Książkę dedykuję tym, którzy nigdy się nie poddają

1

W dniu zaginięcia Aidena uświadomiłam sobie, co to znaczy stracić kontrolę. Ludzie bez przerwy opowiadają o tym, jak przestają się kontrolować czy to z powodu alkoholu, narkotyków, namiętności, czy gniewu. Ale nie mają pojęcia, jak to jest tak naprawdę stracić kontrolę, i nie mówię tu o emocjach, lecz o życiu. Straciłam kontrolę nad swoim życiem. Wszystko wokół mnie rozpadło się na kawałki, a ja mogłam się temu tylko biernie przyglądać.

Słyszałam o tym, że niezależnie od sytuacji możemy kontrolować wyłącznie siebie i swoje zachowanie. Nigdy nie mamy wpływu na okoliczności. Nie możemy kontrolować tego, jak na nasze zachowanie zareagują inni. Na tym właśnie polega dramat ludzkiego życia. W jednym momencie wszystko jest doskonałe, a w następnym przestaje istnieć, bez twojego udziału. Co mamy myśleć, kiedy nagle stracimy dziecko? Że zawinił los? Bóg? Pech? Jak mamy z tym dalej żyć?

Jeśli chodzi o samo przyjście na świat, miałam szczęście. Moje dzieciństwo było sielankowe i utwierdziło mnie w przekonaniu, że nic złego mnie nie spotka. Tyle się słyszy o napadach i rozbojach, ale nie w Bishoptown nad rzeką Ouse. Mieszkaliśmy w krainie żywcem wyjętej z obrazów Johna Constable’a, pełnej zielonych pastwisk i kamiennych murków. Byliśmy bezpieczni. A przynajmniej tak mi się wydawało.

Dwudziestego pierwszego czerwca dwa tysiące szóstego roku o godzinie czternastej włożyłam obszerny płaszcz przeciwdeszczowy oraz parę kaloszy i wyszłam na najgorszą ulewę w dziejach Bishoptown nad rzeką Ouse po roku tysiąc osiemset pięćdziesiątym siódmym. Domek, w którym mieszkałam razem z rodzicami i sześcioletnim synem Aidenem, stał trochę w głębi cichej uliczki. Kiedy tamtego dnia wyszłam z domu, zaskoczył mnie rwący strumień wody, która wlała mi się do kaloszy i opryskała przód spodni. Nagle serce zabiło mi szybciej, bo zaczęłam się zastanawiać, jak dotrę do szkoły. Nauczyciele obdzwonili wszystkich rodziców, prosząc, żeby odebrali swoje dzieci, ponieważ dach szkoły zaczął przeciekać i istniało niebezpieczeństwo, że rzeka Ouse wystąpi z brzegów. Spodziewaliśmy się ulewnych deszczy, ale nie czegoś takiego. Ściana deszczu zalewała mi twarz i tłukła w kaptur nieprzemakalnej kurtki.

Rzeka Ouse wiła się przez naszą wioskę niczym boa dusiciel przez piaskownicę. Chociaż piękna i malownicza, wydawała się zbyt szeroka jak na Bishoptown z jego dwoma pubami, pensjonatem, kościołem, szkołą i populacją liczącą około czterystu osób. Była to druga najmniejsza wioska w całej Anglii i najmniejsza w Yorkshire. Nikt nie wyprowadzał się z Bishoptown ani tu się nie wprowadzał. Jeśli na rynku pojawiał się jakiś dom na sprzedaż, to oznaczało, że jego właściciel umarł.

Wszyscy się tu znali. Dorastaliśmy razem, mieszkaliśmy razem i razem wychowywaliśmy swoje dzieci. Kiedy więc zadzwonił telefon i Amy Perry – nauczycielka pracująca w szkole podstawowej i moja przyjaciółka ze szkolnych czasów – kazała mi przyjść po Aidena, wiedziałam, że sytuacja jest poważna. W przeciwnym razie Amy osobiście odprowadziłaby każde z dzieci do domu. Do tego stopnia sobie ufaliśmy.

