Wiedzieli, że Żywokost nie jest zwykłym psem, a przecież wyjątkowemu psu należało się wyjątkowe imię. I tak oto szczeniak został Żywokostem, choć najczęściej wołali na niego po prostu Kostek.

Kostek był „samorodkiem z Pechowej Woli” i tu było jego miejsce na ziemi. Tutaj został specjalistą od wyścigów i piruetów na wytartym drewnianym parkiecie. Tutaj płoszył z kominów usmolone wrony i tu nauczył się wyć żałośnie, dopóki lord i lady P. nie wpuścili go do łóżka. Wiedział, która noga zabytkowego krzesła smakuje najlepiej i gdzie przez kratkowane okna wpadają najcieplejsze snopy miodowego światła. Całą swoją wiedzę Kostek zawdzięczał Pechowej Woli.

Ku zachwytowi Kostka, przed początkiem lata na świecie pojawiła się roześmiana mała Pepperówna. Rodzice nazwali ją Winifreda Klementyna Wioletta Araminta Pepper (w skrócie Dusia). Dusia również była samorodkiem z Pechowej Woli, więc pasowała do Kostka jak ulał.

Kostek kochał wszystkich Pepperów. Uwielbiał to, że lord Pepper miał skłonność do zrzucania kolacji pod stół, i to, że lady Pepper uwielbiała bawić się frisbee w kuchni. Oboje świetnie się spisywali w kwestii drapania go po brzuchu. Dla Kostka ulubionym członkiem rodziny Pepperów była jednak bez wątpienia Dusia. Zajmował się nią, odkąd przyszła na świat, podnosił rzeczy, które zrzucała z krzesełka i dbał o czystość jej buzi, gdy wypaprała się czymś lepkim, takim jak lody czy keczup. Jeździła na jego grzbiecie, a on kładł się na jej kolanach.

Dusia przez cały czas rosła, aż w końcu musiała pójść do szkoły. Kostek nie bardzo wiedział, co się dzieje, i tęsknił za nią przez cały dzień. Żeby poprawić psu humor, lord i lady P. powierzyli mu specjalne zadanie odprowadzania Dusi na przystanek autobusowy i przyprowadzania jej do domu po szkole. Dzięki temu czuł się znacznie lepiej.

Lord i lady Pepperowie, Dusia, nakrycia głowy, korytarze rozbrzmiewające echem oraz ciepłe kominki – wszystko, co Kostek znał i kochał – mieściło się w Pechowej Woli. To był cały jego świat. A teraz, przez jakieś umieranie zupełnie nie w porę, ten świat walił się w gruzy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki