Tytuł oryginału: Mystery Man

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redakcja: Maria Śleszyńska

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Dorota Kielczyk, Monika Frączak

Copyright © 2011 by Kristen Ashley

All rights reserved

For the cover illustration © iStockphoto/feedough

© for the Polish edition by MUZA SA, Warszawa 2018

© for the Polish translation by Anna Lisowska

ISBN 978-83-287-0595-1

Wydawnictwo Akurat

Wydanie I

Warszawa 2018

FRAGMENT

Spis treści

Prolog Tajemniczy Mężczyzna

Rozdział pierwszy Załatwię cię

Rozdział drugi Podsłuch

Rozdział trzeci Epifania

Rozdział czwarty Przydałby się łom

Rozdział piąty Przystojniacy

Rozdział szósty Na ratunek

Rozdział siódmy Szósty zmysł

Rozdział ósmy Tak się poznaliśmy

Rozdział dziewiąty Skurcz żołądka

Rozdział dziesiąty Wady i zalety

Rozdział jedenasty Mała czarna i szpilki

Rozdział dwunasty Tacy mieliśmy być

Rozdział trzynasty Zupełnie zmarnowane

Rozdział czternasty Awaryjna

Rozdział piętnasty Będę ratować fretki

Rozdział szesnasty Nie na mojej zmianie

Rozdział siedemnasty Obowiązki obrońcy Gwendolyn Kidd

Rozdział osiemnasty Tasak

Rozdział dziewiętnasty Ciągle się zasłaniasz

Rozdział dwudziesty Musiałem przerwać

Rozdział dwudziesty pierwszy Mistrzyni w dawaniu kosza

Rozdział dwudziesty drugi O nic więcej nie proszę

Rozdział dwudziesty trzeci Cierpliwości

Rozdział dwudziesty czwarty Czacha

Rozdział dwudziesty piąty Obiecałeś

Rozdział dwudziesty szósty Nie jestem tego warta

Rozdział dwudziesty siódmy Zawiodłam się

Rozdział dwudziesty ósmy Boston

Rozdział dwudziesty dziewiąty Myliłam się

Rozdział trzydziesty Za dużo naraz

Rozdział trzydziesty pierwszy To moja siostra

Rozdział trzydziesty drugi Wszystko będzie dobrze?

Rozdział trzydziesty trzeci Piłkarzyki

Rozdział trzydziesty czwarty Tonę

Rozdział trzydziesty piąty Umowa stoi?

Rozdział trzydziesty szósty Podręcznik kobiety komandosa. Lekcja pierwsza

Epilog Pokaż mi te dołeczki

Prolog
Tajemniczy Mężczyzna

Poczułam, że kołdra zsuwa się ze mnie, a jego dłoń muska dół moich pleców. Ta dłoń była ciepła, gorąca wręcz; jak gdyby w jego żyłach krew pulsowała szybciej niż u przeciętnego mężczyzny.

Nie zdziwiłabym się, gdyby tak było naprawdę.

Otworzyłam oczy, wokół panowała ciemność. Zawsze było ciemno, gdy się zjawiał.

Wtedy odezwał się mój zdrowy rozsądek, jak zawsze, gdy przychodził do mnie on. Zażądał, bym zamknęła oczy i kazała mu odejść.

Wiem, że by mnie posłuchał. Nie protestowałby. Odszedłby równie bezszelestnie, jak się pojawił. I nigdy już nie wrócił.

Powinnam była tak zrobić. To byłoby roztropne. To byłoby rozsądne.

Chciałam tak zrobić. Naprawdę. Ta myśl wracała za każdym razem.

Wtedy poczułam, jak łóżko ugina się pod ciężarem jego ciała. Położył się tuż obok. Przyciągnął mnie do siebie. Już miałam się odezwać, jednak zanim zdołałam dopuścić rozsądek do głosu, on zamknął mi usta pocałunkiem.

Przez następne dwie godziny nie byłam w stanie myśleć o niczym.

Zalała mnie fala doznań.

I było mi tak dobrze.

***

W pokoju nadal panował mrok, gdy jego cień się przesunął.

Leżałam w łóżku i przyglądałam mu się. Poruszał się cicho jak kot. Dziwne. Słyszałam tylko szelest jego ubrania, poza tym panowała cisza.

Nawet jego cień miał w sobie męski wdzięk, męską siłę. To też było dziwne. Przyglądając się, jak mój Tajemniczy Mężczyzna się ubiera, miałam wrażenie, że oglądam taniec twardziela czy macho, jeżeli coś takiego w ogóle istniało. Nie, z całą pewnością nie istniało poza ścianami mojej sypialni, kiedy mnie odwiedzał. A dokładniej, poza tymi chwilami, gdy szykował się do wyjścia.

To było tak fascynujące, że zasługiwało na większą widownię. Ale gdybym miała go komuś pokazać, tym samym musiałabym się nim podzielić. Choć pewnie i tak się nim dzieliłam z połową kobiet w Denver, tyle że każda z nich dostawała swój prywatny show. Takie pomysły wystarczająco namieszały mi już w głowie, podobnie jak sam fakt, że do mnie przychodził. Wpuszczałam go do środka, a on cudownie mnie doprowadzał do rozkoszy, po czym sam dochodził. A potem, tak jak tej nocy, zaczynaliśmy od nowa.

Nie miałam najmniejszej chęci się nim dzielić, choć pewnie niestety tak było.

Podszedł do łóżka. Wciąż mu się przyglądałam. Nachylił się. Poczułam ciepło jego dłoni, gdy palcami delikatnie objął moje kolano. Z czułością pocałował mnie w udo, jego gorące wargi musnęły moją skórę, wywołując słodkie deszcze. Naciągnął kołdrę, przykrywając mnie aż do talii.

Leżałam na brzuchu. Przekręciłam głowę, żeby nie spuścić go z oczu ani na chwilę, dłoń wsunęłam pod policzek ułożony na poduszce. Przesunął się i zanurzył palce w moich włosach, delikatnie je odgarnął, jego wargi znalazły się tuż przy moim uchu.

– Na razie, mała – szepnął.

– Na razie – szepnęłam w odpowiedzi.

Odrobinę się jeszcze przysunął i ustami podrażnił czułe miejsce tuż za uchem, potem musnął je językiem. Kolejny dreszcz rozkoszy przebiegł po całym moim ciele.

Naciągnął wyżej kołdrę i przykrył mi ramiona.

Na koniec odwrócił się i już go nie było.

Wszystko w zupełnej ciszy, nie skrzypnęły nawet drzwi. Po prostu zniknął. Jakby nigdy go tu nie było.

Strasznie dziwne.

Przez chwilę wpatrywałam się w drzwi sypialni. Moje ciało było wciąż rozgrzane, upojone i zmęczone. W głowie mi huczało.

Obróciłam się na plecy i szczelnie otuliłam kołdrą swoje nagie ciało. Leżałam, wpatrując się w sufit. Nie wiedziałam nawet, jak ma na imię.

– Boże – szepnęłam. – Ale ze mnie szmata.

Rozdział pierwszy
Załatwię cię

Następny dzień spędziłam w domu przed komputerem.

Powinnam wziąć się do roboty. W ciągu dwóch tygodni musiałam skończyć trzy zlecenia, a ledwie zaczęłam. Byłam redaktorką pracującą na zlecenia. Płacono mi od godziny i jeśli jej faktycznie nie przepracowałam, nie zarabiałam nic. A zarabiać musiałam, żeby mieć co jeść i co na siebie włożyć. Moje ciało tak lubiło wszelakie ciuszki, tak ich pragnęło, że musiałam co jakiś czas ulegać zakupowej pokusie, inaczej sprawy mogłyby wymknąć się spod kontroli. Mój nałóg miał wiele twarzy, lubiłam różne stroje, niestety nie należały do nich te tańsze. Do tego remontowałam jeszcze dom. Nie miałam innego wyjścia, musiałam zarabiać.

No dobrze, to nie do końca prawda. Nie ja remontowałam dom. Część prac wziął na siebie mój ojciec, a resztą zajął się mój przyjaciel Troy. Powinnam raczej powiedzieć, że mam dom, który dzięki błaganiom i szantażom emocjonalnym remontują dla mnie inni.

Tak czy siak, konieczne były naprawy, nowe szafki i kafelki, które jakoś nie chciały same przywędrować do mnie ze sklepów budowlanych i oznajmić: „Chciałybyśmy z tobą zamieszkać, Gwendolyn Kidd, poprzyczepiaj nas do swoich ścian!”.

Takie rzeczy dzieją się niestety tylko w moich marzeniach, którym zresztą uwielbiam się oddawać, w moich snach na jawie.

Zupełnie jak wtedy, gdy siedziałam przed komputerem, wpatrzona w coś za oknem. Jedną stopę oparłam na siedzeniu krzesła, brodę ułożyłam na kolanie. Rozmyślałam o moim Tajemniczym Mężczyźnie, moim Boskim TM. Marzyłam, żeby przeżyć nasze spotkanie jeszcze raz. Byłabym inteligentniejsza, zabawniejsza, bardziej tajemnicza. Bardziej ponętna i błyskotliwa. Podbiłabym go poczuciem humoru, oczarowała wartką rozmową, znajomością polityki i światowych spraw. Opowiedziałabym mu o swojej działalności charytatywnej, przeszywając go przy tym spojrzeniem obiecującym życie pełne niekończących się orgazmów. Od razu poprzysiągłby mi wieczną miłość.

Albo przynajmniej wyjawił mi swoje imię.

W rzeczywistości byłam pijana i tyle.

Usłyszałam dzwonek do drzwi. Melodyjkę przerwał warkot, a ja otrząsnęłam się ze swojego wyrafinowanego snu na jawie, który zaczynał mi się już naprawdę podobać.

Poderwałam się, obiecując sobie, że zadzwonię do Troya i może uda mi się go przekonać, żeby za zgrzewkę piwa i pizzę domowej roboty naprawił mi dzwonek. Choć wówczas mógłby przyprowadzić tę swoją nową wkurzającą dziewczynę, która ciągle tylko marudziła albo kogoś obgadywała. Postanowiłam, że jednak zadzwonię w tej sprawie do ojca.

Zeszłam po schodach i przecięłam przestronny salon, ignorując zupełnie jego obecny stan. Pełno tam było pędzli i farb, szmat do czyszczenia, narzędzi elektrycznych i narzędzi nie całkiem elektrycznych, puszek, tubek, już sama nie wiem czego, a wszystko to fantazyjnie porozrzucane i przykryte warstwą pyłu. Udało mi przejść przez pokój, nie rwąc sobie włosów z głowy i nie wyjąc z rozpaczy. Robiłam postępy.

Dotarłam do drzwi wejściowych. Z obu stron ozdabiały je przepiękne wąskie witraże.

Dwa lata temu to właśnie one mnie skusiły.

Dwa lata temu, czyli jakieś sześć i pół miesiąca przed moim pierwszym spotkaniem z Tajemniczym Mężczyzną, weszłam do tego rozpadającego się domu i zobaczyłam witraże. „Biorę go” – oznajmiłam bez zastanowienia pośrednikowi, który aż cały się rozpromienił.

Mój ojciec, który nie zdążył jeszcze nawet wejść do środka, wzniósł tylko oczy do nieba. Długo mnie błagał. Przestrzegał jeszcze dłużej.

Ale i tak kupiłam ten dom.

Jak zwykle okazało się, że to ojciec miał rację.

Wyjrzałam przez wąskie boczne okienko i zobaczyłam Darlę, przyjaciółkę mojej siostry.

Cholera.

No, jasna cholera.

Nie znosiłam Darli, a Darla nie znosiła mnie. Po jakie licho do mnie przyszła?

Sprawdziłam, czy nie widać gdzieś za nią mojej siostry albo czy nie ukryła się w krzakach. Nie zdziwiłabym się, gdyby Ginger z Darlą rzuciły się na mnie, przywiązały do schodów i obrabowały mi dom. W moich mroczniejszych snach na jawie tak właśnie spędzały swój wolny czas. Byłam pewna, że nie jestem daleka od prawdy. Serio.

Nasze spojrzenia się spotkały. Darla wykrzywiła się, próbując wyglądać ładnie, ale do tego najpierw musiałaby nauczyć się delikatniej używać czarnej kredki do oczu. No i jeszcze błyszczyk mogłaby dobrać do koloru konturówki. Makijaż, który sobie zrobiła, raczej uroku jej nie dodawał.

– Widzę cię! – krzyknęła.

Westchnęłam.

Sięgnęłam do klamki, bo inaczej dziewczyna darłaby się wniebogłosy, a ja lubiłam swoich sąsiadów. Nie było powodu, żeby wysłuchiwali motocyklistki z piekła rodem, wydzierającej się pod moimi drzwiami o dziesiątej rano.

Uchyliłam je więc i stanęłam w progu, trzymając rękę na klamce.

– Cześć, Darla – przywitałam ją, starając się być możliwie miła, i nawet chyba mi się to udało.

– Mam w dupie twoje „cześć”. Jest Ginger? – spytała.

No właśnie!

Na pewno łazi i kradnie, co się da.

Siłą woli powtrzymałam się i nie przewróciłam oczami.

– Nie – odparłam.

– Lepiej od razu powiedz mi prawdę – zagroziła Darla. – Ginger, krowo, jeśli tam jesteś, to lepiej, kurwa, od razu wyłaź! – darła się, próbując zajrzeć do domu ponad moim ramieniem.

– Darla! Ciszej! – skarciłam ją.

– Ginger! Ginger, ty głupia, durna krowo! Rusz dupsko i wyłaź! – krzyczała, wyciągając szyję i stając na palcach.

– Zamknij się, Darla, mówię poważnie! Ginger tu nie ma. Nigdy tu nie przychodzi. Dobrze o tym wiesz. Zamknij się i spadaj – wycedziłam. Siłą wypchnęłam ją za próg i zatrzasnęłam za nią drzwi.

– Sama się zamknij! – wrzeszczała. – I nie bądź głupia. Wiem, że jej pomagasz…

Uniosła dłoń z wyprostowanym kciukiem, pozostałe palce wycelowane były we mnie. Nagle zgięła kciuk i wydymając policzki, wydała z siebie dźwięk przypominający wystrzał. W innej sytuacji doceniłabym pewnie jej zdolności aktorskie, ale teraz nie było mi do śmiechu, bo wpatrywała się we mnie przeszywającym wzrokiem. Nieźle mnie wystraszyła.

– Słucham? – szepnęłam, zamiast pogratulować jej talentu, który właśnie odkryłam.

Opuściła dłoń, stanęła na palcach w tych swoich motocyklowych buciorach i spojrzała mi prosto w oczy.

– Z-a-ł-a-t-w-i-ę c-i-ę. Ją zresztą też – wycedziła przerażająco spokojnym głosem. – Więc nie bądź głupia. Kumasz?

– Czy Ginger ma jakieś kłopoty? – spytałam niemądrze. To pytanie padało już tyle razy i zawsze odpowiedź była tylko jedna. Miała.

Darla spojrzała na mnie jak na wariatkę. Znowu uniosła dłoń i powtórzyła numer z wystrzałem. Tym razem celowała w głowę. Potem odwróciła się i z impetem ruszyła w stronę ulicy.

Odprowadziłam ją wzrokiem. Odruchowo zarejestrowałam, że miała na sobie obcisłą bluzkę bez rękawów, a na niej rozpiętą czarną skórzaną kurtkę. Do tego poprzecieraną dżinsową miniówkę – za taki zestaw mogliby ją aresztować w co najmniej kilku stanach, i to zarówno za obrazę moralności, jak i za brak gustu. Strój uzupełniały czarne kabaretki i motocyklowe buciory. Na dworze było z pięć stopni, a ona nie miała nawet szalika.

Moje myśli wirowały wokół efektów dźwiękowych zaprezentowanych przez Darlę i kłopotów mojej siostry.

Cholera. Jasna cholera.

Całą drogę autem przekonywałam samą siebie, że to dobry pomysł. Choć wiedziałam, że dobry to był mój pierwotny plan, zgodnie z którym zaraz po tym, jak Darla sobie poszła, miałam złapać za telefon i zadzwonić do ojca. Ten drugi plan był do dupy.

Mój ojciec i jego żona Meredith wyrzekli się Ginger już jakiś czas temu. Dokładnie rzec biorąc, w chwili, gdy tuż po powrocie z cudownych wakacji na malowniczej Jamajce zastali ją w swoim domu. Klęczała właśnie na podłodze w salonie, a głowę miała między nogami jakiegoś półnagiego faceta ze spuszczonymi spodniami. Koleś najwyraźniej był nieprzytomny, a Ginger na totalnym haju. Tak się czegoś naćpała, że nie zdawała sobie nawet sprawy, gdzie jest.

Salon, podobnie jak reszta domu, wyglądał jak po przejściu tajfunu.

To chyba jasne, dlaczego nie miałam najmniejszej ochoty opowiadać ojcu o kolejnych ekscesach Ginger. Zwłaszcza że to nie był wcale najgorszy jej numer, dla nich po prostu to był jej ostatni. Od tego czasu wiedli beztroskie życie bez Ginger i bardzo nie chciałam psuć im tego stanu.

Dlatego nie zadzwoniłam do ojca.

Zamiast tego pojechałam do chłopaka Ginger – Doga. Dog należał do gangu motocyklistów i był twardzielem jakich mało, ale lubiłam go. Był dowcipny i chyba kochał moją siostrę. Zmieniała się przy nim. Nie jakoś specjalnie, ale można było z nią wytrzymać.

Co prawda, Dog był najprawdopodobniej przestępcą, ale jak na ironię miał dobry wpływ na Ginger. A takie osoby nie pojawiały się zbyt często. Przez ostatnie dwadzieścia pięć lat nie pojawiła się ani jedna. Skoro Darla, jej jedyna przyjaciółka, niedwuznacznie zasugerowała mi, że tym razem Ginger wpadła w jeszcze większe tarapaty niż zazwyczaj, wiedziałam, że muszę coś zrobić. Ale jako że chodziło o Ginger, potrzebowałam wsparcia, a najlepiej by było, gdybym mogła podrzucić ten problem komuś innemu.

I dlatego wybrałam Doga.

Podjechałam do sklepu z częściami samochodowymi na Broadwayu. Znałam go, jeszcze zanim poznałam Doga, i odkryłam, że części samochodowe były tylko przykrywką dla ciemnych interesów. Miejsce nazywało się Ride, a ja zawsze umiałam znaleźć wymówkę, żeby pojechać tam na zakupy. W Ride były tylko naprawdę fajne rzeczy. Tam kupiłam płyn do wycieraczek i maty na siedzenia, które były świetne, najlepsze, jakie kiedykolwiek miałam. A gdy w wieku dwudziestu lat przechodziłam przez jedną z wielu faz i chciałam odpicować sobie auto, kupiłam tam opaskę na kierownicę z różowego futerka i błyszczącego króliczka Playboya do powieszenia na wstecznym lusterku.

Wszyscy wiedzieli, że na tyłach Ride mieści się potrójny warsztat, ale nie przyjmowano tam zwykłych samochodów czy motocykli. Przyjeżdżali tam tylko klienci z autami robionymi na zamówienie, i to z całego świata. W Ride robiono też własne auta i motory. Były niesamowite. Kiedyś czytałam o nich w magazynie „5280”. Podobno gwiazdy filmowe i inni celebryci zamawiali tam swoje bryki i z tego, co widziałam na zdjęciach, łatwo było się domyślić dlaczego. Sama bym taką zamówiła, ale jako że nie miałam luźnych setek tysięcy dolarów, umieściłam ją na swojej liście marzeń, zaraz pod diamentową bransoletką od Tiffany’ego, którą z kolei poprzedzały szpilki od Jimmy’ego Choo.

Wysiadłam z auta i ruszyłam w stronę sklepu, mając nadzieję, że wyglądam odpowiednio. Zebrałam włosy wysoko z tyłu głowy i związałam je w dziewczęcy kucyk, włożyłam biodrówki, buty na niskim obcasie i swoją motocyklową kurtkę, zupełnie inną niż ta Darli. Moja była ze skóry licowej, z lekkim pikowaniem na wysokiej talii. Obrębiona była krótkim, ciepłym futerkiem, którego miękkie kępki ozdabiały też rękawy. Moim zdaniem wyglądałam w niej superseksownie, a do tego udało mi się ją kupić z superrabatem. Jedynie do tego futerka nie byłam przekonana. Nie żebym sądziła, iż motocykliści przejmują się prawami zwierząt, myślałam raczej, że uznają to futerko za potwarz dla swojego stylu i mnie za nie zlinczują.

A co mi tam! Jest ryzyko, jest zabawa.

Wyprostowałam się i weszłam do przepastnego wnętrza. Skierowałam się do pierwszej z brzegu szerokiej lady. W sklepie była tylko jedna kasa, choć czasem bywał tu niezły tłum. Nie miałam numeru komórki Doga, więc chciałam po prostu spytać, czy ktoś wie, gdzie mogę go znaleźć. Nie spodziewałam się, że za kontuarem zobaczę tego długowłosego, barczystego i wytatuowanego od stóp do głów motocyklistę we własnej osobie. Po drugiej stronie lady stał jeszcze jeden groźnie wyglądający motocyklista, a po mojej – kolejni trzej. Wszyscy gapili się na mnie, od chwili gdy przekroczyłam próg sklepu.

– Siema, Dog – zagadnęłam z uśmiechem, podchodząc bliżej. Jego przeszywające spojrzenie spowodowało, że zatrzymałam się w pół kroku.

Ups.

Zmrużył oczy i nie próbował nawet ukryć tego, że sam mój widok potwornie go wkurzył.

– Nie myśl, że mnie nabierzesz! – ryknął. W ułamku sekundy spróbowałam przypomnieć sobie ciosy, których uczyłam się kiedyś na kursie samoobrony, tyle że byłam tylko na jednych zajęciach i trwały zaledwie pół godziny.

– Myślisz, że możesz tu sobie przychodzić i mnie wkręcać? – powtórzył, gdy nic nie odpowiedziawszy, stałam bez ruchu.

– Ale ja nie po to przyszłam – wydusiłam, bo przecież faktycznie tak było.

– Przysłała cię ta zdzira? – spytał, unosząc wysoko brwi.

Ups do kwadratu. Powiedział „zdzira”. To słowo nie ma może wielkiej wagi w świecie gangów motocyklowych, ale dla całej reszty populacji jest dość obraźliwym określeniem. Dobrze to nie wróżyło.

– Wiem, że to ona cię tu przysłała. Jezu, Gwen. Dostałaś jedno ostrzeżenie, kobieto, to się ogarnij. Zabieraj ten swój słodki tyłeczek i… wynoś się z stąd – poradził mi.

Nieźle. Dog uważa, że mam słodki tyłeczek. Co prawda właśnie mi groził, ale ponieważ nie był zupełnie odrażającym mężczyzną, wydało mi się to nawet miłe.

Skupiłam się jednak na ważniejszych sprawach. Wzięłam głęboki wdech i zrobiłam krok do przodu. Pozostali motocykliści ruszyli w moją stronę, a dokładniej rzecz ujmując, ruszyli na mnie z minami zbirów, więc się zatrzymałam.

– Nikt mnie nie przysłał – powiedziałam do Doga.

– Byłem dla ciebie miły, mała. Spadaj już – rzucił.

– Naprawdę nikt mnie nie przysłał. Była dziś u mnie Darla i nieźle mnie nastraszyła. Tak robiła – odparłam, podniosłam rękę i powtórzyłam numer z wystrzałem, choć moje efekty dźwiękowe nie umywały się do tego, co zaprezentowała Darla. – Była śmiertelnie poważna, dlatego od razu przyjechałam do ciebie, żeby dowiedzieć się, co tym razem ta moja siostra wymyśliła – dokończyłam.

– Dobrze nie jest – odparował Dog natychmiast. – Jest bardzo źle.

Zamknęłam oczy. Westchnęłam. Specjalnie głośno westchnęłam. Byłam w tym dobra. Przez moją siostrę często musiałam tak wzdychać. Miałam to przećwiczone. Otworzyłam oczy.

– Zakładam, że nie jesteście już razem – domyśliłam się.

– Nie, mała, nie jesteśmy – potwierdził Dog.

Cholera.

– Co tym razem wymyśliła? – spytałam.

– Wolisz nie wiedzieć – rzucił.

– Szuka jej policja? – Chociaż tyle chciałam wiedzieć.

– Pewnie tak – uciął.

– Coś jeszcze jest nie tak, prawda? – zapytałam, przyglądając mu się uważnie.

– Mała, Ginger ma mnóstwo różnych problemów. Ale jeżeli nawet szukają jej gliny, to jest to najmniejsze z jej zmartwień – odparł.

– O rany – szepnęłam.

Dog tylko pokiwał głową i rzucił spojrzenie komuś, kto stał za mną.

– Co to za jedna? – zapytał jakiś głęboki, ponury głos, zanim zdążyłam się obejrzeć, żeby sprawdzić, na kogo patrzy Dog.

Wtedy go zobaczyłam. Zazwyczaj nie podobają mi się motocykliści, ale dla tego kolesia mogłabym kupić sobie harleya. Był dość wysoki. Miał szerokie, muskularne bary, wytatuowaną szyję i ramiona. Od razu poczułam, że mogłabym je oglądać bez końca, może nawet napisać o nich książkę. Miał lekko szpakowate włosy, ale krucza czerń wciąż przeważała, były dość długie i lekko falujące, ale nie za bardzo, tak w sam raz. Miał też czarną przydługą kozią bródkę, która zwisała mu w genialny, typowy dla motocyklistów sposób. Widać było, że od kilku dni się nie golił. Ale to tylko dodawało mu uroku.

Na opaleniźnie dokoła jego niebieskich oczu widać było kilka jasnych błyszczących punktów. Można było podsumować go w jeden tylko sposób: Boski Motocyklista.

– Siema – szepnęłam. Przeniósł wzrok z Doga na mnie, a ja poczułam dreszcz.

Omiótł mnie spojrzeniem od stóp do głów. Kolejny dreszcz.

– Siema – odpowiedział tym swoim głębokim głosem.

I jeszcze jeden.

Och!

– Śruba, spoko, ona jest ze mną – wyjaśnił Dog. Odwróciłam się na pięcie i zobaczyłam, że Dog wyszedł zza lady i idzie w moim kierunku.

– Z tobą? – spytałam cicho, ale jego spojrzenie natychmiast mnie uciszyło.

– Zamknij się – rzucił Dog.

Zamknęłam się więc i odwróciłam plecami do Gorącego Motocyklisty.

– A Sheila o niej wie? – spytał.

– Sheila? – Spojrzałam pytająco na Doga, który teraz stał tuż obok mnie.

– To ile ty masz tych kobiet? – nie dawał za wygraną Boski Motocyklista.

– To nie moja kobieta, stary, to przyjaciółka. Jest w porządku – odparł Dog.

– No dobra, ale kim ona jest? – dopytywał Boski, przez innych zwany Śrubą.

– Ma na imię Gwen – powiedział Dog, a Śruba obrzucił mnie takim spojrzeniem, że zamarłam.

Potem jego usta ułożyły się miękko w kształt mojego imienia.

– Gwen – powiedział.

Kolejny dreszcz.

Zawsze dość przepadałam za swoim imieniem. Uważam, że jest ładne. Ale gdy wypowiedział je Śruba, zaczęłam je uwielbiać.

– To kim ty jesteś, Gwen? – to pytanie skierował już do mnie.

– Ja… ja jestem przyjaciółką Doga – odparłam.

– To już ustaliliśmy, skarbie – oznajmił. – A skąd znasz mojego kumpla?

– To siostra Ginger – wyjaśnił Dog. Potężne ciało Śruby natychmiast się napięło. Przez chwilę wyglądał tak przerażająco, że nie byłam w stanie oddychać.

– Mam nadzieję, że przyniosła kasę. – Głos Śruby był równie przerażający co jego postura, a nawet może jeszcze bardziej.

– Nie są z Ginger blisko. Już ci mówiłem, ona jest w porządku. Wyluzuj – przekonywał go Dog.

– Jest siostrą wroga – wycedził Śruba.

Serce zaczęło walić mi jak młotem.

Nie chciałam być siostrą wroga, nie chciałam mieć nic wspólnego z żadnym wrogiem, a już na pewno nie z wrogiem tego kolesia. Może i był przystojny, ale był też cholernie przerażający.

Trzeba to jakoś wyjaśnić. I to szybko.

Zdjęłam z ramienia torebkę i ją rozpięłam.

– Ech, Ginger. Skaranie boskie. Zawsze tak było, odkąd obcięła włosy moim lalkom Barbie. Miała wtedy trzy lata. Ja byłam starsza, właściwie już za duża na lalki. Ale to były moje lalki Barbie. Nie mogła ich zostawić w spokoju? I po co obcinała im włosy? – wyrzuciłam z siebie, zerkając na Doga. – Tylko wariaci tak robią. Powinniśmy byli się już wtedy domyślić. Trzylatka z nożyczkami, a potem tylko chaos i łzy. Zawsze były z nią kłopoty, zawsze. – Nie przerywając paplania, znalazłam w torebce książeczkę czekową i długopis.

Wyjęłam ją i otworzyłam, pstryknęłam długopis, przyłożyłam do kartki i spojrzałam na Śrubę.

– To ile jest wam winna? – spytałam poirytowana; nie miałam ochoty po raz kolejny ratować tyłka Ginger, zwłaszcza że chodziło o kasę i wkurzonych motocyklistów.

Wtedy zauważyłam, że Śruba się rozluźnił i już nie był taki przerażający. Wyglądał, jakby miał wybuchnąć śmiechem. Do twarzy mu z tym było.

Ale nie miałam czasu przyglądać się miłemu obliczu Śruby ani niczemu innemu (jego tatuażom czy włosom), chciałam wrócić do domu, przygotować dużą porcję ciasta na ciasteczka i zjeść ją całą na surowo. Całą.

