Tytuł oryginału:

The Story of Doctor Dolittle

Przekład:

Adam Zabokrzycki

na podstawie wydania angielskiego

Okładka:

Jarosław Żukowski

Ilustracje:

Jacek Skrzydlewski

LEKTURA DLA KLASY II

© Copyright by Siedmioróg

ISBN 978-83-7791-901-9

Wydawnictwo Siedmioróg

ul. Krakowska 90, 50-427 Wrocław

Księgarnia wysyłkowa Wydawnictwa Siedmioróg

www.siedmioróg.pl

Wrocław 2018

Przygotowanie wydania elektronicznego: Michał Nakoneczny, hachi.media

Spis treści

ROZDZIAŁ PIERWSZY
PUDDLEBY

ROZDZIAŁ DRUGI
JĘZYK ZWIERZĄT

ROZDZIAŁ TRZECI
DALSZE KŁOPOTY Z PIENIĘDZMI

ROZDZIAŁ CZWARTY
LIST Z AFRYKI

ROZDZIAŁ PIĄTY
WIELKA PODRÓŻ

ROZDZIAŁ SZÓSTY
POLINEZJA I KRÓL

ROZDZIAŁ SIÓDMY
MAŁPI MOST

ROZDZIAŁ ÓSMY
PRZYWÓDCA LWÓW

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY
NARADA MAŁP

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY
NAJRZADSZE ZWIERZĘ NA ŚWIECIE

ROZDZIAŁ JEDENASTY
CZARNY KSIĄŻĘ

ROZDZIAŁ DWUNASTY
MEDYCYNA I MAGIA

ROZDZIAŁ TRZYNASTY
KARMAZYNOWE ŻAGLE I GRANATOWE SKRZYDEŁKA

ROZDZIAŁ CZTERNASTY
OSTRZEŻENIE SZCZURÓW

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY
SMOK MAGHREBU

ROZDZIAŁ SZESNASTY
TU-TU GUMOWE UCHO

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY
PLOTKI Z OCEANU

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY
ZAPACHY

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY
SKAŁA

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY
RODZINNE MIASTO RYBAKA

ROZDZIAŁ OSTATNI
NARESZCIE W DOMU

Przypisy

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

ROZDZIAŁ PIERWSZY. PUDDLEBY

ROZDZIAŁ PIERWSZY
PUDDLEBY

Dawno, dawno temu – kiedy nasi dziadkowie byli jeszcze małymi dziećmi – żył sobie doktor, który nazywał się Dolittle – John Dolittle, doktor nauk medycznych, co oznacza, że był to nie byle kto i znał się na swoim fachu, jak chyba nikt inny. Mieszkał w Puddleby nad rzeką Marsh. Wszyscy mieszkańcy miasteczka, starzy i młodzi, znali go doskonale, choćby tylko z widzenia. A ilekroć szedł w dół ulicy w swym cylindrze na głowie, zewsząd dochodziły głosy: „Patrzcie, patrzcie, doktor idzie! Trudno o mądrzejszego człowieka”. I wtedy psy i dzieci ruszały biegiem za nim, tworząc liczny i głośny orszak i nawet kruki krakały z wieży kościelnej, kiwając głowami z uznaniem. Domek na przedmieściu, w którym od zawsze mieszkał, był malusieńki, ale na jego tyłach i froncie znajdował się olbrzymi ogród z szerokim trawnikiem, a pod gałęziami płaczących wierzb stały kamienne ławeczki. Domem zajmowała się jego siostra Sara Dolittle, natomiast ogrodu doglądał doktor osobiście. Uwielbiał on zwierzęta i miał ich u siebie bez liku. Oprócz złotych rybek w stawie na końcu ogrodu, miał również króliki w spiżarni, białe myszki w fortepianie, wiewiórkę w bieliźniarce i jeża w piwnicy. Trzymał także krowę z cielęciem i starego, kulawego konia, który liczył sobie dwadzieścia pięć wiosen, kury i gołębie, dwie owieczki i wiele innych zwierzaków. Ale jego pupilkami były kaczka Dab-Dab, pies Jip, prosiątko Geb-Geb, papuga Polinezja i sowa Tu-Tu.

Siostra doktora stale narzekała na wszystkie te zwierzęta, twierdząc, że strasznie brudzą w domu. Aż pewnego dnia starsza dama cierpiąca na reumatyzm, przyszła na wizytę do doktora i usiadła na jeża, który spał sobie na sofie. Od tamtej pory nigdy już nie umawiała się z doktorem, tylko co sobota jeździła aż do Oxenthorpe, całe dziesięć mil, by w tamtym miasteczku zasięgać porad innego lekarza. Wówczas jego siostra Sara Dolittle przyszła do niego, mówiąc:

– John, jak ty chcesz, żeby chorzy przychodzili do ciebie na wizyty, skoro trzymasz w domu wszystkie te zwierzęta? Ładny mi doktor, u którego w salonie roi się od jeży i myszy! To już czwarty pacjent, którego odstraszyły twoje zwierzęta. Dziedzic Jenkins i pastor twierdzą, że nawet nie podeszliby do naszego domu, choćby od tego zależało ich życie. Z dnia na dzień robimy się biedniejsi. Jeżeli nic tu się nie zmieni, to potracisz najlepszych pacjentów.

– Ale ja zdecydowanie wolę zwierzęta nawet od najlepszych z ludzi – odparł doktor.

– Jesteś żałosny – odparła siostra i wyszła z jego pokoju. I tak, wraz z upływem czasu doktor miał coraz więcej i więcej zwierząt, a pacjentów przybywających na badania było coraz mniej i mniej. Aż w końcu nie został ani jeden – to znaczy ani jeden poza Handlarzem Mięsem dla Kotów, któremu żadne zwierzęta nie robiły różnicy. Ale ten handlarz nie śmierdział groszem, a na dodatek chorował tylko raz do roku – w okolicach Świąt Bożego Narodzenia i wtedy płacił doktorowi sześć pensów za butelkę medykamentu. Sześć pensów na rok to nie było wystarczająco, nawet w tamtych jakże odległych czasach, i nie wiadomo, co mogłoby się wydarzyć, gdyby doktor nie miał w skarbonce nieco pieniędzy odłożonych na czarną godzinę.

No i zwierząt w domu doktora przybywało jak grzybów po deszczu. A wykarmienie takiej czeredy musiało nieźle kosztować. Tak też kupka uskładanych pieniędzy robiła się coraz cieńsza i cieńsza. Gdy była już bardzo mała, doktor sprzedał pianino, a białe myszki zamieszkały w szufladzie od biurka. A gdy pieniądze za instrument były na wyczerpaniu, sprzedał swój niedzielny brązowy garnitur i tak oto stawał się coraz uboższy i uboższy. I teraz, gdy szedł w dół ulicy w swoim cylindrze, ludzie mówili jeden do drugiego: „Patrzcie, patrzcie, doktor idzie! Doktor nauk medycznych! W swoim czasie najbardziej znany lekarz na zachodzie kraju! Przyjrzyjcie mu się teraz uważnie. Jest zupełnie bez grosza, a w pończochach ma same dziury!”.

Ale psy, koty i dzieci nadal biegały za nim przez miasteczko w hałaśliwym orszaku zupełnie tak samo jak wtedy, gdy był jeszcze bogaty.