Słyszałam deszcz dudniący o szyby, lecz myślami byłam w innym świecie, oglądając zdjęcia zamieszczone na Facebooku przez moich szkolnych kolegów, którzy poszli na studia i zwiedzili ładny kawałek świata. Miałam dwadzieścia cztery lata. Zdawałam maturę z Aidenem w brzuchu i patrzyłam, jak koledzy wyjeżdżają na studia, mając u stóp cały świat, podczas gdy ja musiałam zostać w rodzinnym domu. Widziałam, jak niektórzy z nich zostawiają stare śmiecie. Z ręką spoczywającą na wielkim brzuchu obserwowałam to ze swojej sypialni, której okna wychodziły na przystanek autobusowy. Od tamtej pory spędziłam znacznie więcej czasu, niż powinnam, na Facebooku, czytając o znajomych i przeglądając ich zdjęcia z Tajlandii czy Paryża, podczas gdy sama opiekowałam się dzieckiem.

Nie było mowy o jeździe samochodem przy tej pogodzie, a żaden z członków naszej malutkiej rodziny nie znajdował się bliżej szkoły niż ja, więc postanowiłam dotrzeć do niej na piechotę. Rob – ojciec Aidena – pracował na budowie poza Yorkiem. Moi rodzice również pracowali. Byli zbyt daleko, żeby mi pomóc, uziemieni przez ulewę. Nie zadzwoniłam do żadnego z nich, ponieważ nie widziałam takiej potrzeby. Bishoptown było maleńką wioską i wystarczyło zaledwie dziesięć minut, żeby dotrzeć do szkoły. Budynek znajdował się jednak na drugim brzegu Ouse, co mnie trochę martwiło. Jeśli deszcz rzeczywiście był tak ulewny, jak mówiono w wiadomościach, rzeka mogła wystąpić z brzegów.

Brnęłam naprzód w strugach wody, z sercem tłukącym się w piersi. Zacinający deszcz sprawiał, że trudno było iść z otwartymi oczami. Schyliłam głowę i mocno zacisnęłam palce na rzemieniu przewieszonej przez ramię torby; dłonie miałam przemoczone i zmarznięte na kość.

– Emma!

Głos ledwie zdołał się przebić przez dźwięk tłukących o asfalt kropli. Odwróciłam się i zobaczyłam moją przyjaciółkę Josie wspinającą się po zboczu wzgórza i machającą do mnie. Josie była księgową w niewielkiej firmie, w której pracowałam na pół etatu jako sekretarka. Zaniepokoił mnie jej widok: włosy miała przyklejone do głowy, makijaż spływał jej po twarzy. Była bez płaszcza i parasola, a jej ołówkowa spódnica przemokła do nitki.

– Jo! Jezu, musisz się gdzieś schować!

– Emmo, przed chwilą byłam na drugim brzegu rzeki. Grozi wylaniem. Wracaj do domu.

– Niech to szlag. Muszę odebrać Aidena ze szkoły.

– Zaopiekują się nim. Ale jeśli rzeka wyleje, a ty będziesz za blisko mostu, możesz się utopić. – Przywołała mnie do siebie gestem, ale nie ruszyłam się z miejsca.

– Muszę iść po Aidena – powtórzyłam, kręcąc głową. Szkoła znajdowała się zbyt blisko rzeki, żebym odważyła się w niej zostawić sześcioletniego syna. Skoro zaczął już przeciekać dach, to w jakim stanie był budynek szkoły?

– Bądź ostrożna. Słyszałam, że mają przysłać pomoc, ale na brzegu nie ma prawie nikogo, żadnych radiowozów policyjnych, i naprawdę kiepsko to wygląda, Em. Nie wracaj przez most, okej? Idź może do pubu White Horse. Przynajmniej można tam dostać kieliszek chardonnay. – Roześmiała się z własnego żartu, lecz widziałam, jaka jest zdenerwowana. Wydawała się autentycznie wstrząśnięta, co zupełnie do niej nie pasowało.

– W porządku. Obyś bezpiecznie wróciła do domu. Spotkamy się w pracy, kiedy ta cholerna pogoda chociaż trochę się uspokoi. – Odwzajemniłam jej nerwowy uśmiech, starając się nie zwracać uwagi na wijące się w brzuchu węże. W młodości tata był wolontariuszem w Royal National Lifeboat Institute[1] i zawsze mi powtarzał, że jeśli istnieje jedna rzecz, z którą nie należy igrać, to jest nią wzburzone morze.