– Ile? – prychnęłam.

– Dwa miliony trzysta pięćdziesiąt siedem tysięcy i sto siedem dolarów – wyrecytował Śruba. Poczułam, jak opada mi szczęka. Między wąsikami a kozią bródką Śruby pojawił się powalający śnieżnobiały uśmiech, który od razy wrył się gdzieś w moim mózgu. – I jeszcze dwadzieścia centów – dorzucił.

– O mój Boże – wyszeptałam.

– Potrzebujesz reanimacji usta-usta? – spytał Śruba, nachylając się. Zrobiłam krok w tył, zamknęłam usta i pokręciłam głową.

– Szkoda – zamruczał Śruba i wyprostował się.

– Moja siostra jest wam winna ponad dwa miliony dolarów? – szepnęłam.

– Tak – odpowiedział Śruba.

– Ponad dwa miliony? – upewniłam się jeszcze.

– Tak – potwierdził.

– A może zaszła jakaś pomyłka w księgowości? – zapytałam z nadzieją w głosie.

Śruba uśmiechnął się jeszcze szerzej. Skrzyżował swoje wielkie wytatuowane ramiona na szerokiej klacie i pokręcił głową.

– Może to w innej walucie, tylko zapomniałeś. W peso? – zasugerowałam.

– Nie – uciął.

– Nie mam tyle pieniędzy – wyjaśniłam, choć pewnie się tego spodziewał.

– Śliczną masz kurteczkę, słonko, ale już się domyśliłem – potwierdził moje przypuszczenia.

Z jednej strony fajnie, że futerko przy rękawach go nie zniechęciło. Z drugiej, to straszne, że moja siostra była mu winna aż dwa miliony dolarów.

– To może chwilę potrwać, zanim zbiorę taką sumę – wyjaśniłam. – Może nawet całą wieczność – dodałam.

– Kochana, nie możemy tyle czekać – odparł, wciąż szczerząc zęby. Wyglądał, jakby miał zaraz wybuchnąć śmiechem.

– Tego się obawiałam – wybąkałam, po czym pstryknęłam długopisem, zamknęłam książeczkę czekową, wszystko to wrzuciłam do torebki i zaczęłam tracić zmysły.

To znaczy miałam dobry powód, żeby je stracić. Ten powód nazywał się Ginger Penelope Kidd.

– Dlaczego ja? Dlaczego? – domagałam się odpowiedzi od Doga. – Spokojnie sobie przyszłam na świat, a siedem lat później, trach! Zostałam pokarana siostrzyczką z piekła rodem. Czemu nie mogę mieć siostry, z którą można plotkować i wymieniać się sekretami idealnego makijażu? Czemu nie mogę mieć siostry, która zadzwoni do mnie, gdy znajdzie superprzecenę i w dodatku zanim inni wszystko rozdrapią, przejrzy stertę ciuchów, wybierając te, w których wyglądałabym naprawdę oszałamiająco? Czemu nie mogę mieć siostry, która wpadałaby do mnie, żeby razem pooglądać Hawaii Five-O, wspólnie zachwycać się Steve’em McGarrettem i marzyć o camaro? Czemu? No, powiedźcie mi, czemu? – teraz już krzyczałam.

– Gwen, skarbie, spróbuj się trochę uspokoić – wymamrotał Dog. Przysięgam, że widziałam w jego oczach wahanie, czy nie powinien mi czasem przywalić, dla mojego własnego dobra.

– Uspokoić? – dalej krzyczałam. – Uspokoić? Jest wam winna dwa miliony dolarów. Obcięła włosy moim lalkom Barbie. Ukradła wisiorek, który babcia dała mi na łożu śmierci, i zastawiła, żeby kupić trawę. Na Święto Dziękczynienia upiła się i przy stole wsadziła mojemu chłopakowi rękę w spodnie. On był bardzo religijny, chodził do kościoła i w ogóle, a po wygłupach Ginger (bo ręka w spodniach to nie wszystko, przyłapał ją też na wciąganiu koki w łazience) uznał, że moja rodzina to banda wariatów, a może nawet kryminalistów. Zerwał ze mną tydzień później. Może i był religijny, właściwie jak się teraz nad tym zastanowię, to trochę nudny, ale wtedy mi się podobał. To był mój chłopak! – darłam się już na całe gardło.

– Słonko – powiedział Śruba, a ja zwróciłam się w jego stronę całym ciałem i zdałam sobie sprawę, że przysunął się bliżej.

– Co? – warknęłam, odrzucając głowę do tyłu.

Podniósł rękę, ujął mnie delikatnie za szyję.

– Mała, uspokój się – szepnął mi do ucha.

– Spoko, luz – odpowiedziałam również szeptem.

Jego oczy uśmiechnęły się do mnie.

Poczułam dreszcz.

Ciągle trzymał dłoń na mojej szyi i musiał to poczuć, bo jego palce jeszcze mocniej wbiły się w moją skórę. W jego oczach błysnęło coś, co wywołało kolejny dreszcz, tym razem tam, gdzie nie mógł go poczuć. Ale ja mogłam. I to jak.

Czas się zbierać.

– Mogłabym sprzedać telewizor i nerkę, ale obawiam się, że to i tak nie wystarczy, więc może lepiej będzie, jak moja siostra sama się tym zajmie – zasugerowałam nieśmiało, próbując uwolnić się z jego uścisku, choć jednocześnie bałam się poruszyć.

– Nikt nie każe ci nadstawiać głowy za Ginger – powiedział cicho.

– To dobrze – odparłam.

– Ani w ogóle za nikogo.

– To… dobrze? – wymamrotałam, bo nie chciałam nadstawiać głowy za Ginger ani za nikogo innego, naprawdę bardzo nie chciałam.

Jego silne palce wciąż obejmowały moją szyję, przyciągnął mnie lekko do siebie, tak że musiałam niemal stanąć na palcach, a jego twarz była nagle tuż obok. Bardzo blisko. Za blisko. Bałam się kolejnego dreszczu.

– Chyba nie rozumiesz, o czym mówię – ciągnął spokojnie dalej. – Jeśli z powodu Ginger zrobi się gorąco i znajdziesz się na celowniku, wspomnij tylko moje imię, kumasz?

O nie, czyli było naprawdę źle. Jakby dwumilionowy dług u gangu motocyklistów to było mało. Podejrzewałam, że trzeba się nieźle postarać, żeby wpaść w jeszcze większe tarapaty. Ale jeśli to w ogóle było możliwe, Ginger na pewno się udało.

– No… nie bardzo…. nic z tego nie rozumiem – powiedziałam z całą szczerością. Uznałam, że to najlepsza taktyka wobec Śruby.

– Słuchaj, słonko, jeżeli coś ci będzie grozić, to powołaj się na mnie. Moje imię zapewni ci ochronę – wyjaśnił. – Teraz kumasz?

– No… powiedzmy. Ale czemu miałoby mi coś grozić? – spytałam.

– Twoja siostra nasrała we własne gniazdo, nasrała w cudze gniazda, nasrała wszędzie. Weszłaś tu dziś jak gdyby nigdy nic. Ale nie właduj się podobnie, bo… – Zawiesił głos. – Nie każdemu spodobasz się tak jak mnie. Rozumiesz?

– Tak – powiedziałam cicho. Ucieszyło mnie, że mu się spodobałam, i jednocześnie zaczęłam bardzo żałować, że jednak nie zadzwoniłam do ojca albo, no nie wiem, nie wsiadłam do samolotu do Francji. – Ale… jeśli będę musiała powołać się na ciebie… co to właściwie znaczy? – wybąkałam.