Nasz kawałeczek morza przelewał się tamtego dnia przez Bishoptown. Kiedy dotarłam do mostu, odebrało mi mowę. Josie miała rację: rzeka Ouse już niemal wystąpiła z brzegów. Zwykle cicha i spokojna, tego dnia kłębiła się pod mostem, uderzając w kamienne przęsła. Woda przedostała się na rozmokłe porośnięte trawą brzegi i spływała zboczem wzgórza w kierunku domku moich rodziców. Cofnęłam się o krok i wyjęłam komórkę. W szkole nikt nie odpowiadał, co tylko wzmogło mój niepokój. Później zadzwoniłam do taty.

– Czy wszystko w porządku, Emmo? – zapytał. – Jestem w biurze, ale na dworze tak leje, że chyba tu utknąłem.

– Nie próbuj wracać do domu, tato, rzeka może w każdej chwili wylać. – Tata pracował jako inżynier w firmie budowlanej na obrzeżach Bishoptown. – Jestem w drodze do szkoły; zostaniemy tam z Aidenem, dopóki nie przyjedzie pomoc.

– Emmo…

– Nic mi nie jest. Po prostu… nie próbuj wracać do domu, okej?

– Emmo, most…

Popatrzyłam ze strachem na krótki kamienny most.

– Już przez niego przeszłam. Idę Acker Lane w kierunku szkoły.

Ojciec westchnął z ulgą.

– Zadzwonię do mamy i powiem, żeby została w przychodni.

– W porządku, tato. Kocham cię.

– Ja też cię kocham, córeczko.

Wiem, że to głupie, ale kiedy się rozłączyłam, oczy zaszły mi łzami. Zegar na wyświetlaczu komórki wskazywał czternastą dziesięć. Pokonanie raptem połowy drogi zajęło mi dziesięć minut. Musiałam się pospieszyć. Ruszyłam w stronę mostu, starając się nie patrzeć na podniesiony poziom wody w nadziei, że mój szybki marsz uczyni tę przeprawę mniej niebezpieczną.

Woda przelewała się przez most, sięgając mi niemal do kostek. Nie miałam pojęcia, czy była to deszczówka, woda z rzeki, czy jedno i drugie. Wiedziałam tylko, że mam mało czasu. Kiedy jednak schodziłam z mostu, fala wody z rzeki mocno uderzyła w most, odrywając od niego kilka kawałków kamienia, które potoczyły mi się pod stopy. Straciłam równowagę i poleciałam do przodu, upuszczając telefon do rzeki. Odebrało mi oddech, kiedy lodowata woda smagnęła mnie w bok, niemal zwalając z nóg prosto w skłębione odmęty. Cofnęłam się bokiem niczym krab, czując, jak prąd usiłuje mnie wciągnąć do rzeki.

Brzeg był miękki i błotnisty, dzięki czemu zdołałam wbić obcas kalosza głęboko w ziemię. Udało mi się podciągnąć i wygramolić na brzeg, jednak mój lewy but został w błocie.

Z częściowo zsuniętą skarpetką wydostałam się na drogę, walcząc w zacinającym deszczu o każdy oddech. Kiedy znalazłam się w bezpiecznej odległości od mostu, odwróciłam się i patrzyłam, jak mój but znika pod wodą. Łapałam powietrze, przemoczona aż po biustonosz. To mogłam być ja i kto wtedy zabrałby Aidena do domu? Nie, nie mogę zaprowadzić tam Aidena, skoro rzeka jest tak wzburzona. Będę musiała zostać z nim w szkole. Zachowałam się jak idiotka, ignorując ostrzeżenia taty. Poczułam rosnącą w gardle gulę, kiedy odwracałam się plecami do rzeki. Wystarczyłby jeden fałszywy krok, żebym wylądowała w tej samej wodzie co kamienie, mój telefon i kalosz. Jeden błąd i unosiłabym się poniżej rzecznego prądu, tam gdzie woda jest spokojna, otoczona aureolą włosów; eteryczna wodna nimfa, która już nigdy nie zaczerpnęłaby powietrza.

Kolejna martwa młoda kobieta. Następna do statystyki, ofiara powodzi. Egoistka, która osierociła sześcioletniego syna po tym, jak okłamała własnego ojca. Pokręciłam głową i ruszyłam Acker Lane, tak jak wcześniej powiedziałam tacie. Droga biegła wzdłuż rzeki przez półtora kilometra, a później skręcała w lewo i prowadziła przez kolejne osiemset metrów prosto do parkingu przed szkołą. Zauważyłam, że na parkingu zebrała się woda i sięga niektórym samochodom do połowy opon. Wszyscy ci rodzice mieli niewielką szansę na dotarcie do domu przed zmrokiem. Spojrzałam na budynek – była to również moja dawna szkoła, gdzie wyryłam swoje imię w deskach podłogowych auli, żeby zaimponować Jamiemu Gloverowi, który w szkole średniej złamał mi serce, całując się z Fioną Carter na boisku do rugby. Teraz chodził tu mój syn. Nadeszła jego kolej, żeby stworzyć własne wspomnienia i wyryć w drewnie swoje imię ostrą wskazówką kompasu.

Szkoła mieściła się w niewielkim wiktoriańskim budynku przypominającym skromny kościół ze spiczastym dachem i staromodnymi oknami witrażowymi. Zdecydowanie miał w sobie coś gotyckiego.

Z przemoczoną skarpetką w dłoni pobiegłam do głównego wejścia i wpadłam do środka, zderzając się z kimś w drzwiach. Kiedy się wyprostowałam, zobaczyłam panią Fitzwilliam, która była dyrektorką również za moich szkolnych czasów. Na mój widok zbladła, odwróciła wzrok i utkwiła spojrzenie w jakimś punkcie nad moją głową. Coś w jej zachowaniu sprawiło, że ugięły się pode mną przemoczone nogi.

– Co się stało? – zapytałam.

Po ścianie za plecami pani Fitzwilliam ciekła strużka wody. Kiedy byłam dzieckiem, nazywaliśmy dyrektorkę panią Fitz. Zawsze była surowa, lecz sprawiedliwa. Trochę się baliśmy jej rudych włosów, ale do tej pory zdążyły niemal całkowicie osiwieć, a jej sroga twarz złagodniała. Kiedy wreszcie odwzajemniła moje spojrzenie, miała w oczach łzy. Na ich widok serce znowu zaczęło mi się tłuc o żebra. Złapałam się za pierś, próbując się uspokoić; czułam się tak, jakby ktoś przyłożył mi do klatki piersiowej defibrylator.

– Panno Price… Emmo… Tak mi przykro.

Zrobiłam krok do przodu, a ona się cofnęła. Po wyrazie jej twarzy poznałam, że na mojej maluje się szaleństwo. Uniosła dłonie i zasłoniła się nimi, jakby się poddawała.

– Zadzwoniłyśmy już po policję i niedługo tu będą.

– Proszę mi powiedzieć, co się stało – zażądałam.

– Aiden wymknął się ze szkoły. Panna Perry była z dziećmi w czwórce. Liczyła dzieci. Zebraliśmy tam wszystkich uczniów klas drugich, bo dach w tej sali praktycznie nie przeciekał. Ale Aiden jakimś cudem z niej wyszedł. Przeszukaliśmy cały budynek i sądzimy, że opuścił szkołę.

Zacisnęłam palce na piersi w nadziei, że złagodzi to promieniujący z serca ból.

– Dlaczego miałby to zrobić?

Pokręciła głową.

– Nie mam pojęcia. Może zaciekawił go deszcz.

Skuliłam się w sobie, złożyłam jak kartka papieru. Oczywiście, że zaciekawił go deszcz. Aidena ciekawiło wszystko. Był typem odkrywcy. Wdrapywał się na drzewa w parku, przeskakiwał przez bramy zagród na pola, gdzie pasły się krowy, chował się na wrzosowiskach otaczających Bishoptown i bawił się w lesie w chowanego. Pielęgnowałam w nim tę ciekawość. Chciałam mieć dzikie, odważne dziecko. Pragnęłam, żeby wyrósł na silnego mężczyznę z żyłką odkrywcy. Przekazałam mu w genach swoje zamiłowanie do włóczęgi.

Ale tego nie chciałam. Nie chciałam, żeby wychodził z bezpiecznego budynku podczas najniebezpieczniejszej ulewy od ponad stu lat.

– Przeszukaliście szkołę? – zapytałam.

– Nadal to robimy – odparła.