– To znaczy, że mam cię na oku.

O rany.

– Na oku? – chciałam się upewnić.

Uśmiechnął się szeroko, ale nic nie odpowiedział.

– Ale co to właściwie znaczy? – powtórzyłam.

– To znaczy, że w razie czego wskoczę na motor i wyciągnę cię z opresji, ale pogadamy o tym, jak przyjdzie co do czego – rzucił.

– Na pewno nic mi nie będzie – zapewniłam go, modląc się w myślach, żeby to była prawda.

Uśmiechnął się jeszcze szerzej.

Puścił moją szyję, jednocześnie zsuwając z mojego ramienia torebkę, i zanim zdążyłam zaprotestować, już w niej grzebał. Stwierdziłam, że lepiej nie protestować. Raz już mnie dotknął i nie miałam najmniejszej ochoty na powtórkę. Nie byłam pewna, jak bym zareagowała, ale niestety mogłabym mu paść w ramiona. Poza tym uznałam, że raczej nie wygrałabym z nim przepychanki o torebkę, więc niech bierze, co chce. Miałam przy sobie swój najdroższy błyszczyk. Jeśli chce go zabrać i dać jednej ze swoich lasek, nie zamierzam protestować.

Znalazł moją komórkę, wyciągnął ją i otworzył, wstukał jakiś numer, zamknął, wrzucił z powrotem do torebki i zawiesił mi ją na ramieniu.

– Teraz masz już mój numer, kochanie. Będziesz mnie potrzebować, dzwoń. Nie będziesz mnie potrzebować, ale po prostu będziesz miała ochotę zadzwonić, dzwoń śmiało. Kumasz, mała? – spytał.

Poprawiłam torebkę na ramieniu i przytaknęłam. Musiałam mu się naprawdę spodobać.

Powstrzymałam kolejny dreszcz.

– Miło było cię poznać, Gwen – powiedział miękkim głosem.

– No, na razie – szepnęłam. Odwróciłam się i zobaczyłam, że Dog się do mnie uśmiecha.

– Cześć – rzuciłam w jego stronę.

– Na razie, kotku – powiedział tak, jakbyśmy faktycznie mieli się znów spotkać. Musiałam powstrzymać kolejny dreszcz.

Odwróciłam się do grupy motocyklistów, którzy cały czas stali w głębi sklepu. Teraz wszyscy się uśmiechali, wyglądając przy tym jeszcze bardziej przerażająco, niż gdy mieli groźne miny.

– Cześć – powiedziałam i pomachałam im ręką.

– Na razie, mała – rzucili, kiwając lekko głowami.

A potem zabrałam się stamtąd w cholerę.

Rozdział drugi
Podsłuch

Miałam o czym myśleć w drodze do domu.

Po pierwsze, zastanawiałam się nad swoją siostrą i nad tym, dlaczego się jej nie wyrzekłam jak mój ojciec i Meredith. Nie była nawet moją rodzoną siostrą, tylko przyrodnią. Wprawdzie nigdy nie przyłapałam jej w swoim salonie, robiącej laskę nieprzytomnemu kolesiowi, ale zrobiła wiele gorszych rzeczy. Dużo gorszych. Trzeba było już dawno z nią zerwać kontakt i o niej zapomnieć.

To ironia losu, że mój ojciec najpierw ożenił się z moją matką, która była niezłym ziółkiem, a potem poślubił anioła i z tego związku wyszło im dziecko z piekła rodem.

Mama zostawiła nas, kiedy miałam trzy lata, ale co jakiś czas wracała. Niewiele pamiętam, ale wiem, że była niesamowita. Miała gdzieś zakazy i dyscyplinę. Zawsze objadałyśmy się tłustym jedzeniem, które wszystko brudziło, zabierała mnie w fajne miejsca, dobrze się razem bawiłyśmy.

Aż pewnego razu poznała kolesia, który jej się naprawdę spodobał. To było podczas naszego wspólnego weekendu. Poszła z nim do hotelu, a mnie zostawiła na dworze z torebką cukierków i przykazaniem, żebym czekała, aż mnie zawoła.

Siedziałam więc na ławce, machałam nogami i zajadałam te cukierki. I tak przez kilka godzin. Zauważył to menadżer hotelu i wezwał policję. Zanim przyjechali, ja już gdzieś sobie poszłam, bo strasznie mi się nudziło, i to policjanci mnie znaleźli. Podyktowałam im numer do domu, którego tata kazał mi nauczyć się na pamięć. Zadzwonili i tata po mnie przyjechał. Wydzierał się potem na mamę, a jej nowy kochanek krzyczał, żeby byli ciszej, bo on chciałby się wyspać. Nigdy więcej już nie widziałam mamy. Nigdy.

Przez jakiś czas za nią tęskniłam, ale tak naprawdę nie znałam jej za dobrze, a wtedy Meredith stała się już częścią naszego życia.

Meredith była cudowna. Była najlepszą macochą na świecie. Była urocza i zabawna, i bardzo kochała mojego ojca. Bardzo. Zawsze trzymała w kuchni pyszne ciasteczka. Dla dziewczynki, którą właściwie wychowywał sam ojciec, i to zupełnie typowy ojciec, Meredith była ideałem.

Wzięli ślub, a ja sypałam im kwiatki. Ale nie byłam wcale jak wszystkie inne dziewczynki sypiące kwiatki – bo Meredith, idąc do ołtarza, jedną ręką trzymała pod ramię mojego ojca, a drugą podała mnie. Najważniejszy dzień w jej życiu był naszym wspólnym świętem. Wyraźnie pokazała wszystkim, że idzie do ołtarza nie tylko po to, żeby poślubić mężczyznę, ale żeby zbudować z nim rodzinę. Miałam sześć lat i nigdy nie zapomnę, jak wspaniale się dzięki niej wtedy czułam. Nigdy.

Ale taka była Meredith. Nie po raz pierwszy tak mnie wyróżniła. I nie po raz ostatni.

Później urodziła się Ginger i to było jak czas z moją mamą, tylko razy pięć milionów.

To był bardzo brutalny zwrot akcji – dla taty, dla Meredith i dla mnie.

Jadąc do domu, rozmyślałam też o Śrubie. O tym, co powiedział, jak wyglądał, jak się przy nim czułam.

Już i tak regularnie sypiałam z mężczyzną, którego imienia nie znałam. Spotkałam go w restauracji niecałe półtora roku wcześniej, wróciliśmy wtedy razem do mnie do domu. Przespałam się z nim i to był najlepszy seks w historii. Na szczęście, a może niestety, zależy jak na to spojrzeć, on wrócił po więcej. Za każdym razem udowadniał, że ta pierwsza noc nie była szczęśliwym przypadkiem, ale zapowiedzią wielu cudownych przeżyć.

Nie dałam mu klucza. Nie wiedziałam, jak dostawał się do środka. Ale jakoś to robił. Nie przychodził co noc. Czasem tylko raz w tygodniu, czasem dwa razy.

Zdarzało się, że nie było go cały tydzień. Raz czekałam aż trzy tygodnie i zaczynałam już panikować – i to uczucie mnie przeraziło.

Jednak on zawsze wracał. Zawsze.

Mając swojego Tajemniczego Mężczyznę, nie potrzebowałam Śruby, z którym na pewno wiązały się kłopoty. No dobrze, spodobałam mu się, poza tym wiedziałam, jak ma na imię, a on znał moje (swoją drogą, Tajemniczy Mężczyzna nigdy o moje nie spytał). Tylko że moja siostra była mu winna dwa miliony dolarów i Śruba potrafił był groźny.

Powiedział, że mogę być na celowniku i że może coś mi grozić. Nie chciałam, żeby ktokolwiek mnie szukał, i miałam dość własnych kłopotów, w końcu byłam też córką swojej matki. Jeszcze tego brakowało, żeby Ginger wciągała mnie w swoje sprawy.

W drodze powrotnej myślałam też o swoim Tajemniczym Mężczyźnie. Dzień po nocnej wizycie moje myśli zawsze krążyły wokół niego. Zastanawiałam się, co jest ze mną nie tak, że nie każę mu się wynosić. Martwiłam się, jak mając najsłodszego kochanka na świecie, dam radę znaleźć kogoś innego. Odkąd poznałam mojego TM, byłam może na trzech randkach i z nikim się nie kochałam. Żaden z nich nie umywał się nawet do TM, nie chciałam kolejnych randek ani kolejnych kroków. Mój TM tak cudownie całował.

Zupełnie popieprzył mi życie.

Nie, to nieprawda. Sama je sobie popieprzyłam.

Wszystkie te myśli kłębiły mi się w głowie, gdy parkowałam auto, a potem gdy doszłam do drzwi i przyglądając się swoim butom, przekręciłam klucz w zamku.

Nic nie mogło mnie przygotować na to, co się miało wydarzyć za chwilę, nawet gdybym nie bujała właśnie w obłokach, nie byłabym mniej zaskoczona.

Gdy tylko weszłam, drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Czyjaś ręka popchnęła mnie z całej siły do tyłu. Jakiś mężczyzna napierał na mnie całym swoim ciężarem, przyciskając do drzwi. Podniosłam wzrok i spojrzałam w dziwnie znajome ciemne oczy.

Tylko raz widziałam je za dnia. Nigdy nie włączał światła, gdy przychodził do mnie w nocy.

Boże, zapomniałam już, jaki jest piękny. Nawet śniąc na jawie, nie umiałam oddać jego uroku.

– Co ty tu robisz? – szepnęłam.

– Czyś ty zupełnie zwariowała? – warknął prosto w moją twarz.

– Słucham? – zapytałam zaskoczona jego agresywnym tonem i samym pytaniem.

– Pojechałaś do Ride jak gdyby nigdy nic? Czyś ty zwariowała, do cholery? – wykrzyczał.

Zamrugałam zaskoczona. Po pierwsze, skąd wiedział, że byłam w Ride? Po drugie, czemu przyszedł w ciągu dnia? I po trzecie – skąd ta wściekłość na jego przepięknej twarzy?

– No, mała, słucham – zażądał odpowiedzi.

Kurczę. Był groźniejszy niż Śruba, Dog i cały ten gang motocyklistów razem wzięty.

– Gwen, czekam na odpowiedź. – W jego głosie pobrzmiewała groźba.

Znów zamrugałam.

– Wiesz, jak mam na imię?

Spojrzał na mnie z góry.

Zrobił krok w tył, przeczesał palcami swoje krótko przystrzyżone czarne włosy i pokręcił głową. Jednak ani na chwilę nie uwolnił mnie z przygniatającego uścisku.

– Jezu, jesteś niemożliwa.

– Słucham? – szepnęłam.

Oparł ręce na biodrach i nachylił się tak, by jego twarz znalazła się tuż przy mojej.

– Tak, Gwen, wiem, jak masz na imię. Nazywasz się Gwendolyn Piper Kidd. Masz trzydzieści trzy lata. Jesteś redaktorką freelancerką. Płacisz podatki i rachunki na czas, podobnie jak raty kredytu. Przez dwa lata byłaś żoną kolesia, który nie umiał utrzymać fiuta w spodniach. Od tego czasu ożenił się już trzy razy i właśnie jest w trakcie czwartego rozwodu. Twój ojciec to Baxter Kidd, były wojskowy, obecnie kierownik budowy, żona Meredith Kidd, osobista sekretarka znanego adwokata rozwodowego, który przypadkiem pomógł ci się wydostać z tego bagna, w które się władowałaś z tamtym dupkiem. Przyjaźnisz się z Camille Antonine, która pracuje jako recepcjonistka na posterunku policji, i Tracy Richmond, która pracuje, gdzie popadnie. Czasem bierzecie ze sobą Troya Loughlina. Ten koleś dałby się zabić, żeby cię przelecieć, ale ty nie masz o tym pojęcia, a on nie ma jaj. Twoja siostra to typowa łajza. A ty wydajesz za dużo na ubrania. Gdy wychodzisz na miasto, nosisz za krótkie spódniczki. A jedynym kolesiem, z którym się pieprzyłaś od półtora roku, jestem ja – wyrecytował.

Już po raz drugi tego dnia opadła mi szczęka.

Zamknęłam usta, ale znów się otwarły.

– Skąd tyle o mnie wiesz? – udało mi się wreszcie wydusić.

– Mała, wiem, z kim chodzę do łóżka – wypalił. Poczułam, że moje ciało wzdrygnęło się, jakby mnie uderzył. Jego słowa były jak cios. Nie zauważył tego, a może po prostu to zignorował.

– A teraz powiedz mi lepiej, co ci, do cholery, przyszło do głowy, żeby jechać do Ride, co?

– Musiałam pogadać z Dogiem – wyjaśniłam, bo nie byłam w stanie wydusić z siebie tysiąca innych rzeczy, które chciałam powiedzieć.

– Z Dogiem? – powtórzył zdziwiony.

– Tak – odparłam.

– Mała, wcześniej nikt się tobą specjalnie nie interesował, a teraz nagle znalazłaś się na celowniku – wykrzyczał.

– O co ci chodzi? – spytałam.

– To znaczy, że masz przerąbane – odparł.

Zaczynałam mieć już dość.

– No dobra, a co to znaczy twoim zdaniem? – ruszyłam się na centymetr od drzwi, prostując ramiona.

– Chyba się już zorientowałaś, że twoja siostra to straszne ścierwo – oznajmił.

Może Ginger i była strasznym ścierwem. Może mogliśmy nawet tak o niej mówić, ojciec, Meredith czy ja. Może nawet Śruba czy Dog, którym wisiała dwa miliony dolarów, mieli prawo tak ją nazywać.

Ale mężczyzna, który właśnie przede mną stał, którego znałam od tak dawna, ale po raz pierwszy widziałam w świetle dnia, ten, który właśnie okazał się kretynem, takiego prawa nie miał!

– Nie mów tak o Ginger – ostrzegłam.

Uniósł wysoko brwi. To było potworne, bo był tak cholernie przystojny, ta opalona skóra, te ciemne oczy, ta silnie zarysowana szczęka, te krótkie, gęste czarne włosy. Cała jego pięknie wyrzeźbiona twarz i ciało. Wyglądał na Hiszpana albo na Włocha. Był naprawdę cudowny. Najgorsze było to, że w tej chwili, z tymi brwiami uniesionymi wysoko, wydał mi się jeszcze piękniejszy, mimo że patrzył na mnie, jakbym była idiotką.

– Chcesz powiedzieć, że twoja siostra nie jest strasznym ścierwem? – zdziwił się.

– Nie, ale to nie znaczy, że możesz tak o niej mówić. Ja tak, ale ty nie – wyjaśniłam.

Skrzywił się.

– Ja pierdolę – zaklął pod nosem.

– Chyba już wystarczy – oznajmiłam i chciałam chwycić za klamkę, ale nie zdążyłam zrobić kroku, a już przyciskał mnie do drzwi całym swoim silnym, muskularnym, a przy tym zaskakująco ciepłym ciałem. Trzymając mnie za szyję, kciukami podniósł mój podbródek i zmusił, bym spojrzała mu w oczy.