– Pomogę wam.

Resztę tego dnia pamiętam jak przez mgłę. Sprawdziłam sama każdą salę, potykając się o wiadra pełne wody, i zaglądałam do szafek, wykrzykując jego imię, dopóki nie wystraszyłam pozostałych dzieci. Bez skutku. Aidena nie było w szkole. Przeszukałam każdy jej zakamarek, obeszłam nawet parking i boisko. W końcu Amy kazała mi usiąść, a pani Fitzwilliam przyniosła gorącą kawę.

Policja zjawiła się kilka godzin później razem z ekipą poszukiwawczą. W którymś momencie dostałam świeżą parę butów. Nikt nie znalazł Aidena. Lokalne władze musiały się zająć tyloma sprawami. Ekipa poszukiwawcza i policja miały tego dnia ręce pełne roboty i mój synek, mój zaginiony chłopiec… nie odnalazł się.

Czy mam do kogoś żal? Czy nienawidzę rodziców, których dzieci zostały zabrane w bezpieczne miejsce łodziami i helikopterami, kiedy rzeka Ouse wreszcie wystąpiła z brzegów i zalała naszą maleńką wioskę swymi mętnymi wodami? Nie. Nie mogę mieć żalu do ludzi, którzy pracowali niestrudzenie, pomagając żyjącym. Kiedy jednak tak obserwowałam gwar wokół mnie, patrzyłam, jak reszta dzieci odnajduje swoich rodziców, a mieszkańcy wioski, którzy jakimś cudem się nie potopili, dostają koce i kubki gorącej herbaty, uświadomiłam sobie, że przestałam panować nad własnym życiem. W dniu, w którym straciłam Aidena, straciłam też kontrolę nad swoim życiem, i wiedziałam, że jej nie odzyskam, dopóki mój syn do mnie nie wróci.

[1] Największa brytyjska organizacja charytatywna dbająca o bezpieczeństwo na wybrzeżach Wielkiej Brytanii, Irlandii, Wysp Normandzkich i wyspy Man.

2

Zmarnowany potencjał. Często słyszałam to określenie, kiedy w klasie maturalnej zaszłam w ciążę. Dopiero co skończyłam osiemnaście lat, gdy nasiusiałam na test ciążowy; zdążyłam już nawet wysłać podania na kilka uniwersytetów i spodziewałam się, że któryś z nich przyjmie mnie na studia humanistyczne. Rob, mój ówczesny chłopak, nie złożył żadnego podania. Nigdy nie był szczególnie poukładany, a kiedy przekazałam mu wiadomość o ciąży, całkiem się pogubił.

Rob nie był typem chłopaka, którego przyprowadzało się do domu, żeby przedstawić rodzicom. W wieku piętnastu lat dołączył do kapeli, rok później zrobił sobie tatuaż, a po kolejnym roku praktycznie dał sobie spokój ze szkołą. Co prawda został w niej aż do matury, ale kiedy teraz o tym myślę, zastanawiam się, czy nie zrobił tego przede wszystkim po to, żeby się ze mną spotykać. Byliśmy bardzo zakochani, ale to była szczenięca miłość; żarliwa i głupia, pełna błędów i dramatów. Największym z nich była moja ciąża, która doprowadziła do rodzinnej narady Price’ów i Hartleyów. W pewnym momencie zastanawiałam się nawet, czy nie będą mnie chcieli dokądś wysłać na dziewięć miesięcy, żebym urodziła dziecko w tajemnicy przed światem. Nagle poczułam się tak, jakbyśmy mieli początek dwudziestego, a nie dwudziestego pierwszego wieku.

Bishoptown było małą wioską, w której mieszkali zamożni ludzie. Moja matka pracowała jako internistka. Rodzina Roba miała pensjonat i kilka domków letniskowych niedaleko Yorku. Powinniśmy mieć przyszłość. Byliśmy dziećmi z klasy średniej, których rodzice ciężko pracowali na naszą przyszłość, i wszystko spieprzyliśmy.

Mogłam się poddać aborcji i wierzcie mi, brałam to pod uwagę. Mama nawet usiadła ze mną i opisała mi całą procedurę w spokojny i neutralny sposób. Dziewczyny takie jak ja często wybierały tę drogę, myśląc, że to dla nich najlepsze wyjście. Było jednak coś takiego w tej małej fasolce, którą zobaczyłam na badaniu USG, co kazało mi się zastanowić, czy przypadkiem nie noszę w sobie odrobiny magii. W moim brzuchu rosła magiczna fasolka i chciałam sprawdzić, jak to wszystko się ułoży. Możliwe, że zachowałam się samolubnie. Pewnie każda decyzja jest mniej lub bardziej samolubna. Ale to był mój wybór.

Wybrałam Aidena.

I nigdy tego nie żałowałam.

Nawet gdy rozdarł moją skórę, przychodząc na świat, gdy wrzeszczał jak opętany, zamiast spać i kiedy trzy dni po powodzi znaleziono jego czerwoną kurtkę unoszącą się na powierzchni rzeki Ouse. Nigdy nie żałowałam swojego wyboru, również wtedy gdy siedem długich lat po powodzi mojego syna oficjalnie uznano za zmarłego.

– Emmo, może teraz otworzysz ten?

Zamrugałam i ponownie znalazłam się w pokoju nauczycielskim, na jednym z niezbyt wygodnych krzeseł ustawionych wokół niewielkiego stolika kawowego. Lewą ścianę zajmowały nauczycielskie przegródki, za plecami miałam aneks kuchenny z kilkoma szafkami pełnymi starych pudełek płatków śniadaniowych oraz zlewem pełnym kubków i łyżeczek do herbaty. Jak długo rozmyślałam o Aidenie? Sądząc po wyrazie twarzy otaczających mnie osób, wyłączyłam się na dłuższą chwilę.

– Jasne! Przepraszam, zamyśliłam się. – Założyłam pasmo rozpuszczonych włosów za ucho, schyliłam głowę i z uśmiechem sięgnęłam po prezent, który podawała mi Amy.

Dziesięć lat wcześniej, kiedy Aiden zginął podczas powodzi, przez myśl by mi nie przeszło, że będę pracować z kobietą, która pozwoliła mojemu synowi wymknąć się ze szkoły. Jednak życie płynie dalej, a ludzie się zmieniają. Zdołałam wybaczyć Amy. Podczas powodzi dwoiła się i troiła, żeby wszystkiego dopilnować, a mój syn wykorzystał chwilę jej nieuwagi i zrobił rzecz nieprawdopodobną: wyszedł ze szkoły, podszedł do wzburzonej rzeki, dał się porwać prądowi i utonął. Takie były bolesne fakty. Jednak za każdym razem kiedy wracałam do nich myślami, nabierałam dystansu. Czasami zastanawiałam się wręcz, czy nie przestałam wierzyć w śmierć Aidena. Może po prostu żył jak dzikie zwierzę pośród wrzosowisk Yorkshire, wyskakując znienacka na drogę i strasząc wędrowców, po czym chował się z powrotem do jaskini.

Wsunęłam kciuk pod taśmę klejącą i wolno rozpakowałam leżący na moich kolanach prezent. Był zawinięty w ozdobny różowy papier z nadrukiem przedstawiającym śliczne ptaszki i kwiatki i przewiązany różową wstążką. Papier był gruby i trudny do rozerwania. Amy nie wpadła po niego do kiosku na Bishoptown Hill, tylko pojechała po ten ładny, elegancki papier do sklepu Paperchase lub Waterstones. W środku znalazłam przezroczyste plastikowe pudełko.

– Jest piękna – powiedziałam wolno, powstrzymując się od łez.

– Na pewno? – zapytała lekko drżącym z niepokoju głosem. – Wiem, że niektóre mamy nie lubią dostawać takich dziewczyńskich prezentów dla swoich dzieci. Ale kiedy ją zobaczyłam, stwierdziłam, że jest piękna i po prostu musiałam ją kupić.

Popatrzyłam jej w oczy, równie załzawione jak moje. Znałam Amy, odkąd miałam trzynaście czy czternaście lat, chociaż nigdy nie byłyśmy ze sobą blisko. Obracałyśmy się w tych samych kręgach, ale nie była kimś, do kogo zadzwoniłabym w sobotni wieczór, żeby wyskoczyć razem do kina. Zawsze była typem szarej myszki, chociaż pewnie byłaby ładna, gdyby nie długie przednie zęby, przez które nigdy nie domykała ust. Zachowywała się jak typowa bibliotekarka. Była cicha i w towarzystwie większości osób czuła się niezręcznie; wiem, że śmierć Aidena ciążyła jej przez wszystkie te lata. Z biegiem czasu, kiedy mój żal powoli się ulatniał, zaczęłam jej nawet współczuć.

– Och, jaka śliczna – zachwyciła się Angela, opiekująca się siódmoklasistami.

– Urocza – dodała Sumaira, nauczycielka angielskiego.

– Chciałabym znowu być dziewczynką i taką sobie kupić – odezwała się Tricia pracująca w administracji szkoły.

Popatrzyłam na leżącą na moich kolanach lalkę i spróbowałam przestać myśleć o Aidenie i chociaż raz skoncentrować się na przyszłości.

Ostatnia dekada była trudna; trudniejsza, niż sobie wyobrażałam, lecz nie były to lata wypełnione wyłącznie rozpaczą. Były też piękne momenty, takie jak ślub z Jakiem i odkrycie, że jestem z nim w ciąży. To powinien być kolejny szczęśliwy moment i chciałam się nim cieszyć. Pragnęłam żyć teraźniejszością. Odsunęłam więc od siebie myśl od Aidenie – przepraszając go za to – i wyobraziłam sobie dzień, w którym podaruję tę piękną lalkę swojej córce. Była porcelanowa, miała delikatne różowe policzki i faliste brązowe włosy, które spadały jej na ramiona, ubrana w różową tiulową sukienkę z rąbkiem ozdobionym haftowanymi stokrotkami i motylkiem na ramiączku.

– Jest idealna, Amy, dziękuję. Gdzieś ją znalazła? – zapytałam.

– Pewien sklep internetowy robi lalki na zamówienie, ale ta była już gotowa. Zakochałam się w niej i po prostu musiałam ją dla ciebie kupić.

Ostrożnie położyłam lalkę na stoliku kawowym obok wielkiej błyszczącej kartki ozdobionej maleńkimi śpioszkami rozwieszonymi na sznurze do suszenia bielizny, pochyliłam się do przodu w swoim fotelu i objęłam ramionami Amy. Poklepała mnie po plecach, nachylając się nad moim wystającym brzuchem, żeby mnie przytulić.

– Żałuję, że nie miałam takiego zgrabnego brzuszka jak twój, kiedy sama byłam w ósmym miesiącu ciąży – odezwała się Sumaira. – Byłam taaaka wielka! – Wyciągnęła przed siebie ręce i wszystkie się roześmiałyśmy.

– Nie mogę się pozbyć myśli, że któregoś dnia się obudzę i będę wielka jak stodoła – powiedziałam. Przed zajściem w ciążę dużo biegałam, co pomogło mi poradzić sobie z żałobą i gdy tylko zaczęłam nosić dziecko, byłam w szczytowej formie. Nadal zostało we mnie trochę tamtej siły. Na pewno nie czułam się słaba ani ociężała. Dokuczały mi niektóre dolegliwości towarzyszące zaawansowanej ciąży, takie jak opuchnięte kostki czy częste bieganie do toalety, ale byłam daleka od komicznego obrazu ciężarnej kobiety przypominającej słonia, jaki widuje się w telewizji. Ani razu nie zalałam się w pracy łzami i udało mi się przetrwać ostatnich osiem miesięcy, nie mając ochoty na kiszone ogórki.

– Będziemy za tobą tęsknić, Price-Hewitt – odezwała się Tricia, tuląc się do mnie.

– A ja za wami. Nie przywiązujcie się za bardzo do mojej zastępczyni, bo wrócę do was, zanim się obejrzycie.

– Nie musisz się spieszyć – zapewniła mnie Angela. – Nie ma takiej potrzeby. Naciesz się córeczką.

Pokiwałam z namysłem głową. Nikt nawet słowem nie wspomniał o Aidenie. Nikt nie zauważył, że to przecież moje drugie dziecko. Zagryzłam wargę i usiłowałam zagłuszyć narastające we mnie poczucie winy.

– Jake na mnie czeka. – Wstałam odrobinę za szybko i poczułam, jak krew uderza mi do głowy. Trochę bolały mnie stawy, ale życzliwość koleżanek z pracy dodawała mi energii i czułam się tak silna, że mogłabym przenosić góry. Byłam gotowa stawić czoło kolejnemu wyzwaniu, szczególnie że na parkingu czekał na mnie Jake. Stanowił moją opokę w trudnych chwilach, czekał z wyciągniętą ręką, żeby mnie podtrzymać, gdybym upadała. A możecie mi wierzyć, że upadałam wiele razy. Po śmierci Aidena długo nie mogłam się pozbierać.

– Zadzwoń do nas, kiedy urodzi się maleństwo. Wszystkie chcemy ją poznać – odezwała się Amy. Przygryzła wargę i widziałam, że jej myśli krążą wokół mojego zaginionego synka, który od niej odszedł i nigdy nie wrócił.

– Tak, koniecznie przyjdź z nią do pracy. Nie pamiętam, kiedy ostatnio trzymałam w ramionach noworodka. Mój Oliver ma już prawie trzy lata, aż trudno w to uwierzyć – powiedziała Tricia, z zamglonym wzrokiem wspominając swojego wnuka.

– Oczywiście – zapewniłam je. – Nie mogę się już doczekać, żebyście ją poznały.

Zgarnęłam wszystkie kartki i prezenty do plastikowej torby i sięgnęłam po wielki bukiet róż owiniętych w celofan, z którego starannie oderwano nalepkę z ceną. Stałyśmy nieco skrępowane przy drzwiach i po raz pierwszy dostrzegłam na ich twarzach wahanie. Domyślałam się, nad czym tak dumały.

Amy otarła łzy z policzków. Mogłyśmy nie wspominać o istnieniu Aidena. Mogłyśmy nieświadomie podjąć decyzję o tym, że nie wypowiemy jego imienia, świętując nadchodzące narodziny mojego drugiego dziecka, ale Aiden był blisko, tak blisko, że niemal go widziałam, stojącego w cieniu obok przegródek na ścianie i stoliku w rogu. Był obecny we łzach Amy i znaczącym uśmiechu Sumairy. Był w moim sercu, pogrzebany w moich arteriach, zmieszany z moją krwią i DNA, każdym atomem, który czynił mnie tym, kim byłam.

Pożegnałam się, zeszłam po schodach i wyszłam na parking, ten sam, który przebiegłam tamtego koszmarnego dnia, gdy rzeka porwała mój kalosz, a skarpetka prawie zsunęła mi się ze stopy. Zobaczyłam srebrne audi i uśmiechniętą twarz siedzącego za kierownicą Jake’a.

– Jak było? – zapytał, kiedy odkładałam prezenty i kwiaty na tylne siedzenie. Przyszło mi do głowy, że będziemy musieli niedługo kupić fotelik dziecięcy. Do rozwiązania zostały tylko trzy tygodnie i mnóstwo spraw do załatwienia.

– Dobrze. Zobaczysz, jaką cudowną lalkę Amy kupiła dla maleństwa.

Jake zmarszczył czoło.

– Wyglądasz na padniętą. Chciałem zaproponować, żebyśmy pojechali gdzieś na herbatę, by to uczcić, ale chyba powinnaś wziąć ciepłą kąpiel i wskoczyć do łóżka. Może zamówimy coś na wynos z Da Vinci?

Nachyliłam się nad dźwignią zmiany biegów, żeby złożyć na policzku Jake’a czuły pocałunek.

– Brzmi doskonale.

Kiedy wyjeżdżaliśmy z parkingu, nie mogłam się powstrzymać przed ostatnim spojrzeniem na szkołę. Pracowałam w niej od pięciu lat i powinnam się już była przyzwyczaić do widoku starego wiktoriańskiego budynku, jednak nadal przywoływał on dawne wspomnienia. Dokładnie w tym momencie maleństwo kopnęło. Chwyciłam się za brzuch i poczułam kolejne kopnięcie.

Tak, wiem, że tam jesteś. W moim sercu jest miejsce również dla ciebie.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Silent Child

Copyright © 2017 Sarah A. Denzil

Copyright for the Polish edition © 2018 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2018

Projekt okładki © Sarah Dalton

Redakcja: Jacek Ring

Korekta: Dorota Wojciechowska 

Skład i łamanie: Jacek Antoniuk

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-420-1

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl

Redaktor prowadzący serii: Adrian Tomczyk