– O nie, mała, jeszcze nie skończyliśmy – warknął, a ton jego głosu mnie zaniepokoił.

Bardzo się starałam, żeby znów nie rozdziawić ust, bo zaczynałam się go bać sto razy bardziej niż całego gangu motocyklistów. Udało mi się chyba tylko dlatego, że wciąż podtrzymywał mój podbródek kciukami.

– Puść mnie – zażądałam i z zadowoleniem stwierdziłam, że mój głos nawet na chwilę nie zadrżał.

Zignorował moje słowa i nawet się nie poruszył.

– Twoja siostra władowała się w niezłe bagno, a potem sama narobiła sobie wrogów, zupełnie świadomie. Wkurwiła niewłaściwych ludzi. W najlepszym wypadku znajdą ją gdzieś martwą. Wiem, że zbytnio się nie kochacie i że niemiło jest ci tego wszystkiego słuchać. Bardzo mi przykro, ale taka jest prawda.

– Puść mnie – powtórzyłam.

Ani drgnął.

– Po wizycie Darli trzeba było zatrzasnąć za nią drzwi, zapomnieć o wszystkim i wrócić do pracy. Ale nie. Musiałaś wparować do Ride, zwrócić na siebie uwagę Śruby, a wierz mi, mała, nie chcesz, żeby Śruba się tobą interesował. Przez to wszystko ujawniłaś fakt swojego istnienia ludziom, którzy nie powinni o nim wiedzieć. Ale to koniec. Od tej pory problemy twojej siostry to nie twoja sprawa. Zapomnij o niej. Nie wychylaj się, bądź rozsądna i nie ładuj się w kłopoty. Trzymaj się tylko znajomych miejsc i ludzi. Nie zmieniaj nic w swoim normalnym planie tygodnia. Rozumiesz? – skończył.

– Skąd wiesz, że była tu Darla? – spytałam.

Znów zmarszczył brwi. Wyglądał groźnie i wyraźnie miał dość.

– Zgadnij, Groszku. Zamontowałem podsłuch – rzucił.

– Podsłuch? – nie mogłam w to uwierzyć.

– Jesteś moją kobietą, więc mam cię na oku – wypalił.

Teraz to ja zmarszczyłam brwi.

– Jestem twoją kobietą?

– Mała, pieprzymy się, nie?

Co do tego nie było wątpliwości. Wprawdzie ukrywał twarz w mroku, ale to nie znaczy, że nic nie mówił. W łóżku był naprawdę dominujący, wszędzie poznałabym ten jego głęboki głos.

– No dobrze, może przyszedł czas, żebyśmy porozmawiali o naszym związku – stwierdziłam.

– No co ty, Gwen. Nasz związek wygląda tak, jak wygląda, właśnie dlatego, żebym nie musiał marnować czasu na podobne durne pogadanki – odparował.

Kurde, teraz to zaczynałam się już wkurzać.

– Lepiej mnie puść. Chyba powinieneś już iść – stwierdziłam.

– Pójdę, dopiero jak powiesz, że mnie posłuchasz – nie dawał za wygraną.

– Dobra, a teraz… idź już – rzuciłam.

Nawet nie drgnął i wciąż patrzył mi głęboko w oczy.

– Ej, dobra, idź już – powtórzyłam.

Nagle jego spojrzenie stopniało, a kciuki ześlizgnęły się z mojego podbródka.

– Wkurzyłaś się – powiedział miękko.

Czy on tak na poważnie?

– Aha – potwierdziłam.

– Już się nie złość – zażądał.

No nie, on nie mógł mówić poważnie.

– Myślałeś, że się ucieszę? – spytałam.

– Mała, myślisz, że ja nie mam lepszych rzeczy do roboty niż tu siedzieć? – spytał.

O Boże!

Czy ludziom pękają głowy? Bo miałam wrażenie, że moja za chwilę eksploduje.

– To może czas już ruszyć w drogę – zaproponowałam ostrym tonem.

– Ale jestem tutaj – nalegał.

– Może nie uwierzysz, ale inne twoje wizyty były dużo przyjemniejsze – palnęłam.

Wtedy się uśmiechnął, a moje serce na chwilę stanęło.

Ani razu nie widziałam jego uśmiechu, nawet podczas pierwszego wieczoru. Zawsze wydawał mi się bosko przystojny, ale jego uśmiech zwalił mnie z nóg.

O Boże, ten mężczyzna ma dołeczki.

I to dwa!

– Nie rozumiesz, czemu się wściekłem? – zapytał z łagodnym uśmiechem.

– Nie, nie rozumiem, i nic nie usprawiedliwia bycia kretynem. Dlatego proszę, jeśli jesteś taki zajęty, przestań marnować swój cenny czas i idź już – wyrzuciłam z siebie.

– Popełniłaś dziś błąd, Gwen – powiedział.

– Tak, dałeś mi to dość jasno do zrozumienia, kochanie – odparowałam.

Jego spojrzenie stało się jeszcze głębsze.

– Groszku, nie mów do mnie „kochanie”, kiedy jesteś zła – zażądał.

– A ty, kochanie, przestań nazywać mnie „Groszkiem” – odparowałam.

– Mówisz tak do mnie w łóżku – stwierdził. Nie byłam pewna, czy to dalej żądanie, czy tylko wspomnienie. Może i jedno, i drugie.

– Nie licz, że to się jeszcze powtórzy – rzuciłam.

Jego spojrzenie stało się gorące, delikatnie gładził moją twarz kciukami. Próbowałam się wyrwać, ale przytrzymał mnie mocnej.

– Nie powinnaś rzucać gróźb, których nie jesteś w stanie spełnić – powiedział miękko.

– Ile jeszcze razy mam ci powtarzać, żebyś się wynosił? – spytałam.

Nawet nie drgnął.

– To ja decyduję, kiedy jest koniec – oznajmił.

Poważnie? Czy to ma być żart?

– Miło czasem doświadczyć w życiu czegoś nowego, to odświeżające, pozwala zachować czujność – poradziłam mu.

– Nie ładuj się w to gówno, Gwendolyn. Konsekwencje mogą ci się nie spodobać – ostrzegł mnie.

– Jak masz na imię? – rzuciłam.

– Zawsze mówisz do mnie „kochanie” – odbił piłeczkę.

– Jak masz na imię? – powtórzyłam.

– Czasem „najdroższy” – ciągnął.

– Jak… masz… na imię? – naciskałam.

– Ale wolę „kochanie”.

Wzniosłam oczy do nieba.

– Boże – westchnęłam i tupnęłam nogą. Zdałam sobie sprawę, że trzymam ręce na jego biodrach, więc pchnęłam go z całej siły.

Nawet się nie zachwiał.

Spojrzałam na niego i od razu zrozumiałam swój błąd. Jego prawa ręką zniknęła, a jego usta muskały już moją szyję. Wargi cudownie drażniły to miejsce za uchem, dotknął mnie tam lekko językiem.

Wbrew swojej woli poczułam przeszywający dreszcz.

Jego usta powędrowały do moich, jego dłoń wróciła na moją brodę.

– Aha – szepnął.

Odsunął mnie od drzwi i – jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki – już go nie było.

Wpatrywałam się w zamknięte drzwi, po czym podeszłam do okna, żeby się upewnić, że sobie poszedł. Ja tu wciąż byłam. On zniknął.

Odwróciłam się i obrzuciłam spojrzeniem bałagan w swoim salonie.

Byłam prawie pewna, że poczuł ten dreszcz.

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz